نام کتاب : خودت باش

نویسنده : specialstar کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

طراح جلد : Sepid کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : BaharәH  کاربر انجمن نودهشتیا

مقدمه: 

حسرت و حسادت و احساس تنهایی منو کشت

این تصور که من اینجام و تو اونجایی منو کشت

میخوام ثابت کنم جز تو برام هیچکی اهمیت نداره

میخوام جبران کنم برات اگه قسمت واسم جایی بزاره

بزار درس بزرگی از نبودنت تو این مدت بگیرم

بگو تا مطمئن شم که تونستم باز ازت فرصت بگیرم

میخوام مثل هیشکی نباشم، همونکه دلت میگه باشه

هرکسی یه جوریه اما میخوام یه جور دیگه باشم

من بهت بد کردم اما بدترین آدم نبودم

بگو میبخشی منو تا یکم آروم شه وجودم

(اهنگ یه جوره دیگه از میلاد کیانی)

(فصل اول: شيداي سنگدل ... )

صداي دست و جيغ بلند شد. برگشتم رو به بقيه. سياوش با كيك وارد شد و رفت سمت نگار. كيك رو گذاشت جلوش و با لبخند بهش نگاه كرد. نگار هم لبخند كمرنگي زد. كيك به شكل قلب قرمزي بود و روش نوشته شده بود: الناز عزيزم تولدت مبارك! 

سياوش جلوي نگار زانو زد و جعبه اي رو به سمتش گرفت و با لبخند غليظي گفت: عشق من، با من ازدواج ميكني؟ نگار فوري برگشت سمت من تا عكس العملم رو ببينه. خيلي خونسرد بهش نگاه كردم. همه دست مي زدن و مي گفتن: بله رو بگو يالا. نگار برگشت سمت سياوش و اب دهنشو قورت داد و گفت: بايد فكر كنم ... سياوش بلند شد و زيرگوشش چيزي گفت.

قدش از نگار خيلي بلندتر بود. موهاي سياه و چشم هاي عسلي. خيلي خوش قيافه نبود ولي پسر بامزه اي بود. سپيده با نگراني برگشت سمت من و گفت: يعني چي ميخواد فكر كنه؟ پوزخندي زدم و گفتم: يعني به درد بنفشه دچار شده ... يلدا هم به نشانه ي تاييد حرف من سرشو تكون داد. از اين موضوع ناراحت نبودم. هركسي حق داشت كه براي زندگيش تصميم بگيره. از جام بلند شدم و گفتم: من ميرم باهاش حرف بزنم.

گوشه اي ايستاده بود و داشت با چندنفر ديگه حرف ميزد. مچ دستشو گرفتم و كشيدمش دنبال خودم. به يه جاي خلوت كه رسيديم دستشو ول كردم و خيلي جدي پرسيدم: دوسش داري؟ 

تو چشمام نگاه كرد و با صدايي لرزون گفت: عاشقشم ... چند لحظه نگاش كردم ... بعد با تمام قدرت بغلش كردم و به خودم فشردمش. اروم از خودم جداش كردم. چشماش از تعجب گرد شده بود. 

با خنده گفتم: توقع همچين عكس العملي رو نداشتي، نه؟ 

- نه ... 

- پس معلومه منو هنوز نشناختي ... دختر خوب من كه داستان بنفشه رو برات گفته بودم. اون عاشق شد و رفت. من كه براي زندگي شما تصميم نمي گيرم. الان هم خيلي خوش حالم كه عاشق شدي ... درسته كه خودت اينو نمي خواستي ولي عشق مهمون ناخونده ي هر قلبيه.

اومد جلو و لپمو محكم بوسيد و زيرگوشم گفت: اميدوارم يه روزي به درد من دچار شي. عشق خيلي شيرينه ... فوري از جام بلند شدم و گفتم: خودت خوب مي دوني كه ... 

پريد وسط حرفم: اره مي دونم ببخشيد.

- عيبي نداره ... سياوش همه چيزو مي دونه

- تقريبا

- پس چرا روي كيكت نوشته بود الناز؟ 

- من ازش خواستم چون نمي خواستم همه بفهمن

- ناقلا پس تو مي دونستي كه ميخواد ازت خواستگاري كنه ... حالا پاشو برو پيش بقيه. دستشو گرفتم و بلندش كردم وهولش دادم به سمت مهمونا. خوب مي دونستم الان بايد چيكار كنم. پس با قدم هاي بلند حركت كردم. سياوشو از دور ديدم. بهش اشاره كردم كه بياد جلو. با ديدن من سريع اومد كنارم. 

گفتم: چقدر دوسش داري؟ 

- خيلي ... 

- اميدوارم خوشبختش كني.روحيه ي خيلي حساسي داره . اگه بشنوم يه تار از موهاش كم شده مطمئن باش كه زنده نمي موني. اينو خودت هم خوب مي دوني.

سرشو به علامت تاييد تكون داد وگفت: مطمئن باش كه نميذارم سختي بكشه.

- خوبه ... حالا برو پيشش. منتظر نشدم چيزي بگه. فوري ازش دور شدم و رفتم كنار سپيده و يلدا نشستم. هردوشون پرسشگرانه نگام مي كردن. 

با لبخند گفتم: اونا همديگرو دوست دارن ... صداي دست و جيغ جمعيت اجازه نداد ادامه بدم ... نگار بله رو گفته بود و سياوش داشت حلقه رو دستش مي كرد ... 

***

در حالي كه مي رفتم سمت اتاقم گفتم: وسايل النازو ... يعني نگارو جمع كنيد و براش بفرستيد.

سپيده با بغض گفت: دلم براش تنگ ميشه. يلدا گفت: منم ... دل منم براش تنگ ميشه ولي چاره اي نبود. سرم خيلي درد مي كرد. سريع لباسمو عوض كردم و روي تختم ولو شدم.

نگار و بنفشه هردوشون از پسرا بيزار بودن ... ولي عشق باعث شد به خودشون بيان و راهشون رو جدا كنن ... عشق حس خيلي قويه كه مي تونه ادما رو عوض كنه ... سال هاست كه اينو باور كردم ولي منو نمي تونه عوض كنه ... من هيچوقت عاشق نمي شم ... هيچ وقت ... 

يلدا وارد اتاق شد و خيلي يواش پرسيد: بيداري؟ سرمو تكون دادم.

نشست روي مبل و گفت: بازي روزگارو مي بيني؟ كسي كه تا ديروز مي خواست زمينو از وجود مردا پاك كنه الان عاشق يه مرد شده.

- داشتم به همين فكر مي كردم ... 

- اميدوارم خوشبخت بشه و از تصميمي كه گرفته پشيمون نشه

چيزي نگفتم ولي در دل براش ارزوي خوشبختي كردم. يلدا سكوت منو كه ديد از جاش بلند شد و خميازه اي كشيد و گفت: من برم بخوابم ... شب بخير ... 

زير لب گفتم: شب بخير ... در و باز كرد و برگشت سمت و گفت: راستي فردا نوبت من و توئه يادت كه هست؟ سرمو تكون دادم. چيزي نگفت و از اتاق بيرون رفت. چشمام اروم اروم گرم شد و به خواب رفتم.

سپيده درو باز كرد و وارد خونه شديم. بوي غذا همه جا پيچيده بود. يلدا در حالي كه كفششو از پاش در مياورد گفت: به به چه بويي! من كه خيلي گشنمه. سپيده با پوزخند گفت: ولي فكر نكنم الان بتونيم شام بخوريم. و سريع رو به من كرد و ادامه داد: مهمون داريم. با تعجب پرسيدم: كي؟ 

سپيده- دخترعمه ي سياوش. ديشب تو مهموني نزديك ما نشسته بود. نگار بهش گفته بياد اينجا.

- چيكار داره؟ 

سپيده- نمي دونم ... يعني فكر مي كنم مي خواد به ما به پيونده ... گفت ميخواد با تو حرف بزنه

- اخه نگار كه مي دونه ما هركسي رو به جمعمون راه نميديم.

يلدا- حالا بيا بريم باهاش حرف بزنيم

سرمو تكون دادم و رفتم تو پذيرايي. با ديدن ما از جاش بلند شد و سلام كرد. جوابشو دادم و گفتم: اينجا چي ميخواي؟ بدون اينكه جواب بده، دستشو كرد تو كيفش و نامه ي رو دراورد و به طرفم داد. نامه رو ازش گرفتم. روي پاكت نوشته شده بود: براي دوست عزيزم ليلي. نامه رو باز كردم و سريع خوندمش: 

ليلي عزيزم

ازت به خاطر تمام زحماتي كه تو اين مدت براي من كشيدي ممنونم. دلم مي خواست كه مي تونستم بين سياوش و شما، شما رو انتخاب مي كردم ولي عشق نذاشت. اميدوارم كه كنار سياوش خوشبخت شم. مي دونم كه قانون شما اينجوريه كه هركي عاشق بشه بايد براي هميشه ازتون جدا بشه. براي همين از سپيده و يلدا از طرف من خدافظي كن و ازشون عذرخواهي كن كه اونشب نتونستم درست و حسابي خدافظي كنم. يه عذرخواهي هم به تو بدهكارم كه درباره ي حسم به سياوش چيزي بهت نگفتم چون از عكس العملت مي ترسيدم.اخرين تقاضايي كه ازت دارم اينه كه رها دخترعمه ي سياوش رو به عنوان عضو جديد و جايگزين من بپذيري.دختر خوب و قابل اعتماديه. بقيه ي حرفا رو خودش بهت ميگه. خيلي دوست دارم و هيچ وقت فراموشت نمي كنم.

* نگار*

نفس عميقي كشيدم و چشمامو بستم. يلدا زيرگوشم گفت: چي نوشته؟ چشمامو باز كردم و نامه رو دادم دستش. بعد رو به اون دختره كردمو گفتم: بيا تو اتاقم. و راه افتادم سمت اتاق و اونم پشت سرم اومد. لباسمو دراوردم و روي تخت ولو شدم.به دختره هم اشاره كردم كه روي مبل بشينه. خيلي اروم نشست و سرشو انداخت پايين.

- اسمت چيه؟ 

- رها ... رها اعتمادي

- چند سالته و چقدر درس خوندي؟ 

- ٢٢ سالمه و ديپلم دارم ... 

- از خانوادت بگو

- سه سال پيش تو يه تصادف مردن ... 

- متاسفم ... چرا ميخواي با ما باشي؟ 

- چون از پسرا بيزارم ... اونا فكر مي كنن ما عروسكشونيم كه هروقت مي خوان باهاش بازي كنن بعد هم بندازنشون دور ... 

- نگار درباره ي ما همه چيو گفته؟ 

- تقريبا ... راستش من داشتم كاري كه شماها مي كنيد رو انجام مي دادم. نگار فهميد و به من پيشنهاد داد كه بيام پيش شما.

يه كمي با هم حرف زديم. ادم سختگيري نيستم. همين كه نگار گفته قابل اعتماده كافي بود. دختر نازي بود ... چشما و موهاي قهوه اي و پوست سفيد ... بهش گفتم: پاشو وايسا. با تعجب ايستاد. قد متوسطي داشت. از من يه كمي كوتاه تر بود. با دست بهش اشاره كردم كه بچرخه. خيلي اروم چرخيد. از نظر ظاهري هم مشكلي نداشت و ادمو جذب مي كرد.از جام بلند شدم و گفتم: وسايلتو اوردي؟ 

- چيزه زيادي نداشتم ... من مي تونم پيشتون بمونم؟ 

- فعلا بله.حالا بيا بريم پيش بچه هابقيه حرفامونو بزنيم.

درو باز كردم و با صحنه ي هميشگي رو به رو شدم. جلوي خندمو گرفتم و با عصبانيت گفتم: شماها كاري جز فال گوش وايسادن ندارين؟ هردوشون من من كنان چيزي گفتن. با خنده گفتم: حالا نمي خواد ماسمالي كنين. رفتم تو نشيمن و خودمو انداختم رو مبل. به بچه ها هم اشاره كردم كه بشينن. رو به سپيده و يلدا گفتم: چقدر از حرفامون شنيدين؟ 

يلدا- تقريبا همشو ... 

- خب پس نيازي به معرفي نيست ... رو به رها كردم و ادامه دادم: ببين رها ... ما يه سري قانون داريم كه به مرور باهاشون اشنا ميشي. اوليش اينه كه به هيچ وجه اسم واقعيمون رو به كار نمي بريم ... حتي تو خونه ... 

رها- چرا؟ 

يلدا- يه بار نگار سوتي داد و ما هم از اون به بعد اين قانون رو گذاشتيم.

- براي خودت يه اسم و فاميل انتخاب كن ... من شيدا قدياني

يلدا- منم دنيا عابدي

سپيده- شبنم سماواتي ... حالا نوبت توئه

مكثي كرد و گفت: نسيم مهدويان خوبه؟ 

- اره خوبه ... فقط حواستو جمع كن سوتي ندي. خب قانون بعدي. ببين به محض اينكه ديدي رابطت داره جدي ميشه، بايد كاتش كني. چون ممكنه برات دردسر شه و مشكل بوجود بياد. خودت خوب مي دوني كه پسرا چجورين. اگه هم مشكلي برات پيش اومد به يكي از ما خبر بده. از دفترچه ي جلوم يه تيكه كاغذ كندم و شماره هامونو روش نوشتم. درحالي كه كاغذو مي دادم دستش گفتم: شماره ها رو به هيج وجه سيو نكن. نكته ي بعدي كه وجود داره اينه كه تو ي كيفت يه جاساز درست كن و يه چاقو بذار توش. فقط در موارد خيلي ضروري ازش استفاده كن.

با تعجب پرسيد: تا به حال براي شما پيش اومده كه ازش استفاده كنين؟ 

- نه. ما ديگه بلديم چيكار كنيم كه نيازي به اين چيزا نباشه.

سپيده- تو هم به مرور ياد مي گيري.

- يه چيزه ديگه تو هروقت بخواي مي توني از ما جدا بشي ولي ديگه نمي توني برگردي. اگر هم يه روزي عاشق بشي بايد اين جا رو ترك كني.

رها- مثل نگار؟ 

- اره ... 

يلدا- شيدا از قوانين خونه و كار هم بگو

- خوب شد گفتي داشت يادم مي رفت. ما يه فروشگاه پوشاك زنانه داريم كه هر روز دو نفرمون ميريم اونجا. اون دو نفر ديگه هم بايد كاراي خونه رو بكنن. اگه هم خواستن مي تونن برن عشق و حال ولي كاراي خونه بايد انجام بشه. برنامه رو روي يخچال زديم. تو بجاي نگار كار مي كني.

سپيده- خب ديگه بسه. پاشين شام بخوريم.

يلدا- راست ميگه. روده بزرگه كوچيك رو خورد.

از اينكه يه نفر به جمعمون اضافه شده بود و جاي خالي نگارو پر كرده بود، خوش حال بودم. به نظر ميومد كه خجالتي باشه ولي در عرض چند روز درست مي شد. بعد از شام كيفشو ازش گرفتم و يه جاساز براش درست كردم و چاقوي نگارو انداختم توش. 

بعد برگشتم رو به رها گفتم: يادت نره. فقط در مواقع ضروري. سرشو تكون داد.

به ساعت نگاه كردم. يازده بود. هميشه همين موقع ميرم تو اتاقم و با خودم خلوت مي كنم. فيلم مي بينم يا كتاب مي خونم. بعد انقدر فكر مي كنم تا خوابم ميره. 

از جام بلند شدم و گفتم: نسيم، فردا من و تو ميريم فروشگاه ساعت نه حاضر باش. يلدا اتاقشو بهش نشون بده.منم ميرم تو اتاقم. و حركت كردم برم سمت اتاقم كه رها بلند شد و گفت: خيلي ممنون كه منو تو جمعتون راه داديد. 

لبخندي زدم و گفتم: خواهش مي كنم. ما هم خوش حاليم كه تو اينجايي. و سريع به سمت اتاقم رفتم و درو بستم. اتاق من فاصله ي زيادي با نشيمن نداشت براي همين حرفاي بچه ها رو ميشنيدم.

يلدا- نسيم جون، ببخشيد كه مجبوري با يه اسم ديگه زندگي كني. ولي براي احتياط لازمه. ممكنه پيدامون كنن.

رها- خيلي هم سخت نيست ... 

سپيده- براي من كه خيلي سخت بود. اخه اسممو خيلي دوست دارم و حاضر نيستم عوضش كنم ولي الان ديگه عادت كردم.

يلدا- نسيم جون ما همه ي حرفاتو با شيدا نشنيديم. شايد فضولي باشه ولي چرا از پسرا متنفرى؟ 

رها اهي كشيد و گفت: چون فكر مي كنن ما عروسكشونيم ... راستش من تو محله اي بزرگ شدم كه يه گروه پسرا با دخترا دوست مي شدن بعد از اينكه اونا رو به خودشون وابسته مي كردن مي ذاشتن مي رفتن. اين حرص منو درمياورد. هرروز شاهد افسرده شدن دختراي محله بودم و حرص مي خوردم. يه روز يكي از پسرا اومد سراغ من. منم باهاش دوست شدم و يه بلايي سرش اوردم كه مرغ هاي اسمون به حالش گريه كردن. از اون به بعد هم هركي بهم نزديك مي شد همون كارو مي كردم. اونشب نگار شاهد يكي از همينا بود. براي همين منو فرستاد پيش شما. نمي دونيد چقدر خوشحالم كه قراره حال اين پسرا رو بگيرم. تا الان حال پنج تاشونو گرفتم.

با نفرت تمام حرف مي زد. اينو حس مي كردم. مطمئنم كه مي تونه به خوبي از پس اين كار بر بياد. ياد روز اول خودم افتادم. روزي كه تصميم گرفتم دلبري كنم و حال همه ي پسرا رو بگيرم. منم با نفرت تمام حرف مي زدم ولي الان نفرتمو قايم كرده بودم تا تو كارم اختلال ايجاد نكنه.

سپيده- اره خيلي حال ميده وقتي حال يه پسرو ميگيري و پسره به پات ميوفته و تو غرورشو زير پات له مي كني. من عاشق اون لحظم

ولي من عاشق اون لحظم كه بتونم زمينو از وجود جنس مذكر پاك كنم. كاش اين قدرتو داشتم اونوقت دنيا بهشت ميشد. اخه من نمي دونم خدا جون هدفت از افريدن پسرا چي بود؟ اينكه بيان ما رو دق بدن و اذيت كنن؟ عشقو حالشونو بكنن بعد ما رو مثل يه اشغال بندازن دور؟ اخه ما چه گناهي كرديم.

رها- اره اين لحظه ها براي ما خيلي شيرينه و براي پسرا از زهر تلخ تر ... حالا بي خيال اين حرفا ... 

يلدا- اره والا بحث جذاب تر از اين نبود؟ 

رها- شيدا هميشه شبا زود مي خوابه؟ 

يلدا- نه بابا ... خواب نيست كه بيداره ... شبا همين موقع ها ميره تو اتاقش با خودش خلوت ميكنه.

رها- اون چرا از پسرا متنفره؟ 

سپيده- باورت ميشه تو اين دو سالي كه من باهاشم هيچي از زندگيش نمي دونم؟ يلدا هم كه قبل از من باهاش اشنا شده چيزي نمي دونه

رها- چرا ازش نپرسيديد؟ 

يلدا- يه بار پرسيديم. دوست نداره راجبش حرف بزنه. همش ميريزه تو خودش. من مطمئنم كه گذشته ي تلخي داشته.

رفتم پشت در اتاقم و داد زدم: اگه حرفتون درباره ي من تموم شد پاشين برين بخوابين.

بچه ها خنده اي كردن و بلند شدن و رفتن خوابيدن. منم لباس خوابمو پوشيدم و دراز كشيدم رو تخت. كتابمو از كنارم برداشتم و شروع كردم به خوندن. كتاب بهم ارامش ميداد. باعث ميشد كه من به چيزه ديگه اي فكر نكنم. يه ساعتي كتاب خوندم. پلك هام كه سنگين شد، گذاشتم كنار و خوابيدم.

با صداي زنگ ساعت از خواب پريدم. يه كمي كش و قوس اومدم و از جام بلند شدم. سر و صورتمو شستم و لباسمو عوض كردم و از اتاق رفتم بيرون. بساط صبحانه رو كه حاضر كردم، رها هم بيدار شد و اومد. با هم صبحانه خورديم. تموم كه شد بلند شدم و گفتم: نمي خواد جمع كني. سپيده و يلدا مي كنن. حاضر شدي صدام كن. رفتم تو اتاقم و مانتمو تنم كردم و شالمو انداختم سرم. زياد اهل ارايش نبودم و فقط مهمونيا ارايش مي كردم. يه كمي كرم به صورتم زدم. با صداي رها كيفمو برداشتم و سريع رفتم دم در. اونم مثل من ارايش نكرده بود. فقط يه كمي رژ زده بود. 

سويئچ و كليدارو برداشتم و بهش گفتم: بزن بريم ... 

در فروشگاهو باز كردم و رفتم تو. رها هم پشت سرم اومد. با صداي متعجب گفت: اينجا مال شماست؟ از حالتش خندم گرفت.بيچاره حق داشت تعجب كنه. اخه مغازه ي ما نسبتا بزرگ بود و توي يه مجتمع شيك و با كلاس بود.

گفتم: پ ن پ مال عممه. رها كه هنوز متعجب بود و به اطراف نگاه مي كرد، گفت: فكر نمي كردم انقدر بزرگ باشه..

- از اول كه انقدر بزرگ نبوده ... ما از يه مغازه ي ده متري شروع كرديم ... 

- واقعا؟ 

- اره ... من و يلدا با يه مقدار پولي كه داشتيم يه مغازه ي كوچيك خريديم و يه كمي جنس. شبا هم همونجا مي خوابيديم. كم كم كارمون گرفت و سود زيادي كرديم. اول خونه خريديم و ماشين. الان يه سال و نيمه كه اينجا رو خريديم. سود زيادي مي كنيم ولي همش خرج ميشه. راستي تو حساب داري؟ 

- اره ... چطور؟ 

- شمارشو بنويس بده به من. ماهانه برات پول مي ريزم.

- باشه ... 

- راستي يه چيزه ديگه ... حواستو جمع كن كه مشتري هارو نپروني. الانم برو يه نگاه به لباسا بنداز كه مشتري اومد بتوني كمكشون كني.

كيفمو انداختم رو ميز و نشستم رو صندلي و مشغول حساب و كتاب شدم. رها هم همش سوال مي كرد. مخم تركيد انقدر سوال كرد. زنگوله به صدا درامد و يكي وارد مغازه شد. سرمو بلند نكردم. صداي رها رو شنيدم كه داره باهاش سلام مي كنه. چند قدم اومد جلو و گفت: سلام شيدا ... سرمو بلند كردم. اي بابا اين كنه برگشته.

پورزخندي زدم و گفتم: به به كسري كنه ... ببينم فاميليتو عوض كردي؟ خنده اي كرد و گفت: در اولين فرصت مي كنم.

- خب كي اومدي؟ 

- دو روز پيش

- خوش گذشت؟ 

- بدون تو نه

- بامزه شدي

- بودم.

- حالا چيكارم داري؟ 

- اومدم بگم كه برنامه چهارشنبه ها هستش. امشب منتظرتونم.

- اوكي. امر ديگه؟ 

- امر ديگه اينكه ... به رها اشاره كرد و ادامه داد: اين كيه؟ 

- دوست جديد. امشب بيشتر باهاش اشنا ميشي.

- خيله خب. پس من رفتم. شب مي بينمتون. ديرنكنيا

- باشه خدافظ.

پسره ي كنه. اگه چهارشنبه ها مهموني نمي گرفت، جواب سلامش هم نمي دادم. پسره از خيلي هاي ديگه بهتره ولي خيلي كنس و من از ادماي كنه بیزارم.

ويبره ي موبايلم منو از جا پروند. كيان بود. اصلا حوصلشو ندارم ولي مي ترسم بهش بربخوره. برداشتم و با ناز و عشوه گفتم: سلام ... 

- سلام شيداي عزيزم ... كجايي؟ كم پيدايي

- همين دور و ورام.

- مياي بريم بيرون؟ 

- ساعت دو تا چهار مي تونم.

- باشه كجا بيام دنبالت؟ 

- مجتمع تجاري ... 

- اوكي عزيزم ... پس مي بينمت. باي

- باي

خب اينكي هم كه فاتحش داره خونده ميشه. چند ساعت ديگه قيافش ديدنيه. يه كمي ارايش كردم و راس ساعت دو رفتم پايين. كيان با يه شاخه گل رز ايستاده بود. با عشوه رفتم طرفش. كيان درحالي كه گلو مي داد بهم با لبخند گفت: سلام به شيداي عزيز خودم ... 

پشت چشمي نازك كردم و گفتم: شيدا عزيز تو؟ از كي تا حالا من مال تو شدم؟ دستمو گرفت و گفت: از همون روز اول. پسره ي توهمي. خيالات برش داشته. صبركن يه اشي برات بپزم ... 

***

شاد و شنگول با رها رفتيم خونه. رها كه اين روز اولي خيلي بهش خوش گذشته بود. يلدا درو كه باز كرد پريدم تو بغلش. با تعجب پرسيد: چي شده؟ 

با خنده گفتم: كار كيانو ساختم ... 

يلدا هم خوشحال شد و گفت: بزن قدش. دستمو محكم زدم به دستش. 

براش تعريف كردم كه چجوري غرورشو زير پام له كردم. كلي خنديديم. يهو يلدا گفت: من اصلا حواسم نيست ... شماها چرا زود اومدين؟ منم تازه ياد كسري افتادم. دستمو محكم زدم به پيشونيم و گفت: آخ آخ يادم رفت. ساعت چنده؟ 

يلدا- هفت و نيم

- پاشين حاضر شين كه دير شد.

سپيده- چي دير شد؟ 

- كسري اومده.

يلدا- راست ميگي؟ دلم لك زده بود واسه دوره همياي چهارشنبه ها

رها- ببخشيد قضيه چيه؟ 

سپيده- شيدا تو به نسيم نگفتي؟ 

- نه يادم رفت ... تو زحمتشو بكش. ساعت هشت حاضر باشيد.

رفتم سمت حموم كه يه دوش بگيرم. من به دستشويي و حمام ميگم اتاق تفكر و ارامش. تنها جايي كه هيچكس مزاحمت نميشه و تو بدون هيچ صدايي و با ارامش ميتوني فكر كني. تو وان دراز كشيدم تا خستگيم دربره. كسري يكي از دوستامونه كه به طور اتفاقي باهاش اشنا شديم.از اون ادماي پولداريه كه دوست داره پولاشو خرج عشقو حال و دوستاش بكنه. يه خونه ي بزرگ داره و هرچهارشنبه اونجا جمع ميشيم و حال ميكنيم.براي شكار پسرا خيلي خوبه. بيشتر پسرا رو از همونجا تور ميكنيم. از حموم كه اومدم بيرون، 

رها اومد جلو و ازم پرسيد: ببخشيد ... چجور لباسي بايد بپوشم؟ 

اخمام رفت تو هم: مگه سپيده بهت نگفت؟ سرشو تكون داد. 

درحالي كه مي رفتم سمت اتاقم گفتم: جمع دوستانس هر جور دوست داري بپوش. فقط يه چيز خوب و جذب كننده ... 

رفتم سر كمدم.خب حالا خودم چي بپوشم؟ معمولا بلوز و شلوار مي پوشيدم و بعضي اوقات دامن. يه بلوز ابي خوشگل و كار شده كه استينش تا زير ارنجم مي رسيد و يه شلوار كتون ابي پوشيدم. يه كمي ارايش كردم. بارونيمو پوشيدم و شال حرير ابيمو انداختم رو سرم. اين لباس خيلي به چشماي ابيم ميخوره. داشتم از زيبايي خودم لذت مي بردم كه يلدا پريد تو اتاق. تا منو ديد نيشش تا بناگوش باز شد.

با خنده گفتم: ببند نيشتو ... 

تعظيمي كرد و گفت: بانوي من افتخار مي ديد؟ و دستشو به سمتم گرفت.

با عشوه گفتم: چون تويي افتخار ميدم. 

دستمو گذاشتم تو دستش. محكم فشار داد. صداي خرد شدن استخوانامو شنيدم ولي فقط لبخند زدم تا حرصش دراد. وقتي ديد هيچي نميگم دستمو ول كرد وگفت: پررو ... 

پوزخندي زدمو گفتم: كي به كي ميگه ... حالا بيا بريم دير شد.

تو ماشين سفارشات ما به رها شروع شد. هركدومون يه نكته ميگفتيم.

- نسيم خوب حواستو جمع كن ببين ما چيكار مي كنيم تا ياد بگيري.

يلدا- نسيم سنگين باش. بذار اول پسره بياد جلو.

سپيده- لبخند هم فراموش نشه.

يلدا- با ناز و عشوه راه برو.

رها- اين يه مورده نمي تونم

سپيده- عيبي نداره فقط يلدا كه با ناز راه ميره ... يلدا يه نيشگون از بازوش گرفت. سپيده گفت: اخ ... خب حقيقت تلخه ديگه ... 

يلدا- عمه ي من جلوي پسرا كلي عشوه مياد

سپيده- اولا كه جلوي بعضياشون. دوما كه من فقط عشوه ميام ديگه با ناز راه نميرم.

- بس كنيد بچه ها ... سرمو بردين.

يلدا- شيدا تو دخالت نكن من بايد ببينم اين چشم سفيد چي ميگه

خم شدم سمت رها و خيلي اروم جوري كه سپيده نشوه گفتم: چشم سفيد لقبشه. رها خنده اي كرد و گفت: تو حواست به رانندگيت باشه ما رو به كشتن ندي

سپيده- تو چي ميگي جوجه ماشيني؟ يه چشم سفيدي نشونت بدم هز كني

يلدا- مثلا ميخواي چيكار كني؟ 

داد زدم: بس كنيد ... هردوشون ترسيدن و ساكت شدن. 

رها سعي ميكرد جلوي خندشو بگيره. صداي اهنگو زياد كردم كه اينا ديگه حرف نزنن و گوش بدن. جلوي در خونه ي كسري پارك كردم و گفتم: رسيديم ... 

يلدا و سپيده دعواشون و فراموش كردن و با ذوق پريدن پايين. رها هم با ارامش تمام پياده شد. ازش خيلي خوشم ميومد. دختر اروم و با وقار و متيني بود. وارد خونه شديم.طبق معمول در باز بود. از دور شروينو ديدم داره مي خونه. بچه ها هم ريخته بودن وسط و مي رقصيدن. شروين منو كه ديد برام دست تكون داد. منم لبخند زدم و دست تكون دادم. بعد هم فوري با بچه ها رفتيم بالا تا لباسمون رو دربياريم. مانتو و شالمو در اوردم و دستي به موهام كشيدم و منتظر بچه ها وايسادم. واي كه اينا چقدر طول ميدن. البته عادتشون بود و منم عادت كرده بودم. رها هم كارش تموم شده بود و كنار من ايستاده بود. جوري نگام ميكرد كه انگار ميخواد درسته قورتم بده. 

ازش پرسيدم: چيزي شده؟ 

بيچاره هول شد. 

من من كنان گفت: تو ... چجوري ... فهميدي من دارم نگات مي كنم؟ تو كه به من نگاه نمي كردي. 

پوزخندي زدم و گفتم: حالا فهميدم ... نگفتي چيزي شده؟ سرشو تكون داد و گفت: نه.. نه. خواستم دوباره ازش بپرسم كه بچه ها اومدن و رفتيم پايين. داشتيم مي رفتيم به سمت جمع دخترا كه يكي صدام كرد: به به شيدا خانوم. برگشتم كسري بود. پوزخندي زدم و گفتم: سلام كسري كنه ... يلدا زد به بازوم كه يعني ساكت شو. 

رومو برگردوندم به سمتش و گفتم: چيه؟ مگه دروغ ميگم؟ 

كسري با خنده گفت: دنيا راست ميگه.من كنم. شما منو به كنگي هم قبول كني من راضيم. 

يلدا براي اينكه بحثو عوض كنه گفت: رسيدن بخير ... خوش گذشت؟ 

كسري با لبخند گفت: جاي شما خالي بود. 

با دست به رها اشاره كرد و گفت: شيدا معرفي نميكني؟ 

دست رها رو گرفتم و گفتم: نسيم، دوست جديدمون. كسري دو قدم اومد جلو و دستشو به سمت رها دراز كرد و گفت: كسري هستم.

رها هم با لبخند دست داد و گفت: خوشبختم. فوري بازوي رها رو گرفتم و كشيدم به سمت خودم و به كسري گفتم: خب ديگه ما ميريم پيش رفقا.

كسري اومد جلوم وايساد و گفت: صبر كن ميخوام تو رو به چند نفر معرفي كنم. 

سرمو تكون دادم و گفتم: باشه ... فقط زود باش ميخوام برم پيش بچه ها. باخوشحالي ازمون فاصله گرفت و رفت. 

رها اروم گفت: منظورش چي بود؟ 

يلدا- كسري هميشه ما رو به تازه واردا معرفي ميكنه. همه ما رو اينجا ميشناسن.

سپيده چمشكي زد و گفت: يه جورايي ما رئيسيم.

با نزديك شدن كسري ساكت شدن. همراهش چهار تا پسر خوشتيپ بودن. يه نگاه به سرتا پاشون انداختم. از اون پولداراي پچه ننه بودن. از قيافه هاشون معلوم بود كه تا حالا پاشون به همچين جاهايي باز نشده بود.

كسري با لبخند گفت: خب بچه ها دوستاي جديدمو معرفي ميكنم نيما، سامان، ارش و رامين. 

همين جور كه اسماشونو ميگفت بهشون اشاره هم ميكرد. 

وقتي حرفش تموم شد، برگشتم سمتش و پوزخندي زدم و گفتم: كسري اين بچه ننه ها رو از كجا اوردي؟ 

كسري كه رك گويي منو ديده بود تعجب نكرد. 

اومد چيزي بگه كه يكيشون اومد جلو و با لحن عصباني گفت: چي گفتي؟ 

يه نگاهي بهش كردم و گفتم: با شما نبودم ... اومد جلوتر و زل زد تو صورتم و گفت: ولي به نظرم منظورت به ما بود ... 

پوزخندم هنوز رو لبام بود: اره منظورم به شما بچه ننه ها بود ... مطمئنم كه تا حالا پاتونو تو يه همچين جايي نذاشته بودين. درست ميگم نه؟ صورتش از عصبانيت سرخ شده بود.

با صداي بلندي گفت: تو كي هستي كه به من ميگي ... نمي دونم چي شد كه يهو ساكت شد و زير لب يه چيزي گفت. 

به نظرم گفت ببخشيد.

كسري اومد جلو و گفت: سامان جان اينجا هيچكس نمي تونه با شيدا دربيوفته. درجا ضايع ميشه.شيدا خانوم رئيس ماست. سامان پوزخندي زد و دستشو اورد جلو و گفت: خوشبختم. دستمو گذاشتم تو دستش و با تمام قدرت فشارش دادم تا حساب كار دستش بياد. زير لب اخي گفت و دستشو از تو دستم كشيد بيرون. گوشه ي لبشو مي گزيد تا چيزي نگه. اخ كه چقدر از حرص خوردن يه پسر شاد مي شدم.

صدايي گفت: پس شيدا خانم شماييد. كسري خيلي تعريف شما و دوستاتون رو ميكرد.نگاهم برگشت سمتش. ارش بود.

وقتي معارفه تموم شد، دست بچه ها رو گرفتم و رفتيم سمت رفقا.يه كمي با بچه ها بوديم بعد رفتيم نشستيم. يلدا اروم گفت: بيا شكار امشبمونم جور شد. 

بهش چشم غره اي رفتم و گفتم: اينا بچه ننن به درد نمي خورن. عمرا بيان جلو. شونه بالا انداخت و چيزي نگفت. سپيده رفته بود پيش يكي از پسرا كه دفعه ي پيش باهاش رقصيده بود. اون پسره و دوستاش هم با فاصله ي زيادي رو به رو نشسته بودن.اسمش.. اسمش چي بود؟ اهان يادم اومد سامان. زل زده بود به من. منم زل زدم بهش تا روش كم شه. خيلي ريلكس روشو برگردوند سمت دوستاش. يلدا دم گوشم گفت: من ميرم چند تا پسر تور كنم. 

سرمو تكون دادم و زير لب گفتم: باشه. هنوز تو نخ اين پسرا بودم. شكاراي خوبي بودن ولي فكر نكنم بيان جلو. به قيافشون نمي خوره از اوناش باشن. اگه بشه ... چي ميشه ... صداي رها منو به خودم اورد: به چي فكر مي كني؟ خيلي بي تفاوت گفتم: هيچي ... داشتم اونا رو ديد مي زدم.

رها- فكر مي كني بتوني شكارشون كني؟ 

- بستگي به خودشون داره ... اگه بيان جلو ديگه نمي ذارم برگردن.

رها- خيلي دلم ميخواد بيشتر درموردشون بدونم. به نظرم ميلياردرن.

- نسيم جان ميخواي برات هرچي حدس ميزنمو بگم؟ سرشو تكون داد. دوباره نگاهي بهشون كردم. سامان وسط نشسته بود. يه جورايي انگار سردستشون بود. احسان هم كنارش. خيلي بهم چسبيده بودن. يه كمي اون ور تر نيما و رامين نشسته بودن. من ادم شناس خوبي بودم. با يه نگاه تمام زندگي طرفو مي فهميدم. 

برگشتم رو به رها و گفتم: اون پسره سامان مهندسه يه شركت داره به احتمال زياد ارش هم تو شركتش كار مي كنه. رامين دكتره و نيما هم ... بهش مي خوره اونم دكتر باشه ... 

- نه! 

فوري برگشتم. ديدم كسري با دهن باز داره به من نگاه مي كنه. دستمو بردم بالا و جلوي صورتش تكون دادم. به خودش اومد و گفت: تو اينا رو از كجا مي دوني؟ 

شونه بالا انداختم و گفتم: حدس زدم ... حالا درست گفتم؟ كسري با بهت سرشو تكون داد. نيشم باز شد. بالاخره تو اين مدت انقدر پسراي جور وا جور ديده بودم كه سريع مي فهميدم طرف چيكارس. كسري اومد چيزي بگه كه يه نفر صداش زد. خدا رو شكر! از سوال پيچ شدن اونم توسط يه پسر خيلي بدم ميومد.

رها با حيرت گفت: تو از ... 

- از كجا فهميدم؟ ببين من هشت سال با پسراي مختلف سرو كله زدم. الان با يه نگاه مي تونم بفهمم طرف چيكارس .دوباره نگام رفت رو اونا. رامين نبود ... يه نگاهي به اطراف كردم ... ديدم داره ميره سمت يلدا. بي اختيار پوزخند زدم ... بيا اينم از اوليش. يلدا سفت بچسبش تا در نرفته. سپيده اومد پيشمون ودست رها رو گرفت و بلندش كرد و گفت: بيا برات يه شكار خوب جور كردم. رها نگاهي به من كرد. با سر بهش اشاره كردم كه بره. شروين شروع كرد به خوندن يه اهنگ خفن. همه ريختن وسط و شروع كردن به رقصيدن. با ديدن رقص رها چشمام چهارتا شد.بابا ايول فكر نميكردم انقدر قشنگ برقصه. تو همين فكرا بودم كه يه نفر اومد كنارم.دستشو به طرفم گرفت و گفت: شيدا خانوم افتخار رقص ميديد؟ يه پسر سي ساله ... قد بلند با موهامشكي و چشم هاي سبز ... اينم تازه وارد بود..دفعه ي دومي بود كه ميديمش. اگه اشتباه نكنم اسمش شاهرخ بود.ماشالا انقدر اينجا پسر زياده كه اسما يادم نمي مونه. حدود شصت هفتاد تا مهمون كه هرچهارشنبه كمو زياد مي شدن. يه نفس عميقي كشيدم و دستمو گذاشتم تو دستش و از جام بلند شدم. نيشش باز شد.خب عمليات مخ زني شروع شد ... خيلي ريلكس مي رقصيديم ... وقتي اهنگ تموم شد فوري خودمو ازش جدا كردم و با لبخند ازش دور شدم. اين روش من بود. براي مرحله ي اول فقط رقص بدون هيچ حرفي. امشب خيلي تو مود حرف زدن نبودم.براي همين نرفتم پيش دخترا. شروين داشت پيانو مي زد و همزمانش هم مي خوند. رفتم نزديكش و با حسرت به دستاش كه خيلي قشنگ پيانو ميزد نگاه كردم. هميشه دلم ميخواست ساز زدنو ياد بگيرم. عاشق ويلون و پيانو بودم. شروين منو كه ديد لبخند پررنگي زد. پسره خيلي ساده و زودباوري بود. هميشه دلش ميخواست بهم نزديك شه ولي من نمي ذاشتم.

- شيدا نميخواي افتخار بدي يه دهن برامون بخوني؟ 

اي خدا منو از دست اين كنه نجات بده. دلم ميخواد با همين دوتا دستام خفش كنم. پشت چشمي نازك كردم و گفتم: اين افتخار چندبار نصيبت شد پررو شدي. ميترسم پرروتر شي

كسري با ناراحتي گفت: اصلا نخون. ميرم سراغ دوستاي جديدم. و چرخيد و رفت سمت سامان. چند دقيقه اي باهاش حرف زد بعد رو به همه گفت: خانم ها و اقايون حلقه درست كنيد و بنشينيد. همه به حرفش گوش دادن و دايره اي بزرگ درست كردن و نشستن. منم كنار دو تا از دخترا نشستم. سامان و دوستاش هم درست رو به روم. كسري بلند گفت: خب دوستان سامان عزيز ميخواد برامون يه اهنگ قشنگ بخونه. صداي فوق العاده اي داره. سامان هم لبخندي زد و گفت: كسري جان لطف داري.حالا چي بخونم؟ كسري يه كمي فكر كرد بعد خم شد و در گوشش چيزي گفت. سامان هم لبخندي زد و سرشو تكون داد. گيتارو از ارش گرفت و شروع كرد: 

با من قدم بزن حالا که با منی

حالا که بغضی ام , حالا که سهممی

با من قدم بزن می لرزه دست و پام

بی تو کجا برم , بی تو کجا بیام

دست منو بگیر , کنار من بشین

من عاشق تو ام حال منو ببین

حال منو ببین

چند نفري اومدن وسط و شروع كردن به رقصيدن. صداش فوق العاده بود و ادمو جذب مي كرد. ولي من مثل هميشه بي تفاوت بودم. به قول بچه ها من صورت سنگيم و هيچ كس نمي تونه از درونم با خبر شه.

از دلهره نگو , از خستگی پُرم

بی تو می شینمو و روزا رو میشمورم

هر جا بری میام , دل گرم و بی قرار

بی من سفر نرو , تنهام دیگه نذار

تو با منی هنوز , عطر تو با منه

فردا داره به ما لبخند میزنه

هر جا بری میام , دل گرم و بی قرار

بی من سفر نرو , تنهام دیگه نذار

تو با منی هنوز , عطر تو با منه

فردا داره به ما لبخند میزنه

بی تو برای من فردا پر از غمه

بی تو هوا پسه , دنیا جهنمه

دست منو بگیر , تو اوج اضطراب

بازم منو ببر , با بوسه ای بخواب

با من قدم بزن تو این پیاده رو

من عاشقت شدم از پیش من نرو

هر جا بری میام , دل گرم و بی قرار

بی من سفر نرو , تنهام دیگه نذار

تو با منی هنوز , عطر تو با منه

فردا داره به ما لبخند میزنه

هر جا بری میام , دل گرم و بی قرار

بی من سفر نرو , تنهام دیگه نذار

تو با منی هنوز , عطر تو با منه

فردا داره به ما لبخند میزنه

اهنگ تموم شد همه براش دست زدن و از صداش تعريف كردن. كسري هم به من نگاه ميكرد تا عكس العملمو ببينه. پسره ي خنگ فكر ميكرد من حسوديم ميشه و مي تونه با اين كار منو تحريك كنه تا بخونم. كسري رو به همه گفت: من عاشق اين اهنگم. اونشبي كه با سامي اشنا شدم اينو برام خوند. بچه ها گفتن كه يه اهنگ ديگه بخون. يهو يكي با صداي بلند گفت: بچه ها سامي جون خستس الان نوبت شيداس. دلم ميخواست كل ساختمونو رو سرش خراب كنم. برگشتم دنبال صدا. شاهرخ بود. همه دست ميزدن و ميگفتن: شيدا بايد بخونه. چشم غره اي با شاهرخ رفتم و رو به جمع گفتم: به همين خيال باشيد. شروين كه ميخواست مثلا لطفي در حقم بكنه فوري شروع كرد به خوندن. تو دلم ازش ممنون بودم كه منو نجات داد ولي هيچي به خودش نگفتم. بقيه ي مهموني هم به خوبي گذشت.

ادامه دارد.

در حالي كه لباسا رو مرتب مي كردم گفتم: شبنم داري چيكار ميكني؟ 

- چت ميكنم. يه چند تا كيس خوب پيدا كردم. يكيشون انقدر احمقه با هر جملش خندم ميگيره.

- همشون احمقن

- اونكه مسلمه. ولي اينكي خيلي نوبره. نمي دوني چه چرتو پرتايي بهش گفتم و اونم باور كرد. پسره ي احمق

- چي بهش گفتي؟ 

- گفتم من كار مي كنم تا شكم سه تا بچه رو سير كنم. پدرم مرده و مادرم هم مريضه. پسره احمق هم باور كرد.

- از دست تو. من بهت نگفتم كم دروغ بگو برات دردسر ميشه؟ 

- نترس حواسم هست.

دوباره سرشو كرد تو كامپيوتر و مشغول شد. هرچند دقيقه يه بار ميزد زير خنده و غش غش مي خنديد. اعصابمو خورد كرده بود. اخر سر هم از جام بلند شدم و كيفمو برداشتم و گفتم: شبنم من دارم ميرم باشگاه. حواست به مغازه باشه. درحالي كه تايپ ميكرد، سرشو تكون داد. حرصم گرفت كه حتي نگام نكرد. محكم دستمو زدم رو ميز. بدبخت از جاش پريد و گفت: چته ديونه؟ ترسيدم. خيلي جدي گفتم: فهميدي چي گفتم؟ 

- اره ديگه سرمو كه تكون دادم

- خوبه ... مغازه رو تعطيل نكنيا. من ساعت هفت برميگردم. ببينم تعطيله پدرتو درميارم.

- باشه بابا ... خيالت راحت. فقط اگه ميشه سوئيچ رو بذار

- چرا؟ 

- دنيا زنگ زد گفت داره مياد ماشينو بگيره بره خريد.

سويئچ رو گذاشتم رو ميز و از مغازه اومدم بيرون.

رسيدم باشگاه صاف رفتم سراغ بهاره. روي صندلي خوابش برده بود.محكم پريدم روش. بدبخت بيچاره سكته كرد. يه جيغ بنفش كشيد. با دستم محكم دهنشو گرفتم. نفس نفس ميزد. وقتي حالش بهتر شد، اروم دستمو از رو دهنش برداشتم. شروع كرد به داد و فرياد كردن: رواني اين چه كاري بود كه تو كردي؟ سكته كردم ... قلبم وايساد..ايشالا خدا شفات بده. لبخند خبيثانه اي زدم و گفتم: كليد. و دستمو به طرفش دراز كردم. از جاش بلند شد و كليد رو برداشت. در حالي كه ميذاشت كف دستم گفت: بار اخرت باشه ها ... زمين خصوصي خاليه برو اونجا . ابروهام انداختم بالا و گفتم: مگه تو نمياي؟ دستمو گرفت و دنبال خودش كشيد: مگه ميشه نميام؟ 

لباسامو پوشيدم و سوار شدم. هندزفريمو گذاشتم تو گوشم .با پام دو تا ضربه به بدنش زدم و راه افتادم. بهاره هم دنبالم اومد. رفتم سمت زمين خصوصي. اون زمين براي افراد ماهر و باتجربه بود. فضاي بهتر و خوشگلتري هم داشت. خيلي خيلي بزرگ بود. تقريبا ده برابر اونكي زمين. يه كمي كه دور شديم به پشتم نگاه كردم. بهاره ايستاده بود. دور زدم و رفتم پيشش. گفتم: چي شد؟ با نگراني گفت: نمي دونم يهو وايساد. از اسب پياده شدم و رفتم سمت اسب بهاره. دستمو كردم تو جيبم و چند تا قند دراوردم و گرفتم جلو دهنش. خيلي اروم زبونشو اورد بيرون و قند ها رو برداشت. به بهاره گفتم: فكر كنم حالا راه بره. و برگشتم و سوار اسب خودم شدم. اين اسبو سه سال پيش تو مسابقه برده بودم. يه اسب سياه خوشگل كه يالش و سر زانوش قهوه اي سوخته بود. اين باشگاه مال پدر بهاره بود. يه قسمتي بود مال نگهداري از اسباي مردم. من پولي ندارم ولي اونا بهم لطف كردن و مجاني از اسبم مراقبت مي كنن. هرچي باشه من اقتخار باشگاشونم. دوباره حركت كرديم. سرعتم خيلي زياد بود. تقريبا به اخراي زمين رسيده بوديم . رفته بودم تو حس كه يهو يكي جلوم سبز شد. اسبم رم كرد و پاهاشو اورد بالا. هول شدم ولي سريع كنترلش كردم تا نيافتم.وقتي اروم شد، سرمو بلند كردم ببينم كه بود كه انقدر بي احتياطي كرده. با ديدنش خشك شدم.

بهاره خودشو بهم رسوند. با ديدنش اونم تعجب كرد و گفت: سلام اقاي مهندس اينجا چيكار مي كنيد؟ مگه شما روزاي زوج نميومديد؟ لبخندي زد و گفت: روزامو عوض كردم ديگه روزاي زوج نمي تونم. با عصبانيت نگاش كردم و گفتم: جناب مهندس شما خيلي بي احتياط ايد .هركي ديگه جاي من بود از رو اسب پرت شده بود. لبخندش غليظ تر شد و گفت: چه افتخار بزرگيه كه شما رو اينجا مي بينم. واقعا معذرت ميخوام نمي دونستم كسي اينجاست وگرنه حواسمو جمع ميكردم. چشمامو ريز كردم و رامو كشيدم و رفتم. سامان هم دنبالمون اومد. خواستم سرعتمو زياد كنم كه سامان گفت: خيلي وقته اينجا مياين؟ 

- ٦ ساله

سامان- چه جالب منم شش ساله. پس معلومه خيلي ماهريد

بهاره- بله شيدا جون تو مسابقات برنده هم شده.

صبر نكردم و دو تا ضربه ي محكم به بدن اسبم زدم و ازشون دور شدم. هميشه دوست دارم تنهايي و با ارامش سواركاري كنم. دو ساعتي دور زمين مي چرخيديم. وقتي خسته شدم رفتم به سمت طويله. براي اسبم غذا ريختم و موهاشو شونه كردم. وقتي كارم تموم شد بهاره و سامان هم اومدن. ازشون خدافظي كردم و از باشگاه اومدم بيرون. 

اين پسره روزمو خراب كرد خيلي ازش خوشم مياد هي مياد جلو چشمم. داشتم قدم ميزدم و زيرلب غرغر ميكردم كه احساس كردم كيفم از دستم خارج شد. موتوريه گاز داد و از كنارم رد شد. با سرعت دنبالش دويدم. يهو يه ماشين از تو كوچه اومد بيرون. يه نگاه سريع انداختم. سامان بود. فوري از رو ماشينش پريدم و دنبال دزده دويدم .همه ي زندگيم تو كيفم بود ... گواهينامه..كارت شناسايي ... كارت بانك و ... موتوريه پيچيد تو يه فرعي. مي دونستم بن بسته براي همين خيلي ريلكس رفتم جلو. وقتي ديد بن بسته اومد برگرده كه من نذاشتم. دستمو بردم بالا و همچين كوبيدم تو صورتش كه پرت شد اون طرف.البته دسته خودم هم داغون شد. از دماغش خون ميومد. با پام يكي ديگه زدم تو شكمش داد بلندي زد ولي هنوز كيفمو ول نكرده بود. پامو گذاشتم رو دستش و محكم فشار دادم. فريادي زد و بي اختيار دستاشو باز كرد. منم دولا شدم و كيفمو برداشتم.

و درحالي كه مينداختم رو شونم با حرص گفتم: از مادر زاده نشده كسي كه بخواد كيف منو بزنه. 

برگشتم. ديدم سامان با دهن باز داره نگام ميكنه. 

پوزخند اومد رو لبام: چيه؟ منتظر جوابش نشدم و راه افتادم .ديرم شده بود.

سامان خودشو بهم رسوند و جلمو گرفت و گفت: حالت خوبه؟ چيزيت نشد؟ بدون اينكه جوابشو بدم از كنارش رد شدم. صداشو شنيدم: عجب دختر هستي تو. دست صدتا پسرو از پشت بستي. حالا افتخار ميدي برسونمت؟ برگشتم و پوزخندي زدم و گفتم: نه افتخار نمي دم. لبخند رو لباش خشك شد.خيلي ريلكس به راهم ادامه دادم. اينم يكي ديگه از روشام. بي اعتنايي و بي توجهي. رو پسرا خيلي جواب ميده چون فكر مي كنن به هرچي بخوان مي تونن برسن. اين كار باعث ميشه تحريك شن و براي اينكه به من برسن تلاش كنن. اصولا از بي توجهي متنفرن و كفري ميشن.رفتم سر خيابون كه تاكسي بگيرم. از شانس گندم باران گرفت و منم چتر نداشتم. حالا هميشه ي خدا تاكسي كيرم مياد نمي دونم چرا امروز يا تاكسيا پرن يا مسيرشون به من نمي خوره.

- انقدر غر غر نكن بيا سوار شو.

پسره ي رواني ترسيدم.به نظرم تو ترسوندن ادما تخصص داره. بدون توجه بهش دو قدم به جلو برداشتم و دوباره ايستادم. دنده عقب گرفت و گفت: من انقدر اينجا صبر مي كنم تا سوارشي

تو دلم گفتم: انقدر وايسا تا زير پات علف سبز شه. پسره ي پررو.فكر كرده تا از راه برسه من تحويلش مي گيرم.

نيم ساعتي وايسادم ولي دريغ از يك تاكسي خالي. اينم شانسه من دارم؟ خيسه خيس شده بودم ولي نمي خواستم سامان فكر كنه من كوتاه اومدم. صداي اهنگش خيلي بلند بود و زمينو مي لرزوند.هم از سرما مي لرزيدم هم از لرزش زمين . دستمو كردم تو كيفم و موبايلمو دراوردم. تا دكمه ي موبايلمو زدم سامان از ماشين پياده شد و خيلي اروم اومد سمتم و در ماشينو برام باز كرد.

لبخندي زد و گفت: فكر كن من تاكسيم. اينجوري سرما مي خوري.

چون داشتم يخ مي زدم و چاره ي ديگه اي نداشتم، رفتم جلو. خوش حال شد و لبخندشو پررنگ كرد. چند ثانيه به چشماش زل زدم بعد خيلي ريلكس در عقبو باز كردم و سوار شدم. به قيافه ي سامان نگاه كردم. سعي مي كرد جلوي خندشو بگيره ولي بدون اينكه چيزي بگه سوار ماشين شد و گفت: خيلي ممنون كه اجازه دادي من رانندتون بشم .حالا كجا تشريف مي بريد؟ با عشوه گفتم: اين افتخار نصيب هر كسي نميشه. لطف كنيد خيابان ستاره.

- خونتون اونجاست؟ 

- فكر نمي كنم با شما ربطي داشته باشه اقاي راننده

روي اقاي راننده تاكيد كردم. بعد سرمو رو به پنجره برگردوندم و تا رسيدن به مقصد چيزي نگفتم. يك ساعت بعد رسيديم يه خدافظي گفتم و پياده شدم. با صداي بوق ماشينش برگشتم. خيلي جدي گفت: كرايتونو نداديد خانم. كوه اتشفشان درونم فوران كرد ولي ظاهرم تغييري نكرد. منم خيلي جدي گفتم: همين كه سوار ماشينتون شدم خودش خيليه. و اجازه ي حرف زدن بهشو ندادم و فوري ازش فاصله گرفتم.

مغازه خيلي شلوغ بود. سپيده به محض ديدنم با عصبانيت گفت: كجا بودي تا الان؟ يه نگاه به ساعتت بكن. به ساعت نگاه كردم. هشت و ربع بود.تا بحال نشده بود كه بدقول شم. خوش قولي يكي از مهمترين اصل هاي زندگي منه.شرمگين بهش گفتم: ببخشيد ... بعدا برات ميگم چي شد. و رفتم كار مشتريا رو را بندازم. ساعت نه و نيم مغازه رو تعطيل كرديم و به خونه برگشتيم. تو راه جريانو براي سپيده گفتم. اون هم يه دونه زد پس كلم و گفت: ديونه اگه سرما بخوري چي؟ لباسات هنوز كامل خشك نشده. با لحن عصباني گفتم: به چه حقي رو رئيست دست بلند مي كني؟ خنده اي كرد و گفت: ببخشيد رئيس. با اخم گفتم: اين دفعه رو مي بخشم. ولي شما هم نگران من نباش سرما نمي خورم. شونه بالا انداخت و چيزي نگفت.

به خونه كه رسيديم با استقبال گرم رها مواجه شديم. رها هم يخش باز شده بود و بيشتر حرف مي زد. با وجود سپيده و يلدا كه يك ريز در حال حرف زدن و بحث كردنن اگر غير از اين بود تعجب مي كردم. رها خيلي خوب خودشو با شرايط ما وفق داد و انگار كه سال هاست با هم زندگي مي كنيم. با وجود اينكه دختر تو داريه ولي خيلي خوش مشرب و مردمي هستش. از اين جور ادما خوشم مياد. لباسمو عوض كردم و رفتم تو اشپزخونه تا شام بخوريم.بچه ها نشسته بودن و با هم حرف مي زدن. با ورود من رها از جاش بلند شد تا غذا رو بكشه. يلدا هم با خنده گفت: شيدا، نسيم از بعد از ظهر تو اشپزخونه بود و هرموقعه ميومدم كمكش كنم منو بيرون مي كرد. گفت مي خوام يه شام خوشمزه براتون درست كنم.صداي قار و قور شكمم بلند شد.خيلي گرسنم بود.در حالي كه صندلي رو عقب مي كشيدم و مي شستم، با لبخند گفتم: مرسي نسيم جون. حالا غذا رو بيار كه خيلي گشنمه. غذا رو كشيد و گذاشت رو ميز.

با ديدن غذا لبخندي اومد رو لبم. اين دختر همه چيش بيسته. چقدر قشنگ و با سليقه. من كه ماهي خيلي دوست ندارم با ديدن تزئين و مدلش اب دهنم را افتاد. رها كه سكوت ما رو ديد با ناراحتي گفت: نكنه دوست ندارين؟ يلدا گفت: اين لبخند و برق چشمامون رو نمي بيني؟ دختر چيكار كردي تو. خيلي خوشگل شده. رها لبخندي زد وگفت: به پاي دست پخت شيدا نمي رسه. سپيده اخم كرد: يعني دست پخت ما بده؟ خندم گرفت: چيه حسوديت ميشه؟ قبلي از اينكه چيزي بگه ادامه دادم: حالا فعلا غذا بخوريم تا از دهن نيوفتاده. حيفه نسيم خيلي زحمت كشيده. و مشغول كشيدن غذا شدم. بدجوري دلم گرفت.عاشق ماهي بود. بغضمو قورت دادم و خودمو به خوردن سرگرم كردم. اشتهام كور شده بود ولي به خاطر رها به زور خوردم. غذاش خيلي خوشمزه شده بود و مزش خيلي شبيه ماهي هايي كه اون درست مي كرد. وقتي غذام تموم شد فوري از جام بلند شدم و از رها تشكر كردم. خستگي رو بهانه كردم و به اتاقم رفتم. در اتاق رو كه باز كردم، نگام افتاد به قاب عكس روي ميز. بغضم شكسته شد. سرمو رو زانوهام گذاشتم و خيلي اروم گريه كردم. پرتوهاي نور وارد اتاق شد. سرمو بلند كردم. يلدا اومد كنارم نشست و دستشو دورم حلقه كرد. من هم از خدا خواسته پريدم تو بغلش و زار زدم. يلدا موهامو نوازش كرد و با لحن مهربوني گفت: اروم باش ... باور كن اون راضي نيست تو خودتو عذاب بدي. دست خودم نبود ... وقتي ياد اون روزا ميوفتم، خون جلوي چشممو ميگيره ... بالاخره روزي كه سالهاست منتظرشم ميرسه و من ارامش پيدا مي كنم ... وقتي ارومتر شدم، خودمو از تو بغلش كشيدم بيرون و با صدايي گرفته گفتم: ميشه منو تنها بذاري؟ از جاش بلند شد و گفت: اگه به چيزي نياز داشتي صدام كن. سرمو تكون دادم. دو تا دستمو رو زمين فشردم و بلند شدم و از روي ميز قابو برداشتم. دوباره اشكام جاري شد ... صورتمو نزديك قاب بردم و اروم بوسيدمش ... دلم براش تنگ شده ... خيلي ... روي تخت دراز كشيدم ... قابو به سينه ام فشار مي دادم و زار مي زدم ... نفهميدم كي خوابم برد ... 

دلم اغوشي مي خواهد ... 

نه مرد نه زن

خدايا زمين نميايي؟ ! 

***

روي صندلي نشستم و در نوشابه رو باز كردم. عاشق صداي گازشم.

- راستي نگفتي مهندسو از كجا ميشناسي؟ 

نوشابه پريد تو گلوم و شروع كردم به سرفه. بهاره اروم پشتمو ماساژ داد با خنده گفت: حالا چرا هول شدي؟ چيزي نگفتم و با اخم نگاش كردم.

- بابا جذبه! حالا نمي خواي جواب سوال اولمو بدي حداقل بگو چرا به جاي ديروز، امروز اومدي؟ 

- اخه به تو چه. مگه تو فضولي؟ 

- اسم اينو كنجكاوي مي ذارم نه فضولي.اخه مهندس ديروز دنبالت مي گشت.

