نام کتاب :  ناجی

نویسنده : mahsa.raad کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : Mina کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : Sepid کاربر انجمن نودهشتیا

آفتاب تا نصفه ها تو اتاقم بود... 

چشمامو باز کردم... هنوزم میسوخت...

دستام و گذاشتم رو چشمامو تا جایی که میشد فشارشون دادم... اینکار یه حس خوبو بهم منتقل میکرد...

غلت زدم...

روزی دیگر... زندگی ادامه داره... چه بخوای چه نخوای...! چه خوشایند چه ناخوشایند...!

سخت از رو تختم بلند شدم... باید یه دوش میگرفتم... خستگی دیشب تو تنمه هنوز... دیشب؟ ساعت چند اومده بودم خونه؟!

نگاهم رفت به ساعت سفیده کنار تختم...

دوازده و نیم... 

پفی کردم و رفتم تو حموم... دوشو باز کردم ... خیره شدم به قطرات آبی که به سرامیک سفید میخوردن... اما... به هیچی فکر نمیکردم... مغزم پوچ شده بود... پوچه پوچ! خیلی وقت بود خودمو به این شیوه عادت داده بودم... 

زورکی...

از حموم که اومدم بیرون ... با فریده رو به رو شدم... داشت رو تختیمو مرتب میکرد...

- سلام ... چه بی سرو صدا؟

نگاهی بهم انداخت... چشمای ریزش خالی از هر حسی بود...

فریده : باید دادار دودور راه مینداختم؟

لبخند کجی نشست رو لبام...

رفتم سمت کیفم ... موبایلمو در آوردم ... در حالیکه داشتم میدیدم توش چه خبره گفتم : حالا دادار دودور نه اما قبلنا یه اهم و اهومی میکردی...

آب موهام قطره قطره میریخترو پارکت اتاقم...

فریده بی اعتنا به حرفم ... در حالیکه میرفت سمت در گفت : شیدا زنگ زد گفت میاد اینجا...

و بعد صدای بسته شدن در...

به مسیج نا آشنای رو گوشیم دقیق شدم : سلام... مهردادم... مهمونی نیوشا!!! امشب مهمونی گرفتم... خوشحال میشم دعوتم رو قبول کنی...

باز همون لبخند تمسخر آمیز...."این دیگه کدوم لاشخوری بود؟"

گوشیو پرت کردم رو تخت و رفتم سر کمدم...

***

همه سر میز ناهار بودن ... زیر لب سلامی دادمو نشستم ... از همه دورتر... حوصله هیچکسو نداشتم...

فریده بشقابمو برداشت و برام غذا کشید...

صدای بم بابا بلند شد... البته خطاب به فریده ...

بابا : فریده ؟ امشب مهمون دارم... حواست به همه چیز باشه دیگه...

مامان در حالیکه قاشقشو سمت دهانش میبرد...با همون خونسردی حرص آورهمیشگیش بدون نگاه به پدرم زیر لب گفت : کیا به سلامتی؟

بابا : مصطفی یینا...

مامان : آهـــان... ما هم که آدم نیستیم نه؟

بابا : دور از جون ... همین یک ساعت پیش زنگ زد...

و بعد خیلی بی مقدمه رو به من گفت : شما هم اگه وقت کردی ، زود بیا خو...

پریدم وسط حرفش: به من پیله نکن بابا...

باباعصبانی شد...

قاشقشو پرت کرد تو بشقابش : باز که حرف مفت از دهنت شنیدم... هر چی مراعاتتو میکنم انگار نه انگار... همینی که ...

بلند شدم... صندلی با شتاب رفت عقب...

صدام یه کم رفت بالاتر : گفتم به من پیله نکــــــــن...

دست مامان رو دیدم که رفت رو دست بابا و فشارش داد... یعنی آروم!

مامان به بشقابش نگاه میکردو.. و دست بابا تو دستش...

برگشتم به اتاقم...یک راست سر کیفم...

مثل این معتادا که خمار میشن و وحشی... دنبال بسته ی سیگارم میگشتم...

سیگارم... سیگـــــــــــــارم...

پیداش کردم...

با ولع چسبوندمش به لبام... نشستم لبه ی تخت و روشنش کردم...

نگاهم از آینه ی روبه روی تختم به عکس خودمو سالار که بالای تختم بود افتاد...

عکس دو نفریمون تو شمال ... لب ساحل ...

سالار.... سالار نازنینم...

سالار واسم تداعی روزهای قشنگم بود... که چهار سال پیش بردتشون... بــــــرد... 

به چشماش خیره شدم... داشت میخندید و من تو بغلش....

اون روزو تو دود سیگارم باز برای خودم دوره کردم.. برای بار هزارم... نه... مطمئنم بیشتر از هزار بار بود...

یه پوک دیگه و ... صدای سالار تو گوشم پیچید...

سالار : مسخره نشو دیگــــــــــه ... سوسول... مگه سالی چند بار برف میاد؟

منو داشت رو زمین میکشید...

خندیدم... خندهٔ تلخ... خیلی تلخ...

-"سالار مریضم... احمق جون ببین صدامو؟

سالار : بیا ببینــــــــــــم... چیزیت نمیشه...

و داد زد : فریده ؟ فریـــــــــــده.....؟ اون دوربین منو بیار...البته لطفـــــــــا..."

ولوشدم رو تخت... به سقف سفید نگاه کردم... سفید مثل برف اون روز... مثل تنه ی آدم برفیی که منو سالار درست کردیم...

خاکستر سیگارم همه جا پخش شده بود...

اشک چکید... یار وفادارم... اشــــــــــــــک....

همونطور تو خودم مچاله شده بودم که یهو در باز شد... به شدت سرمو برگردوندم...

شیدا بود...

دستمو رو گردنم گذشتم و خشن گفتم : اُزگَـل ... اینطوری میان تو؟

بوی ادکلنش فضا رو پر کرد...هنوز نیومده....!!!

صدای لوسشو جیغتر کرد : باز که تو غمبرک گرفتی...

بهش نگاه کردم... به سر تا پاش...

- عروسی تشریف میبرین؟

دستی به موهای سیاه بلندش که با اتو صاف کرده بودو از فرق باز کشید...

با خنده و راضی از تیپش گفت : خوب شدم نه؟!

خمیازه ای کشیدم...واقعا هم خوب شده بود... رژقرمزش به نظرم بهترین قسمت ظاهرش شده بود...

- اوهـــــــــوم ، کی اومدی؟

شیدا : همین الان...به فریده گفته بودم میام... بهت نگفت ؟

سرمو تکون دادم ... یعنی چرا...

شیدا: خوب پاشو دیگه... وقت گرفتم واسه کاشت مژه... تازه... امشب هم علی تو لواسون مهمونی گرفته...

چه قندی تو دلش آب میکردن ، اسم علی رو میاوردن...

دستمو گذاشتم رو چشمامو فشار دادم...باز همون احساس خوب!

- حوصله ندارم شیدا... امشب نه!

باز اون صدای جیغشو برد بالا : لوس نشو دیگه... مهمونیه علیِ سارا...

به قیافش چشم دوختم... کاملا مچاله شده بود...

- خاک بر سرت که به خاطره علی قیافتو اینطوری کردی...

لب پایینشو داد جلو : مرگ شیدا...

- مهمون داریم امشب آخه!

شیدا : چقدرم تو مُبادی آدابی...!!!

-بابا گیر داده من باید باشم...

شیدا: خالی نبند... الان خودم میرم با شاپور جون حرف میزنم...

- جــــــــــون؟! شاپور جون؟ آقای فرح بخش عزیزم... فمهمیدی؟

شیدا: خوب حالــــــــــا... اصلا به تو چه! من میرم راضیش کنم...

چند لحظه بعد صدای تق تق کفشاش اومدو بسته شدن در...

................................... 

شیدا همینطور بی قید رژه گونه رو به روی گونههای بر جستش میکشید ... و من سر کمد با خودم در کلنجار بودم که امشب چی بپوشم!

شیدا : سارا؟ این تاپ طلاییه بهم میاد اصلا؟

نگاه سر سری بهش کردم...

-اوهوم...

و دوباره سرمو کردم تو کمدم... یه شلوار سفیده تنگ... با یه بلوز یقه گشاده نارنجی که از جنس ساتن بود انتخاب کردم... با کفشهای پاشنه بلنده نارنجیم...

برگشتم طرف شیدا : اینا خوبه؟

با اون نگاه عسلیش به لباسا خیره شد...ابرواشو داد بالا ...

شیدا: عالیه!

لباس رو پوشیدم... نصفه شونه ی چپم در معرض دید بود... پوست برنزم حسابی با رنگ جیغ لباسم جلب توجه میکرد...

راضی از لباسم ... یه دور دیگه رژه لبمو تجدید کردمو مانتومواز رو تخت برداشتمو اومدم بیرون...

شیدا داشت با علی اساماس بازی میکرد صداش در نمیومد...

"مگه علی مهمونی نداشت؟!؟! اس ام اس بازیش چی بود این وسط!"

نگاهی به شیدا کردم... محو اساماس بازی بود... لبخندی زدمو ضبطو روشن کردم...

" سراب رده پای تو... کجای جاده پیدا شد...

کجا دستاتو گم کردم...که پایان من اینجا شد..."

پایان من...!

چهار سال پیش؟!

امروز ، چرا چشمای سالار کنار نمیره؟!

صداش پیچید تو گوشم " دلم شمال دو نفر میخواد سارا "

" کجای قصه خوابیدی... که من ... تو گریه بیدارم...

که هر شب ... هرم دستاتو... به آغوشم بدهکارم...

تو با دلتنگیــــای من...تو با این جاده همدستی...

تظاهر کن ازم دوری... تظاهر میکنم هستــــــــی..."

آه از نهادم بر آمد...

شیدا متوجه آهنگ غمناکی که گذاشتم شدو با اعتراض عوضش کرد ...

شیدا: این چیه توروخدا! داریم میریم مهمونیـــــا!

بی تفاوت نگاهش کردم : نکه تو خیلی حواست هست؟ بزن عقب ببینم...

دستمو بردم طرف ضبط که آهنگو بزنم قبلی که دستمو با ناخوناش پس زد...

دردم اومد...

- شیدا؟ تو یه وحشیی...

چشمای عسلیشو درشت کرد : دیگه بی اجازه آهنگ عوض نکنیـــــــا...

دستمو به لبم نزدیک کردمو زیر لب یه فحش آبدار نثار شیدا کردم...

شیدا...

دوست ده ، دوازده سالم...

چهار ساله که یک روزم تنهام نذاشته...

چهار ساله که یک روزم تنهام نذاشته...

حتی اون روزی که به قصد کُشت میزدمش... موهاشو کشیدم و کوبیدمش به دیوار...

و اون اشک ریزون فقط گفت : سارا... توروخدا...

و من... انگار ... اون لحظه... مقصر نبود سالار رو... شیدا میدونستم...

بازم اومد... بازم اومدو تو گریه هام شریک شد...

شیدا برای آخرین بار... رژه گونهای که صد دفعه تجدید کرده بودو دوباره زد...البته میدونستم تا شب صد دفعه دیگه اینکارو میکنه!

قفل فرمونو برداشتم و در حالیکه چپ چپ نگاهش میکردم زیر لب غرغر کنان گفتم : حالمو دیگه داری بهم میزنیا...

لباشو بر چید... مثلا ناراحت شد... زدم زیر دستش...

- واسه من عشوه شتری نیــــــــــــا! من علی نیستم...

با شنیدن اسم علی نیشش باز شد ...

دو تایی از ماشین امدیم بیرونو به سمت دره بزرگ سفید رنگ قدم برداشتیم...

شیدا همینطور که مانتوشو مرتب میکرد با حالت خشن گفت : امیدوارم امشب چشمام به جمال اون زنیکه روشن نشه...

دستمو گذاشتم رو زنگو به طرفش برگشتم... سریع تکون دادم...یعنی اینکه "کی؟"

همون لحظه در باز شد...

شیدا بدون ملاحظه رفت داخلو زیر لب گفت : اون مینای سیریش!

از پشت بهش نگاه کردم ... دماغمو چینی دادمو ... پیش خودم فکر کردم... "واقعا علی ارزش داره ؟! "

علی هم یه عوضی بود مثل بقیه!

اصلا چه اهمیتی داشت! علی یا هر کس دیگه.... مهم این چند ساعتی بود که من رو زمین نبودم...

شناور... رو ابرا... و هیچ صحنه ی ناخوشایندی... از جلو چشمام رد نمیشد... هیچ صدایی هم از گوشم...

آرومه آروم... فقط چند ساعت...

راضی بودم... راضــــــــــــــــی...

در باز شد و قامت علی جلود در پدیدار : سلــــام خانمای زیبا! چرا اینقدر دیر کردین؟

شیدا محو علی... لبخند پهنی زد... اومد چیزی بگه که مانع شدم...

سینه به سینه علی در اومدم و بدون آثاری از لبخند گفتم :تهران نیستا!

وسرم و انداختم و رفتم داخل... صدای علی رو از پشت سرم شنیدم : خوب حالا! چرا اینقدر عصبانی؟!

اعتنایی نکردم... به دنبالش صدای شیدا که سعی میکرد آروم بگه : تو ترافیک موندیم... 

بعدا به خدمتت میرسیدم خانم! فعلا باید حواسم بهت باشه کار دستت نده این علی آقا! 

صدای موزیک بالابودو یه عده دختروپسر توهم توهم میرقصیدن!به دنبال بچه ها گشتم ... اون ته نشسته بودن... با دیدنم سام دستشو بلند کرد : بیا ببینم... تاخیر داشتی باید جبران کنی!

خنده ی بی رمغ همیشگی نقش بست : چــــــشم! جبرانم میکنیم...

نشستم پیششون... شروع کردم... باید آزاد میشدم... چشمای سالار... خندش... جاده!

چشمم پرید! سرم تیر کشید... یه پِیک دیگه...!

شیدا عصبی پیشم نشست... نَشست! خودش رو رو مبل پرت کرد...

پاشو انداخت رو پاش و عصبی تکونشون میداد ...

چپ چپ نگاهش کردم : هان؟ چته؟

همونطور عصبی به گوشه ای نگاه میکرد ... زیرلب آروم گفت : هیچی!

رد نگاهشو دنبال کردم... حدس میزدم...

- باز کی آویزونه علی شده اخمــــات اینــــطوری رفته تو هـــــم؟

حالم خوب نبود... کم کم داشتم کلمات رو میکشیدم...

شیداهم متوجه شد ... بحث خودش رو فراموش کرد نگران چرخید سمت من : سارا؟ تا تهران راه داریما!

شُل خندیدم : اصلا تو بگو تا شمــــال... رفتیــــم...

پیک بعدی! دیگه جاده جلو چشمم نبود ... چشمم نمیپرید ! 

شیدا هرچه شیشه و لیوان بود از جلویم برداشت ...

- کجا میـــــبریش؟ 

شیدا نگاهی نگران بهم انداخت : سارا؟ عزیزم؟ زیاد داری میخوری... نکن !

عصبی شدم : به تو ربطی نداره! بزار ســــرجاش!

شیدا مستاصل نگام کرد: باشه ... اما من برات میریزم... خوب؟

سرم رو به پشتی مبل تکیه دادم : بریــــــز... امابیچارت میکنم آب قاطیــــش کنیـــــا!

میون اون همه هجوم نگرانی خندید : احمق! حالا یه بار یه غلطی کردما!

یه جفت چشم از همون اول که اومده بودیم... خیره زوم کرده بود روم... سیاه سیاه! 

از جلوم تکون نخورد!

اهمیت ندادم... عادت داشتم... تو این مهمونیا این جور اتفاقا عادی بود...

سه ساعت بعد! رو تختم مثل جنازه ولو بودم... فریده یواش یواش حرف میزد و کفشامو در می آورد ...

صدای شیدا بلندتر بود : نگو تورو خدا فریده خانم... خوبه حالشو میدونی!

میخواستم بگم "مگه فریده چی میگه؟! باز داره غرمیزنه؟!"

عکس چشمای سالار ازتو آینه از دنیا رهام کرد!

" سالار میبینی؟ هنوز غر میزنه! مگه من چیکار کردم؟! هان؟ چیکار کردم!؟

فقط یه کم خوش بودم! خوش بودم؟ نه سالار نبودم...

سالار؟ دلم برات تنگ شده! اینجا دارن خفم میکنن... بیا با هم بریم... نامرد... قرار بود با هم باشیم! همه جا! بدون گفتن به من ... بدون خبر رفتی ... 

لعنتی رفتی ... "

صدای هقهقم بالا گرفت ... اینقدر بالا که صدام تو کل عمارت پخش شد ... 

صبح با تکونهای دستی از خواب پا شدم ... 

لای چشمامو باز کردم ... به سختی .. چهره ی نگران مامان رو دیدم ... مثل همیشه تمیز و مرتب ... لبه ی تخت نشسته بود ... 

کش و قوس عمیقی به بدنم دادم : چیه مامان ؟

نگاه نگران مادر، روی چشمام ثابت شد : نمیخوای پاشی ؟ 

بی حوصله پتو رو کشیدم سرم : نــــه !

دستش رو کمرم کشیده شد ...

آروم شروع کرد به ماساژدادنم : پاشو ... مهمون داریم ... خالتینا اومدن ... 

- اَه ، حوصلشونو ندارم .... 

مامان : نمیشه که قربون شکل ماهت بشم ... پاشو ... 

با خشونت نشستم تو جام : گندت بزنن شانس ... خیلی خوب ... باشه ... پاشدم ... خوب شد ؟

هیچی نگفت ... کلافه بودم ... عصبی ... 

با دست در رو نشون دادم : میشه حالا بری ؟

نگاه محزونش ، لرزه به اندامم انداخت ... 

این سارا کی بود ؟ من این نبودم ...مطمئنا من نبودم !

گاهی اوقات اینقدر دنیا برات کوچیک و زجرآور میشه که نمیخوای ... نمیخوای باشی ... نمیخوای دوست داشته بشی ... فقط میخوای تنهاباشی ....تنهای تنها! حتی خاطرات هم از دهنت پاک شه و هیچی ... هیچی، حتی برای یک لحظه مغزتو درگیر کنه !

آرومتر گفتم : مامان ... میام پایین خیالت راحت ...

بی مقدمه پرسید : دیشب کجا بودی ؟

باز شدم سارای سَرکِش : سر قبرم ... چیکار داری شما ؟

مامان : نمیخوام داغ دخترمم ببینم ... نمیخوام از این مهمونی از اون مهمونی ... مست ... بیای ... جنازتو ببینم ... درحالیکه به زمین و زمان فحش میدی ...

مامان عصبی شده بود ... چشماش تر بود و خیره تو چشمای من ...

سرم و گرفتم تو دستم ... نمیخواستم دل مامان رو بشکونم ... دلش شکسته شده بود ... کمرش خم شده بود ... دیگه بیشتر از این انصاف نبود ...

عصبی نفسم رو دادم بیرون ... تو چشماش نگاه کردم و شمرده شمرده گفتم : بی... خیال ... من ... شو ...

کمی صداش رفت بالا : نمیشه سارا ... به خاک سالار نمیشه ...

همین کافی بود ... همین کافی بود تا مثل یه گاو وحشی بشم ... قدرت اومد تو گلومو ... صدای جیغم گوش فلک رو کر کرد ...

- خاک اونو قسم نخـــــــور ... به چه جرئتی خاک اونو قسم میخـــــوری؟!

دوباره همون حالات اومده بود سراغم ... همون حالی که نمیفهمیدم مادرمه و نباید حمله ور شَم طرفش... همون حالی که هر چی از دهنم در میومد نثارش کردم و در مقابل ... اشک مادرم ... مادر شکستم ... که التماس میکرد "توروخدا سارا... ببخشید ... به خودت مسلط باش " 

اما من فقط یه چیزتو ذهن و روان از کارافتادم میجوشید "اعتراف کرد که سالار مرده "

جیغ میزدم و موهامو میکشیدم ... اما میدیدم ... میدیدم که یه مرد وارد اتاقم شد ... سراسیمه و شتابان ... بابام نبود ... جوون بود ... آره ، اینا رو خوب دیدم ... اومد نزدیکم ... دستم رفت لای موهاش ... موهاش کوتاه کوتاه بود و دستم لیز میخورد ... با یه حرکت ،مثل گوسفندی که واسه ذبح برده میشه رو کولش بودم ... 

در حموم و باز کرد ... بعدش شیر آب ...و هلم داد زیرش ... 

یواش یواش جیغ ممتدم قطع شد ... تازه فهمیدم که این آب چقدر یخه ! 

اومدم از زیرش بیام بیرون اما دستای اون مرد نِگَهَم داشته بود ... نمیزاشت ... 

لباسام به تنم چسبیده بود ... داشتم قندیل میبستم ... 

تو لحظه ی آخر چهره ی آشنای مرد رو شناختم ... پسرخالم ... شاهین ...

صدای تحلیل یافتم تو حموم اکوانداخت : دارم ... یخ می... زنم ... 

و بعد انگار که از حال رفتم ... آره رفتم ... از حال و گذشته و زندگی رفتم ... 

"سالار ؟ باهات قهرم ... تو یه نامردی ... 

تواون دشت وسیع ... من بودم و سالار ... نگاهم میکرد و لبخند میزد ...

صداشو شنیدم : چقدر موهات بلند شده ... 

دستش رو موهام سر خورد ...

-حرف و عوض نکن ... 

سالار به موهام خیره شد : باید میرفتم سارا ... نمیشد بیشتر از این بمونم ... 

وبعد بغلم کرد :موهاتو هیچ وقت کوتاه نکن ... خوب ؟ "

اومدم بگم خوب ... اومدم بگم باشه ... اومدم بگم بازم بیا پیشم که انگار دستی منو از اون دشت کشید بیرون ... دست و پا میزدم برای موندن ... اما فایده نداشت ... 

پریـــــــدم ... 

ناامیدانه به این ور واونور نگاه کردم ... تو اتاق خودم بودم ...

دوباره چشمامو بستم بَلکم سالارو ببینم اما همه جا سیاه بود و سیاه ...

لعنت به این زندگی ... لعنت ... 

بالاخره ساعت چهار –پنج بود که رفتم پایین ... رمق نداشتم ... هیچی نخورده بودم ...

خاله اینا تو پذیرایی نشسته بودن... فریده که چهره ی رنگ و رو رفتمو دید اومد جلو و کمکم کرد که برم سمت آشپزخونه ...

فریده : ببین با خودت چه میکنی ...

زیر لب نُچی کردم ... 

فهمید که نباید ادامه بده ... حمله عصبی صبح اینقدر حس و حال رو ازم گرفته بود که رو صندلی میز ناهار خوری ولو شدم ...

کم پیش میومد که تو آشپزخونه غذا بخوریم ... وقتایی که بابا نبود ... یا فقط من و فریده بودیم ... غل غل قابلمه از فکر درم آورد ...

- چه خبره ؟ چرا اینقدر قابلمه رو گازه ؟

فریده در حالیکه برام سوپ میکشید برگشت طرفم : خالتینا فکر کنم شب بمونن ...

قیافم از این خبر افتضاح در هم رفت ...

فریده خندش گرفت : خوبه حالا ... قیافشو ... 

چقدر دلم برای خندش تنگ شده بود ... زن مهربونی که از بچگی پیش ما بود ... همراه پدر پیرش که چند سال پیش فوت کرد ... همه ی زندگیشو گذاشته بود به پای پدر پیرش و ازدواج نکرده بود ... قلبش خیلی مهربون بود ... اما کمتر این مهربونی و به چهرش راه میداد ... کمتر میخندید ...

تو نگاهش نگرانی موج میزد ... نزدیکم شد ... دست کشید به موهای بلندم و ظرف سوپ و گذاشت جلوم : بخور سارا جان ... قارچشو زیاد ریختم تا بخوری... 

خم شد تو صورتم با تردید لبهاشو تکون داد : الان خوبی ؟

همه میترسید ... همه از برگشتن من به اون روزای عذاب آور وحشت داشتن ... خودم هم همینطور ... نمیخواستم برگردم ... اما... اما واقعا دست خودم نبود ...یه لحظه بود ... نه زمان میشناختم ... نه مکان ...خودمم نمیخواستم ...

به زور لبخند زدم : آره فریده ... نگران نباش ... 

مشغول خوردن سوپ شدم ... و از روکش آلومینیومی فِر رومیزی روبه روم دیدم که دستای فریده به قصد شکر خدا بالا رفت ...

خاله و شُهره کنار هم رو مبل سلطنتی قسمت بالایی پذیرایی نشسته بودن ... شاهین نبود ... چیزی هم نپرسیدم که کجاست ! 

داشتم ریختن برگها رو از پنجره سرتاسریه پذیرایی نگاه میکردم... این یعنی پاییز اومده ... فصل مورد علاقه ی من و سالار ... فصلی پر از خاطره ...

" سالار : آقا ! من همینجا اعلام میکنم که عاشق پاییزم ...

- سالار تکلیف خودتو روشن کن دیگه ... تو هر فصل که وارد میشیم میگی من عاشق اون فصلم ... 

سالار : بالاخره باید دلجویی کرد دیگه !"

و بعد خنده ی هر دومون ... تو مغزم ... مغزی که رو به پوچی میرفت ... پیچید ...

صدای خاله من و از رویا کشوند بیرون ... روی صحبتش با مامان بود...

خاله : هما ؟ بالاخره میاین یا نه ؟!

مامان باناز فنجونشو برداشت : واالله نمیدونم ... دیگه باید اومد دیگه ... از آقا فرامرز زشته ....

همینطور به حرفاشو ن گوش میدادم ... که یهو ساکت شدن ، سرم و غافلگیرانه برگردوندم که ببینم چی شده ! با اشاره ی خاله روبرو شدم ... 

هول شد ... سریع سرشو انداخت پایین ... 

رو به مامان ... با صدایی که هنوز نواش تحلیل یافته بود گفتم : چیزی شده ؟!

مامان هول شد : نه عزیزم ... چی میخواد بشه ؟!

نگاهم به خاله بود ... خیلی وقت بود نسبت به همه چیز و همه کس سوء زن داشتم ... طرف صحبتم مامان بود که به خاطر ترس از حمله ی عصبی صبح خیلی یا احتیاط حرف میزد : اشاره ی خاله یعنی اینکه چیزی هست دیگه !؟ 

خاله سریع پرید وسط حرف : نه دخترم .. چه اشاره ای...نه بابا ...

پریدم وسط حرفش : مامان ؟ چی از آقا فرامرز زشته ؟!

مامان : بعدا ... سر فرصت بهت میگم ... الان دور هم داریم چایی میخوریم ... 

خیره نگاهش کردم ... چی از آقا فرامرز زشت بود و اینا نمیخواستن به من بگن! 

فنجون چای رو برداشتم و وانمود کردم که بیخیال شدم...

حدود یک ساعتی گذشته بود که صدای زنگ بلند شد ... فریده آیفون رو برداشت ... و بعد بلند اعلام کرد : آقا شاهینه ... 

قامت بلند و ورزیدش اومد داخل ... باد سرد پاییز همراهش اومد و نشست تو جونم ... لرزیدم ...

اینقدر با وضوح که مامان متوجه شد : سارا ؟ سردته ؟!

- نه زیاد ... 

نگاهم به شاهین بود ... 

مامان : بزار برم سوییشرت بیارم ... الان سرما میخوری ...

صدای شاهین پشت سرم اومد : سلام ... سارا خانم...

لبخند زدم : سلام شاهین ... چه عجب از این ورا ؟! 

خونه ی خاله اینا کرج بود ... واسه همین هر وقت میومدن مامان با اصرار یکی دوشب نگهشون میداشت ...

شاهین زیر لب ... پرسید : خوبی ؟

و من ... منی که دوباره خاطرات اومده بود جلوی چشمام فقط چشمامو باز و بسته کردم ... 

سالار؟ امروز از اون روزاست که ثانیه به ثانیه همراهمی ... حست میکنم ... 

شاهین چهار سال پیش اومد تو ذهنم ... با اون نگاههای خاص و کلید کرده رو من ... که بعد مرگ سالار فروکش کرد ... دیگه تو چشماش نگرانی بود و نگرانی ... اما نه از جنس نگاههای بابا یا مامان... نه! یه جنس خاص... که من فقط میدونستم خاصه ... فقط همین ...

سقلمه های شیدا اومد تو ذهنم " تورو خدا نگا چطوری روت هنگ کرده !"

و در جواب ،اخم پر از خنده ی من " ساکت شو ... توهم نزن بابا !"

لحن نگران سالار ... وقتی که اومد تو اتاقم و ازم پرسید " توام از شاهین خوشت میاد ؟"

و من ... نمیدونستم ... نمیتونستم بفهمم حسم چیه ! شاید ... عاشق بودم و خودم هنوز نفهمیده بودم ...شایدم عادت بود! عادت به نگاههای همیشه مشتاق!

- سالار... نمیدونم ... نمیدونم ...حسم چی... 

تو یه حرکتبغلم کرد ،کشیده شدن صورتش رو روی شونم حس کزدم ... داشت میخندید : بدون اجازه ی من عاشق شدی ؟! 

و نگاه پر از بهت من از این تصمیم گیری عجولانه ی سالار ..."

اما الان ... همه چیز جز عشق به سالار مرده بود ... قلبم سرد سرد بود ... سرد سرد از داغ برادری که تو دستام جون داد و ... من رو تا مرز جنون برد ...

شهره رو جلوی روم دیدم ... تار... دیدم که یه صندلی و یه عسلی آورد جلوم ... گیج نگاهش کردم ... 

نشست رو صندلی رو به روم ... جعبه ای که پارچه ی مخمل قرمز روش بود رو گذاشت رو میز عسلی : دختر خاله ... تخته نرد بزنیم ؟!

دندونای ردیفشو با یه لبخند دلبر نشونم داد ...

نتونستم بگم خوصله ندارم ... خندش نزاشت ... 

- بزنیم ... دختر خاله ... 

مشغول بازی شدیم ... خوب بود ... خوشحالم کرد ... رهام کرد ... 

دست سوم بودیم که شاهین اومد با یه صندلی اومد پیشمون نشست ... نگاهم رفت به صورت خستش .. بی اختیار لبام باز شد : خسته ای ؟

شاهین : نه زیاد ... 

چقدر لاغر شده بود ... چقدر مرد شده بود ... از چهار سال پیش ... 

یه شلوار جین پُررنگ با یه پیراهن مردونه ی سرمه ای تنگ تنش بود ... موهای مشکیشم کوتاه کوتاه بود ... 

صدای مادر اومد : آقا شاهین ؟ مادر؟ جوجه ها دست شمارو میبوسه ها!

شاهین به سمت مادر که پشتش بود چرخید ... یه دستشو گذاشت رو سینش : چشم الان ... 

-منم میام ... 

مامان پرید وسط حرفم : نه ! مگه ندیدی چطوری لرزیدی به خودت ؟ 

موهای پریشونمو از بالا بستم : نه هیچیم نمیشه ...

و به سمت باربیکیو راه افتادم ... دلم سیگار میخواست ... یه دونه از رو بار بابا برداشتم ... سرمو انداختم پایین و رفتم بیرون ...مهم نبود برام اگه خاله دیده باشه!

از باربیکیو هم گذشتم ... بهانه بود... برای تنهایی ...دلم میخواست برم بشینم لای برگای ریخته شده و با سالار خلوت کنم ... 

امشب خاطره ای برام زنده شد که ... ناخواسته حالم رو دگرگون کرد... 

سیگار روشن شدو آتیش افتاد به خاطره هام ... یکی یکی زیرورو میشدن ...

شمال با خاله اینا یادم افتاد ...شیدا هم همراهیمون کرد ... 

دور آتیش بودیم و داشتیم با آهنگ ماشین همخونی میکردیم ...

سالار عاشق آهنگای قدیمی بود ... چقدر با شیدا تو سرو کله ی هم میکوبیدن ... آخر بنا شد یه آهنگ به انتخاب شیدا ... یه آهنگ به انتخاب سالار ...

آخ سالار ... غمت داره داغونم میکنه ... دیگه نمیتونم فکر کنم ... نمیتونم ... 

اشک چکید ... سیگار کام داد ... 

من بودم که اولین نفر متوجه نگاه خیره ی شهره به سالار شدم ... از لا به لای شراره های آتیش ...من بودم!

بغض و دیدم تو نگاهش وقتی که سالار رو به شاهین گفت : شاهین ... دارم برنامه هامو ردیف میکنم واسه سال دیگه برم کانادا ... 

فشار شهره افتاد ... به وضوح چهره ی گندمیش سفید شد...

شاهین : واسه چی ؟ کجا میخوای بری به این زودی ؟ بودی حالا !

سالار کام گرفت : میرم واسه درس ... زودی بیام داداش ... کار دارم اینجــــــــا...

و لبخند شهره ... که شاید حرفی ... کلامی رو ... با جون و دل به خودش گرفت ... " 

بمیرم برات برادرم ... که فقط حرفشو زدی و رفتی ... برای همیشه ... بمیرم برات...

صدای شاهین من و به خودم آورد ... به سیگار تا آخر آتیش گرفته ی تو دستم ...به اشکای جا خشک کرده رو صورتم ... نگاه میکرد ... نگاهی از همون جنس! نگرانی حاص! 

نمیخوام ... نمیخوام دیگه به این موضوع فکر کنم! هرچی ... هر جنسی... مهم نبود... دیگه مهم نبود ... شایدم بود و من نمیخواستم این بودن واقعیت پیدا کنه!

شاهین همونطور که نزدیکتر میشد و من و میدید ... وضعیتمو میدید ... صداش بیشتر تو بهت فرو میرفت : تو مگه نمیخواستی ... به من کمک کنی ؟!!!! 

نشست کنارم رو برگا : چته سارا ؟ داری چیکار میکنی با خودت ؟

چشمای پر از بغضمو دوختم تو چشماش ... چشمای کسی قلبمو تسخیر کرده بود ... اما الان ... هیچی تو قلبم جز غم برادرم نبود ... هیچی ... حتی عشق شاهین که داشت جدی میشد برام ... مثل همین برگا ریخت ... 

شاهین هم چشماش قرمز شد : چیه سارا ؟! حرف بزن ... بریز بیرون ... 

- بیرون ریختنی نیست شاهین ... دلم براش یه ذره شده ... چیکار کنم ... من چیکار کنم ؟! 

گریم شدت گرفت ... دستشو انداخت دور شونمو سعی کرد آرومم کنه ...

شاهین : تا امروز فکر میکردم کنار اومدی ... از بعد از اون همه آرامبخش .. بیمارستان ... دکتر ... فکر میکردم باور کردی ... اما امروز ... امروز که دیدم چطور خودتو میزدی ... 

سرم و گرفت بالا : سارا تا کجا ؟ تا کی ؟ 

سرمو به چپ و راست تکون دادم : تا ابد ... تو میدونی ... من و سالار عاشق هم بودیم ... بدون هم میمردیم ... تو یه بشقاب غذا میخوردیم ... اما الان نیست ... نیست شاهین ... میفهمی ... نیست ...وقتی یهو یادم میاد نیست ... نمیبینمش! تپش قلبم دیوانه وار میره بالا! نمیتونی ... نمیتونی درک کنی حالمو!

دستای مشت شدمو محکم روی رونم میکوبیدم ... صدام خش دار شده بود ... 

و اشک امون نمیداد ... 

شاهین : چرا نمیری سرخاکش ؟

دستمو به سمت ساختمون ویلاییمون گرفتم : اینا نمیزارن ... این بی وجدانا! نمیزارن ... از سالگردش به بعد نذاشتن ... 

نگاهش داشت میگفت نگرانتم ... داشت میگفت نکن ... 

شاهین : یادته آخرین بار چی شد ؟ 

عصبی دستمو تو هوا تکون دادم : هر چی شد ... داداشمه ... رو دستای من ...

دستامو گرفتم جلوی صورتش و عصبی و هیستیریک تکون میدادم : رو همین دستای قطع شدم جون داد ... رو همینــــــــــا ... 

دستامو میمالیدم به پام : خونش رو دستامه هنوز ... نمیبینی ؟ 

تکونم داد ... اینقدر محکم که گردنم صدا داد ... از لا به لای دندونش اصوات بیرون میومدن : آخرین بار که رفتی سر خاک ... داشتی خاک و میکندی ... میفهمی ... میکندی ... حالیت نبود ... هیچی ... سر باباتو با سنگ شکوندی ... یک هفته بیمارستان خوابیدی ... به عنوان یه روانی ... میفهمی ... یه روانی ...

دستامو از بازوش کشیدم بیرون ... به شدت : روانی خودتی ... حرف دهنتو بفهم ...

شاهین : به خودت بیا ... تو آینده داری ...

اما من دیگه وای نستادم تا حرفاشو بشنوم ... در مقابل آخرین جملش با دست پسش زدم : برو بابا ... 

اما شنیدم ... آروم گفت : به خودت بیا لعنتی ... 

شام سرو شد و من دوباره تو تنهایی خودم فرو رفتم ... 

با صدای فریده که انگار چیزی یادش رفته بود بهم بگه به خودم اومدم :ای وای... مادر، شیدا زنگ زده بود ...دو دفعه ... حواس نمیمونه برام که !

خنده رو چاشنی صورت خشکم کردم : اشکال نداره فریده ... حالا بهش زنگ میزنم ... 

فریده که از این حواس پرتیش شاکی شده بود بلند گفت : نه مادر ... از صبح دختره منتظرته ... پاشو همین الان زنگ بزن ببین چی میگه!

گوشی رو برداشتم وشماره رُند شیدا رو گرفتم ...

بلافاصله صداش اومد : جانم ؟!

- جونت بی بلا ... سلام ...

با محبت خاصی صحبت میکرد : سلام به روی ماهت عزیزترینم ...

- اوا !!! چه مهربون شدین شما خانم !

شیدا : مهربون بودم ... چشم بصیرت نداشتی ! 

- آهان! اونوقت این چشم بصیرت و احوال شنگول شما یه وقت به علی آقا ربط نداشته باشه؟!

در کسری از ثانیه لحنش خیلی بامزه عصبانی شد ... مثل این دختر بچه های لوس ... البته که شیدا واقعا به خاطر یه دونه بودنش لوس بود ...

شیدا : اسم اونو نبــــــرا! نرّه خر !!!

خندم گرفته بود : وا! تا دیروز که شاهزاده سوار بر اسب بود!

جیغ جیغ کنان جوابم رو داد : کی ؟ اون ؟ من اونو سر توالت هم ببینم بلند نمیشم !

معلوم نبود باز علی رو با کی دیده بود ... یا علی چه کم محلیی بهش کرده بود!!! خدا داند ... زیاد طول نمیکشید که دوباره علی بشه همون "علی جوجو "!!!!

اخلاقاش تودستم بود ... مگه اینکه واقعا دلش میشکست یا میفهمید طرفش عوضیه!

شیدا : خالتینا اونجان؟

بی حوصله جواب دادم : اوهوم ...

مرددپرسید : شاهین هم هست ؟!

- اوهوم ... اونم هست ...

یهو انگار که بیشتر از این نتونه نقش بازی کنه ... با یه لحن پر ناله گفت : وای ساری! خیلی نگرانتم ... بیام پیشت ؟ 

- نگران چیمی ؟ من که خوبم ! 

شیدا : نُچ ! تا نبینمت آروم نمیشم ...

پوفی کردم : بگو میخوام بیام غیبت ! پاشو بیا ... 

تا اومد حرف بزنه ،پریدم وسط حرفش : زودا... سه ساعت خودتو بزک نکنی!

شیدا : اووووو ... خیلی خوب ... چه بی اعصاب ! اومدم بابا ! به خودت مسلط باش ...

یک ساعت بعد ... شیدا اومد ... از همون اول پر سرو صدا...

" وای شهره جونی ، چقدر دلم برات تنگ شده بود "

" خاله خانم ... چشم ما روشن شد به جمالتون ...."

"شاهین خان... ماشاالله چه هیکلی بهم زدین !"

دیگه نمیشد جمعش کرد ...همه مشغول حرف زدن بودن ... شیدا همه رو به حرف میکشید ... شلوغ پلوغ شده بود ...

که یهو... با صدای موزیکی که از ماهواره پخش میشد... همه ساکت شدن... همه ... صدا، صدای نفس ها بود...

"قصه گو، قصه نگو ... 

واسه خواب موندن من ...

سعی بیهوده نکن ... واسه ی موندن من ...

قصه گوی خوب من ... حرفاش برام ترانه بود ...

قصه هایی که میگفت ... قصه ی عاشقانه بود ..."

یواش یواش از روی صندلی راحتی بلند شدم ... بغض خفه کننده تو گلوم گیر کرده بود ... احساسم میگفت الان ... چشمام میزنه بیرون ... همین الان ... آروم آروم قدم برمیداشتم و یه سمت تلویزیون ، درست اونور سالن ، میرفتم ... 

"قصه گو ... قصه نگو ..."

آهنگ با صدای سالار تو مغزم طنین انداخت ... حتی صدای پیانو ... پیانوی خود سالار بود ... دستاش هنرمندانه روی کلیدهای پیانو سر میخورد ... چشمام بسته بود و تو خلسه بودم ... هنوزم صدا از کسی در نمیومد ...فقط صدای سالار بود تو مغزم ... صدای سالارم ...

" صحبت خلقت آدم که میشد ...

قصه ی آدم و حوا رو میگفت ...

میدونست ... که تشنه ی محبتم ... 

قصه ی مجنون و لیلا رو میگفت ..."

اینجا دیگه خود سالار بود ... با اون نگاه لبریز از محبتش ... ای وای ... چی شد ؟ اون همه هنر ... اون همه ذوق ؟! چی شد ؟! رفت زیر خروارها خاک ؟ چطور باور کنم؟ چطور باهاش کنار بیام ؟ چطور؟

" قدرت عشق و اگه میخواست بگه ...

قصه ی شیرین و فرهادو میگفت ...

صحبت از بازی تقدیر اگه بود ...

قصه ی شیرینِ شهرزاد و میگفت ... "

با صدای بغض آلودم ... روبروی ال-سی دی بزرگ ... همراهی میکردم ... تو ذهنم سالار رو ... و تو واقعیت ... خواننده رو ... صدای خش آلودم ... بغض آلودم ... هر چی ... زمزمه میکرد ...

" قصه گو قصه نگو ... 

قصه گو قصه نگو ..."

بغضم شکست ... اما آروم ... قطره قطره ... با احتیاط ...

"لحظه ی فاجعه وقتی میرسید ...

اشک توی چشمای من حلقه میبست ...

وقتی که ، اشکارو تو چشام میدید...

میومد به داد چشمام میرسید ...

میشکست خوب من ...

هر طلسم از آرزو ...

یادمه ... خوب یادمه ... 

زیر لب صدام میزد ... 

این کارا شب واسه من یه غصه بود ...

رفتنش برام یه دنیا غصه بود ..."

زیر لب تکرار میکردم " رفتنش برام یه دنیا غصه بود ..."

همینطور سرم پایین بود ... راه اتاقم رو پیش کشیدم ...

"رفتنش برام یه دنیا غصه بود ..."

بلندتر گفتم : رفتنش برام یه دنیا غصه بود ...