با تعجب بهش نگاه كردم و پرسيدم: واقعا؟ خيلي جدي سر تكون داد.

- تو درباره ي مهندس چي مي دوني؟ 

- اول تو بگو از كجا ميشناسيش

- خيله خوب ... تو مهموني كسري ديدمش. دوبار هم بيشتر همديگرو نديديم. حالا بگو

- مهموني كسري؟ مگه برگشته؟ 

- از جواب دان طفره نرو ... اره برگشته

- خب چي بگم؟ 

- هر چي كه مي دوني

- شش ساله داره مياد اينجا و سواركاره ماهريه البته نه مثل تو

- اينا رو كه خودم مي دونم ... بگو اسمش چيه.. چند سالشه.. چيكارس

- يعني نمي دوني؟ 

- فقط مي دونم اسمش سامانه و مهندسه. فاميليشو نمي دونم

- سامان نوربخش. مهندس عمران. يه شركت ساختمان سازي هم داره كه سودش خيلي زياده. وضعش توپه توپه.

- خواهر برادر هم داره؟ 

- اره يه برادر بزرگتر كه خارج زندگي ميكنه و يه خواهر كوچيكتر. ميشه بگي چرا اين سوالا رو مي پرسي؟ 

- به همون دليلي كه تو مي پرسي. حس كنجكاوي

- يعني باور كنم؟ 

شونه بالا انداختم و گفتم: هر جور دوست داري. خب ديگه اگه كاري نداري من برم. و از جام بلند شدم. بهاره يه كمي نگام كرد و گفت: ناراحت شدي؟ خنده اي كردم: به من مياد با اين حرفا ناراحت شم؟ معلومه كه هنوز منو خوب نشناختي.

- اخه من چجوري تو رو بشناسم؟ تو هر لحظه اخلاق و رفتارت عوض ميشه. به خدا دنيا كه چند ساله باهات همخونس هنوز تو رو خوب نميشناسه.

تو دلم گفتم: هيچكس نمي تونه منو بشناسه. چون هشت ساله كه خودم نيستم. عين افتاب پرست رنگ عوض مي كنم.

با بهاره خدافظي كردم و يه كمي تو خيابونا چرخيدم بعد رفتم خونه. در خونه رو كه باز كردم با قيافه هاي عصباني رو به رو شدم . يلدا شروع كرد: كجا بودي؟ مي دوني ساعت چنده؟ الان بايد راه ميوفتاديم ... سپيده ادامه داد: ولي الان به خاكر جنابعالي بايد يه نيم ساعت صبر كنيم. در كمال خونسردي گفتم: مگه اس ام اسم براتون نرسيد؟ من نميام ... يلدا با عصبانيت گفت: يعني چي نميام؟ مگه دست خودته؟ نخير اينطوري نميشه. منم شروع كردم به داد زدن: سر من داد نزن. من هركاري كه بخوام مي كنم. مگه باره اولمه كه نميام؟ يلدا اومد چيزي بگه كه سپيده بهش اشاره كرد كه ساكت باشه بعد خودش اهسته پرسيد: چرا نمياي؟ 

- چون فردا پنج شنبه ي اول ماهه

سپيده- خب تو كه هميشه پنج شنبه ها مي رفتي

- الان از باشگاه ميام خستم. اگه بيام اونجا خسته تر ميشم و چون نمي تونم زياد بخوابم اذيت ميشم

يلدا- باشه ... هرجور خودت مي دوني.

سپيده- ميگم فردا ما هم باهات ميايم. رها به غير از مهمونيه كسري تفريح ديگه اي نداشته

- باشه مشكلي نيست.

رها- كجا؟ 

- كوه ... 

رها- ايول خيلي خوبه يه هوايي تازه مي كنيم.

سپيده- شيدا پنج شنبه ي اول هر ماه ميره ولي ما نه.

رها- چرا؟ 

يلدا- چون خسته ميشيم. شيدا خيلي تند ميره و برامون صبر نمي كنه. بعدم من يكي حاضر نيستم از خواب نازم بزنم برم كوه ... 

- از بس كه تنبلي

يلدا- تو خوبي ... ما بريم تا دير نشده.

- باشه ... 

بعد از رفتن بچه ها، رفتم تو اشپزخونه و شام درست كردم. يه فيلم ترسناك خفن هم گذاشتم و چراغا رو خاموش كردم. اگه يكي قيافه ي الان منو ببينه فكر مي كنه دارم يه فيلم معمولي مي بينم. خيلي ريلكس صحنه هاي وحشتناكو مي ديدم و غذا مي خوردم. وقتي فيلم تموم شد تازه ساعت ده بود. حوصله ي كتاب خوندن يا كار ديگه اي رو نداشتم. براي همين يه فيلم ديگه گذاشتم. اين دفعه خنده دار بود. البته مثلا خنده دار بود. فقط بعضي صحنه هاش يه لبخند ميومد رو لبم. با صداي باز شدن قفل در از جا پريدم. به ساعت نگاه كردم .دوازده و نيم بود. چرا اينا زود اومدن؟ با سر و صدا وارد خونه شدن. با ديدن من خوش حال شدن و به طرفم اومدن. تند تند پشت سره هم حرف ميزدن. نمي فهميدم چي ميگن. نكنه كسري چيز خورشون كرده؟ يه شب باهاشون نرفتما ... يهو عصبي شدم و گفتم: يكي يكي حرف بزنين ببينم چي ميگين.

يلدا- پاشو پاشو بريم بخوابيم كه فردا بايد بريم كوه ... 

سپيده- اره پاشو كه بايد سرحال باشيم

نه جدي جدي انگار چيز خورشون كرده. كسري خدا بگم چيكارت نكنه. چه به روزه اينا اوردي

اب دهمنو قورت دادم و گفتم: حالتون خوبه؟ چيزي خوردين؟ يلدا خنديد وگفت: نترس ... هذيون نميگيم

رها- بهش بگيد ديگه ... 

- چي رو؟ 

يلدا- ميگم ... فقط بايد قول بدي عصباني نشي

من كه طاقتم تموم شده بود فوري گفتم: باشه قول ميدم

يلدا- وقتي داشتيم براي كسري توضيح مي داديم چرا نيومدي، دوستاي جديدش هم اونجا بودن..

سپيده- كسري هم رو به اونا كرد و گفت كه بياين ما هم با اينا بريم ... 

يلدا- اونا هم فوري قبول كردن ... ما هم نتونستيم بگيم نه ... 

يعني دلم ميخواد هردوشونو با چاقو تيكه تيكه كنم ... اخه من بايد به اينا چي بگم؟ چرا بهشون گفتن ميخواييم بريم كوه؟ از حرص دستمو مشت كردم و داد زدم: من بايد همه چيزو بهتون بگم؟ چرا بهشون گفتين چرا من نيومدم؟ بيچاره ها توقع يه همچين عكس العملي رو نداشتن. با عصبانيت رفتم تو اتاقم و درو محكم بستم جوري كه خونه لرزيد. من به خاطر اينكه با سامان روبه رو نشم نرفتم. چون مي دونستم منتظرمه ميخواستم لجشو درارم. اونوقت اينا همه چيزو خراب كردن. حالا چجوري پنج تا پسرو تحمل كنم؟ خدايا نجاتم بده.

پاورچين پاورچين از اتاق اومدم بيرون. كوله پشتيمو از كنار اينه برداشتم و انداختم رو كولم. تو اينه به خودم نگاه كردم.مانتوي قهوه اي با شال نسكافه اي و يه كلاه لبه دار اسپرت سياه هم رو سرم گذاشته بودم.خوب شد وسايلمو ديشب حاضر كرده بودم وگرنه الان با سرو صداي من بيدار مي شدن. خيلي اروم سويئچو برداشتم و به سمت در رفتم. در با صداي كمي باز شد. تا پامو گذاشتم بيرون، صدايي از پشت سرم گفت: كجا به سلامتي؟ اخه اين شانسه كه من دارم؟ ! نفسمو با دهن دادم بيرون و برگشتم سمت يلدا. پوزخندي رو لباش بود: حدس مي زدم كه بخواي دربري براي همين زودتر ساعت گذاشته بودم. حالا چند دقيقه صبر كن الان بچه ها رو بيدار مي كنم.

نيم ساعت بعد همه تو ماشين بوديم و به سمت دربند مي رفتيم. يلدا و سپيده خيلي شاد بودن. اين طور كه از حرفاشون فهميدم، ديشب تو مهموني رامين رفته سراغ يلدا و نيما هم رفته پيشه سپيده. بيشتر از اين چيزي دستگيرم نشد و حوصله نداشتم سوال پيچشون كنم.راس ساعت هفت رسيديم. سپيده زنگ زد كسري اونم گفت تو راهن تا چند دقيقه ديگه ميرسن. از ماشين پياده شدم و با حرص درو بستم. بچه ها هم خيلي اروم پياده شدن. از تو صندوق كوله و عصاي كوهنورديمو برداشتم. درشو نبستم تا بچه ها هم وسايلشون رو بردارن. تكيه دادم به ماشين و چشمامو بستم تا اونا هم برسن. زير لب هي غر مي زدم. يلدا اومد نزديكم و دستشو گذاشت رو شونم و گفت: انقدر حرص نخور ... اين يه فرصتيه كه بتونيم بهشون نزديك بشيم. قبل از اينكه بتونم جوابشو بدم، صداي شاد كسري رو شنيدم كه مي گفت: سلام به بروبچ كوهنورد ... برگشتم سمتش يا بهتره بگم سمتشون. دوستاش هم پشت سرش وايساده بودن و همشون يه كوله رو دوششون بود و تيپ اسپرت زده بودن. بعد سلام و احوال پرسي كسري گفت: ما بساط ناهار هم اورديم. يلدا و سپيده با خوش حالي ازش تشكر كردن و من هم با بيخيالي نگاش كردم. وقتي حرفاشون تموم شد راه افتاديم. من چون سرعتم زياد بود جلو ميرفتم. دست خودم نبود هركاري مي كردم نمي تونستم سرعتمو كم كنم. بچه ها هم درحالي كه حرف ميزدن پشت سرم ميومدن. نيم ساعت بعد جلوي يه رستوران وايساديم تا صبحانه بخوريم. اگه اينا نبودن من الان خيلي بالاتر بودم. هيچ وقت صبحانه نمي خوردم. هميشه يه لقمه براي خودم مياوردم ولي الان چاره ي ديگه اي نداشتم. رفتيم روي تخت بزرگ نشستيم و سفارش چاي و نون پنير داديم. بچه ها داشتن سر اسم رستوران مسخره بازي درمياوردن. رها گفت: اخه اين اسم چه معني ميده؟ "وهومن"

كسري- احتمالا اين يه چيزي و هومن بوده بعد پاكش كردن شده "وهومن"

سامان- كسري انقدر نمك نريز.

به سامان نگاه كردم. معلوم بود كه دنبال يه فرصتي ميگرده تا باهام حرف بزنه و من هيچ جوري اين فرصتو بهش نمي دادم.

وقتي از رستوران اومديم بيرون رو به رومون يه قبرستون بود. سامان گفت: بچه ها بياين بريم سر قبر عبدالله ريش. ارش با تعجب پرسيد: كي؟ 

سامان- عبدالله ريش. يه رستوران بالاتر داره. وقتي با ماهان ميومديم اينجا مي رفتيم پيشش و اونجا صبحانه مي خورديم.الانم زنش اونجا رو اداره ميكنه. همه ي مردم اينجا ميشناختنش.

عبدالله ريشو خيلي خوب ميشناختم. البته دوبار بيشتر نديدمش اونم وقتي كه شانزده سالم بود. بار اخري كه ديدمش مريض بود ولي اون خيلي بيشتر ديده بودش و باهاش حرف زده بود. وقتي خبر مرگشو شنيد خيلي گريه كرد. از خوبياش كه برام مي گفت، من افسوس مي خوردم كه چرا زودتر باهاش اشنا نشدم. براي همين هردفعه ميام اينجا با زنش حرف مي زنم. زن خيلي مهربون و خوش روييه و مثل مادرم مي مونه و باهاش خيلي درددل مي كنم.با وجود اينكه اين مغازه زياد براش سودي نداره، نگهش داشته چون اخرين يادگاريه عبدالله ريشه. رفتيم سر قبرش و براش فاتحه خونديم و عكس يادگاري گرفتيم. يه ربع بعد به مغازه ي عبدالله رسيديم. من جلوتر از بقيه رفتم تو. خانمش با ديدن من با خوش حالي از جاش بلند شد و به طرفم اومد.محكم در اغوشش گرفتم. زير گوشم گفت: شيدا جون دلم برات تنگ شده بود ... لبخندي زدم و گفتم: منم همين طور..ارومتر گفتم: ببخشيد مادر جون امروز تنها نيومدم ولي قول ميدم اين ماه يه روز ديگم بيام تا با شما حرف بزنم ... دستي به صورتم كشيد و روي گونه ام رو بوسيد و گفت: قدمت رو تخم جفت چشمامه ... 

از مغازه كه اومديم بيرون با چند تا الاغ رو به رو شديم كه داشتن خرابكاري ميكردن.رامين با خنده گفت: به به چه بويي. و مسخره بازي شروع شد. من به اين چيزا عادت داشتم و حرفاشون حوصلمو سر مي برد و ارامشمو بهم ميزد. هندزفيريمو كردم تو گوشم تا شايد يه كمي ارامش پيدا كنم. بي توجه به بچه ها پيش مي رفتم. اهنگش شاد بود و باعث مي شد سريعتر حركت كنم. رسيدم به جايي كه بالا رفتن سخت مي شد. پامو كج مي ذاشتم و با احتياط حركت مي كردم. تو حال خودم بودم كه زنگ موبايلم منو از جا پروند. بي توجه برداشتم و گفتم: الو ... صداي فريادي باعث شد نتونم ادامه بدم: هيچ معلوم هست شماها كجايين؟ فوري موبايلمو از گوشم دور كردم. احساس مي كردم پرده ي گوشم پاره شده. چون هنوز جاده صاف نشده بود، خيلي با احتياط برگشتم و به پشتم نگاه كردم. از بچه ها كسي نبود ... يه كمي بيشتر دقت كردم. سامان رو ديدم كه با فاصله ي كمي داره مياد بالا. يلدا هنوز داشت جيغ جيغ مي كرد. منم عصباني شدم و گفتم: يه دقه خفه شو تا برات بگم ... حواسم پرت شد و تند اومدم. حالا شما كجاييد؟ 

- عزيزم ما كنار رودخانه هستيم.

چشمام گرد شد. لحن يلدا خيلي عوض شده بود. يه كمي كن فكر كردم، فهميدم به خاطر رامين مهربون شده تا توجهشو جلب كنه.

- خيله خوب همونجا بمونيد من تا ابشاردوقلو ميرم بعد برميگردم پيشتون. فكر كنم ساعت يك بشه. شماها هم تا اون موقع ناهارو حاضر كنيد. درضمن اونجا انتن نميده.

- اوكي عزيزم ... مراقب خودت باش.

وقتي گوشي رو قطع كردم، سامان تقريبا بهم رسيده بود.

- شما برگرديد پيش بچه ها. اونا كنار رودخونن. منم ميرم بالاتر و براي ناهار برميگردم

سامان عرق پيشونيشو پاك كرد و گفت: اگه اجازه بديد همراهيتون كنم ... شونه بالا انداختم و گفتم: هرجور مايليد. فقط من براتون صبر نمي كنم.

- باشه ... تا الان هم به زور خودمو بهتون رسوندم. شما خيلي سريع ميريد ... 

بدون اينكه چيزي بگم به راه افتادم و سامان هم دنبالم اومد. با فاصله ي كمي از يكديگر حركت مي كرديم. چقدر دلم ميخواست ليز بخوره و بيافته. اينجوري غرورش جلوي من له ميشه. از فكر خبيثانه ي خودم لبخندي اومد رو لبام. سامان خودشو بهم رسوند و گفت: مي تونم يه سوال بپرسم؟ بي تفاوت سرمو تكون دادم. 

- تو چرا سه شنبه نيومدي باشگاه؟ 

- اولا كه تو نه شما. دوما كه به شما ربطي نداره و سوما كه بار اخرتون باشه كه تو كار من سرك مي كشيد.

دستاشو به معني تسليم شدن اورد بالا و با لحن بامزه اي گفت: باشه تسليم ... كسري راست مي گفت كه هيچ كس نمي تونه جلوي شما وايسه ... مكثي كرد و با لحن جدي گفت: دليل اينكه اون سوالو پرسيدم اين بود كه شما ديشب هم نيومديد گفتم شايد از من ناراحتيد.

- چرا بايد ناراحت باشم؟ 

- دليلي نداره..حسم بهم گفت

- حستون اشتباه گفته

- ميشه بي خيال رسمي بودن بشيد؟ من اينجوري معذبم ... 

جوابي ندادم و اون از اين فرصت استفاده كرد و با لبخند گفت: سكوت علامت رضاست! جلوي خندمو گرفتم و گفتم: باشه ... زير لب چيزي گفت كه متوجه نشدم. ابروهامو بالا بردم و گفتم: چيزي گفتي؟ هول شد و فوي گفت: نه نه ... با خودم بودم. بقيه راه تو سكوت گذشت. اين سامان هم يه چيزيش ميشد. نه به اون همه تلاش كه باهام حرف بزنه نه به الان كه مي تونه حرف بزنه سكوت كرده. حواسم پرت شد ... يك لحظه غفلت باعث شد اتفاقي كه هيچ وقت دلم نمي خواست بيافته و ازش متنفر بودم بيافته ... در حالي كه در فكر بودم پامو گذاشتم روي صخره. احساس كردم كه سنگ ها لغزيدن و زير پام حالي شد ... چشمامو بستم ولي جيغ نكشيدم ... اروم چشمامو باز كردم و صورت سامان با فاصله ي كمي از خودم ديدم ... با نگراني بهم نگاه مي كرد و گفت: خوبي؟ چيزيت نشد؟ اينجور مواقع كه جلوي پسري ضعف نشون مي دادم حس بدي بهم دست مي داد ... نفس هاي گرمش به صورتم مي خورد و حالمو بد مي كرد ... به خودم اومدم و از تو بغل سامان اومدم بيرون. خاك لباسمو تكوندم و زير لب گفتم: ببخشيد ... 

- چي رو بايد ببخشم؟ نگفتي حالت خوبه؟ 

- بله خوبم ... يهو زير پام خالي شد؛ من تا حالا همچين اتفاقي برام نيافتاده بود ... 

- در اينكه شما ماهر هستي شكي نيست ... ولي خوب كوهه ديگه ... سنگ هاي لغزنده زياد داره ... حالا مهم نيست. بهتره ادامه راهو بريم.

تا رسيدن به مقصد هيچ كدوم چيزي نگفتيم. با ديدن ابشار، لبخندي زد و گفت: چقدر زيباست ... چندسالي ميشه كه اينجا نيومدم. دلم خيلي تنگ شده بود. تو زياد مياي اينجا؟ 

- پنج شنبه ي اول ماه ... حالا تا دير نشده برگرديم. مي ترسم بچه ها تنها همه ي غذاهارو بخورن.

مچ دستمو گرفت و گفت: بيا يه عكس با هم بگيرم كه رفتيم پايين به بچه ها پز بديم ... 

لبخندي زدم و گفتم: باشه ... سامان از توي كولش دوربين عكاسي كانن رو دراورد و رفت به سمت مرد ميانسالي كه اونجا ايستاده بود. چند لحظه بعد سامان به طرفم اومد و كنارم ايستاد. دستشو گذاشت رو شونم. قبل از اينكه بتونم كاري كنم عكس گرفته شد و سامان دوربينو از اون مرد گرفت و ازش تشكر كرد. بعد به من گفت: حالا مي تونيم بريم.

رها و سپيده روي زيرانداز نشسته بودن وجوجه كبابا رو سيخ مي كردن .يلدا و رامين كنار رودخانه نشسته بودن و دل و قلوه رد و بدل مي كردن و پاهاشون رو تو اب گذاشته بودن. كسري و نيما اتش درست مي كردن تا جوجه ها رو بذارن روش. ارش هم با موبايلش عكس مي گرفت. اولين نفري كه متوجه ما شد كسري بود: خوش گذشت ما رو پيچوندين؟ همه به سمت ما برگشتن. خيلي بي تفاوت رفتم روي زيرانداز دراز كشيدم. سامان هم كولشو گذاشت زمين و گفت: اره خيلي خوش گذشت ... و دوربينو به طرفش گرفتو عكسمون رو بهش نشون داد.كسري چپ چپ نگاش كرد ولي سامان توجهي نكرد. از ديدن حرص خوردن كسري شاد شدم و انرژي گرفتم. بلند شدم و نشستم. كسري و نيما هنوز نتونسته بودن يه اتش درست كنن ... از جام بلند شدم و رو به كسري گفتم: بزن كنار ... كسري نگاهي بهم انداخت و گفت: كه چي بشه؟ يقشو گرفتم و بلندش كردم و زدمش كنار. بعد گفتم: تا من زودتر يه اتش درست كنم ... سامان دستشو گذاشت رو شونه ي كسري و گفت: حرص نخور ... خودت گفتي كه هيچكي نمي تونه جلوي شيدا وايسه. روي تخته سنگ نشستم و شروع به باد زدن ذغالا كردم. وقتي كه اماده شدن، به ارش گفتم: لطفا گوجه ها ... سيخ گوجه ها رو از رها گرفت و داد دستم. سيخا رو گذاشتم روي سنگ هايي كه نيما اطراف ذغالا گذاشته بود. يه كمي كه گذشت به ارش اشاره كردم: جوجه ها ... با تعجب بهم نگاه كرد.گفتم: جوجه ها رو بيار ديگه ... سيخاي جوجه ها رو اورد. ازش گرفتم و در جهت مخالف گوجه ها گذاشتم. اينجوري هم زودتر جوجه ها مي پزن، هم گوجه ها گرم مي مونن و مغز پخت ميشن. رامين با ديدن ابتكار من گفت: ايول عجب فكر خوبي. يلدا نگاه مهربوني بهم كرد و رو به رامين گفت: شيدا اشپزيش حرف نداره ... توي كباب درست كردن هم خيلي مهارت داره ... سامان از يلدا پرسيد: ميشه بگي شيدا تو چه كاري ماهر نيست؟ يلدا يه كمي فكر كرد و گفت: تا جايي كه من مي دونم تقريبا كاري نيست كه شيدا بلد نباشه ... با لبخند بهش نگاه كردم و گفتم: عزيزم ... تو هم از هر انگشتت هزارتا هنر مي باره. سپيده با خنده گفت: زشته به خدا ... حداقل اين عشق بازياتونو بذارين واسه خونه. در حالي كه سيخا رو مي چرخوندم گفتم: شبنم تو يكي حرف نزن كه حتي عرضه ي يه جوجه سيخ كردنو نداري. سپيده غرولند كنان گفت: مگه چشه؟ خيلي هم خوب سيخ كردم ... 

- بله ديدم چجوري زور مي زدي تا يه تيكه رو بكني تو سيخ.

قبل از اينكه سپيده چيزي بگه رها بحثو عوض كرد: شيدا جوجه ها كي حاضر ميشن؟ 

- فكر كنم پنج دقيقه ديگه

رها- خيله خب ... دنيا.. شبنم..بياين كمك سفره رو پهن كنيم.

سامان بهم نزديك شد و گفت: كمك نمي خواي؟ جواب دادم: برو دوتا بشقاب بردار و روي هر كدوم يه تيكه نون بذار و بيار اينجا.

تو يكي از ظرفا جوجه ها رو ريختم و تو اون يكي گوجه ها رو و گذاشتم سر سفره. همه عين قحطي زده هاي سومالي ريختن روش. سامان هم با خنده به اين صحنه نگاه مي كرد. كسري به غذا اشاره كرد و به سمت ما با دهن پر گفت: بفرماييد تعارف نكنيد! خيلي گرسنم بود و بوي جوجه كباب مستم كرده بود. خم شدم با چنگال پلاستيكي يك تيكه جوجه برداشتم. ارش گفت: شيدا خانوم دستتون دردنكنه خيلي خوشمزه شده! تا حالا يه همچين جوجه ي نرم و ابدار نخورده بودم

سامان- راست ميگه خيلي خوب شده

- نوش جان

كسري - شماها چرا دروغ ميگيد؟ مثل بقيه جوجه هاس ديگه

- چيه حسوديت ميشه؟ 

يلدا- اي بابا. بس كنيد ديگه! ببينم مي تونيد امروزو كوفتمون كنيد

سكوت كردم و فقط به كسري چشم غره رفتم. اونم پوزخندي زد كه باعث شد عصبي بشم. نفس عميقي كشيدم و خودمو كنترل كردم.

بدترين قسمت كوهنوردي، رد شدن از مقابل كلي لواشك و الوچه ترشه! اونا رو مي بيني و مجبوري كه بي تفاوت از كنارشون رد شي. چرا؟ چون معلوم نيست كه بعد از خوردنشون سالم بموني. سرمو انداختم زمين و از مقابلشون رد شدم و فقط صداي مردايي كه براي رستورانشون تبليغ مي كردنو ميشنيدم: اقايون عزيز، خانم هاي خسيس ... بدجوري بهم برخورد ... چرا اقايون عزيز خانم ها خسيس؟ به ناچار سرمو بلند كردم. يه پسر بيست ساله كناره يه رستوران لوكس وايساده بود و تبليغ مي كرد. اومدم برم پيشش كه رها دستمو گرفت و كشيدم كنار و خيلي اهسته گفت: ولش كن ... منم خيلي حرصم گرفت ولي مردا همينن ديگه. فقط سرمو تكون دادم و دوباره به راه افتادم. رها هم رفت پيش ارش.

رسيديم دم ماشين ما. ساعت تقريبا چهار شده بود. بچه ها كه خيلي خسته شده بودن سريع رفتن تو ماشين. منم از بقيه خدافظي كردم و به سمت ماشين راه افتادم كه سامان صدام زد. چرخيدم سمتش.

سامان- مي تونم يه خواهشي كنم؟ 

- بفرماييد

سامان- هر وقت خواستي بياي كوه منم خبر كني. خيلي بهم خوش گذشت.

- قول نميدم

- باشه ... ولي حداقل هروقت خواستي بياي ديدن خانوم عبدالله ريش خبرم كن. خيلي دوست دارم باهاش حرف بزنم

الكي گفتم: باشه ... 

به همين خيال باش كه خبرت كنم. من دنبال ارامش مي گردم اونوقت بيام با دستاي خودم اين ارامشي كه در تنهايي دارم رو از خودم بگيرم؟ 

لبخندي زد و برگشت كه بره ولي يهو وايساد و گفت: چهارشنبه مياي ديگه؟ 

- اره. خيلي كم پيش مياد كه نيام.

- پس مي بينمت

- جناب مهندس فكر كنم يادت رفت كه تو باشگاه هم همديگرو مي بينيم

- نه يادم نرفت. من به احتمال زياد اين هفته نميام باشگاه. يه كمي سرم شلوغه.

- اهان ... پس تا چهارشنبه.

***

بوي شكلات داغ و بخار اب فضا رو پر كرده بود ... ارامش ... البته نبايد اسمشو ارامش بذارم چون من سال هاست كه با اين واژه غريبه شدم ... اين يه حس خوب و زودگذره ... حسي كه واسه چند دقيقه منو از افكاري كه هر لحظه باعث ازار ذهنم ميشه دور مي كنه.

(دلم ارامش ميخواهد

به اندازه ي يك فنجان چاي كوتاه باشد

يا

به اندازه ي قدم زدن روي سنگ فرش پياده رو

طولاني ... 

فرقي نمي كند

فقط دلم ان لحظه را مي خواهد

آن لحظه كه تمام سلول هاي بدنم

ارام مي گيرند)

درگير اين حس خوب بودم كه اين يلداي جيغ جيغو صدام كرد: شيدا چيكار ميكني اون تو؟ بيا بيرون ديگه ... داره دير ميشه. با يه حركت هرچي هوا تو قفسه ي سينم بود رو دادم بيرون. نمي تونستم از وان اب گرمم دل بكنم. يلدا هم كه مي دونست من خوش قولم و سروقت حاضر ميشم ولي نمي دونم چرا بازم گير مي داد.دوباره داد زد: شيدا زنده اي؟ چرا جواب نميدي؟ اروم چشمامو باز كردم و گفتم: اومدم ... فنجون هات چاكلتمو برداشتم و يه نفس سر كشيدم.

تو اينه به خودم نگاه كردم. بلوز صورتي كم رنگ با يه دامن سرخابي بلند تنم بود و مثله هميشه يه كمي ارايش كرده بودم و موهاي حال دار سياهمو روي شونه هام ريخته بودم. يلدا با لبخند پرسيد: امشب مي خواي دل كيو ببري؟ همون طور كه از توي اينه نگاش مي كردم، گفتم: دل همه رو ... سپيده به سمتم اومد و گفت: حالا بانوي دلبر، تشريف بياريد بريم پايين كه دوستان بي صبرانه منتظر ديدن شما هستند. خنديدم و دستمو گذاشتم تو دستش و با هم رفتيم پايين. هنوز پامو رو پله ي اخر نذاشته بودم كه زيبا خانم از راه رسيد. صداي تق تق كفشه پاشنه بلند خانم تو ساختمان مي پيچيد. همزمانش شروين هم شروع كرد به خوندن يه اهنگ رپ. با ديدن ما يه لبخند كج زد و با حرص اومد به سمتون. يه پيراهن قرمز جيغ پوشيده بود و يه ارايش غليظ كرده بود كه شبيه ميمون شده بود.

زيبا در حالي كه دستشو جلو مياورد گفت: سلام شيدا جون ... چه خوشگل كردي

با حرص دستشو فشردم: خوشگل بودم.

يلدا فوري گفت: زيبا جون كم پيدايي

زيبا با عشوه گفت: اخه ميدوني دنيا جون، من دائم در حال سفرم. يه موقع كه ايران باشم ميام اينجا.

چقدر دلم ميخواست يه دونه از اون ضربه قشنگامو تقديمش كنم. زل زدم تو صورتش و گفتم: ببينم زيبا جون چه بلايي سر صورتت اوردي؟ 

دستي به صورتش كشيد و گفت: خوشگل تر شدم؟ امريكا كه بودم، يه دكتر زيبايي خيلي معروف عملم كرد. البته خوشگل بودما ولي گفتم خوشگتر شم.

تو دلم گفتم: ميمون بودي ميمون تر شدي.

موبايل زيبا زنگ زد و بدون اينكه از ما عذرخواهي كنه رفت. وارد سالن شديم. طبق معمول وسط واسه ي رقص خالي بود و يه طرف دخترا نشسته بودن و يه طرف هم پسرا. يه قسمت هم مختلط. امشب نسبتا شلوغ بود. فكر كنم پنجاه نفري بوديم وبعضي ها هم جديد بودن. شاهرخ با ديدن من لبخندي زد و سرشو به نشانه سلام تكون داد. منم در جوابش فقط سرمو تكون دادم و با بچه ها رفتيم نشستيم. رها كنجكاوانه پرسيد: اون دختره كي بود؟ 

يلدا- زيبا خانوم. البته من نمي دونم بر حسب چي اسمشو گذاشتن زيبا. بايد مي ذاشتن ميمون

سپيده- دشمن سرسخت شيداس. همش سعي مي كنه كه شيدا رو پيش همه خراب كنه.

يلدا- از اون دختراييه كه كلي بي اف داره و عاشق پسراس. فكر كنم صدباري عاشق شده باشه.

سپيده- هر دفعه كه مي بينيمش صورتش تغيير كرده. هر روز زشت تر از ديروز.

به حرفاي بچه ها گوش مي كردم و با چشمام دنبال سامان و دوستاش مي گشتم. بالاخره پيداشون كردم. يه گوشه با چند نفر ديگه نشسته بودن و حرف مي زدن ولي سامان بينشون نبود. رامين هم داشت به يلدا نگاه مي كرد. با بازوم به پهلوي يلدا زدم و اروم گفتم: رامين داره نگات مي كنه

يلدا- كجاس؟ 

- هيس ارومتر ... اون گوشه نشسته ... و با سر اشاره كردم.

نگاه يلدا رامين رو غافلگيركرد و باعث شد سرشو بندازه پايين. كمي بعد، از جاش بلند شد و به سمت ما اومد. خيلي مودبانه سلام كرد و به يلدا پيشنهاد رقص داد. يلدا با خوش حالي قبول كرد و از جاش بلند شد. هر چي بهش ميگم، يلدا جان، خواهر من، يه كمي براي پسرا ناز كن، زود قبول نكن پررو ميشن تو گوشش نميره كه نميره. ارش تنها رو صندلي نشسته بود و دنبال فرصتي مي گشت كه بياد پيش رها. به رها اشاره كردم كه بلند شه تا ارش بتونه بياد جلو. به سپيده هم گفتم تو يه موقعيت مناسب بره پيش نيما و ازش بپرسه كه سامان كجاس.

يه اس ام اس برام اومد. از طرف يلدا بود: 

- سامان نيومده

- يه جوري از رامين بپرس چرا نيومده

- ميگه يه مشكلي براش پيش اومد

- اگه اطلاعات بيشتري به دست اوردي بگو

- اوكي

سرم تو موبايلم بود كه يكي سرفه كرد. سرمو اوردم بالا. شاهرخ بود. پسري با پوست سبزه و موهاي مشكي و چشم هاي درشت خاكستري.

- مي تونم بشينم؟ 

- بفرماييد

روي صندلي كنارم نشست.سكوت. تا ميومد چيزي بگه پشيمون مي شد. بالاخره جرئت شكستن سكوتو به دست اورد و گفت: راستش ... مي خواستم يه چيزي بگم ولي نميدونم چجوري بگم..

- راحت باش.

نفس عميقي كشيد: من ازت خوشم مياد ... مي خواستم اگه اجازه بدي بيشتر با هم اشنا بشيم.

بر خلاف زيبا كه تا يه همچين پيشنهادي ميشنيد نيشش باز مي شد و قبول مي كرد، خيلي جدي گفتم: فكر نكنم ما به هم بخوريم.

- چرا اينو مي گي؟ من برعكس فكر مي كنم

- مطمئنم بعد از اشنايي بيشتر نظرت عوض ميشه

- مطمئن نباش.. من خيلي سخت نظرم تغيير ميكنه

- ببينيم و تعريف كنيم

- يعني موافقي كه بيشتر با هم باشيم؟ 

حالا كه سامان نبود، بهترين فرصت بود كه به شاهرخ نزديك شم. سامان با نيومدنش كار منو راحتر كرد. يه كمي مكث كردم بعد گفتم: باشه ... ولي من حدو حدود رابطمون رو مشخص مي كنم.

دستمو فشرد و گفت: باشه هر چي تو بگي.

با نفرت به چشماش نگاه كردم. چشمايي كه به خاطر به دست اوردن رضايت من برق شادي توش موج مي زد. صورتشو اورد نزديك گوشم و گفت: بالاخره رضايت بانوي اينجا رو به دست اوردم. مطمئن باش از با تو بودن هيچ وقت پشيمون نميشم. و اروم خنديد.

بخند شاهرخ خان، بخند. گريه هاتم يه روزي مي بينم. روزي كه پيشموني سودي نداره. فكر مي كنه من احمقم و نمي دونم هرروز با يه دختر ميگرده. خودش با دستاش گورشو كنده.

- مياي بريم برقصيم؟ 

- نه حوصله ندارم

- باشه ... پس بيا حرف بزنيم

- تا الان داشتيم چيكار مي كرديم؟ 

- منظورم اينه كه راجبه خودمون حرف بزنيم

- بزنيم

- تو چند سالته؟ 

- بهم چند مي خوره؟ 

- نمي دونم ... شايد ٢٥

- ٢٤

- من ٢٨ سالمه. ديپلم دارم. از اولش دنبال پول در اوردن بودم و درس و مدرسه رو دوست نداشتم. الان يه مرغداري بزرگ دارم كه درامدش خيلي خوبه.

تو دلم گفتم: مبارك صاحبش باشه ... 

- تو چي؟ 

- هنوز اونقدر بهت اعتماد ندارم كه بخوام همه چيه زندگيمو بگم.

- حق با توئه. اشنايي نياز به زمان داره. من كلا ادم عجوليم.

پسرا همشون همينن. وقتي به يه دختر مي رسن، عجول و بي تاب مي شن.

- بچه ها بياين پيتزا ها رو اوردن.

صداي كسري باعث شد فوري دستمو از تو دستش در بيارم و از جام بلند شم. نگاهي به اطراف كردم. سپيده پيش نيما نشسته بود و خيلي صميمي شده بودن ولي رها خيلي جدي نشسته بود و به حرفاي ارش گوش مي داد. يه جورايي روشش مثل من بود. يلدا اومد پيشم و گفت: تو چرا تنهايي؟ 

اروم گفتم: تا حالا پيش شاهرخ بودم. تونستي بفهمي سامان براي چي نيومده؟ قيافه ي ناراحتي به خودش گرفت و گفت: نه ... 

قبل از اينكه برم تو اتاقم، رها رو صدا كردم: نسيم يه دقه بيا اتاقم كارت دارم. كفش هاي پاشنه بلندم رو انداختم يه گوشه و با بي حوصلگي لباسم رو عوض كردم و رو مبل ولو شدم. صداي در بلند شد.

- بيا تو ... در باز شد و رها وارد اتاق شد. اشاره كردم كه بشينه.

- امشب چطور بود؟ 

- خوب بود ... 

- ارش چي مي گفت بهت؟ 

- در مورد خودش حرف مي زد ولي خيالت راحت زياد بهش رو نميدم.

- خيالم راحته ... فقط به غير از ارش با كسه ديگه اي نيستي؟ 

- چرا ... ارش كه رفت يه پسري به اسم نريمان اومد پيشم. ميشناسيش؟ 

وقتي اسم نريمان رو به زبون اورد چشمام چهار تا شد

- چي؟ نريمان؟ 

- اره ... چيزي شده؟ 

- نريمان از مخالفاي سرسخت دختراس. حتي جواب سلاممون هم به زور ميده. ببين بايد محكم بچسبيش تا در نره.

- باشه. يه كاري مي كنم تا به غلط كردن بيافته. خب حالا مي تونم برم؟ خيلي خوابم مياد

- يه لحظه صبر كن ... 

مدارك رو از روي ميزم برداشتم و به سمتش گرفتم. ازم گرفت و با تعجب پرسيد: اينا چيه؟ 

- شناسنامه و كارت شناسايي با اسم نسيم مهدويان. فقط حواستو جمع كن گم نشه. شناسنامه ي خودت هم بيار بده به من

- اين كارها واقعا لازمه؟ 

- معلومه كه لازمه. تو ديگه رها نيستي تو الان نسيمي.

بايد قانعش مي كردم. بايد با تموم وجود اين موضوع رو قبول مي كرد.دستشو گرفتم و بلندش كردم و بردمش جلوي اينه

- به خودت نگاه كن. اون رها ديگه مرده. چيزي از اون تو وجودت باقي نمونده به غير خاطرات تلخي كه بايد فراموش كني. تو عوض شدي اينو بايد قبول كني.

- حق با توئه. من خيلي عوض شدم.

لبخندي زدم و گفتم: تصميمي كه ما گرفتيم باعث اين تغييرات شد.

اروم سرشو تكون داد.

- حالا ديگه مي توني بري بخوابي

نگاهي به كتابخونم انداخت و گفت: ميشه چند تا كتاب قرض بگيرم؟ 

- اره 

به سمت كتابخانه رفت و با تعجب به يكي از قفسه ها نگاه كرد. از حالتش خندم گرفت.

- چيه؟ چرا اينطوري نگاه مي كني؟ 

چيزي نگفت و متعجب يكي از كتاب ها رو برداشت

- الان داري با خودت ميگي اين كه به گور باباي عشق خنديده، ديگه خوندن كتابهاي عاشقانه چه معني ميده

- چرا اينا رو مي خوني؟ 

- به خاطر اينكه ياد بگيرم چجوري عاشقانه حرف بزنم تا دل طرفم رو به دست بيارم.

زير لب گفت: تو ادم عجيبي هستي ... 

چند تا كتاب برداشت و شب بخير گفت و رفت.

چشمام تازه گرم شده بود كه از صداي موبايلم از جا پريدم. لعنتي! يادم رفت سايلنتش كنم. با خواب الودگي برداشتم. يه اس ام اس از طرف شاهرخ بود. اين پسر چقدر بي ملاحظس. نميگه شايد خواب باشم.

گاه نمیدانم چه پیامی را بهانه کنم

تا از حال آنکه روحم با اوست آگاه شوم

اين بار که دلتنگی را بهانه کردم فردا را چه کنم

شاهرخ زود شروع كرده بود! جوابشو ندادم تا بفهمه ساعت سه ي نصفه شب وقت اس ام اس بازي نيست.

***

پاهمو به پهلوهاي اسبم زدم و به سرعت از اونجا دور شدم.

صداشو ميشنيدم كه داد مي زد: شيدا صبر كن ... 

از صداي پاي اسبش فهميدم داره دنبالم مياد. دو تا ضربه ديگه به اسبم زدم و سرعتمو بيشتر كردم. عين مسابقه شده بود. حس كردم خيلي نزديكمه. يه كمي صبر كردم تا نزديكتر شه. نزديكتر ... نزديكتر ... نزديكتر.. .حالا ... افسار اسبمو كشيدم تا وايسه. اسبش رم كرد و پاهاشو اورد بالا. سامان تعادلشو از دست داد و از روي اسب افتاد پايين و اسبش هم فرار كرد ... تمام اينا تو كمتر از ده ثانيه اتفاق افتاد ... لبخند پيروزي اومد رو لبم ... تا تو باشي منو سركار نذاري ... حتي برنگشتم تا ببينم چيزيش شده يا نه فوري راه افتادم. با لحن درمانده اي صدام ميكرد: شيدا ... شيدا ... صبر كن..سعي كرد از جاش بلند شه ولي درد پاش نذاشت. با خودم گفتم: داره فيلم بازي ميكنه ... برنگرد ... برو..

يه حس ديگه مي گفت: ولي بيچاره اسبش هم رفته ... 

- از كي تا حالا دلت براي يه پسر مي سوزه؟ تازه اسب اون برمي گرده

با اينكه هنوز دودل بودم، ولي از اونجا رفتم. لباسامو عوض كردم و بدون اينكه از بهاره خدافظي كنم از باشگاه خارج شدم.

- شيدا صبر كن كارت دارم

برگشتم. سامان لنگ لنگان به سمتم ميومد. پاي چپش رو رو زمين مي كشيد و قيافش از درد درهم شده بود. باورم نمي شد. با چه سرعتي خودشو به من رسونده بود.

- چه عجب خانم وايساد ... 

تا اينو گفت حركت كردم. با خنده گفت: حالا چه زود بهشون برميخوره. با عصبانيت خودمو به ماشين رسوندم. در ماشينو باز كردم ولي با يه ضربه درو بست.

- مي دونم از دستم ناراحتي ولي بذار برات توضيح بدم.

هلش دادم و سوار ماشين شدم. سريع درو قفل كردم و سويئچ رو چرخوندم. اومد جلوي ماشين وايساد. بدون توجه بهش دور زدم و از يه مسير ديگه رفتم. از تو اينه به سامان نگاه كردم. قيافش ديدني بود. موبايلم زنگ خورد. يه دستم رو فرمون بود و دست ديگرم تو كيفم تا موبايلمو بردارم. روي صفحه اسم بهاره بود

- الو..

- شيدا كجا رفتي؟ 

- ببخشيد بهاره جون كار پيش اومد مجبور شدم سريع بيام بيرون

- چيزي شده؟ 

- نه ... مغازه شلوغ شده، دنيا كمك مي خواست. راستي بهاره، من سه شنبه نميام

- مثل هفته ي قبل چهارشنبه مياي؟ 

- نه ... كلا تا پنج شنبه نميام.

- باشه ... عيبي نداره

- خب ديگه كاري نداري؟ 

- نه ... مراقب خودت باش

- تو هم همين طور ... باي

- باي چيه دختر ... فارسي را پاس بدار

- تو خوبي

- شك داشتي؟ 

- ببين مي توني منو به كشتن بدي.. مثلا دارم رانندگي مي كنم

- باشه بابا خدافظ

از قصد گفتم: باي.

موبايلو انداختم روي صندلي و دستمو بردم جلو تا اينه رو تنظيم كنم كه از توش ماشين سامان

رو ديدم. لبخندي اومد رو لبام. مسيرم رو عوض كردم. يه ساعتي چرخيدم بعد وارد جاده ي

كرج شدم. هنوز داشت دنبالم ميومد. اعصابم بهم ريخت و بيشتر گاز دادم. صداي ويبره ي گوشيم اومد. يه اس ام اس بود و شماره 

فرستندش رو نميشناختم. همزمان يه اس ام اس ديگم اومد. اول جديده رو باز كردم كه از طرف بهاره بود: 

شيدا جون، مهندس نوربخش زنگ زد و شمارتو ازم گرفت. اولش نمي خواستم بدم ولي گفت قبلا با خودت هماهنگ كرده و تو يادت رفته شمارتو

بدي. گفتم اينا رو بدوني.

با حرص اونكي اس ام اس رو باز كردم. خودش بود: 

هرجاي دنيام كه بري دنبالت ميام تا بذاري برات توضيح بدم.

موبايلو انداختم كنار و از تو اينه به قيافه ي خوشحال سامان نگاه كردم. بهاره خانوم بعدا حالتو مي گيرم.دنده رو عوض كردم و با اخرين 

سرعت رفتم و رفتم تا سامان گمم كنه ولي اون زرنگ تر از اين حرفا بود. براي همين برگشتم رو به تهران. وارد اتوبان همت كه شدم، سرعتم رو بيشتر كردم. 

از شانس خوبم خلوت بود. نزديكاي مجتمع تجاري كه شدم، سامان گمم كرد. همون موقع اس ام اس داد: 

اينبار تونستي فرار كني ولي مطمئن باش دفعه ي بعد نمي توني

پوزخندي زدم و با خيال راحت به راهم ادامه دادم. ساعت نه شب شده بود. زنگ زدم به يلدا كه با سپيده، مغازه رو تعطيل كنن و بيان بريم خونه. 

نيم ساعت بعد رسيديم خونه.

بعد از شام زودتر از هميشه از جام بلند شدم. سپيده پرسيد: كجا ميري؟ 

يلدا- مگه نمي دوني؟ ميره با خدا خودش خلوت كنه

خدا خودم؟ كدوم خدا؟ خيلي وقته با اين واژه غريبه شدم ... 

سپيده- اولا كه تو از كجا مي دوني اون تو اتاقش چيكار ميكنه دوما كه هميشه ديرتر مي رفت

- الان مشكل شماها چيه كه بحث مي كنين؟ دلم خواست امشب زودتر برم تو اتاقم

و با قدم هاي سريع خودمو به اتاقم رسوندم و درو محكم كوبيدم به هم. يكي از كتابها رو از تو قفسه در اوردم و شروع كذدم به خوندن. اصلا 

نمي تونستم تمركز كنم. همش فكرم مي رفت يه جاي ديگه ... به اتفاقات امروز ... پيروزيم ... كتابو بستم و لب تابم رو روشن كردم. اين لب تاب هديه

يكي از پسرا بود. دلبري به غير از له كردن غرور پسرا يه خوبيه ديگم داره كه كلي هديه مي گيريم. هديه هايي گرون! مثلا يه پسره برام دستبند طلا خريد. يكي از فايل ها رو باز كردم و يه اهنگ ملايم گذاشتم.صداي در بلند شد

- بيا تو ... 

خيلي اروم دستگيره ي در پايين اومد و رها اومد تو. يه سيني دستش بود و كتابا زير بغلش. بوي خوش قهوه فضاي اتاق رو پر كرد.

- وقت داري با هم حرف بزنيم؟ 

از روي تخت بلند شدم و نشستم و با لبخند سرمو تكون دادم. سيني رو گذاشت رو ميز و كتابا رو سرجاشون قرار داد. با تعجب پرسيدم: خونديشون؟ 

- اره ... امروز كار خاصي نداشتم

- چه سرعتي داري! همين ديشب دو تا كتاب گرفتي. از چهارشنبه تا امروز پنج تا كتاب خوندي

- خب من زياد كتاب مي خونم. براي همين سرعتم بالاس

- منم زياد مي خونم ولي ديگه انقدر تند نمي تونم بخونم

خنديد و شونه بالا انداخت.

- خب حالا چيكارم داشتي؟ 

- كار خاصي نداشتم ... بچه ها خسته بودن رفتن خوابيدن. حوصلم سر رفت گفتم بيام با هم حرف بزنيم

- خوب كاري كردي. از روزي كه اومدي اينجا زياد با هم حرف نزديم.

- اره ... راستش از بچه ها درمورد گذشته پرسيدم، گفتن ياداوريش ناراحتشون مي كنه از شيدا بپرس برات بگه

- چرا مي خواي بدوني؟ 

- كنجكاوي ... 

به رها حق مي دادم كه بخواد دربارمون بدونه. با وجود اينكه براي منم گفتن اين حرفا سخت بود ولي نفس عميقي كشيدم و شروع كردم: 

داستان اشنايي من و دنيا مربوط به شش سال پيشه. يعني دو سال بعد از اينكه من تنهاي تنها شدم. يه پارك سر كوچه بود. شب هايي كه حالم گرفته بود مي رفتم اونجا. 

اون شب هم حالم خيلي خراب بود و به شدت هواي تازه نياز داشتم. براي همين، رفتم به همون پارك. روي نيمكت نشسته بودم و غرق در افكار خودم بودم كه صداي هق هقي رو شنيدم. به سمت صدا رفتم. دختري تقريبا هم سن و سال خودم، با ظاهري كثيف و دست و پاي زخمي به درختي تكيه داده بود.

اون لحظه حس كردم اونم مثل من غم بزرگي داره ... به طرفش رفتم و بي اختيار در اغوشش كشيدم ... هر دو گريه مي كرديم. وقتي اروم شد به خودش اومد و فوري ازم جدا شد. 

لبخند بي جوني زدم و گفتم: نترس ... من هم مثل تو خيلي دلم پره ... دوباره بغض كرد و سرشو گذاشت رو پام. سرشو اروم ناز كردم.

با صداي لرزون ولي بلند گفت: خدايا، منو مي بيني؟ من چيكار كردم كه دارم تاوانشو پس ميدم؟ 

گريه اش شدت گرفت ولي ادامه داد: از وقتي كه بهودنيا اومدم، يه روز خوش تو زندگيم نبوده. سه ماه بعد از تولدم، مادرم مرد.

روزها خيلي سخت ميگذشت و من بزرگ مي شدم بدون مادر و محبت پدر. پدر داشتم ولي كارش كتك زدن و دعوا كردن بود ... بي دليل و الكي منو رو ميزد ... چهار سال پيش بابام معتاد شد ... و من ذره ذره اب مي شدم ... چند بار خودكشي كردم ولي هربار نجات پيدا كردم ... يه هفته پيش بابام با همون مردي كه باعث شد معتاد بشه، اومد خونه.

هميشه وقتايي كه اون ميومد، خودمو تو اتاق حبس مي كردم. بابام اونروز گفت بيام پيش اونا. برخلاف خواست خودم رفتم پيششون. داشتن قرار عروسي مي ذاشتن ... انگار تمام ساختماناي عالم بر سرم خراب شد ... من با مردي كه بيست سال از خودم بزرگتره ازدواج كنم؟ 

واقعا براي پدرم متاسفم كه انقدر بي غيرت بود ... امروز از سر سفره ي عقد فرار كردم ... مطمئنم كه پيدام ميكنن ولي اگه بكنن زندم نميذارن.. متنفرم ... از همه ي مردا متنفرم ... زورشون فقط به ما ميرسه ... 

سرشو از رو پام بلند كرد و پست دستاش اشكاشو پاك كرد و گفت: ببخشيد خانوم، اصلا حواسم نبود. نفهميدم چرا اين چيزا رو براي شما گفتم.

به صورت مظلومش خيره شدم. روي گونه اش كبودي ديده مي شد. دست لرزونم رو روي گونه اش كشيدم و با بغض گفتم: بابات زده؟ 

سرشو تكون داد و گفت: تازه يه كمي بهتر شده. و دوباره اشكاش جاري شد

- اگه پيدام كنن چه خاكي تو سرم بريزم؟ مطمئنم بابام اين دفعه منو مي كشه. بار اولم نيست كه فرار كردم. هر دفعه منو تا حد مرگ زده. حتي يه بار كارم به بيمارستان كشيد.

نفرتم نسبت به مردا صد برابر شده بود. دستشو گرفتم و به خونه بردمش. تنها كاري كه از دستم براش بر ميومد اين بود كه بهش جا و مكاني بدم. براي خودم هم خوب بود از تنهايي در ميومدم.

يك ماهي گذشت. براي اينكه از اوضاع خانواده ي دنيا با خبر شم، به محلشون رفتم. از چند نفر كه پرسيدم، گفتن كه دو هفته اي ميشه صاحب اون خونه به خاطر مصرف بيش از حد مواد، مرده. دخترش هم فرار كرده.

وقتي به دنيا گفتم، چند ساعتي هيچي نگفت. وقتي به حرف اومد فقط يك جمله گفت: از همه ي مردا انتقام مي گيرم ... 

خونه ي پدرش رو فروختيم و با پولش يه مغازه ي كوچك اجاره كرديم و مشغول به كار شديم. همزمانش با پس انداز كم من، تونستيم به دانشگاه بريم و درس بخونيم.

هر دومون هدفمون انتقام بود. وارد زندگي پسرا مي شديم و وقتي بهمون وابسته مي شدن، تركشون مي كرديم و ضربه ي بزرگي وارد مي كرديم.

كم كم قضيه جدي شد و روز به روز به تعداد پسرا اضافه مي شد. به خاطر مسائل امنيتي و فراموش كردن گذشته ي تلخمون، اسمامون رو كرديم.يكي از دوستاي يلدا برادرش تو كار جعل مدرك بود. رفتيم پيشش و شناسنامه و كارت شناسايي با اسم هاي جديدمون گرفتيم. چون اشنا بود خرجش هم برامون كمتر مي شد. مدارك تو هم همون درست كرد.اين داستان دنيا بود.

رها- واقعا كارش بي نقص و عيبه ... حالا با شبنم چجوري اشنا شديد؟ 

- شبنم ... سال دوم دانشگاه بوديم. يه روز يكي از دخترا به كلي حواسش پرت بود. وقتي استاد صداش كرد، زد زير گريه و گفت كه حالش خوب نيست. استاد هم بهش گفت كه مي تونه بره بيرون و منم همراهش فرستاد. با هم رفتيم دستشويي. نمي دونم چقدر گريه كرد ولي وقتي اروم شد ازش پرسيدم: چي شده؟ 

با دلي پر از غصه و نفرت گفت: حالم از همشون بهم مي خوره..

- از كيا؟ 

- از همه ي مردا متنفرم ... 

- منم همين طور ... حالا چرا؟ 

- دو سال پيش، دوست برادرم، حامد اومد خواستگاريم.گفت كه عاشقم شده و كلي حرفاي عاشقانه زد كه به دلم نشست. برادر بي غيرتم هم با وجود اينكه مي دونست حامد چجور ادميه اصرار كرد كه باهاش ازدواج كنم. منم خام حرفاشون شدم و قبول كردم. خيلي سريع عروسي كرديم و رفتيم سر خونه زنگيمون. چند ماهي همه خوب بود ... خوب كه نه ... فوق العاده بود ... هرچي كه ميخواستم برام فراهم مي كرد..گذاشت بيام دانشگاه و طرس بخونم ... بدجوري وابسته و عاشقش شده بودم ولي اين عشق چيزي جز يه تب زود گذر نبود. كم كم نسبت بهم سرد مي شد ولي من احمق ميذاشتم به پاي اينكه از سركار مياد و خستس.

با بغض ادامه داد: دو ماه پيش، دوستم بهم زنگ زد و گفت كه سريع خودتو به اين ادرس برسون. با عجله رفتم اونجا. فكر مي كني تو چه وضعيتي ديدمش؟ دست در دست يه دختر بود و از رستوران ميومدن بيرون ... سوار ماشين شدن ... باورت نميشه ... اون ... اون كثافت بوسش كرد..هيچ كلمه اي براي توصيف حال اون موقعم ندارم ... وقتي به برادرم گفتم، ديونه وار خنديد و گفت: بالاخره فهميدي؟ اون اولين دختري نبود كه بوسش كرد و تو اولين زني نبودي كه وارد زندگيش شدي ... باورم نمي شد ... برادرم، همه كسم، با من يه همچين كاري كرده باشه. با بهت پرسيدم: چرا؟ چرا با من اينكارو كردي؟ 

با نفرت بهم نگاه كرد و گفت: چون مامان تورو بيشتر دوست داشت ... به خاطر اينكه اذيت نشي قبل از مرگش همه چيزو به نامت كرد ... ازت متنفرم ... ازت متنفرم سپيده

دستمو كشيدم رو گونش و اشكاشو پاك كردم و با لحن مهربوني گفتم: گريه نكن ... مردا ارزش اين كارا رو ندارن ... 

- الان يه هفته اي ميشه كه طلاق گرفتم. درست از شب طلاقم برادرم خونه نيومد. ديگه نمي خوام تو اون خونه بمونم.از يه طرف هم كسي رو ندارم كه برم پيشش ... 

قطره اشكي روي گونه ام چكيد و با صدايي لرزون پرسيدم: پس پدر و مادرت چي؟ 

- بابام كه وقتي سه ماهم بود، از مامانم طلاق گرفت. مادرم هم پنج سالي ميشه كه فوت كرده.

به ياد مادرش كه افتاد دوباره اشكاش جاري شد. در اغوش گرفتمش. خدايا ما چرا انقدر بايد عذاب بكشيم؟ مگه چه گناهي مرتكب شديم؟ 

(خدايا ليست ادم هايت اشتباهي شده

اسم من ايوب نيست! )

تصميمم رو گرفتم و با دنيا درميون گذاشتم. اونم فوري قبول كرد. وقتي به شبنم گفتم كه بياد با ما زندگي كنه نمي دوني چقدر خوشحال شد. پولامون رو گذاشتيم رو هم و يه خونه ي بزرگتر و يه مغازه تو مجتمع تجاري خريديم. شبنم از كار ما خوشش اومد و براي گرفتن انتقام به ما پيوست. هر سه نفرمون هدفمون انتقام و فرار از گذشته بود. اين هدف باعث شد كه ما خيلي تغيير كنيم و خودمون رو فراموش كنيم. فكر مي كنم همه چيزو برات گفتم.

رها دستشو مشت كرد و گفت: درد و رنجي كه كشيديد در مقابل مال من هيچه. من فقط به خاطر يه دروغ از پسرا متنفر شدم ... شيدا درباره ي خودت چيزي نگفتي ... 

خيلي سريع گفتم: هيچ وقت ازم نپرس ... حتي دنيا و شبنم هم نمي دونن

متعجب پرسيد: چرا؟ 

جواب ندادم. خودش فهميد كه نبايد ديگه چيزي بگه. از جاش بلند شد و گفت: ببخشيد منظوري نداشتم ... من ديگه برم بخوابم ... تو هم موبايلتو جواب بده كه خودشو كشت ... 

- باشه ... شب بخير

- شب بخير

رها از اتاق خارج شد و درو بست. موبايلمو برداشتم و نگاهي بهش كردم. ده تا اس ام اس و چهار تا تماس ناموفق كه همشون از طرف شاهرخ بود. من نمي فهمم اين پسر كارو زندگي نداره؟ ! 

"سلام عزيزم.. حالت خوبه؟ "

" خانمي خوبي؟ "

"شيدا ... جواب بده"

" كم كم دارم نگران مي شما ... "

" شيدا جواب بده مردم از نگراني"

هر كدوم رو دوبار فرستاده بود. با بي حوصلگي زدم: "سلام حالم خوبه"

فوري جواب داد: " كجايي تو دختر؟ ! نگران شدم.."

- " ببخشيد كه نگرانت كردم"

- "خواهش مي كنم خانمي ... فردا مياي بريم بيرون؟ "

- "كي و كجا؟ "

- " اينو تو مشخص كن"

- "ناهار خوبه؟ "

- "اره ... كجا بيام دنبالت؟ "

آدرس خونه ي استادم رو بهش دادم و گفتم كه رسيد بهم اس بده تا بيام پايين. استادم يك سالي ميشه كه رفته امريكا و خونشو سپرده به من تا هر چند وقت يه بار سري بهش بزنم.

- شيدا ... شيدا ... 

رها سراسيمه درو باز كرد و گفت: شيدا بيا ... شبنم داره ناله مي كنه

سريع از جام بلند شدم و به سمت اتاق سپيده رفتم. روي تخت كنارش نشستم و دستمو گذاشتم رو پيشونيش. تب نداشت. نگاهم افتاد به قرص هاي بالا سرش. يادش رفته بود بخوره. رو به رها گفتم: يه ليوان اب بيار. خيلي سريع با يه ليوان اب برگشت. با كمكش سپيده رو نشوندم و قرص ها رو بهش دادم. اروم اروم ناله هاي سپيده قطع شد و دوباره به خواب رفت. رها با نگراني پرسيد: شبنم مريضه؟ 

- ميگرن داره ... قرصاشو يادش رفته بود بخوره. الان ديگه مشكلي نيست. مي توني بري بخوابي.

رها نگاهي به سپيده كرد و گفت: پس..شب بخير

فقط سرمو تكون دادم. كمي پيش سپيده موندم. وقتي مطمئن شدم حالش خوبه به اتاقم برگشتم.

***

چشمام چهارتا شد. درحالي كه سعي مي كردم ريلكس باشم سوار ماشين شدم. اخه چجوري كسي كه لباساي مارك دار مي پوشه و ساعت گرون قيمت ميندازه پرايد داره؟ ! 

- سلام شيدا خانوم. حال شما؟ 

نگاهي بهش كردم. كله ي تاسش برق مي زد.

- خوبم. تو خوبي؟ 

- تو خوب باشي منم خوبم. خب كجا بريم؟ 

- نمي دونم ... هرجا تو ميگي

- سفت بشين مي خوام ببرمت يه جاي خوب

و صداي ضبطو زياد كرد. از اهنگاش مي شد فهميد كه سليقش در اين مورد افتضاحه. اهنگش رو اعصابم راه مي رفت ولي نمي تونستم چيزي بگم.

خدا رو شكر راه طولاني نبود و زود رسيديم. به تابلوي رستوران نگاه كردم " كبابي فريد". يه رستوران خيلي معمولي. توفع غير از اين هم نداشتم. شاهرخ از ماشين پياده شد. كمي منتظر شدم تا ببينم درو برام باز ميكنه يا نه. وقتي ديدم وايساده، كيفمو برداشتم و پياده شدم. 

شاهرخ دستمو گرفت و گفت: اينجا مال دوستمه. كباباش حرف نداره. دو تايي وارد رستوران شديم. شاهرخ دستمو ول كرد و به سمت دوستش رفت. با هم سلام و احوال پرسي كردن.

بعد شاهرخ اومد كنارم و گفت: دوستم فريد. يه لبخند مليح زدم و دستمو به طرفش دراز كردم و گفتم: شيدا هستم.

- خوشبختم. خواهش مي كنم بفرماييد بنشينيد.

و ما رو به سمت يه ميزه دو نفره راهنمايي كرد. شاهرخ فوري نشست و به منم اشاره كرد كه بشينم. انگار منتظر بودم اون امر كنه تا انجامش بدم. يه صندلي رز برام عقب نمي كشه.حداقل كاري كه مي تونه بكنه. بايد يه كلاس اموزش اداب معاشرت با خانم ها براش بذارم. با حرص صندلي رو عقب كشيدم و نشستم.

فريد- چي ميل داريد؟ 

شاهرخ- مثل هميشه كوبيده

فريد رو به من كرد: شما چي؟ 

- شيشليك

فريد- همين الان ميارم براتون

شاهرخ- مخلفات يادت نره

ده دقيقه بعد غذاها رو اوردن. خيلي گرسنم بود براي همين فوري مشغول شدم. تكه اي گذاشتم تو دهنم و جوييدم. احساس كردم دارم لاستيك مي خورم. نگاهي به شاهرخ كردم كه داشت با ولع غذا مي خورد. به زور يه تكه ديگه خوردم. فريد اومد بالاسرمون و پرسيد: چيزي كم و كسر نيست؟ 

شاهرخ با دهني پر گفت: نه دستت درد نكنه ... عاليه

حالم داشت بهم مي خورد. ليوان اب رو برداشتم و سر كشيدم.

شاهرخ بشقابشو داد جلو و گفت: چرا چيزي نمي خوري؟ 

- حالم زياد خوب نيست

- مي خواي بريم قدم بزنيم؟ 

- بريم ... 

بلند شديم و شاهرخ دستمو گرفت و اروم زيرگوشم گفت: خانمي ... ميدوني خيلي خوشگلي؟ 

سرمو زير انداختم و مثلا خجالت كشيدم. اينم يكي ديگه از روش هاي منه! 

موبايلمو قطع كردم و زدم زيرخنده. يلدا متعجب پرسيد: چي شده؟ 

- شاهرخ با كسري دعوا كرده

سپيده - خب اين چيش خنده داره؟ 

- شاهرخ گفت ديگه خونه كسري نمياد و الان من مي تونم با خيال راحت مخ سامان رو بزنم.

يلدا- همچين خنديدي گفتم چي شده. حالا سر چي دعوا كردن؟ 

- قرار بوده باهم شريك شن و يه رستوران بزنن ولي كسري ميزنه زيرش. شاهرخ هم عصباني ميشه و باهم درگير ميشن

سپيده- پس كبودي پاي چشمش براي اين بوده ... 

رها- ولي اخه چرا زده زيرش؟ 

- كسري خيلي موذيه ... حتما دليل خاصي داشته. حالا اين چيزا مهم نيست. مهم اينه كه لطف بزرگي در حقم ... 

يلدا پريد وسط حرفم: شيدا نگاه كن ... زيبا داره ميره طرف سامان

با عصباني گفتم: هيس ... ارومتر. ميشنوه

برگشتم سمتشون. زيبا خانم با عشوه مي رفت پيش سامان. زير لب گفتم: اين ادم بشو نيست ... 

زيبا خانم از اونجايي كه خيلي حسود تشريف دارن و كلا با همه لج هستن، ميرن سراغ دوست پسراي مردم و خودشون رو مي چسبونن بهش. چند باري هم سراغ پسراي ما اومد و هربار باهاش دعوا كردم. من كلي زحمت ميكشم مخ يه پسرو شستو شو ميدم، بعد ايشون با دوتا عشوه همه ي زحمتمو به باد ميده. ولي اينبار زياد هم بعد نشد. يه لبخند كج بشينه كنج لبم.

سپيده- تو خوش حال شدي؟ 

- الان وقت امتحان كردن سامانه. خوب نگاه كن.

زيبا خودشو معرفي كرد و با ارش و سامان دست داد. سامان لبخند پررنگي رو لباش بود. زيبا مي شينه كنارشون و مشغول حرف زدن ميشن.

يلدا- شيدا، رامين و نيما اومدن. من و شبنم ميريم پيششون.

- باشه برين. رها تو هم برو پيش نريمان.

بچه ها كه رفتن، نگامو زوم كردم رو سامان و زيبا. ميمون خانوم سعي مي كرد خوشو به سامان بچسبونه. ارش هم حواسش به اونا نبود و فقط داشت به رها كه كنار نريمان نشسته بود و مي خنديد، نگاه مي كرد. معلوم بود حسابي رها دلشو برده. سامان سرشو چرخوند و نگاهمون تو هم گره خورد. پوزخندي زدم و سرمو به نشانه ي تاسف تكون دادم. سامان غافلگير شده بود. فوري برگشت سمت زيبا و چيزي گفت و از جاش بلند شد. داشت ميومد سمت من كه يكي از پسرا جلوشو گرفت. ايول! امشب همه چيز همون طوري كه ميخوام پيش ميره. قبل از اينكه سامان از دست اون پسره خلاص شه، از جام بلند شدم و خودمو به كسري رسوندم.

كسري تا منو ديد نيشش باز شد و گفت: چه عجب خانوم افتخار دادن با ما همكلام بشن.

- نيشتو ببند ... اومدم ببينم اون كبودي زير چشمت مال كيه

ابروهاش رفت بالا و متعجب پرسيد: يعني تو نگرانم شدي؟ 

- نه مي خواستم برم بهش پاداش بدم

خنديد و گفت: چقدر تو مهربوني ... ولي لازم نيست. خودم بهش يه پاداش حسابي دادم. وليون شربتشو سر كشيد.

- چرا معامله رو بهم زدي؟ 

با چشم هاي گرد شده پرسيد: تو از كجا ميدوني؟ 

- مگه ميشه چيزي رو من ندونم؟ ! 

- خب معلومه نميشه ... تو با شاهرخ دوستي؟ 

- نه بابا مگه پسر قحطه برم سراغ اون

- پس از كجا مي دوني؟ 

- خبرا زود ميرسه ... 

اومد چيزي بگه كه يكي از بچه ها صداش كرد و مجبور شد بره. يه قدم به جلو برداشتم كه يكي صدام كرد. برگشتم سمتش و پوزخندي زدم. 

- چرا فرار ميكني و نمي ذاري برات توضيح بدم؟ 

- اولا كه من ازت فرار نمي كنم، دوما كه من چيكارتم كه بخواي برام توضيح بدي؟ 

اومدم برم كه سد راهم شد. با حرص گفتم: برو كنار

- تا نذاري برات توضيح بدم نمي ذارم بري

- علاقه اي به شنيدن حرفات ندارم.

- ولي من بايد بگم. از سركار گذاشتن ادما متنفرم ولي باور كن مشكلي برام پيش اومد

- به من ربطي نداره

- پس چرا داري مسخره بازي درمياري؟ 

درسته كه يه كمي پياز داغشو زياد كرده بودم ولي به نظرم لازم بود. خيلي ريلكس از كنارش رد شدم و رفتم رو صندليم نشستم.

سامان هم اومد كنارم نشست و گفت: ديگه از دستم ناراحت نيستي؟ 

- ببينيد اقاي مهندس نوربخش، كاراي شما هيچ ربطي به من نداره كه بخواين برام توضيح بديد.

روي "هيچ" تاكييد كردم.

متعجب پرسيد: تو فاميليه منو از كجا ميدوني؟ 

- من خيلي چيزاي ديگم دربارتون مي دونم

- مثلا چي؟ 

- تقربيا ميشه گفت همه چي رو ... 

- چه جالب! اونوقت از كجا فهميدي؟ 

- بماند ... 

حالت متفكر به خودش گرفت و دستشو به چونش ماليد.

- زياد فكر نكن، به نتيجه نميرسي

- راست ميگي ... اصلا ولش كن مهم نيست ... نگفتي هنوز از دستم ناراحتي؟ 

- مگه من بچم كه هركاري ميكني ناراحت شم؟ 

لبخندي زد و سرشو به نشونه ي تشكر تكون داد. اين پسره رسما داشت حوصلمو سر مي برد. اخه پسر هم انقدر چابلوس؟ ! البته كه از بچه ننه ها غير از اين بعيده ... 

- مي تونم يه ... 

صداي بلند شروين حرفشو قطع كرد: خب دوستان عزيز بياين وسط ميخوام يه اهنگ شاد بخونم ... 

در يك صدم ثانيه، نصفي از بچه رفتن وسط.

شروين لبخندي زد و شروع كرد: 

خوب من ميخوامت آرزومه بيام تو خوابت 

عزيزم بخنديم بشم محو صورت ماهت

دوست دارم بميرم اما اون اشكاتو نبينم 

بردي تو ديگه قلب من ميخوام اون دستاتو بگيرم

نگاهم افتاد به يلدا. داشت با عشوه با رامين مي رقصيد. لبام بردم تو دهنم تا خندم نگيره. لامصب چه عشوه اي هم مياد! 

سامان از جاش بلند شد و دستشو به طرفم گرفت: افتخار ميديد برقصيم؟ 

لحنش يه جوري بود. با اينكه لبخند زده بود و صداش نسبتا شاد بود، ولي احساس كردم ... نمي دونم شايد اشتباه كردم ... كمي نگاش كردم. بعد دستمو اروم گذاشتم تو دستش و بلند شدم. رو به روي هم قرار گرفتيم و شروع به رقصيدن كرديم.

عشق من باش جون من باش

نزاري يه روز اين دلو تنهاش

اي ديوونه دوست دارم 

نميتونم از تو چشم بردارم

فكر مي كردم نتونه درست برقصه ولي اشتباه مي كردم. خيلي خوب و ماهرانه مي رقصيد. مي تونم بگم يكي از بهترين مردايي بود كه من تا حالا باهاش رقصيده بودم.

عشق من با تو شادم 

آخه نميري تو از يادم

روزي كه تورو ديدم 

دلمو به دل تو دادم

خيره شدم تو چشماش. بر خلاف رفتارش و كاراش، توي چشماش سردي و بي تفاوتي مي بينم.نمي تونم درك كنم اين تضادو. 

حالا من ميدونم بي تو يه لحظه نميتونم 

تا دنيا، باشه پا بر جا به پاي عشقت ميمونم

نفس هاي گرمش به صورتم مي خورد و حالمو بد مي كرد. اب دهنمو قورت دادم و نفس عميقي كشيدم. تماس چشميمون يه لحظم قطع نشد. انگار مي خواد منو هيپنوتيزم كنه.

عشق من باش جون من باش 

نذاري يه روز اين دلو تنهاش

اي ديوونه دوست دارم 

نميتونم از تو چشم بردارم

سرشو تو گودي گردنم فرو كرد و دم گوشم اروم زمزمه كرد: خيلي قشنگ مي رقصي ... 

حالم داشت بهم مي خورد. اگه مي تونستم فوري پسش مي زدم ولي افسوس ... خدا كنه روش بالا نيارم! 

براي داشتن تو حتي واسه يه لحظه 

جونمو زندگيمو بدم بازم مي ارزه

دلم ميلرزه

سامان هم اروم همراه شروين زمزمه كرد.

عشق من باش جون من باش 

نذاري يه روز اين دلو تنهاش

اي ديوونه دوست دارم 

نميتونم از تو چشم بردارم

(اهنگ عشق من باش از بهنام صفوي)

به محض اينكه اهنگ تموم شد، ازش فاصله گرفتم و فوري به دستشويي رفتم و سامان متعجب ايستاد. تو اينه به خودم نگاه كردم. صورتم قرمز شده بود. خيلي با احتياط كمي اب ريختم رو صورتم تا ارايشم بهم نريزه. تا حالا اينجوري شده بودم ... نفس هاي گرم پسرا كه به صورتم ميخوره حالم دگرگون ميشه. دست خودم نيست. همون موقع صداي دينگ دينگ موبايلم دراومد. از تو جيبم درش اوردم و اس ام اس رو باز كردم. از طرف شاهرخ بود.

- " خوش ميگذره؟ "

- "نه زياد"

- " حتما بدون من بهت سخت ميگذره"

تو دلم گفتم: بدون تو دنيا بهشته.

براش زدم: "اره كاش بودي"

رفتم تو اتاق و از تو كيفم سيگار و فندكم رو برداشتم. زياد نمي كشم. فقط وقتايي كه دلم گرفته و حالم خوش نيست. از پله ها اومدم پايين. 

يلدا خندون به طرفم اومد و گفت: شيدا يه كشفي كردم ... 

بي حوصله پرسيدم: چي؟ 

- رامين پسرخاله ي نيماس ... ولي ميگه مثل دوتا برداريم و از بچگي باهم بزرگ شديم. رامين دكتر مغز و اعصابه و نيما جراح عمومي.

- واي چه كشف مهمي كردي ... بهتره بري خودتو به رامين نشون بدي تا مطمئن شم مخت سالمه

منتظر جوابش نشدم و راهي حياط شدم. حياط خونه كسري نسبتا بزرگه. وسطش هم يه استخر داره. روي پله ها نشستم و سيگارم رو روشن كردم. امشب نمي دونم چم شده. همش تصوير خونينش مياد جلوي چشمم. دلم براش تنگ شده ... خدايا صدامو ميشنوي؟ نه ... مسلمه كه نميشنوي. اگه ميشنيدي من الان اينجا نبودم ... 

- به چي فكر مي كني؟ 

اين پسره اخرش منو سكته ميده! كي اومده بود كنارم كه من نفهميده بودم؟ ! نفس عميقي كشيدم

- ترسوندمت؟ 

نمي خواستم ضايع بشم: نه..فقط نفهميدم اومدي پيشم ... 

نگاهش رفت روي سيگار تو دستم. فوري از تو دستم كشيدش بيرون. منم عين اين دختر بچه هايي كه عروسكشون رو ازشون گرفتن گفتم: سيگارمو پس بده. و دستمو دراز كردم تا بگيرمش ولي جلومو گرفت. 

در حالي كه خاموشش ميكرد، گفت: براي سلامتيت ضرر داره ... 

از كي تا حالا سلامتي من براي اقا مهم شده بود؟ 

با صداي بلندي گفتم: اخه سلامتي من به تو چه؟ اصلا عشقم ميكشه ... مشكلي داري؟ قبل از اينكه چيزي بگه ادامه دادم: اگه داري حلش كن.

شونه بالا انداخت و گفت: ببخشيد.. فقط به خاطر خودت گفتم ... 

سيگار ديگه اي در اوردم. اومدم روشنش كنم ولي پشيمون شدم. من خيلي سيگار بكشم شبي يه دونس. نگاهي به سامان انداختم.

- ببخشيد صدامو بلند كردم ... من زياد سيگار نمي كشم.

لبخندي زد و گفت: مهم نيست ... ولي سعي كن ديگه نكشي

چيزي نگفتم و به رو به رو خيره شدم. صداي جيرجيرك ها سكوتمو رو ميشكست. چند دقيقه گذشت. نه سامان حرفي زد نه من ... بالاخره سرفه اي كرد. سرمو چرخوندم سمتش.

- شنيدم صداي قشنگي داري ... 

- خب؟ 

- درست شنيدم؟ 

- تو فكر كن درست شنيدي

- پس ميشه برام بخوني؟ 

جانم؟ ! نيومده پسرخاله شد. برات بخونم؟ مي ترسم يه وقت بهت بد بگذره ... 

با غيظ گفتم: نه ... 

- چرا؟ 

- چون كه زيرا

- يعني چي؟ 

- يعني پيچ پيچي

- اي بابا.. من كه نفهميدم چي شد. حالا مي خوني يا نه؟ 

- چقدر تو خنگي ... گفتم نه ديگه

- حالا نميشه بخوني؟ 

- ببينم تو حرف حساب حاليت نميشه؟ ميگم نه..

- باشه..من گيتار ميزنم. اگه خوشت اومد بخون.

گيتارشو برداشت و شروع كرد ... اهنگ غمگيني مي زد ... خيلي دلنشين بود. ياد غم و غصه هام افتادم. رفتم به هشت سال پيش..به اون شب كذايي ... بي اختيار خوندم: 

- هيچكي نمي تونه بفهمه كه دلم از چي گرفته

فوري ادامه داد: هیچکی نمیتونه بفهمه که صدام از چی گرفته

- هیچکی نمیمونه که با من توی راهم با من همسفر شه

سامان - آخه میترسه که بامن با دل من دربه در شه

- هیچکی نمیدونه که چشمام چرا همیشه خیسه خیسه

سامان- چرا هیچکی حتی یه نامه واسه من دیگه نمینویسه

- هیچکی نمیدونه که قلبم تا حالا چند دفعه شکسته

سامان- هیچکی نمیدونه سر راه اون تا حالا چند دفعه نشسته

همزمان هردومون خونديم: آخه تو کلبه ی سوت و کور و تاریک قلبم خورشید که جا نمیشه

میدونم اگه تا لحظه مرگم بگردم دنبالش پیدا نمیشه

آخه تو کلبه ی سوت و کور و تاریک قلبم خورشید که جا نمیشه

میدونم اگه تا لحظه مرگم بگردم دنبالش پیدا نمیشه

(اهنگ هيچكي نمي تونه بفهمه از محسن يگانه)

با تمام وجودم مي خوندم. اين اهنگو بارها و بارها گوش داده بودم و خيلي دوسش داشتم. عين حرف دل خودم بود. واي ... تازه فهميدم چيكار كردم. چرا نتونستم جلوي خودمو بگيرم؟ ! نمي دونم چي شد يهو بي اختيار خوندم ... سامان هم مبهوت نگام مي كرد.

خنده اي كردم و گفتم: چرا اينجوري نگاه مي كني؟ 

- صدات ... فوق العادس.

- مي دونم.

- مرسي از اينكه خوندي

- راستش تو هم خيلي قشنگ گيتار مي زني.

- ممنون ... شيدا..

- بله؟ 

- ميشه..ميشه بيشتر ببينمت؟ 

- بيشتر از اين؟ تقريبا يه روز درميون همديگرو مي بينيم

- منظورم اينه به غير از باشگاه و اينجا ... 

- اهان فهميدم. حالا ببينم چي ميشه

لبخندي از روي رضايت اومد رو لبام. زودتر از اون چيزي كه فكرشو مي كردم بازي اصلي شروع شد ... 

***

"شيدا..من عاشقت شدم.."

با خوندن اس ام اس زدم زير خنده. تو اين يه ماهه خيلي خوب مخشو شست و شو دادم. البته كه با وجود سامان كار خيلي سختي بود و به غير از باشگاه و خونه ي كسري نتونسته بودم بيشتر باهاش رابطه داشته باشم.شاهرخ خان، با دست خودت گورتو كندي. به زودي له ميشي ... جواب ندادم تا تو خماري بمونه ... وقتي ديد جواب نمي دم اس داد: 

- " بايد ببينمت.."

- "تا ساعت شش كار دارم"

- " هفت خوبه؟ "

- "اره"

- "پس بيا كافي شاپ ستاره"

- باشه.."

بهاره وارد اتاق شد و با خوشحالي گفت: شيدا كي اومدي؟ قبل از اينكه جوابشو بدم اومد به طرفم و سفت بغلم كرد ... اين چش شده؟ ! به زور از خودم جداش كردم..

با ذوق گفت: من دارم ازدواج مي كنم..

چشمام از حدقه زد بيرون..

- هان؟ 

- خيلي بي ذوقي..الان بايد بهم تبريك بگي..

- چرا انقدر يهويي؟ 

- دوست داداشم، چندباري منو ديده بود و ازم خوشش اومده بود..ديشب اومدن خواستگاري. پسر خوبيه و بابام ازش خوشش اومد و ديگه بله رو گفتم.

- چه سريع! حالا مطمئني پسر خوبيه؟ 

- اره.. داداشم هم بهم گفت خوشبختت ميكنه. راستش.. منم خيلي ازش خوشم اومد.

- حالا اسمش چيه؟ 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

- شاهرخ ... شاهرخ فروتنيان

ولو شدم رو صندلي.بهت زده به بهاره خيره شدم ... مي دونستم يه غير از من با دختراي ديگم هست. ولي نمي دونستم همزمان از دوتا دختر خواستگاري ميكنه ... تو دلم هزارتا فحش بهش دادم.واي حالا چجوري به بهاره بگم؟ 

- شيدا چي شده؟ اتفاقي افتاده؟ 

با ناراحتي نگاش كردم. قبل از اين كه بتونم چيزي بگم، موبايلش زنگ خورد.

- الو..

- ... 

- سلام خوبي؟ 

- ... 

- مرسي منم خوبم

- ... 

- نه عزيزم. مشكلي نيست.

- ... 

- باشه. مواظب خودت باش.

- ... 

- باي

گوشي رو قطع كرد و با خنده گفت: ببين چقدر حلال زادس ... قرار بود الان بياد دنبالم بريم خريد ولي يه قراري براش پيش اومده نمي تونه بياد.

قرار ... خودشه ... من مي تونم بهاره رو ببرم سر قرار ... اينجوري هم من از دست شاهرخ راحت ميشم هم بهاره ميفهمه كه چجور ادميه ... 

- شيدا چيزي شده؟ 

- ساعت چنده؟ 

- شش. چطور؟ 

- ببين بهاره، من شاهرخ رو ميشناسم. اونجور كه تو فكر ميكني نيست

- منظورت چيه؟ 

- بلند شو. بايد خودت ببيني.

تو ماشين، براش همه چيز رو توضيح دادم.اولش كه باورش نمي شد ولي وقتي اس ام اساي شاهرخ رو نشونش دادم ... چرا من هميشه بايد خبراي بد رو بدم؟ 

بيچاره دلم براش كباب شد ... باور نمي كرد ... تند تند مي گفت: مطمئني؟ شاهرخ اينجوري نيستا ... من مطئمنم اشتباه مي كني

اما وقتي گفتم كه مطمئنم ... رفت تو هپروت. 

ضربه ي خيلي سختي بود.

وقتي رسيديم كافي شاپ، به بهاره گفتم كه من ميرم. تو هم يه كمي ديگه بيا.

هنوز تو شوك حرفام بود و فقط سرشو تكون داد.

دلسوزانه نگاش كردم و گفتم: انقدر خودتو اذيت نكن. برو خدا رو شكر كن كه من ميشناختمش.

لبخند بي رمقي زد.

دلم براش مي سوخت. ما دخترا هميشه قرباني خواسته هاي پسرا ميشيم. در كافي شاپ رو باز كردم و رفتم تو. بوي قهوه همه جا پيچيده بود. نگاهي به اطراف انداختم. بارها به اينجا اومدم چون نزديك مجتمع تجاريه. شاهرخ رو ديدم و به سمتش رفتم. منو كه ديد لبخند غليظي زد ... برام بلند نشد. فقط اشاره كرد كه بشينم. لبخند مليحي رو لبام بود تا يه وقتي شك نكنه. اروم نشستم.

سكوت ... 

حوصلم سر رفت براي همين گفتم: خب؟ 

- خب؟ ! 

- چيكارم داشتي؟ 

- اخ ببخشيد. اصلا حواسم نبود ... اخه يه مشكلي برام پيش اومده

نكنه عذاب وجدان گرفته؟ شايدم مونده بين من و بهاره كدومو انتخاب كنه..

- اگه نميخواي حرف بزني من برم

- نه ميگم ... يه كمي برام گفتنش سخته..

- ببين من وقت ندارم كه ... 

- باشه.. باشه.. ميگم

نگام رفت به پشت شاهرخ. بهاره از پشت شيشه داشت ما رو نگاه مي كرد. دلم براش كباب شد. چشماش از گريه سرخ شده بود. اي بميري شاهرخ كه دوست عزيزم رو رنجوندي..يه حالي ازت بگيرم تا مرغاي اسمون به حالت گريه كنن ... 

- از روز اولي كه ديدمت، يه حسي نسبت بهت پيدا كردم. تو با همه ي دخترا فرق داشتي.پسراي جمع ارزوشون بود كه با تو باشن. اون روز كه اجازه دادي باهات باشم، از خوشحالي بال در اوردم. كم كم به مرور زمان عاشقت شدم.

شاهرخ كلافه دستي به موهاش كشيد. بعد دست كرد تو جيب شلوارش و جعبه اي رو اورد بيرون و گذاشت جلوم.

- با من ازدواج مي كني؟ 

به بهاره اشاره كردم كه بياد تو. وقتي نزديكمون شد به شاهرخ كه منتظر جوابم بود گفتم: به چند نفر ديگه پيشنهاد ازدواج دادي؟ 

متعجب نگام كرد. بهاره كيفشو محكم زد به شاهرخ و با بغض گفت: خيلي پستي..خيلي..چرا با احساسات من بازي كردي؟ چرا؟ شاهرخ مات نگاش كرد ... بهاره روشو برگردوند و رفت..شاهرخ حتي تلاش نكرد كه براش توضيح بده. پوزخندي زدم و با تاسف سرمو تكون دادم و از كنارش رد شدم و رفتم بيرون ... دنبالم اومد و مچ دستمو گرفت

وگفت: به خدا ميخواستم به هم بزنم..

داد زدم: الكي قسم نخور..

- شيدا به جون خودم بابام مجبورم كرد..من..من دوست دارم..خواهش مي كنم بهم يه فرصت ديگه بده..

- خفه شو دروغ گو

التماس كرد: خواهش مي كنم.تو بري من داغون ميشم ... 

تو دلم گفتم: منم همينو ميخوام

به راحتي از كنارش رد شدم و گفتم: ديگه نميخوام ببينمت ... 

با بغض گفت: شيدا..

توجهي نكردم و رفتم. برق شادي به وضوح تو چشمام ديده مي شد. با لذت تمام از روي احساسات و غرورش رد شدم ... 

( آي دزد! 

آي دزد! 

سارقي مي رود؛ دوان ... دوان ... 

حامل دل من است.

با فريب و ناز و عشوه اش دلم گشود

با نگاه مهربان خود دلم ربود

حال مي رود و من نفس ... نفس ... زنان

بي قرار و مست دلبري كه رفت

ايستاده ام بدون دل.)

***

قطره اشكي از چشمم چكيد. سرم درحال انفجار بود. امروز خيلي بهم فشار اومد ... بيچاره بهاره ... خيلي گريه كرد.به زور ارومش كردم..بعدم كه رفتم مغازه و با ديدنش داغ دلم تازه شد ... لعنتي ... وقتي ديدمش نتونستم كاري بكنم ... سالها منتظر اين لحظه بودم، سالها دنبالش گشتم، سالها با خودم تمرين كردم كه وقتي ديدمش چيكار كنم ... ولي اولين و شايد اخرين فرصتم رو هم از دست دادم ... گريه ام شدت گرفت ... خدايا دلگيرم ازت ... دلگير ... 

موبايلم روي ميز ويبره رفت. سرمو بلند كردم. سامان بود. تو اين وضعيت همينو كم داشتم. گوشي رو برداشتم و روشنش كردم. صداي شاد سامان تو گوشم پيچيد: چه عجب خانوم برداشتن 

با صدايي گرفته گفتم: سلام

- سلام ... خواب بودي؟ 

- نه ... يعني خوابم برده بود. اخه سرم خيلي درد مي كرد

- اي واي ببخشيد بيدارت كردم ... فكر مي كردم خونه ي كسري اي جون من نتوستم برم.

- مگه ساعت چنده؟ 

- ساعت يازدس خوابالو

چرا يلدا منو بيدار نكرد؟ البته مي كرد هم نمي رفتم. حالم خراب تر از اين حرفا بود. نگاهم افتاد به يادداشتي كه روي ميز گذاشته بود: 

"شيدا جون

دلم نيومد بيدارت كنم. مي دونستم خيلي خسته اي ... ما ميريم. اگه كاري داشتي زنگ بزن. "

- خب چيكارم داشتي؟ 

- فردا پنج شنبه اول ماهه

منگ بودم براي همين منظورشو نفهميدم..

- خب كه چي؟ 

- انگار قولتو يادت رفته

- چه قولي؟ 

- قرار شد دفعه بعد كه ميري كوه منم باهات بيام.

كوه! اصلا يادم نبود ... الزايمر گرفتم. به هر حال من نمي تونم با اين حالم برم كوه

- من فردا نمي تونم

- بهونه نيار ... خودت گفتي تو اين چندساله يه بار هم نشده كه نري ... 

راست مي گفت . ولي خب اينبار فرق داشت.

- حالم خيلي بده ... سرم در حال انفجاره..

- دواي دردت هواي تازس. الان پاشو برو يه قرص بخور بعد هم بخواب تا فردا سرحال باشي.

نخير! اين پسره دست بردار نيست. ولي فكر بدي هم نيست. مي رم يه هوايي مي خورم شايد يه راه حل تازه به ذهنم رسيد.

- باشه ... 

- ايول ... خب من بيام دنبالت؟ 

- نه خودم ميام

- تعارف نكن..

- گفتم خودم ميام ... 

- باشه پس ساعت هفت اونجا مي بينمت

- اوكي خدافظ

گوشي رو كه گذاشتم زمين، در خونه باز شد. از اتاق رفتم بيرون و با چهره هاي خندون بچه ها رو به رو شدم. يلدا تا منو ديد گفت: قيافشو ... دختر خودتو تو اينه ديدي؟ اخم كردم و گفتم: دنيا يه لحظه بيا تو اتاقم كارت دارم.

- صبر كن لباسم رو عوض كنم

- باشه

رفتم جلوي اينه. چشمام شده بود كاسه ي خون و زيرشون پف كرده بود. موهام هم مثل جنگل امازون شده بود. شونمو برداشتم و كمي موهامو شونه كردم.

يلدا وارد اتاق شد و گفت: شيدا..چيزي شده؟ 

- نه ... چطور؟ 

- پس چرا گريه كردي؟ 

- گريه؟ 

- خودتو به اون را نزن. چشمات داد ميزه كه گريه كردي

- نه بابا گريه چيه. سرم درد ميكنه.

- خيله خب.. چيكارم داشتي؟ 

- اون مرده كه با يه خانوم اومده بود مغازه و يه پيراهن ياسي خريدن رو يادته؟ 

- اره

- تا حالا اومده بودن مغازه؟ 

- نه ولي مجبورن بازم بيان

متعجب پرسيدم: چرا؟ 

- يه دامن مي خواستن سايزشو نداشتيم. گفتم بهشون هفته ديگه جنس مياريم؛ اونام گفتن پس دوباره ميان ... اين سوالا براي چيه؟ 

از خوشحالي داشتم بال درمياوردم ... پس من هنوز فرصت داشتم ... 

الكي گفتم: هيچي ... اخه مرده يه جوري منو نگاه مي كرد

- چجوري؟ 

- دنيا حوصله ندارم ... 

خميازه اي كشيد و گفت: اگه كاري نداري من برم بخوابم

- نه فقط من فردا ميرم كوه

- باشه ... شب بخير

- شب بخير

***

سامان لبخندي زد و گفت: خيلي ازت ممنونم ... راستش خيلي دوست داشتم با زن عبدالله ريش حرف بزنم ... چقدر زن مهربوني بود

زير لب گفتم: خيلي ... 

تقربيا به اخراي راه رسيديم. از قسمت لواشك ها هم گذشته بوديم.

سامان يهو داد زد: شيدا مراقب باش ... 

قبل از اينكه بتونم برگردم، محكم هولم داد ... تقريبا پرت شدم اونطرف ... نزديك بود با مخ برم تو سنگا ولي دستمام نجاتم داده بودن.چند ثانيه اي تو همون حالت موندم. سامان فوري اومد بالا سرم و بازومو گرفت و بلندم كرد. با نگراني نگام كرد: خوبي؟ چيزيت نشد؟ 

فقط شوكه نگاش كردم.نمي دونستم چرا هولم داده بود.

- ببخشيد اگه هولت نمي دادم شايد الان اون دنيا بودي ... 

اخم كردم و گفتم: زبونتو گاز بگير ... حالا چرا هولم دادي؟ 

خنديد و گفت: يه نگا به پشتت بكن.

سريع برگشتم.سربازي بند رو از كمرش باز ميكرد و به ما نگاه مي كرد. يادم افتاد اينجا پادگانه. تا حال با اين صحنه رو به رو شده بودم ولي هميشه چند نفري پايين وايساده بودن تا سربازايي كه از پادگان ميان پايين رو مردم فرود نيان. 

سرباز فوري به سمت ما اومد و گفت: خانوم حالتون خوبه؟ 

- بله خوبم

- ببخشيد تو رو خدا من نمي دونستم كسي پايين نيست تا مراقب باشه ... و رو به سامان كرد و گفت: از شما هم معذرت ميخوام.

سامان با لبخند هميشگيش گفت: خواهش ميكنم ... شماهم خودتون رو ناراحت نكنيد حالا كه اتفاقي نيافتاده..

از اين حرفش حرصم گرفت ... اگه خدايي نكرده، زبونم لال يه اتفاقي براي من مي افتاد، كي ميخواست جواب ... جواب كي؟ من كه كسيو ندارم. كاش اصلا يه اتفاقي برام مي افتاد تا از اين زندگي مزخرف راحت مي شدم ... با خودم درگير بودم كه سامان صدام كرد.

- چيه؟ 

- حالت خوبه؟ 

- چندبار مي پرسي؟ 

- خواستم مطمئن شم ... اصلا عوض تشكرته؟ مثلا من جونتو نجات دادم

- اگه مي خواستي سرم منت بذاري بهتر بود ميذاشتي بميرم.

- واه واه ... چه زود بهت برميخوره ... شوخي كردم

ديگه داشت پررو مي شد. نگاهي بهش انداختم و با عصبانيت گفتم: از اينجا به بعد تنها ميرم. تا ماشينم راه زيادي نيست ... 

قبل از اينكه چيزي بگه با حرص گفتم: خدافظ و رامو كشيدم و رفتم.

يه هفته اي ميشه كه از صبح زود تا شب مغازم. ميترسم بياد و من نباشم و اخرين اميدم رو از دست بدم. از شانس خوبم جنسامون زودتر رسيد و من بهونه ي خوبي براي هرروز به مغازه اومدنم دارم.

نگاهي به ساعت انداختم. دو و نيم بود. بدجوري ضعف كردم. مي ترسم برم بيرون ولي ... دلمو زدم به دريا و از روي صندلي بلند شدم و كيفمو برداشتم. يلدا پشت يكي از قفسه ها نشسته بود و لباسا رو مرتب مي كرد. وقتي منو ديد پرسيد: كجا؟ 

- ميرم يه چيزي بخورم ... حواست به مشتريا باشه ... 

- باشه بابا ... تو هم مارو كشتي با اين مشتريا

- اخه تو مشتري رو مي پروني

منتظر جوابش نشدم و اومدم بيرون. يه نيم ساعتي چرخيدم و يه چيزي خوردم. انقدر استرس و فكرش عذابم ميده كه نمي تونم يه لحظه ارامش داشته باشم. فوري برگشتم به مغازه. بي حوصله از يلدا پرسيدم: كسي اومد؟ 

- اره..همون اقايي كه هفته ي پيش با يه خانومي اومده بود ... هموني كه تو راجبش ازم پرسيدي

انگار يخ سطل اب سرد ريختن رو سرم. دستمو مشت كردم و با حرص فشردم. لعنتي ... لعنتي ... اين فرصت هم از دست دادم ... مي مردي حالا چيزي نمي خوردي؟ ..چونم لرزيد ... بغض گلمو فشرد..

يلدا با تعجب نگام مي كرد..يه قدم اومد به سمتم كه صداي مردونه اي گفت: ببخشيد خانوم، يادم رفت شمارتون رو بگيرم.

اين صدا رو خوب ميشناختم ... خودش بود ... دوباره قلبم سرشار از اميد شد ... بغضمو قورت دادم و برگشتمو به جاي يلدا جواب دادم: شماره؟ 

نيم نگاهي به من انداخت و گفت: با شما نبودم

زل زدم بهش. زياد عوض نشده بود. با لحن نسبتا ملايمي گفتم: ببخشيد اقا ولي اينجا مال منه. اگه امري داريد من در خدمتنونم.

جا خوردنشو حس كردم: معذرت ميخوام ... راستش يه دامن مي خواستم ولي سايزشو نداشتين. مي خواستم شمارتون رو بگيرم تا وقتي اومد براتون بيام بگيرم

- كدوم دامن؟ 

- من همه چيزو بايد براي شما توضيح بدم؟ به يلدا اشاره كرد و ادامه داد: اين خانوم در جريان هستن.

شونه بالا انداختم و گفتم: اگه مي دونستم كدوم دامن رو مي خواين شايد مي تونستم الان براتون جور كنم.

رفت سمت يكي از رگال ها و يه دامن كشيد بيرون و كاملا جدي گفت: سايز ٣٨ اين دامن رو مي خوام.

لبخند زدم و گفتم: فكر مي كنم تو انبار داشته باشيم ... اجازه بديد نگاه كنم

فقط سرشو تكون داد. اب دهنمو قورت دادم و گفتم: خواهش مي كنم بنشينيد تا من برگردم.

بي حرف نشست و منم رفتم انبار. دامني كه مي خواست رو پيدا كردم. تو اينه به خودم نگاه كردم. رنگم يه كمي پريده بود. از گونه هام محكم نيشگون گرفتم تا سرخ شن. نفس عميقي كشيدم و رفتم بيرون. دامن رو نشونش دادم و گفتم: بفرماييد

لبخند محوري زد و گفت: خيلي ممنون. اگه ميشه همينو حساب كنيد

- چيزه ديگه اي نمي خواين؟ 

مكثي كرد و گفت: نه مرسي ... بازم مزاحمتون ميشم

كيسه رو دادم دستش و گفتم: قابل شما رو نداره ... ٣٠ هزار تومان

حساب كرد و رفت.

يلدا با لحن عصبي پرسيد: تو اينو ميشناسي؟ 

- نه

- پس چرا لنز مشكي ميذاري و مشكوك مي زني؟ 

- مگه من تا حالا لنز نذاشتم؟ 

- چرا ولي خب ... 

- ولي نداره

كيفمو برداشتم و به يلدا گفتم: من ميرم بيرون

مي خواستم اين موفقيت رو براي خودم جشن بگيرم.

موبايلم زنگ زد. سامان بود. اين چند روز هزار دفعه زنگ زده بود و منم جوابشو ندادم.

موبايلو روشن كردم: الو ... 

با صداي بلندي گفت: شيدا چرا جواب نميدي؟ تو اين چند روز كلي نگرانت شدم

- بچه ننه بهت ياد ندادن اول بايد سلام كني؟ 

خنده اي كرد و گفت: سلام بانو ... حال شما؟ 

- سلام. مرسي خوبم. تو خوبي؟ 

- اگه شما جواب ما رو بدي و نگرانمون نكني، خوبم.

- خب امرتون؟ 

- حوصله داري بريم سينما؟ 

- ببينم شما كارو زندگي نداري؟ مطمئنم تا چند وقت ديگه شركتتون ورشكست ميشه با اين رئيسي كه داره.

- نترس. نه تنها ورشكست نميشيم بلكه امسال سودمون دو برابر خواهد بود

- از كجا انقدر مطمئني؟ 

- تا الان كه اينجور بوده ... حالا مياي يا نه؟ 

سينما ... بدك نيست ... اخرين باري كه رفتم تو تابستون بود و يه فيلم خيلي بيخود بود.

- باشه ... 

- فقط يه زحمتي برات داشتم

- چي؟ 

- من ماشينم تعميرگاهه اگه ميشه بيا دنبالم با هم بريم.

مي خواستم بگم نه ولي حس كنجكاويم نذاشت ... 

- باشه ... شركتي؟ 

- اره ... ادرسو برات اس ام اس ميكنم.

- اوكي ... فعلا باي

- ممنون ... خدافظ

بچم فارسي رو پاس داشت. چند دقيقه بعد اس ام اسش رسيد. شركتش نزديكه همين جاست.

يه ربع بعد رسيدم. يه ساختمان اداري بزرگ بود.براش اس زدم كه بياد پايين.يه ثانيه هم نشد كه جواب داد: " الان ميام"

اصلا تعارف هم سرش نميشد. صداي اهنگ رو زياد كردم و همراهش شروع به خوندن كردم. رفتم تو حس براي همين متوجه نشدم كه سامان از ساختمون اومد بيرون. در ماشينو كه باز كرد، از جا پريدم و فوري سرمو برگردوندم سمتش.

براي اينكه نفهمه ترسيدم فوري گفتم: سلام

- سلام به روي ماهت به چشمون سياهت

آيي! حالم بهم خورد.

- چشم هاي من ابيه نه سياه

- الان كه سياهه

يادم افتاد لنزامو درنياوردم. دستمو بردم نزديك چشمم كه گفت: جلوي من اينكار چندش اور رو نكن

- خب روتو اونور كن. و بي توجه بهش لنزامو دراوردم

- چرا لنز ميذاري؟ 

- چون تو بگي چرا

- چقدر تو بانمكي ... جدي پرسيدم

- منم جدي جواب دادم

- اصلا با تو نميشه بحث كرد..

- پس چرا مي كني؟ 

خنده اي كرد و سرشو تكون داد. ايول كم اورد.

- تا حالا موزه سينما رفتي؟ 

- هميني كه نزديك اينجاست؟ 

- اوهوم

- اره ... هميشه اينجا ميرم

- خب پس بريم همون جا

گازشو گرفتم و رفتيم. ده دقيقه بعد اونجا بوديم.

به پوسترهاي فيلم ها نگاه كردم. اخريش يه فيلم ترسناك بود. به سامان گفتم: اين خوبه

اخمي كرد و گفت: نه اينكي.

و به پوستر ديگه اي اشاره كرد. فيلم عاشقانه! خندم گرفت. معمولا دخترا اين جور فيلما رو دوست داشتن.

- مثل اينكه جاي من و تو عوض شده

- نه عوض نشده. منم فيلم ترسناكو بيشتر دوست دارم ولي دوستم گفت اين خيلي قشنگه

پوفي كردم و گفتم: باشه ... 

لبخندي زد و رفت دوتا بليط گرفت. بعد رو به من گفت: نيم ساعت ديگه شروع ميشه. بيا بريم كافي شاپ يه چيزي بخوريم.

و دستمو گرفت. توي فضاي باز كافي شاپ نشستيم. گارسون اومد سفارشمون رو گرفت و رفت. به اطرافم نگاه كردم. چند تا بچه با فاصله ازمون بازي مي كردن. با لذت بهشون خيره شدم و ناخوداگاه لبخندي اومد رو لبم.

سامان با لحن مهربوني گفت: فكر نمي كردم از بچه ها خوشت بياد.

بدون اينكه نگاهمو ازشون بردارم گفتم: خوشم نمياد، دنياشون رو دوست دارم

- منظورت چيه؟ 

- دنياي بچه ها شيرينه ... لطيفه ... پر از مهر و محبته ... ولي دنياي ما بزرگا از زهر هم تلخ تره و پر از ظلم و بي عدالتيه ... 

- هميشه اينطور نيست ... گاهي وقت ها دنياي ما هم شيرين ميشه ... بستگي به خودت داره

- ببين، قهر دوتا بچه خيلي طول بكشه چند دقيقس. ولي ما گاهي اوقات سالها، حتي يه عمر طول ميكشه. بچه ها از هم كينه به دل نمي گيرن ولي ما ... 

نتونستم ادامه بدم. يكي از همون " ما" منم. سالهاست كه كينه ي همه ي پسرا رو به دل گرفتم.

بعد از مكث طولاني ادامه دادم: اينايي كه ميگم شامل خودم هم ميشه. دل من هم مثل بچه ها پاك و روشن نيست. ارزوم اينه كه به دوران كودكيم برگردم. دنيايي كه شايد بزرگترين غمم شكستن نوك مدادم بود! 

نفس عميقي كشيد و چيزي نگفت. قهومون رو كه خورديم، رفتيم تو سالن.

فيلم عاشقانه اونم از نوع ايرانيش! بسيار قشنگ بود. فقط همينو مي تونم بگم. بعد از ده سال عشق سابق يارو برگشته، اونم با وجود اينكه زن داره ميره با دختره عشق و حال. زنش هم قهر ميكنه ميره خونه باباش. اخرش هم مرده از كرده ي خود پشيمون ميشه و ميره از زنش عذرخواهي ميكنه.

وقتي داشت جمله هاي عاشقانه مي گفت، شروع كردم به بي صدا خنديدن.

سامان يواشي گفت: چرا رفتي رو ويبره؟ 

- اينم فيلمه دوست تو خوشش اومده؟ يه بار نشونم بدش كه به سليقش افرين بگم ... تو رو خدا نگاه چقدر جمله هاش مصنوعيه ... عشقم بيا برگرد خونه ... من اگه جاي زنه بودم ميگفتم گمشو از جلوي چشمم ... 

سامان خنده اي كرد و گفت: خيلي بي رحمي! 

چشمامو ريز كردم و گفتم: چيزي گفتي؟ 

خيلي جدي و با پروگي برگشت گفت: گفتم خيلي بي رحمي. مثل يه پيشي ملوسي ولي يهو وحشي ميشي.

بطري اب معدني كنار دستمو برداشتم و كلشو خالي كردم رو سامان. قيافش ديدني بود. چشم هاي گرد شده و اب از سرو روش مي چكيد. لبخند خبيثي زدم و از جام بلند شدم و از سالن رفتم بيرون. ريز ريز مي خنديدم و با خودم گفتم: حقته سامي خان. تا تو باشي با دم شير بازي نكني.

كاملا ريلكس داشتم مي رفتم سمت ماشين. تو يكي از كوچه هاي فرعي پارك كرده بودم. وقتي پيچيدم تو كوچه، احساس كردم چند تا سايه دارن دنبالم ميان. كمي دقت كردم فهميدم چهار تا مرد از اون گردن كلفتاشن. صداي پچ پچ و خنده هاي ريز ريزشون ميومد.خيلي اروم ايستادم و از تو كيفم چاقومو برداشتم و گذاشتم تو كيفم كه اگه اتفاقي افتاد ازش استفاده كنم. صبر كردم تا كاملا بهم نزديك شن. سايه ها تو يه قدمي من ايستادن. قبل از اينكه برگردم، صداي داد و هوار بلند شد.

فوري برگشتم. سامان باهاشون درگير شده بود و تا حد مرگ همديگرو مي زدن. دست به سينه وايسادم و نگاشون كردم. خوشم اومد ... اين پسره هم بلده ... انقده با مرداي غيرتي حال مي كنم.

سامان بيشتر از اينكه ميزد، داشت مي خورد. خب حقم داشت. چهار نفر به يه نفر! با اين وجود خوب او خودش دفاع مي كرد. مردد ايستاده بودم. نمي دونستم برم كمك يا نه. وقتي ديدم افتاد رو زمين و از دماغش خون مياد، عزمم و جزم كردم و رفتم جلو. استينامو زدم بالا و شروع كردم به زدن. پاي چشم يكيشون يه بادمجون كاشتم. البته دست خودم هم له شد! 

سامان هم از جاش بلند شد و اومد كمك. انقدر زديمشون تا فرار كردن.نشستم رو زمين تا خستگي در كنم. سامان هم دستاش رو زانواش بود و نفس نفس زنان گفت: اينارو ... ميشنا ... ختي؟ 

سرمو به نشانه ي منفي تكون دادم.

يه كمي كه حالش جا اومد، با خنده گفت: تو ارتشي بودي؟ 

- نخير ... كاراته باز بودم ... ولي خدايش زورشون خيلي زياد بود. پدرم دراومد. هر ضربه اي كه مي زدم، احساس ميكردم دستام دارن له ميشن.

و انگشتامو حركت دادم تا دردم كمتر شه. بلند شدم و خودمو تكوندم. رو به سامان گفتم: بلند شو بريم ... 

نمي دونستم كجا برم ... قرار بود پسرا مغازمون رو ياد نگيرن ولي الان وضعيت فرق داشت ... راستش ... به سامان كمي اعتماد دارم. نگاهي به ساعتم كردم. نه و نيم بود. الان ديگه بچه ها رفتن. زنگ زدم به سپيده و از اين بابت مطمئن شدم.

تو پاركينگ مركز تجاري پارك كردم و نگاهي به سامان كردم. خون رو صورتش خشك شده بود و سرشو به پنجره تكيه داده بود و چشماشو بسته بود. نمي تونستم بفهمم خوابه يا بيدار. اروم صداش زدم: سامان ... 

اروم چشماشو باز كرد ... 

- پياده شو

- كجاييم؟ 

- حالا ميگم. پياده شو.

رفتيم طبقه ي سوم. جايي كه مغازمون بود. هنوز بعضي از مغازه ها باز بودن. ما معمولا زودتر از بقيه مي بنديم. كركره رو دادم بالا و درو باز كردم. رفتم تو و چراغ ها رو روشن كردم. نگاهي با اطراف انداختم. همه چيز سرجاش بود.

سامان پرسيد: اينجا مال توئه؟ 

- با دو نفر ديگه شريكم ... دنيا و شبنم

- چقدر مغازتون قشنگه ... 

- مرسي ... لطف داري

از توي يخچال يه اب معدني برداشتم و دستمالي رو خيس كردم. رفتم به طرف سامان كه نشسته بود رو صندلي و به اطراف نگاه مي كرد. خيلي اروم خون روي صورتشو تميز كردم. اونم با لبخند نگاهم كرد. تو چشماش يه چيزي ديدم كه نمي دونم چي بود ولي باعث شد سرمو بندازم پايين و از جام بلند شم. محكم مچ دستمو گرفت. احساس كردم يه درد وحشتناكي تو كل بدنم پيچيد.

- دست تو هم كبود شده ... 

به دستم نگاه كردم. بنفش بنفش شده بود. چرا تا الان متوجه دردش نشده بودم؟ ! 

- خيلي مهم نيست ... ولش كن

- چي چي رو ولش كن. تو چجوري با اين دست رانندكي كردي؟ يه لحظه صبر كن الان برميگردم

چند دقيقه بعد با باند و پماد برگشت. كمي روي دستم پماد زد و ماساژ داد. اين قلب لعنتي هم گرومپ گرومپ مي زد. نمي دونم چم شده بود.

سامان در حالي كه دستمو مي بست پرسيد: فردا مياي؟ 

- كجا؟ 

- مهموني كسري ديگه

- فردا كه جمعس

- مگه بهت زنگ نزده؟ 

سرمو تكون دادم

- فردا تولدشه ... بچه ها رو دعوت كرده ويلاي لواسان

- از صبح تا حالا دويست بار زنگ زده بود. من حوصله جواب دادن نداشتم.

- حالا مياي يا نه؟ 

- نمي دونم ببينم چي ميشه.

- مرسي بابت اينكه منو ارودي اينجا و زخممو شستي.

- خواهش

***

كسري نگاه متعجبي به دستم انداخت و گفت: دستت چي شده؟ 

- چيزه مهمي نيست ... يه كمي درد ميكنه

كيك رو اوردن براي همين نتونست ادامه بده. من نمي فهمم مگه بچس كه تولد گرفته؟ ! ديگه حالم از هرچي مهمونيه بهم مي خوره ... اين اخرين مهمونيه كه اومدم ... بعد از اينكه كار نيمه تمومم رو تموم كنم از دست همه ي اينا راحت مي شم ... ميرم يه جايي كه هيچ كس نتونه پيدام كنه.

شمع هارو فوت كرد و بعد كادوها رو باز كرد. مراسم تولد كه تموم شد تازه بزن و بكوب و خوش گذروني شروع شد. همه ريختن وسط. سامان اومد كنارم نشست. كسري هم با يه سيني مشروب اومد به طرفمون. اول به سامان تعارف كرد ولي اون نخورد. بعد گرفت رو به من ... 

تا حالا لب به مشروب نزدم ... متنفرم ازش ... يكي از عواملي كه زندگيمو نابود كرد ... 

- نمي خورم

- لوس نشو ... بخور ديگه

چپ چپ نگاش كردم و با عصبانيت گفتم: تو تا حالا ديدي من مشروب بخورم؟ 

- نه ولي امشب فرق ميكنه

- براي تو شايد ولي براي من نه ... 

اومد دوباره چيزي بگه كه با تحكم گفتم: خودت خوب مي دوني وقتي نخوام يه كاري رو بكنم محاله بكنم.

سري تكون داد و بي خيال اصرار كردن شد. سامان هم با تحسين نگاهم كرد. يه كمي كه بچه رقصيدن كسري بلند گفت: بچه ها بياين بطري بازي كنيم ... 

چون فقط بچه هاي اصلي بودن و تعدادمون كمتر بود مي شد بازي كرد. همه گرد نشستن رو زمين. سامان و دوستاش كنار كسري رو به روي من نشستند. به يلدا و سپيده و رها هم اشاره كردم كه كنار من بشينن.

كسري بطري رو گذاشت وسط و چرخوند.

دور اول ... به زيبا و يكي ديگه از دخترا افتاد

دور دوم ... به دوتا از پسرا افتاد

دور سوم ... رها و نريمان افتاد ... نريمان بهش گفت كه بايد پاشه گونشو ببوسه ... انقده صحنه جذابي بود ... بيچاره رها ولي بازم شانس اورد كه نگفت لبامو ببوس ... قيافه ارش هم ديدني بود. سرخ شده بود و دلش مي خواست نريمان رو بكشه ... 

براي بار چهارم بطري چرخيده شد. چشمامو بستم ... خدا خدا مي كردم به من نيافته. بطري ايستاد ... صداي خنده ي همه ... چشمامو باز كردم و با قيافه ي خندون كسري رو به رو شدم. اب دهنمو قورت دادم و به بطري نگاه كردم ... يعني اينم شانسه من دارم؟ ! بطري يه سرش طرف من يه سرش طرف كسري بود ... درست سري كه من بايد هر كاري كه اون مي گفت رو مي كردم ... 

كسري با صداي بلند گفت: سكوت ... مي خوام حكم صادر كنم ... 

همه خنده اي كردن و ساكت شدن. دستمو زدم زير چونم و لبخند محوي زدم و منتظر شدم ... 

- خب شيدا ... ديگه نمي توني در بري ... بايد بخوني

مطمئنم همه توقع داشتن كه عصباني شم و بگم كه محاله بخونم ... حرفي كه يه ساله مي زنم ... حتي يه بار هم جريمه شدم ... الان هم مي تونم پول بدم ولي با خودم گفتم حالا كه قراره ديگه به اينجور مهمونيا نرم، چرا براي بار اخر نخونم؟ 

لبخند غليظي زدم و از جام بلند شدم ... همه شوكه نگام كردن ... رو به كسري گفتم: چي بخونم؟ 

كسري هنوز شوكه بود ... اروم اروم لبخندي زد و گفت: اهنگشو خودت انتخاب كن. فقط خارجي باشه.

سري تكون دادم و به سمت سكو رفتم. شروين هم بلند شد. قبل از اينكه پشت پيانو بشينه سامان جلوش رو گرفت و ازش خواست كه خودش پيانو بزنه. شروين هم بي حرف قبول كرد و گيتارشو از دوستش گرفت.

سامان رو به من گفت: خب چي مي خواي بخوني؟ 

اسم اهنگ رو كه گفتم تعجب رو تو چشماش ديدم. 

گفتم: خوب نيست؟ 

- اتفاقا برعكس ... خيلي هم خوبه.فقط يه كمي ... كمي كار سختيه ... 

مكثي كرد و ادامه داد: ولي مطمئنم از پسش بر مياي

فقط لبخند زدم ... اين اهنگ رو خيلي دوست دارم ... ولي همون طور كه سامان گفت خيلي سخته. بارها براي خودم خوندم ولي جلوي كسي نه ... 

سامان اروم پرسيد: شروع كنم؟ 

پلك هامو گذاشتم رو هم و سرمو تكون دادم ... شروع كرد ... چراغارو خاموش كردن و بعضي ها اومدن وسط ... اهنگ مناسبه رقص تانگوئه ... نفسم حبس شد. اين چه كاري بود كه من كردم؟ اين همه اهنگ حالا چرا اين؟ 

نفس عميقي كشيدم و سعي كردم به چيزهاي خوب فكر كنم ... 

حالا وقتشه ... بايد بخونم.

This is the end

این پایانه …

Hold your breath and count to ten

نفست رو نگه دار و تا ده بشمار

Feel the earth move and then

گردش زمین رو احساس کن و اونوقت ..

Hear my heart burst again

صدای قلبم رو دوباره میشنوی

For this is the end

برای این پایان ..

I’ve drowned and dreamed this moment

من غرق و مبهوت این لحظه شدم

So overdue, I owe them

و سر رسیدم . مدیون اونها شدم

Swept away, I’m stolen

از دستم در رفت .. من دزدیده شدم

كمي ارومتر شدم ... تمام سعيمو مي كردم تا خراب نكنم ... سامان هم خيلي قشنگ پيانو مي زد. به اينجا كه رسيد، چشمامو بستم و با تمام وجودم خوندم: 

Let the sky fall, when it crumbles

بذار اسمون سقوط کنه .. و از هم بپاشه

We will stand tall

ما با هم می ایستیم

Face it all together

با همه اینا رو به رو میشیم

Let the sky fall, when it crumbles

بذار اسمون سقوط کنه .. و از هم بپاشه

We will stand tall

ما با هم می ایستیم

Face it all together

با همه اینا رو به رو میشیم

At skyfall

زمان سقوط اسمون

Skyfall is where we start

اسمون همینجا که ما دوست شدیم داره سقوط میکنه

A thousand miles and poles apart

و هزاران مایل تیکه پاره میشه

When worlds collide, and days are dark

وقتی که دنیا از هم میپاشه، و روز ها تاریک میشن

You may have my number, you can take my name

تو شاید شماره ی منو داشته باشی، میتونی بگی که من مال تو هستم

But you’ll never have my heart

اما هیچوقت نمیتونی صاحب قلبم بشی

Let the sky fall, when it crumbles

بذار اسمون سقوط کنه .. و از هم بپاشه

We will stand tall

ما با هم می ایستیم

Face it all together

با همه اینا رو به رو میشیم

Let the sky fall, when it crumbles

بذار اسمون سقوط کنه .. و از هم بپاشه

We will stand tall

ما با هم می ایستیم

Face it all together

با همه اینا رو به رو میشیم

At skyfall

زمان سقوط اسمون

Where you go I go,

هر جا بری منم میرم

What you see I see

هر چی رو تو ببینی منم میبینم

I know I’ll never be me, without the security

میدونم ک هیچوقت بدون امنیت خودم نمیشم

Of your loving arms

اگه دست های مهربونت

Keeping me from harm

منو از بدی ها دور نگه میداره …

Put your hand in my hand

اونوقت دستت رو بذار توی دستام

And we’ll stand

و تا با هم بایستیم

Let the sky fall, when it crumbles

بذار اسمون سقوط کنه .. و از هم بپاشه

We will stand tall

ما با هم می ایستیم

Face it all together

با همه اینا رو به رو میشیم

Let the sky fall, when it crumbles

بذار اسمون سقوط کنه .. و از هم بپاشه

We will stand tall

ما با هم می ایستیم

Face it all together

با همه اینا رو به رو میشیم

At skyfall

زمان سقوط اسمون

Let the sky fall

بذار اسمون سقوط کنه ..

We will stand tall

ما با هم می ایستیم

At skyfall

زمان سقوط اسمون

( اهنگ skyfall از adele)

اهنگ تموم شد، چراغا رو روشن كردن ... قفسه ي سينم از هيجان بالا و پايين مي رفت. همه متعجب به من نگاه مي كردن. از قيافه هاشون خندم گرفت ... كسري شروع كرد به دست زدن. بقيه هم همراهيش كردن. جو گير شدم و تعظيم كوتاهي كردم ... بعد برگشتم رو به سامان تا ازش تشكر كنم ... با دهن نيمه باز به من نگاه مي كرد.

خنده اي كردم و گفتم: ببند اونو الان پشه ميره توش ... 

دهنشو بست و با نوك زبونش لباشو تر كرد ... 

- فوق العاده ... بود ... فقط همينو مي تونم بگم

- مرسي..تو هم خيلي قشنگ پيانو مي زدي

بچه ها داد مي زدن: دوباره..دوباره ... يه بار فايده نداره

- ديگه پررو نشين

كسري- خواهش مي كنم بخون ... 

با تحكم گفتم: نع! 

يلدا يه ليوان اب داد دستم و گفت: واي شيدا ... خيلي خوب بود..

جرعه اي از اب رو خوردم و لبخند زدم.

رها هم اومد كنارم و گفت: واقعا شگفت زده شدم ... فكر نمي كردم انقدر صدات خوب باشه ... حالا نميشه بازم بخوني؟ 

بعضي از بچه ها هم اومدن نزديكتر و كلي خواهش كه بخونم ... 

قبل از اينكه مخالفت كنم، سامان صدام كرد..برگشتم ... لبخندي زد و با نگاهي پر از خواهش گفت: ميشه يه اهنگ با هم بخونيم؟ 

توقع اينكي رو نداشتم ... مردد بودم ... كمي فكر كردم و گفتم: شرط داره

- هر چي باشه قبوله

- بايد بهم پيانو و ويلن ياد بدي

- باشه ... اينكه كاري نداره. خب چي بخونيم؟ 

- نمي دونم ... 

يه كمي فكر كرديم و يه اهنگ انتخاب كرديم. ريتمش شاد بود. وقتي با سامان مي خونم، يه حس خوبي بهم دست ميده ... نمي دونم چه حسي ... 