از پله ها بالا رفتم ... هنوزم از کسی صدا نمیومد ... 

آخرین پله رو که طی کردم ... شنیدم ... صدای ناله مانند مامانم رو شنیدم : خدایا ! دیگه بسه ... 

مثل یه جوجه ... رفتم و زیر پتوم خزیدم ...

هنوزم زیر لب زمزمه میکردم : رفتنش برام یه دنیا غصه یود ...

مچاله شدم ... له شدم ... اشک شدم ...

پتو رو تا زیر گردنم بالا زدم و ... از پنجره ی اتاقم ... اتاق تاریکم ... به نور مهتاب نگاه کردم ... نگاه کردم و اشک ریختم ... اینقدر که چشمام سنگین شد ...

" خدایا ! برای امروزم بسه ... "

نیم ساعت بعد ... شیدا هم همراه من رو تختم مچاله شد ... 

صدای فین فینش ، نشون میداد که چشمای اونم بارونی ... مخصوصا وقتی که تکونای خفیف تخت ، هق هقشو نشون میداد ...

-همینم مونده شیدا! من با علی جهنم هم نمیرم ... چه برسه با دوستش پاشم بیام کجا؟! شمال ؟ 

نفسی تازه کردم و به غرغرم ادامه دادم : من نمیدونم سام چطوری راضی شده !

شیدا که به خاطر مخالفت من برای همراهی علی و دوستش تو مسافرت شمال ما با اکیپ خودمونیمون حسابی توهم رفته بود ،دمغ جوابمو داد:ضد حال! اونا نمیخوان بیان تو اتاق تو که!

دستام به کمرم بود وروم از پنجره به حیاط : نه تورو خدا! بیاد ... 

گوشیم زنگ خورد ... سام بود ...

- جانم سام ؟

سام : سلام خانم... احوال شما؟!

- ممنون توچطوری؟ 

سام : با این ضد حالی که تو زدی میخوای خوبم باشم؟!

ضد حال ؟ این از کجا به این سرعت فهمید ؟ !

سریع به شیدا نگاه کردم که با یه لبخند ، عقب عقب به سمت در میرفت ...

کار خودش بود ... دیدم من دارم حرص میخورم اون داره با موبایلش ور میره ها!

بدون توجه به صغری کبری چیدن سام پشت خط به دنبال شیدا داد زدم : آهای ورپریده ... کجا فرار کردی؟!

از پله ها پایین میرفت و غش غش میخندید : من ... الفـــــــــــرار...

یهو یادم افتاد که یه بدبختی هم پشت گوشیه ...

- ای وای ... ببخشید سام ... فهمیدم کدوم خبرگزاری بهت خبر داده!

از صداش معلمو بود که داره میخنده : پاشو بیا دیگه ... مگه دفعه اوله که میریم شمال؟

- نه... موضوع این نیست ... سام آخه کی تا حالا آدمی مثل علی مارو همراهی کرده! اونم با دوستش که نمیشناسیم ...

سام با تعجب گفت : تو نگران اونی ؟!!!!

- آره دیگه ... وگرنه کی بدش میاد اول پاییز بره شمال؟!

سام : بابا بی خیال دختر ... اونا همش سه روز همراهمونن... پاشو بیا ببینم... حرفم نزن رو حرف منا! من دوستشو میشناسم ... خیلی آقاست ... مطمئن باش اگه نمیشناختم نمیزاشتم بیان ...

- آخه سام ....

سام جدی شد : آخه بی آخه ها! من خودم حواسم به همه چیز هست مثل همیشه... خودتو آماده کن ... فردا صبح حرکته...

پُفی کردم : باشه ... هر چی شما امر کنین ...

سام : من امر میکنم شما همیشه بخندی ...

خندیدم ... نه به امرش ... به حرفش ... بخندم ؟! همیشه ؟! 

................................

یک سالی بود که میتونستم بیام تو جاده ... میتونستم تحمل کنم قیافه نحسشو ... سنگینیشو ... میتونستم ندید بگیرم سنگدلیشو ... قاتلیشو !

قرارمون بعد از عوارضی بود ... ما آخرین ماشینی بودیم که رسیدیم ... خدا،خدا میکردم که علی نیومده باشه ... کلا دوست نداشتم با شیدا زیاد روبه رو شه ، تا بلکم یه کم رو شیدا کار کنم و بیخیال این پسر بشه ... 

خودم به شخصه چیز بدی ازش ندیده بودم اما اینکه هر دفعه با یه دختر بوده ... میتونست به شیدا آسیب بزنه ... چون این تنوع طلبی علی رو میرسوند!

بر خلاف خواستم اول از همه جمال علی آقا رو دیدیم ... کنار سام و نیوشا وایساده بود! چراغ زنان بهشون پیوستم ... 

قبل از پیاده شدنم با لحن بزرگونه ای رو به شیدا کردم : حواسم بهت هستــا... مراقب باش ... 

شیدا هم که حسابی ذوق داشت "چشـــــم " کشیده ای گفت و پرید پایین ... 

با همه سلام و احوالپرسی کردیم و نوبت رسید به دوست علی که من ندیده ،بهش حس خوبی نداشتم ...حتی با وجود همه ی تعریفایی که سام ازش میکردم!

علی این ور اون ور رو نگاه میکرد : بچه ها! پس حسام کو؟ الان اینجا بودش که!

نیوشا دستشو به سمت مغازه ای که کمی اونور تر بود نشون داد : اوناهاشن ... مثل اینکه خرید داشتن!

نگاهم بی اختیار به سمت پسر قد بلندی رفت که دستاش پر از خرید بود و لبخند زنان به سمت ما می اومد ...بلوز یشمی ،شلوار مشکی و کالجی همرنگ با بلوزش!

نزدیک که شد خریدا رو داد به علی و به من و شیدا نگاهی انداخت ... سرشو کمی آورد پایین و خیلی آقا مآبانه سلام کرد ...

حسام : سلام ... حسام هستم ... خوشحالم از دیدنتون !

زیاد خودم و شاد و خندان نشون ندادم از دیدن این آقا! به لبخندی اکتفا کردم ... 

برعکس من شیدا : ما هم همینطور آقا حسام ، شیدا هستم ... 

و بعد به من اشاره کرد : ایشونم سارا! به جمع ما خوش آمدین ...

آخه کی به این گفته مامان بزرگ بازی در بیاره من نمیفهمم! همونطور که نگاه توبیخ گرم به شیدا بود بلند اعلام کردم : بهتره راه بیفتیم ... 

و به سمت ماشینم راه افتادم ... صدای پاشنه های شیدا نشون داد که داره دنبالم میدوئه... تو کسری از ثانیه چرخیدم به سمتش ... طوریکه جا خورد...

- ببینم ؟ من خودم زبون ندارم یا رو؟ تو چرا منو به اون لنده هور معرفی میکنی؟

جا خورد : من ... گفتم ... خوب طرف ...

- تو بیخود گفتی ... تو پسر ندیده ای شیدا؟ آره ؟ به من بگو ببینم پسر ندیده ای؟

شیدا با صدای آرومی گفت : این چه حرفیه که میزنی؟

- این چه حرفیه؟ این حرکاتت ... نیشِ باز شُدَت ... جز این چیزیو نمیگه!

سرشو آورد بالا : این به قول تو نیش باز شده فقط و فقط برای اینه که تو ذهن اون یابو از تو تصویر بد نمونه! وقتی طرف این همه احترام میزاره و تو فقط لبخند میزنی...

- من دوست دارم اینطوری باشم ... نمیخوام چشمم به علی و دوستش بیفته ... حالا خوب شد؟

در ماشین و باز کردم و نشستم ... شیدا هم اومد و تو صندلی کناری من جا گرفت ... نباید عصبانی بشم ... نباید ...لااقل نباید به شیدا عصبانی شم! این نمک نشناسی بود!

شیدا : من نمیدونم تو چه پدر کشتگی با علی داری؟

برگشتم سمتش : شیدا؟ تو واقعا خنگی یا خودتو زدی به خنگی؟

چشماش درشت شد : وا! یعنی چی ؟

سام از پشت چراغ میزد ... یعنی راه بیفت دیگه!

گاز دادم : تو واقعا نمیفهمی علی تنوع طلبه؟

شیدا : خوب باشه! 

- شیدا؟ دقت کن ! تو انتخابت دقت کن! دوست ندارم فردا ضربه بخوری! از من گفتن بود ...

و بعد برای جلو گیری از هر گونه دعوا یا بحثی ضبط رو زیاد کردم ...

برخلاف تصورم سام از چالوس نرفت! دلیلشو خوب میدونستم! به خاطر من بود... و من چقدر خوشحال بودم که دوستایی به این فهیمی دارم... اصلا وقتی که فهمیدم از چالوس نمیریم خوشحال شدم ... یه حس خوبی اومد زیر پوستم ... همش فکر میکردم من چطور چالوس رو تحمل باید بکنم! چطور؟

نزدیکای غروب بود که رسیدیم ویلا! ویلای زیبای بابای سام که برخلاف ویلاهای اطراف خیلی سنتی بود و آدم از دور فکر میکرد داره وارد یه کلبه ی چوبی میشه! همینش کلی به آدم آرامش میداد!

نتونستم هیجانم و از دیدن ویلاشون پنهان کنم : وای ســـــام، من عاشق ویلاتونم ... اصلا آدم احساس آرامش میکنه! 

و با وجد شروع کردم دید زدن صد باره ی ویلا!

سام : قابل شما رو نداره ...

بهش خندیدم که در جوابم با لحن با مزه ای گفت : واالله بخدا!

همگی وسایلا رو برداشتیم و رفتیم داخل! 

به قول سام باباش وقتی اینجارو می ساخته به فکر همه ی فامیل بوده... پنج تا اتاق خواب واسه یه ویلا؟!؟!؟ معلمومه که خانوادشون پرجمعیته... 

دوازده _ سیزده نفر بودیم ... جمعیت زیاد بود و بالطبع خیلی جمعمون صمیمی میشد! 

من و شیدا و نیوشا وارد اولین اتاق خواب شدیم و به بقیه هم محل ندادیم ... اولین کاری که کردم یه دوش آب گرم بود ... احتیاج داشتم ... بدنم کوفته بود ... وقتی که فهمیدم از چالوس نمیریم اینقدر خوشحال و ذوق زده شدم که محل ندادم به اینکه این همه راه رو یه کله اومدم اما الان ... فهمیدم که چه غلطی کردم! 

دوش آب گرم حسابی سرحالم آورد.... طوریکه حتی خوابم هم پرید ... نیوشا و شیدا غش کرده بودن ... لباسم و پوشیدم و حوله به سر رفتم تا یه چایی دم کنم ... پامو که تو آشپزخونه گذاشتم قامت دوست علی رو دیدم که پشت به من و رو به پنجره ایستاده بود و به طبیعت بِکر روبروش خیره مونده بود ... 

با اولین صدایی که از جانب من بلند شد برگشت عقب ... نگاهش به موهای خیسم بود ... بی مقدمه گفت : موهاتون خیسه!

نمیدونم چرا احساس کردم که خیلی بی قصد و غرض این جمله رو گفت ... و باز نمیدونم چرا من که اولش جواب سلامشو به زور دادم اینبار با لبخند گفتم : چایی واجب تر بود ! 

نمیدونم چرا! یعنی یه تعویض مسیر اینقدر تو روحیم تاثیر گذاشته بود ؟!؟!؟ شایدم این هوا و طبیعت ... تاثیر خودشو تو ذهن پوسیده و نخ نمای من گذاشته بود! شاید ... 

رفتم موهامو خشک کردم و اومدم که چایی بریزم دیدم حسام با دوتا لیوان و یه قوری لبالب چای نشسته رو مبلای کنار پنجره ... با صدای در به سمتم برگشت : شما زحمت کشیدین دم کردین ، منم گفتم بریزمش ...

دوست نداشتم باهام پسر خاله شه! واسه همین بدون لبخند تشکر کردم و نشستم رو مبل روبه روش ...

مشغول چایی ریختن بودم که گوشیم زنگ خورد ... مامانِ همیشه نگرانم بود ... کوتاهی از من بود ... باید بهش زنگ میزدم و میگفتم که رسیدم ... 

یه بار این جاده ها، پاره ی تنشو ازش گرفته بودن و چشمشو ترسونده بودن!

بعد از کلی مواخذه و سفارش قطع کرد... گوشیم هنوز اسکرینش روشن بود که گذاشتم کنار سینی تا چای رو بریزم .... 

دیدم که دست حسام اومد و گوشیمو برداشت ... با تعجب و اخم نگاهش کردم ... 

" چه معنی داره!!! پسره ی پررو ! "

تو ذهنم داشتم بهش غر میزدم که گوشی رو به سمتم گرفت و به عکس خودم و سالار که بک گراند گوشیم بود اشاره کرد ...

حسام : برادرتونن؟

نگاهم خیره به بک گراندم شد ... برادر ناکامم...

نفس عمیقی کشیدم : اوهوم ... 

حسام : خیلی شکل خودتونن ...

نگاهم به تصویر خندان برادر زیر خروارها خاک خوابیده ام بود ... واقعا چرا نباید باشه!؟ چرا نباید از این طبیعت بکر لذت ببره؟!

نگاهم رو به چشمای دوست ناشناخته ی علی دوختم ... 

- بله ... خیلی ...

حسام در حالی که گوشی رو میزاشت سر جاش گفت : خدا حفظشون کنه ...

قلبم آتیش گرفت ... جیگیرم سوخت ... اما ... ترجیح دادم چیزی نگم ...دلیلی نداشت حسام بخاطر حرف ندانسته اش مواخذه بشه! 

صدای پای کسی از پله ها اومد برگشتم عقب و سام رو دیدم : به به ، چایی تازه دمه؟

- بله تشریف بیارین ... 

سام : داریم میاریم ... 

اومد و کنارم رو صندلی جا گرفت ... بعد انگار که داره به خودش یاد آوری میکنه .... نگاهشو به من دوخت : باید برم کلی خرید ... شام ... صبحانه ... تازه یخچالم خالیه!ماییمو یه ویلای خالی و یه قوم وحشی 

محکم زدم تو دلش ...

دستشو گذاشت جایی که ضربه رو زده بودم و با خنده گفت : لا مصب فرصت بده بگم دو از جون!!!

جرعه ای از چاییمو خوردم : وایسا با هم میریم ...

حسام پرید وسط حرفمون : منم میام باهاتون ... همه خوابن ... 

سام : موردی نداره داداش ... پس چایی بخوریم راه بیفتیم تا این وحشیا بیدار نشدن ...

اخم کردم : وحشی خودتی بیشعور ... کتک لازم شدیـــا!!!

خیلی بامزه و جدی رو کرد به من : آره ... منم میتونم یکیشون باشم ...

بلند شدم و راه اتاق رو گرفتم : اومدم بیرون حاضر باشیدا!

.........

دیگه سر و صدای بچه ها داشت رو مخم میرفت ... شادی و سهیل ، دو زوج گروهمون با هم مسابقه مچ اندازی راه انداخته بودن ... واسه سهیل هیچ کاری نداشت در عرض سه سوت مچ شادی و بخوابونه ... اما ... زنش بود دیگه ! با دوتا چشم و ابرو ، سهیل تسلیم میشد و همین حرص پسرارو در می آورد ...

البته که صدای جیغ همه یه طرف و جیغ شیدا یه طرف دیگه ... 

همینطور که مشغول بازی بودن با صدای " سسیسس " از جانب حسام ساکت شدن ... موبایلش بود ... 

من محو آهنگی که از ضبط پخش میشد بودم که صدای حسام ، قلب و روح و جونم و بهم ریخت ...

" بـــــه ! داداش سالار گلــــم " 

رنگم به وضوح فرار کرد ... فشاری تو خودم حس نمیکردم ... 

نگاهم به صورت بشّاش حسام بود که از همه عذر خواهی میکرد و به حیاط میرفت تا راحت تر حرف بزنه ! و نگاه سام و شیدا ... خیره به من ! 

سالار! زیباتر از این اسم وجود داره ؟! دستم رفت سمت اسکرین گوشیم ... خودم و سالار ... پشتمون دریا بود و دریا ... 

قامت سام کنارم پدیدار شد ... متوجه بودم که اومده تا ذهن دوباره مشغول شدمو به یه جا دیگه هول بده : پاشو ... تو از همه بی کار تری ... جوجه ها رو سیخ کن!

نگاهم هنوز به اسکرین بود : حال ندارم سام ...

سام : بیخود حال نداری ... 

سرشو آورد نزدیکتر : قرار نیست ، هر دفعه ، با یه تشابه اسمی اینطوری بهم بریزی سارا ... 

سرمو که بلند کردم ، سام چهار انگشت با صورتم فاصله داشت ، نالیدم : دست خودم نیست ... 

آروم تر گفت : میدونم ... پس پاشو ... پاشو خودتو سرگرم کن!

پوزخندم ، خورد تو صورت سام ... محکم و تلخ! 

سرگرم کنم ؟! معلوم هست چی میگه ! 

حسام با شتاب اومد داخل ، در حالیکه از سرما جمع شده بود ، پشت سر هم میگفت : ببخشید ... ببخشید ...بریم ادامه بدیم این مسابقه ی جوانمردانه رو ...

پریدم تو حرفش ... اصلا نفهمیدم چطوری ...چرا... اما پریدم 

واقعانفهمیدم ... 

- ببخشید آقا حسام ... آقا سالار کی شمان؟!

نه تنها حسام ... بلکه هر کس دیگه که اونجا بود ! حتی اونایی که همه چیزو میدونستن ... جا خوردن! بد جور هم جا خوردن!

حسام به خودش اومد : دوست دوران دبیرستانم ... چطور ؟

نگاهم به نگاه توبیخگر سام بود ... شرمنده به خاطر این دیوونه بازیم سرمو انداختم پایین : هیچی ... ببخشید ...

به صورت دو از جلوشون رد شدم و به اتاقم سه نفره ی خودمو نیوشا و شیدا پناه بودم ...صورتم سرخ بود و با اینکه میدونستم گند زدم اما ... یه آرامش خاصی داشتم ..و آره آرامش خوبی بود ... از تلفظ اسم سالار ... خیلی خوب بود ... حتی این لرزش خفیف ... خوب بود ... 

در باز شد ... نگاه نکردم ببینم کیه؟! یا شیدا بود یا سام که اومده بود بگه چرا اینکارو کردم !

شخص وارد شده هیچ حرفی نمیزد ... زیر چشمی نگاهی کردم ... اوه ،اوه،اوه ... سام بود ...

سام تو صداش خنده موج میزد :خوب ، خیالت راحت شد !؟ فهمیدی سالار کیه!؟

با خنده ... حالتی که از من بعید بود ... برگشتم طرفش : آره ... سالار دلیل آرامش آنی و این خنده ی منه! میبینیش؟! حتی اسمشم آرامشه ... 

دستاش تو جیبش بود ... صدای آهشو شنیدم ... و بعد بسته شدن در و فرو رفتن من تو آرامش سالاریم ... 

"- بیا دوتایی بریم کانادا ... آخه کی برات عذا درست کنه خوب ؟کی خونتو تمیز کنه!

سالار دماغمو کشید : بــــروبچه ! بگو میخوام بیام عشق و حال ... اخه تو اهل پخت و پزی ؟! 

لبم رو به دندون گرفتم : یعنی میگی تو هویجی ؟

صدای بلند قهقه ام با پس کله ای که سالار بهم زد دو برابر شد ... و خنده ی خوش آهنگ سالار بلند شد ...

زیر لب یواش گفت : آقا شاهین دق میکننــــا...

چپ چپ نگاش کردم ... دوست نداشتم اینطور صریح راجع به من و شاهین گفته شه ... من اون موقع هنوز به عشقم اطمینان نداشتم ...فقط و فقط به سالارم اطمینان داشتم ... به کوه بلند پشتم ... 

دوباره زد پس کلم : خیلی خوب حالـــــا... ببین خودم میرم هیچ ؟! این کمری که بابا از رو برام بسته!!! من بعید میدونم ...

تو بغلش محو شدم : چقدرم تو حرف گوش کنی ...

بوسش روی موهام نشست ... 

سالار : هر جا برم ... تورو هم میبرم ... شاهینم غلط کرده ... اصلا به اون چــــه! "

نبردی سالار ... نبردی ... فقط حرف زدی ... باد هوا ...تو که مرد عمل بودی ... بیا ... بیا منم ببر... بخدا حاضرم ... مراعات کیو میکنی و نمیای؟ ... بیا! من حاضرم ... هر وقت که بگی ...

شب زودتر از همه به خواب رفتم ... اون جماعت رو با همه ی خوشیهاشون ترک کردم و به اتاقم پناه آوردم ... حسام از سر شب زیر چشمی نگاه میکردو من میدونستم الان پیش خودش میگه : این خُــــله!

شام و خورده نخورده رها کردم ...تو اتاق تاریک ، زیر پتوی گلبافتی که بوی خوش شمال رو میداد جمع شدم ... فکر میکردم ... به زندگی از دست رفته ام ... به برادر پر زده ام ... مادر و پدر داغ جوون دیده ام و کمی هم به خودم ... که اگه این اتفاقا نمی افتاد ... که اگه مرگ رو زندگیمون سایه نمینداخت ... که اگه ... سالار بود و من دو سال از این بیمارستان به اون بیمارستان ... زیر این دستگاه شوک و اون دستگاه نمیرفتم ... شاید ... شاید الان در کنار این جماعت من هم با شاهین مُچ مینداختم .. 

شاهین ! متاسفم که دیگه نمیتونم بهت فکر کنم ... متاسفم که قلبم نمیتونه از نگاهات محکم بتپه ... 

با تمام تاسف ها و شایدها ... خوابم برد ... 

صبح ، چشمام که باز شد ... هوا کامل روشن نبود ... چشمامو بستم اما نه دیگه ! خوابم نمیبرد ... کمی اینور و اونور شدم ... شیدا چسبیده بود به من و خوابیده بود ... نیوشا موبایلش رو بالشتش بود و مطمئنا در انتظار مسیجی از فرید به خواب رفته بود ... 

همراه با خمیازه ، خودم رو کش و قوسی دادم ... 

هر چی دم دستم بود رو پوشیدمو زدم بیرون ... نیاز داشتم به دیدن طبیعت ... به انرژی گرفتن ازشون ... باطریم خالی شده بود و انگار هیچی شارژش نمیکرد ... 

بوتهای چرم تا زیر زانوم رو پوشیدم و جاده ی خاکی پر از درخت رو طی کردم ... ساعت نزدیکای هفت بود ... مطمئنا این قوم خوشحال حالا،حالاها بیدار نمیشدن !

راه ساحل رو گرفتم ... دریا عصبانی بود ... خودش رو به اینور و اونور ساحل میکوبوند و ساحل ، اما هیچ اعتنایی نمیکرد ... 

دلم میخواست برم تو آب ... اما خوب مطمئنا یه ذات الریه حسابی میکردم و مسافرت از دماغ خودمو دیگران در می اومد ... 

معطل نکردم ... بوتهامو در آوردم ، جین سرمه ایمو به زور دادم بالا و به سرعت حمله ور شدم به طرف دریا ... یه لحظه ... یه آن! انگار صدای سالار اومد 

" آروم !!! " 

بی اختیار برگشتم ... اینور و اون ور رو دیدم جز یه پیرمرد بومی کس دیگه ای نبود !

آرومتر به راهم ادامه دادم ... سرما تا مغز استخونم رفت ... دندونام بهم میخورد اما من نمیخواستم از آب بیام بیرون ... از سرما خندم گرفته بود ... اینقدر که شروع کردم خندیدن ... میلرزیدم ، میخندیدم ... فقط سالارو کم داشتم که بیاد بزنه تو سرم و یه دونه از اون دیوونه هاشو نثارم کنه!

آره ... سالارو کم داشتم ... خیلی هم کمش داشتم ...

حالا دیگه ... میلرزیدم ... میخندیدم ... گریه هم میکردم ... اشکایی که از سرما احساس میکردم رو صورتم یخ میزنن!

پیرمرد بیچاره یه گوشه نشسته یود و چشم ازم بر نمیداشت لابد فکر میکرد دیوونم! مواظب بود خودمو غرق نکنم!!!!

با صدای زنگ گوشیم دست از لجاجت برداشتم و از آب اومدم بیرون!

شیدا بود ...

- جانم ؟

شیدا : سر صبحی شال و کلاه کردی کجا؟!

کشیده گفتم :دریــــــــــا!

شیدا : دریا واسه چی ؟

- اومدم شنا!

دوباره صداش جیغ شد : دختره ی منگل! نمیگی سینه پهلو میکنی!؟

- اااا! کولی! نرفتم که شنا کنم! پام تو آب بود !

شیدا : دیووونه ! بچه ها دارن میرن خرید ... یه جا وایسا بیان تورو هم بردارن !

- باشه ، خودم باهاشون صحبت میکنم ...

بعد از خداحافظی یه نگاهی به ساعت انداختم ! نزدیکای 9 بود ! میگم پام چرا سِر شده!

نگو خیلی وقته تو آبم! 

سلانه ، سلانه داشتم میرفتم سمت ویلا ... نمیدونم چرا از سر صبح تو مخم افتاده بود خیرات بگیرم برای سالار ! 

هر وقت حرفی از خیرات و فاتحه و ... این چیزا میشد برای سالار همه ی وجودم آتیش میگرفت ! 

حیف بود! واقعا حیف بود ... روا نبود ... بخدا روا نبود ...

پنج تا بسته خرما خریدم و از همون اول جلوی همه گرفتم ... سر کوچه ی ویلا وایسادم ... هر کی میرفت و می اومد یه دونه برمیداشت!

ماشین شاسی بلند سام رو دیدم! چراغ زنان جلوم پارک کرد : اینجا چیکار میکنی دختر؟!میخواستم زنگ برنم بیام دنبالت!

با حسام بود ... در عقب رو باز کردم و پریدم بالا ...

جعبه خرما رو گرفتم جلوشون : خیراته! بردارین !

نگاه سام از تو آینه ، روم ثابت بود : خوبی؟

- آره ، خوبم !

صدای حسام اومد : خدا رحمت کنه!

آروم گفتم : خدا رفتگان شمارو هم بیامرزه!

حسام : جسارته! خیرات کی هستش ؟! 

سرم به سمت پنجره بود ... صدام لرز داشت ... همون لرز همیشگی : برادرم ...

حسام اول متوجه حرفم نشد : خدا بیا ...

بعد انگار که تازه متوجه شده باشه ... با بهت چرخید طرفم ... هنوزم نگاهم به پنجره بود! اما دیدم ... از گوشه چشم دیدم که اومد حرف بزنه که ... سقلمه ی سام خورد تو دلش ... 

متعجب به سام چشم دوخته بود ... شاید منتظر حرفی از جانبش بود که سام دستشو تند تند تو هوا تکون داد ... یعنی " بعدا ! "

ماشین ایستاده ، نایستاده ... پریدم پایین ... 

دوست نداشتم حتی کلمه ای از سوالای حسام رو بشنوم ... ظرفیتشو نداشتم ... میدونستم که مطمئنا اگه کلمه ای بشنوم مثل یه روانی میخوام بهش حمله کنم و فحش بارونش کنم ... اما درست نبود!

لحظه ی آخر ... که چرخیدم در ویلا رو ببندم ... چشمم از ورای قامت سام به چشمان حسام افتاد!

نگاهم میکرد اما نمیکرد ! لبانش به حالت " وای ، وای " روی هم میخورد ... در رو بستم و با یه نفس عمیق وارد ویلا شدم !

روی شنها قدم میزدم و آرامش میگرفتم ... نگاهم به غروب خورشید بود و دلم یه جا دیگه ! بچه ها کنار آتیش نشسته بودن و بساط سیب زمینی زغالی براه بود و من ... باز هم یه جای دیگه ! ایستادم و زل زدم به خورشید ... داشت پنهان میشد ... 

سالار از همین صحنه عکس گرفته بود ... 

حسام با شلوار ورزشی فیلی رنگش ، با تیشرت مشکی دست به جیب داشت نزدیکم میشد !

از صبح کمی گرفته بود ... نگاهش داشتم میکردم که کنارم ایستاد و به روم لبخند زد ... من هم بهش لبخند زدم ... 

لب باز کرد : من واقعا متاسفم ... 

نگاهم بهش بود : برای چی ؟

حسام سرش پایین بود : برای فوت برادرتون ... 

آه کشیدم ... جوابی نداشتم که بدم ! چی باید میگفتم! نمیخواستم این بحث ادامه پیدا کنه، واسه همین با دست به بچه ها اشاره کردم : بریم پیش بچه ها ، الان سیب زمینیامونو میخورن ...

موافقتشو باب تکون دادن سرش اعلام کرد ... 

و دوتایی ، به سمت بچه ها رفتیم ...

......

ترافیک سنگین بود و من متنفر از این ترافیکای سنگین! سام پشت سرم بود و هی چراغ میزد! بازیش گرفته بود ... 

شیدا : از بس که انرژی منفی دادیم اینطوری شد !

- ببخشید ، چه انرژی منفیی ؟

شیدا : از دیشب تا حالا سر ساعت برگشت اختلاف داریم ، هی سام میگه ترافیک ترافیک ! 

بیا ! اینم ترافیک ...

- شیدا ، معلوم هست چی میگی ؟

دیوونه شده بود و من رو هم داشت دیوونه میکرد ... 

شیدا : هیچی بابا ... تو که به انرژی منفی ، مثبت اعتقاد نداری حرف منو نمیفهمی !

چپ چپ نگاهش کردم : تو روحت با این اعتقاداتت که این ترافیکو گذاشت جلومون!

از بس نشسته بودم پام داشت دیگه خواب میرفت ... تو عمرم ترافیک انیطوری ندیده بودم... پیاده شدم که ببینم چه خبره ... پام به زمین نرسیده ، با صدای گوش خراش جیغی ، از نه خیلی نزدیک و نه خیلی دور میخکوب شدم !!!

اون یکی پام یاریم نمیکرد ... با چشمای از حدقه در اومده به شیدا خیره شدم... شیدا هم به من ...!

صدای جیغ قطع نمیشد ... دست و پام شروع کرد به لرزیدن ... 

صدام هم لرزید : شیدا ... چی شده یعنی ؟!

شیدا رنگش پریده بود و زل زده بود تو چشمای من : هر چی ... نرو پایین تو ...

رومو برگردوندم و سعی داشتم راهی از بین اون همه ماشین پیدا کنم تا ببینم چی شده ... این جیغ ممتد از کجاست...

نمیدونم چرا اومدم پایین ... نمیدونم چرا به " نرو " های شیدا اهمیت ندادم ؟! نمیدونم چرا وقتی سام از پشت دستم رو گرفت پسش زدم ؟! که کاش نمیزدم ... که کاش تو همون ماشین میشستم و جُم نمیخوردم که خوردم ! 

قدمام تندتر میشد و صدا نزدیک تر ... ماشینا رو رد میکردم و نمیدونم دنبال چی میگشتم ؟! نمیدونم ! 

عرق سرد رو پیشونیم نشست ....!

دوتا ماشین ... به قدری افتضاح تو همدیگه مچاله شده بودن که توصیف نکردنی بود ... معلو م بود به صورت عمود به هم برخورد کرده بودن !

کمی اونطرف تر ... دوتا ملحافه ی سفید ... روی آسفالت سرد جاده ... افتاده بود ... 

به دهان حاضرین نگاه کردم ... هیچکس جیغ نمیزد ... پس ... پس این صدای لعنتی چرا قطع نمیشد ... 

دستم کشیده شد ! باز لابد سام بود ... پسش زدم ... 

حالا دیگه همه ی وجودم میلرزید! به ملحافه های خوابیده شده روی جاده نزدیک میشدم ... سفید سفید ... 

چقدر آشنا بود این صحنه ... چقدر ... 

چهار سال پیش داشت جلو چشمام رنگ میگرفت ، که کاش نمیگرفت 

و یه لحظه ، باز یادم رفت که کجامو و چی شده !؟

چنگ زدم به دست آقایی که بغلم ایستاده بود ... با بهت بهم خیره شد ... جیغم به فلک رسید : سالاره ... این سالاره...

مرد بهت زده سعی داشت منو از خودش جدا کنه : خانم چی میگی ؟ سالار کیه ؟!

گریه میکردم ... التماس میکردم ...یکی هم هی منو به عقب میکشید ...

- نه بخدا ! سالاره ... ببین ... تو رو خدا ... ببین ...

مرد عصبانی شد : ول کن ببینم خانم ! دیوونه ! 

به پشت سرم اشاره کرد : ورش دار ببر دیگه ! اَهَـــــه...میبینی وضعیتوها!

و با دست به دوتا ملحافه اشاره کرد ...

اما من ، دو زمان رو اشتباه گرفته بود ... هی سعی میکردم که بفهمم ... "سارا، اشتباه میکنی " اما ... نمیشنیدم ... حس نمیکردم ...

حمله ور شدم سمت مرد : آشغال ، عوضــــی، داداشمه ... برو ببین ...میگم سالاره ... 

و مرد با تمام قدرت و مردونگیش هلم داد ... و من پرت شدم ... یه لحظه به خودم اومدم ... تو بغل سام بود ... سام با خشونت به مرد رو به رو نگاه میکرد که نفهمیدم چی شد ؟! کِی ؟ مشت حسام تو صورت مردک فرود آمد!

لرزیدم ... یه خودم لرزیدم و مثل یه بچه شروع کردم به گریه کردن ...

سام سعی داشت آرومم کنه اما من به حسام اشاره میکردم و با سیل اشک از سام میخواستم نزاره دعوا کنن ...

حسام و مرد با هم گلاویز شده بودن ... کلمات نا مفهوم از دندونای حسام بیرون می اومد : حیوون ، نمیفهمی تو حال خودش نی ؟ نمیفهمـــــی ؟

و سام فریاد میزد : حسام ولش کن اونو ، سارا خوب نیست ... 

سام داشت من رو میکشید و علیرضا حسام رو! 

اما من نگاهم هنوز به دو ملحافه ی روی آسفالت بود ... معلوم نیست اینا سالارِ کیا بودن ؟!

بدنم سرد شده بود و احساس میکردم هر آن ممکنه که از حال برم ...

خودمو سریع به ماشین رسوندم و پشت رُل نشستم ... به زور ... سام مانع میشد و من در عین حال میگفتم که : نه ! میتونم ...

اما واقعا نمیتونستم ... مثل منگا پشت رل، فرمون رو محکم گرفته بودمو به نقطه ی نا معلومی خیره شده بودم ... ترافیک ادامه داشت و من با آخرین سرعت ... سوار ذهنم شده بودم و داشتم میرفتم به چهار سال پیش ....

صدای شیدا در عین التماس می اومد " تورو خدا ... نمیتونی ... بیا بشین اینور..."

و من نمیشنیدم ! نمیخواستم بشنوم ... صحنه های چهار سال پیش داشت جلوی چشمام جون میگرفت .... و من میلرزیدم ... 

" – سالار، وایسا از اینا واسه مامان بخریم ... میدونی که چقدر از این چیزا خوشش میاد ...

صدای تیک تیک راهنما اومد ...

سالار : بپر ... 

چشمام گرد شد : سیب زمینی ، من برم ؟

خودش رو داشت کش و قوس میداد و در عین حال خستگیشو در میکرد : آره دیگه ... بدو ... نخوریم به ترافیک ... 

دستمو دراز کردم به طرفش : پول !

در همون حال که دستشو میکرد تو جیبش نگاهی بهم کرد : مراقب باش ... آروما ...

- بـــــاشه !

سالار : جیش کن ، چشات وا شه !

چشمامو باز براش درشت کردم : چی گفتی ؟

خندید : هیچی بابا ، بی جنبـــــــه "

کاش نمیرفتم پایین ... کاش هیچ وقت نمیخواستم واسه مامانم سوغاتی بخرم ... سوغاتی بردم براش ... اونم چه سوغاتیی ! جنازه ی برادرم ...

اشکام گوله گوله میومد پایین و یکی داشت سخت تکونم میداد ... تکوناش رفته بود رو مخم ... قفل کرده بودم به روبه رو ...

کاش خفه شه ... کاش بره بیرون ... آره بره بیرون ...

خیره به رو به رو آروم شیدا رو مخاطب قرار دادم : برو بیرون ...

داشت حرف میزد که یهو ساکت شد : چـــی؟

- گفتم ، برو بیرون...

با بغض گفت : نه ! همینجا میشینم ...

- صدات داره میره رو اعصابم ...

جوابم سکوت بود ... 

انگار که مغزم هی فلاش بک بزنه ... دوباره رفتم تو خاطرات ...

" آروم در ماشین و باز کردم ... صداش اومد ... برای آخرین بار ...برای آخرین بار اسممو از دهنش شنیدم ...

سالار : سارا یواشا !

برگشتم به طرفش ... کاش بغلش میکردم و بعد میرفتم ... 

-حواسم هست بابا !

بین زنبیلا داشتم میگشتم ... همه شکل هم بودنــــا اما نمیدونم چرا فکرمیکردم فرق میکنن ! 

یکی و پیدا کردم ... خوشحال و خرسند برش داشتم و برگشتم که به سالار هم نشونش بدم ... دیدم ماشینو اونوره جاده پارک کرده و داره پیاده میشه ...

کاش همینور پارک میکرد !!! 

چقدر این ای کاش ها زیاده !!! چقدر ... 

داشت می اومد منو ببره اونور جاده ... داشت می اومد ...

چرا اومد ؟! خودم میرفتم ... بخوا خودم میرفتم و سالار الان کنارم میموند...

زنبیل و گرفتم بالا ... اشاره کردم " من گرفتم ، تو نیـــــا " 

دستم رفت بالا ... اما نیومد پایین ... 

راننده کامیون ... دنبال لیوان چاییش میگشته که یهو ... سالار منو وسط جاده میبینه ...! 

اما خیلی دیـــــــــــــر ...

خیلی ، خیلـــــی دیــــــــــر ...

خندم ... پر زد ... محو شد ... رنگ باخت ... نیست شد ... 

صحنه ی برخورد کامیون و سالار جلوی چشمام رنگ گرفت ... دوباره ، سه باره ، ده باره ، صد باره ....

جیغ میزدم ... تو سر و صورت خودم میکوبیدم تا محو شه ... اما نمیشد ... لعنتی محو نمیشد ...

" باورم نمیشد! سالار ... همین الان از ماشین پیاده شد ! نه... همین چند ثانیه پیش بهم داشت لبخند میزد ... چرا ! الان چرا باید اونطرف تر روی زمین باشه ؟ نه اون سالار نیست ...

به ماشین پارک شده اونطرف جاده نگاه کردم، سالار توش نبود ... این ور ... اونور ... پس سالار کـــــــو؟!

الان که داشت میومد طرفم ! چرا یهو غیبش زد ...

لعنتیا ! چرا همه دارین میرین اونطرف ؟!

زنبیل از دستم افتاد ... توروخدا زنده باش ... فقط همین ...

صدای "یا ابالفضل ، یاامام زمان ... " تو گوشم پیچید ...

زندست ... میدونم ! 

به زور سیل عظیم مردم رو کنار زدم ... هنوز حتی قطره اشکی هم نریخته بودم ...

زدمشون کنار ... یه لحظه! زمین و زمان ... با هم ... برای من... ایستاد !

سالارم ... تو خون ... تو خون خودش ، داشت میلرزید...

چرا میلرزید ؟!

همون لحظه شنیدم ... کاش نمیشنیدم ... " یا زهرا! داره جون میده "

صدای نبضم ، همه ی فضای قلبمو پر کرده بود و پاهام ... پاهام حس نداشتن! بخدا که حس نداشتن !

برادرم ، پاره ی تنم ... افتاده بود زمین ... غرق خون ... میلرزید ... آخرین نگاهش ، قرمز بود ... از گوشه ی چشم ... نگاهم کرد ... من هنوز تو بهت بودم ! این سالار نیست ! سالار همین الان از ماشین پیاده شد !

صدای خش دارش ... ذهنمو تراش داد : س...سا...را...

تکون خوردم ... خودش بود ... سالار بود ... 

داد زدم ... جیغ کشیدم ... التماس کردم ...پاشـــــو...

دیگه نه میلرزید ... نه زیر چشم ، قرمز نگاهم میکرد و نه ... سعی به ادای اسم من داشت ... سالار رفت ... به همین آسونی ... به همین زودی ... 

عرصه بهم تنگ بود ... افتادم روش ... تکونش دادم ... قسمش دادم ... فحشش دادم ... اما ... تکون نخورد که نخورد ... 

دستام ، لباسم ، همه ی وجودم ... پر بود از خون سالار ... نمیدونستم باید چیکار کنم ... 

به جنون آنی رسیدم !

داشتم عذاب میکشیدم ، سام اومد ... علیرضا،حسام ، شادی ،سهیل .... همه ... یکی دستمو گرفت ... یکی چک میزد تو گوشم ... اما هیچکس نمیفهمید ، نمیفهمید که دارم میمیرم ...زجر میکشم ... دیگه نمیدونستم باید چیکار کنم ... نمیدونستم ...

یه لحظه ... سرمو کوبوندم به فرمون ... 

جیغ کم شد ... کمتر و کمتر و دیگر هیــــــــچ ! 

........ 

سرم سنگین بود و نمیتونستم تکون بدم ... چشمام رو هم باز میکردم نور سفید میخورد تو صورتم ... مثل چاقو ! آره ... تشبیه خوبی بود! چـــاقو ...

لمس دستم باعث شد به سمت راست مایل شم ... چشمای قرمز شیدا جلوی چشمم بود ... 

چشمام داشت دوباره می افتاد که صدای تو دماغیش اومد " سارا ، به کی ... به کی قسمت بدم که دیگه برنگردی به اون روزا؟! توروخدا ... بخدا حیفی ... به فکر مادرت باش ...پدرت ... بخدا سالارم داره عذاب میکشه ...

پلکام اینقدر سنگین بود که دیگه نتونستم مقاومت کنم ... صدای شیدا محو شد و من دوباره تو تاریکی فرو رفتم !

.......................

ایندفعه که چشمامو باز کردم سام هم بود ! 

اخم کردم ... اخمم از نا آگاهی از مکانم بود ... 

صدای شاد سام اومد : سلام عرض شد ، خانم روانی ...

خنده ی بی رمغی روی لبم اومد ... 

اعتراض شیدا به گوشم رسید : اااا ! روانی خودتی بی تربیت ... اصلا نمیفمیــــا !

سام نشست کنار تختم : چیو نمیفهمم ؟! خوب روانیه دیگه ... 

و بعد دولا شد رو من : چطوری روانی ؟!

مطمئنا اگه حال داشتم تیکه ، پارش میکردم ... حدودا یک سانت چشمم باز بود اما همونطوری آنچنان چشم غره ای رفتم بهش که فی الفور از رو تخت پرید پایین " من برم ، آبمیوه بگیرم ... سریع میام !"

و از اتاق خارج شد ...

به سختی برگشتم طرف شیدا ... اومدم ازش بپرسم که به مامان چیزی گفته یا نه که چشمم افتاد به حسام ...

سوییشرت به دست روی صندلی نشسته بود و اخمالو به پایین تختم زل زده بود !

نگاهم به اون بود و روی صحبتم به شیدا : به مامان که نگفتی چیزی ...