اهنگ تموم شد ... دست و جيغ و سوت ... سامان خندون نگام مي كرد ... منم لبخند زدم ... 

رامين و يلدا در حاليكه دست مي زدن، اومدن به سمتمون.

يلدا گفت: عالي بود ... شما دوتا بايد يه گروه خوانندگي را بندازين ... 

رامين- يه اسم خوب هم بايد براش انتخاب كنيد ... مثلا ... 

بچه ها همين طور مي گفتن و مي خنديدن ... از جمعشون فاصله گرفتم و رفتم طبقه ي بالا ... از نزديكي اتاق كه رد شدم، صداي رها رو شنيدم. رفتم نزديك در و گوشمامو تيز كردم.

- درسته اون يه باري بود ولي تو نبايد اون كارو مي كردي.

رها- خب چيكار مي كردم؟ چاره ي ديگه اي نذاشتم

از سوراخ در ديدم كه رها روي صندلي نشسته و ارش هم عصباني تو اتاق راه ميره.

ارش نفسشو با دهن داد بيرون گفت: حق با توئه. من نبايد تو رو سرزنش كنم. همه ي اينا تقصيره اونه. اگه مي تونستم با همين دستام خفش كنم.

منظورش نريمان بود؟ اگه ارش انقدر رها رو دوست داره پس چرا رها تمومش نمي كنه؟ 

رها- خب ارش من ديگه ميرم پايين.

و اومد سمت در. فوري از جلوي در رفتم كنار و پشت ديوار قايم شدم.

رها درو باز كرد و اومد بيرون.

ارش صداش زد: رها يه لحظه صبر كن ... 

اومد بيرون و به اطراف نگاهي كرد و در گوش رها چيزي گفت. اونم سرشو تكون داد و رفت پايين. يعني بهش چي گفت؟ ! يه جاي كار مي لنگه ... ارش ... رها ... حرفاشون ... يه و خشكم زد ... ارش نگفت نسيم، گفت رها! 

- شيدا چرا اينجا وايسادي؟ 

سرمو بلند كردم و با نگاه متعجب يلدا رو به رو شدم. يلدا با صداي تقريبا جيغي گفت: لبت داره خون مياد! 

به خودم اومدم و ديدم از حرصم پوست لبم رو كندم. يه دستمال بهم داد و گفت: شيدا ... چي شده؟ 

دستمالو گذاشتم رو لبم.

- يلدا من به رها اعتماد ندارم! 

ساعت 7 روز چهارشنبه 21 آذرماه است. من رو به روی ساختمان مسکونی سامان ایستاده ام. با خوش حالی میرم تو ساختمان.خوش حالیم دو دلیل داره: یکی اینکه اون مرتیکه از من خوشش اومده و امروز هم دوباره اومده بود مغازه.

دوم اینکه بزودی به یکی از ارزوهام، یعنی یاد گرفتن پیانو و ویلن، می رسم.هورااا! 

تنها موردی که باعث ناراحتیم میشه رهاس.من و یلدا رفتاراشو زیر نظر گرفتیم ولی هنوز نفهمیدیم قضیه چی بوده. احتمال میدیم که رها عاشق ارش شده باشه و نخواسته به ما بگه. این موضوع هم به مرور زمان مشخص میشه.

با اسانسور رفتم بالا.واحد دوازده.زنگ رو زدم و منتظر شدم.یه ثانیه هم نشد که سامان درو باز کرد.یه تی شرت سفید و گرمکن توسی پوشیده بود. خیلی خوش تیپه! لبخند زدم و سلام کردم.اونم در جوابم لبخند غلیظ تری زد و گفت: سلام ... شیدا خانوم ... خیلی خوش اومدید.بفرمایید داخل. و از جلوی در رفت کنار.دسته گل خوشگلی که خریده بودم رو دادم بهش و رفتم تو. چرا زحمت کشیدی ... خودت گلی

- اونکه مسلمه ... ولی قابل شمارو نداره

همون طور که گل رو می ذاشت تو گلدون گفت: سلیقت هم حرف نداره ... 

بعد پالتو و شالم رو گرفت و اویزون کرد. منم مثل یه دختر با شخصیت رفتم نشستم.سامان از تو اشپزخونه پرسید: چای می خوری یا قهوه؟ 

- قهوه لطفا! 

تا قهوه رو بیاره نگاهی به اطراف خونه کردم.حدودا 120 متر بود.یه ست مبل قهوه ای و شیک با تلویزیون Led. خونه ی جمع و جور و تمیزی بود و چیدمانش هم قشنگ بود.

با صدای بلند پرسیدم: اینجا رو خودت ساختی؟ 

- اره از کجا فهمیدی؟ 

- از اسم ساختمون

- اولین ساختمونیه که ساختم.

- خیلی قشنگه

- چشمات قشنگ می بینه

سامان سینی رو گرفت جلوم. در حالی که فنجون رو برمی داشتم گفتم: دو دقیقه اومدم خودتو ببینم همش تو اشپزخونه ای

خندید.قبل از اینکه جواب بده زنگ درو زدن.خنده کنان رفت سمت در.به محض اینکه باز کرد یه دختر با توپ پر وارد شد.تند تند و پشت سرهم حرف می زد و یه چیزایی در مورد حق و حقوق دخترا می گفت.چون پشتم بهشون بود نمی تونستم دختر رو ببینم.داشتم میردم از فضولی.

سامان- عزیز دلم، یه کمی اروم باش

جانم؟ ! عزیز دلم؟ این که گفته بود دوست دختر نداره! عجب دروغ گوییه.من ساده هم باور کردم.

خوبه خودم می دونم پسرا چجورین ولی فکر می کردم سامان فرق داره.

- چجوری اروم باشم سامی؟ بابا منم دل دارم. دلم میخواد برم ولی چون دخترم نمی تونم؟ 

- عزیزم می دونم برات سخته ولی منم کاری نمی تونم بکنم.

این میخواسته منو بکشه اینجا تا دوست دخترشو نشونم بده.دیگه موندن رو جایز ندونستم و از جام بلند شدم و به سامان گفتم: فکر کنم مزاحم شدم.من میرم.کلاس باشه واسه یه وقته دیگه.

دختره که تازه متوجه من شده بود، با تعجب نگاهی به من کرد و بعد چپ چپ به سامان نگاه کرد و گفت: خانم کی باشن؟ 

سامان- این چه طرز حرف زدنه؟ 

دیدم داره دعوا اوج میگیره برای همین فوری گفتم: نگران نباشید.شاگردشونم الانم دیگه زحمتو کم می کنم. و رفتم سمت جالباسی و جوری که سامان بشنوه گفتم: الان می فهمم که چرا اصرار داشتی امروز بیام.سامان خودشو به من رسوند و جلومو گرفت و گفت: منظورت چیه؟ 

- خودت خوب می دونی

چند ثانیه مات نگام کرد بعد زد زیر خنده.زهرمار کجاش خنده دار بود؟ ! با عصبانیت نگاش کردم.

بریده بریده گفت: تو ... واقعا ... فکر کردی ... 

از دستش کفری شدم و با عصبانیت رفتم سمت پالتوم.ولی سامان محکم مچمو گرفت و گفت: محاله بذارم بری.

با خشم تو چشماش نگاه کردم و دستشو پس زدم.بی توجه به حرکتم رو به دختر گفت: خدا بگم چیکارت نکنه ببین دربارمون چه فکری کرده.بعد به من نگاه کرد و با لبخندی به دختر اشاره کرد.منظورشو نفهمیدم ولی ناخودآگاه نگام رفت رو دختر.حدودا همسن من بود.با پوستی

سفید و چشمای مشکی. موهای خرمایی اش هم از شالش زده بود بیرون.قدش هم از من کوتاه تر بود و جثه ی ظریف تری داشت.کلا دختر نازی بود ... کمی بیشتر تو صورتش خیره شدم ... وای ... عجب اشتباهی کردم ... به سمان نگاه کردم و بعد دوباره به دختر خیره شدم ... 

سامان با خنده گفت: خواهرم ... تابان! 

چشمامو ريز كردم و با عصبانيت به سامان نگاه كردم. حالا منو مسخره مي كني؟ اومدم استينامو بزنم بالا تا حسابشو برسم كه با ابرو به تابان اشاره كرد و فوري رو بهش گفت: تابان جان، شيدا دوستم.

تابان نگاه مهربوني كرد و اومد جلو و ماچ و بوسه و بغل ... بعد خجالت زده گفت: ببخشيد شيدا جون ... اعصابم بهم ريخته نمي فهمم چي ميگم ... تو كه از من دلخور نيستي؟ 

لبخند كم رنگي زدم: نه اصلا

دوباره قيافه ي ناراحت به خودش گرفت و رو به سامان گفت: سامان ازت خواهش مي كنم يه كاري بكن. خودت خوب مي دوني كه چقدر زحمت كشيدم.

سامان- اره مي دونم ... ولي منم نمي تونم نظرشون رو عوض كنم.

ديگه نتونستم خودمو كنترل كنم: ببخشيد مي پرسما ولي درباره ي چي حرف مي زنين؟ 

تابان- چهار سال تموم زحمت كشيدم و درس خوندم تا بورس تحصيلي رو ببرم. حالا كه بورسيه رو دادن به من، مامان و بابام نمي ذارم برم. در حالي كه به برادرم اجازه دادن بره. الان شش ساله كه كاناداس

سامان- تابان جان، تو دختري، فرق داري. اگه بورسيت مال كانادا بود و مي تونستي بري پيش ماهان اونا حرفي نداشتن ولي تو بايد بري استراليا

تابان با عصبانيت داد زد: چون دخترم؟ ! اگه پسر بودم مي ذاشتن؟ چرا بين دختر و پسر تبعيض قائل مي شن؟ 

دركش مي كردم. با تمام وجودم دركش مي كردم. تصميم گرفتم باهاش حرف بزنم و ارومش كنم.

- سامان ميشه چند دقيقه با تابان صحبت كنم؟ 

سامان- اره حتما

وايساد و به ما نگه كرد

- منظورم تنها بود. ما مي ريم تو اتاق

تابان بدون حرف بلند شد و رفت سمت اتاقي كه ته راهرو بود. يه كتابخانه ي كوچك كنج اتاق بود با يك رخت خواب يه نفره. فك كنم اتاق مهمونش بود. تابان روي تخت نشست و با دو دستش صورتشو فشرد.

اروم نشستم كنارش و دستمو گذاشتم رو شونش و با لحن مهربوني گفتم: دركت مي كنم ولي اين چيزيه كه از اول دنيا بوده. دخترا مجبور به انجام كارايي هستن كه هيچ علاقه اي بهشون ندارن. هميشه بين دختر و پسر فرق مي ذاشتن. اين قانون طبيعته. گاهي اوقات مي توني زورتو به پسرا نشون بدي. سالها تلاش كردم كه قدرتم بيشتر از اونا بشه ولي نشد. خدا ما رو اينجوري افريده و كاريش نميشه كرد. به نظر من اين تفاوت ها و فرق گذاشتن ها دنيا رو قشنگ مي كنه.

حرفمو تاييد كرد. نمي دونستم چرا و چجوري حرفايي كه تا چند لحظه پيش خودم هم اعتقاد زيادي بهشون نداشتم رو داشتم به كس ديگه اي مي گفتم.

با صداي گرفته ادامه دادم: قدر پدر و مادرتو بدون. اونا صلاح تو رو مي خوان. اگه يه كار اشتباه بكني و ناراحتشون بكني و ديگه فرصت جبران نداشته باشي، يه عمر عذاب مي كشي.

يه قطره اشك رو گونه ام مي چكد: حاضرم تموم دنيا رو بدم ... فقط يه لحظه ... يه لحظه دوباره مامانم رو ببينم ازش عذرخواهي كنم ... 

نتونستم ادامه بدم. بي صدا گريه مي كردم. تابان بغلم كرد و زير گوشم گفت: راست ميگي ... من اشتباه كردم ... بايد كاري كنم تا خوش حالشون كنم نه ناراحت.

اروم ازش جدا شدم لبخند محوي زدم. خوش حال بودم از اينكه تونسته بودم متقاعدش كنم.

براي اينكه جو رو عوض كنه، با لحن بامزه اي گفت: ناقلا، تو با سامان چيكار كردي؟ 

از تعجب ابروهام رفت بالا.

خنده اي كرد و گفت: اخه سامان تا حالا با هيچ دختري نبوده. خيلي سعي كردم يكي از دوستامو بهش بندازم ولي نشد. سرسخت تر از اين حرفاس. كي با هم اشنا شدين؟ 

- تو مهموني. من هيچ كاري نكردم خودش اومد طرفم.

- خيلي عجيبه. سامان حاضر بود بميره ولي با دختري به غير از من هم كلام نشه.

- چرا؟ 

شونه بالا انداخت و گفت: نمي دونم

واقعا چرا؟ ! چرا من؟ 

وا مگه به خودت شك داري؟ معلومه چرا ديگه ... چون خوشگل و دلبري ... 

با تابان يه كمي حرف زدم و بعد هردو رفتيم پيش سامان. با ديدن قيافه ي خندون تابان چشمام گرد شد. رو به من گفت: بهش چي گفتي؟ 

تابان به جاي من جواب داد: يه سري حرفاي زنونه بود. و به من چشمك زد.

بعد هم غر غر كنان گفت: سامي من گشنمه

- متاسفانه شام نداريم.

- خب زنگ بزن از بيرون بيارن

- تابان نمي خواي بري خونه؟ مامان نگران ميشه ها

سرشو انداخت پايين و گفت: امشب نمي تونم برم

- چرا؟ 

- چون ... چون با مامان دعوام شد.

سامان شروع كرد به نچ نچ كردن و سر تكون دادن.

- خيله خب بابا مي دونم اشتباه كردم ... حالا مي ذاري بمونم؟ 

كمي فكر كرد و جواب داد: فقط همين يه بار

تابان پريد و گونه ي سامان رو بوسيد. سامان و خواهرش رابطشون خيلي خوبه. بهشون حسوديم ميشه.يهويي دلم گرفت. كاش الان اينجا بود و منو در اغوش مي گرفت ... 

تابان- سامي برو زنگ بزن پيتزا بيارن

سامان سري تكون داد و به سمت تلفن رفت. نمي دونم چي شد كه يهو وايساد و برگشت رو به من.با نگاهي پر از خواهش.

خنده اي كردم و گفتم: چي مي خواي؟ 

- هوس جوجه كباب اونروز رو كردم.

- خب كردي كه كردي من چيكار كنم؟ ! 

- خواهش مي كنم درست كن

- نچ

اخم كرد و گفت: ببين من ازت حق التدريس نمي گيرم تو هم در عوض بايد برام غذا درست كني.

- بايدي وجود نداره ... اگر مشكلت حق التدريسه، من پولشو ميدم.

انگشتشو اورد بالا و به علامت تهديد تكون داد و گفت: يا غذا درست مي كني يا من بهت درس نمي دم.

- نده ... اين همه استاداي خوب ريخته تو تهران ميرم سراغ يكي ديگه.

سامان كه از حرص سرخ شده بود، زير لب گفت: اصلا با تو نميشه بحث كرد! روي اصلا تاكيد كرد.

بعد نفس عميقي كشيد و التماس كرد: شيدا ... ازت خواهش مي كنم.

تابان كه از همه جا بي خبر بود، پرسيد: سامي قضيه چيه؟ ! 

سامان- يه روزي با شيدا و چند تا از بروبچ رفته بوديم كوه. بعد شديا اونجا برامون جوجه درست كرد. جات خالي محشر بود! 

تابان- واقعا؟ ! واي شيدا جون ... من عاشق جوجه كبابم! خواهش مي كنم برامون درست كن.

سامان كم بود اينم بهش اضافه شد. با نگاهم به سامان حالي كردم كه بعدا حسابشو مي رسم بعد رو به تابان گفتم: فقط به خاطر تو! 

سامان با خوش حالي وسايل لازم رو اورد و گذاشت رو ميز آشپزخونه. نگاهي به مواد كردم و بعد اسامي چيزهايي كه علاوه بر ان ها مي خواستم رو گفتم. سامان هم با تعجب اونا رو اورد.

استينامو زدم بالا و دست به كار شدم. اول يه مايع براي جوجه كباب درست كردم تا اونا رو توش بخوابونم خوشمزه شن. سامان و تابان با دقت به كارام نگاه مي كردند. سعي مي كردم سريع كار كنم تا زياد متوجه نشن.

سامان- يه كمي ارومتر ... نمي فهمم چي به چيه

چشم غره اي بهش رفتم كه يعني خفه شو بذار كارمو بكنم.

وقتي جوجه ها رو خوابوندم، رفتم سراغ كوبيده. به درخواست تابان چند تا سيخ كوبيده هم درست كردم. وقتي كارم تموم شد و برنج هم گذاشتم رو گاز، همه رفتيم تو تراس. سامان اومد باربيكيو رو روشن كنه كه گفتم: فايده نداره ... منقل نداري؟ 

- چرا دارم

خلاصه منقل رو اورد و اتش درست كردم.هوا خيلي سرد بود براي همين تابان رفت تو. اومدم سيخ ها رو جا به جا كنم كه انگشتم خورد به قسمت خيلي داغش و تقريبا جزغاله شد. فوري دستمو عقب كشيدم و اخي گفتم. سامان تو يه حركت دستمو گرفت و انگشتمو كرد تو دهنش. سيم خنكي تو تمام وجودم وزيد. ضربان قلبم رفت بالا. چم شد يهو؟ به چشمان سياهش شوكه نگاه مي كنم. سوزش دستمو يادم رفته بود.

سامان اروم انگشتمو اورد بيرون و با نگراني پرسيد: خوبي؟ سرمو تكون دادم و بادبزن رو از روي زمين برداشتم و شروع به باد زدن كردم.

سر شام از بس خنديدم دلم درد گرفت. تابان و سامان مثل پت و مت هستن. شاممون كه تموم شد، بلند شديم كه جمع كنيم. موبايل سامان زنگ زد. دست از كار كشيد و جواب داد. گوشامو تيز كردم تا بشنوم

- به به اقا رامين. پارسال دوست امسال اشنا ... 

- ... 

- چي شده؟ 

- ... 

- تو چي گفتي؟ 

- ... 

با صداي خيلي يواشي گفت: بعدا حسابتو ميرسم ... باشه بهش مي گم

- ... 

- خيله خب بهت زنگ مي زنم.

موبايلشو قطع كرد و از من پرسيد: از دنيا خانوم خبر داري؟ 

دلم هوري ريخت پايين. با نگراني پرسيدم: چي شده؟ 

- هيچي ... نگران نشو ... رامين ميگه چند ساعت ميشه حالش بعد ميشه و ميره الانم هرچي زنگ ميزنه به گوشيش بر نمي داره ... 

فوري گوشيمو برداشتم و خونه رو گرفتم. سپيده برداشت

- دنيا خونس؟ 

- اره تازه اومده

- حالش خوبه؟ 

- نه زياد سرش درد مي كنه

- مي تونه صحبت كنه؟ 

- يه لحظه صبر كن ... 

چند ثانيه بعد يلدا با صداي گرفته اي گفت: الو ... 

- دنيا چي شده؟ 

- هيچ ... فقط سرم درد مي كنه ... 

به سامان نگاه كردم. در حالي كه داشت كار مي كرد مشخص بود به حرفاي منم گوش ميده براي همين رفتم از اشپزخونه بيرون ... 

- مي دونم با رامين بودي؛ بگو چي شده؟ 

- هيچي به خدا فقط حالم بد شد زودتر اومدم خونه

- به من راستشو بگو

با عصبانيت داد زد: مي خواي باور كن مي خواي نكن. حوصله ي بحث كردن با تو يكي رو ندارم.

و قطع كرد ... معلوم نيست چي شده كه با من اينطوري حرف زد ... سامان حتما مي دونه كه چي شده ... 

- سامان، رامين به دنيا چي گفته؟ 

- من چه مي دونم ... فقط به من گفت كه حالش بد شد.

- پشت گوشاي من مخمليه؟ 

اومد دستي به پشت گوشم كشيد و خيلي جدي گفت: نه! 

با عصبانيت داد زدم: الان چه وقت شوخيه؟ 

- اروم ... به خدا من هيچي به جز اين نمي دونم.

چشماش حقيقت رو نمي گفت ... شايدم من اينجور فكر مي كردم ... 

زير لب گفتم: بعدا حساب تو و رامين رو ميرسم

و رفتم كمك تابان كه داشت ظرفا رو مي شست. سامان جوك مي گفت تا جو رو عوض كنه. با خودم گفتم چند بار ديگه از يلدا مي پرسم، اگه نگفت بيخيال مي شم. درسته كه ما باهم زندگي مي كنيم ولي اين دليل نميشه كه تو حريم خصوصي همديگه وارد شيم.

تابان بعد از اينكه كارا تموم شد، خستگي رو بهانه كرد و رفت خوابيد. من موندم و سامان ... 

استينامو زدم بالا تا حساب سامان رو برسم. سامان كه اصلا حواسش به من نبود، گفت: دست تو بيار جلو.

پوفي كرد و دستمو بردم جلو همزمان هم گفتم: ببين اگه مي خواي يه كاري كني كه ... 

نتونستم حرفمو ادامه بدم ... بي اختيار پرتش كردم اونور پريدم عقب و جيغ خفيفي كشيدم.

سامان قهقه اي زد. به زمين نگاه كردم. سوسك پلاستيكي كه خيلي هم طبيعي به نظر ميومد كنار پام افتاده بود.

با حرص تند تند گفتم: ديونه ي رواني! تو تخصصت ترسوندن مردمه؟ من از سوسك نمي ترسم ولي توقع يه همچين چيزي رو نداشتم ... 

بعد به طرفش خيز برداشتم. اونم وقتي ديد اوضاع خرابه دمشو گذاشت رو كولشو فرار كرد. دور تا دور خونه رو دنبالش مي كردم ... مثل تام و جري! 

كنار مبل ايستاد. خسته شده بود. اومدم از اين فرصت استفاده كنم و بزنمش كه با يه ضربه منو پرت كرد رو مبل و خودش هم ولو شد.

هردو تامون سرخ شده بوديم و نفس نفس مي زديم. تو چشماش چند ثانيه نگاه كردم و پقي زدم زير خنده. از ته دل مي خنديدم.

سامان نگاهي پر از محبت به من كرد و گفت: مي دونستي خيلي قشنگ مي خندي؟ 

خندم بند اومد. دلم قيلي ويلي رفت. سامان تو داري چيكار مي كني با دل من؟ 

با صداي ارومي گفتم: استاد نمي خواي درسو شروع كني؟ 

دستمو گرفت و منو به سمت اتاقي برد. در اتاق رو باز كرد و هلم داد به داخل. با صحنه ي غير منتظره اي رو به رو شدم. تمام ديوار ها پوشيده شده بود از قاب عكس هاي چوبي. رنگ قهوه اي ديوار از لا به لاي قاب ها مشخص بود. در گوشه اي از اتاق پيانو ي سياه و شيكي قرار داشت و چند مدل ساز ديگه هم كنارش بود.

به قاب ها نگاه كردم. از بچگيش بود تا الان. يه قسمتي از ديوار هم خالي بود. به اخرين عكسي كه زده بود خيره شدم. عكس من و سامان كنار ابشار دوقلو! 

با تعجب برگشتم سمت سامان. خنديد و گفت: روزاي خوبم زندگيمو ثبت مي كنم تا يادم نرن.

بعد هم بفت كنار پيانوش و دستي به روش كشيد و پرسيد: با چي ميخواي شروع كني؟ پيانو يا ويلون؟ 

- نمي دونم ... هر جور خودت مي دوني

- زياد با هم فرقي نمي كنن ... من هردو رو دوست دارم ... فقط ويولن احساس ارامش بيشتري بهت ميده

- باشه ... فقط ميشه اول يه كمي خودت بزني؟ 

ويولن رو برداشت و گذاشت زير چونش و شروع كرد ... با اولين حركت ارشه، حس دلنشيني و فوق العاده اي بهم تزريق شد ... چشمانم رو بستم ... با تمام وجود حسش مي كردم ... اسم اين حس رو چي بذارم؟ ارامش؟ 

سالهاست كه طعم ارامش رو نچشيدم ... نمي دونم چه طعميه ... 

سامان راست مي گفت نواي ويلون ارومم مي كرد. مطمئنن وقتي خودم بزنم ارومتر هم ميشم.

اهنگش كه تموم شد، گفتم: خيلي قشنگ ميزني ... موسيقي يعني اين.

لبخندي زد و گفت: استادم مي گفت موسيقي، فقط صداهايي نيست كه از سازها درمياد. هر صدايي كهوتو گوش ادم خوش بشينه و لذتي رو ايجاد كنه موسيقيه.

راست ميگه ... خيلي حرف قشنگي بود! 

اون حس هنوز هم همراهمه ... چرا؟ سامان كه ديگه پيانو نمي زد! 

ازش خواستم كه يه كمي برام بخونه. صداش تمام وجودم رو نوازش مي كرد ... ياد حرفي كه زد افتادم. صداش مثل موسيقي، اهنگين و گوش نواز بود. اصلا سامان خود موسيقي بود و حنجره اش پر از ساز ... 

هر لحظه حسم بيشتر مي شد ... اين حس هر چي كه بود مربوط به ويلون يا اهنگ نبود ... 

سامان خيلي خوب بهم درس مي داد و منم با لذت تمام ياد مي گرفتم. نمي دونم چقدر گذشت ولي وقتي خميازه كشيد، فهميدم كه وقت رفتنه ... از جام بلند شدم و گفتم: سامي من ديگه برم

- كجا؟ امشب بمون. خوب نيست كه يه دختر تنها ساعت دوازده شب بره تو خيابون

- بايد برم.

- باشه ... هر جور مي خواي ولي بدون كه مزاحم نيستي

- مرسي لطف داري

تا پايين باهام اومد. ايستاده بود كنار ماشينم تا راه بيافتم ولي هر چي استارت مي زدم روشن نمي شد. سامان كاپوت ماشينو زد بالا و نگاهي كرد.

بعد گفت: امشب قسمتت اينه كه بموني ... 

- نمي توني درست كني؟ 

- نه ... اوضاش خرابه

- خب من با تاكسي ميرم

- شيدا لوس نشو ديگه ... بمون

با ترديد گفتم: باشه ... 

منو برد به اتاق خودش كه تخت دو نفره داشت و پرسيد: با اين لباسات مي توني بخوابي؟ 

به لباسام نگاه كردم. يه بلوز بافتني ساده با يه شلوار جين مشكي ... 

- يه شلوار هم بدي خوبه

از تو كمدش يه تيشرت و شلوار راحتي داد بهم و رفت بيرون. لباسام رو عوض كردم و رفتم جلوي اينه. قيلفم ديدني شده بود. تيشرتش به تنم زار مي زد. سه نفر ديگه هم توش جا مي شن ... سامان با ديدن قهقه اي زد و گفت: خيلي بهت مياد. و فوري موبايلشو برداشت و ازم عكس گرفت. هر كاري كردم نذاشت پاك كنم.

- خيله خب ديگه برو بخواب

- كجا بايد بخوابم؟ 

- تو اتاق من

- خودت چي؟ 

- من الان كار دارم بعدش ميام پيش تو مي خوابم

- پيش من؟ 

- اره ديگه..تخت دو نفرس.

به قيافه ي متعجب من خنديد و گفت: به شرفم قسم كه كاري باهات ندارم

- نه تورو خدا بيا كار داشته باش ... پررو ... 

و رفتم تو اتاق و در محكم پشتم بستم. براي سپيده هم اس زدم كه نميام خونه.

هر كاري مي كردم خوابم نمي رفت. يك ساعتي مي شد كه تو جام غلت مي زدم ... تشنم بود. رفتم تو اشپزخونه كه اب بخورم. چراغ يكي از اتاقا روشن بود. رفتم به سمتش و از لاي در ديدم كه سامان پشت ميز نشسته و داره نقشه مي كشه ... 

رفتم تو پرسيدم: چي كار مي كني؟ 

بدبخت پريد هوا.

زير لب گفتم: ببخشيد ... 

- مهم نيست..داشتم نقشه هاي ساختمان رو مي كشيدم.

- چقدر مونده

- يه نقشه ديگه بايد بكشم.

يه نقشه روي ميز كنارش بود. بهش اشاره كردم و پرسيدم: اينه؟ 

سرشو تكون داد. رفتم پشت ميز نشستم و مشغول شدم. سامان متعجب پرسيد: چيكار مي كني؟ 

- خودت داري مي بيني

فوري از جاش بلند شد و مچ دستمو گرفت و رو هوا نگه داشت.

- چته؟ چرا اينجوري ميكني؟ 

- ببين اين نقشه ها خيلي برام مهمه ... تو كه نقشه ... 

پريدم وسط حرفش: زود قضاوت نكن. و سرمو انداختم پايين و ادامه ي كار ... 

- ميشه بپرسم درباره ي چي زود قضاوت كردم؟ 

- با اجازتون بنده معماري ... خوندم

لب گزيدم ... نبايد مي گفتم ... 

چشماش گرد شد: واقعا؟ '

- واقعا! 

لبخندي زد و گفت: مثل اينكه امشب خدا تو رو فرستاده تا نجاتم بدي ... فرشته ي نجات! 

- اره اونم چه فرشته اي شاگر اول كلاس ... 

- چه شاگرد اول چه دوم؛ مهم اينه كه كارت به پاي كار من نميرسه.

واه واه! چه خود شيفته

- سامي خان.، جوجه رو اخر پاييز ميشمارن

- جداً؟ حالا كه اينطوره بيا مسابقه بديم. هر كي زودتر تموم كرد و كارش بدون غلط نبود برندس! 

- قبوله

به ساعت نگاه كرد و پرسيد: حاضري؟ 

سرمو تكون دادم ... 

- ١..٢..٣ ... شروع

نيم ساعت بعد هر دو همزمان گفتيم: تموم شد! 

- خب هردومون همزمان تموم كرديم ... حالا بايد ببينيم كي بهتر كشيده

اون نقششو داد به من منم دادم به اون ... تو همون نگاه اول چند تا غلط پيدا كردم ... غلط هاي خيلي مسخره! 

كارم كه تموم شد از سامان پرسيدم: چي شد؟ 

- هيچ غلطي نمي تونم بگيرم ... كارت عاليه ... 

- عوضش من كلي ازت غلط گرفتم

نگاهش روي نقشش چرخيد و جاهايي كه علامت زده بودم رو ديد و گفت: واي! چقدر بي دقت شدم. با وجود اينكه خيلي برام سخته كه شكست رو قبول كنم ولي تو برنده اي. حالا جايزه چي ميخواي؟ 

- نمي دونم ... بايد فكر كنم

خميازه اي كشيد و گفت: پس بيا بريم بخوابيم.

روي تخت دراز كشيدم. سامان هم لباسشو عوض كرد و با فاصله از من خوابيد. يه ربعي گذشت كه سامان گفت: شيدا خوابم نميره

جوابشو ندادم.

- خوابيدي؟ 

- خودت چي فكر مي كني؟ 

- اگه خوابي چرا جواب ميدي؟ 

- چون دلم مي خواد..مشكلي داري؟ 

- نه. فقط يه خواهش دارم ... ميشه بياي بغلم؟ 

تو جام نيم خيز شدم و با صداي جيغي پرسيدم: چي؟ 

خنديد و گفت: من اگه فرشته ي نجاتم رو بغل كنم خوابم ميره

- حتي فكرش هم نكن ... 

- خواهش ... 

لحنش قلبمو لرزوند ... سامان مثل اهن ربا منو به خودش جذب مي كرد. خيلي اروم خودمو كشيدم به سمتش. سامان از حركتم هم متعجب بود هم خوش حال. دستشو باز كرد و منو در اغوش گرفت ... سرمو گذاشتم روي سينش ... قلبش مثل طبل مي زد ... موهايم رو نوازش مي كرد..اروم اروم چشمانم بسته شد ... 

(آه! اي ارامش جاويد! كي آيي به دست؟ 

آسمان، يك لحظه، حالي دلبخواهم داده بود! )

- شيدا چيزي شده؟ 

از فكرام جدا ميشم و نگاش مي كنم.

تو دلم گفتم: نه ولي قراره بشه ... 

- نه ... راستش يه كمي فكرم درگيره.

- چرا؟ 

- يه مشكلي براي دوستم پيش اومد.

منظورم رها بود ... دو ساعت پيش با صورت كبود اومد خونه. نريمان زده بودش. بايد فكر اينجاشو مي كردم. رها دختري نيست كه اينجور چيزا رو بتونه پيش بيني كنه و جلوشو بگيره و نريمان پسري يه كه وقتي غرورش له بشه، ديگه هيچي حاليش نميشه ... كلي سرزنشش كردم كه به من نگفت امروز مي خواد تموم كنه.مثلا مي خواست يه كاري كنه كه نريمان به غلط كردن بيافته ولي خودش به غلط كردن افتاد

بايد بيشتر مراقب رها باشم ... شايد ديگه نذارم ادامه بده ... هنوز بهش مشكوكم ولي مي ترسم جونشو به خطر بندازه. بالاخره مسئوليتش با منه ... 

- چه مشكلي؟ 

- هيچي ... مهم نيست.

برام اس ام اس اومد. بازش كردم. از طرف سامان بود و زده بود كه بعد از ظهر براي تمرين بيام خونش. ناخوداگاه ياد اونشب افتادم. يكي از بهترين شب هاي عمرم بود و براي اولين بار در كنار يه پسر حس خيلي خوبي داشتم.

- كيه؟ 

اين چرا انقدر گير ميده؟ اخه به تو چه؟ 

- هيچي تبليغاتي بود ... 

دوباره سكوت ... چرا غذا رو نميارن كوفت كنم و زودتر از دست اين خرمگس راحت شم؟ 

- شيدا ... از اينكه با مني چه حسي داري؟ 

نفرت ... تهوع..تموم تنم مورمور ميشه

يه لبخند زوركي زدم: نمي دونم ... فكر نمي كني يه كمي زوده براي داشتن يه حس جديد؟ 

شونه بالا انداخت و گفت: ولي من مي دونم چه حسي دارم ... و به لبام خيره شد.

فكر مي كني منم مثل اون دختراييم كه قربانيشون كردي؟ فكر مي كني نمي دونم هدفت چيه؟ 

كاش زودتر همه چي تموم شه..

(اين روزها كه مي گذرد

شادم ... 

اين روزها كه مي گذرد

شادم ... 

شادم

كه مي گذرد اين روزها

شادم

كه مي گذرد..)

(فصل دوم: شيدا يا ليلي؟ )

در حالي كه كفش هامو درمياوردم به يلدا نگاه كردم كه بالاي سرم ايستاده بود. تو اين چند وقت خيلي لاغر شده و همش تو خودشه. درست شده مثل نگار ... فقط كاش با من حرف مي زد ... از اون طرف هم رامين ديونم كرده ... هر روز زنگ ميزنه و حال يلدا رو مي رسه و ازم مي خواد كه وادارش كنم باهاش حرف بزنه ... ولي يلدا مرغش يه پا داره و ميگه نمي خوام ديگه باهاش حرف بزنم. همه چيز بين ما تموم شده ... فكر مي كنه من نمي فهمم كه معني اين رفتاراش چيه.

- مهمون داريم.

- كي؟ 

- نگار! 

چند ثانيه نگاش كردم و بعد لبخند زدم و پرسيدم: واقعا؟ 

سپيده شاد و خندون به جاي يلدا جواب داد: اره ... 

برعكس يلدا سپيده خوش حال بود. تازگيا قضيش با نيما جدي تر شده و بيشتر باهم بيرون ميرن.

به سرعت رفتم تو پذيرايي. نگار با ديدن من از جاش بلند شد و اومد به سمتم. همديگرو سفت بغل كرديم. دلم براش خيلي تنگ شده بود. بعد از احوال پرسي، نشستيم.

- خب نگار خانوم، چه خبر؟ ما رو نمي بيني خوشي؟ 

- نه بابا چه خوشي ... همه مي گن دوران نامزدي شيرينه ولي مال ما خيلي سخته ... همش دنبال كاراي عروسيمون بوديم.

- مگه هنوز عروسي نكردين؟ 

- نه.مگه ميشه شما رو عروسيم دعوت نكنم؟ 

- فكر نمي كردم سياوش بتونه تا الان صبر كنه.

- مجبور بود صبر كنه ... چون اكثر فاميلاش خارجن و تا ژانويه نمي تونستن بيان. بعد از تو كيفش كارتي رو دراورد و داد دستم.

- چهارشنبه ي هفته ي ديگس ... من كه كسي رو به غير از شماها ندارم ... ازتون ميخوام كه به عنوان خانواده ي من بياين.

- حتما عزيزم ... مگه ميشه عروسي خواهرمون نيايم

نگار نيم ساعت ديگه موند و رفت.

شب تو اتاقم كه بودم، رها اومد پيشم. دفتري رو داد بهم و گفت: دفتر خلطرات نگاره. امروز پيداش كردم. يادم رفت بهش بدم.

سري تكون دادم. شب بخيري گفت و رفت. نمي دونم چه جوري بهش بگم كه بهتره ديگه ادامه نده.

روي تختم دراز كشيدم و از روي كنجكاوي دفتر خاطراتشو باز كردم و ورق زدم. از روز اولي كه همديگه رو ديدم تا روزي كه عاشق سياوش شده بود، نوشته بود. نگاهم رو يكي از صفحه ها ثابت موند ... 

حس تضاد ... تضادي كه دارد كلافم مي كند. ديگه قبول دارم كه عشق نيمي از وجودم رو فراگرفته ولي نيمه ي ديگر را چه كنم؟ تنفري كه دارم را چه كنم؟ هر روز كه مي گذرد عشق بر روي نفرتم غلبه مي كند. ولي من اينو نمي خوام ... نمي دونم چي ميخوام. دارم ديونه ميشم ... 

پايين صفحه نوشته بود: 

(چه نابرابرانه است جنگ بين من و تو

به جنگ امده اي و بي خبر تيغ عشق اوردي

حساب نكردي كه من جز تو هيچ ندارم؟ ! )

***

ليلي و مجنون اومدن

شيرين و فرهاد اومدن

مثل دوتا دسته ي گل

عروس و دوماد اومدن

نگار مثل عروسكي در لباس سفيد، دست در دست سياوش وارد سالن شد. حس مادري رو پيدا كرده بودم كه دخترش عروس شده. هر چي باشه من بودم كه نگارو از باتلاقي كه توش فرو مي رفت نجات دادم.

هرچي سعي مي كنم تا بخندم و خوش حال باشم نميشه. همش چهره ي معصومش جلوي چشمم مياد.

همه دست مي زدن و شادي مي كردن. يلدا و سپيده كنار نگار ايستاده بودن و من بين جمعيت گم شده بودم. خدا رحم كرد نگار كسي رو نداشت چون ماشالا خانواده ي سياوش خيلي زيادن.

خطبه ي عقد خونده شد و نگار بله گفت. روي لب هاي همه خندس به غير از من كه يه گوشه مبهوت وايسادم و به اونا خيره شدم.

خودم رو جاي نگار گذاشتم. الان چه حسي داره؟ آرامش؟ خوشبختي؟ عشق؟ 

كاش مي تونستم درك كنم ... 

عروس و دوماد ميان وسط و بقيه ميرن كنار تا رقصشون رو تماشا كنن. اهنگ خارجي پخش مي شود و اونا خيلي اروم شروع مي كنن ... سياوش مدام زير گوش نگار چيزي مي گويد ... عشق در چشماي هردوشون موج مي زنه ... 

ياد شب عروسي دختر عمم افتادم ... دامنش انقدر بزرگ بود كه موقع رقص پاش بهش گير ميكنه و نزديك بود بيافته ولي دوماد با دستاي قدرتمندش اونو مي گيره ... چقدر با اون بهش خنديديم ... كلي مسخرش كرديم كه نمي تونه درست برقصه و ابرومون رو جلوي فاميلاي دوماد برد ... با ياداوري اين خاطرات مي خندم ... فوري خندم فروكش مي كنه ... دلم هواي اغوش گرمشو كرده ... قطره اشكي رو گونم مي چكه ... حالم اصلا خوب نيست ... ديگه نمي تونم بمونم ... بايد برم

كادوي نگارو از تو كيفم درميارم. سياوش رو كناري مي كشم و كادومو ميدم بهش و ميگم: لطفا اينو بعد مهموني بهش بده ... 

و قبل از اينكه برم، زير لب مي گم: مراقبش باش ... 

و از اونجا خارج ميشم ... نامه اي رو كه براي نگار نوشتم رو تو ذهنم مرور مي كنم: 

نگار عزيزم ... 

خيلي فكر كردم كه برات چي بخرم ولي چيزي بهتر از دفتر خاطراتت پيدا نكردم. دفتري كه همدمت بوده و درد دلت رو بهش مي گفتي ... دفتري كه شاهد تمام روزاي خوب و بدت بود ... شاهد تنفرت ... عاشق شدنت ... شاهد جنگي كه بين اين دو بود ... و در اخر در اين جنگ عشق پيروز شد ... يادته روز اول قرار شد كه خودمون نباشيم؟ قرار شد كه گذشتمون رو، اصل و نصبمون رو فراموش كنيم؟ تنها چيزي كه باعث شد تو دوباره اونا رو به ياد بياري و خودت باشي، عشق بود ... 

ازت مي خوام كه منو ببخشي ... مي دونم كه نتونستم دوست و همراه خوبي برات باشم ... رفتارم جوري بود كه باعث شد تو ازم دور بشي و دردتو بهم نگي ... اونم درست زماني كه به كسي نياز داشتي تا سنگ صبورت باشه ... 

اگه يه روزي احساس كردي به كسي نياز داري كه باهاش حرف بزني، بدون كه در خونه هميشه بروت بازه ... غم و غصه هاتو بيار و با ما تقسيم كن ... شادي و خوش حاليتو بذار واسه سياوش ... 

اگه سياوش يا هر كس ديگه اي اذيتت كرد، فوري منو خبر كن.هرجاي دنيا كه باشم ميام تا حقشو بذارم كف دستش و يه گوشمالي حسابي بهش بدم ... 

برات ارزوي خوشبختي مي كنم

دوستدار تو

شيدا ... 

يك ساعتي رانندگي كردم.بي هدف مي رفتم ... دستام كرخت شدن ... ماشينمو گوشه اي پارك مي كنم و تو خيابونا قدم مي زنم.

نزديك پاركي ميشم. صداي گيتار دلنشيني از توش ميومد. صدا منو به دنبال خودش كشيد. رفتم تو پارك. هرچي جلوتر مي رفتم صدا بيشتر مي شد. از لا به لاي درختا شعله هاي اتش و مردي كه نشسته بود و گيتار مي زد رو ديدم. پشت بوته ي نشستم و به نواي گيتار گوش دادم. خيلي قشنگ ميزد و منو به روياهام مي برد. از سرما مي لرزيدم ولي دلم نمي خواست برم.چند دقيقه بعد صدا قطع شد. كمي سرمو خم كردم تا ببينم چي شده. صورت مرد رو خوب نمي ديدم. سرشو رو به بالا گرفته بود و به اسمون خيره شده بود.

با صداي نسبتا بلندي گفت: خدايا؟ چيكار كنم؟ خودت يه راهي پيش روم بذار ... ديگه نمي تونم ادامه بدم ... 

كمي روي صورتش دقيق تر شدم ... اِ اينكه سامانه ... اين وقت شب اينجا چيكار ميكنه؟ ! بلند شم برم تا منو نديده ... 

اومدم بلند شم كه پام گير كرد به بوته و صداي خش خش بلند شد. سامان سرشو برگردوند به طرف بوته و پرسيد: كي اونجاس؟ 

با دستم پيشونيمو لمس كردم و سرمو تكون دادم ... لعنتي ... نمي توني جلوي پاتو ببيني؟ 

- پرسيدم كي اونجاس؟ 

نفسمو با دهن دادم بيرون و از پشت بوته اومدم بيرون.

با ديدن من چشماش چهارتا شد و با تعجب پرسيد: تو ... تو اينجا چيكار مي كني؟ 

حالم خراب بود ... اينو فهميد ... ديگه چيزي نپرسيد.

دست يخمو گرفت و با دلسوزي گفت: مهم نيست ... بيا بشين كنار اتيش تا گرم شي ... انگار تو هم مثل من دلت گرفته ... 

روي تخته سنگي كنارش نشستم و به نقطه اي درون اتيش خيره شدم. انگار دنبال چيزي مي گشتم ولي خودم هم نمي دونستم چي.

سامان مي خواست چيزي بگه تا سكوت رو بشكنه.نگاهي به دنباله ي دامن ابيم كه از پالتوم زده بود بيرون كرد و پرسيد: مهموني بودي؟ 

نفس عميقي كشيدم و خيلي سرد جواب دادم: عروسي يكي از دوستام بود ... 

وقتي ديد هيچ جوري نمي تونه سر صحبتو باهام باز كنه، گيتارشو برداشت و شروع كرد به خوندن: 

به من بفهمون

كجاي سرنوشتم

دارم ميرم جهنم

يا راهي بهشتم

از اين دو راهي

دل خوشي ندارم

يا مي خورم به پاييز

يا ميرسه بهارم

مثل ابرا همش تبعيد ميشم

با هيچ كوهي سر سازش ندارم

يه موجم كه با دريا قهر كرده

بدون تو من ارامش ندارم

گمت كردم ولي غافل از اينكه

خدابا اين بزرگي گم نميشه

مواظب بودي از دستت نيافتم

دارم نابود ميشمدور ميشم

بذار اتيش اين دوري تموم شه

خودم ديدم همين نزديكيايي

نذار عمرم با جون كندن تموم شه

(به من بفهمون از علي لهراسبي)

چهره ي معصوم و خونيش همش جلوي چشمم ميومد ... خدايا! دارم نابود ميشم ... ميشنوي صدامو؟ معلومه كه نه! اگه ميشنيدي من اينجا نبودم ... خدايا براي من گم شدي ... با وجود بزرگيت ديگه نمي بينمت ... تو هم منو ديگه نمي بيني ... من از دستت افتادم و له شدم ... 

اشكام صورتمو خيس كردن ... ديگه نمي ترسيدم از اينكه جلوي يه مرد ضعف نشون بدم ... يعني ديگه اين چيزا برام مهم نيست ... ديگه خرد شدم ... شكستم ... چيزي ازم باقي نمونده ... 

سامان گيتارشو گذاشت كنار و به من نزديك شد. دستشو با ترديد اورد بالا. وقتي ديد من عكس العملي نشون نمي دم، دستشو كشيد رو گونم و اشكامو پاك كرد. ولي من طاقتم رو از دست دادم و گريم حالا حالا بند نمياد ... دستاشو دور كمرم حلقه مي كنه و منو در اغوشش مي كشه و سرمو مي ذاره رو سينش ... صداي تپش قلبش رو ميشنيدم ... هق هقم شدت گرفت. ضربه هاي ارومي به سينه ي سخت سامان مي زدم ... دست خودم نبود ... نمي فهميدم كجام ... دارم چيكار مي كنم. فقط خودمو تخليه مي كردم.

طلسم چند ساله ي من شكسته شده بود ... من داشتم تو بغل يه مرد زار مي زدم.

- شيدا تو اينجا چيكار مي كني؟ 

رو به سپيده لبخندي مي زنم مي گم: فقط اومدم سري به مغازه بزنم.

چشماشو ريز كرد و با لحن بامزه اي پرسيد: چه تيپي زدي! جايي قرار داري ناقلا؟ 

نگاهي تو اينه به خودم كردم. پالتوي سياه و بلندي تنم بود و شال زركي رنگي رو سرم.

- من كه مثله هميشم ... 

- در اينكه شما هميشه دلبر و خوشگي شكي نيست. ولي اين دفعه انگار فرق مي كنه. ميدوني چيه به نظرم بهتر بود بجاي اينكه اسمتو بذاري شيدا ميذاشتي دلربا. اخه تو هيچ وقت عاشق نميشي فقط دلا رو مي روبايي! 

در جوابش لبخند محوي زدم ... شايد درست ميگفت ولي انتخاب شيدا دليل ديگه اي داشت. من شيدام ... شيداي كسي كه ديگه نيست ... با خوبي ها و مهربوني هاش منو عاشق خودش كرد و گذاشت و رفت ... 

با وشگن سپيده به خودم اومدم. 

- كجا رفتي يهو؟ 

- انقدر حرف ميزني حواس واسه ادم نميذاري كه. من فقط اومده بودم بگم شب دير ميام خونه.

چپ چپ نگام كرد و گفت: وقتي ميگم قرار داري نگو نه! 

- اره قرار دارم ... فهميدي فضول خانوم؟ ! اخه به تو چه ... 

- چيزي گفتي؟ 

- اره گفتم به تو چه! 

- ببين شيدا اون روي منو ... 

دو قدم رفتم جلو انگشت اشارمو اوردم بالا: مثلا اگه اونروتو بالا بيارم چي ميشه؟ ! 

دستاشو به ارومي به حالت تسليم بالا اورد و قيافشو مظلوم كرد: غلط كردم ... بيجا كردم ... 

- حالا شد ... 

اشاره اي به رها كردم و پرسيدم: حالش خرابه؟ 

- بدجوري عصبانيه ... 

- تقصير خودشه. مي خواست راستشو بگه..

- تو از كجا مي دوني كه دروغ گفته؟ ! 

- خودت خوب مي دوني كه من اين دروغو از راست تشخيص ميدم. بعدم ارش بهش گفت رها.

كلا بهتره ديگه بره دنبال زندگيش..

- گناه داره ... بذار بمونه ... بيچاره هيچ جارو نداره كه بره ... 

- من كه نگفتم همين الان بره ولي هر وقت يه جاي مناسب پيدا كرد بايد بره

- ولي ... 

- ولي و اما نداره ... همين كه گفتم. شبنم تو كه عادت نداشتي رو حرف من حرف بزني.

صداي موبايلم بلند شد. به ساعت نگاه كردم و رو به سپيده گفتم: من برم ديرم شد..

قبل از اينكه از مغازه بيام بيرون نگاهي به رها كردم. روشو ازم برگردوند ... پزخندي اومد رو لبم. فكر ميكنه با اينكارا مي توني دل منو به رحم بياره ... ولي اشتباه ميكنه؛ چون دل من از سنگه ... 

از مجتمع كه اومدم بيرون، اطرافو نگاه كردم ولي اثري ازش نبود ... صداي بوق ماشيني توجهم رو جلب كرد و به طرفش برگشتم. يه bmw مدل z4 به رنگ ابي كاربني سر خيابون بود ... خيلي جيگر بود..

از ماشين پياده شد. يه تيپ دختكركش اسپرت زده بود. البته كه من با اين چيزا خر نميشم. در ماشينو برام باز كرد و گفت: بفرماييد بانو. بعد تعظيم كرد

با عشوه سوار شدم. اونم خنده اي كرد و سوار شد.

- خيلي ممنون كه دعوتم رو قبول كردي

با لحن شيطوني جواب دادم: مگه ميشه ادم دعوت يه پسربچه ننه ولي جيگرو قبول نكنه؟ ! 

نيشش تا بناگوش باز شد.

- ببند نيشتو..تا هر چي ميگم عين دخترا ذوق مي كنه. خجالت بكش از هيكلت

صداي خندش فضاي ماشينو پر كرد. لپم رو كشيد و گفت: ادم با استاد خوش تيپش اينجوري حرف مي زنه؟ 

در حالي كه لپم رو مي ماليدم با حرص گفتم: دفعه ي اخرت باشه كه لپم رو ميكشي.

- مثلا اگه بكشم چي ميشه؟ 

- خودت خوب مي دوني..

- بله بله ... چشم ديگه نمي كشم.

و زير لب گفت: اين دختره چرا يهو هار ميشه؟ 

نخير. مثل اينكه دلش يه كتك حسابي مي خواد. صداي قرچ و قروچ انگشتامو دراوردم.

- كه من هار ميشم..

متعجب برگشت: شنيدي؟ 

- معلومه پس هنوز منو نشناختي ... 

خيره شده بود به چشمام. قبل از اينكه چيزي بگم، گفت: باز كه تو لنز سياه گذاشتي. حيف اين چشماي ابيت نيست؟ 

اخ! يادم رفته بود درارم. فوري دستمو بردم سمت چشمم و دراوردمشون. سامان كه هنوز نگام مي كرد، گفت: ميشه يه خواهشي كنم؟ 

سرمو تكون دادم..

- جلوي من لنز نذار ... عاشق رنگ چشماتم ... 

مات نگاش كردم.. به غير از اون هيچ كس بهم نگفته بود كه عاشق رنگ چشماتم ... با وجود اينكه چشماي خودش هم ابي بود ولي مي گفت كه رنگ مال من يه جور ديگس ... 

فقط سرمو تكون دادم ... با لبخندش تشكر كرد.

يه كمي كه گذشت، تازه يادم افتاد سوار چه ماشيني شدم. نگاهي به اطراف كردم.

- ببينم تو چرا هر دفعه با يه ماشين مياي؟ 

خنده اي كرد و گفت: اون ماشين بابام بود ... اينو يه هفتس خريدم.

ادامه ي راه تو سكوت گذشت. نيم ساعت بعد رسيديم به يه رستوران شيك. سامان پياده شد و درو برام باز كرد. بر خلاف شاهرخ خوب بلد بود چجوري با خانوما رفتار كنه.

وارد رستوران شديم. گارسون با ديدن سامان لبخندي زد و گفت: خوش اومديد اقاي نوربخش. ميزتون حاضره

و مارو به سمتش راهنمايي كرد به تراس. فقط يه ميز اونجا بود. نشستيم و بعد از انتخاب غذا با اشاره ي سامان گارسون سيني رو به طرفم اورد. توش يه شاخه گل رز سرخ بود. لبخندي زدم و برش داشتم.

- سامان اينجارو از كجا پيدا كردي؟ 

- زياد ميام اينجا. چندباري هم براي مشترياشون زدم و خوندم

غذاش فوق العاده بود و مي تونم بگم كه بهترين رستوراني بود كه تو عمرم اومدم. بعدش رفتيم بام تهران. جايي كه من سالي يه بار ميرم و تو خلوت خودم با خدا حرف ميزنم. تنها روزي از سال كه به خودم و خداي بي معرفت اختصاص دادم ... 

تا مچ پام تو برف بود. سكوت همه جا رو گرفته. به تهران خيره ميشم. اگه مي دونستم ميخواد منو بياره اينجا عمرا ميومدم.

تو فكر و خيال بودم كه گلوله اي برفي ميخوره تو كلم. فوري برميگردم. سامان با يه لبخند دندون نما رو به روم ايستاده بود. جنگ شروع شده بود. يه گلوله من ميزدم يه دونه اون. صداي خندمون سكوت رو ميشكست.

داشتم منجمد مي شدم. قبل از اينكه سامان گلوله اي پرتاب كنه گفتم: بسه ديگه يخ كردم.

- اخ جون! بالاخره تونستم شكستش بدم ... تسليم شد.

چيزي نگفتم. چه اشكالي داشت يه بار من ببازم؟ 

سامان اتش درست كرد. نشستم كنارش و دستمامو گرفتم جلوش تا گرم شم. ياد اونشب افتادم كه تو بغل سامان زار زدم. يه ماه از اون روز ميگذره ... چقدر مديونشم كه بدون اينكه چيزي بپرسه ارومم كرد ... سامان گيتارش رو اورد و پرسيد: چي بخونم؟ 

وقتي كه مي خونه ضربان قلبم به شدت ميره بالا. ميترسم اگه اينجوري پيش بره قضيه بدتر شه

- ميشه چيزي نخوني؟ 

متعجب گيتارشو گذاشت كنار.

سكوت.. ناگهان صدايي شنيدم ... يكي داشت منو صدا ميكرد ... ليلي ... برگشتم. اونو كنارم ديدم . اشك تو چشمام حلقه زد.

- ليلي، يادته شب هاي تولدت دوست داشتي با هم بيايم اينجا؟ مي گفتي اينجوري به خدا نزديكتري. چقدر دلم براي اون روزامون تنگ شده ... 

دلم مي خواست فرياد بزنم: دل منم تنگ شده..براي اون روزا ... براي تو ... براي اغوش گرمت

- شيدا ... شيدا ... 

به خودم اومدم ... ديگه نبود ... اطراف رو نگاه كردم. هيچ اثري ازش نبود.

سامان با ناراحتي پرسيد: شيدا چي تو رو عذاب ميده؟ 

جوابش سكوت بود ... بغض گلمو به درد اورده بود ... 

- با من حرف بزن ... تو خودت نريز ... اصلا هرچي بگي رو مثل راز تو دلم نگه ميدارم.

خودتو خالي كن ... تا كي ميخواي پر شي از تنهايي و غم؟ ! مگه چقدر جا داري؟ الان در حد انفجاري ... پس تا دير نشده براي سامان منفجر شو ... ممكنه يه جايي كه نبايد همه چي رو بگي

اخه سامان يه پسره و من از پسرا ... 

قسمت ديگه وجودم فرياد زد: بس كن ديگه ... خودت خوب مي دوني كه اون فرق داره ... ميتوني بهش اعتماد كني

اره ... الان وقتشه كه قصه ي دردناكي كه سالها تو سينم نگه داشتم رو بندازم بيرون.

- يادته بهت گفتم، بچه ها رو دوست ندارم. دنياشون رو دوست دارم؟ ! 

سرشو به نشونه ي مثبت تكون داد.

دفتر گذشتمو باز كرد ... نه ... نبايد اينكارو ميكردم ... من ديگه ليلي نيستم. من قسم خوردم كه ديگه به گذشته برگردم ... ولي الان خيلي دير شده ... صفحه هاي دفتر به سرعت ورق ميخورن و ميرسن به اول.

- منم مثل همه ي بچه هاي ديگه بودم ... دنيام شيرين بود و روياهاي زيادي داشتم ... از همه مهمتر قلبم پاك و بدون هيچ گناهي بود.

توي خانواده اي زندگي ميكردم كه خيلي خوشبخت بودن ... البته جوري كه من فكر مي كردم. من و خواهرم و پدر و مادرم ... تصوري كه من از زندگيمون داشتم خيلي متفاوت با واقعيت بود ... 

( باد بازيگوش

بادبادك را

بادبادك

دست كودكي را

هر طرف مي برد

كودكي هايم

با نخي نازك در دست باد

اويزان! )

به يك چشم به هم زدن، كودكيم تموم شد و دوازده سالم شد. تازه چشمام باز شد اطرافم رو همون طور كه بود، ديدم ... ديگه از اون شادي هاي دوران كودكيم خبري نبود ... تلخترين واقعيتي كه فهميدم اين بود كه پدر و مادرم با هم مشكل داشتن ... بابام سر هر چيز كوچيكي با مامانم دعوا مي كرد. مامانم هم به خاطر ما سكوت مي كرد و كتك مي خورد ... نمي خواست طلاق بگيره چون مي دونست اين وسط ما داغون ميشيم ... شايد اگه طلاق مي گرفت، سرنوشت همه ي ما بهتر مي شد ... شايد الان كنارم بود ... نه اينكه يه شب بخوابه و صبح ديگه بلند نشه ... خدا اونو تو خواب برد تا كمتر درد بكشه و زودتر از شر اين زندگي فلاكت بار راحت شه ... مامانم كه رفت بدبختي هاي چند برابر شد ... 

بابام هرچي كه داشتو صرف خوش گذروني مي كرد و ديگه كار نمي كرد ... شبا دير ميومد خونه و اگر ما حرفي مي زديم يا اعتراضي مي كرديم، انقدر كتكمون مي زد تا از درد بيهوش مي شديم ... حتي يه بار كار خواهرم به بيمارستان كشيد ... 

اين حرفا رو كه مي زدم، تمام خاطراتم زنده مي شدن و از جلوي چشمم رد مي شدن ... هنوز كمي از جاي كتك هاي خوردم رو تنم مونده ... صحنه هاي وحشتناك و پر خون ... صداي گريه ها و التماس هايي كه ميون فريادهامون مي كرديم تو گوشم مي پيچيد ... بغض گلومو چنگ زد ... ولي ادامه دادم ... 

- دو سال تموم تو يه زيرزمين خونمون زندگي كرديم ... شب ها از سرما به هم مي چسبيديم و گره مي كرديم..خواهرم سعي مي كرد منو اروم كنه ... با اينكه مي دونستم تو دلش طوفانه ... يه روز بابا مست اومد خونه ... همه چيزشو از دست داده بود ... من و خواهر، لاله، از ترس اينكه بالايي سرمون نياره، گوشه ي زيرزمين قايم شده بوديم ... درو محكم با پاش باز كرد و فرياد زد: وسايلتون رو جمع كنيد فردا از اينجا ميريم ... اگه مي پرسيديم كجا زندمون نمي ذاشت براي همين سكوت كرديم.

شب يكي از دوستاي بابام اومد خونمون ... صداشون رو ميشنيديم ... بابام مي خواست مارو بفروشه و خودش هم قاچاقي بره اونور ... من و لاله ترسيديم ... خيلي ... تصميم گرفتيم كه فرار كنيم. شب وقتي كه بابام خوابيد، از خونه رفتيم. هيچ جا رو نداشتيم كه بريم ... بابام كه هيچ كسو نداشت ... مامانم هم فقط يه خواهر داشت كه از بعد از مرگش، بابام اجازه نداد ببينيمش ... اونجام نمي تونستيم بريم ... چون بابامون مي تونست پيدامون كنه ... 

سه روز تو خيابونا و پارك ها سرگردون بوديم ... روز چهارم رفتيم دم خونمون ... بابام خونه رو فروخته بود و رفته بود ... 

كسي كه خونمون رو خريده بود، خيلي ادم خوبي بود. وقتي جريانو براش گفتيم، گذاشت تو زير زمين خونه بمونيم ... چون من و لاله به سن قانوني نرسيده بوديم نمي تونستيم جايي بريم. بعدشم پولي نداشتيم.

دو هفته گذشت. تا اينكه يه روز، از كلانتري اومدن دم خونمون ... گفتن يه جنازش كه بايد شناساي كنيد ... خواهر رفت پزشك قانوني ... وقتي برگشت، صورتش عين گچ سفيد شده بود. فقط يه جمله گفت: ديگه من موندم و تو ... 

بابام وقتي داشته با دوستش از مرز فرار مي كرده با تير زدنش و دوستشو دستگير مي كنن ... 

اون اطلاعات مارو به پليس ميده ... اونا وقتي مي فهمن كه ما به سن قانوني نرسيديم تصميم مي گيرن كه بفرستنمون پرورشگاه ... ولي اقا رضا، يعني همون پيرمرد صاحب خونمون، نميذاره و سرپرستي ما رو بر عهده ميگيره ... خدا بيامرزتش ... ما خيلي مديونشيم ... 

روزاي خوب من و لاله دوباره برگشتن ... ما باهم خيلي خوشحال بوديم ... اونم هوامو داشت و نمي ذاشت احساس كمبود داشته باشم ... وقتي اشتباهي مي كردم، مثل بابام كتكم نمي زد ... با مهربوني بهم تذكر مي داد و راه درستو نشونم مي داد. من خواهرم رو دوست نداشتم، عاشقش بودم ... همه كسم بود ... سنگ صبورم بود ... با اونكه بودم، تموم غم ها ازم دور مي شد ... فكر مي كردم ديگه اون روزا بر نمي گردن ولي اشتباه مي كردم ... اون روزا برگشتن اما وحشتناك تر از قبل ... 

سکوت کردم ... حالم بده..هیچ کس نمی تونه منو درک کنه ... هیچ کس ... 

سامان به پایین چشم راستم خیره شده بود ... ناراحتی تو چشماش به وضوح دیده میشد.دستی روی زخمم کشید و پرسید: بابات زده؟ 

پوزخند زدم: اگه اسمشو بذاری بابا ... 

ـ خب بعدش چی شد؟ 

ـ سه سال بعد اقا رضا مرد. وصیت کرده بود همه ی اموالش به دخترش برسه و فقط خونه رو داد به ما.همون هم کلی کمکون کرد.لاله خونه رو فروخت.هیچ کدوممون نمی تونستیم توی خونه ای که ازش خاطرات وحشتناکی داشتیم زندگی کنیم ... یه کمی پول گذاشت روی پول خونه و یه اپارتمان تو یکی از محله های خوب تهران خرید.خیلی دوست داشت بره دانشگاه ولی تصیمیم گرفت که کار کنه ... خلاصه من درس میخوندم و اون کار می کرد..تو یه شرکتی منشی بود ... من بهش خیلی مدیونم.اون به خاطر راحتی من از ارزوهاش گذشت.

همه چیز خیلی خوب بود ... تا اینکه دوست رئیسش، مازیار، اومد شرکت.. که ای کاش قلم پاش میشکست و نمیومد..

لاله مثل من خوشگل بود و توجه هرپسریو در نگاه اول جلب می کرد..یکی از اون پسرا مازیار بود. هرکاری کرد نتونست با لاله ارتباط برقرار کنه..برای همین شمارشو از دوستش گرفت ... اولش لاله نسبت بهش بی توجه بود.هر چی بیشتر بی اعتنایی میکرد مازیار مصمم تر میشد.می گفت از این جور دخترا خوشش میاد. مازیار هم جذاب و خوشتیپ بود..و پولدار ... لاله هم دختر چشم و گوش بسته ای بود که ارزوهای زیادی داشت. كم كم نسبت به مازيار نرم شد..رابطشون از اينجا شروع شد.. يه وقت فكر نكني به همين راحتي بود. مازيار خيلي سعي كرد تا لاله رو به سمت خودش بكشونه تا لاله كوتاه اومد. در عرضچند ماه زندگيمون از اين رو به اون رو شد. مازيار از نظر مالي خيلي كمكمون مي كرد. ولي من از اولين باري كه ديدمش بدون علت ازش بدم اومد. بايد اعتراف كنم كه مازيار خيلي جذاب و دختركش بود ولي با اين وجود چهرش جذبم نمي كرد.

چند باري سعي كردم لاله رو متقاعد كنم كه بيخيال بشه اما هردفعه جواب داد كه اون پسر خوب و مهربونيه. اگه يه وقت حس كردم كه ديگه نمي تونم بهش اعتماد كنم مطمئن باش كه فوري ازش فاصله مي گيرم.

سرمو گرفتم بين دستام و محكم فشردم ... اونشبو هيج وقت يادم نميره بدترين شب عمرم بود ... 

- يه شب، مازيار لاله رو به مهموني يكي از دوستاش دعوت مي كنه. وقتي كه لاله رفت، دلم شور افتاد. احساس ميكردم قراره اتفاقي بيافته ... 

ساعت ١٢ شد و نيومد ... يك شد ... سه شد ولي نيومد ... بار اولش نبود كه شب نميومد خونه ... اما گوشيش خاموش بود ... 

تموم سعيمو مي كردم كه به اين فكر كنم كه حالش خوبه و بالاخره برميگرده ... يه روز گذشت و نيومد..زنگ زدم پليس و همه چيو گفتم ... درباره ي مازيار هم هرچي اطلاعات داشتم دادم ... سه چهار روز بعد پليسا منو بردن به يه خونه ي قديمي ... از پله ها رفتم پايين ... يه كسي روي زمين خوابيده بود و ملافه ي سفيدي روش كشيده بودن ... كمي از ملافه قرمز شده بود ... با ترس رفتم جلو ... يكي از پليسا ملافه رو زد كنار ... 

نفسم تو سينم حبس شد ... احساس كردم قلبم از حركت وايساد ... با ناباوري خيره شدم بهش ... افتادم كنارش ... تموم بدنم مي لرزيد ... چيزي كه مي ديدم رو باور نمي كردم. لاله با چهره ي معصومش، در حالي كه لبخند كمرنگي به لب داشت خوابيده بود ... شروع كردم به صداش زدن ... تكونش مي دادم و داد مي زدم بيدار شو ... اما فايده اي نداشت ... 

پليسي كه كنارم بود زير لب گفت: خيلي متاسفم ... 

حال اون موقم رو خيلي خوب يادمه ... الان هم تقريبا همون حال رو دارم ... جنازشو رو به روم مي بينم ... اشكام تند تند ميان پايين ... مي شينم كنارش ... 

- مگه نگفته بودي هيچ وقت تنهام نمي ذاري؟ مگه نگفته بودي كه ديگه نميذاري حتي يه قطره اشك بريزم؟ مگه واسم نمي خوندي

Let the sky fall, when it crumbles

بذار اسمون سقوط کنه .. و از هم بپاشه

We will stand tall

ما با هم می ایستیم

Face it all together

با همه اینا رو به رو میشیم

داد مي زنم: پس كجايي؟ ! كجايي كه وقتي اسمون سقوط مي كنه با هم باهاش رو به رو شيم؟ 

گريه نذاشت ادامه بدم ... از ته دلم زار مي زدم ... سامان بغلم كرد و سرمو رو سينش گذاشت و اروم نوازشم مي كرد ... وقتي كه ارومتر شدم ادامه دادم: 

لاله رو بردن پزشك قانوني و منو بيمارستان ... از شدت گريه بيهوش شده بودم ... يه هفته بستري بودم ... وقتي حالم بهتر شد مسئول پرونده ي لاله همه چيزو بهم گفت ... مازيار كثافت به لاله تجاوز كرده بوده ... وقتي كه كارش تموم ميشه، لاله رو با چند ضربه چاقو مي كشه ... همسايه ها هم گفته بودن كه از اون خونه صداي جيغ شنيدن ... اخ لالم ... گل پرپر شدم ... الهي بميرم براش چقدر زجر كشيد ... 

دوباره تموم وجودم مي لرزه ... 

- اون اشغال هيچ ردي از خودش بجا نذاشته بود ... ماه ها دنبالش گشتن اما اثري ازش نبود ... من هنوزم دنبالش مي گردم تا بتونم ازش انتقام بگيرم ... 

از اون به بعد من موندم و يه سري خاطرات تلخ و شيرين ... ان قدر تلخيه اونا زياد بود كه هيچ شيريني نمي تونه مزشو ببره ... 

هنوز تو بغل سامان بودم ... بقيه داستانم رو تو دلم گفتم: 

از همه ي مردا متنفرم ... تصميم گرفتم از همشون انتقام بگيرم تا شايد كمي ارومتر شم ... قلبمو از يه لايه سنگ پوشوندم و شدم سنگدل ... از ديدن اينكه يه مرد به پام بيوفته و غرورش له بشه لذت مي برم ... كار سختي بود ... هيچ وقت نتوستم قدرتمو ازشون بيشتر كنم ولي تموم سعيمو كردم مثل خودشون باشم ... الان خستم ... خيلي خسته ... كاش زودتر همه چيز تموم بشه ... 

نمي دونم چقدر تو بغلش موندم ولي وقتي به خودم اومدم ازش جدا شدم ... اونم بدون هيچ حرفي گيتارشو برداشت و شروع كرد به زدن ... همراه باهاش شروع كردم به خوندن اهنگي كه وصف حال خودم بود و خطاب به لاله و كمي هم سامان بود ... 

تا حالا شده دلت واسه خودت تنگ بشه

همه دردت یه آهنگ بشه

تا حالا شده

تا حالا شده یه چیزی ازت کم بشه

هرچی میخونی تهش غم بشه

تاحالا شده

تا حالا شده

دلم واسه خودم تنگ شده

چقدر صدام بی آهنگ شده

زندگیم بی تو بی رنگ شده

از وقتی قلب تو سنگ شده

منو از این قفس رها کن

دوباره اسممو صدا کن

یه بار تو چشمم نگاه کن

خدا فکری به حال ما کن

نباشی پیشم دیونه میشم

مثل اسفند روی آتیشم

از همه دنیا من میخوام تنها

سهم من باشی این شده رویا

دل من پیش دل تو گیره

تو نباشی بی تو میمیره

نذار این عاشق دلش بگیره

بی تو دلتنگی منو میگیره

دلم واسه خودم تنگ شده

چقدر صدام بی آهنگ شده

زندگیم بی تو بی رنگ شده

از وقتی قلب تو سنگ شده

منو از این قفس رها کن

دوباره اسممو صدا کن

یه بار تو چشمم نگاه کن

خدا فکری به حال ما کن

( اهنگ تاحالا شده از بابك جهانبخش)

وقتي اهنگ تموم شد سامان زير لب گفت: صدات بهم ارامش ميده ... 

تو دلم گفتم: صداي تو، تو دلم غوغا به پا ميكنه ... 

چند دقيقه اي سكوت بينمون بود ... از جام بلند شدم و گفتم: بريم ... 

بدون هيچ حرفي بلند شد ... اتيشو خاموش كرد و گيتارشو گذاشت تو ماشين. بعد سوئيچشو به طرفم پرت كرد. تو هوا گرفتمش. قبل از اينكه چيزي بپرسم، گفت: تو رانندگي كن ... و سوار شد.

خواستم مخالفت كنم ولي تصور اينكه مي تونم سوار يه ماشين سرعتي بشم باعث شد كه فوري سوار شم و راه بيافتم.

توي افكارم غرق شده بودم و نمي دونستم كجا ميرم..وقتي به خودم اومدم، ديدم جلوي همون خونم. هنوز چراغاش خاموش بود و كسي توش نبود ... 

- چرا وايسادي؟ 

برگشتم سمتش: ببخشيد يه لحظه حواسم پرت شد ... 

سامان رد نگاهم رو گرفت و به خونه رسيد ... چيزي نگفت ... دوباره راه افتادم

- سامان كجا برم؟ 

- نمي دونم فقط برو ... 

از لحنش جا خوردم ... معلوم بود كه حسابي تحت تاثير قرار گرفته بود ... 

- ببخشيد شيدا ... منظوري نداشتم ... نمي دونم كجا بريم. به نظرم بهتره تو خيابونا بگرديم ... 

با اينكه ساعت دوازده شبه ولي هنوز خيابونا پر از ماشينه ... تهران هميشه شلوغه ... اومدم بپيچم تو بزرگراه صدر كه به تابلو ايست برخوردم ... تنها جايي كه به ذهنم رسيد كه هم هيجان داشته باشه هم سرعت اينجاست ... 

سامان گفت: اينجا به خاطر پروژه ي پل صدر شبا بستس

- مي دونم

با دست به پسري كه روي تخت سنگي نشسته بود و به ما زل زده بود اشاره كردم كه بياد. پسر وقتي نزديك شد گفت: اگه مي خوايين از اينجا برين بايد يه ... با ديدن من ساكت شد.

- اِ شماييد؟ ! 

يه اسكناس ده هزار توماني دراوردم دادم دستش و گفتم: درو باز كن ... 

لبخندي زد: همين الان.

چون زياد از اين مسير مي رفتم پسره منو خوب ميشناخت ... چند ماه پيش بود كه براي بار اول از اينجا رفتم ... 

سامان با چشماي گرد شده به من خيره شده بود. لبخند كجي نشست رو لبام.

- كمربندتو ببند

- شيدا تو ميخواي منو بكشي؟ 

- نترس بچه ننه .زنده مي موني ... 

پامو گذاشتم رو پدال گاز ... يه اهنگ خفن هم گذاشتم ... هرچي اهنگ بيشتر اوج مي گرفت سرعت من هم بيشتر مي شد.

- يواش تر ... 

يه جايي از مسير بسته مي شد و بايد از لاين كناري مي رفتم براي همين فوري پيچيدم. سامان تقريبا پرت شد طرفم. سريع صاف شد و كمربندشو بست.

- خدايا منو نجات بده

ديونه وار خنديدم ... زده بودم به سيم اخر ... خدا رحم كرد كه قرص مرص نخورده بودم وگرنه الان رو هوا بوديم ... كارگرا تو حاشيه بزرگراه كار مي كردن. يهو يه كاميون جلومون سبز شد و من با سرعت داشتم مي رفتم تو دلش ... نورش چشمامو كور كرد و صداي بوقش سكوت شبو شكست ... سامان داد زد: شيدا ... 

تو يه حركت فرمون رو پيچوندم و از جلوش رفتم كنار و پامو گذاشتم رو ترمز. نفس نفس مي زدم. ترسيده بودم ولي به روي خودم نياوردم ... 

سامان از ترس رنگش سفيد شده بود..

- گفتم كه چيزيت نميشه

- تو ... ديونه اي

- مي دونم

خنده اي كرد و گفت: ولي خدايي خيلي حال داد.

دستشو گذاشت رو قلبش و خنديد. منم خنديدم

***

چشمامو باز كردم و به ساعت نگاه كردم ... هيچ وقت سر موقع نمياد ... هميشه بدقوله ... دستمو گذاشتم زير سرم و به رو به روم خيره شدم ... 

چند دقيقه بعد در ماشين باز شد و به سرعت سوار شد..

- دير كردي..

- ببخشيد يه كمي كارم طول كشيد

- ديگه عادت كردم به بدقوليات ... اوردي؟ 

- اره.. اوردم

دستمو گرفتم جلوش و گفتم: بده.

انگشتاشو بهم ماليد يعني اول پول.

پوزخندي زدم: تا حالا شده من پولتو ندم؟ 

- نه ولي محض احتياط ... خودت مي دوني اگه گير مي افتادم ممكن بود به خاطرت چندسال حبس بكشم.

- به خاطر من؟ ! تو مگه فقط واسه من كار مي كني؟ پروندت سياهه سياهه ... اگه گير بيوفتي و بهت لطف كنن، مجازاتت حبس ابده ... ولي شايد هم اعدامت كنن ... 

- اخه كي رو به خاطر جعل اسناد اعدام مي كنن؟ 

- فقط جعل اسناد؟ نه اقا ... يك جعل اسناد، دو خريد و فروش و حمل سلاح هاي گرم، سه دزدي ... بازم بگم؟ ! 

- اصلا حق با توئه.خوب شد؟ 

خم شدم و از تو داشبورت پاكت سفيدي رو دراوردمو انداختم جلوش ... 

- پول اون شناسنامه اي كه چند ماه پيش درست كردي هم توش هست ... حالا بده.

پول هارو از تو پاكت دراورد و شمرد ... لبخندي زد و گفت: عاشق اين خوش حسابيتم ... 

به اطراف نگاهي كرد و زيپ كاپشنشو كشيد پايين و اونو از توش دراورد و گذاشت كف دستم ... 

لبخند رضايت بخشي زدم و گفتم: مرسي ... 

- قابلي نداشت ... شيدا اينكاري كه ميخواي بكني ... خيلي خطرناكه.. بهتر نيست كه منم همرات بيام؟ 

با صداي بلندي گفتم: حميد بار اخرت باشه كه تو كاراي من دخالت مي كني، تفهيم شد؟ ! 

- اره بابا تفهيم شد ... بي ريلكس ... چرا يهو جوش مياري؟ ! يه نفس عميق بكش..

نفس عميقي كشيدم و گفتم: خب؟ ! 

- خب چي؟ 

- يه كار ديگم قرار بود بكني ... 

- اهان ... چيزه زيادي نفهميدم ... فقط همسايه ها ميگن چند وقته خاليه ... 

- زحمت كشيدي ... اونو كه من خودم مي دونستم. بهت گفتم ببين صاحبش كيه.

- هيچ كس نمي دونست

- خيل خوب ... مي توني بري.

- باشه اگه كاري داشتي خبرم كن.

تو دلم گفتم: اگه زنده بودم حتما خبرت مي كنم ... 

امشب، شب مرگ لاله ي عزيزمه ... مي خوام بدترين شب عمرم رو به يكي از بهترين شباي عمرم تبديل كنم. من بعد سالها انتقام لاله رو ميگيرم ... 

نمي دونم زنده مي مونم يا نه ... برام مهم نيست ... ديگه هيچي برام مهم نيست ... 

موبايلمو در ميارم كه به سامان خبر بدم. تنها كسي كه از گذشتم خبر داره ... در موردش احساس عذاب وجدان دارم ... 

" وقت انتقام رسيده ... شايد زنده نمونم ... منو ببخش ... خيلي در حقت بد كردم. اين اخرين خواسته ايه كه ازت دارم ... "

بوی ادکلن تلخش توی ماشین پیچیده بود و حالم رو بد می کرد.پنجره رو دادم پایین تا یه کمی هوا بهم برسه ... نفس عمیقی می کشم ... گرمایی رو روی دستم حس می کنم..

- چرا انقدر یخی؟ سردته؟ ! 

- نه دستام همیشه سردن

- مراقب خودت باش یه وقت سرما نخوری

- مراقبم. نمی خوای بگی کجا داریم میریم؟ 

- نچ ... سورپرایزه..

منم برات سورپرایز دارم ... فقط یه کمی صبر کن..

- مازی، لوس بازی در نیار بگو دیگه

- چند بار بگم به من نگو مازی.

- من حوصله دارم بگم مازیار هرچی کوتاهتر بهتر.

مازیار از اون دخترایی خوشش میاد که خودشون رو واسش لوس می کنن.کاری که من ازش بیزارم ولی چاره ی دیگه ای ندارم.

هر چی جلوتر میریم، خیابونا برام اشنا تر میشن..ناخنم رو تو گوشتم فرو می کنم ... وقتی که مي پیچه تو کوچه حدسم به یقین تبدیل میشه. پس هنوز صاحب این خونس ... چرا منو اورده اینجا؟ ! 

قلبم به شدت تند میزد ... دستم رو گذاشتم روی قفسه سینم و نفس عمیقی کشیدم.ارومتر میشم. ماشین رو پارک می کنه و وارد خونه میشیم. همه جا تاریکه ... 

- مازی من چیزی نمی بینم.

دستمو میگیره و به سمت خودش می کشه: من هستم. بیا.

وسط راه دستمو ول می کنه. صدای قدماش که ازم دور میشه رو میشنوم. چراغ رو روشن میکنه. تا به نور عادت کنم یه کمی طول میکشه. هیچ چیز تغییر نکرده. همه چیز مثل هشت سال پیشه ... به پایین پام نگاه می کنم. لکه ی قرمز رنگی رو می بینم. ای وای! من دقیقا جایی وایسادم که جنازه ی لاله بود! 

تموم سعیمو می کنم که صدام نلرزه: اینجا ... خونته؟ 

- تقریبا

- چرا منو اوردی اینجا؟ 

- بشین میخوام ازت پذیرایی کنم. بعدش هم سورپرایز ... 

خنده ای می کنه و میره. روی مبل میشینم. بغض داشتم..هنوز خون لاله اینجا بود ... چقدر دلم میخواد برم بوش کنم و نفس بکشم.

نگاهی به جیب توی پالتوم می کنم . تفنگی که حمید داده بود توش بود.

مازيار با يه سيني برمي گرده. لبخند محوي ميزنم و استكان چايي رو بر ميدارم و سر مي كشم. گلوم از داغي مي سوزه.

مازيار بلند ميشه و ميگه: حالا سورپرايز ... 

به سمت در ميره و تو چند قدمي در وايميسه ... يهو برميگرده و تفنگي رو به سمتم نشانه مي گيره ... چشمام چهارتا ميشن و قلبم از حركت وايميسه ... 

- بازي تمومه خانم شيدا بيدل ... يا بهتره بگم ليلي رنجبر.

مات نگاش مي كنم ... بعد مي زنم زير خنده ... خنده اي كه از زهر هم تلخ تره ... بعد شروع مي كنم به دست زدن ... 

- افرين مازي ... خيلي خوب بازي كردي. حالا تفنگ رو از كجا اوردي؟ از فروشگاه اسباب بازي؟ 

تنها نقشه اي كه اون موقع به ذهنم رسيد ... توي چهرش هيچ تغييري نكرد و هنوزم تنفنگ به سمتم بود. به خندم ادامه دادم تا اينكه تفنگ رو انداخت جلوم و لبخند كجي نشست رو لباش. به طرفم اومد. به سرعت چيزي رو برداشت و كوبوند تو سرم. انقدر سرعتش بالا بود كه هيچ كاري نتونستم بكنم ... پيشونيم گرم شد ... دستي بهش مي كشم ... خون! چشمام سياهي ميرن و ديگه چيزي نمي فهمم ... 

***

احساس كردم گردنم داره ميشكنه.چشمامو باز مي كنم و اروم سرمو بالا ميارم. سرم تير مي كشه. اومدم دستمو بيارم بالا كه ديدم نمي تونم. با طناب به صندلي وصل شدم. محكم خودمو تكون مي دم تا باز شه ولي لامصب خيلي سفت بسته ... 

ناگهان در كوبيده ميشه به ديوار ... مازيار مياد تو ... خنده اي مي كنه و ميگه: بي خودي تلاش نكن

داد مي زنم: چي از جون من ميخواي؟ مگه من چيكارت كردم؟ 

- هي ليلي، اروم باش. الان همسايه ها بيدار ميشن. تو كه دلت نمي خواي همه رو بدخواب كني، ميخواي؟ 

- من شيدام نه ليلي.

پوزخندي مي زنه و مياد طرفم و دستشو ميبره سمت موهام و ميكشه پايين ... كلاه گيس طلاييم ميافته روي زمين ... با ترس اب دهنمو قورت ميدم ... 

- فكر مي كني اگه كلاه گيسو لنز بذاري من نميشناسم؟ البته بايد اعتراف كنم كه از همون اول تو مغازه خيلي نقشتو خوب بازي كردي و من اصلا نشناختمت ... اما به مرور فهميدم تو واقعا كي هستي ... ليلي رنجبر ... مگه ميشه ادم چهره ي دلبر تو رو يادش بره؟ هان؟ 

از عصبانيت و بغض چونم مي لرزه ... تحملم تموم ميشه ... داد مي زنم: اشغال كثافت. تو خواهرمو، همه كسمو كشتي ... 

فوري دستشو گذاشت رو دهنم: هيس! قرار شد دختر خوبي باشي.

ارم ازم فاصله مي گيره ... از عصبانيت نفس نفس مي زنم ... 

قهقهه اي مي زنه: اره من لاله رو كشتم ... ولي تقصير خودش هم بود. اگه جيغ نمي زد و مي ذاشت كارمو بكنم شايد الان زنده بود.

با حرص زير لب ميگم: بي شرف ... 

- مي دوني چيه؟ من خيلي خوش حالم كه دوتا خواهر خوشگل نصيبم شد. البته تو خوشگتري..

- مي خواي با من چيكار كني؟ 

- همون كاري كه با خواهرت كردم ... فقط اگه دوست داري زنده بموني بايد اروم باشي ... وگرنه كاري مي كنم كه زجر كش بشي ... 

- تو ... هيچ غلطي نمي توني بكني.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

- خواهيم ديد ... يه ساعت بهت وقت ميدم كه به اشتباهاتت فكر كني و از درگاه الهي طلب بخشش كني ... خيلي شبيه فيلما شد، نه؟ من بازيگري تو خونمه..

خنده كنان از در ميره بيرون. سرمو ميندازم پايين. اشكام تند تند رو گونم مي ريزن ... نه ... من نبايد بميرم ... بايد انتقام بگيرم ... 

يهو چيزي يادم مياد ... نور اميد تو دلم روشن ميشه. به اطراف نگاه مي كنم و كيفمو تو فاصله كمي كنارم مي بينم. صندلي رو مي كشونم طرفش. از پشت كيفو برمي دارم و به سختي چاقومو از جاسازش درميارم ... طناب رو مي بُرم و دستمو باز مي كنم ... بعد پاهامو ... از خوش حالي لبخند مي زنم ... تفنگمو از تو پالتوم برميدارم و از اتاق ميام بيرون ... 

صداي به هم خوردن ظرفا رو از تو اشپزخونه ميشنوم. ميرم اونجا ... كنار يكي از كابينتا زانو زده بود و دنبال چيزي مي گشت ... روي ميز پر از بطري هاي مشروب بود ... سرم گيج مي رفت ... تعادل نداشتم و هر لحظه ممكن بود پخش زمين بشم ... با ترس و لرز تفنگ رو ميارم بالا و به سمتش نشونه مي گيرم ... ديدم تاره و واضح نمي بينم ... پلك مي زنم ... وقتي كارش تموم ميشه بلند ميشه و برميگرده رو به من ... وقتي منو مي بينه، مي ترسه و يه قدم عقب ميره ... بعد از چند ثانيه پوزخند ميزنه ... 

دستم رو روي ماشه ميزارم و ميگم: ديگه همه چيز تمومه ... 

چشمامو مي بندم و ماشه رو اروم فشار مي دم ... اما مازيار با پاش به دستم مي زنه و تنفنگ به اونطرف پرت ميشه..

- مطمئني كه اخرشه؟ 

مشتشو به طرف صورتم مياره بالا ولي من محكم به سمت مخالف مي پيچونم. فوري اونكي دستشو مياره بالا و ميزه تو صورتم. گونم كباب ميشه ... براي تلافي مي زنم تو شكمش.

اخش بلند ميشه و زير لب ميگه: وحشي! 

و به سمتم خيز برميداره و با پاش ميزه تو سينم. محكم به ديوار ميخورم و ميافتم رو زمين. درد وحشتناكي تو تموم وجودم بود ... بند بند بدنم داغون بود ... از درد به خودم مي پيچم ... چرخي مي زنم و كف دوتا دستمو ميذارم زمين تا بلند شم. سرم بدجوري تير مي كشه و ديدم دوباره تار ميشه. انگشتامو محكم رو چشمام مي كشم ولي فايده نداره. به محض اينكه سرمو بلند مي كنم چيزي رو پيشونيم حس مي كنم ... نفسم تو سينم حبس ميشه ... 

- واقعا فكر كردي مي توني از پس من بربياي جوجه؟ 

همون طور كه تو چشماش زل زده بودم، با احتياط دستمو كردم تو جيبم.

- بايد بهت ياداوري كنم كه تو يه زني و من يه مرد ... 

خيلي اروم دستمو بردم جلو و با تمام قدرتم چاقومو فرو كردم تو شكمش.

- شايدم ... بهتره بگي ... نامرد

تفنگ از دستش افتاد ... دستشو گذاشت رو چاقو و اروم كشيد بيرون ... از درد فريادي گوش خراش كشيد ... احساس كردم سرم الانه كه منفجر شه ... ديگه نمي تونم خودمو نگه دارم ... ميوفتم رو زمين.

مازيار يه دستش رو زخمش بود و با دست ديگش تنفگ رو برداشت ... اما چيزي مانعش شد ... يه صداهايي رو ميشنيدم ولي نمي فهميدم چه اتفاقي داره ميافته ... قبل از اينكه پلكام رو هم بيافتن يه سايه اي رو مي بينم كه به طرفم مياد و صدام مي زنه: شيدا ... 

***

صداها اكو وار دور سرم مي پيچيد ... اروم چشمامو باز مي كنم.

- داره بهوش مياد.

نور چشمامو اذيت مي كنه ... كم كم اطرافم واضح مشن ... يلدا و سپيده كنارم ايستاده بودن و رها هم كمي دورتر ... با نوك زبونم لبامو تر مي كنم ... 

- من ... كجام؟ 

سپيده صداشو نازك مي كنه و ميگه: بهشت ... 

يلدا با آرنجش مي زنه بهش و ميگه: الان چه وقت شوخيه؟ مي بيني حالش خوب نيستا ... 

بعد با ملايمت رو به من ميگه: بيمارستان.

در باز ميشه و يكي مياد تو: شماها با كي حرف مي زنيد؟ 

صداي نيما بود ... 

سپيده - شيدا بهوش اومده..

نيما- اِ بهوش اومده؟ خب خدا رو شكر ... برم به سامي خبر بدم تا سكته نكرده ... 

و از اتاق بيرون رفت ... 

سپيده - شيدا نبودي ببيني ... سامان نزديك بود از نگراني تلف شه ... 

يلدا- اره بيچاره خيلي نگرانت بود ... همش مي گفت تقصير منه..

سپيده- منم بهش گفتم كه نه بابا اين رفيق ما يه ذره خله با كله ميره تو خط ... 

با وارد شدن سامان و نيما و ارش حرف سپيده نصفه مي مونه ... 

سامان اومد بالا سرم و با نگراني پرسيد: بهتري؟ 

خواستم جواب بدم كه سرم تير مي كشه ... دستمو به سرم مي كشم و باند سرمو لمس مي كنم ... 

سامان - اين جه كاري بود كه مي خواستي بكني؟ ممكن بود بكشتت ... 

چيزي نگفتم..

سپيده - سامي خان گفتم كه اين رفيق ما يه تختش ... 

يلدا- اِ شبنم تو هم وقت گير اورديا ... 

سامان بي توجه به اونا گفت: مردم و زنده شدم تا پيدات كردم ... 

- چجوري ... پيدام ... كردي؟ ! 

- همه جارو دنبالت گشتم ... هرجايي كه فكرشو بكني ... نمي دونم چي شد كه ياد اونشب افتادم كه تو رفتي دم اون خونه و بهش خيره زدي ... وقتي رسيدم اونجا يه مردي سعي داشت يه از ديوار بياد بالا ... رفتم جلو و ازش پرسيدم كه چي شده ... گفت كه سر و صداهايي از توي خونه مياد ... فوري زنگ زدم پليس ... مرده بازم مي خواست زودتر بياد تو چون مي ترسيد دير بشه ... انگار تو رو ميشناخت و مي دونست اينجايي ... وقتي كه پليسا رسيدن، اون پا به فرار گذاشت ... درو باز كرديم و اومديم تو ... مازيار سريع بلند شد و از پنجره فرار كرد ولي پليسا مجبور شدن بزننش ... شيدا..اون مُرد ... ديگه مي توني اروم باشي و راحت زندگي كني ... 

مازيار مرده ... ديگه وجود نداره ... اما لاله چي؟ اون زنده شده؟ من هيچ وقت اروم نميشم ... من بايد اونو با دستاي خودم مي كشتمش ... من به تنها هدف زندگيم نرسيدم ... اشك تو چشمام حلق مي زنه ... 

رامين مياد تو اتاق و ميگه: با دكترش صحبت كردم. گفت مشكلي خاصي نيست و مي تونيم ببريمش.

به كمك يلدا و سپيده بلند مي شم. به رها نگاه مي كنم. لبخند محوي ميزنه و با دلسوزي نگاهم مي كنه. از بيمارستان مي ريم بيرون. منو سوار ماشيم سامان مي كنن. حوصله ي هيچ مخالفت يا بحثي رو ندارم. چند دقيقه اي بيرون با هم حرف مي زنن و بعد سپيده و يلدا سوار ماشين نيما ميشن و بقيه هم ماشين رامين. هنوز نهميدم بين يلدا و رامين چه اتفاقي افتاده. سامان هم سوار ميشه ... چند ثانيه نگام مي كنه بعد زير لب چيزي ميگه و راه ميافته ... 

برام مهم نيست داريم كجا مي ريم ... خستم ... خيلي خسته..سرمو مي ذارم روي پنجره و به بيرون خيره ميشم ... كم كم خوابم مي بره ... 

***

يه جاده ي طولاني ... دو طرف جاده درخت هاي چنار بلند و سرسبز ... صداي جيك جيك گنجشك ها سكوت رو ميشكست ... 

خيلي خوش حال و با ارامش تو اين جاده قدم مي زدم ... انگار از يه قفس ازادم كردن و تازه دارم طعم زندگي رو مي چشم ... به يه دوراهي مي رسم ... لبخندم محو ميشه ... هيچ تابلو يا علامتي نبود ... به اطراف نگاه مي كنم تا از كسي كمك بخوام ولي هيچ كس نبود ... كمي فكر مي كنم و به سمت راست ميرم ... چند قدم بر ميدارم ... يهو اسمون قرمز ميشه ... صداي گوش خراش كلاغ ها ... لاله رو ته جاده مي بينم ... داد مي زنه: نه ... از اينجا نيا ... 

اما من خوشحال از اينكه لاله رو مي بينم به طرفش مي دوم ... ولي اون به فرياداش ادامه ميده: نه ... اشتباه نكن ... از اينجا نيا ... خواهش مي كنم برو ... ليلي ... ليلي ... 

- شيدا ... شيدا ... بيدار شو ... 

دست گرمي روي صورتم كشيده مي شه ... چشمامو باز مي كنم و سامان رو مي بينم.

- خواب بد مي ديدي ... 

سرمو تكون دادم ... مي لرزيدم ... خواب وحشتناكي بود ... هنوز صداي لاله تو گوشمه ... 

- اروم باش ... ديگه همه چيز تموم شده ... 

يه ليوان اب ميده دستم ... يه كمي ازش مي خورم و ميذارم كنار ... 

- پياده شو ... رسيديم ... 

- كجا؟ 

- اورديمت يه جايي كه حال و هوات عوض شه.

از ماشين پياده ميشم. همون موقع بچه ها هم ميرسن. رطوبت و سرسبزي اونجا باع شد فوري بفهمم شماليم ... صداي دريا رو ميشنيدم ... بدون صبر به طرف ساحل رفتم. كفش و جورابمو در اوردم و پامو كردم تو اب ... چقدر دلم براي دريا تنگ شده بود! 

رامين - بچه ها اينجا دو تا قايق هستش بياين تا هوا تاريك نشده بريم رو دريا يه چرخي بزنيم.

همه موافقت مي كنن ... قايق كوچيكه رو ميدن به من و سامان و خودشون سوار قايق بزرگه ميشن.

روي امواج دريا اروم مي رفتيم ... به لبه ي قايق تكيه داده بودم و دستمو تو اب كرده بودم ... سامان حرفي نمي زد ... مي دونست الان به سكوت احتياج دارم ... 

تك تك خاطراتمو مرور مي كنم ... كودكي ... مرگ مادرم ... مرگ پدري كه برام پدري نكرد ... مرگ همه كسم، لاله ... انتقامم ... و حالا رسيدم به مرگ مازيار ... خدايا چرا به مرگ خودم نميرسم؟ ! چرا بايد زنده بمونم و تموم سختياي عالم رو تحمل كنم؟ ! چرا از بين اين همه ادم من بايد ليلي رنجبر باشم؟ پس كي ميخواي جواب اين چراهامو بدي؟ 

هر چي بيشتر فكر مي كنم، دورتر ميشم ... من ... من بي عرضه سالها با تمرين كردم كه چجوري انتقام لاله رو با دستاي خودم بگيرم ... اونوقت به همين راحتي اين فرصتو از دست ميدم ... 

خدايا ... ديگه طاقت ندارم ... هر كسي يه ظرفيتي داره ... مال من پره پره ... مي خوام رها بشم از اين همه گرفتاري ... مي خوام ازاد باشم ... آزادِ آزاد ... حالا كه تو منو نمي رسوني به مرگم ... خودم اين كارو مي كنم ... خيلي مصمم بلند ميشم ... 

سامان فوري ميگه: بشين ميوفتي

به اب نگاه مي كنم ... امواج دريا خيلي اروم قايقو تكون مي دادن ... مي ترسم ... نه نمي ترسم. من شجاع تر از اين حرفام ... چشمامو مي بندم و خودمو پرت مي كنم تو آب ... اب سرد تو عمق پوستم نفوذ مي كنه و استخونام منجمد ميشن ... صداي فرياد سامان رو ميشنوم ... از زير اب كاملا غيرواضح مي بينمش كه از لبه قايق خم شده و داد مي زنه ... در آب فرو ميرم ... 

( اي آسمان تيره ي تا جاودان تهي

من از كدام پنجره پرواز كنم؟ 

در ظلمت فشرده ي اين روزگار تلخ

سوي كدام پنجره ره باز كنم؟ )

هر چي اب خورده بودم رو بالا اوردم ... چشمامو باز كردم و نيما رو رو به روم ديدم.

دو تا دستش روي سينم بود و فشار مي داد..با خوش حالي گفت: برگشت ... 

صداي گريه ي يلدا رو شنيدم ... سپيده سعي داشت ارومش كنه ... سامان هم سرتا پاش خيس بود و نگران كنارم زانو زده بود ... از موهاش اب مي چكيد ... پس اون منو نجات داد ... 

نيما- بايد ببريمش تو ويلا ... 

اومد بلندم كنه كه سامان جلوشو گرفت و خودش بغلم كرد. عين يه جسم بي جون تو بغلش بودم و از سرما مي لرزيدم ... 

منو گذاشت رو تخت ... نيما چند تا قرص بهم داد ... تمام مدت سامان بهم خيره شده بود ... چشماش باهام حرف مي زدن ... داشت عذاب مي كشيد ... به خاطر من ... 

زير لب گفتم: چرا نجاتم دادي؟ مي ذاشتي ... بميرم ... تا همه ... راحت شن.

تحملش تموم شد ... با عصبانيت بازوهامو گرفت و به شدت تكون داد و داد زد: 

مي خواي منو بكشي؟ چرا نمي فهمي؟ اين كارات ... اين حرفات منو عذاب ميده ... داري منو زجر كش مي كني ... لعنتي ... بفهم ... مي توني اينو بفهمي؟ ! 

شوكه شدم ... اين سامانه؟ ! سامان بچه ننه؟ داره سر من داد مي زنه؟ خوب حقمه ... بايدم بزنه ... 

رامين از رو تخت بلندش كرد و با عصبانيت گفت: سامان برو بيرون. شيدا بايد استراحت كنه ... 

برق اشك رو تو چشماش ديدم ... با ناراحتي نگام كرد و رفت ... 

خدايا چرا نميذاري بميرم؟ ! هم خودم راحت ميشم هم بقيه رو عذاب نمي دم ... 

قطره اشكي رو گونم مي چكه ... بله ... اين حقيقته ... و حقيقت تلخه ... 

من ليلي رنجبرم ... افريده شدم براي رنج دادن و رنج كشيدن ... 

***

نمي دونم چند ساعته كه خوابيدم ... تموم بدنم درد مي كنه ... ته گلوم مي سوزه ... سرما رو خوردم ... تو اين وضعيت همين يكي رو كم داشتم ... از جام بلند ميشم و از اتاق ميرم بيرون ... هيچكي نيست و همه جا تاريكه ... پالتومو مي پوشم و از ويلا ميرم بيرون. بچه ها كنار اتيش نشسته بودن. يلدا با ديدن من بلند شد و به طرفم اومد و حالمو پرسيد. بعد هم منو نشوند كنار خودش و سپيده. به محض اينكه نشستم سامان بلند شد و رفت. ارش هم به دنبالش ... با ناراحتي نگاشون كردم ... 

نيما- معلوم نيست اينا چشونه ... نسيم كه كلا نمياد پيش ما ... ارش كه هر چي ما مي گيم اخم ميكنه ... سامان هم همش درگيره ... هي پا ميشه ميره

سپيده - وا نيما از اين واضح تر؟ كاملا مشخصه كه چرا اينكارا رو مي كنه..

رامين - ما كه نفهميديم مشكلش چيه شما بگيد.

سپيده حركتي كرد كه من نفهميدم ولي نيما و رامين بهم نگاه كردن و زير لب چيزي گفتن ... اخرش هم نيما رو به سپيده كرد و گفت: امكان نداره ... 

سپيده- چرا داره..

رامين يه كمي اومد جلو تا من و يلدا نفهميم كه چي ميگه. يهو يلدا از كوره در رفت و بلند شد و رو به من گفت: پاشو بريم ... مثل اينكه ما مزاحميم

رامين- چرا زود جوش مياري؟ بوديم در خدمتتون ... 

يلدا- به اندازه ي كافي در محضرتون فيض برديم

و با عصبانيت رفت به سمت دريا ... منو و سپيده همزمان برگشتيم سمت رامين ... 

- من نمي دونم بين تو و دنيا چي گذشته ... ولي هرچي كه بوده، رفتاراي دنيا داره عذابم ميده ... بهتره همين حالا تمومش كني.

رامين پوزخندي زد: يعني بايد باور كنم كه بهت نگفته؟ ! 

با تحكم گفتم: اره ... بايد باور كني. چون اگه مي دونستم خودم حلش مي كردم.

تعجب كرد ... خيلي اروم گفت: فكر مي كردم بهت گفته ... اشتباه كردم ... 

از جاش بلند شد: حق با توئه ... اين موضوع رو بايد زودتر تمومش كنم ... ميرم باهاش حرف بزنم

رامين كه رفت، سپيده و نيما هم شروع كردن به پچ پچ كردن و خنديدن ... و من تو افكارم غرق شدم ... درو ورم اتفاقايي داره ميوفته كه من ازش سر در نميارم ... با محاسباتي كه كرده بودم جور در نمياد ... نمي دونم ... شايد من دارم اشتباه مي كنم.

صداي گيتار دلنشيني منو به خودم اورد ... سامان رو كنارم ديدم ... همون موقع يلدا و رامين هم اومدن ... رامين لبخند به لب داشت ولي يلدا چيزه ديگه اي تو چهرش ديده مي شد ... شايد دودلي ... همه نشسته بودن ... هر كسي يه حسي داشت ... 

برام هیچ حسی شبیه تو نیست

کنار تو درگیر آرامشم

همین از تمام جهان کافیه

همین که کنارت نفس میکشم

برام هیچ حسی شبیه تو نیست

تو پایان هر جستجوی منی

تماشای تو عین آرامشه

تو زیباترین آرزوی منی

ارش فهميده بود ... رها گفته بود ... 

نيما اروم بود ... سپيده مي ترسيد ... 

رامين مطمئن بود ... يلدا شك داشت ... 

سامان مي ساخت ... و من نابود مي كردم ... 

منو از این عذاب رها نمیکنی

کنارمی به من نگاه نمیکنی

تمام قلب تو به من نمیرسه

همین که فکرمی برای من بسه

چرا همه چيز به هم ريخته؟ نبايد اينجوري مي شد ... ما جور ديگه اي برنامه ريزي كرده بوديم ... 

ارش عاشق ... رها دلبر

نيما عاشق ... سپيده دلبر

رامين عاشق ... يلدا دلبر

سامان عاشق ... و من ... دلبر! 

اما همه چيز يه جور ديگه شد ... يلدا و سپيده چيز جديدي در خودشون كشف كردن ... هنوز باورش نكردن ... اونا نمي تونن به همين زودي باورش كنن ... چون اونا خودشون نيستن ... 

يلدا شك داره ... شك داره كه رامين هم مثل باباش نمي زنتش ... سپيده مي ترسه ... مي ترسه نيما هم مثل حامد باشه ... ولي رها به خودش اومد و همه چيزو به ارش گفت ... از اولش هم دليل خوبي براي تنفر نداشت ... 

از این عادت با تو بودن هنوز

ببین لحظه لحظم کناترت خوشه

همین عادت با تو بودن یه روز

اگه بی تو باشم منو میکشه

شايد يلدا و سپيده به خاطر من، به خاطر قول هايي كه به هم داديم نمي خوان باور كنن ... وقتي كه من برم، راحتر مي تونن تصميم بگيرن ... 

یه وقتایی اینقدر حالم بده

که میپرسم از هر کسی حالتو

یه روزایی حس میکنم پشت من

همه شهر میگرده دنبال تو

ولي من چي؟ تقدير من اينه كه تو تنهايي و درد خودم بسوزم؟ سالها براي گرفتن انتقام صبر كردم و وقتش كه رسيد شكست خوردم ... به يقين رسيدم كه من هيچ رقت اروم نميشم ... حتي ديگه صداي سامان هم ارومم نمي كنه ... فقط ضربان قلبمو مي بره بالا ... 

منو از این عذاب رها نمیکنی

کنارمی به من نگاه نمیکنی

تمام قلب تو به من نمیرسه

همین که فکرمی برای من بسه

( اهنگ نابرده رنج از احسان خواجه اميري)

سرمو گذاشتم رو شونه ي سامان ... تقصيره منه كه اين همه داره عذاب مي كشه ... هميشه اينجور مواقع من خوشحالم ولي الان ... سامان هر كي كه ميخواد باشه ... اون جون منو نجات داده ... تو اين سالها با مرداي زيادي سرو كله زدم ... شايد اون تنها مردي بود كه من واقعا براش مهم بودم ... اونقدري كه حاضر شد جونشو يه خطر بندازه ... 

- ببخشيد كه اذيتت مي كنم

هيچ نگفت ... فقط مثل يه كوه يخ به رو به روش خيره شده بود ... ديگه نقطه ضعفش دستم اومده ... سرمو رو به اسمون بلند مي كنم و ميگم: خدايا منو بكش تا ... 

فوري دستشو گذاشت جلوي دهنمو گفت: هيس! ديگه نشونم درباره ي مردن چيزي بگي

قيافمو مظلوم كردم: مي بخشي؟ 

خندش گرفت ... دستمو گرفت ... اخم كرد

- دستات چرا سردن؟ نكنه سردته؟ 

- دستام هميشه سردن ... 

دستشو فوري گذاشت رو پيشونيم ... اومد چيزي بگه كه گفتم: مهم نيست ... 

- داري تو تب مي سوزي اونوقت ميگي مهم نيست؟ ! 

لبخند بي رمقي مي زنم ... ديگه هيچ چيز مهم نيست ... 

***

- همين امروز؟ نميشه يه روز ديگه؟ ! .. بله درسته ... چشم پس ميايم ... 

موبايلشو قطع كرد و برگشت رو به من ... 

- شيدا مي دونم كه دلت نمي خواد دربارش حرف بزني ... ولي چاره اي نيست. تا همين الانش هم كه تونستيم از دستشون در بريم خيلي بود..

- منظورت چيه؟ ! 

- درباره ي مازيار ... مي خوان ازت بازجويي كنن ... 

***

براي بار دومه كه پامو تو كلانتري مي ذارم ... بار اول براي مرگ خواهرم ... الانم براي مرگ قاتل خواهرم ... 

آدماي گناهكار و بي گناه زيادي اينجان ... همشون منتظر حكمي هستن كه قاضي قراره واسشون بده ... بعضي ها حكم اعدام ... بعضي حبس ... و بعضي هم حكم آزادي ... اما حكم من بدبختي و تنهاييه ... 

- شيدا يه وقت نگي كه به قصد كشتنش رفته بودي اونجا

ده روز از اون شب مي گذره ... دو روزه كه حال من خوب شده و از شمال برگشتيم ... هيچي از اين مسافرت نفهميدم ... همش مريض بودم ... 

- ديگه چه فرقي مي كنه؟ ! حالا كه اون مرده

- فرقش اينه كه اگه بفهمن تو اسلحه داشتي چند سال بايد حبس بكشي.

من همين الانشم دارم حبس مي كشم ... هنوز اينو نفهميده ... 

وارد اتاق شديم ... سرهنگ از جاش بلند شد ... 

- سلام خانوم رنجبر ... خيلي خوش اومديد..بفرماييد بشينيد

سامان باهام نيومده بود ... نشستم رو صندلي.

- آخرين باري كه همديگرو ديديم هشت سال پيش بود، درسته؟ ! 

- حافظه ي خوبي داريد سرهنگ

- چقدر زمان زود ميگذره ... انگار همين ديروز بود كه دختري لاغر و رنگ پريده براي پرونده ي قتل خواهرش اومده بود اينجا ... من هيچ وقت شما رو فراموش نكردم ... 

- خواهش مي كنم بريد سر اصل مطلب

ورقه هاي روي ميزشو مرتب كرد و گفت: بله..درسته. ميشه خواهش كنم اول همه ي اتفاقات اونشبو بگيد؟ 

همه چيزو گفتم ... هرچي كه بايد مي گفتم ... و سوالات سرهنگ شروع شد.

- شما اخرين باري كه مازيار رو ديده بوديد كي بود؟ 

- ٨ سال پيش

- يعني قبل از اونشب نديده بودينش؟ 

- نه

- پس چرا به اونجا رفتيد؟ 

- سالگرد مرگ لاله بود و دوست داشتم جايي كه مرده بود باشم. اونجا به طور اتفاقي با مازيار رو به رو شدم.

- چاقويي كه تو شكمش فرو كرده بوديد رو از كجا اورديد؟ 

- مال خودش بود ... از تو جيبش كش رفتم

- و شما هم براي دفاع از خودتون جاقو رو تو شكمش فرو كرديد ... 

- درسته ... 

حالت متفكر به خودش گرفت و زير لب گفت: يه چيزي با عقل جور در نمياد ... 

بعد بلند گفت: چرا ميخواست همون كاري كه با لاله كرد با شمام بكنه؟ 

- اينو بايد از شما بپرسم

- من دليلشو مي دونم ميخواستم بفهمم شماهم مي دونيد يا خير.

- شما مي دونيد؟ 

در حالي كه گزارششو مي نوشت، سرشو تكون داد.

- ميشه دليلشو بگيد؟ 

- ميگم صبر كنيد.آسياب به نوبت ... سروان ملكي ... 

مردي وارد شد و اداي احترام كرد..

- به آقاي نوربخش بگو بيان داخل..

- چشم قربان

سامان اومد تو و كنارم نشست..

- آقاي نوربخش براي هم ن مسئله اي كه پاي تلفن عرض كردم بايد بريد پيش دكتر فروزانفر

و كارتي رو به سمتش گرفت ولي من زودتر گرفتم و خوندم ... 

دكتر سعيد فروزانفر ... روانپزشك

- دستتون درد نكنه جناب سرهنگ ... حالا ما شديم ديونه؟ 

- دخترم..

- من دختر شما نيستم

و از جام بلند شدم ... سامان با تشر گفت: شيدا..

- خواهش مي كنم آقاي نوربخش ... خودم براشون توضيح ميدم ... خانوم رنجبر..لطفا بشينيد.

- ايستاده راحت ترم ... 

- ببينيد اين موضوع اصلا به شما مربوط نميشه ... شما با رفتنتون پيش دكتر فروزانفر مي تونيد به پرونده كمك كنيد..

- چجوري؟ پرونده اي كه اصل كاريش مرده ديگه كمك لازم نداره

- اين پرونده هنوز بسته نشده ... من نمي تونم بيشتر از اين براتون توضيح بدم. اگه مي خواين دليلشو بفهميد بايد بريد پيش دكتر

- من نميخوام دليلشو بدونم ... 

- متاسفانه اگه نريد مجبوريد بريد بازداشگاه ... 

- چرا؟ 

- چون هنوز پرونده كامل نشده و معلوم نيست شما دقيقا اونجا چيكار داشتيد..

- من كه گفتم ... 

- مي دونم ولي بايد مطمئن شم ... حالا ميريد يا نه؟ 

- مگه چاره ي ديگه اي دارم؟ 

***

فقط ديونه خونه نيومده بودم كه الان به لطف مازيار و سرهنگ اومدم ... چقدر ادم اينجاس ... حالت تهوع گرفتم ... چشمامو مي بندم تا نبينمشون ... بعضياشون كاراي وحشتناكي انجام ميدن ... 

به اتاق دكتر كه مي رسيم سامان ميگه: شيدا خواهش مي كنم خونسرديتو حفظ كن ... 

ليلي ببين ... ببين كارت به كجا كشيده كه يه بچه ننه بهت ميگه خونسرد باش ... شيطونه ميگه بزنم لهش كنم ... 

سامان در مي زنه و وارد ميشيم ... بر خلاف تصورم يه مرد نسبتا ميانسال پشت ميزش نشسته بود ... عينكي به چشم داشت و موهاي سياهش يه كمي خاكستري شده ... از جاش بلند شد و سلام و احوال پرسي گرمي كرد ... سامان هم باهاش دست داد ولي من خيلي سرد جوابشو دادم ... 

- خانوم رنجبر ... درست ميگم؟ 

- بله ... 

- خب حالتون چطوره؟ 

- براي احوال پرسي نيومدم اينجا ... بريد سر اصل مطلب

- هر جور مايليد ... همين الان اصل مطلبو ميارم خدمتتون.

و از اتاق بيرون رفت.

سامان پرسيد: شيدا مگه فاميليت بيدل نبود؟ 

انگار تموم عالم خراب شد رو سرم ... چرا حواسم نبود؟ حالا چيكار كنم؟ 

- من و لاله وقتي كه فرار كرديم فاميليمون رو عوض كرديم كه كسي نتونه پيدامون كنه.

تنها جوابي كه به ذهنم رسيد.

- اهان ... از تو كلانتري اين سوال برام پيش اومده بود ... 

بخير گذشت ... ولي اون الان مي دونه فاميليم چيه ... خدا كنه كسي اسممو نگه ... 

در باز شد و دكتر اومد تو..

- قبل از اينكه اصل مكلب بياد تو بياد ازتون خواهش كنم كه زود قضاوت نكنيد و اروم باشيد. مراعات حال مريضمون رو هم بكنيد

دكتر و پرستار مريضو اوردن تو نشوندنش روي صندلي. سرش پايين بود ... دكتر اروم چونشو گرفت و سرشو اورد بالا ... چشمام چهارتا نشد ... هزار تا شد ... جوش اوردم و از جام بلند شدم و شروع كردم به داد زدن: 

- اينكه مازياره. سامان مگه نگفته بودي مرده؟ مگه نگفته بودي پليسا كشتنش؟ الان كه حي و حاضر جلوم نشس ... 

- خانوم رنجبر! 

صداي بلند دكتر باعث شد كه خفه شم..نگاهي به مازيار كردم..نجترسيده بود و مثل بچه ها تو خودش جمع شده بود ... 

- خانوم رنجبر گفتم كه زود قضاوت نكنيد. اين مازيار نيستش! 

تعجب كردم ... زير لب گفتم: مازيار نيستش؟ 

سامان از جاش بلند شد و در حالي كه منو ميشوند گفت: شيدا بشين تا دكتر برات همه چيزو بگن ... 

دكتر شروع كرد به نوازش كردنش ... اروم اروم صاف شد و مثل ادم نشست ... گردنش رو به سمت چپ كج كرد و به يه نقطه خيره شد ... 

- اين مازيار نيست ... اين پسر خوب ماهياره ... 

لبخند كمرنگي رو لب پسر اومد ... 

- خب ديگه ماهيار الان وقتشه كه بري بخوابي ... 

پرستار بلندش كرد و بردش ... و من منتظر شنيدن داستان دكتر بودم.

- ماهيار برادر دوقلوي مازياره ... از بچگي تويه پرورشگاه بزرگ شدن ... هيچكس نمي دونست پدر و مادرشون كيه ... اونا همديگرو خيلي دوست داشتن ... خيلي ... هميشه با هم بودن و هيچ وقت از هم جدا نمي شدن ... آرزوهاي زيادي داشتن ... مثل بقيه ي بچه ها ... 

يه روز مردي مياد پرورشگاه و ادعا مي كنه كه باباشونه ... تموم مدارك و شواهد هم اينو نشون ميداد ... حالا بعد از ده سال اومده بود دنبال بچه هاش ... هيچكس دقيقا نفهميد هدف پدرشون از اينكارش چي بود ... بچه ها رو ميدن بهش ... مازيار و ماهيار هم خوشحال بودن از اينكه صاحب خانواده شدن ... ولي متاسفانه پدرشون مردي فاسد و کثافت بود ... هر شب مي رفت پارتي و مازيار و رو هم با خودش مي برد ... اونا از همون بچگيشون توي ميحطي بزرگ شدن كه باعث تخريب ذهنشون شد ... هر شب شاهد خواسته هاي پدرشون بودن ... فكر مي كردن كاراي پدرشون درسته ... 

به اين ترتيب اونا ١٦ سالشون ميشه ... درست ميشن مثل پدرشون ... ماهيار معتاد ميشه ... و مازيار هم ... گفتن نداره ... كاملا مشخصه ... 

يه شب مازيار با پدرش دعواي بدي مي كنن ... پدرش برميگرده بهش ميگه حرومزاده و اونجا بود كه مازيار مي فهمه كه اونا ثمره ي خوشی لحظه ای پدرشون بودن ... و مادرشون هم بعد از به دنيا اومدن اونا غيب ميشه ... 

مازيار ميگرده دنبال مادرش ... همه جارو زيرو رو مي كنه تا اينكه اينجا، تو همين تيمارستان پيداش مي كنه..مادرشون بعد از اونشبي كه پدره بهش تجاوز مي كنه، افسرده ميشه و به مرور زمان حالش وخيم ميشه ... بعد از به دنيا اومدن اونا، اواره ي خيابونا ميشه چون خانوادش طردش كرده بودن ... يكي درحالي كه توي خيابون بيهوش افتاده بوده پيداش مي كنه و مي برتش بيمارستان ... از اون به بعد هم يك كلمه هم حرف نميزنه ... وقتي كه مي فهمه مازيار پسرشه، اونقدر خوش حال ميشه كه حرف مي زنه ... اولين و اخرين جمله اي كه ميگه: منو ... ببخش ... 

سكته مي كنه ... مازيار و ماهيار داغون ميشن ... ماهيار اونشب به قدري مواد مصرف مي كنه كه كارش به بيمارستان مي كشه و نزديك بود بميره ... مازيار هم حرصش رو سر يه دختر سياه بخت خالي مي كنه ... بيچاره اون دختر ... 

ماهيار رو تركش مي دن ... ولي شده بود يكي مثل مادرش ... بهتره بگم خيلي بدتر از مادرش..هيچ كسو نميشناخت و حرفي نمي زد ... در مقابل هيچ چیزی عكس العمل نشون نمي داد ... عين يه زامبي! 

مازيار هم يه شب درحالي كه از شدت مستي روي زمين بيهوش شده بود پيداش كردن ... ولي درمان اون زياد طول نكشيد. در عرض چند ماه شد يه ادم عادي ... مثل بقيه ادما رفت سركار ... اونجا با دختري اشنا شد ... عاشق شد ... من خودم دكترش بودم ... از احساساتش زياد باهام حرف ميزد..واقعا عاشق شده بود ... ولي نمي دونم چي شد ... اونشب چه اتفاقس افتاد كه ... كه ... نمي تونم بگم ... خودتون مي دونيد كه چي شد ... 

اشكام ريخت رو گونم ... چجوري حرفايي كه ميشنيدمو باور كنم؟ مازيار عاشق بوده؟ ادم عاشق معشوقش رو مي كشه؟ 

- از اون به بعد هيچ وقت نتونستم پيداش كنم ... تا اينكه ده روز پيش خبر مرگشو شنيدم ... علاوه بر اون سرهنگ گفت كه در تموم اين سالها دختر هاي زيادي رو سياه بخت كرده ... و اين براي من شكست بزرگي بود كه نتونستم جوري درمانش كنم كه مريضيش برنگرده ... 

الان دارم تموم تلاشمو مي كنم كه ماهيار خوب بشه ... 

سكوت كرد ... بهش خيره شده بودم و اشكام تند تند ميومد پايين ... سامان عین یه مجسمه به رو به روش خیره شده بود ... بدون هیچ حرکتی ... انگار اینارو می دونست.

- حتما الان براتون سوال شده كه سرهنگ چرا بهتون گفت شما مي تونيد به پرونده كمك كنيد ... بايد بگم كه اگه اينو بهتون نمي گفتيم شايد اينجا نميومديد ... مازيار چند روز قبل از مرگش به طور مخفيانه اومد پيش ماهيار و نامه اي رو بهش داد..اين نامه براي شماست ... 

كاغذي رو از توي كشوش دراورد و داد دستم ... چند ثانيه نگاش كردم و بعد بازش كردم.

اين نامه خطاب به يه نفر نيست. هركسي كه تو زندگي من نقش داشته مي تونه بخونه.

هميشه وقتي يه ادم كار اشتباهي مي كنه بايد تاوانش رو بده. حالا بستگي به اون كارش داره ... اگر كارش خيلي بد باشه بايد تاوان سنگين تري رو بده. اما من چي؟ ! من چه اشتباهي كردم كه از بچگي دارم تاوانش رو ميدم؟ 

ماهيار، من و تو نتيجه ي خواسته هاي اون مردي كه از نامرد هم نامردتر بود شديم ... ولي به جاي اينكه از كاراي اون عبرت بگيريم، درست شديم يكي عينش ... منو ببخش ماهيار ... من در حقت خيلي بدي كردم..خيلي ... به قولم عمل نكردم و تنهات گذاشتم. ولي تو تا جايي كه تونستي كنارم بودي.

من فقط در حق تو بدي نكردم ... من تنها عشق زندگيمو كشتم ... اونم به خاطر يه خواسته. من لالمو با دستاي خودم پرپر كردم ... هنوز صداي التماساش تو گوشمه ... 

از اون به بعد هم از همه ي دخترا متنفر شدم. هر كي رو ميديم ياد لاله مي افتادم و دلم مي خواست بكشمش. يكي دو ماه پيش يكي ديدم كپي لاله ... فقط رنگ چشماش و موهاش فرق مي كرد. يه كمي كه گذشت فهميدم كه خواهرشه كه تغيير قيافه داده تا از من انتقام بگيره ... طاقت نداشتم كه يكي شبيه لاله تو اين دنيا باشه براي همين تصميم گرفتم بكشمش. و ... 