شیدا هم مسیر نگاه منو گرفت : نه بابا ! همینم مونده ... بنده خدا بلند شه این همه راه و بیاد اینجا ؟!

حسام انگار اصلا تو اینجا نبود !

- مگه ما کجاییم ؟

شیدا خیره به حسام ابرواشو انداخت بالا :رودبار !

و بعد سریع حسام رو مخاطب قرار داد : آقا حسام خوبی شمــــا ؟

حسام که انگار از یه دنیای دیگه اومده بود بیرون ، گیج اول شیدا و بعد من رو نگاه کرد که بی رمق نگاهش میکردم ...

حسام : بله ، ممنون ... شما خوبی سارا خانم ؟

دیدم که ابروهای شیدا بیشتر رفت بالا ... 

- ممنون ... ببخشید شما هم معطل من شدین ...

حسام : نفرمایین ... 

در همین حال در به شدت باز شد و سام سر و صدا کنان وارد شد ... با کلی آب میوه که دستش بودو همه رو به زور میخواست به خوردمون بده ...

سرمم که تموم شد ... راه افتادیم ... با این حال که حسام ماشین من رو میروند و من عقب سعی میکردم بخوابم !که موفق هم شدم ... سرم به صندلی نرسیده خوابم برد ...

با تکون سخت ماشین از خواب پریدم ...سرم هنوزم درد میکرد ... خواستم دوباره بخوابم اما ناخودآگاه به جای خواب به حرفای شیدا و حسام گوش دادم ...

حسام : آخه چرا ؟ یعنی هیچ تلاشی نمیکرد ؟

شیدا روش به شیشه بود : نه ، هیچ تلاشی ... میگم تحت درمان بود باور نمیکنی ؟

حسام : چرا ... اما ... حیفه !

- خیلیم حیفه ! اما خوب ... دکترش که میگفت باید هی جلوش بگین ... کافی بود میگفتیتم سالار خدا بیامرز... اینقدر خودش و هر کسی که اونجا بود میزد تا از حال میرفت ... الان که خیلی بهتر شده ... 

حسام : دقیقا کی این اتفاق افتاد ؟

شیدا : چهار سال پیش ... دو سال و نیم سارا تحت درمان بود ... سه ماه هم خوابید حتی !

حسام سرشو تکون داد : نمیدونم چی بگم ! 

شیدا : چی میشه گفت ؟ سارا قطره قطره آب شد ... مرگ سالار کشتتش ! سارا و سالار واسه هم میمردن ... مگه جرات داشتی جلوی سالار به سارا بگی بالای چشمت ابروئه ؟!؟!؟! 

حسام : من یه خواهر دارم ... به حد مرگ هم دوسش دارم ... خدا واسه هیچکس نخواد ...

دیگه حوصله نداشتم بشینم حرفاشونو گوش بدم ... داشت عصبیم میکرد ... تکون خوردم : شیدا ؟

سریع برگشت : جانم ؟

- آب یا چایی داریم ؟

شیدا : آره عزیزم ، الان برات چایی میریزم ... گرسنه نیستی ؟

صدام گرفته بود : چرا ... خیلی ...

حسام به جاش جواب داد : الان یه جا نگه میداریم یه چیزی میخوریم .... 

هیچی نگفتم ... به جاش چشم دوختم به نیمرخش ... به پوست گندمیش ... لبای نه خیلی باریک ، نه خیلی گوشتیش ... انگار فهمید ... در همون حین رانندگی برگشت سمتم ... لبخند زد : نیگا میکنی !؟ 

از طرز سوالش، لحنش خندم گرفت ... اما لبخندم بی رمغ تر از این بود که تاثیر خوبی روی طرفم داشته باشه ... 

بی توجه به سوالش پرسیدم : نگه نمیدارین ؟ دیگه دارم بالا میارمــــا ...

همون لحظه صدای تیک تیک راهنما رو شنیدم ... بلند شدم ... یه جا نگه داشتیمو عصرونه خوردیم .... خیلی گرسنه بودم و اگه بگم قدر یه خرس خوردم دروغ نگفتم !

تمام راه تو سکوت سپری شد و من ... تو کنکاش با خودم ... سر موضوع هایی که اینقدر تعدادشون زیاد بود که از دستم در میرفت ... 

نه – ده شب بود که رسیدیدم دم خونمون ... حسام تا جلوی در ماشین و آورد و علی هم با ماشین خودش تا دم درمون اومد تا حسامو برسونه ... از ماشین پیاده شدم ... نمیخواستم حسام ماشین و ببره داخل ، بهش هنوز اونقدری که باید و شاید اعتماد نداشتم ! اصلا هیچی اعتماد نداشتم ... چرا باید داشته باشم ؟!!!!

از ماشین پیاده شد ... داشتیم باهم خداحافظی میکردیم که علی رو به شیدا کرد : شیدا جان ؟ ما شما رو میرسونیمو بعد میریم ... 

باز نیشش تا بنا گوش باز شد : آخه زحمت میشه !

عشوه هاشم که دیگه هیچی ... من نمیدونم کی برق لب زده بود که من نفهمیدم ! مطمئنا به قول خودش این ماجرا رو هی تو ذهنش به تصویر کشیده بوده !!! و دقیقا همون شده که اون میخواسته ! شیدا بود دیگه ... با افکار مخصوص خودش !

علی به ماشین اشاره کرد : نه بابا چه زحمتی ؟! برو تو ماشین سرده !

اوهو ! چه نوشابه ای هم برای هم باز میکردن ...

- خوب بچه ها ، ممنون لطف کردین ... آقا حسام از شما هم ممنون ... خیلی زحمت کشیدین ...

حسام متواضعانه سرشو آورده بود پایین : نفرمایین ... خوشحالم تو جمعی مثل جمع شما بودم ... فقط ...

نفسی تازه کرد ... کمی اومد جلوتر ... و آروم زمزمه کرد : بیشتر به فکر خودتون باشین ... گذشته ها ، هر قدر هم تلخ ... گذشته ! این یه واقعیته !

به لبخندی اکتفا کردم ! سوار ماشین شدم و اونو به سمت حیاط هدایت کردم و به سمت مامانم که عجیب دلم براش تنگ شده بود شتافتم !

.......................

گاز محکمی به خیار زدم ... تمام حرصم رو دندونام بود : من نمیتونم بیام ... نمیتونم ... دستم نمیره ...

مامان کمی اونور تر روی صندلی گرم و نرمش نشسته بود : آخه یعنی چی ؟! چه ربطی داره دخترم ... زشته ... تورو سفارشی دعوت کردن ...

با گستاخی تمام تو چشم مامان زل زدم : غلط کردن ... بلند شم برم عروسی عشق برادرم که چی بشه ؟!

مامان عصبانی ، نفسشو داد بیرون : رمغمو گرفتی دختر ... آخه چرا نمیفهمی ... اون بدبخت بی نوا از کجا باید میدونست سالار من عاشقشه ... 

میدونستم رو مخ مامانم دارم راه میرم ... میدونستم دارم بی منطق حرف میزنم ... همین هم عذابم میداد ! همین که احساساتم داشت رو منطقم سایه مینداخت !

مامان عصبی در لاکشو بست و با خودش بلند بلند شروع کرد حرف زدن : دختره حرف تو مخش نمیره ... هی دارم میگم اون از کجا بدونه حرف خودشو میزنه ...

یهو روشو کرد به من که غرق افکارم بودم : آخه گیرم که میدونست ...

نمیتونست تا آخر عمرش گوشه ی خونه بشینه که ...

- دیگه چی ....!

پرید وسط حرفم : اصلا خوب شد که عروس ما نشد وگرنه با تو هرروز سر جنگ داشت ...

اینقدر حرصی شده بود که لپای خوشگلش قرمز شده بود ... نمیدونم چی شد که به حالتش خندم گرفت ... به اون حرص خوردن با مزش ... به این همه تلاش برای آدم کردن من ... 

سالار ؟ مامان حق داشت ... نه ؟ من الان دارم مغرضانه تصمیم میگیرم ... مگه نه ؟

لبم به خنده کش اومد و صدا دار ... نه خیلی بلند ... خندیدم ...

مامان با چشمای درشت نگاهم میکرد : چیز خنده داری دیدی ؟! بگو ما هم بخندیدم خانم !

خانم آخرش لطیف بود ... لطافتی حاکی از خنده ی من ... حاکی از خوشحالی من ... 

با همون خنده گفتم : حرص نخور ... میام ... 

صاف نشست : جان من ؟! 

- جان تو !

خوب بود که مامان میخندید ... اما خیلی بد بود که اینقدر معرفت نداشتم که بخندم و مامانم پشت من بخنده ! 

- من نمیرقصما ... 

چشم غره ی مامان دهنمو بست : تو کشتی منو ... نرقص ... بیا بُق کرده بشین اونجا اصلا !

شهره همونطور که با بابیلیس کلنجار میرفت رو به مامان کرد : از پیش خودم تکون نمیخوره خاله جونی ... 

مامان خوشحال بود ... بعد از چهار سال داشتم میرفتم مجلس بزم و عروسی ... هنوزم ته ته دلم عذاب وجدان و داشتم ! اما ایندفعه صورت مامان نذاشت مخالفت کنم ... 

پبراهن بلند زرشکی رنگم ، هیکلمو به خوبی نشون میداد ... هیکلی که زبون زد خاص و عام بود ... قسمت جلوی یقه ، قایقی بود و پشت تا کمر باز .... با کمی هم دنباله ... 

وقتی برگشتم از مامان بپرسم خوبه یا نه ؟! خیره شده بود بهم و پلک نمیزد ... 

- چی شده مامان ؟ بده ؟

بغض داشت : نه ... درست مثل فرشته شدی ... 

خندیدم : فرشته ؟!

مامان : خوشگل تر از اون ...

شهره که دید هر لحظه ممکنه اشکای مامان سرازیر شه با سر و صدا بلند شد : بســــــه دیگه ... داریم میریم عروسیا ! خاله ؟ من بمیرم و نشنوم دیگه این صدای بغض دارتو !

مامان توبخگرانه نگاهش کرد : نزن این حرفارو عزیزم ...

همگی با هم بعد از گذر کردن از دیوار بهت دیگران راه هی عروسی کتی ، عشق پنهان برادرم ، شدم ...

"- تب داری تو ؟ سالار تو و عشق ؟

سالاربا تعجب چشماشو برام درشت کرد : چرا؟ مگه من چمه ؟!؟!؟! 

- آخه یهو این عشق از کجا پیداش شد ؟

سالار : عشق من یهو اومد ... اصلا همین درسته ... عشق یهویی ...

- برو بابا خل !

اومدم از اتاقش بیام بیرون که بلند بلند داد زد : بخدا اگه به حرفم گوش نکنی ... 

برگشتم طرفش : چی ؟ اگه نکنم چی ؟

سالار : اونوقته که خشم من میگیرتت ...

پا کوبان اومدم سمت راحتی های خردلی رنگ اتاقش : خوب بگو دیگه ... بگو کیه ؟

یه طرف تختش دراز کشید : بگم ، شاخ در می آری ...

عصبانی شدم : زیر لفظی میخوای ؟؟؟؟ بگو دیگه ...

خنده ی بی رمغی پرت کرد سمتم : کتی ...

چشمام چهارتا شد ! دهنم باز مونده بود : کتـــــــــــــــی ؟

سالار : آره ...

- حالا چرا اون ؟

سالار : پس کی ؟

منکه چهره ی شهره جلوی روم ، زمانی که اونطور به سالار نگاه میکرد ، داشت جلوی چشمم شکل میگرفت . بی مقدمه گفتم : شهره...

سالار سرشو انداخت پایین : نه ، شهره نه !

بنای اصرار گذاشتم : چرا شهره نه ؟ چیش از کتی کمتره ؟ خوشگله ... خانمه ... میشناسیمش ...

سالار : نه سارا .... شهره نه ! شهره خانمه ، همه چیز هست ... کسی هم منکرش نیست ... ولی ... احساسی که به کتی دارم به شهره ندارم ...

- یعنی شهره رو اصلا دوست نداری ؟

سالار : چرا دارم ... خیلی هم دارم ... اما نه بعنوان عشق ... نه بعنوان یه همسر ... بعنوان خواهر دوسش دارم ... درک میکنی چی میگم ؟

نمیدونم چرا زبونم طاقت نیاورد : اما اون تورو مثل یه عشق دوست داره ، نه برادر ...

سرش اومد بالا : از کجا اینقدر مطمئنی ؟

- میدونم ...مطمئنم ... 

مکث کردم : اگه تو با کتی ازدواج کنی ... شهره ... 

دیگه ادامه ندادم ... نمیخواستم برادرم به خاطر حرف من ، از عشقی که تازه تو قلبش حس کرده بود جدا بشه ... نمیخواستم ... حرفمو زده بودم ... چیزی که باید میدونست رو گفتم ... رفته بود تو فکر واسه اینکه از فکر درش بیارم ، محکم کوبوندم رو پاش ... 

- خوب دیگه داداش ... ما میریم الان شیدویی میاد ...زت زیاد ...

بخاطر ضربه ی محکمی که زدم بهش از جاش پریده بود ... بهت زده پاشو میمالید و بهم نگاه میکرد ، چند لحظه که گذشت ... دم در داشتم با شیطنت نگاهش میکردم ... منتظر بودم داد برنه ... که دادش هم بلند شد ... 

" دیــــــــــــــــوانه ..."

به خودم اومدم ... باز رفته بودم تو خاطرات ... نزدیکای باغ بودیم ... یعنی تمام طول راه داشتم فکر میکردم ؟!؟!؟! 

نگاهم افتاد به شهره که بغل دستم نشسته بود و سرش تو موبایلش بود ... 

زدم به پهلوش... گیج سرشو بلند کرد : چی شده ؟!

لبخند گوشه ی لبم اومد : سرت تا گردن تو موبایلته ! چه خبره ؟ هـــــــــان ؟

خندید : هیچی بخدا ... شاهینه ...میگه پس کجایین ؟

چشمامو تنگ کردم : حالا این یکی شاهینه ... از اول راه تا الانم شاهینــــــــه ؟

دستش رفت نوک دماغش : ســــــیس!

به بابا و مامان که جلو بودن اشاره کرد ... از این حرکتش خندم گرفت ... بی مهابا خندیدم ... بابا از تو آینه با عشق نگاهم کرد و معلوم بود که کاملا بی مقدمه گفت : قربون اون خند هات بشه بابا ... 

از آینه نگاهش کردم ... خنده از رو لبام محو شد ... به مامان که برگشته بود عقب رو نگاه میکرد چشم دوختم ... باز اون عذاب وجدان اومد سراغم ! من نباید بلند بخندم ... من عزادار برادرمم ... چهار ساله که عزارام ... رومو برگردوندم سمت پنجره ...

" من دارم دیوونه میشـــم؟!؟!؟ نــــــــه! دیوونه چیه ؟ من عزادار برادر ناکامم هستم ..."

به باغ رسیدیدم ... همه جا چراغونی بود ... ماشینا همه به ردیف پارک بودن ... ما هم لابه لای ماشینا ، ماشین رو پارک کردیم و من و شهره عقب مامان و بابا حرکت کردیم ...

اول از همه با خاله اینا رو به رو شدیم ... خاله به وضوح با دیدن من متعجب شد .و بعد با یه لبخند گشاده بدون توجه به شهره که داشت ازش راجع به لباسش نظر میگرفت به سمتم اومد ...

خاله : الهی خاله به قربونت بشه ... خوشگل من ... 

و بعد تو بغلش منو فشرد : خوش اومدی ... قدم رو چشمای من گذاشتی ... 

به خودم فشردمش ... خاله ی ریز اندام فربه ام رو ... که نم اشک ته چشماش سوسو میزد ...

صدای اعتراض شهره بلند شد : مامان خانم مثلا اومدم ازت نظر بگیرما !

خاله : ای وای ببخشید ... از دیدن سارا اینقدر شوکه شدما ...

پدر و مادر کتی نزدیک میشدن ... نگاه مادرش رو به من بود ... بازار سلام و احوالپرسی گرم بود ... به شهره اشاره کردم که بریم تو رختکن ...

از جمع جدا شدیم ...سر و سامونی به خودمون و لباسامون دادیم و از رختکن خارج شدیم ...

به محض خارج شدن چشمم به شاهین افتاد ... تو اون کت شلوار شیک مشکیش ... با کروات قرمزش ... مثل دامادا شده بود ... متوجه ما شد ... اول شهره رو دید ... بعد نگاهش به من که کنار شهره ایستاده بودم افتاد ... داشت حرف میزد که دهانش باز موند ... خندم گرفت ...

شهره به سمتش رفت ... اما نگاه شاهین به من بود ... این نگاه رو دوست نداشتم !

شهره به حالت نمایشی زد زیر فک شاهین : جمع کن این لب و لوچه رو ... 

شاهین نگاهشو ازم گرفت ...

رفتم جلو ...

- سلام آقا شاهین ... خوب هستین ؟

دوباره نگاهش روم ثابت شد ... دست خودم نبود ، این نگاه یاد سالار و شیطنتاش مینداخت ... کاش شاهین اینطوری نگاهم نکنه !

شاهین : سلام ... خوش اومدی سارا جان ...

لبخند زدم : مرسی ... 

با ورود عروس داماد ، صدای هلهله و دست به آسمون رفت ... نگاهم به عروس سپید کشیده شد ... لبخند و بغض با هم هجونم آورد .. حس خیلی بدیه ... خیلی بد ... همش سعی میکردم فکردمو به یه جای دیگه معطوف کنم ... اما نمیشد ... 

نمیخواستم اما ... سالار همش جای داماد تو ذهنم میومد ... 

کاش اون روز رو میدیدم ... کاش سالار هم داماد میشد ... نگاهم رفت سمت مامان ...

برق چشماش ، نم اشکش رو بهم نشون داد ... 

باز لبخند زدم ... 

همه ریختن وسط ... اصلا امون ندادن عروس و داماد وارد بشن !

داشتم میرفتم سمت میز بابایینا که یهو ... یه چهره ی آشنا ... همونجا وایسوندم ... 

داشت با یه آقا و خانم مسن که فکرد میکنم مادر ، پدر داماد بودن حرف میزد ... اینقدر از دیدنش اینجا تعجب کرده بودم که اصلا حواسم نبود همینطور خیره دارم پسر مردم رو دید میزنم !

اومد با دست به یه جا که پشت سر من بود اشاره کنه که با دیدن من اون هم موند! دستش رو هوا بود و با تعجب و حالتی بین خنده و بهت نگاهم میکرد ...

یهو از اون خانم و آقا عذر خواهی کرد و با لبخند پهن تری اومد به طرفم : سارا خانم ....شما کجا ! اینجا کجا ؟!

- سلام آقا حسام ... خوبین شما ؟! شما چیکار میکنین اینجا !

خودمم نمیدونستم چرا از دیدنش اینقدر خوشحال شدم ؟!!!!! 

حسام تو کت ، شلوار دودی رنگش رو بروم ایستاده بود ... موهاشم خیلی ساده به طرف عقب داده بود ... 

حسام : واالله ... عروسی صمیمی ترین دوست بندست ... حالا ببینم شما اینجا چیکار میکنین ؟

- بنده هم عرضم به حضورتون که عروسی دختر خواهر شوهر خالمــــه ...

تا جملم تموم شد جفتی به خاطر طولانی شدن جمله و رابطه ی فامیلی طولانی زدیم زیر خنده ...

حسام : واقعا چقدر نزدیک !!!

- خیلی ...

یکم اومد نزدیکتر : احساس میکنم بهتری ...

از این یهو پسر خاله شدنش تعجب کردم اما ناراجت نشدم !

حرف که میزد بوی الکل میومد ... اما نه خیلی زیاد ... کم ! 

انگشتم رو دور لیوان پر از شربتم میکشیدم : بهتر ... بدتر ... چه فرقی میکنه ! مقطعیه !

حسام : چرا سعی نمیکنی ؟ 

سرم پایین بود ...

- سعی چـــی ؟

حسام : اینکه مقطعی خوب نباشی ... همیشگیش کنی ...

لبخند زدم ... این چه میفهمید من عذاب وجدان میگیرم ؟! چه میفهمید نمیتونم ؟ چه میفهمید ....!

خندیدم ... به روش ... اونم خندید ! مردونه ! اینقدر مردونه که یه لحظه تمام فکرم معطوف مردونه خندیدنش شد و زود ... انگاری که گناهی مرتکب شده باشم ... انگار که مچم رو گرفته باشن ... اخم کردم ...

حسام به دختر ، پسرایی که وسط پیست رقص داشتن خوش میگذروندن اشاره کرد : شما نمیرقصین ؟

بلافاصله ... جواب از دهنم خارج شد : نه ! ممنون ...

ابرواش کمی بالا رفت : هر طور میلتونه ...

به سمت میز مامانینا اشاره کردم : با اجازتون برم سر میز ... خوشحال شدم از دیدنتون ...

دستشو آورد جلو : منم از دیدنت خوشحال شدم ... یه سر به بچه ها بزنم خدمت خانواده هم میرسم ...

دستمو به آرومی تو دستش گذاشتم : خوشحال میشم ... 

شتابان به سمت میز مامانینا رفتم ... از چشمای ریز شده ی مامان میشد حدس زد که زیر نظرمون گرفته ... 

مامان : کی بودن این آقا ؟

یکی از صندلی ها رو عقب کشیدم : یکی از دوستام ..

مامان : دوستت ؟ اینجا ؟

- اوهوم ... دوست داماد در اومده ...

مامان دست به سینه شد : چه جالب !

- کجاش جالبه ؟

مامان کمی منو به طرف خودش کشوند : هیچ جاش ... بیا میخوام یه چیز جالب تر نشونت بدم !

دلم غش رفت واسه این لحن مامان !معلوم بود موضوع خیلی داغه ...

سرمو تکون دادم که یعنی چی شده ؟!

مامان با سر به چند میز اونطرف تر اشاره کرد : اون پسره رو میبینی ؟ 

نگاهم رفت به اون سمت ...

- کدوم ؟

مامان بیشتر به سمت خودش کشیدتم : همونی که بالا سر اون خانمه وایساده ...

- خوب ؟

مامان یه جوری انگار که چه چیز مهمی باشه گفت : خواستگار شهرست ...

سرمو بلند کردم تا پسررو خوبتر دید بزنم ... تقریبا قد بلند بود و چهار شونه ... پوستش سفید بود و یه خورده بور ... نه خیلی شیر برنج ! خوش تیپم بود ...

سرمو تکون دادم : اینکه خوبه که !

مامان : آره ،ایشاالله یه دو هفته دیگه مراسمه ...

- به سلامتی ... خوشبخت بشن ... 

مامان : ایشاالله ... مراسم بله برونشونو خالت میخواد بندازه خونه ی ما ...

- خونه ی ما ؟

مامان : آره ، اشکال داره مگه ؟

آروم گفتم : نه چه اشکالی ...

اما ته دلم احساس میکردم اشکال داشت ... از همون احساسا که با عقلم تو تناقض بود ... عقلم میگفت : چهار سال گذشته ... دیگه وقتشه که تو اون خونه هم یه صدایی در بیاد ...

دلم سریع میزد تو دهن عقلم : بیخود ... صد سال هم که بگذره ... سالار پسر اون خونه بوده !

توی کشمکش بین عقل و دلم بودم ... به هیچ جا نرسیدم ... جز فرار ! 

فرار از همه چیز ... از همه ی واقعیتا ... 

" میرم خونه ی شیدایینا !"

عروسی تموم شد و همه آماده ی رفتن شدیم ... حسام خوش مشرب تر از اونی بود که فکر میکردم ... سلام و احوالپرسی خیلی مودبانه ای با مامان و بابا کرد ... 

موقع خداحافظی همه ی جوونا داشتن میرفتن خونه ی عروس و داماد ... من هم برای اینکه از گیر دادنهای شیدا برای همراهیش در امان باشم ، سوییچ رو از بابا گرفتم و گفتم ماشین رو روشن میکنم تا بیان ... 

فقط و فقط برای عروس و داماد آرزوی خوشبختی کردم ... 

بعد از چند دقیقه مامان و بابا اومد سمت ماشین ...نگاه مامان توبیخگر بود ...

در رو که باز کرد ، شروع کرد به غرغر کردن : یعنی که چی اینطوری اومدی ؟ اصلا با خالت خداحافظی کردی ؟

اومدم پیاده شم که بابا اشاره کرد من بشینم ...

ماشین رو روشن کردم ...

مامان : شهره اینقدر دنبالت گشت ... نبودی که ! 

- مامان حوصله اصراراشو نداشتم ... اصرارای الکی ... " توروخدا بیا بریم ... خوش میگذره " 

مامان : خوب میرفتی ... مگه تو جوون نیستی ؟

پامو گذاشتم رو گاز ... خشن شدم باز ... حرف گوش نکن ...

- نه نیستم ... 

و بعدبا آخرین سرعت حرکت کردم ...

خیلی زود رسیدیم دم خونه ... 

تا مامان پیاده شد ... رو ترش کرد : سکتم دادی با این رانندگیت ...

وایستادم تا برن تو خونه ...دلم خلوت میخواست ... این چند روز خیلی آدم دورو برم بودن ... انگار که باهام نسازه این شلوغی ... انگار که افسرده ترم کنه ... انگار مه خسته تر بشم ... پرده ی اتاق مامان رفت کنار ...

این یعنی نگرانمه ... که چرا نیومدم خونه ... که چرا اینطور میکنم ... که چرا ... که چرا ... 

پوفی کردم ... اتاقم راحت تر بود ... دویدم ... به سوی مأمن تنهاییهام دویدم .... 

عکس بزرگ خودم و سالار روی دیوارم ... لبخندش ... آرامش رو ریخت تو دلم ... نشستم رو به روش ... با همون لباش زرشکی مجلسی و شروع کردم ... با آب و تاب توضیح دادن ...از کتی کم گفتم ... نمیخواستم ناراحت شه یه وقتی ! 

میخندید... من هم تو بغلش میخندیدم ...

حرف شاهین خیلی وقت بود رو مخم رژه میرفت ..." برو سرخاکش "

آماده بودم ؟ نــــــه ! نمیتونستم ... هنوز نمیتونستم ... رو به روی عکس سالار و خودم ... نفهمیدم کی ... با همون لباس ... خوابم برد ... 

از فردای عروسی فکر میکردم حالم بهتر میشه ... یا لااقل ، کمی ... روحیم باز میشه ... باز که نشد هیچ! حال خرابم نزار تر بود ...

مغرم داشت منفجر میشد ... نمیدونم از صبح علی الطلوع چند باز این جمله رو با خودم تکرار کردم !

" چرا رفتم ؟! " 

عذاب وجدانم به حد مرگ بود و داشت خفم میکرد ... بالباس در آورده در نیاورده خودم رو زیر دوش انداختم ... انگار از مغزم بخار بلند میشد ... داشت جلز ولز میکرد ...

خدایا ! به کی دردمو بگم !

چرا نمیتونستم به عکس سالار نگاه کنم ؟ منکه تا صبح با وقاحت تمام تو صورتش زل زده بودم و داشتم از دلدادگی عشقش به یکی دیگه میگفتم ! چرا ؟

لبام از هم باز شد ... زمزمه وار تکرار میکردم " وقیح ... وقیح ..."

حرکتم گهواره ای شده بود و گویشم بلندتر ... "وقیــــح "

تقه ای به در خورد ... 

صدای نگران فریبا تو گوشم نشست : سارا ؟ خوبی ؟

جواب ندادم ... حرکت گهوار گونه ام تند تر میشد ... 

معطل نکرد ... در باز شد ... و بعد چنگ فریبا به روی صورتش : سارا ... 

خشک شده بودم ... فریبا بازومو چنگ میزد : پاشو سارا ... دخترم پاشو ...

نگاه هراسانمو چرخوندم به طرفش : فریبا ؟

بغض گلوم صدام رو تغییر داده بود ...

فریبا همچنان سعی در بلند کردن من داشت : جانم ؟ 

بعد انگار زیر لب با خودش حرف بزنه : تو چرا باز به این روز افتادی آخه !

دستشو گرفتم ... خیس شده بود ... عجز توی صدام بیداد میکرد ...

- فریبا ؟ توروخدا ... تو بگو ... من دیشب کار بدی کردم رفتم عروسی ؟

یه لحظه تمام حسهای فریبا نابود شدند و فقط وفقط تعجب بود و تعجب ... 

فریبا : چی میگی سارا ؟ چرا کار بدی کردی ؟

لب برچیدم : سالار ... اون مرده ... من نباید میرفتم عروسی ... نباید میرفتم ...

دوش رو بست ... انگار براش مهم نبود خیش بشه یا نه ... نشست لبه ی وان ...

دستم هنوز تو دستش بود : سارا ؟ چرا نباید میرفتی ؟ سارا ؟ سالار چهار ساله که رفته ... میفهمی چهار سال !

با همون بغض سرموتکون دادم ...

ادامه داد : میخوای سالار ازت دلخور باشه ؟ میخوای اذیتش کنی ؟

انگار داشت با یه بچه حرف میزد ... و من که از اون بچه هم بچه تر بودم ... و من که از هر دردمندی دردمندتر بودم .... و من که میخواستم اما نمیتوانستم ... و من که زیر این غم له شده بودم و به خاک نشسته بودم ...

با گریه جوابش رو دادم : نه ... من نمیخوام ...

فریبا : پس این کارا چیه ؟ سارا ؟ به خودت بیا ... بعد چهارسال رفتی مراسم عروسی ... فکر کن رفتی یکی از مهمونیای شبانت ! 

همونطور غمگین بهش خیره شدم ... حرصی شده بود و رفته بود رو منبر ...

فریبا : حالا چون اون موقع ها تو حال خودت نبودی ،صبحش هیچی یادت نمی اومد عوضش پاچه ی مارو میگیری ...

درمونده بودم ... چسبیدم به دامنش : من همیشه عذادارم فریبا ... مگه نه ؟

دستی رو سرم کشید : معلمومه که نـــه !

توبیخگر نگاهش کردم 

فریبا: اینطوری نگاه نکن ... تو جوونی ... دختری ... زیبایی ... زندگی داری ... آینده داری... تو با این کارات سالار رو هم عذاب میدی ... 

باز لب برچیدم : نــــه!

سرشو نزدیک صورتم کرد : پس به خودت بیا سارا ! 

واسه یه لحظه سرم رو گردنم سنگینی کرد ... " پس به خوت بیا سارا "... این جمله رو تو این چهار سال چند ده هزار بار شنیده بودم خدا میدونه !

روی تختم ولو شدم ... لباسام عوض شده بود اما هنوزم حس میکردم خیسم ! هنوزم روم نمیشد تو چشمای سالار نگاه کنم ...

..................................

شیدا آروم داشت با علی حرف میزد ... همیشه از این آروم حرف زدنای شیدا با دوست پسراش چندشم میشد !

منم سرگرم لب تابم بودم ...

صداش کمی بلندتر شد ... مطمئنا چیزی میخواست بگه که من باید میشنیدم ...

شیدا : نمیدونم ... بزار بهش بگم اگه اُکی داد بهت خبر میدم .

.......

شیدا : الان ؟ پشت کامپیوترشه !

......

شیدا : باشه ... گوشی ...

گوشی رو گرفت سمت من ... با کنجکاوی نگاهش میکردم ... 

آروم لب زد : علی !

گوشی رو به گوشم چسبوندم : جانم ؟

صداش تو گوشی پیچید : سلام سارا خانم ... احوالات شما ...

- سلام علی جان ، خوبی ؟

علی : هی ... میگذره ... پاشین با شیدا بیاین اینجا ... بعدش برنامه بچینیم بریم بیرون چهارتایی ...

- چهارتایی ؟!

علی : آره حسام هم اینجاست ... 

ابروهام رفت بالا : بهشون سلام برسون !

علی : باشه حسام هم سلام میرسونه ... میاین دیگه ؟

نگاهم به نگاه پر از التماس شیدا که روبروم نشسته بود افتاد ! 

باز لب زد : بریم دیگـــه ...

آروم پشت تلفن نفسم رو خالی کردم : باشه ... تا یک ساعت دیگه از خونه راه می افتیم ...

شیدا دستانش رو مشت کرده کوبید به رون پاش : ای ول !

گوشی رو که قطع کردم بهش خیره شدم : شیدا ؟ اگه یه زمانی ... این علی آقا ... یه کاری ... حرکتی کرد که ناراحت شدی ... من نیستما !

شیدا : اینقدر جو منفی نده ... بعدشم هنوز هیچ اتفاقی بین من و علی نیفتاده که !

- ببخشید شما اتفاق و تو چی میبینی ؟ بیست و چهاری دارین باهم حرف میزنین ... یه بند پیش همین بعد اتفاقی هنوز نیفتاده ؟!!!

کلافه و با عجله بلند شد : اااا ، پاشو دیگه ... به جای سین جیم کردن پاشو بریم ...

بعد از یک ساعت راه افتادیم به سمت خونه ی علی ...

علی تک پسر خونواده ی شفق بود ! تو شرکت پدرش کار میکرد وفکر میکنم همون عید به عید میرفت خونشون ... از همون اول خونشو جدا کرد و رو پای خودش زندگی کرد ... نمیدونم شاید همین مستقل زندگی کردن اینقدر تنوع طلب بارش آورده بود ... هیچی این دنیا رو نمیشه حدس زد... شاید همین علی که لااقل من یکی هرهفته با یه دختر ترگل ورگل دیدمش ... شیدا رو واسه همیشه بخواد ! 

آدما تغییر میکنن !همه جوره ... یکم خوش بینانه تر بهتره رفتار کنم ! اینقدر به این موضوع نباید استرس نشون بدم !

شیدا برگشت طرفم : مطمئنی خوبم ؟

دستی به موهای باز بلندم کشیدم : آره بابا ... برو دیگه ، الان میگن دارن تو اتاق چیکار میکنن ؟!

وارد پذیرایی سفید رنگ علی با مبلهای چرم قهوه ای سوختش شدیم ... علی سمت راست توی بار محبوبش ... که طرح دماغه ی کشتی داشت نشسته بود ... 

علی : خوش اومدین ... خوش اومدین ...

بجاش حسام با چهارتا لیوان چایی از آشپزخونه ی اپن سفید علی بیرون اومد ... از طراحی خونش خوشم میومد ! زمینه ی همه ی قسمتای خونش سفید بود ... اما پذیزایی قهوه ای سوخته ... اتاقا هرکدوم صورتی کثیف و بنفش و آشپزخونه هم با وسایل استیل تزئین شده بود ...

رو ی راحتی ها جا به جا شدم : خیلی دیزاین خونت خوشگله ها !

علی : چشماتون زیبا میبینه ... کار خواهر آقا حسامه !

با تعجب برگشتم به طرفش : جدا ؟ خواهرتون دیزاینرن ؟

حسام فنجان سفید نقره ای چایش رو به دست گرفت : با اجازتون ...

- پس ملاقتشون واجب شد ! همین یه خواهرو دارین ؟

حسام : بله ... حوریه تنها خواهر منه !

- خدا نگهشون داره براتون ...

علی بی مقدمه گفت : پدرشون هم روانشناس هستن ... مادرشون هم استاد ادبیات !

از اینکه علی به روانشناس بودن پدرش اشاره کرد خوشم نیومد ...

شیدا همینطور ساکت به بحث ما گوش سپرده بود ...

- به سلامتی ... اونوقت خودتون چیکار میکنین ؟

حسام فنجون خالیشو گذاشت رو میز : واالله فعلا دانشجوییم تا ببینیم خدا چی میخواد !

- دانشجوی چه رشته ای ؟

حسام : سال آخر ارشد عمرانم ... 

- موفق باشین... جالبه ! پدر پزشک ! مادر استاد دانشگاه ! خواهر دیزاینر! برادر مهندس ! ماشاالله به این خانواده ی فعال !

حسام خندید : لطف دارین شما ... 

علی با دوتا لیوان مشروب از پشت بار اومد بیرون ... یکی خودش ، یکی حسام !

- مگه نمیخواستیم بریم بیرون ؟

علی محتوای لیوان رو مزمزه کرد : حالا میریم ... فعلا یه کوچولو گرم شیم بد نیست !

رو کردم به شیدا ... به یه جا خیره شده بود ... زدم به پهلوش ... اشاره کردم " چته ؟!" 

سرشو به علامت " هیچی " به سمت بالا هل داد !

احساس کردم از اون خونه خوشش نیومد ... معذب بود ! 

شاید منم جای اون بودم همین احساس رو داشتم !

قدم برمیداشتم و فکر میکردم ... به هیچی ... خیلی عذاب آوره که آدم بخواد به هیچی فکر کنه ... مغزم واقعا داشت میرفت رو به پوچی !

حسام آهسته بغلم قدم برمیداشت و علی و شیدا کمی دورتر از ما ... دل میدادن و قلوه میگرفتن ! 

چقدراین سربالایی بام رو دوست داشتم ! 

حسام لب باز کرد : آخرین بار که اومدم بام پارسال بود ! تنها ...

برگشتم به طرفش : شما دیگه چرا ؟

حسام سرش پایین بود : چی من چرا ؟

- شما دیگه چرا تنها ؟

آه میکشد : ای بابا ...روزگاره دیگه ... بالا داره ، پایین داره ...

منم مثل خودش آه میکشم : آره ... بالا داره ... پایین داره ... پایین تر داره ... چاه داره ...

سرم پایینه ... صدای " گمشــــو " ی پر از خنده ی شیدا یه گوشم میرسه ... تا پاشو از اون خونه گذاشت بیرون شد شیدای قبل ! نطقش باز شد !

حسام : حرفات ... هرچی حس منفیه میریزه تو آدم !!!! 

برگشتم طرفش ... تلخ : مجبور نیستی باهام هم صحبت شی ... 

سنگینی نگاهشو حس کردم اما همچنان سرم پایین بود ...

حسام : اینو نگفتم که بهت بربخوره و از دستم ناراحت شی !

نزاشتم جملشو ادامه بده : مهم نیست ...

حسام : اما برای من مهمه ...

برگشتم به طرفش ! ابروهام بالا رفته بود !

" چی برات مهمه ؟!!!!!" 

ادامه داد : برام مهمه که کسی از دستم ناراحت نشه !

آروم گفتم : ناراحت نیستم ! 

اما بودم ... از این تلخ بودن خودم اما ! از این حس منفیه ساطع شده از خودم ! نه از حرف اون بلکه از خودم ! 

تن صداش پیچید تو گوشم : سارا ؟!

برگشتم سمتش ... نمیخواستم تعجبم از این همه صممیمیت یهویی رو بفهمه!

حسام : من معذرت میخوام ... فقط ... فقط میخواستم بگم ... من ...

- لازم نیست چیزی بگی... من فراموشش کردم ... مهم نیست ...

بی مقدمه ... سریع گفت : یه روز وقت میزاری بیای پبش بابام ؟

تو کسری از ثانیه با صدایی نسبتا بلند گفتم : نــــــه ! واسه چی ؟

حسام : بیا ... باهاش حرف بزن ... آرومت میکنه ... 

نفسی تازه کرد : بابام کارشو خوب بلده !

هیچ مغازه داری نمیگه ماست من ترشه !!!! بابای توام مثل همه ی اونایی که حرف منو نمیفمن و آخرش میگن " خودت باید به خودت کمک کنی !

حرف و عوض کردم : چرا اینقدر ناراحت گفتی که یک سال پیش تنها اومدم اینجا ؟!

حسام : مفصله !

- بگو میشنوم ! من عادت دارم به شنیدن حرفها و قصه های مفصل !

حسام : اینکه قصه نیست ...

- همه ی آدما ... همه ی اتفاقا ... یه روزی میشه برات قصه ... مثل من ! مثل منی که خاطراتم با برادرم رو مثل قصه تو مغزم ... روایت میکنم ...

باز نگاه سنگینشو حس کردم ... منتظر بودم حرف بزنه اما همش سنگینی بود و سنگینی !

طاقتم طاق شد : میشه اینطوری نگاهم نکنی ؟ مگه دروغ میگم ؟!؟!؟!؟ کنار اسمش همیشه یه یادش بخیر هست و این ... این یعنی همون قصه !

به یه نیمکت رسیدیدم ... به عقبم نگاه کردم ... شیدا و علی خیلی دورتر بودن ... داشتن میخندیدن ! از ته دل ! شیدا دستشو گرفته بود جلوی دهنشو دولا شده بود ... عادتش بود ... وقتی خیلی میخندید دولا میشد !!!!! 

علی دستشو گذاشته بود رو کمرشو سعی میکرد صافش کنه !

- اه ، چرا اینقدر یواش میان ؟!؟!؟

نگاه پر از خندشو دیدم : نامزد بازیه دیگه !!!! 

- اونا هنوز دوستم نیسن ! چه برسه نامزد !!!

حسام دستشو کرد تو جیب شلوار لی پر رنگش ... در حالیکه ازم فاصله میگرفت گفت : شما چقدر ساده ای !!!!

خندم گرفت ! از اینکه خودشم نمیدونست رسمیه یا صمیمی ...

رد شو گرفتم جلوی یه مغازه ایستاد و چایی گرفت ! با کلی کیک و چیپس و ماست موسیر ... 

اومد به سمتم ...

- چه خبره ؟!؟!؟ 

حسام : هیچی ... نشستیم میخوریم دیگه ...

نگاهش کردم : حواسم هست همش داری فرار میکنیــــا ! 

متعجب نگاهم کرد : از چی ؟

- از اینکه چرا از پارسال تا حالا که تنهایی اومدی اینجا ! دیگه نیومدی !

خندید ... بلند و مردونه ... وای ! باز مردونه ... باز خیلی مردونه ... 

چشم از صورتش ... دندونای سفیدش ... بینی خوش فرمش گرفتم !

با ته خنده ای شروع کرد : جالبه ! مشکلات هر دومون از چهار سال پیش شروع میشه ... اما با این تفاوت که من ریختمش دور ... پارسال ... اما تو خودتو در گیر ترش کردی !

- مسئله ی من مسئله ای نیست که بشه دورش ریخت !

حسام : میدونم ! اما مسئله ای هم نیست که نزاره به زندگیت ادامه بدی ...

عصبانی شدم : نمیخوای بگی نگو ... بحث منو دیگه وسط نیار !

حسام بعد از مکثی شروع کرد : من یه دختر عمودارم به نام غزاله ! از همون بچگی تو بازیا میشد زنم منم میشدم یه شوهر قلدر !!! حوریه هم بچمون !!!

خندید ... نمیدونم به چی ! 

منم خندیدم ! به اینکه حوریه میشد بچشون !

ادامه داد : بزرگتر که شدیم هی این جمله رو از گوشه و کنار میشنیدم "عقد دختر عمو ، پسر عمو رو تو آسمونا بستن !" اهمیتی نمیدادم ... اما خوب ... غزاله رو دوست داشتم ... خیلی هم دوست داشتم ...میدونستم که اونم منو دوست داره !