هيچ كدوم از اين حرفا توي نامه نوشته نشده بود ... اصلا نامه از طرف مازيار نبود ... مي لرزيدم..از خشم ... از ناراحتي ... نامه رو تو دستم مچاله كردم ... سامان ازم گرفت و خوندش ... با تعجب نگام كرد ... چيزي ازش نفهميده بود ... 

سرهنگ در زد وارد اتاق شد ... دكتر با سر بهش اشاره كرد ... نشست روي صندلي و بعد از مكثي طولاني گفت: حالا شما بايد كمكمون كنيد چون ما نمي دونيم كي اين نامه رو نوشته ... 

سكوت كردم ... نمي تونستم حرف بزنم ... 

از لاي پرونده عكسي دراورد و نشونم داد: اينو ميشناسيد؟ 

سرمو تكون دادم.

- همون شبي كه مازيار ميخواست بكشتتون يه نفر با ماشين زدتش.. قصدش كشتن اون بوده ولي به هدفش نرسيده ... الان حالش بهتره و توي بيمارستاني نزديك اينجاس ... بايد بريم اونجا تا مطئمن شيم.

پاهام توان رفتن نداشتن ... سامان كمكم كرد..شايد اگر اونم مي دونست مثل من راه رفتن براش مشكل بود.

به هرزوري بود خودمو كشوندم بيمارستان و بالاي تختش. جفت پاهاش و يكي از دستاش تو گچ بود و صورتش پر از زخم ... به خاطر مسكن هايي كه بهش زده بودن بيهوش بود ... نمي دونم چرا دلم براش سوخت. وارد بازي كثيفي شده بود. البته خودشم مقصره و داره مجازات ميشه ... 

من دلم براش مي سوزه؟ من؟ ! مسخرس ... مني كه يه روز خودم نابودش كردم دلم براش مي سوزه ... شيداي بيدل دلش براش مي سوزه..ولي شيدا دلش براي هيچكي نمي سوزه ... اين ليلي درون منه كه داره بيدار ميشه ... بايد تا دير نشده دوباره براش لالايي بخونم ... 

- مطمئنيد كه خودشه؟ شاهرخ جمشيدي؟ 

- بله.

بله ... اين مردي كه جلوي من روي تخت خوابيده شاهرخه ... 

"الان كه اين نامه رو مي خوني حتما مازيار مرده..چون اگه تو بازنده بودي الان اينجا نبودي. هيچ وقت فكر نمي كردم كار من و تو به اينجا برسه ... همش تقصير توئه كه گند زدي به همه چيز..درست مقابل هم..

تو منو شيكوندي ... از بين بردي ... فكر مي كردم تو دوستمي ولي غافل از اينكه ... ولش كن لازم به توضيح نداره ... خودت خوب مي دوني..ميرم سر اصل مطلب ... اولش فكر مي كردم كه اون مقصره ولي بعدش گفتم اگه تو نبودي اونم اينكارو نمي كرد ... پس شمشير انتقامو تو قلبم تيز كردم ... هر روز تعقيبت مي كردم. تا اينكه يه روز ديدم با يه مرد هستي. تصميم گرفتم كه همه چيزو بهش بگم و رابطتتون رو خراب كنم. باهاش قرار گذاشتم و همه چيزو بهش گفتم ... ولي اون در جواب گفت كه همه رو مي دونه و تو با قصد اومدي جلو تا انتقام خواهرتو بگيري ... كل داستانت رو واسم گفت ... شايد ندوني كه چرا لاله رو كشت ... من بهت ميگم ... مازيار واقعا خواهرتو دوست داشت. اينو از حرفاش و چشماش مي شد فهميد. اون شب توي مهموني مست مي كنه. خواهرت رو مي بينه كه داره با يه مرد مي خنده ... فكر مي كنه كه داره خيانت مي كنه و لاله هرچي بهش ميگه كه اشتباه مي كنه اون باور نمي كنه ... ادامش هم خودت مي دوني.

قرار شد كه اون انتقام منو از تو بگيره و من هم در عوض براش كار كنم و مواد مخدر پخش كنم.

فقط با كشتن تو ارامش نمي گرفتم ... شاهرخ هم زير گرفتم ... نمي دونم الان كه اينا رو مي خوني زندس يا نه ... 

حتي تصورش هم نمي تونستي بكني، نه؟ ! بايد بگم كه هنوز منو خوب نشناختي ... من ادم كينه اي هستم ... وقتي كينه ي كسي رو به دل بگيرم تا انتقام نگيرم دست بردار نيستم ... خيلي دلم مي خواست اونجا بودم و قيافتو موقع خوندن اين نامه مي ديدم ... نمي دونم سرنوشتم چي ميشه ولي هيچ وقت ازت طلب بخشش نمي كنم ... هيچ وقت! "

- اون كسي كه اين نامه رو نوشته چي؟ مي دونيد كيه؟ ! 

سرمو اروم تكون دادم..

- خب كيه؟ 

نفس عميقي كشيدم و به زحمت گفتم: بهاره ... بهاره فروتنيان! 

***

- همين جاست؟ 

- بله

- خب بريم

- صبر كنيد

- چي شده؟ 

- اجازه بديد من اول باهاش حرف بزنم.

- اگه فرار كنه ... 

- زياد طول نميكشه

- اينجا كه در ديگه اي نداره؟ ! 

- نه

- باشه فقط اگه احساس كرديد زود بياين بيرون

از ماشين پياده شدم ... پاهام مي لرزيد ... هنوزم باور نمي كردم ... بهاره..دوستم..با مازيار هم دست شده بود كه منو بكشه ... وقتي دوست ادم يه همچين كاري مي كنه ديگه از دشمن چه توقعي ميشه داشت.

نفس عميقي كشيدم و با قدم هاي محكم وارد اتاق بهاره شدم ... فوري از جاش بلند شد. دهنش از تعجب باز مونده بود ... 

سعي كردم خيلي عادي باشم: سلام بهاره چطوري؟ 

هنوز مات نگام مي كرد ... 

- بهاره؟ ! 

از تو هپروت اومد بيرون. صداش مي لرزيد ... 

- شيدا ... تو ... 

- من چي؟ معلوم هست چته؟ 

- تو ... بايد ... مر..

سريع حرفشو خورد ... پس هنوز خبر مرگ مازيارو نفهميده بود.

- منظورم اينه كه دو سه هفته اي ميشه كه پيدات نيست ... 

- تو كه خوب مي دوني چرا نميومدم..

- نه ... من از كجا بدونم؟ ! 

- يعني بايد حرفاتو باور كنم؟ 

- من ... نمي فهمم

- نبايدم بفهمي

صدامو بلندتر كردم: چرا بهاره؟ چرا؟ چرا ميخواستي منو بكشي؟ مگه تقصير من بود كه شاهرخ بهت خيانت كرد؟ 

زير لب گفت: پس مازيار..

- مرده. خودت تو نامت نوشته بودي كه وقتي من اينو مي خونم حتما اون مرده.

دستاش مشت شد ... از چشماش خشم مي باريد ... ممكنه هرآن بهم حمله كنه ولي در مقابل من هيچ كاري نمي تونه بكنه.

- تو نابودم كردي..

- من يا شاهرخ؟ ! 

- هر دوتون..

- اشتباه نكن ... اگه دنبال مقصر اصلي هستي بايد بگم كه اون خودتي. شايد اگه شاهرخ رو انتخاب نمي كردي يا حداقل كاري مي كردي كه بهت خيانت نكنه..

به سمتم خيز برداشت و محكم گلومو گرفت و كوبوندم به ديوار .

- خفه شو..خفه شو ... خفه شو

پوزخندي زدم: حتي خودتم مي دوني حق با منه..

گلمو بيشتر فشرد: اگه يه كلمه ديگه حرف بزني مي كشمت

- كار خوبي مي كني..بكش ..زودتر منو از دست اين زندگي فلاكت بار راحت كن.

تو چشمام نگاه كرد ... دستاش شل شد..

- ديدي جرئتشو نداري؟ هنوز خيلي بچه اي و با اين فكرهاي احمقانت نزديك بود ... 

عصبي شد و تموم حرصشو رو گلوم خالي كرد ... داشتم خفه مي شدم.

همون موقع سرهنگ و نيروهاش ريختن تو اتاق ... بهاره ولم كرد ... سرهنگ تفنگ رو به دستش گرفته بود و گفت: دستا بالا ... 

خيلي راحت تسليم شد ... به دستش دستبند زدن ... 

سامان با نگراني پرسيد: شيدا خوبي؟ كاريت كه نكرد

- خوبم ... 

بهاره داشتن مي بردن بيرون كه گفت: صبر كنيد

برگشت رو به من ... با نارحتي نگاش كردم

- مازيار بهم گفت كه لاله قبل از مرگش يه چيزي ازش خواست ... خواست كه به تو بگه كه ببخشيش ... براي همه چيز! 

بغض گلمو فشرد ... بهاره سرشو انداخت پايين و رفت ... قطره اشكي چكيد رو گونم ... لاله ي عزيزم حتي تو اخرين لحظات هم به فكر من بود ... 

( درون سينه آهي سرد دارم

رخي پژمرده، رنگي زرد دارم

ندانم عاشقم، مستم، چه هستم؟ ! 

همي دانم دلي پر درد دارم ... )

(فصل سوم: ليلي نام تمام دختران زمين است ... )

(ليلي خودش را به آتش كشيد.

خدا گفت: زمين سردش است. چه كسي مي تواند زمين را گرم كند؟ 

ليلي گفت: من! 

خدا شعله اي به او داد. ليلي شعله را توي سينه اش گذاشت.سينه اش آتش گرفت.خدا لبخند زد. ليلي هم.

خدا گفت: شعله را خرج كن. زمينم را به آتش بكش.

ليلي خودش را به آتش كشيد. خدا سوختنش را تماشا مي كرد.

ليلي گر مي گرفت. خدا حظ مي كرد.

ليلي مي ترسيد. مي ترسيد آتش اش را تمام شود.

ليلي چيزي از خدا خواست. خدا اجابت كرد.

مجنون سر رسيد. مجنون هيزم آتش ليلي شد.

آتش زبانه كشيد. آتش ماند. زمين خدا گرم شد.

خدا گفت: اگر ليلي نبود، زمين من هميشه سردش بود ... 

عرفان نظرآهاري)

زندگي به روال عادي خودش برگشت ... چقدر دلم براي اسبم تنگ شده بود ... بعد از چند هفته سختي سواركاري چه لذتي داره! البته هنوزم باور نمي كنم كه بهاره با من اون كارو كرد. اولين باره كه ميام اينجا و اون نيست ... بيچاره پدرش ... وقتي فهميد دخترش چيكار كرده سكته كرد. الانم تو بيمارستانه ... 

با سرعت مي رفتم ... صداي سم اسب هارو خيلي دوست دارم ... دو تا ضربه به پهلوش مي زنم و سرعتم بيشتر ميشه ... بيشتر..و بيشتر ... يهو يكي با شتاب مياد جلوم ... فوري افسارو ميكشم عقب. اسبم رم مي كنه و پاهاش مياد بالا ... خودمو محكم نگه مي دارم تا نيافتم پايين ... وقتي ابم اروم ميشه سامان رو با يه لبخند دندون نما جلوم مي بينم ... پسره ي رواني..بار دومه كه اينكارو ميكنه ... 

- مرض داري؟ ! 

- سلام عرض شد بانو

- عليك سلام عاليجناب ... اگه به فكر من نيستي حداقل به فكر اين حيون بدبخت باش كه مي ترسه ... اخه مگه مرض داري اينكارو ميكني؟ ! 

- شرمندم بانو..ولي خيلي حال ميده كه بترسونمت ... 

- مثل اينكه دلت از اون مشت قشنگام مي خواد ... 

- ببينم چند سال اين اسبو داري؟ 

- خوب بلدي بحثو عوض كني..

حركت مي كنم و به سمت اصطبل ميرم ... 

يه ربع بعد از باشگاه اومدم بيرون ... ماشين دست يلدا بود براي همين بايد تا خيابون اصلي پياده مي رفتم و بعد تاكسي مي گرفتم ... صداي بوق ماشيني توجهم رو جلب كرد ... 

سامان بود ... با اون ماشين خوشگلش ... دست به سينه وايسادم..

- افتخار مي ديد؟ 

چند ثانيه نگاش كردم و سوار شدم ... 

- چه راحت سوار شدي ... گفتم الان كلي ميخواي واسم عشوه بياي..

- ناراحتي پياده شم..

- نه..نه..من غلط بكنم ناراحت باشم..مغازه ميري؟ 

- بله لطفا! 

- چه باادب! نه به اون فحشايي كه ميدي نه به اين لفظ قلم حرف زدنت! 

- من خوشم نمياد كسي ازم انتقاد كنه ... 

- اي بابا ... ميشه بگي تو از چي خوشت مياد؟ 

جوابشو ندادم ... 

- يه سوال بپرسم؟ ! 

- بپرس.

- چجوري مخ مازيارو زدي؟ 

- به راحتي

يهو زد كنار ... برگشت سمتم ... 

- يعني من الان هركي رو بگم مي توني راحت مخشو بزني؟ 

- اوهوم.

- پس بيا مسابقه بديم ... هركي تو بگي من مخشو مي زنم هركي هم كه من بگم تو بايد مخشو بزني..اگه تو باختي بايد باهام يه جايي بياي.

- و اگه من بردم؟ ! 

- شام مهمون من تو همون رستوراني كه اونشب رفتيم، قبوله؟ 

پيشنهاد بدي نبود ... البته جايزش چيزه خاصي نبود ... ولي حال ميده ... دلم ميخواد بدونم سامان چجوري ميخواد مخ بزنه..

- قبوله..اول تو

- باشه..فقط بگو كي؟ 

نگاهي به اطراف كردم ... اونطرف خيابون سه تا دختر وايساده بودن كه خيلي به خودشون رسيده بودن..هرچي تو خونشون داشتن زده بودن به صورتشون ... يكيشون داشت با عشوه يه چيزي تعريف مي كرد ... بهش اشاره كردم و گفتم: اين ... 

لبخندي زد و از ماشين پياده شد..از خيابون رد شد و به سمت دختر رفت و صداش زد ... دختر كه نيشش تا بناگوش باز بود برگشت ... سامان چيزي گفت و كاغذي رو به سمتش گرفت. دختره سرخ شد و محكم كيفشو كوبوند به سامان ... پنجره رو دادم پايين تا صداشون رو بشنوم.

دختره داد زد: خجالت بكش ... مرتيكه ي عوضي ... جلوي همه به من شماره ميدي؟ 

همه دورشون جمع شدن ببينن چه خبره ... يه مرده اومد جلو كه با سامان درگير شه ... داشتم از خنده منفجر مي شدم ... سامان فوري عذرخواهي كرد و به سمت ماشين اومد و سوار شد ... سريع هم حركت كرد. ديگه نتونستم جلوي خندمو بگيرم و زدم زير خنده ... حالا نخند كي بخند ... 

سامان با حرص گفت: بخند عيبي نداره ... منم به موقش مي خندم.

زد كنار ... يه مردي از يه ماشين مدل بالا پياده شد و به سرعت به طرف ساختموني رفت ... 

سامان نشونش داد و گفت: من اونو انتخاب مي كنم.

خندم تبديل به لبخند شد. چند ثانيه نگاش كردم و بعد گفتم: عاليجناب ... خوب نگاه كن تا ياد بگيري ... 

و از ماشين پياده شدم و رفتم كنار ماشين مرده ... به اطراف نگاه كردم ... هيچ كس نبود. از روي زمين يه سنگ برداشتم و كاملا حرفه اي زدم به ماشين سياهش ... جوري كه فقط يه رنگش بره و خش بيوفته. كارم كه تموم شد يه تيكه كاغذ برداشتم و روش نوشتم كه من با ماشينتون تصادف كردم. لطفا با من تماس بگيريد. و زيرش شمارمو نوشتم.

كاغذ رو گذاشتم زير برف پاك كن ماشينش ... و خندان برگشتم و سوار ماشين سامي شدم. سامان چشماشو ريز كرد و گفت: اين چه كاري بود كه كردي ... 

يه لبخند غليظ زدم: صبر كن و ببين.

سامان نفسشو با دهنش داد بيرون و به رو به رو خيره شد.

دو ساعت بعد آقا تشريف اوردن ... با ارنجم زدم به پهلوي سامان كه خوابش برده بود.

- بيدار شو اومد ... 

اول يادداشت و ديد و خوند ... بعد چرخي دور ماشين زد و جاي تصادف رو ديد. بعد با عصبانيت شماره ي منو گرفت.

- سامي فقط ببين كه شيدا چيكار ميكنه ... 

صداي زنگ موبايل بلند شد ... 

- hello goodafternoon

- خانم شما زدي به ماشين من و فرار كردي؟ 

- عصرتون بخير آقا. چه قدر خوشحالم از اينكه صداتون رو ميشنوم. نگران بودم كه يادداشتمو نبينيد.

- يعني چي خانم ببين چي كار كردي با ماشين ... واسه من يادداشت ميذاري؟ ! 

احساس كردم كه پرده ي گوشم پاره شد. گوشي رو با فاصله گرفتم.

- من كاملا حق رو به شما مي دهم ... گربه اي پريد وسط خيابان و من كنترل فرمان را از دست داد و با اتومبيل شما برخورد كرد.

- من اين چيزا حاليم نيست. زنگ مي زنم پليس پدرتو دربياره. خسارت هم نميخوام.

- اتفاقا من چند دقيقه اي هم كنار اتومبيل شما ايستاد ولي از بيمارستان با من تماس گرفتند كه بيمار اورژانسي هست و من مجبور شدم كه بروم. باز هم ازتون عذر ميخوام و اگر اجازه بديد خدمت برسم تا اتومبيلتون رو تحويل بگيرم و مثل روز اول تحويل بدم. و در اين مدت هم اتومبيل خودم رو در اختيارتون قرار ميدم.

يه كمي اروم شد: ببخشيد كه بد حرف زدم ... ولي اخه ببينين چه بلايي سر ماشين اورديد.

- من كه عرض كردم مثل روز اول تحويل مي دهم. باور كنيد اگر مي توانستم قيد بيمار اورژانسي رو ميزدم.

- نگيد خواهش مي كنم بيمار اورژانسي واجب تره ... 

- خب اگر مي شود قراري بذاريم تا من اتومبيل شما رو تحويل بگيرم. فقط زمان و مكانش را مشخص كنيد.

- حالا كه اصرار داريد باشه ... تا يه ساعت ديگه كافي شاپ ستاره. مي دونيد كجاست؟ 

- بله مي دونم.

- پس مي بينمتون

گوشي رو قطع كردم و به سامان نگاه كردم. بدبخت دهنش باز مونده بود. لبخند دندون نمايي زدم و گفتم: حال كردي؟ ! 

- چجوري اين فكر به ذهنت رسيد؟ ! خيلي ادم موذي هستي ... حالا چرا با لهجه حرف مي زدي؟ 

تو دلم گفتم: يه بار ديگم اينكارو كردم.

- به زودي مي فهمي. فعلا بايد بريم سر قرار..

- بريم؟ ! مگه منم بايد بيام؟ 

- پ ن پ ولي نه به اسم سامان. قبلش هم بايد بريم يه لباس فروشي! 

***

درو به سمت جلو هل مي دم و وارد كافي شاپ مي شيم. به سامان نگاه مي كنم كه كنارم ايستاده بود. با كت شلوار قهوه اي و كروات نسكافه اي كه براش انتخاب كرده بودم خيلي خوشتيپ شده بود. منم از جيب اون براي خودم يه دست لباس شيك و گرون خريدم.

يه مرد تنها رو پشت ميزي ديدم. رفتيم به سمتش. صداي پاشنه ي كفشم توي كافي شاپ مي پيچيد. پاشنش خيلي بلند بود و مي ترسيدم كه بيافتم. مرد با ديدن ما نيشش تا بناگوش باز شد و سلام گرمي كرد و تعارف كرد كه بشينيم. احساس كردم همش به سامان نگاه مي كنه و ميخواد بفهمه با من چه نسبتي داره .شروع كردم به معرفي: 

- من دكتر تارا هميلتون هستم متخصص حيوانات و ايشون هم برادرم دكتر تري هميلتون متخصص زيبايي و جراحي پلاستيك هست.

وقتي گفتم برادرم، چشماش برق زد.

- خيلي خوشبختم. منم پدرام رحمي هستم. مهندس كامپيوتر.

- من واقعا نمي دانم كه چگونه عذرخواهي كنم.

- خواهش مي كنم ديگه حرفشو نزنيد. مي تونم يه سوال بپرسم؟ ! 

- بفرماييد.

- شما ايراني نيستيد، درسته؟ ! 

- اوه من فراموش كرد كه گفت ما در ايران زندگي نكرد و از ما دعوت كردن كه براي شركت در چند كنفرانش و اموزش عده اي از دكترا به اينجا بيايم.

- پس چرا انقدر خوب فارسي حرف مي زنيد؟ ! 

- مادر ما ايراني هست و پدرم انگليسي. من چون به ادبيات فارسي علاقه مند بود، ياد گرفت ولي برادرم فارسي بلد نيست.

- معلمومه كه خيلي پزشك هاي خوبي هستيد كه دعوتتون كردن.

- به قول شما ايراني ها ... اگر تعرف از خود نباشه. بله ما يكي از بهترين پزشك هاي لندن هستيم. بيمارستان حيوانات من در آنجا خيلي معروف است و پزشك هاي زيادي تحت تعليم من هست. كلينيك زيبايي تري هم خيلي طرفدار دارد.

- چه خوب..چه خوب ... الان بردارتون حرفاي منو متوجه ميشن؟ 

- خير.

سامان رو به من گفت: ? what did he say

- nothing

و يه با يه لبخند برگشتم رو به پدرام

- من مي تونم تا وقتي كه ايران هستيد بازم شما رو ببينم؟ 

- براي چي؟ 

- راستش ميخواستم شما رو به نمايشگاه نقاشي خواهرم دعوت كنم.

- نمايشگاه؟ يعني چه؟ 

- يعني يه جايي كه هنرمندا آثارشون رو به نمايش مي ذارن ... 

- نمي فهمم ... 

- فكر كنم به انگليسي ميشه ... show يا exhibit

- بله متوجه شدم.

- خب دعوتمو قبول مي كنيد؟ 

- به شرطي كه شما هم بذاريد من خسارتتون رو بدم

- اصلا حرفش هم نزنيد

خلاصه بعد از نيم ساعت تعارف هاي الكي من قانع شدم كه بيخيال قضيه شم و قرار نمايشگاه گذاشتيم و از كافي شاپ اومديم بيرون. يه نفس عميق كشيدم و به سامان نگاه كردم

- حال كردي؟ 

- شيدا ... واقعا نمي دونم چي بگم

خندم گرفت ..به نظرم يكي از سخت ترين شكست هاي زندگيشو خورده اونم از يه زن! 

- هيچي نمي خواد بگي. من گشنمه.بريم كه من بردم و بايد بهم شام بدي.

كيفمو برمي دارم و از اتاق ميرم بيرون. يلدا و سپيده كه داشتن تلويزيون مي ديدن برگشتن رو به من. دو هفته اي ميشه كه رها رفته شهرستان پيش خانواده ي پدريش. از اولم نبايد ميومد اينجا.

- شيدا مگه من مردم كه تيپ سياه زدي؟ 

يلدا با ارنجش زد تو پهلوي سپيده و گفت: آخه به تو چه؟ پاشو برو حساب هاي امروزو بيار براي شيدا.

در واقع فرستادش دنبال نخودسياه. وقتي كه رفت يلدا با صداي ارومي پرسيد: امروز تولدته..نه؟ 

سرمو تكون دادم ... 

- پس..شب نمياي خونه

- اوهوم

- خوب باشه برو ... مراقب خودت باش

مي دونست كه نبايد تبريك بگه ... روز به دنيا اومدن من بدترين روز ساله..

منتظر سپيده نشدم و از خونه اومدم بيرون ... هواي بهاري و تازه واقعا لذت بخشه اما نه امروز.

داشتم سوار ماشين مي شدم كه موبايلم زنگ خورد ... 

برداشتم: الو ... 

سامان با صداي گرفته اي گفت: شيدا ... مي توني زود خودتو برسوني خونم؟ 

- چي شده؟ 

- فقط زود بيا ... 

و قطع كرد ... يعني چي شده؟ 

فوري سوار ماشين شدم و با آخرين سرعت خودمو رسوندم خونش. چند بار نزديك بود تصادف كنم ... پسره ي بي فكر. با خودش نميگه يه وقت من از نگراني پس ميافتم ... چي نگراني؟ برو بابا ... منو چه به نگراني ... 

پله هارو دوتا يكي كردم و خودمو به ايفون رسوندم. بدون اينكه جواب بده درو باز كرد. با آسانسور رفتم بالا ... اهنگ اسانسور نگرانيمو تشديد كرد.

لاي در واحدش باز بود ... اروم و با احتياط درو هل دادم به جلو و وارد شدم ... همه جا تاريك بود. از ترس نمي تونستم نفس بكشم.

با صداي لرزوني گفتم: سامان

هيچ جوابي نشنيدم ... دوباره گفتم: سامي ... 

و اروم اروم جلو رفتم.

از اتاقش روزنه ي نوري زده بود بيرون. صداي ميشنيدم. به اتاق رسيدم و با صحنه ي غيرقابل باوري رو به رو شدم.

با ناباوري به سامان خيره شدم. دستم شل شد و كيفم افتاد. صدا ... صداي گيتار بود. سامان روي زمين نشسته بود و در تا دورش پر از شمع بود. ديوار پشتش، همون ديوار خالي از قاب عكس ها پر شده بود از قاب عكس هاي چوبي بزرگ و كوچيكي كه عكس هاي من توش بود. جلوش هم كيكي به شكل قلب بود ... انگار قلبم از حركت ايستاده بود.

کنار سیب و رازقی

نشسته عطر عاشقی

من از تبار خستگی

بی خبر از دلبستگی

عاااشقم

ابر شدم صدا شدی

شاه شدم گدا شدی

شعر شدم قلم شدی

عشق شدم تو غم شدی

لیلای من دریای من

آسوده در رویای من

این لحظه در هوای تو

گم شده در صدای تو

من عاشقم مجنون تو

گم گشته در بارون تو

مجنون لیلی بی خبر

در کوچه های در به در

مست و پریشون و خراب

هر آرزو نقشه بر آب

شاید که روزی عاقبت آروم بگیرد در دلت

زانو هام لرزيدند ... افتادم رو زمين..خدايا داره چه اتفاقي ميافته؟ چرا من هيچ كاري نمي كنم؟ ! 

کنار هر ستاره ای

نشسته ابر پاره ای

من از تبار سادگی

بی خبر از دلداگی

عاااشقم

ماه شدم ابر شدی

اشک شدم صبر شدی

برف شدم آب شدی

قصه شدم خواب شدی

لیلای من دریای من

آسوده در رویای من

این لحظه در هوای تو

گم شده در صدای تو

من عاشقم مجنون تو

گم گشته در بارون تو

مجنون لیلی بی خبر

در کوچه های در به در

مست و پریشون و خراب

هر آرزو نقشه بر آب

شاید که روزی عاقبت آروم بگیرد در دلت

(اهنگ مجنون ليلي از مازيار فلاحي)

بغض داشت خفم مي كرد ... دستمو گذاشتم رو قلبم..به تپش افتاده بود..

سامان گيتارشو گذاشت كنار و با لبخند بهم نگاه كرد. چشم هاي سياهش برق مي زدن ... قلبم تير كشيد ... سرمو انداختم پايين. چشمم به نوشته ي روي كيك افتاد: ليلي مجنون، تولدت مبارك! 

سامان كيك و زد كنار و خودشو بهم نزديك كرد. دستاي گرمئ دستاي سرد و ظريف منو در بر گرفت ... تپش قلبم بيشتر شد ... فوري دستمامو كشيدم بيرون. چونمو گرفت و بالا اورد. تو چشمام خيره شد.

- مگه نگفته بودم كه جلوي من لنز نذار؟ 

تو چشماش عشق موج مي زد..ولي..ولي يه غمي رو مي ديدم. غمي كه معلوم بود باعث شده كه تا به امروز سكوت كنه ... و ترديد هم ايجاد كرده ... 

اومد جلوتر ... همون طور كه تو چشماش دنبال جواب سكوتش رو مي گشت چيزي رو به سمتم هل داد ... حتي نيم نگاهي هم بهش ننداختم. فقط مات به سامان نگاه مي كردم.

اروم رو زمين خوابوندم ... انقدر شل شده بودم كه قدرت هيچ كاري رو نداشتم ... دستاشو گذاشت دو طرف سرم..به لبام نگاه كرد..اومد جلوتر و جلوتر ... فاصلمون به ميلي متر رسيده بود ... ناگهان چيزي از تو سرم گذشت ... پلك زدم..تازه فهميدم كجام و داره چه اتفاقي ميافته.

دستامو بلند كردم و محكم كوبوندم تو سينش ... و به عقب هلش دادم

سريع دستمو گذاشتم رو زمين و فشار دادم و از جام بلند شدم ... سامان متعجب بهم نگاه مي كرد ... ديگه اثري از اون لبخند نبود ... اشك تو چشمام حلقه زد ... كيفمو برداشتم و از خونش اومدم بيرون و با سرعت خودمو به ماشين رسوندم ... سامان دنبالم ميومد و صدام مي كرد ... سوار شدم و درو قفل كردم ... سامان مي كوبوند به پنجره و مي گفت: شديا وايسا ... 

امان من بي توجه بهش راه افتادم..

( آنچه را كه عقل به يك عمر به دست اورده است

دل به يك لحظه ي كوتاه به هم مي ريزد)

خدايا داري با من چيكار مي كني؟ تو فكر مي كني من به اين راحتي تسليم دلم مي شم؟ چجوري قلب سنگي منو كه هشت ساله سخت تر و سختر ميشه ميخواي به يه لحظه نرمش كني؟ 

نه من به اين راحتي تسليم نمي شم ... دوباره ليلي رو خواب مي كنم ... بخواب ليلي ... مي خوام برات لالايي بخوانم..

***

(ليلي، نام تمام دختران زمين است

خدا مشتي خاک برگرفت. مي خواست ليلي را بسازد، 

از خود در او دميد. و ليلي پيش از آنکه با خبر شود، عاشق شد.

سالياني ست که ليلي عشق مي ورزد. ليلي بايد عاشق باشد.

زيرا خدا در او دميده است و هر که خدا در او بدمد، عاشق مي شود.

ليلي نام تمام دختران زمين است؛ نام ديگر انسان.

خدا گفت: به دنيايتان مي آورم تا عاشق شويد.

آزمونتان تنها همين است: عشق. و هر که عاشق تر آمد، 

نزديکتر است. پس نزديکتر آييد، نزديکتر.

عشق، کمند من است. کمندي که شما را پيش من مي آورد. کمندم را بگيريد.

و ليلي کمند خدا را گرفت.

خدا گفت: عشق، فرصت گفتگو است. گفتگو با من.

با من گفتگو کنيد.

و ليلي تمام کلمه هايش را به خدا داد. ليلي هم صحبت خدا شد.

خدا گفت: عشق، همان نام من است که مشتي خاک را بدل به نور مي کند.

و ليلي مشتي نور شد در دستان خداوند.

عرفان نظر آهاري)

***

دستمو از زير پتو اوردم بيرون و موبايلمو برداشتم و با صداي گرفته اي گفتم: الو..

- سلام شيدا خواب بودي؟ 

- اوهوم

- الان چه وقت خوابه؟ ! ساعت يك ظهره

- حرفتو بزن

- باشه حالا چرا ميزني ... همين الان رفيقم زنگ زد

- خب؟ 

- كارات رديف شده

خواب از سرم پريد..نشستم تو جام و تقريبا جيغ زدم: چي؟ 

- آروم بابا كر شدم ... هيچ ديگه بعد از شش ماه كه اين در اون در زدي كارات درست شده. برات چيزاتو مي فرستم. همه چي همون جوري شد كه مي خواستي

- حميد واقعا نمي دونم چي بگم ... خيلي خوش حالم

- چيزي نگو..فقط تشكر كن

- بي مزه ... ولي واقعا ممنونم. خيلي زحمت كشيدي

- قابل نداشت. شمام جاي خواهرموني ديگه

موبايلمو قطع كردم و از جام بلند شدم ... خيلي خوشحالم ... بالاخره روزي كه منتظرش بودم رسيد ... از دست همه چيز خلاص مي شم.

به اطراف نگاهي مي كنم. اتاقم شده ميدون جنگ. يه ماهه عين افسرده ها افتادم گوشه خونه و تكون نخوردم. استينامو زدم بالا و دست به كار شدم. اول اتاقمو مرتب كردم بعدم كل خونه رو.

با رامين و نيما هم قرار گذاشتم. بايد باهاشون حرف مي زدم. حساب كتابامو كردم و سهم خودمو مشخص كردم. خدا رو شكر ماشين به نام سپيدش و خونه هم به نام يلدا. فكر يه همچين روزي رو مي كردم. الان ديگه لازم نيست كه كاري بكنم. فقط كافيه در اولين فرصت برم بانك و سهممو بردارم.

بعد از ظهر يلدا اومد خونه تا به من يه سري بزنه. پيچاره ها از وقتي كه من اينجوري شده بودم هر روز خودشون مي رفتن مغازه و كارا رو مي كردن..وقتي ديد من دارم ميرم بيرون چشمامش چهار تا شد.

- شيدا خودتي؟ 

خنده اي كردم و گفتم: مگه شك داري؟ 

باورش نمي شد كه در عرض چند ساعت از اين رو به اون رو شده باشم. ولي ميخوام اين روزاي آخر بهشون خيلي خوش بگذره و از من خاطره ي خوبي داشته باشن.

- يلدا يه چيزي بگم؟ 

- بگو

- چند روز پيش سامان اومد مغازه ... حالش خيلي خراب بود. يه بسته رو داد كه بدم بهت. گفت كه كادوي روز تولدته كه اون روز نبردي ... 

- تو بهش گفتي كه تولدمه اره؟ ! 

سرشو انداخت پايين. از اولش هم معلوم بود فقط مي خواستم مطمئن شم.

- خيلي خوب من ديگه برم. بسته رو بذار رو ميزم.

يلدا سرشو اورد بالا و با تعجب نگام كرد. الان توقع داشت كه سرش داد بكشم. براي خودم متاسفم كه همه دربارم اينجوري فكر مي كنن.

نيم ساعت بعد رسيدم سر قرار ... رامين و نيما هردوشون توي پارك منتظرم بودن. به محض اينكه رفتم پيششون وقتو تلف نكردمو شروع كردم به گفتن داستان زندگي يلدا و سپيده ... از اول گفتم تا به امروز ... حتي اسم هاي واقعيشون هم گفتم.

- به خاطر سختي هايي كه كشيده بوديم اين تصميم رو گرفتيم. نمي خوام بگم تصميممون درست بود يا غلط. شايد ما اشتباه مي كرديم ... شايد همه مردامثل هم نيستن ... اما چيزي كه ميخوام بگم اينه كه عشق، مهمون ناخونده ي هر قلبيه و سرنوشت انسان ها رو عوض مي كنه. اومدم اينجا تا ازتون بخوام كه مراقب يلدا و سپيده باشين . اگر هنوز بعد از شنيدن اين داستان ديگه نمي خواين كنارشون باشين بهتره بريد و پشت سرتون هم نگاه نكنيد. ولي اگه هنوز فكر مي كنيد كه مي تونيد كنارشون باشين..به همون عشقي كه نسبت بهشون داريد نذاريد دوباره سختي بكشن ... لازم نيست الان تصميم بگيريد. خوب فكراتون رو بكنيد و بعد راهتون رو انتخاب كنيد.

نيما و رامين متحير به ي نقطه خيره شده بودن. از جام بلند شدم كه برم ولي نيما با صدايي كه انگار از ته چاه ميومد گفت: چرا تو اين حرفا رو به ما زدي؟ 

- چون ميخوام راهمو ازشون جدا كنم ... ديگه نه من اون شيدام نه اونا ادماي سابق. هنوز نتونستن با خودشون كنار بيان. شما بايد كمكشون كنيد ... البته اگه بخواين.

رامين دستشو تو موهاش فرو كرد و گفت: باورم نميشه.

- هيچ كدوم از ما باورمون نميشه ... بدون اينكه بخوايم به جايي رسيديم كه نبايد مي رسيديم ... كينه ادمو نابود مي كنه.

مكثي مي كنم و ادامه ميدم: حالا تصميم با خودتونه ... 

***

همه چيز آماده بود ... چمدونم پر شده بود از وسايل لازم و يادگاري هام ... سهمم هم برداشتم.

امشب تمام سعيمو كردم كه به يلدا و سپيده خوش بگذره ... براشون شام درست كردم و كلي حال كرديم ... براي آخرين بار به اتاقم نگاهي كردم ... اتاقي پناهگاه من در شب هاي تنهاييم بود. اومدم از اتاق بيام بيرون كه چشمم افتاد به بسته اي كه روي مبلم بود ... فوري بازش كردم. توش يه جعبه ي كوچك و يه سي دي بود. جعبه رو انداختم اونور و لپ تاپمو روشن كردم و سي دي رو گذاشتم توش ... صداي گيتاري پخش شد ... 

نرو خواهش میکنم فقط یه لحظه صبر کن

که هنوز حرف نگفته واسه خیلی دارم

از تو خواهش میکنم طاقت بیار یه ثانیه

قول مردونه میدم دستاتو تنها نذارم

نرو خواهش میکنم یکم به حرفم گوش کن

من ندونسته عزیزم تورو روندم از خودم

لحظه رو نگیر ازم

یکم تحمل تا بگم

که نفهمیدم چرا

از تو یه دنیا دور شدم

تورو از دست بدم

چیزی نمیمونه برام

مگه جز تو چیزیم

هست که از دنیا بخوام

نمیتونم ببینم یه نفس از تو جدام

دارم اقرار میکنم بی تو بمونم میمیرم

ترسی ندارم که بگم نفس از تو میگیرم

نذار این خواهش قلبم حرفای آخرم بشه

نگو که برنمیگردی نزار که باورم بشه

نرو خواهش میکنم فقط یه لحظه صبر کن

که هنوز حرف نگفته واسه تو خیلی دارم

از تو خواهش میکنم فقط یه فرصت دیگه

اشک چشمامو ببین، ببین نگاهم چی میگه

نرو خواهش میکنم، دارم گناهمو میگم

میدونم اونکه غرورتو ازت گرفت منم

اگه میتونی ببخش، وگرنه بعد رفتنت

شک نکن که از نفس کشیدنم دل میکنم

دارم اقرار میکنم بی تو بمونم میمیرم

ترسی ندارم که بگم نفس از تو میگیرم

نذار این خواهش قلبم حرفای آخرم بشه

نگو که برنمیگردی نزار که باورم بشه

(آهنگ نرو خواهش مي كنم از گروه سون)

قلبم به تپش افتاد ... لعنتي اين لحظه هاي آخرم ولم نمي كنه ... سريع در لپ تابو بستم و چمدونم رو برداشتم و از خونه اومدم بيرون ... براي يلدا و سپيده هم يه نامه گذاشتم ... رفتم تو خيابون اصلي و يه تاكسي گرفتم براي فرودگاه. چون خيابونا خلوت بود زود رسيديم ... جوري برنامه ريخته بودم كه اگرم كسي تعقيبم كنه نفهمه كجا ميرم ... 

داشتم اروم به سمت كانتر پروازم مي رفتم تا چمدونمو تحويل بدم ... يهو يكي مچ دستمو گرفت ... فوري برگشتم ببينم كه كي جرئت كرده دستمو بگيره ... چشمام چهارتا شد ... سامان بود ... با موهاي ژوليده و ريش هاش بلند شده بود ... چشماش هم شده بود كاسه ي خون ... محكم دستمو كشيدم بيرون ... و راه افتاد ... 

اومد جلوم وايساد و با صدايي گرفته گفت: شيدا فقط يه ساعت بهم وقت بده ... بايد باهات حرف بزنم.

بي توجه بهش دوباره راه افتادم ... 

- خواهش مي كنم به حرفام گوش كن. بعد هرجا كه خواستي برو ... مطمئن باش كسي جلوتو نمي گيره ... اگه گوش ندي شايد بعدا پشيمون شي ... 

وايسادم ... منظورش چي بود از اينكه پيشمون ميشم؟ ! 

- شيدا بايد حرفامو بشنوي ... قول ميدم بيشتر از يه ساعت طول نكشه.

برگشتم سمتش. تو چشماش يه رنجي رو ميدم ... نگاهي به ساعتم كردم ... دو ساعت تا پروازم مونده بود. وقت داشتم.

زير لب گفتم: باشه ... فقط يه ساعت.

لبخند تلخي زد.

منو بر به یه جایی که هیچکی نبود. زد کنار و از ماشین پیاده شد. کلافه بود و جلوی ماشین رژه می رفت ... آخرش هم اومد در ماشین رو باز کرد و گفت: پیاده شو.

تحکم صداش باعث شد که به ارامی پیاده شم.تازه متوجه منظره رو به روم شدم. ما روی بلندی ایستاده بودیم که کمی دورتر از فرودگاه بود.دست به سینه منتظر شدم تا حرفاشو بشنوم.

- کجا می خواستی بری؟ 

- قرار بود تو حرف بزنی نه من

- پرسیدم کجا میخواستی بری

- صداتو رو من بلند نکن ... به تو هیچ ربطی نداره

اومدم برم سمت ماشین که گفت: اره حق با توئه ... من باید حرف بزنم.معذرت میخوام

به ماشین تکیه دادم و به زمین خیره شدم.

سامان نفس عمیقی کشید و گفت: شیدا ... من ... خیلی گفتنش سخته

- زودتر حرفتو بزن

- شیدا من ... من ... دوست دارم! 

سرمو اوردم بالا. مخم سوت کشید ... زمان از حرکت ایستاد و همه چیز محو شد به غیر از سامان. تو به چه حقی این حرفو زدی؟ میخوای دل منو بلرزونی؟ تمام زحماتی که کشیدم تا به خودم بفهمونم ازت متنفرم رو به باد بدی؟ یا میخوای ارادمو امتحان کنی و بگی منی که می گفتم هیچ وقت عاشق نمی شم حالا دارم دلمو به یه مرد می بازم؟ مردی که نمی دونم چه فرقی با بقیه مردا داره…

می لرزیدم ... از خشم ... از حرص ... از ... واقعا نمی دونم ... ناگهان خودمو تو اغوش گرمی حس کردم.

- گفتن این جمله دو کلمهای برام از بالا رفتن از یه کوه هم سخت تر بود. می دونم که خودت فهمیده بودی ولی باید می گفتم.حتما الان هزار جور فکر تو سرته. اما من فقط یه چیزی رو می خوام بدونم…تو هم همون حسی رو داری که من دارم؟ اگه بگی نه ... برای همیشه میرم.

بدون فکر عقلم گفت: نه ... اما دلم نذاشت به زبون بیارم.نیرویی که دل داره صد برابر قوی تر از عقله..

( دست عشق از دامن دل دور

باد می توان آیا به دل دستور داد؟ )

لیلی تو عاشق شدی ... بفهم اینو ... 

اما چرا؟ چرا عاشق شدم ... هیچ دلیلی پیدا نمی کنم

عشق دلیل و منطق نمیخواد. فقط لازمه اش یه دله ... دلی که بتونه اونو دو دستی به مجنون بده ... و اون دل حتما مال لیلیه ... 

(سر مغرور من! با میل دل باید کنار آمد که 

عاقل آن کسی باشد که با دیوانه می سازد)

اشکام رو گونه هام می ریخت ... قدرت عشق اونقدر زیاد بو که دربرابر هزاران دلیل و کینه پیروز شد ... من، لیلی، قبول کردم که عاشق شدم.

سرم روی سینش بود و موهامو نوازش می کرد.این مرد تنها کسی یه که من در اغوشش اروم میشم و با شنیدن صداش قلبم به لرزه میافته ... 

ولی من باید به خیلی چیزها اعتراف کنم ... سامان باید بدونه من با قصد اومدم جلو..پس لب باز کردم: سامان..من

- هیس! هیچی نگو ... هرچی که لازم بود فهمیدم ... 

- نه سامان تو نمی دونی ... بذار حرف بزنم

- مگه قرار نشد من حرف بزنم؟ پس فقط گوش کن..

و آه بلندی کشید.

( به لبهایم مزن قفل خموشی 

که در دل قصه ای نا گفته دارم

ز پایم باز کن بند گران را 

کزین سودا دلی آشفته دارم)

- شیدا ... من می دونم که ... اسم واقعی تو لیلیه

تعجب نکردم ... سامان با سرهنگ در ارتباط بود و توی پرونده ها اسم واقعیم نوشته شده بود.

- از روز اولی که دیدمت ... می دونستم

سرمو از رو سینش برداشتم و شوکه نگاش کردم ... از همون روز اول؟ یعنی چی؟ ! 

- لیلی چرا هیچ وقت ازم نخواستی که از گذشتم برات بگم؟ چرا هیچ وقت نپرسیدی که سامان تو کی هستی، خانوادت کین ... یا اصلا از کجا اومدی یهو وسط زندگیم..

گیج شدم ... نمی فهمم درباره ی چی حرف می زنه ... 

- چندبار اومدم بهت بگم ولی نشد ... نتونستم ... ترسیدم تو رو از دست بدم ولی الان باید بگم ... همه چیزو..

با اینکه نفهمیدم سامان چی میخواد بگه ولی ازجام بلند شدم و رفتم کنار تخته سنگی نشستم و تکیه دادم بهش و منتظر حرفای سامان شدم ... اونم اومد کنارم نشست ... یه دقیقه سکوت و بعد شروع کرد ... 

- از بچگیم دوست داشتم پلیس شم. هر کی کاره خلافی می کرد؛ مثلا با سرعت غیر مجاز می رفت یا چراغ قرمز هارو رد می کرد یه کاغذ مداد برمی داشتم و جریمش می کردم ... وقتی یه پلیس و می دیدم، خوشحال می شدم و بهش سلام نظامی می دادم. اولش هیچ هدفی نداشتم و فقط دوست داشتم در آینده پلیس شم ... اما کم کم بزرگ شدم و در جامعه گرگ هایی رو دیدم که با ادعای دوستی به مردم نزدیک میشن ولی در واقع قصد جونشون مردم رو دارن. جوان هایی زیادی رو معتاد می کردن و به کام مرگ می کشوندن. به حریم خصوصی دخترا تجاوز می کردن و اونا رو سیاه بخت می کردن. تعداد کسایی که چاقو با خودشون حمل می کردن بی شمار بود ... 

می خواستم مردم رو نجات بدم و ازشون محافظت کنم.پس تصمیم گرفتم هرجوری که شده به هدفم برسم

توی خانواده ی ما رسم بود پسر راه پدرو ادامه بده برای همین مجبور بودم عمران بخونم. لیسانسمو که گرفتم وارد نیروی انتظامی شدم و آموزش های لازم رو دیدم..با تلاش های زیادی که من و و دوتا دیگه از دوستام کردیم در عرض شش سال به درجه سروان رسیدیم ... ما دوستای خیلی خوبی بودیم و شده بودیم مثل برادر ... بقیه به همون می گفتن سه تفنگدار ... من..آرش ... و بهزاد جاودان! 

بهزاد جاودان ... بهزاد جاودان ... چقدر این اسم برام آشناس ... 

- همه چیز خیلی خوب بود. از شغلی که انتخاب کرده بودم راضی بودم. پدر ترجیح می داد که من برم شرکت و پیش اون کار کنم ولی وقتی می دید که من با عشق و علاقه کار می کنم، سکوت می کردم و حتی گاهی اوقات تشویقم هم می کرد.

یک روز سرگرد احمدی منو احضار کرد و ازم خواست که توی پرونده جدیدش کمک کنم. جریان از این قرار بود که حدود یه ساعت پیش یکی زنگ زده بود و گزارش کرده بود که دو تا بچه رو دزدیدن.

ما رفتیم محل اتفاق و از شاهدای ماجرا و مغازه دارهای اطراف پرس و جو کردیم. فقط فهمیدیم که یه دختر و یه پسر بودن که از مدرسه بر می گشتن. دزدها هم ماشینشون پراید سفید بود و پلاکشو گلی کرده بودن تا شمارش معلوم نشه. وقتی خواشتیم به مدرسه های اطراف بریم تا بچه ها رو شناسایی کنیم، مادرم نگران زنگ زد و گفت که هنوز خواهر و برادرم نرسیدن و سه ساعت از تعطیل شدنشون می گذره.

از سرگرد اجازه گرفتم که برم دنبالشون.هرجایی رو که احتمال می دادم که رفته باشن سر زدم ولی اثری ازشون نبود ... یهو سنسورام روشن شد. مدرسه ی اونا نزدیک جایی بود که اونا رو دزدیده بودن ... 

اول رفتم خونه تا به مامان و بابام بگم. وقتی رسیدم بابا داشت با تلفن حرف می زد و داد و بی داد می کرد. یه زنه بهش گفته بود که بچه هات پیش منه و اگه اونا رو زنده میخوای باید 500 تومان پول نقد بیاری.

فوری سرگرد احمدی رو خبر کردم. مادرم بی تابی می کرد و بابام خودشو سرزنش می کرد و من تلاش می کردم که اونا رو اروم کنم ولی بی فایده بود. تابان اون موقع 16 سالش بود و شایان 14 سالش بود.

سرگرد وقتی همه چیزو فهمید، از بهزاد خواست که به جای من کمکش کنه چون من ممکن بود احساسی عمل کنم. هر چی اصرار کردم که خودم باشم قبول نکرد. 

موبایل بابام و تلفن خونه تحت کنترل بود برای همین به گوشی من زنگ زدن. اول تهدیدمکردن که اگه پای همکارام وسط بیاد اونا رو می کشن. کاملا مشخص بود که حرفه ای هستن ... من ... من ترسیدم ... به سرگرد نگفتم که اونا بهم زنگ زدن.خودم سعی کردم که با ردیاب پیداشون کنم و تقربیا هم موفق شدم ولی اونا از یه تلفن عمومی تویه خیابون شلوغ زنگ زده بودن ... یه هفته گذشت ... بهم گفتن اگه زودتر یه تصمیماتی نگیرم مجبورن که کارشون رو شروع کنم ... لیلی اون روزا وحشتناک بود ... به اندازه ی چند سال پیر شدم و زجر کشیدم ... از یه طرف فشار هایی که اونا بهم میاوردن و از طرفی دیگه ذره ذره اب شدن پدر و مادرم باعث شد که یه کار احمقانه بکنم.

با وجود اینکه می دونستم کار اشتباهیه ولی باهاشون قرار گذاشتم و یه ساک پر از وسیله برداشتم و رفتم سر قرار یه جای متروکه بیرون از شهر. شش تا مرد و دو تا زن بودن. قبل از اینکه ساکو بدم گفتم باید یچه ها رو ببینم. دو تا از مردا دست و پا بسته اوردشون. شایان بیهوش بود وتابان گریه می کرد. هنوز قیافه ی اون روزشون جلوی چشمامه ... زخمی و کبود ... دهنشون هم با چسب بسته بودن ... 

طاقتم تموم شد وساک و پرت کردم به سمتشون ... به محض اینکه ساک رسید دستشون پلیسا ریختن اونجا. سرگرد و بهزاد و آرش منو تعقیب کرده بودن. اون لحظه از دیدنشون ناراحت شدم چون اگه یه ذره دیرتر اومده بودن من بچه ها رو گرفته بودم. ولی اگه اونا نمی یومدن عذاب وجدان من الان دو برابر بود.

دو تا از اونا بچه هارو برداشتن و رفتن. سرگرد و آرش با بقیه درگیر شدن. تفنگمو دراوردم و با بهزاد رفتیم دنبالشون. یه کمی که رفتیم جلو اونا وایسادن و شروع به تیراندازی کردن. ما هم پشت دیوار سنگر گرفتیم. صدای جیغ و گریه های تابان میومد. زنه با صدای بلندی گفت: جناب سروان، قرار بود پای پلیسای دیگه رو نکشی وسط.مثل اینکه جون خواهر و برادرت برات مهم نبود ... از اولش هم معلوم بود به قولت عمل نمی کنی ... ما هم منتظر نشدیم که این صحنه ها رو ببینیمو برادر عزیزتو کشتیم. به زودی اعضای بدنش در ترکیه به فروش می رسه..

و قهقهه ای زد ... مطمئن بودم حقیقت نداره ... اینا رو می گفتن تا منو بترسونن. شروع کردم به فریاد زدن: شایان چشماتو باز کن ... 

چسب دهن تابانو باز کرو و بهش گفت: به برادرت بگو که شایان چجوری مرد.

تابان گریه می کرد و داد می زد: سامان از اینجا برو ... فقط برو ... 

زنه دهنشو بست و نچ نچ کرد: دختر بد ... باید می گفتی که شایان با گلوله ای که من تو مخش زدم مرد.البته تقصیر خودش بود انقدر غرزد و گریه کر که رفت رو اعصابم. منم خفش کردم ... همین! 

- خفه شو ... دروغگوی کثافت

- من دروغ نمی گم.اگه باور نمی کنی الان سرشو برات می فرستم

از خشم دستم مشت شد. اومدم از پشت دیوار بیام بیرون و زنه رو بکشم که بهزاد جلومو گرفت: اگه دست از پا خطا کنیم کارمون تمومه.

همون موقع سرهنگ و آرش رسیدند. آرش منو به زور از اونجا برد.نیم ساعت بعد سرگرد و بهزاد در حالی که زنه رو دستگیر کرده بودن برگشتن. بقیه گروهشون هم یا کشته شده بودن یا قبلا دستگیر شده بودن.

تابان دوید سمت من و خودشو انداخت تو بغلم و از ته دل زار زد.میون گریه هاش اسم شایان رو میاورد.سرگرد هم با تاسف بهم نگاه کرد و با بی سیم به مرکز گفت که آمبولانس بفرستن ... 

لیلی ... تو غم از دست دادن خواهرتو تحمل کردی، من برادرمو..من پلیس شده بودم که جون مردمو نجات بدم ولی حتی نتونسته بودم از برادرم محافظت کنم. من به پلیسا اعتماد نکردم و سرخود عمل کردم ... من باعث مرگ برادرم شدم ... با اینکه پدر و مادرم می گفتن تقصیر من نیست و اونا سهل انگاری کردن، من خودمو مقصر می دونستم ... من هر روز بیشتر و بیشتر در خودم فرو می رفتم و نسبت به اطرافیانم بی توجه شده بودم ... تابان جلوی چشماش زجر می کشید و من هیچ کاری نمی تونستم بکنم. هر شب کابوس می دید و خواب راحت نداشت. بعد از شایان، پدر و مادرم طاقت از بین رفتن یکی دیگه از بچه هاشون رو نداشتن. تموم تلاششون رو کردن که تابان رو به زندگی عادی برگردونن و موفق هم شدن.هر کاری می کردن که اون راحت باشه و اصلا نمی ذاشتن تنها بره بیرون.

اصرار داشتن که ماهان هم برگرده ولی وسط درسش بود و نمی تونست. دو سال پیش که ازدواج کرد مادرو پدرم خیالشون از بابت ماهان راحت شد.

بعد از اون ماجراها، استفعا دادم و از نیروی انتظامی اومدم بیرون.دیگه نمی تونستم به کارم ادامه بدم. رفتم شرکت بابام. از اول هم باید می رفتم اونجا. همزمان هم فوق لیسانسمو گرفتم.

علاوه بر احساس گناه، حس تنفری هم در من به وجود اومده بود ... دست خودم نبود ... هر زنی رو که میدیم یاد قاتل شایان می افتادم ... نسبت به همه ی زن ها به غیر از مادرم و تابان سرد بودم و نمی تونستم ارتباط برقرار کنم.همین موضوع باعث شده بود که روز به روز مغرورتر می شدم. خودم متوجه رفتار و کارام نبودم ولی جوری شده بودم که دیگران رو آزار می داد. 

من از دختر ها به شدت دوری می کردم. برای همین هرکی منو با تو میدید تعجب می کرد ... فقط چند نفر دلیل بودن ما رو با هم می دونستن ... 

دلیل؟ ! منظورت چیه از این حرفا چیه؟ قصه ی برادرتو گفتی که بفهمم تو هم به اندازه ی من بدبختی کشیدی ... الان میخوای چی بگی؟ باید خودمو برای چه چیزی آماده کنم؟ 

خواستم این حرفا رو بزنم ولی لبام به هم دوخته شده بود و فقط خیره به سامان نگاه می کردم ... 

- ازت خواهش مي كنم تا آخر حرفام صبر كن. زدن اين حرفا برام خيلي سخته بخصوص وقتي فكر مي كنم كه ممكنه اين حرفا من و تو رو از هم جدا كنه. ولي بايد بگم و تو هم بايد بدوني.

حدود يك سال و نيم پيش آرش هراسون اومد شركت و گفت كه بهزاد خودكشي كرده و الانم بيمارستانه. باورش خيلي سخت بود چون بهزاد از هممون عاقل تر بود و زود خودشو نمي باخت .معلوم نبود سرش به كجا خورده بود كه مخش مشكل پيدا كرده بود. تا چند ماه دليلشو به هيچ كس نگفت. سركار هم نمي رفت و فقط مي شست تو خونه و زل مي زد به يه نقطه. هر وقت مي رفتم ديدنش و باهاش حرف مي زدم تا شايد دليل اين كاراشو بفهمم، مي گفت كه ميخواد فكر كنه ببينه كه كجاي راهو اشتباه رفته كه خدا يه همچين مجازاتي براش در نظر گرفته.

درك رفتاراي بهزاد برام مشكل بود چون وقتي كه من مي خواستم استفعا بدم اون مخالفت كرد و گفت كه نبايد نااميد شم. حالا خودش نااميدتر از چيزي بود كه ما فكرشو مي كرديم.

يه روز بالاخره بعد از چند ماه اومد شركت پيش من. از ديدنش خيلي جا خوردم. هنوز داغون بود ولي معلوم بود كه براي كار مهمي اومده. گفت كه يه تصميماتي گرفته كه منم بايد كمكش كنم. اول ازم قول گرفت چون حدس مي زد كه بعد از شنيدن خواستش قبول نكنم. منم چون به خاطر نجات دادن جون تابان مديونش بودم قبول كردم كه هركاري از دستم بياد براش بكنم. بعد اون تمام اتفاقتي كه براش افتاده بود رو گفت.

يه سال پيش با يه دختري آشنا شده بود كه دل دينشو به باد داده بود. آدمي نبود كه زود عاشق شه ولي دختر به حدي زيبا و جذاب بود كه مي تونست هر كسي رو در نگاه اول به سمت خودش بكشونه. و درست وقتي كه بهزاد خواست كه دخترو مال خودش كنه، اون ولش كرد و از غرور بهزاد رد شد. بهزاد داغون شد. بارها رفت دنبالش ولي هيچ جايي رو نميشناخت كه بتونه پيداش كنه به غير از يه خونه كه معلوم شد كه مال اون نبوده.

تا اينكه يه روز اونو با يه مرد توي پاركي مي ببينه. تعقيبش مي كنه و مي فهمه كه مرداي زيادي در ارتباطه كه در آخر همشون انداخته ميشن تو سطل آشغال.

ولي بهزاد بازم ميره پيشش و ازش مي خواد كه اينكارو باهاش نكنه و آيندشون رو با هم بسازن. بهزاد حاضر بود همه چيزشو بده تا اون برگرده. دختر كه ديد اون دست بردار نيست مجبور شد همه چيزو بهش بگه. اينكه با قصد اومده جلو و از همه ي مردا متنفره و باهاون ارتباط برقرار مي كنه تا انتقام بگيره ... 

فكر كنم تو اون دخترو خوب ميشناسي ... شيدا بيدل ... كسي كه دل مرداي زيادي رو به دست اورد و توي حركت زير پاش له كرد.

غرور براي يه مرد خيلي مهمه. وقتي باهاش كسي بازي كنه اونم به شكلي كه شيدا كرد از همه چيز نااميد ميشه و خودكشي ميكنه كاري كه بهزاد كرد.

بهزاد جاودان ... حالا شناختمش ... كسي كه من به سختي تونستم از زندگيم بندازمش بيرون ... 

- كار بهزاد به نظرم غير منطقي اومد. نمي فهميدم. مگه يه دختر چقدر ارزش داره كه به خاطرش خودكشي كرد.

عشقش به تو جاشو به نفرت داده بود. تصميم گرفته بود كه ازت انتقام بگيره. ازم خواست كه همون كاري رو بكنم كه تو باهاش كردي. مي دونست كه كاره سخته ولي مي گفت كه من از پسش برميام. در ضمن مي خواست بفهمه كه تو دقيقا چيكار مي كني و اگه توكار خلافي دستگيرت كنه.

حرفاش كه تموم شد گفتم محاله اينكارو بكنم. اصلا نمي تونم.

ولي اون گفت كه من قول دادم.

به خاطر قولي كه داده بودم و ديني كه بهش داشتم به ناچار قبول كردم.

از فرداش كارمون شروع شد. بهزاد درباره ي تو اطلاعاتي به دست اورده بود. مثلا اينكه با چند نفر زندگي مي كني و چهارشنبه ها ميري خونه ي كسري. درباره ي خصوصيت هاي اخلاقيت هم ميگفت كه وقتي باهاش بودي خيلي عشوه ميومدي و خودتو لوس مي كردي.

من تا حالا با هيچ دختري نبودم و نمي دونستم چيكار بايد بكنم. بهزاد از آرش خواست كه كمكم كنه. آرش پيشنهاد داد كه براي به دست اوردن اطلاعات بيشتر و اينكه اخلاقت و رفتارت چجوريه و در برابر كاراي من چه عكس العملي نشون ميدي يه نفرو بفرستيم تو خونت.

رها كه نامزد آرش بود بهترين گزينه بود و خوشبختانه قبول كرد. ما با سياوش صحبت كرديم و ازش خواستيم كه رها رو به عنوان دخترعموش به نگار معرفي كنه. وقتي فهميد ما پليسيم بي چون و چرا قبول كرد. بقيه كارا و زدن مخ نگار هم بر عهده ي رها بود. همه چيز طبق نقشه پيش رفت و رها وارد خونت شد.