تا اینکه دانشگاه قبول شدم ... اولش همه چیز عالی بود و مثل همه ی این سالهایی که گذشته بود... دوسال گذشت ...نمیدونم چی شد یهو غزاله سر ناسازگاری گذاشت ... میگفت " دانشگاه چیه ؟! بیا زودتر عقد کنیم !" نمیدونم شاید باعث این حرفاش رفتارای خودم بود ... اینقدر درگیر درس بودم که شاید بهش اونقدر ، مثل سابق توجه نمیکردم ... اما به اون خدا به محض اینکه فهمیدم همه ی این بی توجهی ها رو جبران کردم ... همشو ... نزاشتم هیچ کمبودی حس کنه ! دوسش داشتم ... حالا چه درست ، چه غلط !!!

خیلی زود بود .. من هیچی نداشتم از خودم .. نه کاری .. نه چیزی ... رشتمم دوست داشتم ... شرایطشو نداشتم .. من هیچ وقت تو اون سن نمیرفتم سراغ زن و زندگی ! هر چی هم که غزاله رو دوست داشته باشم ... نمیخواستم که بدبختش کنم !!! باهاش مدارا کردم ... گفتم آخه چت شد یهو اینطوری ؟! خیلی باهاش کلنجار رفتم تا بالاخره حرف زد !

میترسید ! از دانشگاه رفتن من میترسید !

مردمکای مشکی رنگش به وضوح کوچیک و بزرگ میشدن ! فکش هم منقبض ! 

ادامه داد : میگفت اگه بری دانشگاه توروازم میدزدن !!!!!! میگفتم مگه بهم اعتماد نداری ؟ میگفت بحث اعتماد نیست ... 

همینطوری روزگار میگذشت و ما هم کجدار مریض یه جوری رد میکردیم همه چیزو ... تا انیکه دیگه اعصاب برام نمونده بود ... میخواستم درس بخونم تمرکز نداشتم از بس باهام تماس میگرفت ...میگفتم دارم درس میخونم ... خونم ... میگفت : پس از خونه بهم زنگ بزن ! 

از خونه زنگ میزدم میگفت چرا باهام بی حوصله حرف میزنی ؟!

دیگه قاطی کرده بودم ! یه روز به پیشنهاد دوستم آوردمش تو جمع دوستانم ! با بچه ها آشنا شد ... تو همین بام ... یه جایی نزدیک همین نیمکت !

احساس کردم کمی خیالش راحت تر شده ! اما هنوز تک و توک گیر میداد !

ده - یازده باری اومد باهامون ... 

خودمم به آرامش رسیده بودم ... که ...

زد رو پاش " خودم کردم که لعنت بر خودم باد "

نگاهم کرد .. نگاهش کردم : خوب ؟ چی شد آخرش ؟

حسام : یه روز جمعه صبح کیارش ، یکی از دوستان خیلی خوبم ، بهم زنگ زد که : حسام ، به خودت مسلط باش و اینا .. میخوام بهت یه چیزی بگم ... اما حرفمو باور نمیکنی ... پس بیا میخوام بهت نشون بدم ...

رفتم ... 

دم یه پارک نگه داشت ... زیاد طول نکشید که غزاله رو دیدم ... دستگیره ی در و گرفتم که پیاده شم ... که کیارش دستمو گرفت : وایسا پسر ... کارم مونده!

گفتم : جان کیارش بی خیال ! غراله اونجا وایساده تو این سرما ... بعدا بهم بگو ...

باز نگهم داشت ، بهم گفت : داداش من ، کار منم به همین خانم مربوطه !

اومدم یه چیزی بهش بگم که با دیدن صحنه ی روبروم ... یه لحظه حتی قلبم هم از کار افتاد !

با هیجانی که ازم بعید بود نزدیکترش شدم : چی شده بود مگه ؟ً! 

نگاهم کرد با یه لبخند تلخ : چیزی که دیدم یه فاجعه بود ! غراله دست تو دست نریمان ! دوست و هملاسیم رفتن تو پارک !

هیــــــن بلندی کشیدم ! دستم رفت جلوی دهنم : وای خدای من !

نمیدونم چرا اما نا خودآگاه برای تسکین درد یادآوری شدش دستمو گذاشتم رو پاش : حسام ؟ خوبی ؟

این لحن مهربان از من بعید بود !!!!

نگاهم کرد : رفتم پایین ... اینقدر نریمان و زدم ... که حد نداره ! خبر نداشتم که دود از خود کنده بلند میشه ! نمیدونستم غزاله ... مقصره ... 

دست کشید رو صورتش : بشکنه دستم چقدر الکی نریمان و زدم !!!

- خوب حق داشتی ! دوستت بوده نباید بهت خیانت میکرده ! هر چی هم مقصر غزاله ! اون که میدونست !

زل زد تو چشمام : غزاله بهش گفته بوده ما فقط فامیلیم ... گفته بوده که حسام بهم پیله کرده !

سرمو انداختم پایین ! از دختر بودنم شرمم شد ! متوجه دستم رو پای حسام شدم ! 

با شرمندگی آروم دستمو کشیدم . زیر لب خاک تو سری هم حواله ی خودم کردم !

حسام : کم کم فهمیدم وقتی گوشیش خاموش بوده با آقا نریمان بوده ... تازه فهمیدم سر درد نداشته میخواسته زود بره به قراراش برسه !

- خوب الان چی ؟ الان چی شد غزاله ؟

حسام : به بابا موضوع رو گفتم و کارارو سپردم دست خودش و خودمو کشیدم 

کنار ... افسرده شده بودم و اگه بابام نبود من الان مرده بودم ... واسه همینه که میگم بیا پیش بابام !

بدون توجه به حرفش گفتم : غزاله نمیخواد برگرده پیشت ؟

حسام نفسی عمیق کشید : با نریمان عقد کرد اما همین دوماه پیش فهمیدم طلاق گرفته ! دیگه غزاله ای تو زندگیم وجود نداره ! حتی ازش نفرت هم ندارم ! بهش بی تفاوتم !

- خوب این خیلی خوبه اگه واقعا اینطور باشه ! 

چشماشو باز و بسته کرد : واقعا همینطوره !

شیدا : وای مرسی ، خیلی خوش مزه بود آقا حسام ... تاحالا این رستوران نیومده بودم ... 

حسام که هنوز غذاشو تموم نکرده بود رو کرد به شیدا : نوش جانتون ! منم خیلی وقته اینجا نیومده بودم ، قبلنا زیاد میومدم !

نمیدونم چرا با گفتن قبلنا فکرم پرواز کرد به سمت غزاله و خودش ! حقش این نبود! میل عجیبی به دیدن غزاله داشتم ... اما ... 

با صدای علی که اعلام رفتن میکرد بلند شدم ... 

نزدیک ماشینا ایستادیم تا از هم خداحافظی کنیم ! 

علی : نمیاین بریم خونه ی من ؟

- نه علی جان ممنون ، دیگه بریم خونه ... ممنون از شام خوشمزتون ...

شیدا غمگین بود ... حسش مثل حس اون موقع های خودم بود که شاهین از صبح تا شب خونمون بود و موقع رفتن یه غمی به عظمت یه کوه میشست رو دلم و به بهونه ی درس خونده منو راهی اتاقم میکرد ! 

علی متوجهش شد ... معذرت خواهی کرد و دست شیدا رو گرفت و کمی بردش اونطرف تر !

و من تو دلم به علی التماس میکردم که علی ... دوست من رو به بازی نگیر که ... جونم به جونش بنده !

من و حسام داشتیم بهشون نگاه میکردیم !

حسام : میخوای بشینیم تو ماشین تا بیان ؟

در ماشین رو زدم : بشینم! 

از آینه حواسم به شیدا و علی بود که رفتن تو ماشین علی ! با سرفه ی حسام حواسم جمع فضای ماشین شد !

حسام دوباره بی مقدمه سوالش رو تکرار کرد : میای پیش بابام ؟

به طرفش کج شدم : چرا اینقدر اصرار به این کار داری ؟

حسام : رک باشم ؟

- اوهوم !

حسام : تو خیلی حیفی سارا ! 

دستم رو کوبوندم رو فرمون : ای بابا ! حیف ...

پرید وسط حرفم : حیف اون جوونیه که رفته زیر خاک ؟ آره ؟ اینو میخوای بگی دیگه ؟ آره میدونم ... حق با توء... اما ... اما سارا؟ اون جوون رفته زیر خاک ... خوابیده ... اما تو چی ؟ زنده ای ، داری نفس میکشی ... اما ...

صداش آرومتر شد : بخدا که نیستی... بخدا که مرده ی متحرکی ...

خندم گرفته بود از این همه اصرار... واقعا اینقدر دلش میخواد برم پیش باباش ؟ واقعا ؟

- اگه خوب نشم چی ؟

حسام : تا حالا چند دفعه رفتی دکتر ؟

کمی فکر کردم : به اندازه ی تارهای موهای سرم !!!

حسام : خوب اینم روش !!! مگه چی میشه ؟!

گردنم رو چپ و راست کردم ... صدای شکستن قلنجش تو فضا پیچید ...

- باشه ، فکرامو میکنم و بهت خبر میدم ... خوبه ؟

حسام : خوبه ... 

شیدا و علی از ماشین اومدن بیرون ... شیدا داشت میخندید !!!!

راه افتادم ... 

- چت شد شیدا خانم ؟!!!! نیشت تا بنا گوش بازه کــــــــــه !!!

باز خندید ...

- نکنه ماچ پاچیت کرده اینقدر خوشحالی ...

قهقهه زد : احمق ! این چه حرفیه !

شانه بالا انداختم : واالله بخدا ... آخه مثل برج زهرمار بودی !

ساکت شد ... رفت تو فکر... دست برد سمت ضبط ... میفهمیدم ...پریشان بود ... ناجور هم !

ای به داد من رسیده ...

تو روزای خود شکستن ...

ای چراغ مهربونی ...

تو شبای وحشت من ...

بدجور رفته بود تو خودش ... شیشه رو تا آخر کشیده بود پایین ...

فقط گفت : با سرعت برو سارا !!!!

دل به دلش دادم ... یک بار هم من به دل او ! یک بار هم من هم پای غم او ... یم بار هم من هم پای اشک او ! 

ای تبلور حقیقت ...

توی لحظه های تهدید ... 

تو شب و از من گرفتی ... 

تو منو دادی به خورشید ...

سرشو از پنجره کرده بود بیرون ... چشماش بسته بود ... مسیر رو طولانی تر کردم ... شیدا باید خالی میشد ...

همراه خواننده شدم ... 

هم من ... هم شیدا ... انگار تاثیر آهنگ بیشتر میشد ! آهنگی که هر موقع گوش میدادم ... دل و جانم ... میلرزید ...

اگه باشی ... یا نباشی ...

برای من تکیه گاهی ...

برای من که غریبم ...

تو رفیقی ... جون پناهی ... 

به پهنای صورت گردش اشک میریخت ... چشمهای شیدایم ... بارونیست ...

چشمهایم در کسری از ثانیه بارونی شد ... 

داد زدیم ... هر دو ...با هم ... با خواننده ...

یاور همیشه مومن ...

تو برو سفر سلامت ...

غم من نخور ... که دورین برای من شده عادت ...

ناجـــــــــی عاطفه ی من...

شعرم از تو جون گرفته ...

رگ خشک بودن من ...

از تن تو خون گرفته ...

اگه مدیون تو باشم ... 

اگه از تو باشه جونم ...

فدر اون لحظه نداره ...

که منو دادی نشونم ... 

زدم کنار ... ضبط رو خاموش کردم ... شیدا دستانش رو گذاشت رو صورتش و های های گریه کرد ... میون ضجه و گریه شنیدم : من چیــــکار کنم سارا ؟ چیــــــکار ؟

بلندش کردم ... اشکاشو پاک کردم ...

- چی شده شیدویی ؟ تو دیگه چرا چشمات خیسه ؟

خودشو پرت کرد تو بغلم : کم آوردم سارا ... کم ... فکرم کار نمیکنه ... نمیدونم باید چیکار کنم ؟ 

- به من بگو ... به من بگو شیدویی ...

شیدا : چطوری به تو بگم ؟ هر وقت میام چیزی بگم یاد غم خودت می افتم ! غم خودت بسه ... دیگه غم منو میخوای چیکار ؟

لب به داندان گرفتم : این چه حرفیه عزیزم ... بگو چی شد که اینقدر گرفته شدی ؟

بهم نگاه کرد ... و دوباره اشک ...

شیدا : بهم گفت دوسم داره سارا ... علی گفت ... گفت دوسم داره ...

- خوب اینکه خوبه ... مگه بده ؟

شیدا : اگه بخواد باهام بازی کنه ؟ تو گفتی اون تنوع طلبه ... نگفتی ؟

- چرا خودم گفتم ... اما آدما عوض میشن شیدا ... آخه بخاطر این مسئله آدم اینطوری اشک میریزه؟

آرومتر گفت : آخه منم دوسش دارم ...

- خودت به این موضوع پی بردی یا کسی کمکت کرد ؟ خوب اینو همه میدونن عقل کل !!!!

سرشو تکون داد : من واقعا دوسش دارم سارا ... خیلی زیاد ... احساس میکنم شده نفسم !

نمیتونم بهش فکر نکنم ... از یه طرفم که همه میگن تنوه طلبه ! دختر بازه ! آخه من چیکار کنم ؟!!!دردمو به کی بگم آخه !

سرشو بغل کردم : کاش همه ی دردا مثل درد تو بود شیدا ! نگران هیچی نباش عزیزدلم ، باشه ؟ کمکت میکنم ... تا آخرش باهاتم ... علی نمیتونه با تو یکی لااقل بازی کنه ... غصه ی هیچی و نخور ...

نفسشو داد بیرون : یه لحظه شدی سارای چهار سال پیش که به آدم امید میده ! 

جا خوردم ... 

- مگه تا حالا چی بودم !!!!

شیدا به رو به رو خیره شد : هنوزم هستی ... یه لحظه رفتی تو قالب چهارسال پیشت !

- چی هستم ؟

شیدا : یه سارای شکسته ! نا امید و همیشه غم دار ...

هیچی نداشتم که بگم ...

شیدا : سارا ؟ توروخدا ... یه بار بخاطر من تلاش کن ... یه بار ... بشو همون سارای قبل ... اگه واقعا سالارو دوست داری بشو همون سارای قبل ...

سرمو گرفتم بالا ....

" اه شیدا اینا چی بود که گفتی ... اه ..."

هنوز بهم داشت نگاه میکرد ... گاز دادم ... اتاقم رو میخواستم ... امروز چرا همه از من سارای قبل رو میخواستن ؟ حتی خودم !!!!!

خودم هم خودم را میخواستم ! خود قبلم را ! پس سالار چه ! سالار چه میشود ؟!!!

ولو شدم رو تخت ... باز عکس سالار روبروم بود ... نگاهش کردم ... نگاه کردم و نگاه کردم !

دیدی ناراحت نیست ! دیدی داره میخنده !

خندیدم ... به رویش ... به روی ماهش !

دستم رفت به گوشیم ... حرکاتم سریع بود و زیاد روشون تمرکز نداشتم !

دستم رفت رو شماره ی علی و چندی بعد صدای علی ... تو گوشی پیچید ... متعجب!!!

علی : خوبی سارا ؟ چیزی شده ؟

تو تاریک و روشن نور مهتاب به عکس سالار نگاه کردم ... احساس کردم خندش بیشتر شد ...

پس تو هم راضی ای ؟!!!!!

- علی فردا خونه ای ؟

علی : آره ، چیزی شده ؟ داری نگرانم میکنی ...

- نه نگران نباش ! چیزی نیست ، فقط باید حرف بزنیم ...

علی : باشه ، باشه ... من فردا تمام مدت خونم ... 

- صبح قبل از اومدنم باهات تمای میگیرم ...

علی : پس منتظرتم ...

گوشی که قطع شد ... باز به عکسش نگاه کردم ! 

آخیش ... هنوز داشت میخندید ... چقدر خندش ملموس بود ! چقدر روم تاثیر گذاشته بود ... چقدر ..

به محض چشم باز کردن ، شیدا اومد جلوی چشمم !!! معطل نکردم ... 

بعد یه دوش و حاضر شدن ... یه چایی و کمی نون پنیر خوردم و یه تماس با علی گرفتم ... که دارم میام!

توی راه هی به خودم یادآور میشدم که برای چند ساعت هم که شده ... به خاطر شیدا ... به خاطر اون که یک لحظه تنهات نذاشته ... قوی باشم ...سارا باشم !

روبروی آپارتمان علی پارک کردم ... نفس عمیقی کشیدم و زنگ رو زدم ... 

علی با رویی باز به استقبالم آمد ... بعد از در آوردن مانتوم نشستم روی مبل ... روبروی اُپن آشپزخانه !

علی مشغول قهوه ریختن بود ...

- بیا بشین علی جان ! زحمت نکش ...

علی : نه بابا چه زحمتی ؟! الان میام ... حقیقت خودمم استرس دارم ... 

اومد و روبروم نشست ...دستاشو تو هم قلاب کرد : خوب من میشنوم ...

جدی شدم ... سارا شدم ... 

- علی ؟ حرفایی که میزنم باید همینجا بین خودمون بمونه ... خودمون ... من و تو ! شیدا نباید با خبر بشه ... باشه ؟!

صاف نشست : باشه ...

- علی ؟ میتونم به جرات بگم شیدا با همه ی دخترایی که باهات بودن یا دور و برت دیدی فرق میکنه ... از برگ گل لطیف تره ... 

خندید : بر منکرش لعنت !

کمی سرمو بردم بالا : آفرین ... لعنت بر منکرش ... دیروز داغون بود ... پریشون بود ... نمیدونست با خودش چند چنده ! قیافشو دیدی وقتی اومد تو خونت ؟ دیدی ؟

علی : آره ... ناراحت بود ...

- نه ناراحت نبود ... داشت خفه میشد ... خودت میدونی چرا ! علی ؟ چشماتو باز کن ! شیدا دوست داره ... اما نه مثل بقیه ... پاک دوست داره ... اگه دوسش نداری ... اگه واقعا دوسش نداری ... بکش کنار ... بذار زندگیشو بکنه ... تا همینجاشم زیاد جلو اومدی ... اگه واقعا دوسش نداشته باشی ...

خیره نگاهم کرد ... 

لب باز کرد : سارا ؟ من تو زندگیم دخترای زیادی اومدن و رفتن ... حقیقت اولش که شیدا رو دیدم ازش خوشم اومد ... اما مثل بقیه ... مثل همونا که می اومدن و دو ، سه ماه میموندن و میرفتن ! اما کم کم که گذشت ... بعد اون مسافرت ... احساس کردم شیدا رو بیشتر میتونم دوست داشته باشم ... یه جورایی ... وقتی گذاشتمش دم خونش ... وقتی از سر پیچ گذشتم ... دلم براش تنگ شد ... 

تو اینکه دوسش دارم ، شکی نیست ... دوسش دارم ... هر روزم بیشتر از دیروز... دیروز که ناراحت بود ، ناراحت بودم ... 

اما درگیری من اینه که من لیاقتشو دارم ؟! من زندگیم پاک نبوده ! همه نوع رابطه ای هم داشتم ... نمیدونم اگه بدونه ... چیکار میکنه !

فنجونم رو برداشتم : علی ؟ همینکه شکی نداری دوسش داری کافیه ... اگه از اون کارا ... از اون رابطه ها فکر میکنی میتونی دست بکشی ... اون هم بخاطر شیدا ... بخاطر وجود پاک شیدا ... یادت نره ... پاک !!! پس بسم الله ... گذشته رو فراموش کن ... و دیگه فکرشم نکن ! عوضش تمام و کمال برای شیدا باش ... بازم میگم برای وجود پاک شیدا !!! 

نفسی تازه کردم : اگرم نه که ! همینجا ... همه چیزو تموم کن ! 

دستشو گذاشت روی چشمش و فشارش داد ...

جایز ندیدم بیشتر از این پیشش بمونم ... بهتر بود بمونه و فکر کنه ... از خودم ، از طرز حرف زدنم راضی بودم ... محکم بودم ...

بلند شدم : خوب دیگه ! من برم ... توام بشین فکراتو بکن ...فقط توروخدا ... هر تصمیمی میگیری یادت نره شیدا نشکنه ! 

چشماشو باز و بسته کرد : میموندی زنگ میزدم حسام و شیدا هم بیان ناهار دور هم !

چشمامو درشت کردم : علــــــی ؟ دارم میگم شیدا نفهمه ! بعد میگی بمون بگم حسام و شیدا هم بیان ؟

خندید : حواسم نبود !!! مطمئن باش کسی باخبر نمیشه !

به در که رسیدم یهو انگار که چیزی یادم اومده باشه برگشتم : علی ؟ میشه شماره ی حسام رو بهم بدی ؟

چشماش شیطون شد : چرا که نه ؟!!!! شماره ی حسامم میدیم ...

- نیشتو ببند بچه پررو ... 

و بعد برای اینکه تعبیر دیگه ای نکنه اضافه کردم : تو باباشو دیدی؟ کارش خوبه ؟ 

انگار که فهمید قصدم چی بوده از گرفتن شماره ی حسام : آره سارا ... باباش همینطوری چهرش به آدم آرامش میده ... چه برسه به اینکه باهات حرفم بزنه ... برو ایشالله که نتیجه میگیری...

دستگیره ی در رو به سمت پایین کشیدم : ایشاالله ... 

بعد از خداحافظی ... به سمت خونه راه افتادم !!!

...........................

ساعت دوازده ظهره و من همچنان مردد برای گرفتن شماره ی حسام هستم ! چند بز شماره رو زدم خدا داند !!!! 

نگاهم به عکس سالار کشیده میشه : سالار بزنم ؟ 

و باز با همان لبخند مداجه میشوم ...

- سالار شیدا ازم خواسته ... یه بارم بخاطر اون ... نه ؟

و باز لبخند و لبخند ...

تو یه لحظه شماره رو میگیرم و به گوشم میچسبونم امابه اندازه ی همون زمان که تصمیم گرفتم منصرف میشم ... اومدم گوشی رو قطع کنم که صداش میپیچه تو گوشی ...

حسام : جانم ؟

یه لحظه گیج میشم که واسه چی زنگ زدم ؟!!!! 

دوباره صداش میاد : الــــــو ؟

به مغزم فشار میارم ... فشار ... فشار ... یادم افتاد !!!

- الو ؟

از شنیدن صدام جا خورد : بفرمایید ...

مسلط تر میشوم : سلام آقا حسام خوب هستین ؟

هنوز نشناخته بود انگاری : ممنونم ، شما ؟

- سارا هستم ! سارا فرح بخش ...

شناخت : به به سارا خانم ... خوبی ؟

- ممنون متشکر ... زنگ زدم که ... اگه ممکنه ... امروز بیام مطب پدرتون !

واسه چند ثانیه سکوت کرد ...

حسام : به خواست خودت دیگه ؟!!

جاخوردم : یعنی چی ؟!!

حسام : یعنی اینکه خودتم میخوای که خوب شی نه ؟

- ببخشید مگه من بیمارم ؟!!!!!!

متوجه حرفش شد : نه نه ! اشتباه برداشت نکن ! منظورم اینه که خودت متوجه شدی که چقدر از آرامش دوری ، نه ؟!

این یکیو راست میگفت ... خودم هم به آرامش نیاز داشتم ... کم آورده بودمش ... هیچ جا نبود این جنس کمیاب !!! لااقل تو زندگی من هیچ جا نبود !

آروم شدم : آره ... بهش نیاز دارم ...

حسام : خوشحالم که خودت میخوای بیای ... 

خندیدم : آدرس مطب رو برام مسیج کن ! لطفا ! باشه ؟

حسام : چشم ... همین الان اینکارو میکنم ...

-پس منتطرم ... فعلا ...

بعد از خداحافظی با استرس به عکس سالار نگاه کردم ... هر وقت نگاهم رو میخواستم بدم به این قاب پرخاطره ... دست و دلم میلرزید که نکنه ... نکنه اخم کرده باشه و من بمونم و یه دنیا غم اضافه شده ... 

نفسم از این فکر گرفت ... نه ! سالار به من اخم نمیکنه ... نه !

مسیج اومد ...مطب نزدیک بود ... گفت ساعت سه اونجا باشم ...

گرسنم بود ... باید ناهار میخوردم و سریع حاضر میشدم ... بدون فوت وقت به آشپزخانه هجوم بردم ...

........................

سوییچ رو تو دستم همینطور میچرخوندم ... اصلا حواسم نبود که با اینکار رو مغز منشی بدبخت میرفتم ... با نگاه بدش روی سوییچ تو دستم آروم گرفتم ... 

ساعت یک ربع به سه بود و من یک ربع جلوتر رسیده بودم ... 

نگاهم به ساعت بود که در باز شد و پیرمردی نسبتا قد بلند ... با موهایی یک دست سفید که جلوش ریخته بود و چند تار موی سفید بیشتر باقی نمونده بود و شکمی جلو آمده وارد شد ... نگاهش افتاد به من ... بلند شدم ... زیر لب سلامی دادم ...

جواب داد : سلام دخترم ...

صدایش عجیب گیرا بود ... چشمانش مشکی بود ... بهتر بگویم ... حسامی بود ...

علی راست میگفت ... ناجور آرامبخش بود این صورت ... 

رفت تو و در رو بست !

بعد از چند دقیقه منشی با بی اعصابی تمام به من اشاره کرد : میتونی بری داخل ! 

اومدم بلند شم که مقوایی صورتی رنگ رو گرفت جلوم : اینم پروندت !

خیلی بی اعصاب بود ... خیلی ...

تشکر کردم ... زیر لب ...

وارد که شدم باز با چهره ی پر آرامش مواجه شدم ... لبخند میزد و از من میخواست بشینم رو صندلی ...

برگه رو گذاشتم جلوش ...

نگاهی به برگه انداخت ... سرسری ... 

نگاهش رو روی صورتم تنظیم کرد : سارا ، درسته ؟

لبخند زدم : بله ...

دکتر : خوب ... حسام یه چیزایی برام تعریف کرده ... 

دستاش رو گذاشت روی میز : اول از همه واقعا برای برادرت متاسفم ... 

چشمامو باز و بسته کردم : ممنونم ...

خوب بلندی گفت : وقتمونو تلف نمیکنیم ... شروع کن و از اول برام تعریف کن ... اصلا میخوام اول برام از تصادف بگی ...

خشکم زد ... از تصادف بگم دکتر ؟ میخوای مطبتو رو سرت خراب کنم ؟ میخوای خودزنی کنم ؟ میخوای؟ 

دکتر : دخترم ؟ سارا ؟ چی شد ؟

زمزمه کردم : نه ... من نمیتونم ... چیزی یادم نیست ...

بلند شد ... قدم هاش محکم بود ...

دکتر : چرا یادت هست ...اما ...

نشست روبروم : سارا جان ؟ من اینجا هستم برای کمک به تو ... برای پس دادن آرامش از دست رفتت اما بدون اینکه خودت بخوای ... از دست من هیچ کاری بر نمیاد ... هیچی ...

چشمانم از پایین حرکت کرد تا روی چشمانش ثابت شد ...

- چیو میخواین تعریف کنم ؟

دکتر : اون روز با چه صحنه ای روبرو شدی ؟مو به مو با ذکر همه ی احساساتت ... میخوام خودمو اونجا حس کنم ... اصلا میخوام خودمو بزارم جلوی تو ! 

ساکت شدم ... و به نقطه ای نا معلوم خیره ... چند دقیقه گذشت ... پنج دقیقه ... ده دقیقه ... یک ربع ... بیست دقیقه ... دکتر هیچی نمیگفت و به زمین خیره بود ...

لب باز کردم ...

- داشتیم از شمال برمیگشتیم ................

شروع کردم ... حرف زدم ... همش حرف و حرف ... اشک ریختم ... ضجه زدم ... خودزنی کردم ... ناخن خوردم ... اما گفتم ... همه ی احساسمواز اون روز نحس ... از اون روز کثیف ... از اون روز مرگ ... از روز مرگ آرامشم ... پر زدن نیمه ی تنم ... گفتم و گریه کردم ... 

داد زدم ... داد ... و اصلا مراعات نمیکردم که تو مطب هستیم ... و ممکنه چندین نفر پشت این در نشسته باشن ... 

نزدیکای ساعت پنج بود که دیگه رمق نموند تو وجودم... فقط اشک بود و اشک ...

دکتر به حرف اومد : دیگه نمیخوای بگی ؟

ابروانم رو انداختم بالا ... یعنی نه ! یعنی رمقی برایم نمانده ... یعنی جونی ندارم تا ذکر مصیبت کنم ...

به ساعت نگاه کردم ...

دکتر : سارا جان ؟ به ساعت نگاه نکن ... امروز من بیمار دیگه ای ندارم ... تنها بیمارم تو هستی ... اگه میتونی ادامه میدیم اگرم نه که جلسه ی بعد ... 

واقعا نمیتونستم ... سرم داشت میترکید ... به زور از جام بلند شدم و با صدایی گرفته گفتم : واقعا نمیتونم ادامه بدم آقای دکتر .. واقعا نمیتونم ...

بلند شد ... اومد به سمتم ...

دکتر: میفهمم ... انرژیت تحلیل رفته ... الان به یه غذای مقوی نیاز داری ... و یک خواب عمیق ...بهت یه دونه قرص میدم ... فقط یه دونه ! خودم میدم ...

رو " خودم میدم "تاکید کرد جز این هیچ چیز دیگه نمیخوری ... 

به سمت میزش رفت و بهم یه قرص داد ...

دکتر : ماشین که نیاوردی ؟

اومدم قرص رو بگیرم : چرا ، پایینه !

قرص رو کشید عقب : نه ! با این وجود نمیتونی رانندگی کنی !حسام میرسونتت ...

- نه آقای دکتر ، میتونم ...

زانوانم لرزید... اینقدر که یهو نشستم !

بهم اشاره کرد : آره کاملا معلومه میتونی ...

قرص رو با یه لیوان آب بهم داد ... داشتم میلرزید ... همه وجودم میلرزید و سرم ... انگار با ناخن فشارش میدادن ... عرصه بهم تنگ شد ... مثل وحشیا کلیپس موهامو باز کردم و موهامو میکشیدم ...

دکتر دستامو گرفت : چیکار میکنی سارا ؟ این موها چه گناهی کردن ؟

چشمام به خون نشسته بود : داره میترکه آقای دکتر ...

دکتر دستامو آهسته آورد پایین : کمی طاقت داشته باش ... اینطوری به آرامش نمیرسی که هیچ ... خودتم ناقص میکنی ... آروم دخترم ...

گوشیش زنگ خورد ...

دکتر : سلام پسرم ... 

..........

دکتر : آره حسام جان بیا بالا ... باید یه کمکی بهم بکنی ...

.........

دکتر: بیا پسرم ، فعلا ...

اومدم باز مخالفت کنم ... اومدم بگم نه ! اما واقعا دیدم که هیچ جونی ندارم ...چشمام تار یود ... لرزش بدنمم که از این ور ... مطمئنا سالم به خونه نمیرسیدم !

چند دقیقه بعد در تقه ای خورد ... قامت حسام تو چهار چوب پدیدار شد ... 

نگاه خونینم رو گذرا بهش انداختم ... 

با دیدن حال و روزم دهنش باز موند ... اومد به طرفم ...

حسام : حالت خوبه سارا ؟ میخوای بریم دکتر ؟

و بعد به باباش نگاه کرد ...

دکتر خنده ای کرد : پسر جان پس من اینجا چیم ؟ نگران نباش ... فقط به یه کم خواب نیاز داره ... و سکوت ... 

دوباه بلند شدم ... یه کم دیگه میموندم بالا می آوردم ... 

دست کردم تو جیبم و یه تراول پنچاهی در آوردم و گذاشتم رو میز ...

صدای دکتر بلند شد : آی آی ... بزار تو جیبت ... زشته این کارا ...

یا همان حال نزار جواب دادم : نه دکتر ... اینطوری من معذبم و اگه قبول نکنین واقعا نمیتونم بیام پیشتون تا کمکم کنین ...

سرم تیر کشید ... دماغم چین خورد ... دستم رفت سمت شقیقه هام : آخ ! 

تراول رو گذاشت تو کیف باز مونده ام : مطمئن باش حق الزحمه ی من محفوظه ... اما وقتی کامل خوب شدی .... جالا هم برو تا اینجا از حال نرفتی 

لبخند زدم و با یه خداحافظی به سمت در هجوم بردم ... و لحظه ی آخر شنیدم ... صدای حسام رو شنیدم : بابا ؟ مطمئنی نمیخوای ببرمش دکتر ؟

و صدای ضعیف دکتر : فقط برسونش به یه جای ساکت !

و بعد دست قفل شده ی حسام زیر بازوم بود که من رو از سقوط از پله ها نجات داد ! 

به محض سوار شدن تو ماشین ... چشمام سنگین شد ... انگار که از این دنیا رفتم ... هیچی نشنیدم و خوابیدم ... 

کم کم خواب داشت از سرم میپرید ... یواش یواش درز چشمام باز شد ... اولش تشخیص اینکه کجام واسم سخت بود ! یواش یواش موقعیت زمانی و مکانی خودم ور درک کردم ...

شیشه های بلند با پرده های حریر سفید ... با میز مدل انگلیسی سفیدم ... با همون عکس همیشگی که از دیوار بالا سرم توش می افتاد ... همه و همه نشون میداد که تو اتاقم هستم ... ساعت ده و بیست دقیقه رو نشون میداد ... بدنم کوفته بود و سرم ... کمی هنوز درد میکرد !

نور کمی از سمت راست اتاقم می آمد ... برگشتم ... برگشتم وچهره ی خسته ی مادرم زیر نور بی رمق آباژور مشخص شد ...

بی رمق صداش زدم : مامان ؟

بلافاصله چشمهاشو باز کرد : جان مامان ؟ بیدار شدی ؟

نگاهش کردم ... توی چشمای عسلیش رگه های قرمز به خوبی نمایان بود و این نشان گریه بود !

مامان : خوب خوابیدی ؟

دستم رو روی سرم گذاشتم و چشم بسته جواب دادم : اوهوم ... اما بازم خوابم میاد ...

دستش روی دستم فرود آمد : خوب بگیر بخواب بازم ...

- گرسنمه ...

مامان : الان میگم فریده غذاتو آماده کنه ...

اومد که بلند شه صداش زدم : مامان ؟

برگشت ... بدون معطلی : جان مامان ؟

- من چطوری اومدم رو تختم ؟

خندید ...نرم و آرامبخش ...

مامان : آقای راد آوردتت تو ! اولش که دیدم بیهوش رو دستاشی سکته کردم بعدش که ماجرا رو گفت آروم شدم ... دخترم کاش قبلش یه خبر هم به من میدادی ... 

گنگ نگاهش کردم : نمیدونستم اینطوری میشه ... 

باز خندید : اما خوبه که به فکر خودت افتادی ... خوشحالم ... من برم زود غذاتو آماده کنم بیارم تو اتاق ...

رفت به سمت در ...

- نه مامان ... یه دوش میگیرم میام پایین ...

مامان : باشه مادر ... زود بیا پس !

دلم عجیب خانواده ی ناقصم را میخواست ... خانواده ای که جای برادر توش به وضوح خالی بود ...

روشن و خاموش شدن اسکرین موبایلم توجهم رو جلب کرد ... 

شماره ی نا آشنابود .. البته نا آشنای آشنا !!!!

شماره ی حسام بود که سیو نشده بود ...

دست بردم سمت گوشی و اتصال رو برقرار کردم...

باصدایی خش دار و گرفته ...

- بله ؟

صداش پیچید : سلام سارا جان ، خوبی ؟

- سلام ... خوبی حسام جان ؟ با زحمتای من ؟

حسام : این چه حرفیه ! رحمتی شما ... خوبی ؟ 

-بله ... فقط گرسنمه و یه کوچولو بدنم کوفتس !!!

حسام : اشکال نداره ، یه دوش سرحالت میاره ...

- آره اتفاقا خودمم قصدشو داشتم !

حسام : زنگ زدم هم حالتو بپرسم هم اینکه ... بابا گفت واسه پس فردا دوباره بیا ... اما اگه میتونی ایندفعه بیا خونمون ... تو مطب راحت نیستی ...

سریع واگنشنشون دادم : وای نــــه ! ممنون ... همون مطب میام ... 

لحنش آنی محکم شد : سارا جان ؟ این درخواست باباست برای اینکه شرایط درمان بهتر باشه ... دلیلی نداره مخالفت کنی ...

- آخه تو خونه زشته ... من آبروم میره ...

خندید : قرار نیست وسط پذیرایی صحبت کنین که ... میرین تو اتاق بابا ...

- آخه ...

پرید وسط حرفم : آخه بی آخه ... من پس فردا صبح میام دنبالت ... البته اگه اشکال نداشته باشه ...

- وای این یکی دیگه نه ! خودم میام ... ماشین که هست ...

حسام : بله ماشین هست اما شما میدونی من امروز چقدر پیاده طی کردم خانم ؟ میدونی ؟

یادم اومد که جسام با ماشین خودم من رو رسونده بود!

- ای وای خوب ماشین میبردی ... توروخدا ببخشید ...

خندید ... باز همونطور خیلی مردونه ... کاش مردونه نخنده تا من اینطوری بهش توجه نکنم !

حسام : فدای سرت ... 

- پس یه کاری میکنیم ... من با آژانس میام اومدنی هم با آژانس بر میگردم ...

حسام : سارا خانم ؟ بخدا رانندگی ما اینقدرا هم که فکر میکنی بد نیستا !!!

بی اختیار خندیدم ... بلندتر از حد معمول ...

- خوب پس با آژانس میام شما بعدش منو برسون ...

صداشو نمایشی عصبانی کرد : چقدر لجبازی تو دختر ... باشه ... شب آدرسو مسیج میکنم !

- باشه پس منتظرم ...

گوشی رو که قطع کردم ... میس کالهامو چک کردم ...

سه تا از شیدا ...

یه دونه از علی ... 

و دوتا از حسام !!!!

بیخیال بلند شدم و رفتم تو حموم ... دکتر گفته بود بیخیال همه چیز باید برای خودم لحظاتی رو بسازم که توش به آرامش میرسم ...

وان رو پر کردم ... یه آهنگ هم گذاشتم و تا گردن رفتم زیر آب ... ولرم ولرم ... یه لحظه خستگی و کوفتگی ... همه و همه ... جاشون و دادن به بی وزنی ... چقدر خوب بود ... لبخند نشست رو لبم ... 

آهنگ میخوند و من سعی میکردم فکرم روآزاد کنم ... آزاد ... سخت بود ... اما من داشتم سعیمو میکردم ... باید به شیدا خبر میدادم که قدم برداشتم برای تغییر ... باید بهش میگفتم ...

فکرم و ذهنمو ... وجودمو خالی باید میکردم ... باید ... این یه اجبار بود ...

نمیدونم چقدر گذشته بود که راضی از آرامش نسبی دست اومده از جام بلند شدم ... جالب بود که به فکر اون دو ساعت نمی افتادم ... یاد صحنه ها ... حرف ها ... 

اگرم می افتادم از کنارش عبور میکردم !!! 

یعنی معجزه ی قرص بود یا اینکه ... یا اینکه معجزه ی اینکه خودم خواستم ! 

سریع حاضر شدم و به سمت پایین رفتم ... بوی سوپ جو داشت دیوونم میکرد ....

......................

سه هفته بود که میرفتم و میومدم ... هر روز اینقدر گریه میکردم ... اینقدر خودم رو میزدم تا مثل یه جنازه میشدم ... هر دفعه هم صحنه ی تصادف رو تعریف میکردم ... 

هر دفعه دکتر میگفت " اونو نه ... اون صحنه ها نه ... " 

اما من مسخ شده ای بودم که باید تعریف میکردم ... مو به مو ... باید میگفتم که سالارم چطوری رفت ... 

دو جلسه ی آخر بهتر شده بودم ... یعنی تسلطم بهتر بود ... وقتی دکتر میگفت این قسمت و گفتی ... این و نه ! سریع آنالیز میکردم ... به خودم می اومدم ... اختیار کلمات دستم می اومد ... و تعریف میکردم ... 

حسام تمام مدت مثل یه دوست کمکم میکرد ... 

حتی یه شب خواب دیدم ... خواب تصادف رو !

تمام صحنه ها واقعی بودن ... اینقدر واقعی که وقتی بلند شدم احساس میکردم دستام خونی بودن ... ساعت سه صبح بود ... نمیدونم چرا اما دستم سمت موبایلم و شماره ی حسام رو گرفتم ...

خواب آلود جوابم رو داد : بله ؟

معلوم بود شماره رو ندیده و ارتباط رو برقرار کرده ! 

با صدایی گرفته ... همراه با استرس جواب دادم ... آروم ... خیلی آروم : حسام ؟ حسام ؟

هوشیار شد : سارا ؟ خوبی ؟

بغض کردم : نه ... حسام خوب نیستم ... قلبم داره از دهنم میاد بیرون ...

صداشو صاف کرد : سارا ؟ چی شده ؟ اتفاقی افتاده ؟

اشکام جاری شد ... گلوله گلوله ...

- حسام ... دوباره جنازه ی سالارمو دیدم ... خونی ...

صدام تو هق هقم خفه شد ...

ایندفعه صداش هوشیار تر از قبل بود : سارا ؟ گوش کن ... سارا ؟ گوشت با منه ؟

نفس مشیدم : اوهوم ...

حسام : سارا ؟ عزیز من خواب دیدی ... فقط یه خواب ... تو داری تلاش میکنی آروم باشی ... 

پریدم وسط حرفش ... با گریه : نه ... منه احمق دارم سعی میکنم سالارو فراموش کنم ... من یه آشغالم ... من یه آدم عوضیه بی احساسم ... 

حسام : کی گفتـــــه ؟ سارا ؟ تو میخوای آروم باشی ...مگه میشه سالارو فراموش کنی ؟ مگه میشه ؟ 

- پس چرا خوابشو دیدم ؟ چرا جسد خونیش اومد جلو چشمم ؟

حسام : چون بهش فکر کردی عزیز من ... چون امروز همش درگیرش بودی ... همش ... 

درمانده پرسیدم : راست میگی ؟!!!!

صداش آروم شد : آره عزیزم ... سالار تمام مدت به روت لبخند میزنه ... مثل همون عکسی که بالای تختته و همش ازش تعریف میکنی ...

صداش بم بود : راستی ... خیلی دوست دارم عکستونو ببینما !

دماغمو کشیدم بالا : راست میگی ؟ تو که دیدی عکسمونو!

حسام : اون خوب معلوم نبود ! دوست دارم عکس بالای تختتو ببینم !

باز دماغمو کشیدم بالا : ازش عکس میگیرم میارم نشونت میدم ...

باز بغض کردم : حسام راست گفتی ؟

معلوم بود چشماش بستست : آره ... راستِ راست... حالا هم بگیر بخواب ... بی هیچ فکر و خیالی ...

- باشه ...

سریع پرسیدم : حسام ؟

حسام : بله ؟

- ببخشید که بیدارت کردم ...

خندید ... بم : نزن از این حرفـــــــــا بچه ... من موبایلم و در دسترس میزارم هر وقت خواستی زنگ بزن ...

باشه ای گفتم و بدون خداحافظی گوشی رو قطع کردم ... دراز کشیدم ... رو به عکس نیمه ی وجودم ... چشم تو چشم ...