من و آرش هم خودمون رو به كسري نزديك كرديم. رفتيم به يه مهموني كه اونم توش بود. از قضا رامين و نيما رو اونجا ديديم كه از دوستاي دبيرستانمون بودن. راستش اين موضوع به نفع ما شد چون ما از رابطه ي اونا با دنيا و شبنم يا بهتره بگم، يلدا و سپيده چيزهاي بيشتري فهميديم. البته اونا نمي دونستن ما نقشه داريم.

و بالاخره ما با هم آشنا شديم ... اولش ارتباط برقرار كردن با تو كار خيلي سختي بود. تو هم حرفايي مي زدي كه منو تحريك مي كرد تا عصباني شم. اگه يادت باشه اولين باري كه بهم گفتي بچه ننه باهات بد حرف زدم ولي آرش بهم فوري چراغ داد كه ساكت شم. بهزاد بهم گفته بود كه عادي باشم ولي عاطي بودن هم برام سخت بود. خلاصه هرجوري بود خودمو بهت نزديك كردم.

يه كمي كه گذشت، اصلا از حرفا و كارايي كه مي كردي ناراحت نمي شدم بلكه حس خوشايندي هم داشتم. نمي دونم چرا ولي از اين بازي خوشم اومده بود. ولي اونشب، بعد از اينكه تو كنارم خوابيدي من تازه بيدار شدم و خودمو وسط يه بازي واقعي پيدا كردم. خواستم راهي كه اومده بودم رو برگردم ولي خيلي دير شده بود. با وجود هشدارهاي بهزاد كه كاراي تو فيلمه و باور نكنم حسي نسبت بهت داشتم. 

شبي كه تو پارك تو بغلم گريه كردي مطمئنا يادته ... چند ساعت قبلش اون زنه رو اعدام كرده بودن و من با اينكه بايد اروم مي بودم و لي نبودم ... مي دونم كه تو حرفاي منو شنيدي كه داشتم با خدا مي زدم. ولي ازشون چيزي نفهميدي. من با احساسم درگير بودم و از خدا مي خواستم راه درست رو نشونم بده تا بفهمم كه بايد چيكار كنم.

تو بهم اعتماد كردي و داستان زندگيتو گفتي و من فهميدم كه تو هم به اندازه من يا خيلي بيشتر صدمه خوردي. ديگه باورم شده بود كه وقتي با مني، خودتي نه شيدا. اصلا رفتارات شباهتي به توصيفاي بهزاد نداشت. اون اس ام است درونم رو برام آشكار كرد. وقتي كه خوندمش به طور وحشتناكي نگران شدم و بدون لحظه اي صبر اومدم تا جلوتو بگيرم ولي دير رسيدم و تو رفته بودي. زنگ زدم آرش و ازش خواستم آدرس اون خونه اي كه لاله مرده بود رو بهم بده. تنها جايي كه حدس مي زدم.

خیلی سریع خودمو رسوندم اونجا. از شانس خوبم تو اونجا بودی. زنگ زدم به آرش و گفتم که خودشو برسونه. وارد خونه شدیم. مازیار با دیدن ما از پنجره فرار کرد ولی ارش بهش تیر زد و خلاصش کرد. تو بیهوش شده بودی. فوری زنگ زدم به آمبولانس ... خیلی نگرانت بودم ... خیلی ... نمی تونی حال اونموقعمو درک کنی ... حالا دیگه می دونستم احساسم چیه و میخوام چیکار کنم. من فهمیده بودم که یکی از تفنگا مال تو بود ولی جوری وانمود کردم که مال مازیاره. 

چون اگه بهزاد می فهمید به جرم حمل سلاح گرم دستگیرت میکرد.حتی میخواستم از بازجویی ها خلاصت کنم ولی نشد چون پرونده مال چند سال قبل بود و مسئولش سرهنگ بود.

بهزاد به طور غیرمستقیم روی پرونده نظارت می کرد تا همه چیزو بفهمه ولی همون قدر می دونست که دیگران می دونستن.

این تموم چیزی بود که من باید بهت می گفتم. برای اینکه با نقشه بهت نزدیک شدم و اوایل همه کارام فیلم بود متاسفم ولی پشیمون نیستم چون باعث شد عشق رو تجربه کنم ... عشق واقعی رو ... لیلی ... باورم کن ... عشقمو باور کن ... می دونم سخته ... ولی من مجنونت شدم ... مجنون لیلی ... 

( گفتم به هیچ کس دل خود را نمی دهم

اما دلم برای همان هیچ کس گرفت

افسردگی به خسته دلی از زمانه نیست

افسرده آن دلی است که از هم نفس گرفت)

مات به سامان نگاه می کردم ... هیچ کس حالمو نمی تونه درک کنه ... هیچکس ... هضم حرفای سامان برام مشکل بود ... نفسم بالا نمیاد ... چونم لرزید ... اشک تو چشمام حلقه زد ... چقدر تازگی زود گریم می گیره ... دستم مشت شد و فشردم ... من ... من گول خوردم ... همه چیز یه بازی بود ... سامان با من ..با احساساتم بازی کرد ... 

این منم؟ ! پس چرا انقدر ساده و زودباور؟ منی که ادعا می کردم همه ی مردا رو میشناسم و از همشون سرترم الان فهمیدم یکیشون تموم این مدت کاراش فیلم بود ... چرا سامان رو نشناختم؟ چرا زود دل دادم بهش؟ فکر می کردم از الان به بعد خوشبختم ... می تونم با کسی که دوسش دارم زندگی کنم ... 

سامان نوربخش ... ازت بدم میاد ... ازت متنفرم ... تا عمر دارم نمی بخشمت ... تو نابودم کردی ... نابود ... 

می خواستم هر چی از دهنم در میاد بهش بگم ولی صدام درنمیومد ... اشکام جاری شد ... فقط تونستم با حرکت لبام و بی صدا بگم: لعنتی! 

و مشتمو چند بار کوبوندم به پام ... سامان اومد دستمو بگیره که فوری عقب کشیدم و از جام بلند شدم.اشکامو با پشت دستم پاک کردم و با نفرت نگاش کردم ... خواست چیزی بگه که شروع کردم به دویدن ... با اخرین سرعت ... سامان داد می زد: لیلی صبر کن ... لیلی..

صدای پر از درد و خواهش سامان هم دیگه نمی تونست کاری بکنه ... اونم دنبالم می دوید ... رفتم تو خیابون اصلی ... سامان همچنان صدام می کرد. از خیابون رد شدم و وارد کوچه ای شدم ... به نفس نفس افتاده بودم ... وایسادم تا نفسی تازه کنم که فهمیدم دیگه سامان دنبالم نمیاد ... کمی اطرافو نگاه کردم و وقتی مطمئن شدم که سامان دیگه نیست به طرف فرودگاه راه افتادم ... هنوز نیم ساعتی وقت داشتم ... هق هقم شدت گرفت و سکوت کوچه رو شکست ... من تو هیچ چیز شانس نیاوردم ... حتی عشق ... تقدیر من اینه که تو تنهایی بسوزم ... 

(درست لحظه ای که تو باید بری

اسیر یه احساس مبهم شدیم

ببین بعد یک عمر پرپر زدن

چه جایه بدی عاشق هم شدیم

برای تو مردن شده آرزوم

یه حقی که من دارم از زندگیم

نگاه کن تو این برزخ لعنتی 

چه مرگی طلبکارم از زندگی)

(فصل چهارم: اغازي ديگر)

كليدو انداختم رو ميز و بي توجه بهش وارد اشپزخونه شدم. خسته تر از اون چيزي بودم كه بتونه فكرشو كنه. چند شب بود كه درست نخوابيده بودم ولي ديگه به اين بي خوابي ها عادت دارم.

بطري ابو از تو يخچال برداشتم و يه نفس سر كشيدم. همچنان تند تند و پشت سر هم حرف مي زد. ديگه شورشو دراورده بود.

بطري رو محكم كوبوندم رو كابينت و با غيظ گفتم: خسته نشدي انقدر غر زدي؟ 

- تقصيره توئه ديگه. هي بهت گفتم بيا بريم شام بخوريم گفتي خستم. الان هيچي نداريم بموريم و من گشنمه.

عادتش بود. هر وقت گشنه مي شد هيچي حاليش نمي شد و همش غر مي زد. جالبيش اينجاس. با وجود اينكه عين گاو مي خوره بازم لاغره.

- گفتم بهت شام ميدم. تا حالا شده حرفي بزنم و عمل نكنم؟ 

- اخه چجوري ميخواي شام درست كني هيچي تو خونه نداريم

- يه ربع ديگه شام حاضره

- ببينيم و تعريف كنيم

و رفت كه لباسشو عوض كنه. همه چيز حتضر بود و فقط بايد فرو روشن مي كردم. بعدم رفتم لباسمو عوض كردم و ميزو چيدم. درست راس يه ربع صداش زدم. با قيافه ي متعجب اومد تو اشپزخونه.

نشست پشت ميز و گفت: خب اون شامي كه ازش حرف مي زدي كو؟ 

- بوشو نمي فهمي؟ 

و پيركسو از تو فر دراوردم و گذاشتم جلوش. دهنش باز مونده بود. يه نگاهي به من كرد و بدون اينكه فكر كنه كفگيرو برداشت و لازانيا كشيد. منم نشستم و مشغول شدم. البته بازي بازي مي كردم. زياد اشتها نداشتم.

- چجوري لازانيا به اين خوشمزگي درست كردي؟ 

- ديشب خوابم نمي رفت. پيش بيني مي كردم كه براي شام بيايم خونه. براي همين درست كردم و گذاشتم تو يخچال. الان فقط فرو روشن كردم

- من هنوز تو رو نشناختم اون وقت تو تمام زيرو رومو همون روز اول فهميدي.

- ما اينيم ديگه

شام كه تموم شد خواستم ظرفا رو بشوره كه گفتم: تو برو ... سريالت الان شروع ميشه.

- چشمات كاسه ي خونه ... من مي شورم

- گفتم مي شورم ديگه

- آخه ... 

- خداي من! من سرم داره منفجر ميشه اونوقت اين با من سر ظرف شستن بحث مي كنه. شيطونه ميگه بزنم لهش كنم.

- تو الان چي گفتي؟ 

- اين جمله شده تيكه كلامش ... 

- چي ميگي انقدر تند تند فارسي كه من نمي فهمم؟ 

- خيلي حال ميده تو يه چيزي بگي و طرف نفهمه كه چي ميگي ... خوب عزيزم اگه ميخواستم بفهمي به انگليسي مي گفتم.

- باشه ليلي خانوم دارم واست.

و با عصبانيت از آشپزخونه رفت بيرون. منم ظرفا رو شستم و رفتم پيشش نشستم. بلند شد و رفت روي مبل ديگه نشست.

- قهر كردي؟ 

جواب نداد. با اينكه فقط سه سال ازم كوچكتر بود ولي مثل دو ساله ها رفتار مي كرد

- خودت خوب مي دوني كه من اهل منت كشي نيستم. پس لوس بازي در نيار.

با حرص از كنارش يه مجله برداشت و شروع كرد به ورق زدن. منم آهي كشيدم و به تلويزيون خيره شدم. هر چند وقت يه بار زير چشمي نگاش مي كردم. با اخم به مجله نگاه مي كرد. خندم گرفت. ليا دختر مهربون و نازيه. اخم اصلا بهش نمياد.

يهو اخماش باز شدزو با هيجان گفت: ليلي اينو ببين.

- چي شد تو كه قهر بودي

- ديگه نيستم ... بيا اينو بخون

- حوصله ندارم. خودت بخون

- باشه خودم مي خونم.. اينجا نوشته مسابقه ي سوار كاري. حدودا سه هفته ديگه برگزار ميشه. به سه نفر اول جوايزي نقدي داده ميشه. به نفر اول هم پنج هزار دلار داده ميشه. فكر كن پنج هزار دلار! 

- خب كه چي؟ 

- تو ميري و برنده ميشي! 

- به همين خيال باش

- تو ميري

از جام بلند شدم و گفتم: من خستم ميرم بخوابم. شب بخير

- ميخواي بري عيبي نداره ولي بايد تو مسابقه شركت كني. اين خيلي فرصت خوبيه و ما مي تونيم مغازه رو بزرگتر كنيم.

- شب بخير ليا ... 

و فوري رفتم تو اتاقم. لپ تاپمو روشن كردن و عكسامو اوردم. اول عكساي خودمو لاله رو ديدم. فقط به خاطرات شيرينمون فكر مي كنم. گذشته ها گذشته. نمي تونم برگردم عقب پس نبايد الانمو به خاطر گذشته خراب كنم. درسته كه نمي تونم اتفاقات تلخو فراموش كنم ولي سعي مي كنم اونا رو به ياد نيارم.

مي رسم به عكساي يلدا و سپيده. چقدر دلم براشون تنگ شده. نزديكه دو سال و نيمه كه از هم جدا شديم و خبري ازشون ندارم. فقط اميدوارم كه هرجا هستن خوشحال باشن. همين! 

چندبار وسوسن شدم كه بهشون زنگ بزنم ولي هر بار به خودم گفتم اگه ميخواي كسي پيدات نكنه بهتره اينكارو نكني. كار سختي بود ولي از پسش بر اومدم.

ليا جاي خالي اونا رو برام پر كرد. خيلي شانس اوردم كه باهاش اشنا شدم. وقتي دنبال خونه مي گشتم باهم اشنا شديم. چون پول زيادي نمي خواستم صرف خريد خونه كنم دنبال يه همخونه ي خوب مي گشتم. ليا هم دقيقا مثل من بود. پدر و مادرش تو امريكاي جنوبي زندگي مي كنن و براي درس اومده اينجا. ما پولامون رو روي هم گذاشتيم يه آپارتمان و مغازه ي كوچيك خريديم. مغازمون رو كرديم بوتيك لباس زنانه. به خاطر تجربه هايي كه تو ايران به دست اورده بودم تونستم خيلي زود مغازه رو را بندازم و سود زيادي كنيم.

من و ليا خيلي با هم فرق داريم. ليا يه دختر پرجنب و جوش و شاد و پرحرفه ولي من اروم و كم حرف و بي اعصاب. با اين وجود مثل خواهرم دوسش دارم. اسمامون هم شبيه همه.ليا و ليلي! اين موضوع باعث شده كه به هم نزديك تر شيم.

زدم عكس بعدي. با ديدن عكس فوري چشمام بسته شد و دستم ناخودآگاه رفت سمت گردنبندم. اروم كه شدم چشمامو باز كردم و به گردنبند نگاه كردم. گردنبند طلايي به شكل قلب كه روش نوشته شده بود: مجنون ليلي.

وقتي اومدم اينجا و چمدونمو باز كردم اولين چيزي كه ديدم همون جعبه اي بود كه سامان تولدم بهم داد. اين گردنبند توش بود.

اوايل از سامان متنفر بودم ... خيلي زياد ... گردنبند هم انداخته بودم ته كشوم تا چشمم بهش نيافته. ولي كم كم نفرتم به دلخوري تبديل شد. هنوزم دوسش دارم اما نمي تونم ببخشمش. اون با من خيلي بد كرد.. اگر هم مي خواست بياد دنبالم تا الان پيدام كرده بود ... بالاخره قبلا پليس بوده و پيدا كردن من كاري براش نداره.

گاهي از خودم مي پرسم كه اين ماجراها راست بود؟ واقعا سامانو بهزاد فرستاده بود؟ اخه باورش سخته ... هر كس ديگه اي هم جاي من بود براش سخت بود كه باور كنه ... 

ديگه اين چيزامهم نيست ... مهم اينه كه من به خودم اومدم. شيداي بيدل رو گذاشتم كنار و دوباره شدم ليلي رنجبر. حتي همه چيو درباره ي گذشتم و سامان به ليا گفتم. گاهي اوقات از كاري كه كردم تعجب مي كنم.

شبا زياد كابوس مي بينم ... چيزه زياد هم ازشون سر در نميارم فقط از خواب مي پرم ... يه بار هم خواب لاله رو ديدم. از اينكه دوباره ليلي شده بودم خوش حال بود. جاش خيلي خوب بود و خيلي برام جالب بود كه كنارش مازيار بود. البته مازيار تو صورتش يه رنجي ديده مي شد. لاله گفت موقع يه مرگش توبه مي كنه و در مجازاتش تخفيف دادن.

نمي دونم خوابم راست بود يا دروغ ... فقط مي دونم لاله در ارامشه ... 

روي تخت دراز كشيدم و پلي رو زدم ... صداي دل نشين سامان تو اتاق پيچيد ... صداش شده لالايي شبام ... هنوزم از شنيدن صداش قلبم به تپش ميافته ... 

نرو خواهش مي كنم

فقط يه لحظه صبر كن ... 

***

لبخندي زدم و در حالي كه كيسه رو مي دادم دستش گفتم: اميدوارم از خريدتون راضي باشيد.

تشكر كرد و رفت.

رفتم سراغ طبقه بندي ها تا مرتبشون كنم. آهنگ ملايمي گذاشته بودم و تو حال و هواي خودم بودم كه يهو ليا اومد و از همون دم در شروع كرد به حرف زدن. از جام بلند شدم و با عصبانيت پرسيدم: كجا بودي؟ 

يه كاغذ گرفت سمتم و گفت: اينجا

كاغذو گرفتم و نگاش كردم.

- تو چيكار كردي؟ 

- ثبت نامت كردم

- واسه چي بدون اجازه ي من رفتي ثبت نامم كردي؟ فك كردي من ميرم؟ 

- اره تو ميري

- هرگز! 

- چرا ميري. وروديش كم نبود

چشمامو بستم و نفسمو با دهنم دادم بيرون. يه نقطه ي مشتركي كه داريم اينه كه هر دمون لجباز و يه دنده ايم.

- بر فرض كه من برم. با كدوم اسب و وسايل سواركاري كنم؟ 

- اونش با من

- من دو ساله حتي يه اسب از نزديك نديدم چجوري برنده شم؟ 

- نگران نباش ... حتما اول ميشي ... اخ اخ من ديرم شده بايد برم

- كجا به سلامتي؟ 

- دانشگاه ديگه ... فعلا

- خوب بلدي در بري

چشمكي زد و از مغازه رفت بيرون. دوباره به بليط نگاه كردم. عكس اسب روش بود. چقدر دلم براي اسبم تو ايران تنگ شده.الان كه فكر مي كنم مي بينم كه فكر بديم نيستا ... اگه برنده شم مي تونيم خيلي كارا بكنيم ... چهل و پنج هزار دلار پول كمي نيست ... حدودا ميشه پونزده ميليون تومن! 

بليطو انداختم رو ميز و دفتر حساب كتابامو باز كردم. كاراي عقب مونده زياد داشتم.

صداي زنگوله ي در مغازه اومد ولي سرمو بلند نكردم.

كسي اومد نزديك ميزم و گفت: سلام خانوم.

نگاهم هنوز روي دفترم بود و اخرين جمع رو مي زدم: سلام اقا خيلي خوش اومديد. مي تونم كمكتون كنم؟ 

- بله لطفا. يه لباس براي همسرم مي خواستم.

خودكارمو گذاشتم و دفترم و لبخندي زدم و سرمو بلند كردم.

خشكم زد ... لبخندم اروم اروم محو شد ... تو صورتش دقيق شدم ... خودش بود ... بغض گلومو فشرد ... با اينكه خيلي سال بود گذشته بود ولي اصلا عوض نشده بود ... به زور لبامو باز كردم و گفتم: پ..پ ... پويا اسدي؟ 

جا خورد ... هم ازاينكه ميشناختمش هم از اينكه فارسي حرف مي زدم.

- شما منو از كجا ميشناسيد؟ 

با بغض و صدايي لرزون گفتم: منم ... ليلي

اخم كرد و زل زد تو چشمام ... يهو صورتش باز شد و با چشماي گرد شده پرسيد: ليلي ... ليلي رنجبر؟ واقعا خودتي؟ ! 

اروم سرمو تكون دادم.

- تو كجا بودي اين همه سال؟ مي دوني چقدر دنبالتون گشتيم؟ 

ميون اشكام خنده اي كردم: پويا تو هنوزم چاخان زياد ميگي

- به جان تو خيلي گشتيم. بعد از اونشبي كه غيب شديد هيچكس شما رو نديد. بايد به پريا و مادر خبر بدم. خيلي خوشحال ميشن. پاشو بايد بريم

- كجا با اين عجله؟ مگه واسه زنت چيزي نمي خواستي؟ 

زد به پيشونيش و گفت: واي يادم رفت. خوب شد گفتي. اخه سالگرد ازدواجمونه.

- ببينم تو هموني نبودي كه مي گفتي من عمرا زن بگيرم و خطا چرا زنا رو افريد؟ 

- خب ... ادما عوض ميشن

- پس به جاي پويا چاخان از اين به بعد بايد بگيم پويا زن ذليل.

- من اسمشو زن ذليلي نمي ذارم

- ميشه بپرسم چي اسمشو مي ذارين؟ 

- عشق به همسر

- اوه اوه ... حالا از كي عاشق شدي؟ 

- اولين سالگرد ازدواجمونه

- خاك بر سرت كه هنوزم مثل بچگياتي

- وا چرا؟ 

- اخه ادم اولين سالگرد ازدواجش مياد از يه بوتيك كادو مي خره؟ الان بايد تو يه جواهر فروشي مي بودي

- تو هم عوض نشدي. هنوزم زود قضاوت مي كني دختر خاله كوچولو. يادش بخير از اين كلمه خيلي بدت ميومد.

بعد جعبه ي مخلي رو از تو جيبش دراورد و داد دستم. توش يه حقله ي تمام برليان بود

- نه خوشم اومد. پسرخاله بزرگ . معلومه كه خيلي عاشقي. ببينم پس اومدي اينجا چيكار؟ 

- يه نقشه دارم ... فعلا كه اين نقشه باعث شد من تو رو پيدا كنم.

- چه نقشه اي؟ 

- ميگم برات ... ميشه يه دامن برام كادو كني؟ 

يه دامن خوشگل ابي كاربني براش كادو كردم و دادم دستش.

لبخندي زد و گفت: بزن بريم

- كجا؟ 

- اول دنبال لاله بعدم خونه ي ما

- لاله؟ 

- اره ديگه

- چيزه ... لاله ... لاله ايرانه

- واقعا؟ پس تو چرا اينجايي؟ 

- قصش مفصله..

- نكنه ازدواج كردي اومدي اينجا؟ 

- نه بابا ... من هنوز سر حرفم وايسادم.

- اره يادمه مي گفتي محاله ازدواج كني منم همينو مي گفتم با اين تفاوت كه ... 

ديدم خيلي داره حرف مي زنه پريدم وسط حرفش

- پويا ديرت شده برو

- برو نه بريم

- من نميام. باشه يه روز ديگه

- بايد بياي. مامانم عذاب وجدان داره كه نتونسته ماهارو پيدا كنه. دلت مياد بيشتر از اين منظرش بذاري؟ 

- پويا با اين حرفا خرم نكن

- اگه نياي به زور مي برمت.

***

پويا به زور منو اورد خونشون. يه خونه ي بزرگ و دو طبقه. همشون با هم زندگي مي كردن. منو از رد پشتي برد تو. بعد رفتيم تويه اتاقي كه به نظرم اتاق كارش بود. كامپيوترشو روشن كرد و يه صفحه اي رو اورد. تمام خونه رو مي شد ديد. همه جا تاريك بود.

- به نظرم اونام واسه من نقشه دارن. تو مي توني از اينجا همه چيزو ببيني. به موقعش هم صدات مي كنم.

و با عجله از خونه رفت بيرون تا از اونكي در بياد. به مانيتور خيره شدم. تويه اون تاريكي يه چيزايي تكون مي خورد. يكي يواش گفت: داره مياد ... 

در باز شد و پويا اومد تو ... مثلا از تاريك بودن خونه جا خورده بود ... شروع كرد به صدا كردن زنش ... يهو يه صدايي اومد كه باعث شد پويا ساكت شه ... 

بعد چند لحظه گفت: يخ زدم ... 

چراغا روشن شد ... صداي دست و جيغ رفت هوا ... پويا سرتا پاش خيس شده بود ... دو تا بچه، يه دختر و يه پسر، اومدن سمت پويا. يه چيزي پشتشون قايم كرده بودن.همزمان گفتن: سلام دايي جون.

واي خداي من ... بچه هاي پريان ... پريا مامان شده ... 

بچه ها شيريني هايي كه پشتشون قايم كرده بودن رو به سمت پويا پرت كردن. پويا جا خالي داد ولي يكيشون خورد به شونش.

با حالت تهديد انگشت اشارشو تكون داد و به بچه ها گفت: حيف كه الان وقت ندارم وگرنه حسابتون رو مي رسيدم.

بعد رو به جمع گفت: سلام به همگي. ممنون از اين استقبال سردتون. دارم يخ مي زنم ... 

شوهر پريا اومد جلو: سلام برادر زن عزيزم. تازه داري معني زندگي با زنا رو مي فهمي. چقدر بهت گفتم اشتباه منو نكن بي خيال زن گرفتن شو ... 

پريا چشم غره اي رفت و گفت: مجيد! مي فهمي چي داري مي گي؟ ببينم مي توني اينا رو روز به اين مهمي به جون هم بندازي

زن پويا، كه دختر ناز و خوشگلي بود گفت: پريا جون شما خودتو ناراحت نكن. من خيالم از بابت پويا راحته ... عزيزم بيا شمعا رو فوت كنيم.

پويا يه لبخند غليظي زد و رفت كنارش نشست و با هم شمعا رو فوت كردن. معلومه كه خيلي همو دوست دارن. يهو توجهم به خاله كه ساكت نشسته بود و با لبخند نگاشون مي كرد جلب شد.

پويا- زود باشين كادو هاتون رو رد كنيد بياد

مجيد- مگه سالگرد ازدواج زنو شوهر نبايد به هم كادو بدن؟ چرا پاي مارو مي كشي وسط؟ 

پريا- مجيد ... 

مجيد دستاشو به حالت تسليم اورد بالا. خاله بلند شد و به هردوشون پاكتي داد و بوسشون كرد و بعد براشون ارزوي خوشبختي كرد. پريا هم يه بسته بهشون داد كه نفهميدم توش چي بود.

بعد دختره برگشت رو به پويا و نگاش كرد.

پويا هم دستشو دراز كرد و گفت: نيوشا جان، خانما مقدم ترن.

نيوشا يه جعبه گذاشت رو دست پويا. عشق تو چشماي هردوشون موج مي زد. توي جعبه يه ساعت شيك و قشنگ بود. ماركشو نمي ديدم ولي معلوم بود از اون گرونا بود.

پويا با شرمندگي گفت: واي ... كادوي من در مقابل مال تو هيچه

بعد هم دامن رو داد بهش. نيوشا با ذوق كاغذ كادو رو باز كرد ولي به محض ديدن دامن حالت چهرش عوض شد.

پويا من من كنان گفت: ببخش عزيزم. من نرسيدم برات يه چيزه خوب بخرم. قول مي دم فردا جبران كنم.

عجب فيلمي بود. موذمار! درست مثل بچگياش بدجنسه

نيوشا كاملا مشخص بود كه داره خودشو نگه مي داره تا مفجر نشه.

با بغض گفت: عيبي نداره. اين دامنم خيلي قشنگه.

- قربون خانوم قانعم بشم كه هنوزم منو نشناخته ... 

بعد جعبه ي مخمل رو از تو جيبش اورد بيرون و داد بهش. انگار دنيا رو بهش دادن.

نيوشا از دست پويا اصلا ناراحت نشد و كلي خنديد ... همه شاد بودن و مي خنديدن ... ولي خاله فقط بهشون نگاه مي كرد و لبخند مي زد.

بعد از خوردن كيك و چايي نيوشا رو به خاله گفتئ: مادر جون چرا ناراحتيد؟ 

- ناراحت نيستم ... دلتنگم ... 

اشكام جاري شد ... لاله مي بيني هنوزم كسايي هستن كه ما براشون مهم هستيم؟ اگه اينو مي دونستيم محال بود كه حتي يه لحظه در اومدن به پيش خاله صبر نمي كرديم. مگه نه؟ 

پويا بلند شد و رو به همه گفت: حالا كه شما منت گذاشتيد و در جشن ما شركت كرديد منم ميخوام يه حال اساسي به همه بدم ... 

بچه هاي پريا ذوق كردن و كفتن: برامون كادو خريدي دايي جون؟ 

- نه بچه ها ولي قول مي دم بخرم ... 

بعد رو به نيوشا كرد و در حالي كه خودشو شرمنده نشون مي داد گفت: عزيزم منو ببخش كه مجبورم تو يه همچين روزي اين حقيقت رو بگم و شاديتو خراب كنم ... ولي روزي بهتر از امروز رو براي گفتن اين موضوع پيدا نكردم.

نيوشا متعجب به پويا نگاه مي كرد.

پريا سعي داشت چاقو رو از دست دخترش بگيره: انقدر نمك نريز. حرفتو بزن.

پويا رو كرد رو به دوربين و گفت: بيا ... 

از جام تكون نخوردم.

- دِ بيا ديگه

مجيد زد زير خنده: از كي تا حالا با جنا حرف مي زني؟ 

پويا زير لب گفت: الان بر مي گردم

يه ثانيه نشد در اتاق باز شد. قبل از اينكه چيزي بگم دستمو گرفت و به زور منو برد تو پذيرايي. با ديدن جمع سرمو انداختم پايين. قلبم داشت ميومد تو دهنم. نيوشا اومد جلو و خواست چيزي بگه

كه پويا گفت: نيوشا جان ... معرفي مي كنم ... همسر دومم! 

سرمو بلند كردم و با عصبانيت به پويا نگاه كردم. دلم مي خواد خفش كنم.

- مي دونم كه خيلي ناگهاني بود ... منو ببخش

نيوشا زير لب گفت: باور نمي كنم.

پويا رو به من گقت: عزيزم تو بهش بگو

قبل از اينكه چيزي بگم يا كاري كنم نيوشا زد زير گريه. پويا يه اخم كوچيك كرد و حالت صورتش ناراحت شد ولي خودشو كنترل كرد.

پريا اومد جلو و يه نگاه به من كرد و بعد عصباني گفت: بفرما نيوشا خانوم. اينم از پويا خان كه مي گفتي من خيالم از بابتش راحته ... ميگم چرا چند روزه زيادي شاده ... نگو شلوار اقا دو تا شده ... مادر جون عروس تازتو خوب ببين.

چقدر ساده و زود باور ... هنوز پويا رو نشناختن ... من اومده بودم كنارشون باشم نه اينكه جمع صميميشون رو از هم بپاشم.

بالاخره زبون باز كردم و با عصبانيت گفتم: شورشو در اوردي. من ديگه پامو تو اين خونه نمي ذارم.

رو به نيوشا كردم و ادامه دادم: عزيزم تو هنوز پويا رو نشناختي چاخان زياد ميگه. كاريم نداره طرفش ناراحت ميشه يا نه.

و بدون اينكه صبر كنم رفتم سمت در

- ليلي ... 

وايسادم ... 

- ليلي ... واقعا خودتي؟ 

اشكام تند تند رو گونم مي ريخت.

پويا- بله مادر جون ... هنوزم مثل بچگياش زود قهر مي كنه

برگشتم و چشم غره اي بهش رفتم و بعد سرمو انداختم پايين تا چشمم تو چشم خاله نيافته.

پويا خنده اي كرد: ببخشيد بانو. شما هيچ وقت قهر نمي كردي

بانو ... به چه حقي به من ميگه بانو. فقط يه نفر اجازه داره بهم بگه ... 

پريا- مادر ... اين ... اين واقعا ليليه. چشماي ابي ... موهاي سياه ... 

خاله گريش گرفت. به كمك پريا بلند شد و اومد جلوتر

خاله - ليلي عزيزم. سرتو بالا بگير. بذار ببينمت

چونم لرزيد ... سرمو اروم اروم اوردم بالا. ديگه طاقتم تموم شد و خودمو پرت كردم تو بغل خاله و زار زار گريه كردم ... خاله هم نوازشم مي كرد و اشك مي ريخت ... 

پويا- اي بابا ... بس كنيد ديگه. الان خونه رو اب بر مي داره

نيوشا كه هنوز بهت زده بود بلند شد و با پشت دستش اشكاشو پاك كرد و گفت: پويا يعني اين زنت نيست؟ 

پويا- نه عزيزم ... انقدر به من كم اعتمادي كه زود باور كردي؟ بعدم من تو رو ول مي كنم بيام اين افريته رو بگيرم ... ديگه نبينم گريه كني ... باشه خانومم؟ 

از خاله فاصله گرفتم ... اروم شده بودم ... 

- اوي پويا خان ... در مورد من درست حرف بزن.

بعد رو به پريا لبخند زدم. يهو صورتم پرت شد اون طرف. دستمو گذاشتم رو گونم ... 

پريا با بغض گفت: اين واسه اين بود كه اين همه سال ما رو از خودت بي خبر گذاشتي ... بيشعور نمي گي دلمون برات تنگ ميشه..

- عاشق اين ابراز احساسات كردنتم.

خاله با ناله پرسيد: كجا بوديد اين همه سال؟ 

- اينجا ... اونجا ... 

- مي دوني چقدر سعي كردم پيداتون كنم؟ تو همه ي اين سالها با عذاب وجدان زندگي كردم. مادرت شماها رو به من سپرد ولي من ازتون نتونستم مواظبت كنم.

- اين حرفو نزنيد خاله جان با خودمون رفتيم.

- ببينم چرا لاله رو نياوردي؟ ! 

- لاله ... لاله چيزه..ايرانه ... 

- ايران؟ ! 

- بله ... بعدا ميگم جريان چيه

- باشه ... از خودتون برام بگو. تو اين سالها چيكار مي كردين؟ 

- درس و كار

- ازدواج چي؟ 

- نه ... 

- هيچ كدوم؟ اخه چرا؟ 

- هر كدوم دلايل خاص خودمون رو داشتيم. زندگيمون خيلي پر پيچ و خم بود.

- تقصيره منه كه شماها انقدر سختي كشيديد ... 

- اصلا اينطور نيست. من اومدم ازتون بخوام كه ما رو ببخشيد ... 

- نه شما بايد منو ببخشيد ... در حقتون كوتاهي كردم

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

پويا پريد وسط حرفمون: پاشيد بريد يه جايه ديگه تعارفاتون رو بكنيد ... من و همسر عزيزم مي خوايم به جشنمون ادامه بديم.

مجيد- ببخشيدا قصد فضولي ندارم. ولي نمي خواين بگين ليلي خانوم كي هستن؟ 

پريا اشكاشو پاك كرد و گفت: دخترخاله ي عزيزم

مجيد- خيلي خوشبختم ليلي خانوم

لبخندي زدم: منم همين طور

پويا - پايد بريد ديگه

نگاهي به ساعت كردم. هشت و نيم بود. شارژ مويايلم هم تموم شده. ليا حتما منو مي كشه.

بلند شدم و به خاله گفتم: با اجازتون من برم

- كجا؟ محاله بذارم بري.

- بايد برم. قول مي دم فردا بيام پيشتون.

- اخه اينجوري كه نميشه. حداقل شام بمون

- دستتون درد نكنه. ايشالا يه فرصت ديگه

- باشه عزيزم نمي خوام اذيتت كنم ولي قول بده فردا ناهار بياي پيشم.

- چشم مزاحم مي شم.

بعد رو به نيوشا گفتم: من ازت معذرت ميخوام. اگه مي دونستم قصدش چيه محال بود بذارم اينكارو بكنه.

لبخندي زد: خودتو ناراحت نكن. بايد به اين كاراش عادت كنم.

- پويا قدر زنتو بدون. هركي ديگه جاش بود الان رفته بود درخواست طلاق دادن بود

***

ليا عصبي نشسته بود روي مبل و دستشو گذاشته بود زير چونش و به من خيره شده بود

- واقعا معذرت مي خوام يه اتفاق ناگوار پيش اومده بود.

تغيير حالت نداد.

- ليا ببخش ديگه. مجبور شدم برم

بازم تكون نخورد

- اگه قول بدم تو مسابقه شركت كنم مي بخشي؟ 

خوشحال شد و گفت: اين شد يه حرفي ... حالا چي شده؟ 

- باورت نميشه خانوادمو پيدا كردم.

***

ساعت يك رسيدم خونه خاله و با استقبال گرمي رو به رو شدم. خاله خيلي سرحال بود.

پريا گفت: ديدي مامان بهت گفتم مياد.

- مگه قرار بود نيام؟ 

- مامان مي ترسيد نياي ... نمي دوني چقدر خوشحال بود. از صبح زود بلند شده و خونه رو تميز كرده و برات قرمه سبزي خوشمزه درست كرده..

برگشتم رو به خاله و لبخند زدم: خاله جون افتاديد تو زحمت.

- ديگه از اين حرفا نزني يه وقت كه ناراحت ميشم. حالا بياين بريم ناهار بخوريم.

همون موقع نيوشا هم اومد و با هم سلام و احوال پرسي كرديم. بازم به خاطر ديشب ازش عذر خواهي كردم.

خاله سفره ي رنگارنگي چيده بود. مدت ها بود قرمه سبزي به اين خوشمزگي نخورده بودم.

- خاله جون دلم براي دستپختتون تنگ شده بود.

- نوش جان دخترم ... خب ... از زندگيت بگو. اينجا چيكار مي كني؟ 

- با دوستم يه بوتيك لباس زنانه داريم. پويا هم اومده بود اونجا تا دامن بخره كه همو ديديم.

- لاله چي؟ چرا نمياد اينجا؟ 

- ايران كار داره ... ميشه بعدا درباره ي لاله حرف بزنيم؟ 

- بعدا؟ يعني كي؟ 

- هر وقت شما اماده بوديد.

ناهارمون رو كه خورديم اومديم تو پذيرايي. مطمئن بودم كه الان خاله ميگه من امادم. اومد يه چيزي بگه كه زنگ درو زدن. پريا بلند شد و باز كرد.

بعد برگشت و با خوشحالي گفت: مامان بيا ... مهمون داريم.

خاله بلند شد و رفت دم در. چيزي نمي ديدم ولي صداشون رو ميشنيدم.

خاله- تو اينجا چيكار مي كني؟ اخرين باري كه اومدي شش ماه پيش بود.

- ببخشيد توران جون كه بدون خبر اومدم. يهويي شد.

- عيبي نداره پسرم ... در اين خونه هميشه بروت بازه ... فقط چون خيلي وقت بود نيومده بودي تعجب كردم. داداشت كو؟ 

- الان مياد. رفت يه چيزي بخره. مهمون داريد؟ 

- اره مادر ... خيلي به موقع اومدي

- خيلي هم بد موقع شد.

- نه عزيزم. غربيه نيست.

در حالي كه حرف مي زدن اومدن تو پذيرايي. از جام بلند شدم و سلام كردم. پسره هم خيلي مختصر جواب داد. قيافش برام اشنا اومد ولي هرچي فكر كردم نشناختمش. حالا كه واسشون مهمون اومده بهتره من برم.

- خاله جون بابت ناهار ممنون. من ديگه بايد برم كلي كار ريخته رو سرم

- تو كه تازه اومدي.

پسره چمدونش رو برداشت و گفت: توران جون فكر كنم بهتره من برم. مزاحم شدم.

- نه من بايد برم. باور كنيد خيلي كار دارم

خاله اخمي كرد و يه نگاهي به پسره و بعد به من كرد: شماها چتون شده؟ 

پريا خنده اي كرد و گفت: مامان به نظرم هنوز همو نشناختن ... البته حقم دارن. دوتا شون خيلي عوض شدن.

پسره تو صورت من دقيق شد و منم تو صورت اون.

پريا- اي بابا ... مهراد چرا خنگ بازي در مياري؟ اين ليليه ... 

بعد برگشت رو به من: تو كه پويا رو راحت شناختي چرا مهرادو نشناختي؟ 

لبخندي زدم و متعجب گفتم: خداي من. مهراد چقدر عوض شدي.

اونم تعجب كرده بود: تو هم همين طور.

خاله- خب خدا رو شكر كه همو شناختين. بشينين من برم چايي بيارم. نيوشا، پريا بياين كمكم.

مهراد برگشت سمتم: تو كجا بودي؟ 

- زير اسمون خدا

اومد يه چيزي بگه كه همون موقع در باز شد و پويا و يه نفر ديگه اومدن تو. بعد از اينكه با خاله سلام كردن اومدن تو پذيرايي. با ديدنش فوري شناختمش. هيراد بود.برعكس مهراد اصلا عوض نشده بود. بلند شدم و لبخند غليظي زدم. همه منتظر بودن تا عكس العمل اونو ببينن.

اول چشماشو ريز كرد ... بعد با تعجب نگاه كرد ... تقربيا داد زد: ليلي ... 

همه زدن زير خنده.

منم در حالي كه مي خنديدم گفتم: چيه بابا ... چرا خونه رو گذاشتي رو سرت ... 

اومد جلوتر و دستمو گرفت ببينه واقعيم يا نه.

- باور نمي كنم. خودتي ليلي؟ 

- بايد كس ديگه اي باشم؟ 

و دستمو مشت كردم و بردم جلو. اونم مشت كرد و يكي زد روش و بعد زيرش. اخر هم هردو محكم زديم به هم. هر وقت هم ديگرو مي ديديم اينكارو مي كرديم.

- نه خود خودتي. دلم برات خيلي تنگ شده بود.

- دلت برام تنگ شده بود؟ مگه بار آخر نگفتي بري ديگه برنگردي. منم رفتم و برنگشتم.

- واي اون روزو يادم ننداز. چقدر از دستت حرص خوردم. ولي چون بچه بودم تا چند وقت فكر مي كردم به خاطر جمله ي من بود كه تو رفتي ... خدايي دلم برات تنگ شده بود. به خصوص شيطوني هايي كه باهم مي كرديم و باند عقرب.

- باند عقرب ... يادش بخير.

- هنوزم اون عقرب پلاستيكي ها كه نشون گروهمون بود رو نگه داشتم. هم مال خودم هم مال تو رو

- مال منو؟ 

- اره مگه يادت نيست روز اخر كه قهر كرديم انداختيش جلو پام؟ 

- الان يادم اومد. بايد بهم پسش بدي.

- باشه حتما. تو چمدونمه. فعلا حوصله ندارم بازش كنم.

هيراد و مهراد پسرعموي پويا و همبازي هاي من و لاله بودن. با اينكه نسبتمون زياد نزديك نيست ولي تابستونا مي رفتيم خونه ي خاله و با هم بازي مي كرديم. مهراد هميشه اداي ادم بزرگارو در مياورد ولي هيراد كاملا برعكس.

موبايلم زنگ خورد. ليا بود. مغازه شلوغ شده بود بيچاره دست تنها بود. بهش گفتم زود خودمو مي رسونم و قطع كردم. بلند شدم كه برم ولي هيراد گفت: كجا ما همش چند دقيقس اومديم.

- يه كار فوري پيش اومده. بايد برم.

پويا اومد جلو: ببينم چه كاري كه از ما مهمتره؟ 

- به تو چه جوجه ... سرپيازي يا ته پياز؟ 

- خود پيازم

خاله- باز شروع كردين؟ ليلي جان اتفاقي افتاده؟ 

- نه خاله جون. بوتيك شلوغ شده دوستم دست تنهاس

- باشه عزيزم برو

هيراد- صبر كنيد. من اول بايد مطمئن شم كه ما فردا همو مي بينيم. توران جون بريم دشت؟ 

پويا- كدوم دشت؟ 

هيراد- همون دشتی که خرگوش تاب داره

پويا- ها! بله

خاله- بس كنيد يه دقه ... اره هيراد جان فكر خوبيه.

مهراد- هيراد ما اومديم اينجا براي كار يا تفريح؟ 

پويا- مهراد دانا وارد عمل مي شود

هيراد- فردا شنبس و همه جا تعطيله. تو اگه ميخواي مي توني بري سركار ولي من نميخوام.

خاله- ليلي جان فردا تو ودوستت مي تونيد بريم پيك نيك؟ 

- مي تونيم ... ولي خاله دوستم ايراني نيستا..

خاله- باشه عزيزم مشكلي نيست.

- هيراد بساط شادي و نشاط يادت نره

هيراد- اهان گرفتم. اوكي

***

ليا از ماشين پياده شد و پرسيد: مطمئني همين جاس؟ 

- اره بيا بريم

- ليلي ... من نميام. تو برو

- چرا؟ 

- خجالت مي كشم

- چي؟ تو خجالت مي كشي؟ يه چيزي بگو باور كنم.

- اخه من كه نمي دونم خانوادت چجورين ... 

- نترس دراكولا نيستن. تازه خيلي مهربونن

و به زور دستشو گرفتم و دنبال خودم كشوندمش. بچه ها زير سايه ي درختي نشسته بودن و با ديدن ما بلند شدن و به استقبالمون اومدن.

بعد از مراسم معارفه هيراد رو به من كرد و گفت: بيا اينم عقربت

- ايول دستت درد نكنه ... ببينم اوردي؟ 

هيراد- اره..

- خوبه ... به موقعش وارد عمل مي شيم.

پويا- بچه ها من توپ واليبال اوردم. بياين به ياد قديما بازي كنيم.

هيراد- واي تو اين هواي خيلي حال ميده

- موافقم

پويا- خب چجوري گروه شيم؟ 

- مثل همون موقع ها. من و تو و هيراد. نيوشا هم بياد با ما. بقيه هم اونكي گروه. خوبه؟ 

پويا- اره. پاشين بريم.

مهراد- من بازي نمي كنم.

همه همزمان برگشتن سمتش. يه كتاب دستش بود و داشت مي خوند. قبلا ميومد بازي ولي الان ... 

خطاب به هيراد گفتم: تو كه هي مي گفتي عوضش مي كنم، اينجوري عوضش كردي؟ اينكه بدتر شده..

هيراد- چي بگم والا ... شرمنده ... رفتم نزديكش تا بلكه كمال همنشين درش اثر كنه ... نزديك بود خودم هم مثل اون شم. با خودم گفتم اون منو خراب نكنه؛ خودش عوض نشد عيبي نداره ... 

- خاك بر سرت كه عرضه نداشتي يه جوجه رو ادم كني ... 

مهراد- ليلي خانوم مي شنوم چي ميگيدا ... 

- واي مامانم اينا ... بشين سرجات ... واسه من لفظ قلم حرف مي زنه ... پاشو اين بساطو جمع كن بريم بازي.

مهراد- من نميام. شما بريد خوش باشيد.

- چه بهتر. بريم بچه ها اينو ولش كنيد

يه كمي رفتيم اون طرفتر تا مزاحم خاله و مطالعه ي مهراد نشيم. بچه هاي پريا هم براي خودشون بازي مي كردن

از هيراد پرسيدم: مي دوني به چي فكر مي كنم؟ 

- اره

- پس حله ... 

بازي رو شروع كرديم. همون طور كه بازي مي كرديم با هيراد حرف مي زدم جوري كه مهراد بشنوه ... 

- توي دنيا ادماي زيادي هستن كه اهل مطالعن و درس و كارن هستن ولي تفريح هم مي كنن. يه درصد كمي هستن فقط فقط مي چسبن به درس و كار.

هيراد- مي دوني چرا اون يه درصد اينجورين؟ 

- نه والا ... نمي دونم

هيراد- چون ترسو و بزدلن ... مي ترسن بيان تو جمع يه سوتي بدن و آبروشون بره.

- و ديگه كسي بهشون نگه دانا و عقل كل.

هيراد- دقيقا. تو از اين اداما تا حالا ديدي؟ 

- اره يكي ديدم

هيراد- تو فقط ديدي ... من يه عمره دارم با يكيشون زندگي مي كنم. اسمش مهراده ... 

- منم ميشناسمش.

هيراد- مي ترسه بياد واليبال بازي كنه و وقتش هدر بره يا اينكه گند بزنه و ما بهش بخنديم.

مهراد كتابشو بست و گفت: اگه من بيام بازي دست از سر كچلم برمي داريد؟ 

هيراد- وا ... تو كه رو سرت پر از موئه

همه خنده اي كردن و مهراد هم اومد بازي. ما برديم! 

هيراد رو به من كرد و گفت: بزن قدش

و كف دستامون رو محكم زديم به هم.

يه كمي كه گذشت پريا گفت: ليلي چرا دوستت ساكته؟ 

از ليا پرسيدم: چرا ساكتي؟ بچه ها ناراحتن كه حرف نمي زني

- چي بگم؟ من كه نمي فهمم شماها چي مي گيد

- خب راست مي گه ديگه ... نمي فهمه ما چي ميگم.

پريا- اي واي اصلا حواسمون نبود ... بچه ها از اين به بعد انگليسي حرف بزنين.

- بچه ها اين ليا اينجوري نيستا ... انقدر حرف مي زنه تا مخت سوت بكشه. داره مظلوم نمايي مي كنه.

پويا- صبر كن الان يه كاري مي كنم يخش اب شه. فقط نگاه كن

بعد هم شروع كرد به سوال پيچ كردن ليا. اونم خيلي با حوصله و كامل جواب مي داد.

تو اين فاصله از هيراد پرسيدم: مامان و بابات كجان؟ حالشون خوبه؟ 

- چه عجب شما حال بابا مامان مارو پرسيدي ... بله حالشون خوبه

- گفتي كجان؟ 

- ما امريكا زندگي مي كنيم. من و مهراد گاهي براي كار ميايم اينجا.

اومدم بپرسم چه كاري كه ديدم ليا وايساده و داره يه چيزي رو واسه پويا توضيح ميده و اصلا حواسش نيست.

مجيد توپو مي فرسته و هيراد محكم جواب ميده. توپ درست مي خوره تو پيشوني ليا و به پشت ميافته زمين. دويدم سمتش.

قبل از اينكه برسم بهش، بلند شد و نشست و در حالي كه سرشو گرفته بود گفت: حالم خوبه.

برگشتم سمت هيراد: ازش عذرخواهي كن

هيراد- عمرا

- زود باش

هيراد- بازي اشكنك داره ... سر شكستنك داره.

ليا- هيراد چي گفت؟ 

براش ترجمه كردم. سري تكون داد و گفت: خب راست ميگه ... 

پريا- ليا من از طرف هيراد معذرت ميخوام

هيراد- نمي خواد از طرف من چيزي بگي

خلاصه بعد يه كمي دعوا دوباره بازي رو شروع كرديم. ليا توپ رو گرفت كه بره سرويس بزنه. فهميدم نقشه اي داره. تموم قدرتشو جمع كرد و محكم به توپ ضربه زد. توپ صاف خورد تو شكم هيراد.

از درد صورتش جمع شد و دوتا دستشو گذاشت رو شكمش. زير لب هي فحش مي داد. ليا لبخندي زد و ازم خواست كه ضرب المثل رو به فارسي براش بگم و منم شمرده شمرده گفتم.

ليا رفت سمت هيراد كه نشسته بود روي زمين و با لهجه گفت: بازي..اشكنك داره ... سر ... سر

- سر شكستنك

ليا- سر شكستنك داره ... 

همه زدن زير خنده. لهجه ي ليا خيلي باحال بود.

هيراد با حرص گفت: هه هه هه ... خنديدم.

و رو به ليا گفت: حسابتو مي رسم.

ليا- چي گفت؟ 

- هيچي خودتو ناراحت نكن

پويا- هيراد حرصش گرفته ... مورچه گازش گرفته

هيراد كفششو در اورد و به سمتش پرت كرد ولي پويا جاخالي داد.

پويا- خب ديگه بازي بسته. بريم ناهار بخوريم.

ناهار جوجه كباب درست كرديم و خورديم. ياد اون روزي افتاد كه با كسري و بقيه رفته بوديم كوه.

بعد ناهار به هيراد اشاره زدم كه بريم.

- كجا گذاشتي؟ 

- پشت اون درخته ... 

رفتيم پشت همون درخته. يه كيسه ي سفيد بود. دولا شدم و توشو ديدم. دو تا تفنگ آب پاش كه شكل تفنگ واقعي بود و دوتا آب معدني بزرگ

- الان وقتشه ... بيا پرش كن.

تفنگا رو پر از آب كرديم

- خيلي دلم مي خواد حال مهرادو بگيرم ... حاضري بريم؟ 

هيراد اخمي كرد و دستشو گرفت رو به اسمون: فك كنم بارون گرفته..

- نه بابا توهم زدي

يهو بارون شدت گرفت و من ضايع شدم. از دور ديدم بقيه دارن وسايلشون رو جمع مي كنن. حسابي پكر شدم

هيراد- اينا رو بايد بذاريم واسه ي دفعه ي بعد! 

***

اومديم خونه ي خاله. هممون خيس خيس شده بوديم. خاله شومينه رو روشن كرد و پريا چايي اورد تا گرم شيم. هر كس با يه نفر ديگه حرف مي زد.ليا با پريا حسابي دوست شده بود. من و هيراد هم رو به روي هم نشسته بوديم براي هم شكلك در مياورديم. هيراد يهو كلشو كج كرد. فكر كردم داره ادا در مياره ولي داشت به پيانو ي پشتم نگاه مي كرد.

پرگشت رو به پويا و پرسيد: اين پيانو مال توئه؟ 

- اره ... 

- تازه خريدي؟ 

- چهار ماهي ميشه. تو خيلي وقته اينجا نيومدي.

- بلدي بزني؟ 

- نه.

- پس چرا خريدي؟ 

- براي خوشگلي ... ولي خدا رو چه ديدي شايد يه روزي ياد گرفتم

- حيف شد. الان يه اهنگ كم داره ... 

برگشتم به پيانو نگاه كردم. خيلي شبيه مال سامان بود. وقتي اومدم اينجا يكي از تفريحام ويولن و پيانو زدن بود. خيلي پيشرفت كردم. بلند شدم و رفتم كنار پيانو. تك تك خاطراتم رو با سامان زنده مي كنه ... دستي بهش كشيدم و نشستم پشتش.

اومدم شروع كنم كه هيراد گفت: ليلي بيا اين ور مي زني خراب مي كني ميافته تقصير من.

- نگران نباش. اگه خراب شد خودم خسارتشو مي دم

بعد شروع كردم به زدن يه اهنگ ملايم.

همه رفته بودن تو حس كه هيراد بلند شد و گفت: افرين خيلي خوب مي زني ولي ديگه نزن

- چرا؟ 

- يه اهنگ شاد بزن ميخوام بخونم.

سري تكون دادم و يه اهنگ شاد رو شروع كردم ... 

- زمستون خدا سرده دمش گرم

زمین رو مثل یخ کرده دمش گرم

دم گرم کسی نیست توی این شهر

اون عاشقی که ولگرده دمش گرم

دست از زدن كشيدم و به هيراد نگاه كردم.

هيراد- چي شد؟ 

- كي بهت گفته صدات خوبه؟ 

هيراد- معلومه همه از صدام تعريف مي كنن

مهراد- بله يادمه اخرين بار چند تا گوجه فرنگي حوالت كردن.

هيراد- شماها كه چيزي سرتون نميشه ... الان از ليا مي پرسم.

من بهش اشاره كردم كه بگه نه. اونم سري تكون داد و گفت: اصلا.

هيراد كه ضايع شده بود: خي اونم كه فارسي سرش نميشه.

ليا بي توجه به هيراد گفت: ولي ليلي صداش عاليه! 

پريا- واقعا؟ 

ليا- بله. چند باري هم تو جمع دوستامون خونده و خيلي ازش استقبال شده.

خاله- ليلي برامون بخون

- اخه ... 

خاله- به خاطر من ... 

سرمو تكون دادم و لبخندي زدم. چشمامو بستم تا فكر كنم چي بخونم. اهنگ مورد علاقه ي خاله كه خيلي ها باهاش خاطره دارن ... خودم هم دوسش دارم. با تموم وجود شروع كردم به خوندن ... 

باز ای الهه ناز، با دله من بساز

کین غم جانگداز، برود ز برم

گر دل من نیاسود، از گناه تو بود

بیا تا ز سر گنهت گذرم.

باز میکنم دسته یاری به سویت دراز

بیا تا غم خود را با راز و نیاز، ز خاطر ببرم.

گرنکند تیر خشمت دلم را هدف؛

بخدا همچون مرغ پر شور و شرر، 

بسویت بپرم.

آنکه او ز غمت دلبندد چون من کیست؟ 

ناز تو بیش از این بهر چیست؟ 

تو الهه نازی در بزمم بنشین

من تو را وفادارم بیا که جز این، 

نباشد هنرم.

اینهمه بیوفایی ندارد ثمر

بخدا اگر از من نگیری خبر، 

نیابی اثرم.

اشك تو چشمام جمع شده بود ... برگشتم رو به بقيه. همه مات نگام مي كردن. هيراد و ليا شروع كردن به دست زدن.

خاله اشك تو چشماش جمع شده بود. با لبخند گفت: فوق العاده بود ... هنوز يادت بود من اين اهنگ رو دوست دارم؟ 

- مگه ميشه يادم بره؟ ! هممون باهاش كلي خاطره داريم.

پويا رو به هيراد گفت: به اين ميگن صدا ... ياد بگير

هيراد- بد نبود. قابل تحمل بود. بايد براش يه كلاس بذارم

از رو ميز يه سيب برداشتم و به طرفش پرت كردم ولي جاخالي داد.

نيوشا براي اينكه از دعوا جلوگيري كنه گفت: پيانو هم خيلي قشنگ مي زني. از كي ياد گرفتي؟ 

- يكي از ... دوستام

پريا- چيزه ديگم بلدي بزني؟ 

- اوهوم ويولن

نيوشا- واي من خيلي ويولن دوست دارم ولي هيچ وقت حوصله نداشتم برم كلاس ... يه بار بايد برامون بزني

- باشه حتما يه بار با خودم ميارم.

و رفتم نشستم سر جام. دوباره همه شروع كردن به حرف زدن.چقدر كنار خانواده بودن لذت بخشه ... من و لاله خودمون رو از اين لذتو سالها محروم كرديم ... 

صداي مهراد منو به خودم اورد: خوش به حال لاله ... 

- چرا؟ 

- چون خواهرش صداش خوبه. هيراد با اين صداي افتضاحش كلافم كرده. راه ميره تو خونه و آواز مي خونه.

- صداي لاله از من بهتره ... 

- از توران جون شنيدم ايرانه. درسته؟ 

سرمو تكون دادم.

- خيلي دلم ميخواد ببينمش. حتما اونم مثل تو خيلي عوض شده. 

زير لب گفتم: هيچ وقت نمي بينيش ... 

- چيزي گفتي؟ 

- گفتم اره عوض شده

- كي مياد اينجا؟ 

- نمياد.

- چرا؟ 

- داستانش مفصله. باشه براي بعد

- من وقت دارم

- من حوصله ندارم

از لحنم جا خورد. خواستم عذرخواهي كنم كه ليا اشاره زد كه دير شده. بلند شديم و خدافظي كرديم. لحظه ي آخر ليا برگشت رو به همه و گفت: شنبه ي هفته ي بعد مسابقه ي سواركاري هستش و ليلي وقراره شركت كنه. خوشحال ميشيم بياين تماشا

هيراد- ليلي؟ اسب سواري؟ خدا بده شانس

پويا- كجا هست؟ 

- آدرسو برات اس ام اس مي كنم

مجيد- ماشالا از هر انگشت ليلي خانوم يه هنر مي باره.

- شما لطف داريد ... خب ديگه با ديرمون شده ... 

***

دم در اتاق ایستاده بود و حرف می زد.منم داشتم لباسمو عوض می کردم.خیلی خسته شده بودم و دیدن اسب و سوار شدنش باعث شد خاطراتم بیان جلوی چشمم و حالم بد شه ... دلم بدجوری گرفته ... 

- من مطمئنم تو اول میشی ... امروز خیلی خوب بودی.

- ممنون. حالا برو بذار به کارام برسم.

- باشه ... 

روی تخت دراز کشیدم.قطرات بارون محکم به پنجره می خوردن ومیومدن پایین و پنجره رو می شستن.آسمون هم دلش مثل من گرفته ... نگام به پیانوی کهنه و دست دومم میافته. در مقابل پیانوی گرون قیمت سامان و پویا هیچه ولی حداقل میشه باهاش زد ... میشه باهاش اروم شد ... 

بلند شدم و نشستم پشتش ... دلم میخواد تا صبح بزنم و بخونم ... 

پای پنجره نشستم کوچه خاکستری باز زیر بارون

من چه دلتنگتم امروز

انگار از همون روزاست حال و هوام رنگ توئه

کوچه دلتنگ توئه

دلم گرفته دوباره هوای تو رو داره

چشمای خیسم واسه ی دیدنت بی قراره

این راهه دورم خبرم از دل من که نداره

آروم ندارم یه نشونه می خوام واسه قلبم

جز این نشونه واسه چیزی دخیل نمی بندم

این دل تنهام دوباره هوای تو رو داره

هوای شهر تو و بوی گلاب

پیچیده توی اتاقم مثل خواب

داره بدجوری غریبی می کنه

آخه جز تو دردمو کی می دونه

دلم گرفته دوباره هوای تو رو داره

چشمای خیسم واسه ی دیدنت بی قراره

این راهه دورم خبرم از دل من که نداره

(اهنگ دلم گرفته از امین رستمی)

گریه نذاشت ادامه بدم ... چهره ی سامان مدام میاد جلوی چشمم ... می دونم فراموش کردن غیرممکنه ولی میشه به یاد نیاورد ... پس چرا همش همه چی یادم میاد انگار همین دیروز بود که اتفاق افتاده؟ چرا این خاطرات دست از سرم برنمی دارن؟ خسته شدم ... ای خدا ... 

(شیشه ی پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست

آسمان سربی رنگ

من درون قفس اتاقم تنگ ... )

صدای داد و فریادی منو از خواب پروند. سرمو از روی پیانو بلند کردم. اشکام رو گونم خشک شده بود. از اتاق رفتم بیرون. لیا رو دیدم که با موبایلش حرف می زنه و از عصبانیت سرخ شده ... 

- تو به چه حقی این حرفو می زنی؟ با خودت چه فکری کردی؟ دیگه به من زنگ نزن روانی! 