با بغض گفتم : نمیخوام بخدا فراموشت کنم ! خودت میدونی چقدر دوست دارم سالار ... میدونی نه ؟!!

صدای کوتاه مسیجم اومد : قبلنا یه خداحافظی میکردیـــــــــا !

لب به دندون گرفتم ...

اس ام اس دادم : ببخشید ... خداحافظی دوست ندارم ... شبت بخیر ...

طولی نکشید که جواب داد : شبت بخیر خانم !

نگاهم به عکس سالار بود که چشمام سنگین شد و خوابم برد ... 

صبح با صدای زنگ موبایل از خواب بیدار شدم ... گردنم خشک شده بود و به زور میتونستم تکونش بدم ! یک چشمی بدنبال وبایلم میگشتم که رفته بود زیر بالشتم ...

بدون اینکه شمارشو ببینم جواب دادم : بله ؟

حسام بود ... این روزها چقدر درگیر این ارتباط ناگهانی شده بودم !!!

بدون سلام با تعجب بسیار تقریبا فریاد زد : هنوز خوابــــــــی ؟

با صدایی گرفته جواب دادم : آره حسام ... 

حسام : بیدار شو ببینم دختر ... ساعت نزدیک یکه !

چشمام همونطور بسته بود : واقعا ؟!

حسام : آره دیگه پاشو که امروز عصر مهمونی دعوتی ... پاشـــــو ...

- مهمونی ؟ کجــــــا ؟

حسام : خونه ی ما !!!

- امروز که وقت ندارم !!!!!

حسام : میگم مهمونی ... میگی وقت ندارم ؟ امروز به عنوان یه مهمون خونمون دعوتی ... شام ...نه هم نمیتونی بیاری چون درخواست باباست ...

- آقای دکتر خیلی به من لطف دارن ...آخه زشته بابا من هفت روز هفته شیش روزش اونجام ...

خندید : وای خدا ! چه مسخره تعارف میکنه ! سارا ؟ من شیش میام دنبالت ...

- خودم میام ... این دیگه یه مهمونیه مگه نه ؟

حسام : نه خودم میام ، حرفم نباشه ... الانم باید برم خرید کاری نداری ؟

- بابا جون خودم ...

حسام : حرف نباشه ... شیش دم خونتونم ... فعــــــــــــلا!!!

و گوشی رو قطع کرد ... 

به گوشی تو دستم نگاهی کردم ... بوق اشغال میزد !!!

به این مهمانی ناگهانی فکر کردم ! که من اولین بارم بود به این مهمانی ها میرفتم ! 

خودمانی ... دلنشین ... پر از صمیمیت ...

به دکتر فکر کردم که امروز به عنوان یه مهمان میخوام برم خونشون نه یه عنوان یک بیمار !

به آرامشی که تو حرفاش ... کلامش ... نگاهش ... میگرفتم ...

به مهین جون که هر وقت از اتاق دکتر بیرون می اومدم آماده با آب قند و گاهی آب میوه پشت در بود ...

به دلسوزی اش ... 

حسام ، جوان پدرش بود ... کپی برابر اصل ! 

از روی تخت بلند شدم ... 

میخواستم تمام تغییراتم رو که مدیون دکتر بودم رو نشون بدم ... تمام و کمال !

بدون معطلی بلند شدم ... یه دوش ولرم حسابی سرحالم آورد ...

به مامان اطلاع دادم که کجا دعوت شدم و برای چی !

مخالفتی نکرد و تو حاضر شدنم کمکم کرد ...

......................

مقابل آینه برای آخرین بار خودم رو برانداز کردم ...

شلوار پارچه ای چهارخونه ی کرم ، قهوه ای ... با بلوز کرم رنگم که آستینای کوتاه پفی داشت خیلی بهم می اومدن ... آرایشم ملیح و کرم رنگ بود ... کفشامم پاشنه بلند ورنی ... به رنگ قهوه ای های شلوارم ... 

راضی بودم از تیپم ... به قول مامانم خانمانه ی خانمانه بود ...

فقط دلیل این لبخند بی مورد رو نمیفهمیدم که تمام مدت رو لبم بود !

با تماس حسام ، مانتوی سنتی گشادم رو انداختم روم و موهای آزادم رو زیر شال سبزم که درست همرنگ ماتنوم بود مخفی کردم ...

از پله ها سرازیر شدم ...

- مامان من رفتم ... کاری نداری ؟

از توی پذیرایی برق تحسین نگاهش رو میشد تشخیص داد : نه عزیزم برو به سلامت ... خوش بگذره ...

- مرســـــــی ...

بیرون ... حسام تکیه داده به ماشین ... با شلوار مشکی و پیراهن سرمه ای ... اندام ورزیدش ناجور خودنمایی میکرد ... کالجش درست همرنگ تیشرتش بود !!! 

تو ذهنم یه جمله گذشت " چقدر دقیق !!! "

لبخندشو پاشید به صورتم : به به سارا خانم ... چه عجب ؟!

- تو که تا زنگ زدی من اومدم پایین !!!

حسام در سمت راننده رو باز کرد : نیم ساعته وایسادم تا شیش شه بعد زنگ بزنم !

در ماشین رو باز کردم : واقعا؟

حسام ترمز دستی روفشار داد : شوخی دارم من باشما؟

نگاهش کردم : تقصیر خودته ! 

چشماشو برام ریز کرد : ای روتو برم هی ...

با خنده و شوخی گاز داد به سمت خونشون ... سر راه به اصرار من نگه داشت تا هم گل بخرم هم شیرینی ... دیگه به عنوان مهمون میرفتم خونشون ... نه بیمار !

توی جیاط خونه ی ویلایی دکتر بودیم ... من تو تقلای نگه داشتن گل و شیرینی هر دو باهم بودم و حسام با قفل فرمون زانتیای دودی رنگش در کلنجار ...

از پشت پرده قیافه ی شیرین حوریه رو دیدم ... با موهای فرفریش ... با ذوق برام دست تکون داد و من که دستام پر بود با سر سلامی کردم ... استخر نه چندان بزرگ خونشون رو رد کردیم... از همون اول که اومدم تو این خونه استخرش توجهمو جلب کرد ...

به طرز جالب استتار شده بود ... روی میله های که تمام سطح استخر رو اشغال کرده بود پر بود شاخه و برگ ... خیلی دوسش داشتم ...

جلوی خونه حوریه به استقبالمون اومد ...

حوریه : سلام عزیزم ... خیلی خیلی خوش آمدی ... صفا آوردی ...

عاشق موهای مشکی فرفریش بودم ... درست همرنگ چشماش ...

بوسیدمش : عزیزمی ... ممنون ...

گل و شیرینی و گرفتم سمتش و وارد خونه ی نسبتا بزرگ و دوبلکس رادها شدم ... خونشون نه خیلی مدرن بود نه خیلی قدیمی ... سه تا اتاق بالا بود و یه اتاق پایین ... آشپزخونه گوشه ای از خونه بود و اپن ... حال و پذیرایی به هم وصل بود و کل خونه مستطیلی بود ... 

سعی شده بود که تمام وسایل منزل ، ست کرم –قهوه ای باشه و این گرمای مطبوعی به خونه میداد ... 

حوریه مانتو و شالم رو گرفت ... و من رفتم تا با خانم و آقای راد سلام و احوالپرسی کنم ...

بعد از گذروندتن تعارفات اولیه ... به پیشنهاد آقای راد همگی به حیاط رفتیم تا چای و میوه رو اونجا ... در کنار استخر زیباشون بخوریم ...

انگار بار اولم بود می اومدم تو خونه ... خجالتی مه میکشیدم برام جای سوال بود که چرا ؟!!!

من تقریبا یک روز در میون این آدما رو میبینم !!! 

یک ساعت از اومدنم میگذشت ... یک ساعتی که همش با خنده و شادی سپری شده بود ... حسام گیر داده بود به موهای فرفری حوریه و ولش نمیکرد ... تا جایی که حوریه بلند شد و گاز محکمی از بازوش گرفت ...

حسام بازوشو میمالید و بد بیراه بود که به حسام میگفت ...

- خوب حسام خان تقصیر خودته ...

چشماش گشاد شد : هیچی دیگه ... همینو کم داشتیم ... 

خوریه با حرص موهاشو مرتب میکرد که حسام بهم ریخته بودتشون : سیم ظرفشویی هم خودتی ، بچه پررو ...

همگی از این مهمونی داشتیم لذت میبردیم ... از در کنار هم بودن و صحبت کردن باهم ... 

که یکهو ... با صدای کوبیده شدن در همگی ساکت ... به سمت در خیره شدیم ...

کسی به شدت به در میکوبید ...

حوریه رنگ چریده رو به آقای دکتر پرسید : کیه بابا ؟

و حسام که از روی صندلی بلند شده بود و به طرف در میرفت بجای آقای دکتر جواب داد : چیزی نیست الان میبینم کیه ...

و در رو باز کرد ...

دختری ظریف ... تقریبا قد کوتاه ... خودش رو بعد از مکث کوچکی پرت کرد تو بغل حسام و های های گریه رو سر داد ...

همگی بلند شدن و به سمت در رفتن ... اما من فقط از جام بلند شدم ... نزدیک همون میز کنار استخر ایستادمو نظاره گر بودم ... 

آقای دکتر دختر رو از تو بغل حسام در آورد و " آروم باش عمو جان " گویان به سمت میز حرکت کرد ...

اینقدر هول بودم که فقط صندلی رو به سمتشون کج کردم ...

دکتر با باز و بسته کردن چشماش تشکری کرد و دختر رو روی صندلی نشوند ...

حسام هنوز دم در ایستاده بود ...

مهین جون رو کرد به حوریه : مادر یه لیوان آب قند بیار ...

فکر کنم این داروی تجویزی مهین جون برای همه ی دردها بود !

رسیدگی به اون دخترک که تموم شد تازه متوجه من شدن که پر از استرس ایستاده بودم یک گوشه و لبم رو میجویدم ...

دکتر رو کرد به من : چرا اونجایی سارا جان ؟ بیا اینجا دخترم ...

یواش یواش به سمت میز حرکت کردم ... دختر هم به همون آرومی سرشو آورد بالا و از پایین تا بالای من رو با یه نگاه تیز بینانه بر انداز کرد ...

دکتر با لبخند رو کرد به من : ببخشید دخترم اصلا حواسم یه لحظه پرت شد ... بشین عزیزم ...

نگاه پر از سوال دختر به من بود ... 

حوریه اومد کنارم و رو به دختر گفت : معرفی میکنم ... سارا جون دوست حسام ...

چشمان دختر بزرگ تر از حد معمول شد ... با یه ابروی بالا رفته نگاهش رو از من به حسام و از حسام به من به گردش انداخت ...

حوریه رو کرد به من : ایشون هم دختر عمومون غزاله هستن !

غزالـــه ...

پس ایشون بود غزاله خانم ... اما چرا اینطوری ؟ چرا اینقدر ضعیف ؟ چرا اینقدر شکسته ؟

دستم رو به سمتش بردم ... لبخند رو زینت صورتم کردم : خوشبختم غزاله خانم ...

نگاهش روی حسام بود ... به طرف من کشاندتش ...

بدون هیچ لبخند یا رفتاری که توش نشانی از ادب باشه ... خیلی خشک دستم رو گرفت : منم همینطور ... 

و باز به حسام نگاه کرد ...

مهین جون که جو رو اینطوری دید بلند بلند اعلام کرد : خوب ... پاشین بریم تو ... منم سر عذام باشم که یه وقت نسوزه بدون شام بشیم ...

همگی از روی صندلی بلند شدند که صدای غزاله پیچید تو گوشم : عمو؟ من باید حرف بزنم باهاتون ... باید آرومم کنین ...

چه جالب ! این دختر چشم ابرو هم نیاز به آرامش داشت ... مثل من ! و جالب تر از اون آدمی بود که بهش پناه آورده بودیم ...

دکتر افشین راد ...

وارد پذیرایی که شدیم با اشاره ی دست حسام روی مبل های قسمت بالایی پذیرایی جا خشک کردم ... 

ساکت شده بود ... رفته بود تو فکر... نگاهش کردم ... متوجه نگاهم نشد ... 

غزاله و دکتر هم روی مبل های روبرویی نشستن ... حوریه چای آورد ... اما حسام هنوز تو فکر بود ...

متوجه نگاهام نمیشد ... بدون اختیار دستم رفت سمت پاهاش ... 

آروم صداش زدم : حسام ؟

نگاهش رو از میز گرفت و به صورتم دوخت ... 

لبخند زد به صورتم ... 

لب زدم : خوبی ؟

خندید و چشمهاشو باز و بسته کرد .... یعنی خوبم ...

دستم رو کشیدم که غزاله رو متوجه خودم و حسام دیدم ... تا دید دارم نگاهش میکنم رو کرد به حسام ..

غزاله : خوبی حسام ؟ احساس میکنم تو فکری ؟

حسام نفس عمیقی کشید و خیلی سنگین و سرد جوابش رو داد : بله خوبم ...

وای خدای من چه فضای بدی بود ... بدون اینکه خودم متوجه بشم به خاطر این جو متشنج که فقط صدای چایی خوردن غزاله ازش می اومد قیافم تو هم رفته بود ... یرم پایین بود و نگام به کفشام و لاک نارنجیم ! 

صدای حوریه اومد : سارا ؟ پاشو بریم بالا ... این طرحامو نشونت بدم ... 

استقبال کردم ... خیلی هم گرم استقبال کردم ... هر چی که بود از این فضای خفه راحتم میکرد !

بلند شدم : آره بریم ... 

صدای حسام اومد : سارا میوه ات رو هم ببر بالا بخور پس ...

صدای بازدم شدید غزاله اومد ...

بشقاب رو از دست حسام گرفتم با لبخند تشکری کردم و با حوریه از پله ها بالا رفتم ...

پله ی آخر صدای غزاله پیچید تو گوشم : حسام خان حالا دیگه دوستاتونو شام میارین خونه ؟

حوریه هم ایستاده بود ... نمیخواست این مکالمه رو از دست بده ... مثل من ! 

صدای عصبی حسام بلند شد : مشکلی داری شما ؟

صدای گرفته ی غزاله ناشی از گریه هایی که کرده بود اومد : آخه شما هر کسی رو تو خونت نمی آوردی !!!

طعنه تو کلام جفتشون مشهود بود ...

حسام از روی مبل بلند شد ... با این حرکتش من و حوریه نا خود آگاه خودمونو کشیدیم عقب ... اصلا هم به روی هم نمی آوردیم که فال گوش ایستادیم !

هر چی حسام به پله ها نزدیک میشد ، ما به در اتاق حوریه نزدیکتر...

صدای عصبیش اومد : سارا هر کسی نیست ... 

غزاله صداشو برد بالا : وایسا ببینم ... من دارم تو بدبختی ... تو دیوونگی خودم دست و پا میزنم اونوقت تو میگی سارا هر کسی نیست ... اصلا این دختره کیه که یهو پیداش شده ؟ هان ؟

حسام هجوم برد به طرفش ... سینه به سینه ی غزاله ایستاده بود ... مهین جون نزدیک حسام ایستاده بود ...

حسام : بدبختی و دیوونگی خودت به خودت ربط داره ... و اینکه این دختر از کجا پیداش شد به من ! سعی کن تو موضوع هایی که به تو ربطی نداره دخالت نکنی غزل خانم ! 

سریع برگشت و از پله ها بالا اومد ... من و حوریه هول دشه بودیم و نمیتونستیم دستگیره رو بکشیم پایین ... از یه طرف خندمون گرفته بود از یه طرف قلبم داشت می اومد تو دهنم ...

صدای جیغ غزاله هم که بدترش کرده بود که داد میزد و حسام رو مخاطب قرار داده بود " وایسا ببینـــــم ... با توام حسام ... وایسا ... حرف زدی جوابشو بگیر ..."

در باز شد و دست حوریه رو کمرم ... من رو هول داد داخل و خودش هم پشت سرم ... 

داشتیم از خنده منفجر میشدیم ... در که بسته شد ... دوتایی ترکیدیم ...

حالا نخند کی بخند !!!!

من که روی تخت حوریه ولو شده بودم ... قلبم هنوز تند تند میزد ...

- وای حوریه ... سکته کردم ...

حوریه دستش به پهلوش بود ... همه ی صورتش از خنده قرمز شده بود و نفسش بند نمی اومد...

حوریه : وای سارا ... مثل پت ومت شده بودیم یه لحظه !!!

با ابن حرفش دوباره شلیک خندمون از سر گرفته شد !!! 

دوتایی رو تخت ولو شده بودیم و داشتیم میخندیدیم که در باز شد و قامت حسام جلوش پدیدار ...

ولی مگه ما میتونستیم جلوی خندمونو بگیریم ؟!!!!!

حسام اولش با خشم و بعدش با ناباوری نگاهمون کرد :چتونه شما دوتا ؟

حوریه نفس نفس زنان به حسام اشاره کرد که در رو ببنده ... اون هم در روبست و به داخل اومد ...

حسام : میگین چی شده یا نه ؟!

دستم رو روی هوا تکون دادم : نه !!! از من یه همچین چیزی رو نخواه ... خیلی سکرته !!!!

از خنده ی ما لبخند رو لبای حسام هم اومده بود ... اما خیلی کم ... یه هاله !

از روی تخت بلند شدم ... به سمتش رفتم ... میدونستم از چی ناراحته ... نیتونستم عمق ناراحتیشو درک کنم اما از فک منقبض شدش میتونستم حدس بزنم چقدر ناراحته ...

حسام روی صندلی نشسته بود و من هم جلوش زانو زدم ... 

- خیلی انرژی مصرف کردی آقا حسام ... اینقدر خندیدی میترسم خودتو خراب کرده باشی ...

بهم نگاه کرد ... کمی خندش بیشتر شد ...بیشتر رنگ گرفت ... 

زدم به زانوش : هنوز به میزان دلخواهم نرسیدی ... بیشتر ... 

باز فقط نگاهم کرد ...

دستم رو بردم دوطرف لبش و کشیدمش ... یه لحظه مثل این دلقکها شد !!!

داشتم میگفتم " اینطوری میخندن ! " 

که یهو در باز شد ... غزاله بالا سرمون ایستاده بود و دو تا دست من روی صورت حسام ...

خشک شدم !!!

دستام شل افتاد ...

غزاله مثل یه ماده ببر گرسته بهم نگاه میکرد ... حسام لحظه ای نگاه گذرا بهش انداخت و دوباره برعکس شد ... اما من ... خیره بهش مونده بودم ...

حوریه خیلی مسلط و با خنده به سمتش برگشت : بیا بشین غزل ... سارا داره طرز خندیدن و یادحسام میده ...

و من چقدر از حوریه تو دلم تشکر کردم ... نمیخواستم فکری کنه ! نمیخواستم دلش بلرزه که شاید بین من و حسام چیزی باشه ... 

چیزی باشه ؟!

نکنه حسام بخواد باهاش بازی کنه ؟! نه ! گناه داره ... شاید از کارش پشیمون باشه و بخواد برگرده به حسام ... 

نگاهم رو از غزاله گرفتم و به تیله های مشکی حسام دوختم ... 

دوتا دستامو گرفت و گذاشت رو صورتش ... خندید ...

حسام : خوب ...ادامه ی آموزش ...

نگاهش کردم ... "حسام اذیتش نکن ! "

صدای غزاله بلند شد : سارا جون اگه ممکنه آموزشتو نگه دار فعلا ... من باید با حسام حرف بزنم ...

سرم رو تکون دادم : مشکل نداره ... دیگه وقت امتحان گرفتن بود ...

حسام : اما من امتحانم رو ندادم که !

برگشتم به سمت حوریه که متعجب نگاهش بین همگی ما تو گردش بود ... 

بهش اشاره کردم : بریم بیرون ...

هموطور که به سمت در میرفتم طرف صحبتم حسام بود : باید روت کار شه ... اینطوری تو امتحان می افتی ...

دستم به دستگیره بود و نگاهم رو از حسام به غزاله کشوندم : تنهاتون میزاریم ... 

حوریه هم همراه من از اتاق خارج شد ... در رو بستم و به سمت پله ها قدم برداشتم که دستی من رو به عقب کشوند ...

برگشتم و با قیافه ی شیطون حوریه روبرو شدم ... آروم حرف میزد ...

حوریه : یعنی میگی گوش ندیم چی میگن ؟!!!

مطمئنا اگه شرایط اونطور خفه نبود صدای قهقهه ام کل خونه رو پر میکرد ...

دستم رو گذاشتم جلوی دهنم و رو کردم به حوریه : بیا بریم پایین بابا ... در و باز کنن دیگه دستمون به جایی بند نیست ... بیچاره ایم اونوقت ...

حوریه : من فکرم میمونه اینجا اونوقت گند میزنم تو طرحاما!!!

دستشوکشیدم : بیا بریم دختــــــر الان بیان شر میشه ...

همراه خودم کشوندمش پایین ...

دکتر با استرس بالا رو نگاه میکرد : پس حسام و غزاله کوشن ؟

حوریه جواب داد : الان میان ...

دکتر رو کرد به مهین جون که از آشپزخونه دولا شده بود ببینه ما چی میگیم : خانم من میگم میزو بچین دیگه ... 

و بعد رو کرد به من : سارا جان باید ببخشی ... این اوضاع ... واقعا شرمندم ...

لبخندی زدم : خواهش میکنم آقای راد ... نفرمایین ... خیلی هم خوبه ... الانم میریم میز و میچینیم وبعدش از دستپخت بی نظیر مهین جون لذت میبریم ...

مهین جون ، رومیزی به دست اومد از آشپزخونه بیرون : نه بخدا ... اگه بزارم ... همینطوریم کلی شرمنده ی روی ماهت شدم ... 

لب به دندان گرفتم : توروخدا اینطوری نگین ... بخدا همه چیز عالیه ... 

و رومیزی رو از دست مهین جون گرفتم ...

با حوریه مشغول چیدن میز شدیم ... تموم که شد هنوز حسامینا پایین نیوده بودن ...

دکتر در حالی که صندلی اش رو عقب میکشید رو کرد به حوریه : حوری ؟ دخترم برو اون دوتا رو هم صدا کن !

حوریه با اعتراض به سمت دکتر نگاه کرد : من نمیرمــــــا ، الان اون دوتا بی اعصابن رو من خالی میکنن ...

دکتر به حالت با مزه ای از بالای عینک به حوریه نگاه کرد : مگه کسی از این جراتا داره ؟

حوریه صندلیشو کشید عقب : آره پدر من ... همون دوتا هیولایی که بالان ... 

و بعد رو کرد به من : اصلا سارا میره صداشون میکنه ! هیچی هم نمیتونن بهش بگن ...

دکتر نگاهش کرد : نه دخترم ... تو بشینی مهمون بره ؟! زشت نیست به نظرت ؟ 

بجای حوریه من جواب دادم : نه بابا چه زشتی ؟ 

و به سمت پله ها دویدم ...

هر چی بیشتر به در نزدیک میشدم ، صدای غزاله واضح تر میشد : هیچ وقت نزاشتی حرفامو بزنم ... زود خودتو از قضیه کشیدی کنار ... اگه واست مهم بودم ، بخاطرم با نریمان میجنگیدی ... اما تو چیکار کردی؟ خودتو گم و گور کردی ... 

معلوم بود که نفس نفس میزنه ... 

ادامه داد ... اما آرومتر : الانم که ازت میپرسم این دختره کیه ؟ تو چشمام زل میزنی میگی به تو ربطی نداره ؟ دستت درد نکنه حسام ... این بود نتیجه ی این همه سال عشق و عاشقی ؟

صدای حسام اومد... از همین پشت در هم میشد سنگینی نفسهاشو حس کرد 

حسام : نه ... نتیجش خیانت کثیف تو بود ...

به خودم اومدم دیدم وقیحانه دارم به حرفاشون گوش میدم ... 

بیشتر از این معطل نکردم ... تقه ای به در زدم و وارد شدم ... از همون لای در سرمو کردم داخل ...

- ببخشید ...مزاحم شدم ... شام آمادست لطفا بیاین پایین ... یخ میکنه ...

غزاله نفساشو صدادار داد بیرون و اومد سمت در ...

اومدم برم سمت پله ها که صدای حسام اومد : سارا ؟ بیا کارت دارم ...

انگشت اشارمو گرفتم سمت خودم : منو ؟

حسام دستش به دستگیره بود : آره تورو ... بیا تو ...

غزاله قدمی برنداشت ... عوضش صاف زل زده بود تو چشمای حسام ...

- شام یخ کرد حسام ...

دستمو کشید : د بیا تو میگم کارت دارم ...

منو کشوند تو و بی توجه به غزاله دررو بست ... 

مونده بودم داره چیکار میکنه ! گوششو چسبونده بود به در ! 

- حسام چیکارم داری ؟

دستشو آورد بالا و لب زد : یه لحظه !

عصبی شدم : حســــام ؟

یهو برگشت به سمتم : جان حسام ؟ ببخشید ... من معذرت میخوام ... من شرمندم ...

فکم افتاد !!!

ابروآم بالا رفت !!!

اومدم یه چیزی بگم که انگشت اشارشو گرفت جلوی دماغش و لب زد : سیــــس !

دوباره شروع کرد : عزیزم جبران میکنم ... من معذرت میخوام ... 

دستامو گرفتم به سمتش مثل خودش لب زدم : چی میگــــی ؟

یه لحظه فکر کردم نکنه داره واقعا ازم وعذرت خواهی میکنه !!! اما آخه این چه وضعش بود ؟!!

- اشکال نداره حسام ... بریم پایین منتظرن ... 

دستاشو دور هم میچرخوند ... یعنی ادامه بده ...

عصبی شدم ... قاطع شدم ... 

- حسام اشکال نداره بریم پایین ...

و تو یه حرکت به سمت در هجوم بردم ... در رو که باز کردم با قامت غزاله روبرو شدم ...

" اینجا چه خبر بــــــود؟!!! " 

چشمام اندازه تعلبکی شده بود ...

غزاله هل شده بود ... " خدابا چرا امروز همه گوش وای می ایستن ؟ حتی خودمن !!!! "

غزاله : چیزه ... موبایلم ... موبایلمو فکر کنم جا گذاشتم ...

مبهوت شده به داخل اشاره کردم : بفرمایین 

و خودم یک لحظه نایستادم و از پله ها سرازیر شدم ...

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

غزاله هم شام رو پیش ما موند اما جالب بود روحیش زمین تا آسمون فرق کرده بود ... میگفت ... میخندید ... همش هم از من سوال میکرد ...

" سارا جون چی خوندی شما ؟"

" خونتون کجاست ؟ " 

" فامیلیتون چیه ؟"

" اهل کجایین ؟ "

دیگه داشتم قاطی میکردم ... داشت رو اعصابم میرفت ... حسام عصبی بود ... حوریه کلافه !

چشم غره های مهین جون هم به غزاله از چشمام پنهون نموند !!!

اما آقای دکتر فقط وفقط نگاه میکرد ... ریلکس ! انگار که واسش عادی باشه ! حتی گاهی اوقات لبخند هم میزد ! 

دیگه نمیتونستم سوالا و رفتارها و خنده های مسخره ی این دختره رو تحمل کنم ... داشتم میشدم سارای سرکش که برای رام کردنش خیلی رو خودم کار کرده بود ... 

سرم تیر میکشید ...

احساس کردم یه دقیقه دیگه اونجا بمونم منفجر میشم !

ناگهانی بلند شدم ... لبخندی کاملا ساختگی به جمع زدم ...

- خوب ... با اجازتون من دیگه میرم ... 

رو کردم به مهین جون و آقای دکتر که از این حرکتم جا خورده بودن : خیلی زحمت کشیدین ، شب واقعا خوبی بود ... 

و رو کردم به حوریه : عزیزم ؟ مانتوی منو می آری ؟

دکتر : کجا سارا جان ؟ تازه اول شبه ... بمون حسام میرسونتت ...

باز همون لبخند زورکی : نه دیگه زحمت نمیدم به حسام ... اگه واسم یه آژانس بگیرین ممنون میشم ... 

مهین جون : آخه کجا مادر؟ هنوز که وقت هست ...

- دیگه ساعت ده شده مهین جون ... ایشاالله بتونم لطفتونو جبران کنم !

حوریه از من کلافه تر ، سینه به سینم ایستاد و مانتومو گرفت جلوم ...

لب زد : داری فرار میکنی نه ؟

سرمو تکون دادم و مردمک چشمامو تو قابش چرخوندم !!! 

- آقای دکتر به آژانس زنگ میزنین ؟

لبشو به دندان گرفت ... 

همون لحظه صدای حسام آمد : دیگه چی ؟ 

اومدم حرف بزنم که غزاله پرید وسط حرفم : حسام جان میشه سر راه ... ساراجونو که گذاشتی من رو هم برسونی ؟

وای خدای من ! همینو کم داشتم ... داشتم از دست حرفای چرت و پرتاش بالا می آوردم ... نه ! خدا نکنه با ما بیاد ...

حسام باز سرد جوابش رو داد : پس حاضرشو اول شما رو میرسونم ...

دست حوریه اومد رو شونم ... دهانش زیر گوشم بود : خدا به دادت برســــه ملکه ی عذاب همراهته !

نتونستم خندمو از این حرف پنهون کنم ... 

با خنده از همگی خداحافظی کردم وبه سمت ماشین حسام راه افتادم ... احساس کردم که غزاله به حالت دو داره میره ... 

" وا ! دنبالش کردن ؟!!!! "

وقتی که در جلورو باز کرد تازه فهمیدم که حدسم درست بوده و داشته برای جلو نشستن میدویده !

از روی تاسف سری تکون دادم و پشت ماشین جا گرفتم ... 

غزاله رو کرد به حسام : حسام جان من مشکلی ندارما اگه دوست میخوای اول سارا جونو برسون ...

نگاهش رو وقتی داشت این جملات رو ادا میکرد از توی آینه رو خودم حس میکردم ... اما سرم رو بالا نگرفتم و همینطور خودم رو سرگرم لاک و آنلاک کردن گوشیم کردم ...

واسم جالب بود که چرا اینطوری تغییر رفتار داد ... چیزو میخواست نشون بده ؟! تمام سلول های مغزم میگفتن تغییر رفتارش صرفا جهت امر خبیثانه ای بوده ... 

از این فکرم لب به دندان گرفتم ... سرم رو بالا کردم و مشغول دید زدن اطرافم شدم ... 

به دکتر گفته بودم که از وقتی سالار رفته احساس میکنم خیلی حرفا باهاش داشتم که بزنم و دارم ... و حالا که نیست ... انگار دق میکنم ! انگار حرفا میشه یه بغض و میمونه تو گلوم ... بهم گفت همشو تو یه دفتر واسه خودم بنویسم ... 

وقتی که گفتم میشینم جلوی عکسش و باهاش بلند بلند حرف میزنم ، منتظر یه تشر از سمتش بودم اما دکتر لبخند زد و با همون آرامش خاص خودش گفت : کار درستی میکنی !

با فکر دکتر و جلساتم و دوره ی درمان و این چیزا بی مقدمه رو کردم سمت حسام ...

- حسام فردا نمیام، خوب ؟

غزاله که سرشوتکیه داده بود به پشتی صندلی ... سریع صاف شد !!!

حسام از تو آینه اخمو نگام کرد : شب راجع بهش حرف میزنیم !

چشمان غرق تعجبم رو به چشمان مشکی عصبیش دوختم : چرا ؟ خودم شب به دکتر زنگ میزنم میگم !

صورت غزاله به سمت حسام مایل شد ... وبعد به سمت من !

حسام عصبانی تر شد ! 

محکم و قاطع از تو آینه نگاه پر از خشمش رو پرت کرد به طرفم : گفتم بعدا حرف میزنیم سارا ...

جا خوردم ! نه از حرفش بلکه از کلام محکمش ... عصبیش ! ناراحت شدم ... دل زود رنجم گرفت ... "حرفم مگه بد بود ؟! "

همونجا تو دلم گفتم " کاش عصبانیت این بشررو نبینم هیچ وقت ! "

خشک شده به پشتی تکیه دادم ... 

یعنی تا این حد دلم نازک شده بود که با تشر حسام ... دوستم ... پسر دکترم ... بغض نشست تو گلوم ؟ یعنی اینقدر ضعیف شده بودم ؟!

چقدر ترحم برانگیز !

هیچی نگفتم ... حتی کلامی مبنی بر اطاعت امر پر از خشمش ... نگفتم ... 

تا زمانی که رسیدیم تو کوچه ی غزاله اینا! 

با احمقانه ترین خنده ای که تا بحال دیده بودم خداحافظی کرد و رفت .... 

بدون معطلی ماشین به حرکت در اومد ... دوست داشتم از همون پشت خرخره ی حسام رو بجوم ...

تو دلم مشغول بد و بیرا گفتن به این راننده ی عصبی بودم که نگه داشت ... نگه داشت وبه عقب چرخید ...

رویم را ... روی پر از بغضم را گرفتم !

حسام : دختر تو بیکاری جلوی این، دکتر دکتر میکنی ؟ مگه ندیدی چطوری نگاه میکرد ؟!

چیزی نگفتم ... حتی نگاهشم نکردم !

لحنش دلجویانه تر شد : سارا ؟ با توام ... 

باز نگاهش نکردم ! اصلا به حرفاش گوش نمیکردم ...اون تو چه فکری بود و من تو چه فکری !

بیشتر به عقب خم شد : سارا ؟

گستاخانه چهره ی برافروخته ام را به سمتش کردم : چیه ؟! 

حالا همون حسام عصر بود : ناراحت شدی ازم ؟

- نخیر ، خیلی ام از داد زدنت خوشحال شدم !

خندید : پاشو بیا جلو ...

روم به شیشه بود : راحتم !

حسام : نمیای ؟

ایندفعه من تلخ شدم ... من خشن شدم ... من چشمانم را پر از عصبانیت کردم ...

- نه حسام ... لطفا زود منو ببر خونمون ... به اندازه ی کافی اون دختر عموی ... اون دختر عموت رو اعصاب نداشتم راه رفته ... 

و با حرص دوباره به سمت پنجره برگشتم ... نفس نفسم آنچنان تند بودکه به وضوح قفسه ی سینم بالا و پایین میرفت ... اینم از شب مهمونی ... فکر میکردم خیلی بهم خوش بگذره !

پوفی کرد و برگشت ... بعد از مکثی کوتاه به راه افتاد ... 

اعصابم خورد بود ... اینقدر خورد بود که اصلا متوجه نبودم که تو ماشین ... جلوی حسام ... دارم زیر لب با سالار حرف میزنم ! صدایم آروم بود ... اما نه اینقدر که نتوان شنید !

" میبینی سالار ؟ یعنی همه بزار برن رو اعصابم ... ببین چقدر بدبختم که این دختره هم از راه نیومده خیمه انداخته رو اعصابم ... اومده بودم آروم بشم ... خوش باشم ... بخندم ... اوف سالار اوف ... " 

با ترمز ماشین به خودم اومدم ... جلوی در خونه بودیم ... در رو باز کردم و بعد از یه تشکر زیر لبی پیاده شدم و مستقیم زفتم به سمت در سفید رنگ خونمون ... 

هنوز ایستاده بود ... اینو از صدای موتور روشن ماشینش میفهمیدم ... در زده شد و باز من بدون نگاهی وارد شدم و در رو بستم ...

میدونم کارم زشت بود ... میدونم باید ازش گرمتر تشکر میکردم ... اما ... 

با وارد شدنم به سالن خانه صدای لاستیکاش اومد ... رفته بود ! 

کار درستی نکردم ... میدونم ... دوتا ساز ناهماهنگ تو وجودم زده میشد ...

ازش معذرت خواهی کن !

نخیر ... لازم نکرده ! مگه اون سرت داد زد ، معذرت خواهی کرد ؟! 

مهلت ندادم ... نه به خودم نه به این دوساز ! 

سریع پریدم زیر پتوی گرم و نرمم و به شیدا اس ام اس دادم ... از دیروز ظهر که همراه علی به لواسان رفته بود خبر دیگه ای ازش نداشتم ... هوا داست سوزدار میشد ... اواسط آبان بودیم و هوا کم کم داشت سوز دار میشد ! پاییز هم دیگه بی بخار شده بود ... مانند من ... مانند من و امثال من !

سالار پاییز رو دوست داشت ... من هم ! 

آخ سالار ... 

....................................

سه ، چهار جلسه ای میشه که دکتر را ندیدم ... بهش پیغام دادم که داغونم ... که درگیرم ... که پدرم من را از دین در آورده ...که تجویزش آه از نهادم در آورد ... 

جان ماردم را هم به لب رسانده ! 

الا و لله که پسر ارشد کاظمی ها را باید ببینی و بس!

هی بگو پدر من نمیخواهم ... پدر من نمیتوانم ... پدر من ... دست از سر من بینوا بر دار ... 

نه که نـــــــــه !

باید ببینی که باید ببینی ... ! 

خوب ! گیرم که دیدمش ... گیرم که گشتی هم زدیم ... گیرم که به قول خودت دو کلوم صحبت کردیم ... وقتی نمیخواهمش ... به کی بگویم ؟!!!! 

یک بسته ورق پاپکو را تو همین یک هفته تمام کردم از بس من نوشتم و سالار گوش داد ... از بس گفتم و سالار هیچی نگفت ... از بس من گریه کردم و .... اما سالاری نبود که پاکشان کند ... نبود که نبود ... 

اصلا ... اصلا لعنت به این نبودن ... به این خروارها خاک ... به این جدایی ناخواسته ... به این بی وزنی ... لعنت به این زندگی ...

دکتر اولش فکر میکرد به خاطر مهمان ناخواندهی از دماغ فیل افتاده یشان نمی آیم ... اما گفتم که به روح سالارم اینطور نیست ... 

باورش شد ... با جون و دل باور کرد ... 

حسام همون دو روز اول رو زنگ زد ... بیجواب گذاشتمش ... فقط در آخر در مقابل مسیج عذر خواهی اش نوشتم : مشکلی نیست حسام ... منم معذرت میخوام ...

واقعا هم در برابر این همه مشکلات هم ایرادی نداشت ... نداشت که نداشت ... 

کم کم احساس میکردم تمام آموزشهای دکتر مبنی بر حفظ آرامش ناچیزی که به دست آورده بودم داره پوچ میشه ... داره همه ی تلاشام دود میشه و به آسمون خدا میره ... 

همون خدایی که صدامو میشنوه اما ... نمیدونم چرا نشسته و نظاره گره ! 

مگه نمیگن از " تو حرکت ... از خدا برکت ؟ " حرکت کردم مگه نکردم ؟ پس کو ؟ کجاست اون برکتی که همه ازش میگن و من ... من نمیبینم ... کو ؟ کجاست ؟!

کاسه ی صبرم با تلنگر یکشنبه شب پدر سرازیر شد ... سارا باز پریشان شد ... باز عصبی ... باز افسار پاره کرد ... باز دیوانه شد و دیوانه و دیوانه ....

از راه نرسیده نوید داد که : فردا به آقای کاظمی گفتم بیان اینجا ... دیگه باید یه جوری این دوتا همدیگه رو ببینن دیگه ... 

سوییچشو تو کشوی کنسول عریض کنار پذیرایی گذاشت ... 

چشم های مامان پر از اشاره بود ... نشانه به سمت بابا که ...

" هیچی نگو ... ول کن ... بیخیال شو "

نشد که نشد ... با خاکسترم اینقدر بازی کرد که ... آتش شد و زبانه کشید ...

با صدایی بلند به سمت مامان رفت : چیه خانم ؟ چرااشاره میکنی ؟ تا الانم هی گفتی الان نه الان نه ! پس کی آخه ؟ سارا الان جوونه دیگه ...

چشمام به تصاویر روی تلویزیون بود و گوشام ... پیش مامان وبابا ...

مامان آهسته جواب داد : ول کن مرد ... این تازه آروم شده بعد چهار سال ... بزار آروم بمونه ...

صدای بلند تر از حد معمول پدرم طنین انداخت : بیخــــود ... فردا شب میرن سنگاشونو وا میکنن ... همینی که من میگم ...

حالا دیگه نگاهم به صورت پراز غرور پدرم بود ... کدوم پدری بدش می آید دامادش عزیز دردانه ی اَبَر تاجر زعفران باشد ...؟!!!!

آروم بودم ... هنوز آروم بودم : بابا خواهش میکنم ازت بیخیال شو ... من آمادگی هیچ تغییری رو ندارم ...

براق شد به سمتم : بسه دیگه این حرفا ! سارا کاری نکن همین فردا مجلس بله برونت باشه ...

میفهمیدم که چشمام داره گنده تر از حد معمول میشه ... میفهمیدم که فشارم پایین اومده و رنگم گچ شده ... میفهمیدم که مادر حواسش به تغییر حالتم هست و پدر هنوز صدایش را تو سرش انداخته و من اینم و من آنم راه انداخته ...

پوست سرم کشیده شد و یه لحظه ... فقط یه لحظه هیچ کی رو نشناختم ... نشناختم و آتش شدم ... نشناختم و زبانه کشیدم ...

قدرت زایدالوصفی تو پاهام بود ... تو دستام چرخید و رسید به سر انگشتانم ... 

لیوان مگ پر از چایم را برداشتم و یه لحظه نفهمیدم که چرا ... که چرا من ندیدم که او که نشانه میروم به سمتش پدرم است ... 

جیغ مامان تو سالن پیچید : شاپــــور سرتو بدزد ...

که اگه ندزدیده بود چشمانش اینطور باز من رو با ناباوری نظاره نمیکرد ... که اگه ندزدیده بود جیغ بی انتهای مرا نمیشنید ... که اگه ندزدیده بود ... خدا داند چه میشد ... 

خدای من ! من کجا و این قدرت کجا !!!!

چنگ انداختم تو بازوانم ...

" ولم کـــــن ... ولم کن لا مصب ... نمیخوام ... نمیخوام ..."

و مادرم بود که دوان دوان خودش رو به من رساند ...

اشک میریخت همچون ابر بهار : نکن، مادرت بمیره نکن ... 

هجوم میآوردم به سمت پدرم ... اما بخدا که اون لحظه نمیشناختمش ! 

هنوز تو بهت اون لیوان بود ... 

فریده خشک شده جلوی آشپزخانه ایستاده بود ... 

بخدا که خود مادرم هم تو بهت بود ... 

باز جیغ میکشیدم ... خودم رو چنگ مینداختم که مادر تو نیمه های راه دستانم رو میقاپید ...

- نمخــــــوام ...میفهمی ؟ نمیخوام ... ولم کن !

و مادر بود که بر سر و صورت خونیم بوسه میزد و با اشک التماس میکرد که : نکن ... من بمیرم سارا ... تورو روح سالار نکن !

سالار !!! 

انگار آب یخ رو رو ریختن ... کم کم دست و پام شل شد ... نعره هام تبدیل به ضجه شد ... انگار که مادر یادم انداخت ... سالار ...

تو خودم گره خوردم ...ر وی سرامیک سفید و سرد خونه ... ضجه زدم ...

- سالـــــــار ... 

مادر با خشوتنت به سمت بابا رفت : همینو میخواستی ؟ آره ؟ همینو ؟ 

اشک از گوشه ی چشم پدرم چکید ... ساکت و صامت ایستاده بود یه گوشه ...

ایندفعه فریاد مادر لرزه به جانش انداخت : بیا دست و پاشو بگیر من برم زنگ بزنم به دکترش ...

پدر به خودش آمد ...

دوید سمت من که روی سرامیکها میلولیدم و زار میزدم و سالار رو صدا میکردم ... 

گاهی مشتی ... چنگی ... کشیده ای ... بر تن و بدن خسته ام فرود می آوردم ... 

تن و بدنی که رده های خون روش نمایان بود ... 

پدر سفت تر از مادر دستانم رو گرفته بود و مادر اتاق رو برای پیدا کردن موبایلم متر میکرد ...

صدایش را میشنیدم ...

" الو ؟ حسام جان ؟ مادر ؟ دستم به دامنت ... دخترم از دست رفت ... توروخدا زود بیا اینجا ... با پدرت ... فقط تورو به اون خدا زود ... " 

من ... من ضعیف ... من نفرت انگیز ... روی زمین به خود میپیچیدم ... اشکهای پدر روی صورتم فرود میامد و زیر لب چه ملتمسانه نجوای " نکن بابا ، نکن " رو سر میداد ...

و من ... چه میل غریبی به نبودن داشتم ... 

فریاد زدم : بابــــــا ؟

در گوشم صدا زد : جان بابا ؟

و باز فریادم ... تو کشمکش سر رها کردن دستانم با بابا گم شد : نمیخوام زنده باشم ... نمیخـــــوام ...

به هق هق افتاد : نگو بابا ... توروخدا نگو ... من غلط کردم ... توروخدا آروم باش ...

مادر بالا سرم نشسته بود و سرم رو که وحشیانه به زمین میکوبیدم تو دستش گرفته بود : سارای من ... آروم دختر نازم ... آروم دختر خوشگلم ... آروم ...

داشتم آروم میشدم ... داشتم صدای رودخانه رو میشنیدم ... صدای خنده ی خودمو سالار رو ... داشتم میشنیدم ... صدای لالایی مامان رو ... داشتم ... 

که زنگ به صدا در آمد ... دستان بی جانم روی زمین ولو شدند ... پدر هنوز محتاطانه دستانم رو گرفته بود ... 

دکتر را دیدم ... دم در با دیدنم ایستاد ... حسام هم ! 

هر دو انگار با موجود عجیبی روبرو شده باشند ...

دکتر به خودش آمد ... اما حسام هنوز خشک بود !!!

دکتر : چه بلایی آوردین سر این بچه !!!

و به سمتم روانه شد ... صورتم تودستانش بود و صدای آرومش تو گوشم ... اما چشمانم رمق نداشت باز بماند ... 

بخدا که رمق نداشت ...

تکونهای دکتر رو حس میکردم ... حتی دستورش به حسام مبنی بر روشن کردن ماشین رو ... 

اما وقتی رو هوا شناور شدم ... دیگه چیزی نفهمیدم ... هیچی ... 

توذهنم حک کردم ... " اینست ... آرامش واقعی ....

صدای گریه ی بی وقفه ی کسی بالای سرم ، این خواب سنگین رو ازم گرفت ... هوشیار شدم ... اما احساس میکردم که پشت پلک هام وزنه آویزون شده ... نمیشد ! قدرت باز کردنشون رو نداشتم ... 

چشم بسته ... آروم و زیر لب نجوا کردم : مامان ؟

به ثانیه نکشید که صدای گریه قطع شد ... چند لحظه مکث و بعد صدای آشنای شیدا ...

شیدا : سارا ؟ بیدار شدی ؟ سارا ؟ الان مامانتو صدا میکنم ...

صدای قدم هاش رو هم شنیدم ... این یعنی رفت به دنبال مادرم ...

چشمام رو باز میکردم اما به چند ثانیه نمیرسید که بسته میشدن ... بدون اختیارم ... 

صدای مامان از دور به گوشم خورد : اومدم مادر ... اومدم فدات شم ... اومدم ...

صدا نزدیکتر میشد و تلاشم برای باز کردن چشمام بیشتر ... دستش که روی پیشونیم قرار گرفت ... از اون حرارت و گرمای بدنش ... از اون حس مادرانش جون گرفتم ... 

صورتم در هم رفت ... صدام کاملا یه شکل دیگه شده بود ... خش دار و گرفته ... 

با زور گفتم : مامان ؟ چشمام سنگینه !

گرمی لبهاش رو روی پیشونیم حس کردم : اشکال نداره عزیزم ... درست میشه ... بگیر بخواب ... داروهات اثرش نرفته ...

صدای قدمهای دیگه ای رو هم تو اتاق حس کردم اما تا بیام صداش رو بشنوم ... هوش از سرم رفت و دوباره تو تاریکی فرو رفتم ...

......................................

ایندفعه چشمام راحت تر باز میشد ... سفیدی سقف زد تو ذوقم ! خیلی سفید بود ... چشمامو زد !

سرم رو به سمت راست گردوندم ... 

مامان حواسش به موبایلش بود ... 

نالیدم : مامان ؟ 

حواسش جمع من شد : جانم ؟

نگاهش کردم ... عمیق ! چقدر صورتش غمگین بود ... چقدر افتاده بود ... چقدر خسته بود !

دید که حرف نمیزنم به طرفم نیمخیز شد : جونم ؟ چیزی میخوای ؟

- نمیریم خونه ؟

مطمئنا خودم از این سرم تو دستمو ... ملحافه های سفید رنگ روم میتونستم بفهمم بیمارستانم !

موهای مش کرده ی یخی رنگش رو با دست به داخل روسری زرشکیش فرو برد ...

مامان : چرا عزیزم ... منتظر بودیم تو بیدار شی ... 

سرم رو چرخوندم و به پنجره ی بالا سرم نگاهی انداختم ...

- ساعت چنده ؟

داشت از در میرفت بیرون ... با کلامم ایستاد و برگشت ... 

مامان : نزدیکای دهه ! الان میام ... 

نمیخواستم خاطرات شب پیش یادم بیاد ... نمیخواستم چیزی بدونم ... چشمامو محکم رو هم فشار دادم ... سوخت ... اشک ازش چکید ! 

بی حال بودم ... بی رمق ... بی هدف ... دوباره خالی شده بودم و پوچ !

همه ی تلاشهام بی فایده بود ... زندگیم اینطور رقم خورده بود ! 

من باید دیوانه خطاب میشدم ! 

با کمک مادر و پدر روی تختم جا گرفتم ... چقدر سرد بود !!! 

توان نگاه کردن به چشمان غمناک پدر را نداشتم ... تمام مدت کفشهای ورنی اش جلوی چشمام بود و بس !

رو تخت بودم و مادر مشغول کشیدن پرده ها بود ... پدر خواست دراز کشم کند ...

صدای زمخت و خش دارم بلند شد : نه ! میخوام برم حموم ... 

ملایم دستم را گرفت : پس پاشو ببرمت حموم ... 

لبخند زدم ... یه یاد بچگی ... حمام با پدر ... 

غرغرهای فریده تو گوشم پیچید ... " آخه یعنی چی تا بابات میره حموم تو هم میپری میری تو ؟ "

و من تو عالم بچگی میگفتم " تنها نیستم که ! سالارم هست "

فریده عصبی تر میشد " دیگه بدتر ! "

اما من تازه دوم راهنمایی بودم ! هنوز اینقدر به بلوغ فکری نرسیده بودم !

یادم آمد ... آن روزهای پر از خنده ... یادم آمد ... 

با مایوی صورتی چین چینی ام جلوی فریده رژه میرفتم و با هزار افاده و ناز میگفتم : خیالت راحت شد فریده خانم ؟! حالا دیگه مایو پوشیدم !

خنده ی فریده تو گوشم پیچید ...

لبخند نشست رو لبام ... 

آروم گفتم : مثل قدیما ؟ 

بابا جا خورد : چی مثل قدیما عزیزم ؟

- حمومو میگم ... مثل قدیما ؟ بدون سالار ؟

پدر محو لحن غمگینم بود و مادر سمت دیگری ایستاده بود و نظاره گر صحبت های پدر و دختری بود !

دختری که دیشب قصد جان پدر را کرده بود و حالا ... در آغوش پر از محبت و با صلابتش گم شده بود ... 

بابا سرم رو به سینش چسبوند ... موهایم را بوسید ...

من لایق نیستم !!! نبوسم ... نبوس !

بابا هم میخندید و هم گریه میکرد : مگه مایو داری ؟

خندیدم ... عمیق تر از قبل ...

بالا رفتن شونه های پدر نشان از خنده اش بود ... اما چشمانش هنوز هم خیس بود ... نم داشت ... تر بود ...

مادر دستم را آروم گرفت و به سمت خود کشید : پاشو مادر ... پاشو پس دوشتو بگیر، خستگیت رفع شه ! شب مهمون داریم ... 

چشمان پر سوالم رو بهش دوختم ...

سوالم رو فهمید و جواب داد : آقای دکترینا میان ! پاشو که شب باید سرحال باشی ...

به درخواست مادر بلند شدم ... نرسیده به در حمام صدای پدر را شنیدم " باهاش برو تو ... نگرانشم ! "

اشکام ریخت ... پشت سر هم ... دختر ناخلف نمک نشناس ! بشکند دستم ... بشکند !بمیرم و نباشم ... نبودنم بهتر بود تا بودنم !

بی سر و صدا ... داخل وان نشستم ... 

آب که بدنم رو لمس کرد ... سوختم ! به معنای واقعی سوختم ... پریدم ...

- آی ! سوختم مامان !

قیافه ی مامان درهم بود ... دستش که به بدنم میخورد انگاری که سوزن سوزنم میکردند !

مامان : الان سوزشش میخوابه ... باید بتادین بیارم بمالم روشون ... 

بدنم تیکه تیکه بود و زخمی ! 

با وحشت رو به مامان کردم : صورتم مامان ... صورتم هم اینطوریه ؟ 

هنوز قیافش درهم بود : نه زیاد ... رو گردنته یه ذره ... 

دست کشیدم به گردنم ... جیغم به هوا رفت ... سوختم !

مادر دستانم رو گرفت : نکن مادر ... میسوزه خــــــوب !

چه کرده بودم ! چه کرده بودم با خود لعتنی ام ؟ با خود ترحم برانگیزم ؟! 

اشکام گوله گوله میریخت وقتی مامان و فریده بتادین رو روی بدنم میمالیدند و اشکهای مامان به خوبی بین اون همه قطره ی آب ، روی صورتش هم مشخص بود ...

من بودم مسبب این همه درد ... من !

مهمانها آمده بودند اما من هنوز تو اتاقم مشغول لباس پوشیدن بودم ! بدنم قرمز قرمز بود ! 

یقه اسکی zara ی سرمه ای رنگ رو با لِگ zaraی سفیدم رو پوشیدم ... کفشای عروسکی جیر همرنگ یقه اسکیم هم پام بود ... 

مادر با حوصله موهامو سشوار کشیده بود و باز دورم ریخته بود ... 

باید زودتر میرفتم پایین ... خیلی دیرم شده بود ! زشت بود ... از دکتر و خانواده اش زشت بود ...

از پله ها که پایین میرفتم صدای تشکرهای بی وقفه پدر میآمد ... 

قدم رو آخرین پله که گذاشتم ... حسام چرخید ... 

لبخند زد و با سر سلام کرد ...

من هم مثل خودش لبخند زدم و سلامی کردم !

جمع به سویم چرخید ...

بعد از سلام و احوالپرسی ... کنار حوریه ... ساکت و نظاره گر جا گرفتم ...

همه میگفتن و میخندیدن ... اصلا اشاره ای به صبح ... یا اینکه حالم من بهتر شده نشد !

پدر آقای دکتر رو به بازی شطرنج دعوت کرد ... مادر و مهین جون هم مشغول بحث بر سر چاقی و لاغری شدند ... جالب بود ... با این همه بحث و جدل ... لااقل مادر من چاق بود و یک گرم هم کم نمیکرد !

دستم تو دست حوریه بود و نگاهم به پایه های میزی که جلوی حسام قرار داشت...

ساعدش رو روی زانوانش قرار داد و خم شد ... نگاهم متوجه صورتش شد ...

خندید ... 

لب زد : خوبی ؟

نمیدونم چرا خجالت کشیدم ! قرمز شدم و لب به دندان گرفتم ...

نمیخواستم کسی از دیشب چیزی یاد آوری کند .. همین احوالپرسی چنهانی هم من رو یاد دیشب و فاجعه ی براه افتاده انداخته بود ! 

چشمانم رو باز و بسته کردم ... 

حوریه سرش تو موبایلش بود اما دست من رو ول نمیکرد ... 

صدای حسام بلند شد : خیلی زشته که تو یه جمعی یکی سرش همش تو موبایلش باشه ....

تکیه داد به مبل و پاش رو روی پاش انداخت ...

حوریه گیج سرشو بلند کرد و به حسام نگاه کرد ...

شیطون لبخندی زد و رو به حسام گقت : این بدتره که یه پسر تو جمع حال دختر رو یواشکی بپرسه !

خندیدو دوباره سرشو با موبایلش گرم کرد ... 

حالا حسام خیره به حوریه نگاه میکرد و حوریه پیروزمندانه مشتش رو تو هوا تکون میداد ... 

یهوسرشو از موبایلش گرفت و روشو کرد به من : سارا ؟ بریم رو تاپ حیاطتون بشینیم ؟

چشمانم میان چشمان سیاهش دو دو کرد : سرد نیست ؟

دستم رو گرفت و بلندم کرد : پالتو میپوشیم ... 

چند دقیقه بعد جفتی پالتو پوشیده از در بیرون رفتیم ... 

او سحبت میکرد و من شنونده بودم ... از غزاله گفت ... همون داستانی که حسام برام تعریف کرده بود ... 

وسطای داستان بود که حسام از دم در صداش کرد " حوری گوشیت خودشو کشت "

حوریه مطلوم شد : بیارش دیگه ...

دستاش تو جیبش بود و با شیطنت تمام ابروانش رو بالا انداخت : به من هیچ ارتباطی نداره ! 

حوریه پا کوبان به سمتش رفت و من نظاره گر شوخی این دو خواهر و برادر رو تاپ نشسته بودم ... 

دم در نمیدونم حسام چی تو گوش حوریه گفت که حوره مشتش را حواله ی بازوی عضلانی برادرش کرد ...

با داخل شدن حوریه ، حسام نزدیکم آمد ... رو برویم ایستاد ...

نگاهش کردم ... چقدر مردمک چشمانش مشکی بود ! چقدر ....

حسام : خوبی ؟

- اوهوم ...

حسام به کنارم اشاره کرد : بشینم ؟

دستم رو به روی تشک تاپ کشیدم : حتما ...

کنارم جا گرفت ... 

احمقانه پرسیدم : چه خبر ؟

-دست به سینه به پشتی لم داده بود : هیچی ... سلامتی ... 

همین دوکلمه ... ساکت شدیم ... 

نمیدونم چقدر گذشت که زیر گوشم نجوا کرد : دیشب ، یه لحظه فکرکردم خودکشی کردی !

- چرا باید اینکارو بکنم ؟

حسام : نمیدونم ... میگم که یه لحظه فکر کردم ...

سرمو گرفتم پایین : کاش جراتشو داشتم !

با ناباوری سرمو بلند کرد : چی میگی ؟ کاش میتونستی خودکشی کنی ؟

- اوهوم !

حسام : خل شدی تـــــــو ! چرا ؟ تو که داشتی آروم میشدی سارا ... نمیشدی ؟

- داشتم میشدم حسام ... 

حسام : از این به بعد بیشتر تلاش میکنی ... بیشتر دل میدی به زندگیت ...

سرم رو تکون دادم : از این به بعدی دیگه وجود نداره ... تو سرنوشتم ... نوشتن دیوانه !

حسام : پس دیگه هیچ تلاشی نمیخوای بکنی نه ؟! 

سرم و به چپ و راست تکون دادم : فایده ای نداره ...

تند شد : تو چیکار داری ؟ تو تلاشتو بکن ... 

پریدم وسط حرفش : مگه نکردم ؟!

حسام : نه ! الان چند جلسست نیومدی پیش بابا ؟ تازه داشتی آروم میشدی که خودت واسه خودت جلسه هاتو تموم کردی ...

- درگیر بودم ... داغون بودم ...

حسام : اتفاقا همون موقع ها باید میومدی ... باید میومدی و با بابا همه چیودر میون میزاشتی ... اما تو چیکار کردی ؟ موندی تو اتاقتو همه چیو به خودت سخت گرفتی ... 

بعد از یه مکثی ادامه داد : سارا ؟ اینقدر نا امید نباش ... بخدا من داشتم خوب شدنتو به چشم میدیدم ... خودت همه چیو داغون کردی ... خودت ...

تند شدم : پس دیدی لیاقت ندارم ؟ دیدی بی لیاقتم ؟

حسام : کی همچین چیزی گفته ؟ هیچم اینطور نیست ... سارا ؟ تو ادامه میدی ... اصلا خودم از این به بعد میام میبرمت ... کارت که تموم شد میزارمت خونتون این خط اینم نشون !

و با دست چیزی شبیه مثبت روی تاپ کشید ... 

خندم گرفت ... شیطون شدم ... تو اون همه بی حالی شیطون شدم : به شرط اینکه غزاله هم باشه ها !

سرشو آورد بالا ... چشماش میخندید... 

حسام : دیونم کرده سارا ... دیوانه !

- چرا ؟

حسام : همه جا پر کرده حسام دوست دخترشو آورده خونشون به صرف شام ....

بلند خندیدم : دوست دخترشو ؟ یعنی منو ؟

حسام : بله شما رو ! هرروز زنگ میزنه ... اولش خوب صحبت میکنه ... آخراش دیگه میرسه به فحش و فحش کاری قطع میکنم !

متعجب پرسیدم : تو که بهش فحش نمیدی ؟!

حسام : من بد بخت اصلا حرف میزنم ؟ اصلا مجال میده من حرف بزنم ؟ 

- ای بابا ! ببین یه مهمونی چه دردسری واستون درست کرد !

حسام ساکت بود و با شیطنت خیره بهم نگاه میکرد ...

حسام : اتفاقا بدم نمیشه ها ! اگه مطمئن بشه احتمالش زیاده دست از سرم برداره ... شب و روز نذاشته برام ...

پرسشگر نگاهش کردم : ببخشید چی بد نمیشه ؟!

حسام :اینکه واقعا فکر کنه بین منو تو یه خبرایی هست ... 

چشمام اندازه یه نعلبکی شده بود : حسام نـــــه ! میفهمی چی میگی ؟ میخوای با احساساتش بازی کنی که چی ؟

حسام : احساسات ؟ احساساتی که درگیر دونفر باشه به در لای جرز میخوره ...

- تو از کجا میدونی آخه ؟

آروم شد ... خیلی آروم : خودم دیدم سارا ... غزاله هنوزم با نریمان در ارتباطه !

- وا ! پس تو که گفتی جداشدن !

محکم دستشو کشید رو چشماش : نمیدونم ... بخدا نمیدونم چیزایی که میگن و باور کنم یا چیزایی که با چشمای خودم میبینمو ... نمیدونم ...

ساکت شدم ... حرفی نزدم ... احساس کردم به سکوت نیاز داره ... 

با خنده یهو برگشت به طرفم : رو طرحی که دادم فکر کن ... خوب میشه هــــــــا ...

زدم به کتفش : برو بچه ... شتر در خواب بیند پنبه دانه !

هردو از رو تاپ بلند شده بودیم ...

حسام : به خودت نگیر بچه پررو ... واقعی که نیست الکیه !

حرصم بیشتر شد ... رفتم جلو و بازوشو بشگون گرفتم ... دردش اومد...

صورتش در هم شد : دختره ی ...

به سمتش براق شدم : چـــــــی ؟

خندید : هیچی ... غلط کردم ... هیچی ...

دوتایی با خنده داخل سالن شدیم و تا شب دیگه فرصتی نشد تا حرفی بزنیم ... 

ترجیح دادم فکر نکنم به هیچ چیز ... فعلا نیاز داشتم به اینکه رها باشم ... نمیخواستم به دکتر رفتن و نرفتن فکر کنم ... لااقل الان نه !

اون طرح اجرایی حسام هم که کلا نقض میشد ! کلـــــــــا...

دکتر با خوشحالی دست مرا در دستش میفشارد ... 

حسام آروم به پشتم میزند : بالاخره آوردمش ... 

ناراحت است ... گرفته ... از همون صبح علی الطلوع که مرا دیوانه کرد از بس زنگ زد ... 

که پاشو ... پاشو تا نیومدم از زیر لحاف بیرون بکشمت ... 

و من بیخیال گوشی ام را خاموش کردم ... 

مامان با تشر ، بدون ملاحظه اینکه خواب هستم وارد اتاق میشود ...

با صدای بلند غرغر میکنم : دختر پاشو ببینم ... مگه مردم معطل توان ؟ پاشو صبح به آقای دکتر میگی میام هنوز تو رختخوابی ؟

محکم پتو را از رویم میکشد وبه همان محکمی میگوید : پاشو میگم !

کش و قوسی به بدنم میدهم : توروخدا ... آدمما ! خوابیدم ...

کمی به سمتم خم میشود : پاشو دختر ... آقای راد تو خونه معطل توان ... نگران شده چرا نرفتی ... پسرشو فرستاده دنبالت ... پاشو میگم ...

چشمان خواب آلودم گشاد میشود : من کی با دکتر قرار جلسه گذاشتم ؟!

نمیدانم حسام چی به مارد زود باورم گفته که چشم غره ای میرود ... در را باز میکند و در همین حین میگوید : از بس خنگی همه چی زود یادت میره ... سریع حاضر شو پسره از کی منتظرته ! 

زیر لب " غلط کرده " ی محکمی نثارش میکنم و با حرص تمام تر پشت پرده قرار میگیرم ... گوشی به دست ... شماره اش را از حفظم ...

زانتیای دودی رنگش از همینجا معلوم است ... صندلی را خوابانده ... معلوم نیست ... 

" مشترک مورد نظر دستگاه خود را خاموش کرده ! " 

زمزمه میکنم : وای چقدر دوست دارم خفت کنم ....

به سرعت نور حاظر میشوم و به سمت در حیاط میشتابم ... 

در رو که باز میکنم ... نگاهش متوجه من میشود ... بر میگردد و خنده ای تحویلم میدهد ... 

در کنارش جای میگیرم : ببینم تو کارو زندگی نداری ؟

به سمتم برمیگردد ... چرا احساس میکنم خسته است ؟!!!!

نا خود آگاه سوالم رو زبانم جاری میشود : خسته ای حسام ؟

سر تکان میدهد : نه !

حسام : ببینم تو سلام بلد نیستی ؟

هنوز تو فکر کلامشم ... به حرفش توجهی نمیکنم ... حوصله ی سر و کله زدن رو ندارم ... 

- من یه لقمه نون هم نخوردما ! 

نگاهم میکند : اگه اون موقع که بیدارت کردم مثل بچه ی آدم بیدار میشدی الان یه لقمه نون خورده بودی ! 

- یه سوپری وایسا من یه چیزی بخرم ... 

بلافاصله روبروی سوپر پارک میکند ... باید یه چیز شیرین بخورم ... فشارم پایینه و احتمال از حال رفتنم بالا !

سوییچ رو گوشه ای میگذارد و ازم عذر خواهی میکند و به اتاقش میرود ...

حتما باز اتفاقی بین حسام و غزاله افتاده که تا این حد ناراحته ! 

جلسه ام با دکتر به خوبی پیش رفت ... بیشتر راجع به مشکلم با بابا حرف زدیم ... 

بعد از جلسه به اصرار حوریه و مهین جون برای ناهار پیششون موندم ... معذب بودم ... دکتر سریع متوجه شد : دخترم چرا اینقدر معذبی ؟ اینجا خونه ی خودته هـــــا ...

مهین خانم زود حرف دکتر رو ادامه میدهد : آره مادر ... چرا غریبی میکنی ؟ تا یه میوه ای چیزی بخورین ... غذا آمادست ...

زنگ در به صدا در میآید ... قلبم میریزد ....

نکنه باز غزاله باشه ... نکنه من رو اینجا ببینه و دلش بشکنه ! بی اختیار بلند میشوم ... 

دکتر : چی شده دخترم ؟ 

به در اشاره میکنم : مهمون دارین ؟ 

با دست مرا دعوت به نشاندن میکند : نه عزیزم ... برادر و خانم برادرم هستن ! غریبه نیستن ... بشین ...

- نه آقای دکتر ، درست نیست ...

دکتر : بشین دختر ... مطمئن باش هیچ جاش غلط نیست ! اومدن خداحافظی ... راهی مشهدن !

به حوریه نگاه میندازم ... با اشاره میکند : بشین ... 

مینشینم و زیر لب زمزمه میکنم : بسلامتی ...

آقا و خانم تقریبا مسنی وارد میشوند ... از تشابه بین مرد و دکتر تو یه نگاه میشه فهمید که برادرن ... زن، قد بلندی داردو مانتویی و معقول است ... موهای شرابی اش تو نگاه اول نظر هر بیننده ای را جلب میکند ! 

به احترامشان بلند میشوم ... نگاهشان به سمت من حرکت میکند ... سلام میکنم ... نگاه زن و مرد به من بود این باعث میشد بیشتر معذب بشم ... 

دکتر به خوبی متوجه حالتم شد : داداش بشینین لطفا ... 

مرد کتش را صاف میکند و رو به دکتر مینشیند : مهمون داشتین ؟ 

دکتر به من اشاره میکند : ایشون مهمون نیستن ، صاحبخونن ! 

تشکری زیر لب میکنم ...

صدای باز و بسته شدن دری از طبقه ی بالا می آید ... حسام است ... 

سلام سردی به جمع میکند و دور تر از جمع مینشیند ... نگاهش میکنم ...

تلاقی نگاهش ، ابروهایم را گره میکند ...

زمزمه میکنم : خوبی ؟

میخندد ... فهمیدم که یاد خونه ی ما افتاده و جواب صریح حوریه !

چشمانش را باز و بسته میکند ... یعنی خوبم ...

صدای مرد توجهم را جلب میکند : خان داداش ، معرفی نمیکنی خانم رو ؟ 

اشاره اش به من است ... " چه اصراریه بدونی من کیم ؟! "

من و من دکتر دلگیرم میکند ... شاید باید حق رو به او داد ... برادرش است و عزیزش ... 

من خوب معنای عزیزی برادر را میفهمم ....

دستش به سمت من دراز میشود : ایشون دوست حسام هستن ! 

ابروهای مرد آشکارا بالا میرورد و نگاه زن رو من میچرخد ... 

وای خدا ! کاش نمیموندم ... دفعه ی قبل دخترشون الان هم خودشون ! لابد دفعه ی دیگه پسرشو ن ! 

فشارم پایین میافتد ... 

مرد با تعجب تکرار میکند : دوست ؟ 

و رو به حسام میشود : حسام اهل دوست دختر نبود که ! نه بابا جان ؟

طعنه در کلامش بیداد میکند ... 

ناراحت میشوم ... خیلی ناراحت میشوم ... اخم هایم در هم میرود و چشم تو چشم حسام میشوم که دست زیر چانه برده و خونسرد مرا نگاه میکند ...

دکتر سرخ سرخ است و مهین جون به بهانه ی سر زدن به عذا به آشپزخانه پناه میبرد ...

کاش میگفتین دوست حوریه هستم .... چه اصراری بود بگین دوست حسام آخه !

جواب حسام ، فشارم را پایین تر میبرد ...

حسام : نه عموجون ... ایشون دوست عادی نیستن !

همه جا میخوردن ! حتی خود دکتر ...

مرد سرش را بالا و پایین میکند : صحیح ! پس دوست عادی نیستن !

نمیدانم چرا اما زبانم تو دهانم بند نمیشود ... 

- بله ... در حقیقت آقای دکتر من رو تو خونشون ویزیت میکنن ! 

نگاه زن ... نگاه پیروزمندانه اش که نمیدانم از کجا اینقدر قوی نشات گرفته بود از من به حسام و از حسام به من در چرخش است ...

حس میکنم گند زدم ... حس میکنم برای مبرا کردن حسام و خانواده اش خودم رو کوچیک این زن و مرد کرده ام ...

لب به دندان میگیرم ... 

پوزخند بدی گوشه ی لب مرد میبینم ... 

حسام عصبی مرا نگاه میکند ... مظلومانه نگاهم را ازش مگیرم ...

" فقط میخواستم واسه تو حرف در نیارن پسره ی پررو که حالا اینطوری من و داری قورت میدی "

مرد با خنده ی کوتاه مسخره و بلندی رو به من میگوید : اینطوری گرون تر در میادا !!!

دماغم قرمز شده ... چشمانم میسوزد ... اما خیره خیره و خشک مرد را نگاه میکنم ... 

نفهمِ بیشعور .... 

حالم دگرگون شده ... سرم درد میکند و عجیب احساس غریبی میکنم ... 

بلند میشوم : من با اجازتون میرم ... مهمون دارین مزاحم نمیشم دکتر ... 

پالتویم رو که روی مبل گذاشته بودم بر میدارم و به سرعت تنم میکنم ... 

حسام بلند میشود ... دکتر هم ...

دکتر : سارا ... 

مهلت نمیدهم ... نگاه شکسته ام را به دکتر میدوزم ... 

انگاری از نگاهم همه چیز را خوانده .... 

- دکتر ... اصرار نکنین ... خواهش میکنم ... باید برم ... 

صدای حسام می آید : میبرمت ...

محکم برمیگردم طرفش : نه ... 

میدانم که میداند ... میدانم که شنیده ... خورد شدن غرورم را ... میدانم ... 

جو، جو بدیست .... 

همه هاج و واج همدیگر رو نگاه میکنن و هر کس سعی داره همه چیز رو عادی جلوه بده ... اما هیچ چیز ... هیچ چیز عادی نیست ... 

بدون توجه به من سوییچش رو از میز برمیدارد و همراهم میشود ... 

اصلا نفهمیدم با کی خداحافطی کردم با کی نکردم ... نفهمیدم چطوری زدم بیرون از اون جهنم و نفهمیدم کی بازوانم میان دستان حسام قرار گرفت و کشان کشان من را به سمت ماشین برد ...

تقلا میکردم ... اما بی فایده بود ... 

- ولم کن ... حسام خودم میتونم برم ... 

هیچی نمیگفت ... در رو باز کرد و من رو داخل ماشین کرد ...

در را باز کردم ... سمج تر از این حرفا بودم ...

- من ... با تو ... نمیرم ... بروپیش مهمونات !

عصبی بود ... این رو از چشمان قرمزش به خوبی میشد تشخیص داد ...

حسام : بشین سارا ... حوصله ندارم ...

- کی چاقو گذاشته زیر گلوت ؟ نداری که نداری ....

حسام مقابلم می ایستد ... نفسش را با حرص بیرون میدهد و به چشمانم خیره میشود ... بین در و حسام محصور شده ام ... راه فراری نیست ....

حسام : کی به تو گفت بگی مریض بابایی ؟ 

سینه سپر کردم : مگه نیستم ... 

نگاهم کرد ...

- مگه نیستم حسام ؟ 

حسام : چرا گفتی ؟ 

متعجب شدم و عصبی : چرا گفتم ؟!!! عموت کم مونده بود منو راحت دیوونه صدا کنه اونوقت میگی چرا گفتم ؟؟؟

با انگشت زدم به سینه ی پهنش : میدونی چرا گفتم ؟ اره ؟ میدونی ؟ نمیدونی دیگه ... اگه میدونستی الان اینطوری طلبکار نبودی ... به خاطر توی احمق گفتم که فردا واست حرف در نیارن ... فردا مثل اون دختر عموی خنگ نفهمت راه نیفتن بگن حسام دوست دخترشو میاره خونه ... میدونم الان ناراحت شدی بهش گفتم خنگ ... اما مهم نیست ... ناراحت شو ... به درک ...

در تقلا بودم که از زیر دستش در برم ... اما مگه میشد !!!

هررهگذری که رد میشد تا ته کوچه نگاهش به ما بود ... 

حسام : خوب لامصب بزار بگن ... اصلا من دلم میخواد که بگن ... 

عصبی تر شدم : تو غلط میکنی ... مگه دست توء ؟؟؟ من نمیخوام ...

حسام : سارا بشین ... اینجا جای این حرفا نیست ...

- نمیشینم ... نمیخوام ... آقا جون میخوام خودم برم ! زوره ؟!

میخندد ... مردانه میخندد ... دماغم را فشار میدهد و سرم را به عقب هل میدهد ...

حسام : تخس ... برو بشین ... 

خودم هم از لحن خودم خندم گرفته : حرف حالیت نیستـــــــــا !

صدای موتور ماشینی توجهمان را جلب میکند ... 

دختری آشنا ... با ساکی کوچک ... خیره به ما پیاده میشود ... 

چهره اش خوب یادم مانده ... با همان یکبار دیدار ... 

عزاله کرایه را حساب میکند و به طرفمان می آید ... لبخند رو لبش کاملا زورکیست ... 

اول رو به حسام و بعد رو به من سلام میکند ...

غزاله : جالبه ... هروقت میام شما هم اینجایی سارا جون !

مثل خودش ، لبخند به زور رو لبم می آید : اوهوم ... 

به همین بسنده میکنم ... نمیخواهم باهاش حرف بزنم ... نمیخواهم عصبیم کند ... لحن کلامش رو مخم پاتیناژ میرود ... 

حسام به سمتش برمیگردد : خوب ... با اجازه غزاله جان ! 

و بعد رو به من میشود : بشین تو عزیزم ...

زهر مار عزیزم ... کوفت عزیزم ... من عزیز تو نیستـــــــــم نفهم ... 

تمام این جملات تو ذهنم رژه میرود و روی صورتم لبخندی پدیدار میشود ... 

غزاله : مگه مامان ، یایا خونه ی شما نیستن حسام جان ؟

حسام سری تکون میدهد : چرا ... اما من از دیشب قول ناهار به سارا داده بودم ... دیگه نشد در خدمت باشم ... 

دود از کله ام بلند شد ... سریع برگشتم به سمت حسام .... 

ما کی قرار ناهار گذاشتیم آخــــــــــــه !!!! 

غزاله : آهان ... باشه ... شب میبینمت ... 

حسام : مطمئن نیستم شب بیام ... 

غزاله طعنه زنان جوابش را داد : بالاخره تو این یک هفته که مهمونتونم میبینمت دیگه ... 

حسام در حالیکه در ماشین رو باز کرد با چهره ای بی تفاوت برگشت به سمتش : قول نمیدم ... 

و بعد رو به من کرد : بشین دیگه دختر ...

ناچار نشستم ... یهنی نمیدونم چرا نشستم ... معقولش این بود که میگفتم نه و در رو میبستم و یه راهم ادامه میدادم ... اما نکردم ... 

نشسته عذاب وجدان چنگ زد به دلم : حسام خیلی بیشعوری ... اه ...

حسام : شروع نکن سارا ... نمیبینی یک هفته باید آواره باشم این ور اون ور ؟

متعجب به سمتش برگشتم : وا !!! چرا ؟!!!

حسام : انکار اومده هتل ! چه ساکیم جمع کرده بود ! 

فهمیدم ... به خاطر کوچ یک هفته ای عزاله ...

- بیکاریــــــا ! برو خونت ... راحت و آسوده ! چیکار به کار اون داری ؟

حسام : هر چی بیشتر میبینمش ... بیشتر خرد میشم ... 

یکهو لحنش شوخ شد ! صد و هشتاد درجه تغییر کلام داد !

حسام : خیلی بی غبرتی ؟

عبوث و بی حوصله نگاهش کردم تا بلکه معنای کلام مسخره اش را بفهمم ...

حسام : چطوری راضی میشی یک هفته با غزاله زیر یک سقف باشم ؟ یه خورده اعتراض کن ... جیغ و داد کن ... 

چشمام گرد شد ... تازه متوجه منظورش شدم ... 

جیغم به هوا رفت و مشتم رو بازویش پایین آمد : خفــــــه شـــــــو !!! من هنوز مخالف این کارم ... 

حسام دست در موهایش برد : ای بابا ! بیخیال دیــــــــگه .... چقدر ناز میکنی تو ... 

برگشتم به طرفش : رو که نیست ... 

به اصرار حسام ناهار رو با علی و شیدا خوردیم ... و تا عصر تو خیابونا گشت زدیم ... کل ماجرا رو برای شیدا تعریف کردم ... اون از حسام هم احمق تر بود !!!

شیدا : واقعا سارا ؟ خوب چرا حسام و کمک نمیکنی ؟

چشمام گشاد شد : چه کمکی شیدا ؟ نفس این کار غلطه ! فردا همه چیز لو میره خود حسام خراب میشه ...

شیدا : تو دیگه به اونش چیکار داری ؟ تو کمکتو کردی ... توبرادریتو ثابت کن ! 

با اومدن علی و حسام حرفامون نصفه کاره موند ... 

تو فکر این یک هفته بودم که با وجود عزاله حلساتم چطور میخواد پیش بره ؟! چی میشه ؟! 

فکر و خیال خودم کم بود ! این هم بهش اضافه شد ... 

دکتر باهام تماس گرفت و کلی عذر خواهی کرد ... اما مگه تقصیر اون بود که برادرش بیشعور بود ؟! مطمئنا نه ! 

حوریه هم بعد از کلی خواهش قول گرفت ازم که فردا بعد جلسه بمونم و تو پختن کیک همراهیش کنم ... 

بهانه ی خوبی بود برای دلجویی از من ! اما من واقعا از این خانواده ی محترم دلگیر نبودم ... 

اونشب اینقدرخسته بودم که فقط یه تعریف مختصر و شفاهی به حسام کردم و سرم به بالشت نرسیده خوابم برد ... 

حتی نرسیدم اس ام اس حسام رو که گفته بود فردا ده میاد دنبالم رو جواب بدم ... 

با وجود مخالفتم با نقشه ی به قول شیدا شوم حسام اما نا خود آگاه تو مسیرش افتاده بودم ... دوست نداشتم که اینطور بشه ... باید یه فکری میکردم ...

یا باید قید دکتر و جلساتم رو میزدم ... یا باید دکتر رو راضی میکردم تا من رو هم تو مطب ویزیت کنه ... 

اینطوری بهتر بود .... 

صبح زودتر از اینکه حسام بیاد دنبالم ، خودم حاضر شدم و زدم بیرون .... بدون ماشین ... میخواستم پیاده روی کنم ... میخواستم فکرم آزاد باشه ... ماه دیگه تولد سالارم بود ... سالار زیر خاک خوابیده ی من ... دوست داشتم برم سر خاکش و براش از همه ی این سالها بگم ... همه ی این سالهای نبودش ... اتفاقای تکراری ... بیخود ... فقط بگم ... حرف بزنم ... میخواستم برم سر مزارش و براش تولد بگیرم !!!!! هرکی هم هر چی میخواد بگه ... مهم خودمم ...

به قول دکتر اول ببین خودت چی دوست داری !!!

قدم زدم و قدم زدم ... سوز میزد تو صورتم و من از دورن گرم بودم ... گرمایی آشنا ... دوریه ی خاطرات با سالار ... این گرما عجیب مطبوع بود ... 

" - دکترمن فقط دلخوشم به دوره ی خاطراتم با سالار ... تو خیابون که رانندگی میکنم چیزی نمیفهمم چون مطمئنم تو همون خیابون با سالار خاطره دارم و من در حال دوره ی اونم ... دکتر ... آدمی که به مرور خاطره دلخوشه خیلی بد بخته نه ؟ 

نگاه موشکافه دکتر مستقیم درون چشمان به اشک نشسته ام نفوذ میکرد ...

دکتر : چرا برای خودت دلخوشی جور نمیکنی ؟ 

نگاهش کردم ... جوابم رو خوند ... کلام از دهانم بیرون نیومده قطعش کرد ... دستش به علامت سکوت بالا بود ...

دکتر : میدونم ... الان حتما میخوای بگی هیچی دلخوشم نمیکنه ... چی تو دنیا برام میتونه هم اندازه ی برادرم دلخوش ترم کنه ... اینا همه درست ... من منکرش نیستم ... ولی سارا ؟ عزیزم ؟ دخترم ؟ اون وقتی که اون خدا بیامرزم زنده بود تو فقط و فقط مثلا به شمال رفتن با سالار ... قدم زدن با سالار ... یا چه میدونم ... مثل اینها دلخوش بودی ؟!!! آره ؟ " 

شالم رو بالاتر کشیدم ... احساس میکردم دماغم یخ زده ... 

انگیزه ... انگیزه ... از اون موقع تا حالا دارم دورو برم دنبال انگیزه میگردم ... یا من کور شدم ... یا واقعا انگیزه ای نیست ... 

رسیدم به خیابون اصلی ... گوشیم داشت زنگ میخورد ... همزمان دستم رو برای سمند نارنجی رنگی که از دور چراغ میزد بلند کردم ... 

حسام بود ... داخل تاکسی که نشستم ... دستم رو اسکرین موبایلم لغزید ...

- بله ؟

حسام : سلام ... بیا پایین جلوی درتونم ...

خندیدم : برگرد خونتون ...

عصبی بود : چی میگی سارا ؟

نمیدونم چرا بی موقع فکر اذیت کردنش زد سرم : گفتم برو خونتون ...

عصبی شد ... با تلنگری ... 

با بدترین حالتی که از حسام میتونستم بشنوم ، صداش پیچید تو گوشی : اه ... مسخرشو در آوردی توام ...

و بعد صدای بوق پیچید تو گوشی ... واقعا جا خورده بودم !!! 

گوشی هنوز تو دستم بود و داشتم به جمله ی آخرش فکر میکردم " اه ... مسخرشو در آوردی توام ... " 

با صدای پیرمرد به خودم اومدم : پیاده نمیشی خانم ؟!

سریع دست و پامو جمع کردم و کرایه رو حساب کردم ... هنوز تو شوک برخورد حسام بودم ... از ثداش معلوم بود عصبیه ... اما ... شایدم من بد موقعی شوخی کردم ! یا اصلا شوخی من بد بود !

سر کوچشون بودم ... چیزی در درونم عصیان کرده بود که " قبل از اینکه بری داخل زنگ بزن بشورتش بزار سر جاش ... "

دستم رفت سمت زنگ ... صدای درونم بلندتر شد ... دستم محکم افتاد کنارم ... 

خیلی سریع ... بدون فکر... گوشیم رو از تو کیفم در آوردم و با حسام تماس گرفتم ...

یه بوق ... دو بوق ... سه بوق ... چهار بوق ...

ها ! بالاخره برداشت ...

بی حال تر از صبح ... و عصبی تر : بلــــه ؟

بدون هیچگونه سلام و علیکی ، لحنم رو تند کردم : پسره ی مزخرف فکر کردی کیی که اینطوری با من حرف میزنی ... من دم خونتونم ... جنبه ی شوخی نداشتی خوب از اول میگفتی ... 

نفس عمیق کشیدم ... اومدم شروع کنم دوباره به بد و بیراه گفتن که دیدم بسه ! نباید زیاده روی کنم ... واسه همین فی الفور قطع کردم و بدون مکثی زنگ در رو زدم ... 