موبایلشو پرت کرد رو مبل و نشست روی زمین با دوتا دستش سرشو گرفت و زد زیر گریه. رفتم کنارش نشستم و نوازشش کردم. وقتی اروم شد ازش پرسیدم: کارل بود؟ 

سرشو تکون داد.

- چی می گفت؟ 

- می گفت پشیمونه و ... 

با ضربه ای که به پنجره خورد هردومون از جا پریدیم. سریع رفتم پشت پنجره. کارل با دیدن من سرشو انداخت پایین.

لیا با عصبانیت گفت: الان حسابشو می رسم

- صبر کن من میرم.

پالتومو برداشتم و با عجله رفتم پایین. درو باز کردم و گفتم: چی میخوای؟ 

- با تو کاری ندارم. بگو بیاد پایین

- اون با تو کاری نداره..

- ببین نمیخوام بحث کنم برو بگو بیاد

- توقع داری باهات حرف بزنه؟ تو لیا رو خیلی بد ول کردی و رفتی سراغ یکی دیگه.

- اره تو راست میگی. ولی اومدم جبران کنم

- اگه همین الان از اینجا نری پلیسو خبر می کنم.

اینو گفتم و محکم درو بستم. 

- من میرم ولی برمی گردم ... 

دلم میخواد بزنم لهش کنم. فکر می کنه هر وقت هرچی بخواد می تونه به دست بیاره.

شمارش معکوس شروع شد. خودمو اماده کردم. حالا دیگه حتما باید ببرم. اگه کارل ببره مطمئنم لیا تا چند سال باهام حرف نمی زنه.

یک ... دو ... سه ... شروع! 

با تموم قلبم به پهلوی اسبم می زدم. از همه زدم جلو. کارل حرصش گرفت و به اسبش بیشتر فشار اورد و از من زد جلو و بعد برگشت رو به من برام ابروهاشو انداخت بالا.

زیر لب گفتم: فک کردی می ذارم ببری؟ این مسابقه فقط یه برنده داره ... 

تا آخرای مسابقه هی اون می زد جلو هی من! یه ماشین هم همزمان با ما میومد و فیلم می گرفت.از دور که خط پایانو دیدم سرعتمو بیشتر کردم.خیس عرق شده بودم. چشمامو بستم و از خط رد شدم.

صدای دست و جیغ رفت هوا. توی اون شلوغی صدای لیا رو شنیدم: لیلی چشماتو باز کن

اروم لای چشمامو باز کردم و پرسیدم: چی شد؟ 

- هنوز معلوم نیست. تو و یکی دیگه باهم رد شدید باید دوباره فیلمو ببینن

- وای لیا اگه اون برده باشه خودمو می کشم

- چرا؟ 

- اون روانی کارله! 

صدای داور باعث شد که همه سکوت کنن: برنده ی مسابقه ی امروز خانوم لیلی رنجبر هستش! 

مات به داور نگاه کردم. لیا جیغ بلندی کشید و بغلم کرد.ژ

- لیا میشه منو بزنی؟ فکر می کنم خوابم! 

- بیدار بیداری..گفتم می بری

بعد لپمو کشید.

- به سه نفر اول مدالی برای یادبود داده می شود و به نفر اول علاوه بر مدال 5000 دلار هم داده می شود.

رفتم جلو و جایزمو گرفتم. احساس می کردم چون ایرانیم یه جور افتخار واسه کشورمه ... 

کارل هم مدالشو گرفت و با حرص به ما نگاه کرد. بچه ها هم اومدن پیشم و یه دسته گل دادن بهم کلی تبریک گفتن.

هیراد به کارل اشاره کرد که داشت می رفت و بعد گفت: یارو حرصش گرفته مورچه گازش گرفته.

خنده ای کردم و گفتم: حسابی حرصش گرفته ... خاله کجاست؟ 

پویا- تو جاهای شلوغ حالش بد میشه تو ماشین موند.

پریا- مطمئن بود تو می بری.

هیراد- خب بچه ها ناهار مهمون لیلی هستیم.

- کی گفته؟ 

پویا- ای بابا لیلی خودت گفتی

مهراد- منم یادمه

- به چه عجب دو کلام از مادرعروسم شنیدیم. فقط به خاطر مهراد

هیراد- حالا چرا 5000 دلار بهت دادن؟ مگه پولشون رو از سر اوردن؟ 

- اسپانسرشون یه شرکت بزرگه

- تو خوبی بابا چه پزی هم میده

پریا- خوبه تو فامیلمون یکی هست که بتونه ما رو سربلند کنه ... 

دلم میخواست الان سامان هم پیشم بود بهم تبریک می گفت ... چه چیزا میخوام ... من خودم خواستم که نباشه ... ولی با همه ی این چیزا جاش کنارم خالیه ... 

نیستی حالم خرابه

داغون شدم مردم

ولی باز تو رو بخشیدم

نیستی دلشوره دارم

این تقدیر بی رحم با قلبم

نیستی حالم خرابه

دستام سرده سرده

نیستی و هوای این گریه

داره بغضمو میشکنه

من مردمو دستای تو

قاتل منه ... 

 فصل پنجم

از رستوران که اومدیم بیرون موبایل لیا زنگ خورد. برداشت و خیلی شاد جواب داد.

هیراد برگشت رو به من و پرسید: کی بود که انقدر خوشحال شد؟ 

- چه می دونم. از خودش بپرس

هیراد- مگه از جونم سیر شدم ... 

پویا- لیلی دستت دردنکنه ناهار خیلی خوبی بود

هیراد- اره خیلی چسبید

- خواهش می کنم.

لیا موبایلشو قطع کرد و با هیجان گفت: لیلی میراندا بود. خبر برنده شدنت به اونام رسیده. امشب برات مهمونی گرفتن و همه رو دعوت کردن..

- اونا رو از کجا فهمیدن؟ 

- نمی دونم ... شاید اخبار گفته

دلم شور افتاد. لیا سکوت منو که دید رو به بقیه گفت: شمام اگه بخواین می تونید بیاین.

همه تشکر کردن و گفتن که نمی تونن بیان ولی هیراد گفت: حالا که اصرار می کنید ... برنامه مو جور می کنم میام.

بی توجه بهش آستین لیا رو کشیدم و از جمع فاصله گرفتیم.

لیا غرغرکنان گفت: چی شده؟ 

- اگه سامان پیدام کنه چی؟ 

- چرا انقدر بزرگش می کنی؟ 

- ببین اگه ... 

- دروغ گفتم ... من بهشون خبر دادم

بعدم برگشت پیش بقیه که من یه وقتی دعواش نکنم ... ولی من بازم نگران بودم ... 

هیراد اروم ازم پرسید: چیزی شده؟ 

- نه ... چیزی نشده

- ولی چشمات یه چیزه دیگه میگن

- دروغ میگن

لیا آدرس خونه ی میراندا رو داد به هیراد و از همه خدافظی کردیم و رفتیم مغازه.لیا تو راه هرچی جوک بلد بود گفت ولی اصلا انرژیش تموم نشد.

چک جایزه رو بوس کرد و گفت: لیلی عاشقتم.الان کلی کار می تونیم با مغازه بکنیم.وای ... قیافه ی کارل دیدنی شده بود ... 

خمیازه ای کشیدم و گفتم: لیا من میرم خونه. خیلی خستم

- حتما برو. باید برای شب سرحال باشی. با ماشین برو

- راه که زیاد نیست ... پیاده میرم تا هوا بخورم

- باشه مراقب باش

هوا خیلی سرده ... خیلی ... از وقتی اومدم تورنتو یه روز گرم ندیدم ... منی که خیلی به ندرت سرما میخوردم پارسال ده روز تو بیمارستان بستری بودم. ولی با این حال شهر قشنگیه ... 

دوباره یاد سامان افتادم ... نکنه لیا بهم دروغ گفت تا خیالمو راحت کنه؟ چرا به این موضوع فکر نکرده بودم ... اگه از این طریق پیدام کنه چه خاکی تو سرم بریزم؟ ! 

- لیلی ... 

حتی صداش هنوزم تو گوشمه ... چرا نمی تونم همه چی رو فراموش کنم و به زندگیم ادامه بدم؟ 

- لیلی ... 

دست بردارم نیست ... خدایا من یه زندگی جدیدو بدون اون شروع کردم ... کمکم کن فراموشش کنم ... می ترسم یه روزی برگردم اون پشتم باشه ... این ترسو از دلم بردار ... نذار دوباره داغون شم ... تازه دارم ارامش و خوشبختی رو کنار خانوادم حس می کنم ... کاری نکن بهم بخوره این ارامش ... 

- لیلی رنجبر

وایسادم ... یه کمی سرمو چرخوندم و سایه ای پشت سرم دیدم ... قلبم داشت میومد تو دهنم ... برنگشتم نگاش کنم.فکر کنم توهم زدم ... آب دهنمو قورت دادم و به راهم ادامه دادم ... 

- لیلی ... صبر کن..

ولی صداش ... مگه میشه صدایی که باعث به تپش افتادن قلبم میشه رو فراموش کنم؟ ! یعنی اشتباه می کنم؟ ... 

اروم برگشتم ... نفسم تو سینم حبس شد ... خودشه ... خدایا خودشه ... صورتش یه کمی شکسته شده ولی هنوزم جذابه ... موهاش هم یه کمی خاکستری شده ... 

ناخنم رو تو گوشتم فرو کردم تا گریم نگيره ... 

سامان زمزمه كرد: ليلي ... 

به خودم اومدم. بارها خودم رو براي چنين لحظه اي اماده كرده بودم. تمام نيرومو جمع كردم و اب دهنمو قورت دادم و بعد به انگليسي گفتم: شما كي هستي؟ 

- من كيم؟ بهد از دو سال نيم كه پيدات كردم مي پرسي من كيم؟ البته حقم داري نشناسي ... 

صداش مي لرزيد ... 

اخمي كردم و به انگليسي گفتم: من نمي فهمم شما چي ميگيد. لطفا مزاحم نشيد.

و برگشتم و به سمت خونه راه افتادم و سامان رو مبهوت به جا گذاشتم. اشكام جاري شد ... خدايا من چيكار كردم كه باهام اينجوري مي كني؟ بنده ي خوبي نبودم درست ... ولي تا كي بايد تاوان بدم؟ ديگه نمي تونم ... ديگه تحمل ندارم ... 

( خستم از اين زندگي كه نامش زندگيست

پس قشنگي هاي دنيا مال كيست؟ 

باختم در عشق اما باختن تقدير نيست

ساختم با درد تنهايي مگر تقدير چيست؟ )

چراغ اتاقو روشن كرد. نور چشمامو اذيت كرد.

- تو كه هنوز حاضر نشدي ... 

- چراغو خاموش كن

لحنم انقدر بد بود كه فوري خاموش كرد.

اومد نزديك و پرسيد: چي شده؟ 

- ليا هي بهت گفتم نميخوام برم مسابقه

- مگه بد شد جايزه رو بردي؟ 

- بد نشد ... افتضاح شد. جايزه مال خودشون اين گندي كه بالا اومده رو چجوري بايد درست كنم؟ 

- درست حرف بزن ببينم چي شده

- ليا ... سامان ... سامان پيدام كرد ... 

ليا متعجب گفت: نه! آخه چجوري؟ ! 

- من چه مي دونم ... حتما تو اخبار خبر برنده شدنم رو ديده ... 

- ليلي بي عقل ... تو امروز برنده شدي به نظرت اون مي تونه توي چند ساعت خودشو برسونه اينجا؟ 

- راست ميگيا ... حواسم نبود

- حالا كي ديديش؟ چيكار كردي؟ 

همه چي رو براش گفتم. اونم لبخندي زد و گفت: آفرين كار خوبي كردي. اينجوري مي فهمه كه تو فراموشش كردي. حالا پاشو دست و صورتتو بشور و حاضر شو كه داره دير ميشه.

و به زور بلندم كرد و برد دستشويي. تو آينه زل زدم به خودم. چشمام پف كرده و صورتم سرخ سرخ شده بود.

حالت تهوع داشتم و سرم گيج مي رفت. اب سردو باز كردم و سرمو بردم زير شير. تا مغز اسخونم يخ كرد. حالم خيلي بهتر شد و در عرض نيم ساعت حاضر شدم.

وارد خونه ي ميراندا كه شديم جمعيت ريختن رو سرم. خيلي شلوغ بود. شصت نفري بودن. شايدم بيشتر. خوبي اين جمع اينه كه چند تا ايراني هم هستن. با اينكه زياد با هم كاري نداريم ولي احساس غربت نمي كنم. ميراندا اومد و مارو نجات داد و برد تو اتاق. پالتومو دراوردم و دستي به موهام كشيدم و رفتيم بيرون. مثل هميشه بساط اهنگ و رقص به راه بود.

نگاهي به ساعت كردم. هيراد بايد همون موقع ها مي رسيد. تو حال و هواي خودم بودم كه ليا بازومو وشگون گرفت.

- آي چته؟ 

- اونجا رو نگاه كن

و به رو به رو اشاره زد. شوكه بهش خيره شدم.

- خودشه نه؟ 

آروم سرمو تكون دادم

- چه خوش قيافه ... آفرين به انتخابت

چشم غره اي بهش رفتم ولي اعتنايي نكرد

- اين پسره كه داره باهاش حرف ميزنه رو چند بار اينجا ديدم ... ايرانيه ... چقدرم شبيه همن.

- برادرش ماهانه ... عكساشو رو ديوار اتاقش ديده بودم.

- اون ونه رو مي بيني كه طوسي پوشيده؟ زنشه. خيلي هم ناز و مهربونه

- به من چه ... 

همون موقع هيرادو ديدم كه داره با نگاش دنبال ما مي گرده. يه فكري از تو ذهنم گذشت. لبخند غليظي زدم و براش دست تكون دادم. هيراد اومد پيشمون و سلام كرد و من هم خيلي گرم جوابشو دادم. زيرچشمي به سامان نگاه مي كردم. زل زده بود به ما. مطمئن بودم كه مي دونست ما ميايم اينجا.

هيرادو نشوندم وسط خودمون. يه كمي كه با هم حرف زديم، ميراندا اومد ليا رو بلند كرد و با هم رفتن وسط. منم خودمو چسبوندم به هيراد. تو دلم خدا خدا مي كردم كه هيراد بهم بگه پاشو برقصيم. انگار فكرمو خونط.

- بلدي برقصي؟ 

- معلومه كه بلدم

- پس چرا زودتر نگفتي؟ 

و دستمو گرفت و بلندم كرد. بر خلاف تصورم خوب مي رقصيد. در چنين جاهايي كاملا فرقاش با مهراد مشخصه.

هيراد با خنده پرسيد: به چي فكر مي كني؟ 

- به دوست دخترات

- دوست دخترم كجا بود

- كاملا از طرز رقصيدنت معلومه كه نداري

- چه ربطي داره چون تو خوب مي رقصي من بايد بگم كلي دوست پسر داري؟ 

- دخترا رقص تو ذاتشونه. همه خوب مي رقصن

- يه كاري نكن برم آتيش درست كنم پرتت كنم توش

- جرئتشو نداري

دستمو فشرد. فكر مي كنه خيلي زور داره. الان نشونت ميدم. همچين دستشو پيچوندم كه نزديك بود دادش بره هوا. از قيافش غش غش خنديدم. يهو نگام به نگاه سامان دوخته شد. فوري سرمو برگردوندم. ليا اشاره كرد كه بريم پيشش.

اروم زير گوشم گفت: كارل اومده

پسره فكر مي كنه خيلي زرنگه. يه آشي برات بپزم تا ديگه دور ور ليا نپلكي.

- گوش كن ليا از هيراد دور نشو پچسب بهش.

- چرا؟ 

- كاري كه بهت ميگم بكن. چاره ي ديگه اي نداريم. هر دومون بايد اينكارو بكنيم.

ميراندا رفت جاي اون پسره كه داشت مي خوند و ميكروفن رو ازش گرفت و گفت: بچه ها همگي مي دونيد كه چرا امشب اينجا جمع شديم ... با افتخار ليلي ... 

صداي دست و جيغ رفت هوا.

- خب ... ليلي چندباري تو جمعمون خونده و صداي خيلي خوبي داره. ازش مي خواييم امشب هم برامون بخونه.

دوباره صداي دستا بلند شد. همه برگشتن رو به من. لبخندي زدم و بلند شدم. مي دونستم چه اهنگي بخونم. به پسره توضيحات لازمو دادم و ميكروفن رو ازش گرفتم و شروع كردم. اولش فقط به هيراد نگاه مي كردم. ريتم اهنگ تند بود و همه مي رقصيدن.

I let it fall, my heart

گذاشتم قلبم سقوط کنه

And as it fell, you rose to claim it

و در حالی که داشت سقوط میکرد تو بلند شدی تا فتحش کنی

It was dark and I was over

همه جا تاریک بود و من به اخر خط رسیده بودم

Until you kissed my lips and you saved me

تا اینکه تو منو بوسیدی و نجاتم دادی

My hands, they’re strong

دستهای من قوی ان

But my knees were far too weak

اما زانوانم اونقدر قوی نبودن

To stand in your arms

تا بتونم توی اغوشت محکم باشم

Without falling to your feet

و به پات نیفتم

به پسره اشاره كردم. فوري فهميد و ريتم اهنگ رو كند كرد. همه متعجب برگشتن رو به من. ديگه هيچكس نمي رقصيد. نگامو از رو هيراد بردم به سمت سامان و زل زدم تو چشماش ... با تموم وجود خوندم ... 

But there’s a side to you that I never knew, never knew

اما یه چیزی رو در مورد تو هیچوقت نمیدونستم…هیچوقت نمیدونستم

All the things you’d say, they were never true, never true

هر چیزی که گفتی هیچوقت راست نبود…هیچوقت راست نبود

And the games you play, you would always win, always win

و با این بازی هایی که در میاری تو همیشه برنده ای… همیشه برنده ای

But I set fire to the rain

اما من باران رو به آتش کشیدم

Watched it pour as I touched your face

و بارشش رو درحالی که صورتت رو نوازش میکردم میدیدم

Let it burn while I cry

بذار باران مشتعل بشه در حالی که من گریه میکنم

‘Cause I heard it screaming out your name, your name

چون من شنیدم! باران داشت اسم تو رو فریاد میزد…اسم تو

When laying with you

وقتی با تو ام

I could stay there, close my eyes

میتونستم اونجا بمونم و چشمامو ببندم

Feel you here, forever

و برای همیشه تو رو کنار خودم احساس کنم

You and me together, nothing is better

من و تو با هم هستیم و هیچ چیز بهتر از این نیست

‘Cause there’s a side to you that I never knew, never knew

اما یه چیزی رو در مورد تو هیچوقت نمیدونستم…هیچوقت نمیدونستم

All the things you’d say, they were never true, never true

هر چیزی که گفتی هیچوقت راست نبود…هیچوقت راست نبود

And the games you’d play, you would always win, always win

و با این بازی هایی که در میاری تو همیشه برنده ای… همیشه برنده ای

That was the last time, the last time

چون میدونستم این آخرین بار بود…آخرین بار

Sometimes I wake up by the door

بعضی موقع ها وقتی بیدار میشم و می فهمم پیش در خوابم برده

Now that you’ve gone, must be waiting for you

حالا که رفتی باید منتظرت باشم

Even now when it’s already over

حتی حالا که این عشق تموم شده

I can’t help myself from looking for you

نمی تونم دنبالت نگردم

I set fire to the rain

من باران رو به آتش کشیدم

And I threw us into the flames

و خودم و تو رو به قلب شعله ها پرت کردم

Where I felt somethin’ die

اونجا بود که مردن یه چیزی رو حس کردم

‘Cause I knew that that was the last time, the last time, oh

چون میدونستم این آخرین بار بود…آخرین بار

Oh, no

Let it burn, oh

بذار مشتعل شه

Let it burn

بذار مشتعل شه

Let it burn

بذار مشتعل شه

(اهنگset the fire to the rainاز adele)

آهنگ كه تموم شد صداي دست و جيغ نزديك بود گوشامو كر كنه. سامان سرشو انداخت پايين و از سالن رفت بيرون. طاقت شنيدن حقيقتو نداشت.

هيراد اومد جلو و گفت: ميخوام اعتراف كنم كه صدات فوق العادس ... 

- ممنون ... ليا كو؟ 

- نمي دونم

نگاهي به اطراف كردم و كنار يكي از بچه ها ديدمش. كارل داشت به سمتش مي رفت. حالت طبيعي نداشت و لنگ مي زد. نفهميدم چجوري خودمو رسوندم اونجا. وايسادم جلوي ليا. كارل خنده اي تو صورتم كرد. بو گند دهنش داشت خفم مي كرد. تفي انداختم تو صورتش.

عصباني گفت: برو كنار ... 

- اول بايد از روي جنازه ي من رد شي

هيراد قهرمان بازي دراورد و با كارل درگير شد. ليا از ترس خودشو پشتم قايم كرد. رنگش شده بود عين گچ ديوار. چندتا از پسرا فوري اونا رو از هم جدا كرد. كارل بدجوري از دماغش خون ميومد. بچه ها اونو از خونه بردن بيرون. كنار چشم هيراد هم زخم شده بود و خون ميومد. ليا گريه مي كرد. ميراندا دويد و جعبه ي كمك هاي اوليه رو اورد.

از دستش كشيدم و يه تيكه پنبه برداشتم و بتادين زدم بهش و گذاشتم رو زخم هيراد. صورتش از درد جمع شد.

- تحمل كن ... 

- اين چيزا براي يه مرد چيزي نيست

- حالا نمي خواد قپي بياي آقاي مرد. تو هم نبودي از پسش بر ميومدم.

- با ليا چيكار داشت؟ 

- قبلا دوست پسرش بوده ولي بهش خيانت مي كنه. الان ميگه پشيمون شده ... 

نفس عميقي كشيد تو فكر فرو رفت. بلند شدم برم دستامو بشورم. كنار دستشويي يه اتاق بود كه ازش صداي حرف ميومد. گوشامو تيز كردم ... صداي سامان بود ... 

- ماهان اين همه عذاب برام بست نبود؟ 

پوزخندي زدم و تو دلم گفتم: دقيقا اين سئوالي كه منم دارم

- سامان بايد صبر كني ... 

- نمي بيني چجوري داره دلبري مي كنه؟ آهنگي خوند دقيقا خطاب به من بود. تو چشمام زل زده بود و از ته دلش مي خوند. اينو حس مي كردم ... نديدي چجوري با اون پسره مي رقصيد و غش غش مي خنديد؟ 

- سامي تو انتظار اين حرفا رو داشتي، مگه نه؟ 

- اره ماهان داشتم ... ولي الان تحملشو ندارم

( تا دل من مشتاق عاشق بودن است

دلبري كردن يكي از بي نيازي هاي توست)

چشمامو رو هم فشردم و فوري از اونجا رفتم. ديگه نمي خواستم حرفاشون رو بشنوم.

- الو هيراد ... سلام

- به سلام ليلي خانوم..حال شما؟ 

- خوبم مرسي. كجايي؟ 

- كجا بايد باشم؟ ! سركار

- خب پس كارت تموم شد بهم زنگ بزن

- تو كارتو بگو

- ميخواستم ببينمت

- باشه كارمو ميدم مهراد بكنه. كجا بيام؟ 

- ماشين دست لياس. ميشه بياي دنبالم؟ 

- اوكي تا نيم ساعت ديگه اونجام.

هيراد راس نيم ساعت رسيد. بدون توجه بهش رفتم سوار ماشين هيراد شدم. مي دونستم اونجاس چون صبح كه ليا داشت مي رفت مغازه ديدش. از توي كيفم شاخه گل رز رو دراوردم و دادم به هيراد جوري كه ديده نشه.

- اگه ميشه اينو بده به من. جوري كه معلوم شه.

- چي شده؟ 

- ميگم برات

سري تكون داد و با خنده گل رو داد بهم. منم لبخندي زدم و گل رو گرفتم و بوش كردم.

- خب كجا برم؟ 

- يه كافي شاپ همين دور و ورا هست.

چند دقيقه يعد اونجا بوديم. از ماشين پياده شدم. در كافي شاپو برام باز كرد. لبخندي زدم. اونم يه چشمك زد. ميز دو نفره ي كناره پنجره رو انتخاب كرديم و نشستيم.

- ميخواي بگي اينكارا براي چيه؟ اون مرده كي بود كه تعقيبمون مي كرد؟ 

- صبر داشته باش. همه چيو ميگم

گارسون سفارشمون رو اورد. هيراد خيره شده بود به من.

درحالي كه قهوه مو هم مي زدم گفتم: به چي زل زدي؟ 

- به چشمات ... اصلا عوض نشدن ... هنوزم مثل دريا آبي و عميق

ياد سامان افتادم ... اونم چشمامو دوست داشت ... 

- قبل از اينكه حرف بزني يه سئوال بپرسم؟ 

- بپرس

- تو نسبت به من چه احساسي داري؟ 

سرمو بلند كردم. خيلي يهويي و بي مقدمه پرسيد. توقعشو نداشتم.

- راستشو بخواي ... تو مثل برادرم مي موني ... از بچگي همين حسو نسبت بهت داشتم

لبخند محوي زد: خيالم راحت شد ... منم تو رو مثل خواهرم دوست دارم. ولي همه فكر مي كنن با همو دوست داريم و توقع دارن كه با هم ازدواج كنيم ... مي ترسيدم تو هم همين فكرو بكني ... مي دوني آبجي ... 

- اه به من نگو آبجي بدم مياد

- ببخشيد خواهر. يكي ديگه از فرقاي من و مهراد اينه كه اون فكر مي كنه كه عشق و علاقه بايد بعد ازدواج به وجود بياد اما من ميگم قبلش. تو هم با من موافقي؟ 

- نمي دونم ... 

- اينا رو گفتم كه حرفي كه مهراد ازم خواست به طوؤ غير مستقيم بهت بگم ولي من ترجيح دادم باهات رو راست باشم. مهراد ميخواد از لاله خواستگاري كنه. براي همين ميخوام بدونم لاله قصد نداره بياد اينجا؟ 

مات نگاش كردم. موندم بهش چي بگم

- البته من هزاربار بهش گفتم كه ده سال گذشته و هردوتون عوض شدين ولي همش ميگه كه لاله دختر خوبيه و مهمتر اينكه فاميل هم هست.

- هيراد ... 

- جونم خواهري ... بذار حرفام تموم شه. اين در مورد مهراد بود. حالا درباره ي من ... من نمي دونم چرا همه كاراي خير به تو مربوط ميشه. به عشق تويه نگاه باور داري؟ 

- تا حالا تجربه نكردم والا..

- نمي دونم بايد اسم حسمو عشق بذارم يا تب زودگذر ... هنوز تكليفم با خودم مشخص نيست. ولي مي دونم يه حسي هست. ازت ميخوام كه منو بهش نزديك كني ... 

- مباركه ... حالا كي هست اين دختر خوشبخت

- غريبه نيست ... ميشناسيش

يه كمي فكر كردم. بعد لبخندي زدم و با هيجان گفتم: زمان مامان باباهاي ما دو چيز نشونه ي عشق بود. يكي اينكه زن به خاطر مرد طلاشو بفروشه. يكي اينكه مرد به خاطر زن دعوا كنه ... 

- آفرين خيلي باهوشي

- واي هيراد خيلي برات خوشحالم. شما دوتا خيلي به هم مياين. دوتا ادم پرجنب و جوش و پرحرف ... ولي اگه بخواي با احساساتش بازي كني خودم حقتو ميذارم كف دستت.

- نه اصلا چنين قصدي ندارم. ليلي ... كمكم مي كني؟ 

- با اينكه كار خيلي سختيه ... ولي تا آخرش باهاتم.

- ممنونم ... واقعا ممنونم. حالا نوبت توئه چي ميخواستي ميگي؟ 

- منم ازت كمك ميخوام

- هر كاري از دستم بربياد برات مي كنم

- صبر كن ... عجله نكن. بايد از اول برات بگم. نه گفتن اين حرفا براي من راحته نه شنيدنش براي تو. بعد از شنيدن حرفام ممكنه فحشم بدي و بگي چرا اينا رو به من گفتي ... ولي بالاخره بايد بگم ... 

( شمع وقتي داستانم را شنيد آتش گرفت

شرح حالم را اگر نشنيده باشي راحتي)

همه رو گفتم ... از مرگ لاله تا جدايي از سامان ... هنوزم از گفتن اين چيزا تنم مور مور ميشه و گريم ميگيره. ولي جلوي خودمو گرفتم تا نزنم زير گريه. حرفام كه تموم شد به هيراد نگاه كردن. چشماش پره اشك شده بود و با صدايي گرفته گفت: يه آدم چقدر مي تونه سختي بكشه ... كاش پيداتون مي كرديم ... شايد الآن ... 

با بغض گفتم بيخيال داداش. گذشته ... ديگه نميشه كاري كرد.

- چجوري به مهراد بگم..

- فعلا چيزي نگو. بهش بگو لاله ايرانه و قصد نداره بياد اينجا ... اصلا بگو نامزد داره

- نمي دونم ... نگفتي حالا من بايد چيكار كنم؟ 

- سامان پيدام كرده. هموني كه تعقيبمون مي كرد

و جعبه رو گذاشتم رو ميز. هيراد بازش كرد و نگاه كرد.

و بعد با صدايي بلند گفت: رواني من ازت خواستم كمكم مي كني به ليا نزديك شم. اونوقت تو ... 

- به ليا ميگم. خيالت راحت باشه. اينجوري نسبت بهت اعتماد پيدا مي كنه

نفسشو با دهن داد بيرون و گفت: قبوله ... 

و از تو جعبه برداشت. منم لبخندي زدم و برداشتم.

- خب بريم؟ 

- هر چي تو بگي عزيزم

- نه خوشم اومد بلدي.

- فقط به خاطر تو ولي واي به حالت به ليا نگي

هيراد يه جوك تعريف كرد و من غش غش خنديدم. فكر مي كنم تو دل سامان آشوبي به پا شد.

تازه چشمام گرم شده بود كه ويبره ي موبايلم منو از جا پروند. خيلي بده ادم خوابش سبك باشه و با كوچكترين صدايي از جا بپره. توي اين مورد كاملا به مادرم رفتم. يه كمي كش و قوس اومدم و با خواب آلودگي موبايلمو از كنارم برداشتم و اس ام اس رو باز كردم

" اگه بيداري بيا پارك سر كوچتون. ميخوام باهات حرف بزنم. شب هارو اينجا صبح مي كنم تا بياي. سامان"

خواب از سرم پريد ... شماره ي منو از كجا آورده؟ عجب سئوالي خب معلومه ديگه. اينكه براش كاري نداره.

نشستم تو جام. اين بهترين فرصته. حالا كه خودش خواسته ميرم باهاش حرف بزنم. خيلي سريع حاضر شدم و رفتم به سمت پارك. نزديك كه شدم صداي گيتارشو شنيدم. اروم رقتم جلو و پشت ديوار قايم شدم. روي نيمكني نشسته بود ... تنهاي تنها ... نرفتم جلو. وايسادم و به صداش گوش كردم. صدايي كه قلبمو تكون ميده.

حسرت و حسادت و احساس تنهایی منو کشت

این تصور که من اینجام و تو اونجایی منو کشت

میخوام ثابت کنم جز تو برام هیچکی اهمیت نداره

میخوام جبران کنم برات اگه قسمت واسم جایی بزاره

بزار درس بزرگی از نبودنت تو این مدت بگیرم

بگو تا مطمئن شم که تونستم باز ازت فرصت بگیرم

میخوام مثل هیشکی نباشم، همونکه دلت میگه باشه

هرکسی یه جوریه اما میخوام یه جور دیگه باشم

من بهت بد کردم اما بدترین آدم نبودم

بگو میبخشی منو تا یکم آروم شه وجودم

(اهنگ یه جوره دیگه از میلاد کیانی)

صداي لعنتيش دوباره منو لرزوند ... نفسم بند اومد ... داشتم خفه مي شدم ... حس آدمي رو دارم كه داره غرق ميشه و ميخواد خودشو به بالاي آب برسونه تا نفس بكشه ... يه قطره اشك چكيد رو گونم ... سامان ديگه دير شده ... واسه ي يه جور ديگه بودن ... واسه ي با هم بودن و بخشيدن ... واسه ي همه چيز دير شده ... 

ديگه نمي تونم حرف بزنم..مي ترسم چيزي بگم كه نبايد بگم ... اومدم برگردم كه صداش مانعم شد.

- نيومده ميخواي برگردي؟ 

گيتارشو كنار گذاشت و اومد جلو.

- فكر مي كني چون نمي بينمت حضورتو حس نمي كنم؟ چشمام فقط يه نفرو مي بينه ... گوشام فقط صداي يه نفرو ميشنوه ... لبام فقط يه نفرو صدا مي كنن ... بينيم فقط بوي يه نفرو حس مي كنه ... وقتي نباشي هيچي حس نمي كنم و همه جاي دنيام تاريك ميشه ... 

حرف نزن سامان ... حرف نزن ... داغونم مي كني ... آتيشم مي زني ... 

بغضمو قورت دادم و از پشت ديوار اومدم بيرون. با ديدنم لبخندي زد ولي من اخم كردم

- مي دونستم كه مياي

خيلي جدي گفتم: به خاطر شما نيومدم ... براي خودم اومدم

- برام مهم نيس ... مهم اينه كه اينجايي..بيا بشين

- براي نشستن هم نيومدم

- هنوزم لجبازي ... عاشق اين لجبازياتم ... بالاخره منو شناختي؟ 

پوزخند زدم: آره متاسفانه..

دستش مشت شد. مطمئنم دلش ميخواد خفم كنه ولي داره خودشو كنترل مي كنه.

- ليلي ... 

- هيچي نگيد. من نمي فهمم اين كاراتون براي چيه. همه چيز بين من و شما تموم شده.

- ولي براي من تموم نشده. من هنوزم ... 

- چرا نميخواي بفهمي من نامزد دارم. داري زندگيمو خراب مي كني. دست از سرم بردار.

خنده اي كرد كه منو عصبي كرد و بعد گفت: توقع داري باور كنم؟ 

دست چپمو آوردم بالا و حلقه ي بدلم رو نشونش دادم: فكر مي كنم ديده باشيش. كارت شده تعقيب كردن من. ببينم براي اين كار بهت پولم ميدن كه سفت چسبيدي بهش؟ 

مات به حلقم نگاه مي كرد. دستمو اروم اوردم پايين و برگشتم . درحالي كه به سمت خيابون مي رفتم و از سامان دور مي شدم، بلند گفتم: اگه يه بار ديگه دور و ورم پيدات شه با شوهرم طرفي.

صداي فرياد سامان با غرش آسمون يكي شد. دستمو از ترس گذاشتم روي قلبم و دويدم. بارون تند مي باريد و تن خستمو خيس مي كرد. به اندازه ي كافي كه دور شدم قدمامو اروم كردم ... زدم زير گريه ... از ته دل زار مي زدم ... 

( ميون بارش بارون

چقدر اين گريه شيرينه

ميون صورتم اينجا

كسي اشكي نمي بينه

چشمام لبريز بارون و

نگاهم سردو بي روحه

تو چيزي از من و حسم

نمي فهمي دلت سنگه

حالا اينجا تك و تنها

از عشق تو چه سر خوردم

چه راحت مي شدم از عشق

اگه يه گوشه مي مردم ... )

ماشين هاي پليس و مردم مغازه رو احاطه كرده بودن. دويدم به سمتشون. همون موقع كارل رو دست بسته آوردن بيرون. با ديدن من پوزخندي زد و بعد سوار ماشين پليس شد.

از يكي از پليسا پرسيدم: چي شده؟ 

- هيچي خواهشا اينجا رو خلوت كنيد.

و سعي مي كرد مردم رو متفرق كنه.

- من صاحب اين مغازم

- پس براي رسيدگي به شكايت و پرونده بياين اداره ي آگاهي

بعد بي سيم رو گرفت نزديك دهنش: آمبولانس رو فرستاديد؟ 

واي ليا ... دويدم تو مغازه ... ليا بي هوش روي مبل افتاده بود و هيراد كنارش نشسته بود و سعي مي كرد به هوشش بياره. دو تا پليس هم عين عزرائيل بالا سرش وايساده بودن.

آمبولانس رسيد و ليا رو بردن.

هيراد نگران گفت: بيا ما هم با ماشين دنبالشون بريم.

شوكه شده بودم و مغزم فرمان نمي داد. هيراد دستمو گرفت و به زور سوار ماشين كرد. با آخرين سرعت پشت آمبولانس مي رفت.

آروم پرسيدم: چه اتفاقي افتاد؟ 

عصبي جواب داد: اون پسره ي ... نمي دونم بهش چي بگم. اگه كمي دير رسيده بودم معلوم نبود چي مي شد. اومدم دنبالت كه با هم بريم بيرون كه صداي جيغ از تو مغازه شنيدم. كارل به ليا حمله ور شده بود ... 

ديگه ادامه نداد و بقيه راه تو سكوت گذشت ... 

رسيديم بيمارستان و ليا رو بردن اورژانس. من و هيراد روي صندلي نشستيم. هيراد عصبي پاشو تكون مي داد ... اشك تو چشمام جمع شده بود. دست لرزون و سردمو گذاشتم رو دستش. برگشت و لبخند محوي زد.

- پليس گفت بايد بريم اداره

- مي ريم. صبر كن دكتر بياد. مطمئن باش تا كارل مجازات نشه كوتاه نميام

اشكام جاري شدن. دستمو فشرد: چرا ديگه گريه مي كني؟ حالا كه چيزي نشده.

- ما دخترا خيلي بدبختيم ... بهت برنخوره ولي اين روزا كمتر پسري هست كه براي ما ازرش قائل شه ... ولي تو اينجوري نيستي ... اگه دير رسيده بودي معلوم نبود چي مي شد. چقدر خوبه كه هستي. ليا درست مثه خواهرمه. اگه همون اتفاقي كه براي لاله افتاد براي ليا مي افتاد حتما دق مي كردم. من اونموقع فقط شونزده سالم بود و تنهاي تنها بودم. هيچ كسو نداشتم كه باهاش درد دل كنم ... ولي الان تو مثه برادر پشتمي ... و اين بهم نيرو ميده ... 

- خوشحالم كه اينجام ... 

دكتر اومد. فوري بلند شديم. هيراد پرسيد: حالش چطوره؟ 

- خوبه. مشكلي نيست. سرمش كه تموم شد مي تونيد ببريدش.

اشكامو با پشت دستم پاك كردم و از دكتر تشكر كردم.

هيراد- مي تونيم ببينميش؟ 

دكتر- بله ولي هنوز به هوش نيومده

رفتيم تو اتاقش. روي تخت خواب بود و موهاي طلاييش اطرافش روي بالش ريخته شده بود. صورتش معصوم تر از هميشه به نظر مي رسيد. رفتم جلو و دستشو گرفتم و پيشوني سفيدشو بوسيدم. خودمو كنترل كردم تا گريم نگيره.

هيراد لرزشم رو حس كرد و كمكم كرد كه بشينم. خودش هم نشست كنارم و زل زد به ليا.

- قولت كه يادت نرفته؟ 

- نه نرفته ... 

- ليلي نمي خوام تو كارات دخالت كنم ولي نمي خواي اين بازيو تموم كني؟ 

- منظورت چيه؟ ديگه نميخواي ادامه بدي؟ 

- نه من تا اخرش هستم. امروز حس سامانو درك كردم. درسته موقعيتامون فرق داره ولي فهميدم وقتي كسي كه دوسش داري براش اتفاقي ميوفته چه حالي پيدا مي كني. حالا مال من كه جديده ولي اون قضيش مال سه ساله.. ليا رو كه توي اون حالت ديدم نمي دوني چقدر حالم بد شد. نمي تونم اصلا دربارش حرف بزنم ... فهميدم حسم الكي نيست و دوسش دارم ... 

- هيراد ... من نمي تونم اونو ببخشم ... 

- چرا نميخواي قبول كني تو هم به اندازه ي اون مقصري؟ 

صدامو بردم بالا: چي؟ ! 

- هيس. اروم باش. اينجا بيمارستانه ... 

- ديگه اين حرفو نزن

- باشه ... صلاح مملكت خويش خسروان دانند ... هركاري دوست داري بكن. انگاري داره به هوش مياد ... 

***

يه هفته گذشته و سامان ديگه نه تعقيبم مي كنه نه سراغم مياد. حال ليا بهتر شده و كارل تو زندانه. معلوم شد كه چند مورد دزدي هم تو پرونده ي ساهش هست. و من در تلاشم كه هيراد و ليا رو به هم نزديك كنم و تا حدودي موفق هم شدم. ليا وقتي فهميد هيراد نجاتش داده باهاش مهربون شد و اين خودش خيلي خوب بود.

- ليلي ميشه يه ليوان آب برام بياري؟ 

از وقتي از بيمارستان مرخص شده به خودش استراحت مطلق داده. هيچيش هم نيست و از منم سالم تره. ليوان آبو دادم دستش و گفتم: بفرما شازده

همون موقع زنگ درو زدن. نيشش باز شد و گفت: فك كنم هيراده ... 

- از كي تا حالا از اومدن هيراد شاد ميشي؟ 

فوري لبخندش محو شد و تك سرفه اي كرد: خب ... اومده عيادتم ديگه. خودم درو باز مي كنم.

و بلند شد و رفت درو باز كنه. هنوزم نمي دونه نبايد براي من فيلم بازي كنه. رفتم تو اتاقم تا اونا تنها باشن. كتاب شعري رو باز كردم. نگام روي نوشته ها بود ولي غرق در افكار پريشون خودم بودم.

يهو در روي پاشنه چرخيد و ليا گفت: مهمون داري.

سرمو اوردم بالا. با ديدنشون چشمام گرد شد و ناخودآگاه بلند شدم. با گريه اومد جلو و سفت بغلم كرد و برادرش در چارچوب در وايساده بود. يه ريز دم گوشم حرف مي زد و مي گفت كه دلش برم تنگ شده بود. حالا خوبه فقط منو يه بار ديده بود. صبر كردم نا ازم جدا شه.

بعد خيلي جدي پرسيدم: چرا اومديد اينجا؟ 

معلوم بود كه دلخور شده: اومديم باهات حرف بزنيم.

عصباني گفتم: ديگه حرفي نمونده. شماها طارين با اين كاراتون زنگي منو خراب مي كنيد.

تابان با بغض گفت: ليلي..

- ليلي مرد ... ايني كه جلوتونه يكي ديگس. چرا نميخواين بفهمين من شوهر دارم! 

- صبر كن تو خيلي چيزا نمي دوني..

- ديگه مهم نيست. نمي خوام چيزي بدونم

و رفتم به سمت در كه صداي بلند ماهان باعث شد وايسم: سامان تصادف كرده بود.

تابان اومد جلو: ماهان اروم باش..ليلي بيا بشين ... بذار حرف بزنيم.

دستم روي دستگيره بود ولي نيرويي نداشتم باز كنم. همونجا نشستم روي زمين. تابان هم اومد كنارم. ماهان عصبي اتاق رو با پاهاش متر مي كرد.

تابان شروع كرد: چرا نپرسيدي سامان تو اين چند وقت كجا بود و چيكار مي كرد؟ تو كه ميدوني پيدا كردنت كار سختي براش نبود ... اينا رو ولش كن ... روزي كه سامان تصادف كرد با روزي كه تو رفتي يكي بود ... حتي محل تصادف هم نزديك فرودگاه بود. تصادف وحشتناكي بود و ضربه ي بدي به سر سامان خورد. شش ماه تو كما بود. پدر و مادرم ديگه طاقت از دست دادن يكي ديگه از بچه هاشون رو نداشتن. خيلي توي اون شش ماه اذيت شدن ... هممون اذيت شديم ... دكترا جواب قطعي نمي دادن و مي گفتن همه چيز دست خداس.

ماهان اومد ايران. هيچكس پيگير پرونده ي سامي نبود ولي ماهان رفت و تا ته قضيه رو دراورد. آرش همه چي رو براش گفت. هرچي كه مي دونست. ماهان دنبال بهزاد هم گشت ولي اثري ازش نبود. اب شده بود رفته بود تو زمين.

مكثي كرد و ادامه داد: علائم حياتي سامان روز به روز رو به بهبود مي رفت تا اينكه بعد از شش ماه به هوش اومد. اما همه چيزو توي اين خواب شش ماهش رها كرده بود. هيچي يادش نميومد و هيچ كسو نميشناخت. حتي خودشو. تنها چيزي كه يادش ميومد يه اسم بود: ليلي ... 

آرش عكس تورو بهش نشون داد. فوري شناخت و گفت: اين ليليه..

تابان سكوت كرد و سرشو انداخت پايين.

ماهان به جاش ادامه داد: هيچكس نمي دونست اون روز بين شماها چي گذشت. حتي نمي دونستيم سامان تو رو دوست داشت. از حرفاي دوستات فهميديم كه قبل از اينكه تو بري رفتارات خيلي عوض شده بود. اومديم دنبالت بگرديم ولي سامان نذاشت. گفت من فقط مي دونم يه همچين كسي تو زندگيم بوده ولي حتي يه ذره هم ازش چيزي نمي دونم. بذارين اول همه چيز يادم بياد.

تابان در تاييد حرفاي ماهان سرشو تكون داد و گفت: براي همين تصميم گرفتيم هرجور شده كمكش كنيم همه چي رو به ياد بياره. حتي دوستات هم كمك كردن. سامانو بردن و اتاق و وسايلتو نشونش دادن. تك تك عطراتو بو كرد ولي فايده نداشت. يه سال و نيم گذشت و هيچي يادش نيومد. هر روز بيشتر تو خودش فرو مي رفت.

تا اينكه يه روز وقتي داشت از خيابون رد مي شد كه ماشين با سرعت به طرفش اومد و زد بهش. اين بار هيچ اتفاقي نيفتاد ولي شوكي كه بهش وارد شد باعث شد كه همه چي يادش بياد. و محض اسنكه راننده ي ماشينو ديد شناخت. راننده بهزاد بود و ميخواست سامانو بكشه. اون فهميده بود كه سامي عاشقت شده و ميخواد باهات بمونه و بزنه زير همه چيز. تصادف اول هم كار اون بود ولي به هدفش نرسيده بود. كينه اي كه از تو و سامي به دل گرفته بود كار دستش داد و رفت زندان.

سامان و ماهان از همون شب گشتن دنبالت تا پيدات كردن.

ماهان اضافه كرد: البته تو كارمون رو سخت كرده بود. چون مسيرتو پيچونده بودي و اول رفته بودي كيش و بعد اومدي اينجا ... براي همين يه ماهي طول كشيد. وقتي هم كه پيدات كرديم تو اون رفتارو با سامان كردي. اون مي دونست به زمان نياز داره. اميد داشت. ولي تو اون شب اميدشو از بين بردي.

تابان با بغض گفت: بميرم براي داداشم. وقتي اومد خونه داغون بود. يه راست رفت تو اتاقش و گريه كرد. تا حالا نديده بودم يه مرد اينجوري گريه كنه ... ليلي ... سامان داره روز به روز داغون تر ميشه. شبانه روز ازش مراقبت مي كنيم تا يه وقت خودكشي نكنه ... سامان واقعا دوست داره ... 

بفض داشت گلمو مي فشرد ... تنم به لرزش افتاده بود ... به يه نقطه خيره شده بودم ... نمي دونم چقدر تو اين حالت بودم. تابان و ماهان سكوتمو كه ديدن بلند شدن كه برن.

تابام اروم گفت: هنوزم دير نشده. اگه دوسش داري نامزديتو ... 

حرفشو تموم نكرد و رفت بيرون. زانوهامو بغل كردم و زدم زير گريه و تموم غم و غصه هامو ريختم بيرون.

نذار امشبم با یه بغض سر بشه

بزن زیر گریه چشات تر بشه

بذار چشمات و خیلی آروم رو هم

بزن زیر گریه سبک شی یکم

یه امشب غرور و بذارش کنار

اگه ابری هستی با لذت ببار

هنوزم اگه عاشقش هستی که

نریز غصه ها تو تو قلبت دیگه

غرورت نذار دیگه خستت کنه

اگه نیست باید دل شکستت کنه

نمی تونی پنهون کنی داغونی

نمی تونی یادش نباشی به این آسونی

هنوز عاشقی و دوسش داری تو

نشونش بده اشکای جاری تو

نمی تونی پنهون کنی داغونی

نمی تونی یادش نباشی به این آسونی

( اهنگ بزن زير گريه از رضا شيري)

صداي گرم و مردونه اش توي گوشم پيچيد: اگه فكر مي كني كه بري دنبالش خودتو كوچيك كردي، اشتباه مي كني ... ليلي ... به خودت بيا ... تو هنوزم دوسش داري.

سرمو بلند كردم و با چشماي بارونيم نگاش كردم. لبخندي زد و گفت: برو دنبالش..

و دستشو به طرفم دراز كرد. لبخند محوي زدم و دست بي جونم رو گذاشتم تو دستش. كمكم كرد بلند شم. چقدر خوبه كه هستش.

پالتمو داد دستم و گفت: بدو تا دير نشده.

با نگام ازش تشكر كردم و با عجله از خونه اومدم بيرون. به اطراف نگاه كردم. هنوز ماشين ماهان جلوي در بود. رفتم و سوار شدم. ماهان و تابان متعجب برگشتن رو به من.

شرمنده گفتم: من ... نامزد ندارم ... 

هردو لبخند زدن و به هم نگاه كردن. ماهان حركت كرد. وقتي رسيديم خونه ي ماهان زنش درو باز كرد.

ماهان- سامانو صدا كن.

خيلي ناراحت گفت: خيلي سعي كردم جلوشو بگيرم.

- رفت؟ اخه كجا؟ 

- نمي دونم

زير لب گفتم: دير رسيديم

- نه دير نشده. فك كنم بدونم كجا رفته ... 

***

ماهان زير گوشم گفت: برو جلو.

سرمو تكون دادم و اروم اروم قدم برداشتم. تا حالا منظره اي به اين قشنگي نديده بودم. درياچه اي كوچك با اب زلال و تميز كه قوهاي سفيدي روي ان حركت مي كردن. سامان به تخته سنگي تكيه داده بود و زير اسموني كه اولين رده هاي باشكوه غروب برش كشيده مي شد گيتار مي زد و با صدايي پر از غم مي خوند ... 

به همین زودی یکی اومد به جام

دیگه بگوشت نمیرسه صدام

داری چشاتو میبندی روی من

دلت نمیخواد دیگه کنار تو بیام

معلومه بهش احساس پیدا کردی

معلومه نمیخوای پیشم برگردی

میدونم که منو بردی از یادت

میدونی هنوزم قلبم میخوادت

همیشه خنده هات یادمه

جای من کی باهات هم قدمه

چی شده چی اومد به سرم

نمیتونم تو رو از یاد ببرم

بعد من روزات چقدر خوب میگذره

بخیالت اون از من عاشق تره

یه روزی تنها رویای تو بودم

حالا میبینم که نباشم بهتره

معلومه بهش احساس پیدا کردی

معلومه نمیخوای پیشم برگردی

تو دنیات همه چی سرد و دلگیره

تو دنیات همه چی خوب پیش میره

همیشه خنده هات یادمه

جای من کی باهات هم قدمه

چی شده چی اومد به سرم

نمیتونم تو رو از یاد ببرم

( اهنگ به همين زودي از سيروان خسروي)

يه آه پر از درد كشيد. يه آهي كه مثل يه خط بي نهايت بود و همين جور ادامه داشت. بغض راه نفس كشيدنم رو بست. چقدر من سامانو كسي كه تا دنيا دنياس دوسش دارم رو اذيت كردم و همه چيو انداختم گردن اون. بدون اينكه در نظر بگيرم منم به اندازه ي اون يا بيشتر مقصرم.

خدايا تو چند بار در خوشبختي رو به روم باز كردي ولي من خودم بستمش. به خاطر اينكه بگم من هيچ كاري نكردم همچيو تقصير تو و سرنوشت تلخم انداختم ... خدايا كمكم كن ... اگه سامان منو نبخشه حق داره ... ولي..

( من اسمان پر از ابرهاي دلگيرم

اگه تو دلخوري از من، من از خودم سيرم)

اب دهنمو قورت دادم و گفتم: منم ... نمي تونم ... تو رو از ياد ببرم

هيچ عكس العملي نشون نداد. همون طور به يه نقطه خيره شده بود. لابد فك مي كنه توهم زده. حتما داره خاطراتمون رو مرور مي كنه.

( اين همه قصه ي تو بود كه يك عمر

از همه دل بردي و دلي نسپردي

خاطره ها رفته اند! خاطره ي من

پس تو چرا مثل خاطرات نمردي)

رفتم كنارش نشستم. نيم نگاهي بهم كرد و گفت: دست از سرم بردار.

خنده اي كردم و گفتم: سامي خان توهم نزدي.

متعجب سرشو برگردوند و صورت خندون و چشماي خيسمو ديد. اروم دستشو اورد بالا نزديك صورتم. ولي يهو وايساد.

- سامان..دست بزن. بذار باور كني واقعيم

و يه قطره اشك از چشمام جاري شد ... فوري با دستش اونو پاك كرد.

با صدايي لرزون و گرفته گفت: ليلي ... خودتي؟ 

- اره. سامان ... ليليم ... 

به صورتم دست مي كشيد ... هنوز باور نمي كرد منم ... برق اشك تو چمشاش ديده مي شد ... 

- اومدي منو عذاب بدي؟ 

- نه ... اومدم تا منو ببخشي ... اومدم تا جبران كنم ... اومدم اگه بذاري ... كنارت باشم.

- من تو رو ببخشم؟ اين تويي كه بايد منو ببخشي ... 

هق هقم شدت گرفت ... سامان هنوز خودشو مقصر مي دونست ... من چقدر بدم ... لياقت دوست داشتن رو ندارم.

- سامان ... من مقصرم ... 

- هيس..هيچي نگو ... ديگه همه چي تموم شده ... 

- تو خيلي خوبي ... من لياقت ... 

- ديگه از اين حرفا نزنيا ... الان فقط مهم اينه كه اينجايي ... و داري ارومم مي كني ... بذار نفس بكشم ... چند ساله

كه دارم سخت نفس مي كشم ... 

و نفس عميقي كشيد ... سرمو گذاشتم رو ي شونش و گريه كردم ... اونم بي صدا اشك مي ريخت ... تموم شد ... اين فاصله تموم شد و ما هردو اروم شديم.

- ليلي ... براي هميشه پيشم مي موني؟ 

- به يه شرط.

- قبوله

- بذار بگم بعد بگو قبوله

- بفرماييد بانو.

- دلم براي بانو گفتنت تنگ شده بود. شرطم اينه كه بايد برگردي سركارت و پليس شي.

- چي؟ ! 

- ديدي گفتم قبول نمي كني ... 

- من كه هنوز چيزي نگفتم ... اصن قبوله ... ولي براي چي اينو ازم مي خواي؟ 

- درسته تو شايانو از دست دادي و خودتو مقصر مي دوني ولي نبايد كه عقب نشيني كني. شايان هاي زيادي به كمك تو نياز دارن. تو مي توني اونا رو نجات بدي. علاوه بر اين دختراي زيادي هستن كه قرباني ادمايي مثه مازيار مي شن.

من و تو هردومون انتقام رو انتخاب كرديم. انتقام از كسايي كه شايد حتي يه ذره هم به اون كسايي كه تو ذهنمون بودن شباهت نداشتن.

هيچ وقت فكر نكرديم كه شايد راهي به غير از انتقام وجود داشته باشه. ما با نجات دادن مردم از طست اونا ميتونيم خودمون رو اروم كنيم.

سامان لبخندي زد و گفت: الان از ته قلبم مي گم قبوله ... خيلي حرفات قشنگ بود. تا حالا به اين موضوع فكر نكرده بودم.

- اگه فكر كرده بوديم شايد الان هيچ كدوممون اينجا نشسته بوديم ... و من هيچ وقت طعم خوشبختي واقعي رو نمي چشيدم

- يعني الان خوشبختي؟ 

- بيشتر از اون چيزي كه فكرشو مي كني

- ليلي مطمئن باش هر روز اين حست دو برابر ميشه ... همه ي سعيمو مي كنم

- همين كه كنارمي كافيه ... 

احساس كردم سامان خواست چيزي بگه ولي نگفت ... تو فكر فرو رفتم. اون يه بار گفته بود ولي من نه ... شايد منتظر شنيدن همين بود. من ديگه غروري ندارم كه بخوام نگرانش باشم ... 

- سامان..

- جانم

- دوست دارم! 

برگشت و نگام كرد. چشماش برق زدن. اونقدرا هم كه فكر مي كردم سخت نبود..

- من عاشقتم ... مجنونتم ... مجنون ليلي ... 

ياد گردنبندم افتادم ... درش اوردم و گذاشتم تو دست سامان. متعحب نگام كرد

- هيچ وقت از خودم جداش نكردم.

لبخند غليظي زد ... لبخند زدم.

(فصل ششم: آغازي براي پايان)

لذت وصف نشطني داره وقتي توي راهرو قدم مي زني و صداي پاشنه ي كفشات همه جا مي پيچه و هركي تو رو مي بينه بهت اداي احترام مي كنه.

به اتاقم رسيدم و درو باز كردم. كيفم رو برداشتم و دوباره اومدم بيرون.

صدايي از پشتم گفت: خانم رنجبر كجا تشريف مي بريد؟ 

- فكر كنم قبلا بهتون گفته باشم

- اره ... شب خونت مهمونيم ديگه؟ 

- خانوم لطفا درست حرف بزنيد. اينجا محل كاره. بعدم كي به شما گفته كه خونه ما مهموني؟ 

زد زير خنده: قيافت خيلي باحال ميشه وقتي اينجوري حرف مي زني.

- يه كاري نكنيد اخراجتون كنم

- واي مامانم اينا ترسيدم

برگشتم و يه نگاه غضبناكي كردم. فوري گفت: غلط كردم ... 

خودمو كنترل كردم تا خندم نگيره

- حالا ناراحت نشو اگه دختر خوبي باشي مي ذارم شب بياي خونمون

زير لب گفت: مي خوام صد سال سياه نذاري

- شنيدم چي گفتي. ميگما اين دختره خوب به خودش مرخصي داد

- اره والا هردوشون خيلي هول بودن سر يه سال بچه دار شدن

- تو نمي خواي بچه دار شي؟ 

- نه بابا من هنوز خودم بچم. تو رو خدا در اين باره جلو رامين حرفي نزنيا. گير داده بچه ميخوام

- از دست تو يلدا ... سي سالته ديگه داري پير ميشي

- تو يكي ديگه نصيحتم نكن

- خودداني ... شب خونه ي ما يادت نره. به سپيدم بگو

- باشه خيالت راحت

- پس مي بينمت

و از ساختمون اومدم بيرون. بي ام و ابي كاربني جيگرش جلو در پارك بود. با خوشحالي رفتم سوار شدم. صداي فش فش بي سيم مثه هميشه ميومد.

- سلام بر بانوي خودم

- سلام خوبي؟ 

- تو خوب باشي منم خوبم

- ديوونه

- بهتره بگي مجنون.

- سامان بيخيال. ديرمون شد

- دقيقا كي پروازشون مي شينه؟ 

- نمي دونم اين چيزا كه حساب كتاب نداره ولي حدودا پنج.

- خوبه پس يه ساعت وقت داريم.

و راه افتاد. نگاهي به تابلوي بالاي در ساختمون كردم.

"موسسه ي حمايت از دختران بي سرپرست. با مديريت ليلي رنجبر"

من و سامان دو سالي ميشه كه با هم ازدواج كرديم. ازدواج ما مصادف با ازدواج شش نفر ديگه هم بود..رامين و يلدا ... سپيده و نيما ... رها و آرش ... 

بچه ي سپيده و نيما دو ماهي ميشه كه به دنيا اومده و شده همه ي زندگي پدر و مادرش.

خاله توران بعد از شنيدن همه ي ماجرا تا چند وقت با كسي حرف نيم زد ولي بعد از اينكه ما برگشتيم ايران تصميمي گرفت. خاله تونست همه ي خانواده رو راضي كنه تا برگردن ايران تا بتونه سالهاي باقي مونده از عمرش رو توي وطنش در ارامش سپري كنه.

و هيراد ... با هزار بدبختي تونست قلبم ليا رو به دست بياره ... اما اين فقط مرحله ي اول بود.ليا به كمك هيراد مسلمون شد چون در كنار من به اين باور رسيده بود كه اسلام دين كامليه. بعد رضايت خانوادش رو جلب كرد و و حالا هم با كلي شرط و شروط قراره بيان ايران تا ازدواج كنن و همين جا بمونند. و من خوشحالم كه خواره و برادرم هردو در كنارمن.

مهراد بعد از اينكه فهميد لاله چه سرنوشتي داشته ديگه تصميم نداره ازدواج كنه. ولي هيچ كس از اينده خبر نداره.

سامان به اداره ي پليس برگشت و هر روز تلاشش براي نجات مردم بيشتر ميشه.

من هم به كمك بچه ها اين موسسه رو زديم تا دخترايي كه سرنوشتشون مثه ما يا حتي پيچيده تره بيان تا ما ازشون حمايت كنيم.

و من فهميدم كه همه ي مردا مثل هم نيستن و نبايد كار اشتباه يه نفرو به گردن ديگري انداخت. همه ي زنا به مردا و همه ي مردا به زن ها نياز دارن. اگه يه كدوم نباشن ديگه دنيا دنيا نميشه..فقط كافيه يه لحظه تصور كنيد جهاني رو كه يكيشون وجود نداشته باشن ... 

من و سامان تازه داريم مي فهميم زندگي يعني چي. ما اين عشقو ساده به طست نياورديم براي همين هردو در تلاشيم كه روز به روز پايه هاي زندگيمون رو محكم تر كنيم. ما در تموم اين سالها و سختي هايي كه كشيديم، فهميديم كه عشق بدون ايمان و گذشت، عشق نميشه! 

(به روي اينه ي پرغبار من بنويس: 

بدون عشق جهان جاي زندگاني نيست ... )

پايان

زمستان٩٢

پایان نهایی :  بهمن 92

انتشار در سایت نودهشتیا : خرداد 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member243183.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member107173.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member192119.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com