مثل همیشه با استقبال گرم خانواده ی راد رو به رو شدم ... غزاله هم اومد جلو ... دست داد و رفت دوباره روی کاناپه ی جلوی تلویزیون نشست ... بدون هیچ لبخندی ... یا بروز احساس خوبی ! 

طبق عادت به اتاق دکتر رفتیم ... حرفای زیادی داشتم که باید بهش میگفتم ... باید از تصمیم دکتر رو با اطلاع میکردم ... کمکم میکرد ... همراهیم میکرد و اینا همش دلگرمی بود و بس ! 

با هیجان شروع کردم گفتن ... که تولد برادر ناکامم نزدیک است ... که فکر میکنم آمادگی سر مزار رفتنش رو دارم ... که میخواهم بروم ... که میخواهم ... دلم میخواهد ... 

که میخواهم با لباس سفید بروم ... تولدش رو تبریک بگم و شروع کنم به گفتن حرفای ناگفته .... 

گوشش مثل همیشه با من است ... می دانم ... حتی از زیر خروارها خاک سرد ... 

میخواهم نگاه گرمش را حس کنم ...

لبخند میزدم و میگفتم ... انگار که تو حال خودم نبودم ... دکتر هم از تعریفای من گهگاهی ... لبخندی میزد و چیزی مینوشت ... همیشه مینوشت ... سر در نمی آوردم ... چه چیزی از ناله ها و ضجه های من رو مینویسد ... 

اما ایندفعه بنظرم باید مینوشت ... این همه حس ... این همه احساس را باید مینوشت ... 

با صدای تقه ای به در ساکت شدم ... هم من ، هم دکتر لبخند به لب داشتیم ...

حوریه سرش رو از لای در آورد تو : میبخشینا ! اما دوساعت و نیم شدا ! ما دوستمونو میخوایم با اجازتون !

هم من ، هم دکتر ... ناخود آگاه به ساعتهامون نگاه کردیم ... دو ساعت و نیم حرف زده بودم ؟!!!!

دکتر همچنان لبخند به لب بود : تا یه چایی دم کنی ما هم میایم بیرون ... 

حوریه چشم گویان ما رو ترک کرد ...

با هیجان به سمت دکتر برگشتم : دکتر ، یعنی من دوساعته دارم حرف میزنم ؟

سرش رو تکون داد : بله ... بهترین حرفایی بود که من تو این مدت ازت شنیده بودم سارا ... عرق لذتم کردی دختر ... به خاطر لبخندت خوشحالم ... 

لبخند زدم : خودمم یه حسی دارم ... یه جوریه ... نمیشه گفت ... 

دکتر : میدونم ... میدونم ... تولد سالار کی هست ؟

چشمانم در چشمانش خیره شد و لبخندی که هر لحظه بیشتر کش می اومد ثابت !

- هفت اسفند ...

دکترر: سارا ؟ دخترم ؟ رو کمک من همه جوره حساب کن ...

همونطور که پا میشدم به رویش لبخند زدم : دکتر ! واقعا ازتون ممنونم ...

از پشت میزش بیرون آمد ... همراهم شد ... همونطور که به پشتم میزد گفت : اینو بدون از خوشحالیت واقعا خوشحال میشم ...

هر دو با هم وارد پذیرایی شدیم ... با همون خنده و انرژی مضاعفی که پیدا کرده بودیم ... اما تو سالن خبری از کسی نبود ... فقط غزاله که روی مبل نشسته بود و حتی سرش رو از رو گوشیش بلند نکرد و عرق گوشیش بود ...

دکتر با صدای تقریبا بلندی حوریه رو صدا زد : حوری ، بابا ؟ چایی و دم کردی دخترم ؟ 

حوریه پر سر و صدا از پله ها سرازیر شد : چه عجب ! 

دکتر با لبخند رو بهش کرد : بدو بابا ... چایی بریز که چایی لازمم ...

با خنده رو کردم بهشون : آره ... سرشونو خوردم !

دکتر نمایشی لب به دندان گرفت ... حوریه دستم رو کشید و من رو به طرف آشپزخانه برد ... 

داخل آشپزخانه نشده بودم که صدایش را شنیدم ... معلوم بود تازه از راه رسیده ... حوریه رو برای کمک تو حمل خریداش صدا میزد ...

حسام : حوری ؟؟ حوری بیا کمک ...

هنوز حوریه برنگشته به سمتش ، غزاله از جاش بلند شد و بی سر و صدا سه تا از کیسه ها رو برداشت و آورد داخل آشپزخانه ... بدون هیچ حرفی دوباره رفت رو ی مبل نشست و با گوشیش مشغول شد ... 

با نگاهم رفت و آمد غزاله را دنبال کردم ...دکتر هم همراه ما ناظر این صحنه بود ...

نمیدونم چرا ! اما چشمم برای دیدن ری اکشن حسام به سمتش رفت که متوجه غزاله دیدمش ... داشت بهش نگاه میکرد ... اما بدون کوچکترین تغییر حالتی ... داشتم به حسام نگاه میکردم و تو فکر کار غزاله بودم که با سلام بی موقع حسام حواسم جمع شد !

نگاهش کردم ... سرش کمی به سمت پایین خم بود ... نگاه پدرش متوجه حرکات ما بود ... همون موقع هم که وارد خونه شده بودم ازم پرسیده بود حسام کو؟ و من شونه ای بالا انداختم و گفتم : خبر ندارم ...

نگاه غزاله به من بود ! 

نگاهم رو به پایین سر دادم ... ته دلم دنبال حسم گشتم ... چه حسی بود که یهو به دلم سرازیر شد ؟!

گشتم وگشتم ... آره ... واقعا ناراحت شده بودم ... دلم با حرف صبحش شکسته بود !

بدون اینکه سرمو بیارم بالا برگشتم به سمت در آشپزخونه و زیر لب فقط گفتم " سلام " 

نمیدونم شنید یا نه ... نمیدونم چه شکلی شد ! واسم هم مهم نبود ... من حسام رو زور نکرده بودم که بیاد دنبالم ... یا هوامو داشته باشه یا اینکه باباشو بهم معرفی کنه !

پس نمیتونستم ... هیچ جوره ... رفتار صبحشو درک کنم ...

بی حال نشستم رو صندلی میز ناهار خوری داخل آشپزخانه ... 

حوریه هم پشت سرم وارد شده بود و سریع بدنبال وسایل کیک میگشت ... 

مطمئنم که متوجه رفتارم با حسام شده بود ... اما به روی خودش نیاورده بود ...هیچ جوره نمیخواست به روی خودش بیاره ... میدونستم که مغزش پر از "چرا " هستش ... و میدونستم به موقعش باید جواب همشو بدم ....

شروع کرد به صحبت کردن راجع به طرز تهیه کیک و خامه ای که میخواست خودش درست کنه و ....

من هم ساکت گوش میدادم وگاهی هم در تایید حرفش چیزی میگفتم ... اما فکرم پیش رفتار غیر موجه حسام بود ... که احساس کردم اومده بالا سرم ایستاده ... نا خود آگاه برگشتم و عقب رو نگاه کردم ... 

دست به سینه تکیه اش رو داده بود به اُپن آشپزخانه و نگاهم میکرد ... 

هونطور سرد رویم رو برگردوندم ... حوریه نگاهی بین من و حسام رد و بدل کرد و خندید ...

صدای حسام بلند شد : چیه ؟ 

حوریه شانه هایش رو بالا انداخت : هیچی ...

حسام جدی شد اما کاملا نمایشی: احساس کردم خنده رو لبات دیدم آخه ! 

حوریه با پررویی نگاهش کرد : احساس نکن ... یقین داشته باش ... 

به صورت پر از خنده ی حوریه خیره شده بودم ... لبخند کمرنگی هم گوشه ی لبم بود ... صورت حسام رو سمت راست خودم حس کردم ... دستش رو تکیه گاه بدنش کرده بود و گذاشته بود رو میز و تو صورتم خم شده بود ... 

سعی کردم نگاهش نکنم ... اما انگار یه آهن ربا هی نگاهم رو به سمتش میکشوند ...

داشتم تو این کش مکش مغلوب میشدم که صداش رو شنیدم ... خیلی نزدیک ... اینقدر نزدیک که نا خدآگاه از جا پریدم ... 

به طرفش برگشتم ... نگاهم میکرد ... نگاهش کردم ... 

آروم زیر لب گفت : این قیافه یعنی قهری ؟

سرم رو بالا و پایین کردم : اوهوم ...

دستم رو روی سینه ی پهنش گذاشتم و کمی به عقب هلش دادم : برو عقب ... 

دوباره اومد جلو : درست مثل این بچه ها ! نه ؟

دوباره بهش نگاه کردم : دقیقا ! برو عقب ... غزاله تو پذیرایی نشسته ...

شونه بالا انداخت : به سلامتی ...

- میبینه حسام ... گناه داره ... 

حسام : گردن من ! 

حوریه که تا اون لحظه گیج ما رو نگاه میکرد ، انگار که خسته شده باشه با سینی چایی ، آشپزخونه رو ترک کرد...

حسام دستم رو کشید : باید حرف بزنیم ... 

به رو میزی خیره بودم : چه حرفی ؟! 

خندید : مثل این بچه تخسا قهر میکنی ... میدونستی ؟

خندم گرفت ... سرم رو بلند نکردم ... 

حسام سرشو باز آورد جلوتر : پاشو ...

با خشونت سرم رو به طرفش چرخوندم و با لحن محکمی گفتم : حسام ! میبینه !

با همون خشونت ... با همون چشمای سرخ بهم خیره شد : به درک ! ببینه ! پاشو !

عصبی از روی صندلی بلند شدم ... 

زل زدم تو چشمای قرمزش ... 

- خیلی خوب ! دیوانه !

نیشخندی زد ... گوشه ی لبش رو به سمت بالا هل داد : حتما باید باهات برخورد جدی شه تا حرف گوش کنی ؟

اخم کردم ... ایندفعه هیچ جوره از موضعم کوتاه نمی اومدم ... نمیخواستم ... 

- اگه چیزی میخوای بگی بگو وگرنه که من کار دارم ...

باز با چشمای قرمزش نگاهم کرد ... چشماش رو ریز کرده بود ... احساس کردم میخواد بهم چیزی بگه ... لبهاش از هم فاصله گرفتن ! اما ... سریع بسته شدن ...

از کنارم رد شد : بیا بالا ..

با سر به پذیرایی اشاره کرد ... متوجه منظورش شدم ... یعنی که اینجا کسی هست ... کسی یعنی غزاله ! غزاله ای از همین پشت سرش هم میشد تشخیص داد تمام حواسش متوجه حسامه ! 

یه لحظه ، یه فکری ... خیلی سریع از ذهنم گذر کرد ...

" شاید بتونم حسام رو راضی کنم که یه فرصت دیگه به غزاله بده "

از پشت به حسام که از پله ها بالا میرفت نگاه کردم ... به قد بلندش ... به شونه ی پهنش ... نگاهم به غزاله کشیده شد ... به موهای قهوه ای مجعدش ! به هیکل کمی فربه اش ... بهم می اومدن ... 

صدای حسام از بالای پله ها اومد : دِهـــــــــــه 

نگاهم به بالای پله ها رفت ... منتظر ایستاده بود و نگاهم میکرد : بیا دیگه ...

............................

دست به سینه مقابلش ایستاده بودم ... 

با لبخند نگاهم میکرد و منتظر کلمه ای از دهان من بود ! با پام روی پارکت اتاقش ریتم گرفته بودم ... نگاهش رفت روی پای ضرب گرفته ام ... چند بار نگاهش از صورتم به پام و از پام به صورتم چرخید ... تا اومدم دهانم رو باز کنم و جوابش رو بدم محکم پاش رو گذاشت رو پام ...

صورتم جمع شد و پام رو به شدت کشیدم کنار ... 

همراه با چشم غره ام دیوانه ای هم نثارش کردم .... نشستم لبه ی تخت و پام رو تو دستم گرفتم ...

دست به جیب رو به رویم ایستاد : دیگه نری رو مخمــــــا !

نگاهش کردم ... انگشت پام گزگز میکرد ...

- نامرد دمپایی پات بود ! درد گرفت خـــــــــوب !

روز زانوانش خم شد ... برای حفظ تعادلش دستش رو وی پام گذاشت : سارا ؟

در حال وارسی ناخون پام بودم ... سرم رو آوردم بالا : هوم ؟

خندید : هــــوم ؟!!!! حقا که تخسی !

معترض شدم : ااا! هیچی نمیگم پررو میشه ! خودتی تخس ... 

انگار که یه چیزی یادم افتاده باشه انگشت اشارمو گرفتم به سمتش : آره اصلا تو تخسی ... اینقدر که فرق شوخی و جدی و نمیدونی ... آقا حسام اگه میبینی حال نداری ... اعصابت داغونه به قول خودت ... نیا دنبالم ... زورت که نکردن ! 

بلند شد ... دوقدم رفته را باز گشت : بابا لامصب اگه من با اومدن دنبالت مشکلی داشتم بهت میگفتم ... تعارف که ندارم ! ببخشید ... من بد حرف زدم ... این هزارمین بار میگم ببخشید !

پررو شدم : بله که باید بگی ... 

رفتم تو صورتش و با حرص گفتم : دم دستم بودی خفت میکردم ...

و بدون مکثی رفتم سمت در ... دستم به دستگیره نرسیده صدایش آمد : کارم تموم نشده ها !

برگشتم به سمتش : دیگه چیه !؟ 

دست تو جیب نزدیکم شد ... آروم زمزمه کرد : غزاله تو این یک هفته ای که اینجاست ... اگه چیزی گفت ... به دل نگیر ... دوست ندارم حرفی بهت بزنه ...

جرقه ی نیم ساعت پیش دوباره تو سرم زده شد ! نرم شدم ... یکهو صد و هشتاد درجه تغییر موضع دادم ...

لبخند اومد رو لبم ... چند قدمی از در فاصله گرفتم ... به همون آرومی ، ریز نجوا کردم : حسام ؟ حالا که غزاله یک هفته اینجاست ...فرصت خوبیه برای دوباره فکر کردن بهش ! نه ؟

پلک نزد ... سر سخت نگاهم کرد ...آروم جملاتش ادا میکرد اما حرصی !

با انگشت اشاره به چشمهایش اشاره کرد ...

جسام : این قرمزیو میبینی ؟

یک لحظه مردد نگاهش کردم !

دوباره پرسید : میبینی ؟

سرم رو بالا و پایین کردم : اوهوم ...

حسام : سارا ؟ کمتر از بیست و چهار ساعته که اومده خونمون ... خونه ی عموشه ... مشکلی نداره ! بیاد بره ... اما ... اعصابم و له کرده ... میفهمی ؟ دیشب تا صبح داشت بهم اس ام اس میداد ... 

- خوب اینکه خوبه حسام ! چرا خودتو گول میزنی ؟ چرا وقتی دوسش داری ادای آدمای بی احساس و در می آری ؟ 

نفسشو با حرص داد بیرون ...

چشمانش رو بست ... برای ثانیه ای ... وقتی که باز کرد برق مردمکای مشکیش محسوس بود ...

عقب عقب رفت و نشست روی لبه تخت ... مردد بود ... مستاصل بود ! 

چنگ زد تو موهاش : دیگه همچین اشتباهی رو مرتکب نمیشم ... اصلا و ابدا ! 

نشستم پایین پاش ... چرا اینقدر تلاش میکردم ؟!!!!!

- لج نکن با خودت ! یعنی چی آخه ! به دلت رجوع کن حسام ... به اون دخترفکر کن که دوست داره ! 

پوزخند کنار لبش خودنمایی کرد ... 

صدامو کمی بردم بالا ... 

- پوزخند نزن ! به دلت رجوع کن !

ثانیه ای تو سکوت گذشت ... داشت فکر میکرد ... 

زمزمه وار صدایش را شنیدم : یک دو ساعت دیگه بیدارم میکنی ؟

با تعجب پرسیدم : مگه میخوای بخوابی ؟

حسام : آره ... تا صبح نتونستم بخوابم ... 

به سمتش یورش بردم : ببین ؟ اگه برات مهم نبود و ارزشی نداشت ... تا صبح برای اس ام اساش بیدار نمیموندی ... گوشیتو خاموش میکردی میخوابیدی ... پس دیدی برات مهمه ؟!!!! 

نمیتونستم معنای این نگاهاشو درک کنم ... نمیشد ... سیاهی مردمکش نمیذاشت چیزیو فهمید ...

به ساعت اشاره کرد : دوساعت دیگه یادت نره ! 

بلند شدم : حسام یعنی چی ؟ با این حرفام الان تو باید میرفتی پایین با غراله حرف میزدی ...

جمله از دهنم در نیومده خندید .... 

حسام : حرفای خنده دار نزن ...

چشم غره ای رفتم ... 

- اصلا به درک ! 

در اتاق رو باز کردم ...

صدایش را شنیدم : جان حسام راس دو ساعت دیگه بیدارم کنیا !

- مطمئن نیستم باشم !

و در رو بهم کوبیدم ...

صدای دادش آمد : بیخــــــــود ! میبرمت ... 

و من بی توجه به حرفهایش از پله ها سرازیر شدم ... در حالیکه نگاههای غزاله که من رو همراهی میکرد جسابی کلافه ام کرده بود ...

حسام دوسش داشت ... در این شکی نبود ... اما چرا نمیخواست یه فرصت دیگه بده ! چرا فکر میکرد غراله همیشه هست ... چرا وقت رو عنیمت نمیشمرد ... کاش تو مغزش برود که عمر میگذرد ... آدم از یک ثانیه بعد خودش مطلع نیست ... کاش زخم مرا ببیند و بفهمد ... غنیمت شمردن یعنی چه !

..........................................

سالار ... بزودی به دیدنت می آیم ... اینقدر زود که حتی خودت هم تصورش را نمیکنی ... به هیچ کس نگفته ام بیاید ... جتی دکتر ... نمیخواهم خلوت خواهر و برادریمان ... که بعد از چهار سال باز دارد جون میگیرد خراب شود ...

نه امکان دارد ... نمیگذارم ... 

پالتوی سفید رنگی از پشت ویترین بهم چشمک میزند ... برادرم ... سرتاپا سفید به دیدنت می آیم ...

زور میلادت بر سر مزارت برایت تولد میگیرم ... با فاصله ی چندین متر خاک !

همه چیز آماده شده ... برای بزممان ... کسی نمیتواند خرابش کند .... 

حالم عجیب خوب است ... 

غصه ها را خورده ام ... دیدنی ها را دیده ام ... 

نگاهم به لباسهای سفیدم که آماده کرده بودم بود ... فردا تولد برادر ناکامم است و من ... همچنان میترسم که بعد چهار سال ... چطور ؟! به دیدارش بروم ؟!

چطور چیزی ور که باور ندارم جدی بگیرم ... چطور ... احساس میکنم دقیقه به دقیقه تحلیل میروم ... حزفهای دکتر رو حفظ کرده ام .... تکرارشان میکنم ... باید ملکه ی ذهنم شوند ... باید ... 

با با نگاه به عکس سالارم ... مست خواب میشوم .... 

ساعت 00:00

"تولدت مبارک سالارم "

ساعت نه صبح رو نشون میده و من برای آخرین بار خودم رو در آینه برانداز میکنم ... سرتاپاسفیدم ... حاضر و آماده برای رفتن بر سر مزار برادرم ...

صبر نمیکنم تا ماشین گرم شه ... پا رو گاز نزاشته ماشین از جاش کنده میشه ... 

تنها یک یادداشت برای مامان گذاشته بودم " نگران من نباش ... نمیدونم کی میام ... "

یه حس مبهمی دارم ... انگار که به خودم بی اعتماد باشم ... انگار که شک داشته باشم تو کنترل خودم ... پام از روی گاز شل میشود ... به کجا چنین شتابان ؟! 

وقت هست ... زیاد هم هست ... برای چی اینقدر عجله دارم ! 

آؤومتر رانندگی میکنم ... هر کاری میکنم جلو دار ذهنم نمیشوم ... انگار میخواهد مرور خاطرات کند ... پر میکشد به سالها پیش ... سالهایی که این را رو همراه خود سالار و مادر و پدر آمدم ... برای مراسم مادر پدرم ... بهش میگفتیم " مادر " ...

سالار کنارم نشسته بود و سرشو به شیشه تکیه داده بود ... تو خودش بود و حرف نمیزد ... 

سرم رو روی رون پاش گذاشتم ... اول از تماس ناگهانی سرم با پاش جا خورد اما بعد ... یواش یواش شروع به نوازش موهام کرد ...

عجیب دل تنگ نوازشش بودم ... چهار سال میشه که هیچ دست نوازشی آنطور آرومم نکرده ! 

صدایش آمد : خوبی سارا ؟

چشمهایم رو باز و بسته کردم : آره ... خستم فقط ... 

سالار : نباید می اومدی ... 

زمزمه کردم : نمیشد نیام ... 

انگاری که با خودش زمزمه کند ... صدایش آمد : تا وارد جاده شدیم ، سردم شد ! 

و اون موقع من با خودم فکر میکردم که وسط مرداد ماه و سرما ؟!!!

برادرم الان با سرما چطور سر میکنی ؟ با خاک سرد ؟ بمیرم برایت ... بمیرم ... 

اشک هایم اصرار زیادی برای شرکت تو مهمانی دونفره ی من و سالار داشتند ... بدون دعوت ... داشتند می آمدند ... 

احساس میکردم حتی آب دهانم رو هم نیمتونم قورت بدم ... آی بغض لعنتی ... الان نه ! امروز نه ! 

نمیخوام امروز باشی ... 

ماشین رو پارک کردم و چند دقیقه ای به دست گل کنارم خیره شدم ... به هیچی فکر نمیکردم و فکرم همه جا بود !!! چشمام میسوخت ... تار شد و نم دار ... 

پیاده شدم ... خاطرات هجوم آوردند ... دسته دسته ... صحنه صحنه ...

از میان درختهای بلند ... سنگی سیاه ... میدرخشد ... چشم ازش بر نمیدارم ... پلک نمیزنم ... میترسم ... میترسم گمش کنم ... 

صدای جیغ دختری تو گوشم پیچید ... چهار سال پیش بر سر همین مزار ... دختری تو سر و صورتش میکوبید و برادر رو طلب میکرد ... برادری که چه بی خبر ... رفته بود !!!

دخترک خودش رو روی جنازه ی کفن پیچ انداخته بود و نمیزاشت احدی نزدیک برادرش شود ... 

قدم برداشتم ... 

چهار سال پیش ... آسفالت غرق خون برادر برایم تداعی شد ... چشمان نیمه بازش ... دیوانه شدم ... 

صدای قهقه اش پیچید ... 

و باز قدم برداشتم ... 

دخترک باز جلوی چشمم پدیدار شد ... همینجا ... بر سر همین سنگ سیاه ... 

خودش را به خاک میکوبید ... از نعر ه اش درختان پریشان شده بودند ... باد شلاق میزد و دختر همچنان بر سر مزار اشک میریخت ... 

نگاهم رفت به سمت ناخنام ... چقدر به این سنگ کشیده بودمشان !!! 

و باز قدم برداشتم ...

قامت خم شده ی پدر ... کمر شکسته ی مادر ... انصاف نبود ... روا نبود ... بخدا که روا نبود ... 

چشمانم تار تار بودن و صورتم خیس ... 

حالا مستقیم بالای سنگ ایستاده بودم ... 

جوان ناکام ... سالار فرح بخش ...

آخ ... بمیرم ... بمیرم برای جوانی ناکامت ...زانوانم سست شد و تاب نیاورد ... 

با اشک و ناله زمزمه کردم : تولدت مبارک ... برادرم ... تولدت مبارک ...

و هق هقم به آسمان رفت ... 

داد زدم : آخ خــــــــــدا ... چرا؟ چرا سالار ؟ چــــــــرا ؟

تقریبا روی سنگ دراز کشیده بودم ... 

با انگشتانش اسم نازنینش را لمس میکردم ... قلبم بی قرار بود ... قلبم جسم خفته ی زیر این حاک سرد رو طلب میکرد ... 

نجوا کردم : زود بود خدا ... خیلی زود بود ... 

و باز اشک و اشک ...

باید حرف میزدم ... باید خالی میشدم ... اومده بودم پیشش که حرف بزنم ... که خالی شم ... که حسش کنم ... که خاک سردش رو لمس کنم ... 

که من چقدر پریشان بودم ....

گفتم ... از همه در گفتم ... از پدر ، مادر ... از کتی ... از شاهین ... از شهره ... از حسام ... از همه ... از شیدا ... از نبودش ... از دلتنگی ام ... از سردیم ... از نیازم ... از هر دری ... 

از قصه گو ، قصه نگویش ... 

اینقدر گفتم و گفتم که دیگه احساس میکردم رمقی برایم نمانده که حتی حرف بزنم ... سردم شده بود ... 

به خودم آمدم ... سرتا پایم خاک بود و صورتم خیس ... اینقدر خیس که احساس میکردم پوستم به گزگزافتاده ... اما نمیتوانستم ازش دل بکنم ... نمیتوانستم ...

گذر زمان را حس نمیکردم ... فقط گاه گداری آدمهایی که با تعجب از بغلم رد میشدند و زمزمه وار طلب صبر برایم میکردند ...

که نمیدانستند .. من ... چهار سال است که صبر کرده ام ... چهار سال کم نیست .... 

آفتاب داشت رخت میبست ... صدایم خش دار شده بود و هنوز ... داشتم تعریف میکردم ...

عجیب حس میکردم که خالی شدم ... که هیچ دکتری تا بحال این حس رو بهم نداده بود... هیچ دارویی اینطور آرومم نکرده بود ... 

آروم زمزمه کردم ... بر سر مزارش ...

درد من سالار است و ... 

خنده ام گرفت ... ولی ادامه دادم ...

درمان نیز هم ....

با گذاشته شدن دستی روی شونم اگه بگم ده سانت پریدم دروغ نگفتم ! 

جیغ خفه ام تو فضا پیچید ... اینقدر ترسیده بودم که برای ثانیه ای چهره ی حسام رو نشناختم ...

نفس نفس زنان بهش خیره شده بودم ... 

حسام : منم سارا ... نترس عزیزم ...

نمیتونستم معنی حرفش رو بفهمم ... خیلی ترسیدم ... خیلی ... 

نرم کتفم رو نوازش داد : سارا ؟ خوبی ؟ نمیخواستم بترسونمت ... ببخشید ... 

دستم رو جلوی صرتش گرفتم و به زور لبهای خشک شده ام رو از هم باز کردم : خوبم ... اینجا واسه چی اومدی ؟ 

جوابم رو نداد و مشغول خواندن فاتحه شد ... پیراهن مردانه ی سرمه ای با شلوار جین پررنگی پوشیده بود که از هر وقت دیگه ای مردونه تر بنظر میرسید مخصوصا با ته ریشی که گذاشته بود ... 

صبر کردم تا فاتحه اش تمام شود ... کنجکاو پرسیدم : حسام اینجا چطوری اومدی ... 

به صورتم نگاه کرد و بی رمق خندید : اینقدر گریه کردی کلا صورتت پف کرده ! 

دست کشید رو چشمام و ادامه داد : چیکار کردی با خودت ؟

بی توجه به سوالش دوباره سوالم رو تکرار کردم : پرسیدم چطوری اومدی اینجا ؟

نفسش رو با شدت بیرون داد : مامانت نگران شده بود ... زنگ زد به بابا ... بابا میدونست کجایی ... خیلی وقته تو ماشین نشسته بودم ... بابا هم تو ماشینه ... 

و به سمت ماشین اشاره کرد ... همونطور نشسته به سمت ماشین برگشتم ... آقای دکتر تو ماشین بود و با نگاه من از ماشین پیاده شد و به طرفمون اومد ... به احترامش بلند شدم ....

- دکتر ... من ... 

دستش روی شونه ام نشست ....

دکتر : کار خوب رو تو کردی ... الان خوبی ؟

سرم رو بلند کردم و تو چشماش خیره شدم : خیلی دکتر ... خیلی ... 

دکتر لبخندی زد : خوشحالم ... 

و بعد نشست سر مزار سالار و شروع کرد به فاتحه خوندن ... 

حسام کلافه دستی به سر و صورتش کشید ... 

حسام : مامانتینا میخواستن بیان اینجا ... بابا نذاشت ... گفت باید تنها باشی ... الان خونه ی ما هستن ... 

آهی کشیدم : خیلی حرف داشتم باهاش ... همشو گفتم ... 

بغض باز سد گلویم شد ... ادامه ندادم ... فقط نگاهش کردم ... حسام هم چشمانش را به چشمانم سپرد ... 

با صدای پدرش نگاهم رو ازش گرفتم ...

دکتر : حسام جان ؟ سارا رو برسون خونشون بعد بیارش خونه ... من ماشین تورو میبرم ...

معترض شدم : نه دکتر خودم میرم ... بعدشم خوبم ... نگران نباشین ... 

دکتر با آرامش نگاهم کرد ... لبخندی زد و گفت : جلسه ای در کار نیست ... برای شام خانواده رو نگه داشتم ...

و بعد رو به حسام گفت : زود بیاین ... 

خداحافظی کرد و رفت ... 

نگاهم به سنگ قبر برادرم افتاد ... نشستم کنارش و طولانی بوسه ای بر اسم نازنینش زدم ...اشک باز بر روی صورتم جاری شد ... 

دست حسام بلندم کرد : دیگه باید بریم سارا ... هوا داره تاریک میشه ... 

رو بهش کردم : یه کوچولو دیگه ...

خندید ...

حسام : سوییچ و بده من ... تو ماشین منتطرم ... 

سرییچ رو دادم بهش و رفت ...

حرفهای آخرم رو هم با برادرم زدم و با اشک ازش خداحافطی کردم ... قدم که برمیداشتم هی بر میگشتم و عقب رو نگاه میکردم ...

از این تنهایی جیگرم میسوخت ... کاش میشد شب تا صبج پیشش بمونم ... 

روی صندلی نشسته زدم زیر گریه ... 

حسام پر تعجب صدایم زد : سارا ؟ 

نگاهش نکردم ... دستهای خاکیم رو روی صورتم گذاشته بودم و همچنان گریه میکردم ...

دستهایم رو گرفت و آروم گذاشتشون رو پام ... 

حسام : دیگه چرا گریه میکنی ؟ 

به مزارش اشاره کردم : ببین چقدر تنهاست حسام ... دلم نمیاد بزارم برم ... 

مردونه و پر آرامش خندید ... 

حسام : سارا ؟ بچه نشو ... بازم میای پیشش ... 

سفت اشکهایم رو پاک کردم ... سرم رو بالا گرفتم و نفس عمیق کشیدم ... 

ماشین روشن بود و با فشار پای حسام از زمین کنده شد ... 

سردم بود ... خیلی هم سردم بود ... 

چشمانم رو بستم و گذاشتم فکرم هر جا که میخواد بره ... اینقدر کنترل ذهنم رو از دست دادم که نفهمیدم کی خوابم برده بود ... با ترمز حسام از خواب پریدم ...

حسام : لباساتو عوض کن ... بیا پایین که بریم ... 

- نه حسام تو برو ... من با آژانس میام ... آخه باید دوش بگیرم ... 

سرش رو تکون داد : باشه مشکلی نداره ... وا میستم ... 

معذب شدم ... ناچارا گفتم که پس تا حاضر شم بیاد تو ... 

خیلی راحت پذیرفت و همراه من به داخل آمد ... 

تو این مدت به حسام اعتماد پیدا کرده بودم ... اما تا بحال همجین شرایطی پیش نیامده بود که با حسام تنها باشم ... نمیشد اسم حسم رو ترس گذاشت ... شاید اگه احتیاط میگفتم بهتر بود ... آره ... باید محتاط میبودم ... واسه همین تا وارد حموم اتاقم شدم در رو قفل کردم ... با انیکه حسام رو با تلویزیون پایین سرگرم کرده بودم ... و سعی کردم که تو کوتاه ترین زمان ممکن دوش بگیرم ....

حسام دم قنادی نگه داشته بود و من با ولع داشتم به کیک های پر از خامه و شکلات یخچال نگاه میکردم ... 

صدایش ، خسته کنار گوشم طنین انداخت : کدومو انتخاب کردی ؟

بی توجه به سوالش گفتم : حسام ؟ مسخرم نکنن ؟

اخم ریزی کرد : کی میخواد مسخرت کنه ؟ مامان یا بابات ؟ مگه مارت مسخرست که مسخرت کنن ؟

مردد نگاهش کردم ... 

اخم رو پیشونیش محو شد و لبخند مهمون لبش شد : نگران هیچ جاش نباش ... 

و بعد به یخچال پر از کیک اشاره کرد : اتنخاب کن ... 

یه کیک بزرگ و پر از شکلات رو انتخاب کردم که روش با توت فرنگی تزیین شده بود ... هم نگارن بودم هم شاد ... کاش امشب خونه ی خودمون بودیم ... ته دلم مطمئن نبودم که همه از کارم راضی باشن ... 

به رمان جعبه ی کیک چشم دوخته بودم و داشتم فکر میکردم که با ترمز حسام سرم رو آوردم بالا ... دم خونشون بودیم ... نگاهش کردم ... متوجه خودم دیدمش ...

حسام : سارا ؟ به کاری که میکنی یا ایمان داری یا یا نداری ... اگه نداری همینجا کیک رو بنداز تو جوب ... اگرم نه ، پس این قیافه ی مردد رو نگیر ... 

راست میگفت ... امشب تولد سالار بود و من باید به دلم رجوع میکردم ... دوست داشتم که این کیک رو بخورم ... سالار برای من زنده بود ... اون خروارها خاک برای من معنا و مفهومی نداشتند ... لبخند بی جونی به رویش زدم و بدون فوت وقت از ماشین اومدم بیرون ... 

حوریه دم در به استقبالمان آمد ... با همان لبخند همیشگی ... همان محبتی که من تو این چند وقت ازش دیده بودم ... کم نشده بود که زیاد شده بود .... 

نگاهش هر از گاهی روی جعبه ی کیک می افتاد ... اما هیچ نپرسید ... با دست به داخل تعارفم کرد ... 

وارد که شدم با یه سلام بلند بالا همه متوجه من شدند ... سرها به سمت من بود و لبها با خنده به استقبالم آمده بودند ... 

بعد از چند ثانیه ... نگاه مادر از صورتم به جعبه ی کیک و لباس رنگ روشنم افتاد ... سرتا پایم را کاوید ... نه یک بار ... بلکم چند بار ... 

نگاهم به سمت پدرم کشیده شد ... خیره به کیک نگاه میکرد ... معذب شدم ... خجالت کشیدم ... شرمنده شدم ... 

سرم به سمت پایین سر خورد ... صدای بابا تو گوشم طنین انداخت : این چیه بابا ؟

نگاهش کردم ... منتظر نگاهم کرد ...

لب باز کردم تا چیزی بگم که ... صدای حسام از پشت سرم آمد ...

حسام : کیک دیگه آقای فرح بخش ... 

و سریع کیک رو از دستم گرفت و به حوریه داد ...

حسام : حوریه بزارش تو یخچال تا آب نشه ...

صدای معترض بابا آمد : سارا ؟ کیک و واسه چی خریدی ؟

به حسام نگاه کردم ... نگاهش به بابا بود ... پراز موآخذه ... به دکتر نگاه کردم ... دست بابا رو گرفته بود و از قرمز سفید شدن انگشتش معلوم بود که فشارش میداد ... اما بابا ... نعترض و کمی خشمگین بهم خیره شده بود و منتظر جواب بود ... 

من ومن کنان جواب دادم : بابا ... تولد سالاره ... کِ...

حرف از دهانم در نیامده ، قریادش گوشم را کر کرد ...

بابا : دختر تو با خودت چی فکر کردی ؟ برای پسر زیر خاک خوابیدم کیک خریدی که چی بشه ؟ هـــــــان ؟

نگاه پر از ترسم رو به جشمان قرمزش دوختم ... 

- بابا ! شما باورت اینه ... اما واسه من سالار هنوزم زندست ...

دستش را به شدت از دست دکتر کشید بیرون و با عصبانیتی که لحظه به لحظه بیشتر میشد رو کرد بهم و گفت : چی میگی سارا ؟ تو باور نداری من که باور دارم ... من که کمرم خم شده ... من که داغ جوون دیدم ... من که با همین دستا جنازه ی پسر یکی یدونمو تو خاک گذاشتم ... من که باور دارم ... چرا اینطوری میکنی ؟ چرا خودتو مضحکه ی خاص و عام میکنی ؟

نعره زد : چـــــــــرا ؟

اشکم در آمده بود ... قلبم از حرفای پدر به درد آمده بود ... من چقدر بی رحم بودم ... چقدر نفهم بودم ... پدرم داشت میلرزید و من فقط برای اینکه آرومش کنم ... شاید هم کارم رو توجیه کنم لب باز کردم ...

- بابا نگو اینطوری ... سالار زندست ... نمرده ... اگه توام اینطور بگی اون ناراحت میشه ... 

یک لحظه .. برق بهم وصل شد !!! 

سیلی پدر ... پدر غرق عصبانیتم ... روی صورتم رد انداخت ... 

چشمام بسته بود و دستم روی صورتم ... 

همزمان چند صدا با هم شنیده شد ...

" شاپــــــور !!! " 

" آقای فرح بخش ... خودتونو کنترل کنین ... "

بابا هنوز میلرزید : دیگه دارم کم میارم ... آقای دکتر دیگه باید چیکار کنم ؟ بخدا کم آوردم ... من چطوری شیرینی تولد پسرمو بخورم ... چطور ؟

دستی دور کمرم پیچیده شد ... خشک شده بودم و جرات تکون خوردن نداشتم ... هم احساس میکردم خرد شدم هم احساس میکردم همه بخاطر رنجوندن پدرم از من زده شدن ! 

دستی که دور کمرم قفل شده بود من رو به سمت پله ها هل داد ... نگاهش کردم ... حسام بود ... آروم ... خیلی آروم زیر گوشم نجوا کرد : آروم باش سارا ... 

اشک از چشمام جوشید ... صورتم در عرض چند ثانیه خیس شد ... 

صدای باب پایین تر آمده بود ... شنیدم که دکتر ازش خواست تا برن و تو حیاط حرف بزنن ...چقدر از حسام ممنون بودم که من و از اونجا برد ... چشمام تار بود و پله ها رو نمیدیدم و اگر حسام نبود حتما کله پا شده بودم ... 

به اتاقش که رسیدیم ، فرصت ندادم اون در رو باز کنه ... خودم در رو باز کردم و رفتم رو تختش نشستم و های های گریه کردم ... به خودم فحش میدادم ... بد و بیراه میگفتم ... ناله و نفرین میکردم ... از سالار عذر میخواستم ... از پدر ... از مادر ... 

من چه کرده بودم !!! خودم ور اون لحظه یه خودخواه ، عوضی میدونستم که نبودنش خیلی بهتر از بودنشه ... اصلا بودنش فایده ای نداشت ... از سنگین شدن تخت ، فهمیدم که حسام کنارم نشسته ... سرم رو بلند نکردم ... با همون هق هق گریه مورد خطای قرار دادمش ...

- تو ام حتما فکر میکنی من یه خودخواه ، بیشعورم ... نه ؟

زمزمه کرد : نه ... من این فکرو نمیکنم ...

- داری تعارف میکنی ... من میدونم ... خودم میدونم ... خیلی عوضیم ... دیدی بابام چطور از داغ بچش میگفت ... دیدی ؟ من احمق مقصرم حسام ... من ...

نرم نزدیکم شد ... دستش رو روی کتفم گذاشت و فشار داد ...

حسام : سارا ؟ آروم باش دختر ... امروز به اندازه ی همه ی دنیا گریه کردی تو ... بابات عصبانی بود ... 

بهش نگاه کردم ... نگاهم پر از اشک بود ... لب برچیدم : من هیچ وقت نگاه داغدار بابامو فراموش نمیتونم بکنم ... من با روانش بازی کردم ... من ...

نفس کم آوردم بودم ... نمیتوستم هم صحبت کنم هم گریه ... قرمز شده بودم ... خودم میتونستم بفهمم که چقدر داغ کردم ... میلرزیدم ... یه لحظه ... یک آن ... خودم رو محصور پیدا کردم ... صدای ضربان قلبی رو میشنیدم ... آنالیز کردم ...

من ... تو بغل حسام بودم ...

حرکت دستانش رو روی سرم احساس کردم ... 

یه لحظه حس کردم چقدر احتیاج دارم ... چقدر ... 

همه چیز رو فراموش کردم و خودم رو به آغوش حسام سپردم ... نه خجالت میکشیدم ... نه ناراحت بودم ... نه نیتی داشتیم نه قصدی ... این یک آغوش دوستانه بود !!! 

نمیدونم ... هر چی که بود ... بهم حس امنیت داد ... حس آرامش ...

ترسیدم ...

نکنه عادت کنم ... نکنه بازم دلم بخواد ... نکنه ...

با یه حرکت از آغوشش کنده شدم ... داشت آرومم میکرد ... داشت میگفت که کارم درست بوده ... که حرف تو دهنش ماسید ... خیره نگاهم کرد ...

حسام : چیه ؟ 

نگاهش کردم ... نمیتونستم که بگم ترسیدم بازم دلم بخواد ... نمیتونستم ... به دروغ متوسل شدم ...

- آب ... میخوام حسام ...

و الکی دستم رو روی گلوم گذاشتم ... 

حسام به سمت در رفت : باشه ... آروم باش ... الان میرم میارم برات ... 

سرم رو به علامت تایید تکون دادم وبه محض خارج شدن حسام ... روی تختش ولو شدم ... 

من .... واقعا آروم شده بودم ... چرا ؟ خدایـــــــــا ... 

دستانم رو روی چشمم گذاشتم و فشار دادم ... سرم درد میکرد از بس گریه کرده بودم ... از بس امروز روم فشار بود ... استرس بود...

عذاب وجدان لحظه ای آرومم نمیذاشت ... خفه شدن رو داشتم حس میکردم ... به بهانه ی سرماخوردگی از رفتن به جلسات سر باز زده بودم ... 

دو جلسه غیبت ... حبس خودم تو اتاق ... موبایل خاموش ...تنهایی ... 

دیدی خدا ؟ دیدی ترسم بی مورد نبود ؟ دیدی بنده ی بی جنبه ی محتاج آرامشتو میشناختم ؟ دیدی ؟ 

نمیتونستم تو چشمای سالار نگاه کنم ... نمیتونستم ... احساس میکردم لبخندش بی روح شده ... 

مرتب به خود بی جنبم سر کوفت میزدم ...

به اون فضای کوچک فکر میکردم ... خدایــــــــــا ! آخه چرا آروم شده بودم اونجا ؟چرا ؟ تو که دیگه منو میشناختی ... 

صدای در می آد ... مامانم برای بار صدم اومده دم در اتاقم ...

مامان : سارا ؟ حوریه زنگ زده حالتو بپرسه ... بیداری ؟ 

کلم رو بیشتر تو پتو فرو بردم ... خوابم ... مُردم ... اصلا نیستم ... 

صدای قدمهای آروم مامان رو میشنوم ... برخورد دستش با کتفم رو حس میکنم ... تکون خوردنم رو هم ... 

اما تکون نمیخورم ....

صدایش به گوشم میخورد ... با من نیست ... با خودش هم نیست ...

مامان : حوریه جان ، خوابه ... بیدار شه میگم تماس بگیره ... لطف کردی دخترم ... سلام برسون ... خدا نگه دار ...

قسمت پشت تخت پایین میرود ...متوجه میشوم که مامان نشسته رو تخت ...

نوازشش روی موهام رو حس میکنم ... باز هم تکون نمیخورم ... ساکت و صامت ...

آهسته دم گوشم زمزمه میکند : من که دیگه میدونم خواب نیستی ... پس برگرد ببینم چته ! چته که دو روزه خودتو حبس این اتاق کردی ... 

تکون خوردم ... لو رفتی سارا ... مادرست ... چی خیال کردی ... هان ؟

بدون حرف بر میگردم ... سرم رو روی پای تا شده ی مادرم میگذارم و بنای گریه سر میدهم ... 

اشک پشت اشک ...

فقط نوازشم میکند ... او هم ساکت است ... 

سرم رو بیشتر به رون پای فربه مادرم فشار میدهم ... تا گریه ام خفه شود ... 

طاقت نمی آورد ... سرم رو بلند میکند و چشمهای نم دارش را به چشمهای با رونیم میدوزد ... 

با لحنی که مادرانه ازش میبارید پرسید : چته سارا ؟ از دست بابا هنوز ناراحتی ؟ اونکه ازت عذر خواست ... پدره ... یخورده بهش حق بده مامان ...

خودم را بالا کشیدم : مامان ... 

فشارم داد به سینه اش ... به سینه ی داغدارش : جانم ؟ بگو... بگو قربون اون چشمات بشم ...

سرم رو تکون دادم : نمیشه ... 

و میون اشک و گریه گفتم : خراب کردم ... 

تکونم میداد ... نوازشم میکرد ... میبوسیدم ... اما ... آروم نمیشدم که نمیشدم ...

فکر اون حصار و آرامشش ... اون حصار و امنیتش ... نمیذاشت، بخدا که نمیذاشت ...

نالیدم : مامان ؟ میگی شیدا بیاد ؟ 

آروم چونه اش رو از روی سرم برداشت : آره عزیزم ... الان زنگ میزنم بیاد ...

و بدون فوت وقت رفت ...

کمتر از نیم ساعت شیدا اومد ... 

گاهی اوقات آدم ،بعضی حرفها رو حتی به مادرش هم نمیتونه بزنه ... اما وجود یه دوست میتونه کارساز باشه ... حتی یه دوست عادی ... اما من خوشحال بودم که شیدا یه دوست عادی نبود ... که از خواهر بهم نزدیک تر بود ...

نیومده حالم رو فهمید ...دگرگونیم رو درک کرد ... اومد و نشست رو تخت ... 

نگاهم کرد ... نگاهش کردم ... چند دقیقه نمیدونم ... اما هیمنطور نگاهم کرد ... 

لباش به خنده باز شد ... 

شیدا : چقدر پریشونی سارا ؟

چانه ام لرزید ... و باز اشک بود که خودنمایی کرد ... دستم رو به گلویم بردم و سرم رو به بالا و پایین تکون دادم ...

شیدا : نمیخوای بگی چی شده ؟ 

لب باز کردم ... گفتم ... از ترسی که به جونم افتاده بود ... از ترسی که سرم اومده بود ... از اون مامن آرامش و امنیت ... از اون خنده ی مردانه ... ازاون تیله های سیاه و در آخر عذاب وجدان ... روح نا آرام ... گفتم و گفتم ...

یکهو قهقهه ی مستانه اش به هوا رفت : بی خبر کجا سُریدی عوضی ...

و باز ریز ریز خندید ... نگاهش کردم ... نه انگار جدا داشت میخندید ...

- چرا میخندی بیشعور ... حالا من چه غلطی بکنم ؟ چه غلطی شیدا ؟ 

خنده اش آرام شده بود : ای جــــــــان ! هیچ غلطی ... دل بده به دلش ... چرا که نه ؟ حسام خیلی هم خوبه ...

هلش دادم و معترضانه گفتم : چی میگی تو ... حسام دلش یه جا دیگس ... 

با لحن خاص خودش زل زد تو چشمام : دلش یه جا دیگست وتورو بغل کرد ؟ آره ؟

کلافه گفتم : شیدا ؟ اون منظوری نداشت ... من میدونم ...

شیطون شد : تو هیچی نمیدونی ... پسرا الکی یه دخترو بغل نمیکنن ... 

- اه ، روانی ... بگو من چیکار کنم ؟ 

جدی شد : مگه دلت نلرزیده ؟ دیگه چیکار میتونی بکنی ؟ اصلا چه کاری از دستت بر می آد ؟ 

پوزخندی زدم : من و باش رو دیوار کی یادگاری مینویسم ... 

لحظه ای سکوت کردم و ادامه دادم : خاک تو سر بی جنبم ... خــــــــاک ...

با لحن جدی سرشو به سمت پنجره ی قدی اتاقم بر گردوند : آره واقعا ، خـــــاک ... 

تا اومدم جوابشو بدم رو کرد به من : البته خاک تو سر بی عرضت ... 

دلم گرفت از حرفش ... از کلامش ... من بی عرضه نبودم ... دلم ، مال مردم خور نبود ... وقتی دل حسام پیش غزالست و دل غزاله هم پیش اون ... من این وسط کجای دلش میخواستم خودمو جا بدم ؟! اصلا جایی داشتم ؟!!!

دستش رو گذاشت روی پام ... نرم نوازشش کرد : سارا ؟ خواهر من ؟ این قیافه رو به خودت نگیر ... دلت لرزیده ... خطا که نکردی ... به حرف دلت گوش کن ... 

سرم رو با بغض بالا گرفتم : نمیشه شیدا ... من نمیتونم جایی تو دلش داشته باشم ... همه ی دلش غزالست ... تظاهر میکنه که نمیخوادش ... همه ی وجودش عزاله رو داد میزنه ... 

شیدا سرشو تکون داد : داری دیونم میکنیا ! مگه الان این دوتا رابطه ای دارن ؟

- نه ... اما اون موقع غزاله تا صبح بهش اس ام اس میداده ... تازه ... منم هی هلش میدادم سمت غزاله ... میگفتم یه فرصت دیگه بده بهش ... 

شیدا ناباورانه بهم نگاه کرد ... یکهو دو دستش رو بالا آورد و کوبید تو سرم : خــــــــــاک زمین و آسمون تو سرت ...

معترض شدم : اااا ! اون موقع حسام فقط برام حسام بود ... شیدا ... به سالار چی بگم ؟ چی راجع به من فکر میکنه ؟

شیدا به عکس سالار ... درست پشت سرم خیره شده بود ... ساکت بود ....

یهو با خنده گفت : واالله این آقا سالار ، با این خندش معلومه حسابی از این وصلت راضیه ... 

برگشتم و نگاهش کردم ... میخندید ... 

سالار ... کمکم کن ... الان واقعا دیگه باید کمکم کنی ... نمیتونم ... تنهایی نمیتونم ... 

به خواست شیدا دوتایی میزنیم بیرون ... تو خونه موندن و خودم رو حبس کردن ، به قول شیدا یه خریت محض بود ... 

پشت رل نشسته بودم و به روبرو نگاه میکردم ... هنوز وارد خیابون اصلی نشده بودم که صدای شیدا بلند شد : به علی گفتم داریم میریم بیرون ، میگه لازم نکرده ! پاشین بیاین اینجا ... 

ناراضی از حرف شیدا اخم ریزی میکنم : اه ! حالا باید لحظه به لحظه گزارش کار بدی؟

چشماشو درشت کرد : فکر کن نگم !!! بفهمه کلمو میکنه !

ابروآم میره بالا : اوهو! نمیخوره بهش !!!

لحنش سریع شیطون میشه : فکر کنم حسام هم غیرتی باشه ها !

جوابش رو نمیدم ... با شنیدن اسمش یاد حصارامنیتش می افتم ... او دلم هزاران خروار خاک رو بر سر غزاله میریزم... چطور همچین حماقتی کرده ؟!

غزاله ؟! حسام ؟! من ؟! 

باز دوباره همون عذاب وجدان ... همون افکار مالیخولیایی این دو روز هجوم میاره به مغزم ...دستم اتوماتیک وار میره سمت ضبط ... بی توجه به داشتانی که شیدا داشت تعریف میکرد و من حتی یک کلمه اش را هم نفهمیده بودم !

صدای پر از اعتراضش را میشنوم ... اما اهمیت نمیدهم ... دارم دیوانه میشوم ... داشتم دیوانه میشدم و اون لحظه واقعا چه اهمیتی داشت که " علی پریروز از خانواده ی شیدا پرسیده !!! " واقعا چه اهمیتی داشت ؟!!!

گوش سپردم به خواننده ... 

زیادتر کردم صدا رو ... بدجور هم حس من بود ... بدجور ...

" به این حس شبیه عشق ... به این نزدیکی بین ما ...

به هر جمله ... به هر لبخند ... به حال و زورم این روزا ...

میدونم اعتباری نیست ...یکی از ما یه روز میره ... 

یکیمون زنده میمونه ... یکیمون تنها میمونه ..."

خدایا ؟ اصلا اون یکی از حال و روزم خبر داشت ؟ من چطور این قدر سست بودم ؟ چطور ؟ من تشنه نبودم ... من ندیده نبودم ... اما چی داشت آغوشت لعنتی ؟! چی ؟؟؟ من حالا چیکار باید بکنم ؟ کی جواب دل من و میده ؟ دلی که از الانم هیچ برگ برنده ای نداره ... هیچی ... وقتی حریف قدری مثل غزاله رو روبروش میبینه ... بایدم از شروع راهی که میدونه به هیچ نمیرسه سر باز بزنه ... 

"به این لحظه ... به این حالت ...نمیتونم کنم عادت ...

همش تقصیر تقدیره ... یکیمون آخرش میره ..."

آی تقدیر لعنتی ... آی ...

"به این لحظه ... به این حالت ...نمیتونم کنم عادت ...

همش تقصیر تقدیره ... یکیمون آخرش میره ..."

از نویزی که روی آهنگ می افته میفهمم که گوشیم داره زنگ میخوره ... زودتر از من شیدا برش میداره ... حتما مامان تماس گرفته ... چون بعد از دو روز خاموش موندن گوشی مطمئنا تماس گیرنده هاش قطع امید میکنن ... 

برمیگردم سمت شیدا که ببینم کیه که تماس گرفته که ... با چشمای از کاسه در اومده ی شیدا روبرو میشم ...

بهش چشم میدوزم : خوب زهر مار ... کیه مگه ...

گوشی رو با شدت به سمتم هول میده ... و پر از استرس میگه : حسامه ... جواب بده ... بدو... 

قلبــــــــم ... نبض میگیرد ... 

زود است ... بخدا که این نبض گرفتن ها ... خیلی زود است ...

تا بخودم بیایم قطع میشود ... 

شیدا بیشتر از من هول کرده میگوید : وای ! قطع کرد ... بدو سارا ... بدو تو بگیرش ... 

پا رو دلم ... رو قلب بی قرارم ... رو قلب تازه جون گرفته ام میگذارم ... بیرحمانه ...

- نه خودش بخواد زنگ میزنه دیگه ...

صدای موبایلم همراه با جیغ شیدا بلند میشود : بیــــــا ،زنگ زد ...

تماس را برقرار میکند و گوشی رو به سمتم میگیرد ... 

همرا با گفتن "الو " راهنما را ، برای گوشه ای پارک کردن ماشین میزنم ...

دلخور است ... از نحوه ی سلام دادنش ، داد میزند که دلخور است ...

حسام : سلام خانم فرح بخش ... صداتونو بشنویم ...

به خودم مسلط شدم ...

- سلام حسام ... خوبی ؟

حسام : من خوبم ... اما شما بهتری ...

لحن آدمای شرمنده رو به خودم گرفتم : من واقعا شرمندم ... باید باهات تماس مسگرفتم و تشکر میکردم ازت ... ببخشید ... اما واقعا مریضم ...

حسام : من مگه برا ی اینکه تشکر کنی زنگ میزدم ؟ بعدشم ؟ ناخوشی و داری میری خونه ی علی ؟

علی دهن لق !!! نخود در دهانش خیس نمیماند ... چشم غره ای نثار شیداکردم ... چون فعلا فقط او در دسترسم بود ...

- آره ... حوصلم سر رفته بود ... شیدا گفت پاشو بریم بیرون ... منم موافقت کردم ... اما علی آقا رگ غیرتشون زد بیرون ، گفت بیاین همینجا !!!

ساکت بود ... صدای نفس هایش می آمد ...آروم و منظم ...

سکوت را شکستم : آقای دکتر خوبن ؟

بدون توجه به سوالم ، با لحن آرومی گفت : خوبی ؟ 

لرزیدم ... به خود لرزیدم ... نکن حسام ... اینکار ها رو با دل بی جنبه ام نکن ... بخدا که گناه دارم ... نمیخوام قدم تو راهی بگذارم که میدانم ... مات میشوم ....

- خوبم ... 

حسام : بابات ... اون شب دیگه چیزی نگفت ...

به گفتن " نه " بسنده کردم ...

حسام : همش استرس داشتم نکنه باز چیزی بهت بگه ...

چشمانم را بستم ... سرم را به پشتی تکیه دادم ... به خاطر من استرس داشت ... به خاطر من ...

نمیدانم از کجا ... از کجای مغز معیوبم بر لبم جاری شد : از غزاله چه خبر ؟

شیدا آنچنان محکم پیچید به طرفم که حس کردم ... رگ به رگ شدن گردنش را ....

پوف محکمش را شنیدم : دیشب بهم زنگ زده بود ...

اخم ریزی نشست رو پیشونیم ... 

- خوب ...

حسام : جالب بود !!! حال تورو میپرسید ... 

صورتم پر از تعجب شد : واقعا ؟!!! لطف داره ...

حسام : ای بابا ... شما زنا ... شما زنا رو فقط یکی مثل خودتون میشناسه ... دو هفته دیگه مهمونی گرفته ... ازم خواست حتما توروهم ببرم ...

دیگه شاخام داشت میزد بیرون ..

- مهمونی ؟!!! مگه تو جریان طلاق و طلاق کشیش نیست ؟

کلافه گفت : نمیدونم والله ...اما ...

مکث کرد : میخوام برم مهمونیش ... 

یخ زدم ... میخواست بره مهمونیش ؟ مگه نمیگفت عید به عید خونه ی عموش پا میزاره ؟ مگه ...

صداش پیچید تو گوشی : با تو ...

طول کشید تا جمله اش را آنالیز کردم ... با من ؟؟؟

لبخندی رو لبم پیدا شد ... فعلا فرمان دست دلم بود ... دلم فرمان میداد ... که اون لحظه سکوت کنم ... سکوتی به علامت رضا ... 

حسام : چقدر دیگه میرسین خونه علی ؟

هنوز مست از پیشنهادش بودم و با همون آرامش گفتم : نمیدونم ... چطور ؟

حسام : آروم بیا ... من پنج دقیقه دیگه میرسم ... فعلا ... 

اصلا نفهمیدم خداحافظی کردم با نکردم !!! گوشی از دستم افتاد ... این حس ... داشت ثانیه ای پیشرفت میکرد ... تو رگ و پی ام .... 

شبدا زد زیر چونم : هـــــــــــان ؟ جمع کن لب و لوچتو ... چی گفت ؟

با لبخند به طرفش چرخیدم : بگو چی نگفت ...

برایش تعریف کردم ... او از من خبیث تر، نقشه میکشید برای به دام انداختن حسام ... که همه یشان از نظر من در بودند ... حسام باید تکلیفش با دلش روشن میشد ... باید خودش را ... عشقش را ... شایدم عشق کهنه اش را پیدا میکرد ...

ناگهان از فکر دیدنش ... یخ بستم ... دوباره ...

برگشتم سمت شیدا : شیــــــــدا ؟ اونم داره میاد خونه ی علی ...

بیخیال ، دستش را کوبید رو رونهای خوش فرمش : ای جــــــان ... مراسم داریم ما ...

- چی میگی ... وای من چیکار کنم ؟

به سمتم چشم غره ای رفت ...

شیدا :لوس نکن خودتو ... بگاز ببینم ... کار رو بسپر دست کاردان ...

و با فخر به خودش اشاره کرد ...

کاویدمش ... تو این یه کار ... استاد بود ...

آنچنان دلبری را از بر بود ... که انگار مادر زادی دلبر به دنیا آمده ...

ماشین را از روی آسفالت ، به مقصد خانه ی علی کندم ....

نمیتوانستم از ماشین پیاده شوم ... شیدا به ضرب کتک و نیشگون از ماشین پیاده ام کرد ...

شیدا : نمیفهمم ... این مسخره بازیا چیه ! بابای من بود تو ماشین کلی نقشه میکشید ؟؟؟

دستان یخ زده ام را جلوی دهانم گرفتم و ها کردم ...

- شیدا ... نفهم، بفهم !!! حالمو بفهم ...

در حالیکه دستش رو به سمت زنگ میبرد آهسته گفت : لوس بازی در نیار ، دیگه زنگ و زدم ...

پله ها رو با قدمهایی لرزون طی میکردم ... میدونستم که رسیده ... هم اینکه گفته بود پنج دقیقه دیگر در خانه ی علیست و هم اینکه ... مگر میشد زانتیای دودی رنگش را نشناسم ؟!!!!

دم در پارک بود ...

صدای علی آمد ...

علی : سلام ... یه کم دیگه لفتش میدادین ...

بهش چشم غره ای رفتم : قرار نیست اینطوری کنیا !

سینه سپر کرد : چطوری ؟

کفشهایم را در آوردم و مقابلش ایستادم : اینطوری دیگه ... نزاری با دوستم یه بیرون مجردی بریم ...

و به عقب هلش دادم ... شیدا زودتر از من وارد شد و من هم پشتش ... 

علی پشت سرمان می آمد : شرمنده ... دوستتون دیگه مجرد نیست که ! 

شیدا ، با نیش تا بنا گوش باز شده برگشت و به علی نگاه کرد ... من به خودم میگفتم سست !!! اینکه از من بدتر بود ...

راهروی علی اِل مانند بود که به پذیرایی منتهی میشد ... تا پیچیدم تو پذیرایی ... شکار دوچشم سیاه نظاره گر شدم ... هم چشمانش ، هم لبانش میخندیدند ... 

با آهسته ترین صدای ممکن سلام دادم ... جوابش میان صدای علی گم شد ...

به بارونی ام اشاره میکرد ... یعنی درش بیار ... 

در همان حالت میگفت : فهمیدی سارا خانم ؟ 

مسخ دو چشم سیاه بودم ، اما پررویی ام را حفظ کردم ... صدایم مرتعش بود ... 

- بیخودا ، حتی زنای متاهل هم حق دارن با دوستاشون مجردی برن بیرون ... دیگه مگه اینکه مرداشون برای عهد قجر باشن ...

و با دست به سرتاپای علی اشاره کردم ... 

شیدا هنوز در حال سلام و احوالپرسی با حسام بود ... 

علی خنده کنان به سمت آشپزخانه میرفت : خدا به داد اون کچلی برسه که بخواد تورو بگیره !!! 

تو همین موقع شیدا بلند گفت : چی ؟ چی ؟ کی میخواد سارا رو بگیره ؟!!

چشمام درشت شد ... میشناختمش ... میدانستم حتما الان یه درشت ، بار حسام میکند ...

زیر لب غریدم : کسی قرار نیست منو بگیره ...

باز جیغ جیغ کرد : نه الان علی یه چیزی گفت ...

تو مبل چرم علی فرو رفتم ... خدا به داد برسد ... 

علی با چهار تا لیوان چای داخل پذیرایی شد : میگم بیچاره اون کچلی که اینو میخواد بگیره ...

شیدا نگاهی به من کرد ... پیچ و تابی به سر و گردنش داد ... نگاهی نثار حسام و کرد و در آخر رو به علی گفت : اولا اونی که سارا رو میگیره مطمئنا کچل نیست ... 

بیشتر داخل مبل فرو رفتم ، جلوی این را نگیری الان مشخصات حسام را میدهد !!! 

ادامه داد : بعدشم ، فکر کن ، یک درصد ، اونی که سارا رو میگیره بیچاره بشه !!! تو خوابشم دختری مثل سارا نمیتونسته ببینه ... مگه نه آقا حسام ؟؟؟؟

وای ... آب شدم ... محو شدم ... این آقا حسامِ آخرت دیگه چی بود ؟!!!!! 

علی وارد حرف شد : اوهو ! یه خورده نوشابه برای هم باز کنین توروخدا ... تعارف نکنین !!!

مجلس گرم شده بود و خدا رو شکر از قضیه ی شوهر دادن من گذشتند و به اینکه دخترا هود شیفته اند رسیده بودند ... که شیدا ، این فمنیسم تمام عیار، نگذاشت جمله اش کامل شود که شروع کرد به بحث و...

یکی علی میگفت ... یکی شیدا و من و حسام تماشا میکردیم و گهگاهی چیزی میگفتیم ... که با بلند شدن صدای موبایل حسام ، صدای این دو کمی پایین آمد ...

موبایل ، دم دست علی بود ... دست انداخت و آن را برداشت ... همین که به صفحه اش نگاه کرد با چشمانی از حدقه در آمده ، با لبخند مرموزی رو به حسام گفت : به به ! شیرینتونه آقا فرهاد !!!

نگاهم رو حسام خشک شد ... شیرینِ فرهاد ؟؟؟ به این زودی من مات شدم ؟ 

چهره ی حسام جدی شد ، دستش را به سمت علی دراز کرد : حرف مفت نزن ... بده ببینم کیه ! 

علی با خنده گوشی را به دست حسام داد : والله غَزَل سیو شده ... دیگه خودش گویای همه چیزه دیگه ...

حسام ، گوشی رو از علی قاپید ... شیدا من را نگاه میکرد و من حسام را ...

زمانی به خودم آمدم که دیدم حسام گوشی رو دم گوشش گذاشته و دست من رو محکم کشید و از روی مبل کند !!!

اینقدر این اتفاق سریع رخ داد که حتی مهلت اینکه به شیدا نگاه کنم پیدا نکردم ... قیافه ام کاملا شکل علامت سوال شده بود و نمیدانستم قصد حسام از این حرکت چیست!!!!

وارد اتاق علی شدیم ، حسام سریع در رو بست و دکمه ی اتصال را زد ... نفس نفس میزدم و کنجکاو به حسام خیره شده بودم ... مکالماتش را نمیفهمیدم ... گوشم چیزی نمیشنید و چشمانم محو چشمان خیره ی حسام بود... 

دستم را کشید و روی تخت نشاند ...

جسام : مرسی ، شما خوبی ؟

....

حسام : آره ، شما ...

نیمرخش را میکاویدم که با نگاهش غافلگیرم کرد ... 

دستش آمد بالا و با خنده ی محوی ، روی دماغم نشست ... فشار کمی به دماغم داد و زیر لب گفت : اونطوری نگا نکن !

دستم رفت سمت دماغم و فکرم پر زد به سمت اینکه " مگه چطوری نگاش میکنم ؟!! "

حسام : نه ، خونه نیستم ... خبر هم ندارم از خونه ...

.....

نگاهم کرد و پشت تلفن گفت : من ؟ من پیش بچه هام ...

......

حسام : بچه ها کین ؟!

نمیدونم جرا خوشم نیامد از اینکه مکالمه اش را طولانی میکرد و سوالاتش رو تمام و کمال جواب میداد ... دوست داشتم همون اول میگفت بیرون است ... یا چه میدانم بهانه می آورد ... اما نشسته بود و دونه به دونه به سوالاتش گوش میداد و حواب میداد ...

جفت دستم را روی پایم گذاشتم و آمدم که بلند شوم ... با دستش مچم را گرفت ...

حسام : یه لحظه گوشی ...

و بعد رو به من کرد : کجا ؟ 

به در اشاره کردم : بیرون ... 

حسام : بشین ، کارت دارم ...

دست آزادم رو روی هوا چرخوندم : حوصله ندارم حسام ... توام که داری حرف میزنی ...

بدون توجه به من گوشی رو روی گوشش گذاشت ...

حسام : غزاله ، من باید برم ...

......

حسام : آره ، سارا بود ...

.....

حسام : سلامت باشی ... فعلا ...

گوشی رو قطع کرد و خیره نگاهم کرد : گل کاشتی ...

گیج نگاهش کردم : چی ؟

حسام : به موقع صداتو شنید ... 

- چی میگی ؟ 

حسام : صداتو شنید ، فهمید با توام ... ماهم همینو میخواستیم دیگه ...

قیافه ام در هم رفت : ما ؟!!!

بلند شد و رو برویم ایستاد : غزاله بود سارا ... صداتو شنید ... الان دیگه مطمئن شد من و تو یه سر و سری با هم داریم ...

دستم رو با خشونت از دستش کشیدم بیرون ... رو به رویش گارد گرفتم ...

- چی میگی حسام ؟ معلوم هست ؟ تو اصلا قصدت چیه ؟ میدونی اگه بفهمه ، که حتما میفهمه چقدر برات بد میشه ؟ تو اول ببین با خودت چند چندی بعد بشین نقشه بکش ... 

سرد شد ... سخت نگاهم کرد : من میدونم با خودم چند چندم !

- نه ! عمرا اگه بدونی ...

حسام : اینقدر میدونم که هر چقدرهم که غزاله رو دوست داشته باشم ... هر چقدر هم که روح و روانم باشه نمیتونم با یه آدمی که یک بار بهم خیانت کرده زیر یه سقف برم ... 

سرم رو تکون دادم : داری خودتو داغون میکنی ... تو هنوزم دوسش داری حسام ... دیدی چطور به سوالای مسخرش جواب میدادی ؟ چرا گول میزنی خودتو ؟

عصبی دست کشید بین موهاش : اصلا اره ... گیرم که من دوسش داشته باشم ... چه فایده ؟

محکمتر گفت :چه فایده ؟!!! وقتی خیانت کرد ... وقتی این همه سال عشق و یه تیپا بهش زد گفت هری ... چه فایده ؟

تو دلم ، سرش داد کشیدم : خوب ، چرا با دل من بازی میخوای بکنی ؟ به من چه ؟ آخه به من چه ؟

چشمانش را بست و با دو دستش سرش را فشرد ... 

در همان حال گفت : ازت کمک خواستم سارا ... یا کمکم میکنی یا نمیکنی ... اما اصلا فکر نکن من خرم و سرم و میندازم پایین و دوباره میشم همون حسام احمق !!!

نمیدونم چرا اما ته دلم قلقلک رفت ... این یعنی فکر خونه یکی شدن با غزاله رو از سرش بیرون کرده ... این یعنی یه کوچولو نور امید ... این یعنی سارا خانم ، یه خورده خودتو تکون بده ... این یعنی ... این یعنی امید به آینده ...

بی اختیار لبخند نشست رو لبم ... 

از خنده ام خندید ... 

حسام : به چی میخندی توی موش ؟

از شنیدن لفظ موش ... اونم تو این حالت از دهان حسام ... خنده ام شدت گرفت ... 

دستم را کشید : بیا بریم تا برامون حرف در نیاوردن .... بیا بریم ...

دستگیره را به سمت پایین کشید ...

با لودگی گفتم : همین ؟ چه ماموریت آسونی بابا !!!

چشمانش گرد شد : جانم ؟ ببخشید توقع بیشتری داشتی ؟

تازه فهمیدم چه حرف بدی زده بودم ... 

چشم غره ای همراه با خنده نثارش کردم : برو ببینم بی تربیت !!!

دستانش را از دو طرف باز کرد : والله بخدا از حرفت چیز دیگه ای نمیشد برداشت کرد ...

جیغ زدم : حســـــــــــــــــــام ...

استاد ، برگشت سمتم و انگشت اشاره اش را گرفت سمتم و با عصبانیت مصنوعی گفت : هنوز اینقدر بی غیرت نشدم سرم داد بزنیا ! دفعه ی آخرت باشه ...

خندم گرفت ... هولش دادم به سمت پذبرایی ...

- برو بابا جوگیـــــــــــــــــر...

اماواقعا نه دلم از این جو گیریش مالش میرفت ...

فکردو هفته دیگه نمیزاشت راحت باشم ... هیکلم خوب بود ... اینقدر خوب که زبان زد خاص و عام بود ، اما خودم احساس رخوت میکردم ... هیچ تازگی تو رگهام جریان نداشت ... دوهفته زمان کمی بود اما من تلاشم رو میکردم ... بساط تردمیل و بخور پونه و کلاب رو راه انداختم ... دوتایی با مامان ... کاملا واضح بود که مامان از این همه تغییر من به وجد اومده ، پا به پا همراهیم میکرد ، تشویقم میکرد ... شیدا هم همینطور ... از من بیشتر ذوق داشت ...

وقتی تنها میشدیم ، شروع میکرد لحظه به لحظه ی مهمونی رو تداعی کردن ... اینکه من چه رفتاری باید داشته باشم ... چه رفتاری نباید داشته باشم ... خودم میدانستم اینها رو ... اما وقتی شیدا یادآوری میکرد ،احساس بهتری داشتم...لباس برایم خیلی مهم بود ... باید کمی سارا میشدم ... آن سارای قبل! نه اینی که هستم ... باید فاصله میگرفتم ... 

لباس قرمز رنگی رو اتنخاب کرده بودم ... قرمز روشن ... تا بالای زانو بود و تقریبا چسبان ... با یقه ای قایقی و پستی که تا دو وجب بالاتر از کمر باز بود ... اولش با رنگش مشکل داشتم ... الا و بالله که من این را نمیپوشم ... اما زورکردن های شیدا نتیجه داد و وقتی به خودم آمدم که لباس به اندازه و قواره ام تنم بود ... الحق والنصاف هم که زیبا بود و چشم گیر ... 

جسام تقریبا هر دو زور کیبار مهمانی را بهم گوشزد میکرد ... و من ، فیلم بازی میکردم که به این مهمانی بی میلم ... اما در باطن ، از اینکه در کنار حسامم بال و پری داشتم وصف نشدنی ... شده بودم یک دختر بچه ی دبیرستانی دل داده ... خودم گاهی اوقات خحالت میکشیدم ... خودم را حفظ میکردم ، جلوی حسام همان سارای قبل بودم و حتی عبوث تر ! اما وقتی تنها میشدم ... وقتی کسی نبود بی قیدو شرط جولان میدادم ... آی جولان میدادم ... 

روز قبل از مهمانی حسام بهم زنگ زد ... گفت که بدنبالم می آید ... و من کیلو ، کیلو قند در دلم آب میکردم ...

بماند که از صبح مهمانی چقدر استرس داشتم ... چقدر بدنم یخ بود و چقدر لج شیدا را در آوردم ...

و شیدا مدام گوشزد میکرد ...

" اونجا فقط پیش حسام وایسا "

" نوشیدنی نخوری به وقت !!! " 

" گاهی اوقات ، مثلا حواست نیست دستتو بنداز تو دست حسام "

و من با چشمانی گرد شده رو بهش میکردم که : وا ! همینم مونده !!!

میزد تو سرم و میگفت : منگل ، میگم مثلا حواست نیست ...

با کلی سفارشو تذکر حاضر شدم ...

موهای لختم رو باز گذاشته بودم و از یک ور روی شونه ام ریخته بودم تا پشت باز لباسم معلوم بشه ... 

آرایشم ، خیلی خیلی ملایم بود و عوضش ... رژ زرشکی ام حسابی عوضش را در آورده بود ... 

حاضر و آماده منتظر زنگ حسام بودم ... زیاد انتظارم طولانی نشد ... با یک زنگ خبر آمدنش را داد ... 

باز دستانم یخ کرد ... باز فشارم به سرعت به زمین برخورد کرد و باز ... دستپاچه و هول ، مونده بودم وسط اتاق که شیدا دستم را کشید ...

شیدا : بیا برو گمشو تا لهت نکردم ... اونجا اینطوری مجسمه بازی در نیاری توروخدا ...

بی توجه به حرفش خداحافظی گفتم و از پله ها سرازیر شدم ... 

در را باز نکرده ، صورتش را روبرویم دیدم ... دستش طرف زنگ بود و خیره بهم نگاه میکرد ...

لب باز کردم : داخل کاری داری ؟

نگام کرد و بعد از چند ثانیه گفت : نه ... دیر کردی ... 

ساکت شد و بعد با لبخند ، مثل همون لبخندای مردونه ی دیوانه کننده گفت : خودتی سارا ؟

از لحنش خندم گرفت ...دکمه های بارونیم باز بود و لباسم معلوم ...

از سرتاپایم را کاوید 

ابروهایم بالا رفت : خود خودمم ... بریم تو ماشین ؟ 

نگاهش را گرفت ... سوییچش را تکان داد و به سمت ماشین حرکت کرد : بریم ...

از پشت نگاهش کردم ...

پیراهن مردانه ی چهار خونه ی آبی پر رنگ و سفیدش هیکل ورزیده اش را به خوبی نمایان ساخته بود... شلوار جین آبی کمرنگش با آن کالجهای آبی پر رنگش ، دریت همرنگ چهارخونه های لباسش ... آن موهای پرپشت غقب رفته و آن صورت شش تیغ ... حسابی خواستنی اش کرده بود ... 

با اشاره اش سریع سوار شدم ... 

بویش را با نفس عمیقی بلعیدم ... آشنا بود اما نمیدانم چرا تا حالا اینقدر بهش توجه نکرده بودم ...

نگاهم کرد با خنده ...

نگاهش کردم ...

- چیه ؟

آرام پلک زد ... مکث کرد و جواب داد : یه جوری شدی ...

اخم ریزی کردم : چطوری ؟

لبخند زد : اخماشو نگا! منظورم یه جور خوب بود ... 

خون در رگهایم سرعت گرفت ... یه جور خوب ؟؟؟

نگاهم به رگهای دستان مردونه اش رفت ... که از زیر آستینهای بالا زده اش معلوم یود ... 

با نگرانی گفتم : حسام ؟ بد نباشه من دارم می آم ...

دنده را عوض کرد و رو کرد به من : بد ؟ چرا بد باشه ؟

- خوب من کی ! غزاله کی ! 

خندید ... شیطون خندید ...

حسام : شما دوست دختر بنده ... 

زدم به بازویش : شوخی نمیکنم ! 

رو کرد به من : منم شوخی نمیکنم خوب ... 

تمام سعی خودم را کردم که بی تفاوت باشم ... نمیدانم چقدر موفق بودم ... 

اما با همان تلاش گفتم : حسام ... من استرس دارم ...

گاز داد : نداشته باش ... من هستم ...

کاش این کلمات ، فیلم نبود ... ماش واقعا ما با هم به مهمانی میرفتیم ... کاش من از روی حواس پرتی دستم را در دستان مردونه اش قفل نمی کردم ... یک لحظه از ذهنم گذشت " کاش ، به این مهمانی نمی آمدم "

شیدا گفته بود که خودم رو برای هر رفتاری از جانب غزاله آماده کنم ... خودم رو نبازم و ماتم نگیرم ... 

اما من مطمئن نبودم که این همه قوی باشم ... مطمئن نبودم ...

حسام جلوی درخانه ای ویلایی توقف کرد ... به خانه نگاه کردم ... ویلایی بود اما معلوم بود قدیمی ساخت است ... مثل خانه ی حسامینا ... نگاهش کردم ... توی آینه داشت یقه اش را مرتب میکرد ... لبخندی نثارش کردم و بدون حرف پیاده شدم ... سریع خودش را به من رساند تا با هم داخل شویم ... زنگ را زد و بلافاصله در باز شد ...

کنارهم قدم برمیداشتیم ... آرام ... هیچ خبری از هیجان درونیم نبود ... هرچه بود ظاهر بود و بس ! 

این همه تلاش کرده بودم ... نباید خراب میشد ... 

در داخل که باز شد ، با دیدن حوریه جا خوردم ... نگاهی به حسام کردم ...

- حسام ؟ نکنه مهمونی خانوادگیه ؟!!!

حسام : خانوادگی که هست اما نه اونجوری !!!

ایستادم ... از حوریه فاصله داشتیم ... 

حسام : چی شد ؟

با دلخوری نگاهش کردم : تو به من نگفتی مهمونی خانوادگیه وگرنه غلط میکردم بیام ...

آمد جلو و دستم را گرفت : اونطوری که فکر میکنی خانوادگی نیست ... جوونای فامیل هستن ...

و من را دنبال خودش میکشید ...

- هر چی ... یالاخره فامیلن ...

حسام : خوب باشن ...

به حوریه رسیده بودیم که داشت با تعجب بهمون نگاه میکرد ... جایز نبود که جواب حسام را بدهم ... 

حوریه با خنده و پر از هیجان من را در آغوش کشید : چقدر خوب شد که اومدی تــــــــو ! 

و بعد رو به حسام گفت : چرا ایست کردین اونجا ؟

حسام نگاهی به من کرد : سارا فکر کرده بود موبایلش یادش رفته ... 

حوریه مچ دستم را گرفت که با هم داخل شویم ... قدم اول را برنداشته بودم که از پشت کشیده شدم ... 

صدای حسام آمد ، خطاب به حوریه : حوریه ؟ سارا با من می آد !!!

حوریه با نگاه معنا دار و خنده ی معنادارتر از نگاهش باشه ای گفت و رفت به سمت مهمانها ... 

نفهمیدم کی دست حسام کمرم را لمس کرد ... نفهمیدم کی میون اون همه چشم پر از سوال به همه معرفی شدم ... حتی نفهمیدم به چه عنوانی معرفی شدم ! اصلا عنوانی گرفتم ؟!

برایم جالب تر از همه قیافه ی پر از سوال غزاله بود ... مگر خودش اصرار به بودنم نداشت ؟ مگر حسام را کچل نکرده بود که حتما سارا را بیار ... چشمم به چشمانش بود که دستش جلویم دراز شد : سلام سارا جون ، خوشحالم کردی ...

لبخند زدم به رویش: سلام عزیز ، ممنون که دعوتم کردی ...

کم کم دختر عموها و عمه ها ، پسر عموها و عمه ها ... یکی یکی آمدند و هر کدوم به بهانه ای سلام میکردند ، خوش و بش میکردند و میرفتند ... کنار حسام ایستاده بودم و به همه یشان با خوشرویی جواب میدادم ... افراد خونگرمی بودند ... حوریه هم پهلویم ایستاده بود و راجع به هرکی در گوشم نظر میداد ... گاهی اوقات از اظهار نظرش راجع به فردی خنده ام میگرفت و گاهی چشمانم به اندازه ی نعلبکی یزرگ میشد و با ناباوری به آن شخص نگاه میکردم ...

سرمان که خلوت شد ، حسام به جمع پسرها پیوست و من و حوریه تنها شدیم ... البته که حسام کلی ازم معذرت خواهی کرد و من دلیل این همه معذرت خواهی و خنده ی موزیانه ی حوریه را نمیفهمیدم ... 

- حوری ؟ دیدی اولش غزاله چه شوکه شد منو دید ؟

حوریه : آره حواسم بهش بود ...

دستم را روی سینه ام گذاشتم : یه لحظه واقعا معذب شدم ... بخدا خودش اصرار داشت که بیام ...

دستم را در دستش گرفت : آره بابا ، میدونم ... دلیل نگاهش هم این بود که اصلا توقع نداشت بیای ... 

ابروانش را بالا انداخت و با حالتی گفت : اونم با حسام !!!

- یعنی چی ؟ پس قرار بود با کی بیام ؟!!!!

لبخندش بیشتر شد : خنگ نشو دختر ... غزاله مطمئنا عاشق چشم و ابروت نیست که اینقدر اصرار به اومدنت داشته ، البته میبخشیدا اینقدر رک میگم ! میخوام کاملا تفهیم شی !

حواسم را جمع حرفهایش کردم ...

- نه عزیزم ، بگو ببینم ...

حوریه : مطمئنا عزاله میخواسته ببینه تو می آی یا نه ! خوب بالاخره حسام رفتارش با تو جلوی اون عادی نیست ...

سرم رو به علامت تایید تکون دادم و اون ادامه داد ...

حوریه : از اولش هی بهم میگفت " فکر نکنم سارا بیاد " .... 

- نمیفهمم حوریه ! یعنی چی ؟ 

کلافه این ور و اونور رو نگاه کرد و بعد رو به من گفت : چطوری بگم ! اون با این کارش میخواست به حسام بگه " دیدی آقا حسام ، دیدی جرات نداری به کسی جزمن فکر کنی " اما تا تو اومدی دید این دفعه قضیه کاملا جدیه !

قلبم تند تند نبض گرفت ...

- حوریه ؟ خوب واقعاهم اگه حسام به غزاله هم فکر نکنه به کس دیگه ای هم فکر نمیکنه ...

تو دلم خدا خدا میکردم که حرفم را نقض کند ... برایم چشم و ابرو بیاید که " اشتباه میکنی "

اما رو به من کرد و آروم گفت : اینو من میدونم و قرار نیست غزاله بدونه !!!!

نا امیدی در دلم رخنه کرد ... پس حوریه هم اطلاع داشت .... از نقشه ی کشیده شده اطلاع داشت و این یعنی این فقط نقشه بود و بس! البته برای اونها اینطور بود و برای دل من اوضاع کاملا فرق داشت ...

نا امید سرم را به سمتی که حسام و پسر عموهایش ایستاده بودند حرکت دادم ... نگاهش غافلگیرم کرد و چشمکش هیجان زده ام ...

لیوانی که دستش بود را به طرفم کمی بالا برد و سرش را کمی پایین گرفت ...

یعنی " به سلامتی "

لبخند زدم و سرم را کمی پایین گرفتم ... 

لیوان را لاجرعه سرکشید و بدون معطلی آمد به سمتم ... خنده ام گرفته بود از حرکاتش ... کف دستش را نا محسوس بالا میفرستاد و با موزیک ریتم گرفته بود و به سمتم نزدیک میشد ... خنده ام گشاد تر شد که ...

غزاله خودش را جلوی حسام پرت کرد ... پیراهن دکلته ی بنفش رنگش را شناختم ...

خنده بلا فاصله از لبانم محو شد ... حسام هم ایست کرده بود !

اما غزاله ، خیلی ریلکس در مقابلش خودش را پیچ و تاب می داد و با تکون دادن موهای زیتونی رنگش حسابی دلبری میکرد ... اولش برگشت و با لبخند نگاهم کرد ... یعنی که یعنی ... 

به سمت حوریه نگاه کردم ... مثل من محو رفتار بچه گانه ی غزاله شده بود ... حسام هنوز هم تو شک بود اما کم کم داشت ریتم میگرفت ... چشم گرفتم که نبینم ... که نبینم دلبری حریف قَدَرَم را ... که میدانستم در مقابلش ، هیچ برگ برنده ای ندارم ... 

سرم را به سمت دیگری سوق دادم ... پا رو پا انداختم و سعی کردم حرفهای شیدا را برای خودم تکرار کنم ...

تکرار مکررات ... 

دست حوریه نشست روی رون های خوش فرمم ... نفس عمیقی کشیدم و با لبخند نگاهش کردم ...

با نگاهش سمتی که میرقصیدند رو بهم نشان داد ...

برای اینکه حساسش نکنم خیلی عادی برگشتم به سمتشان که با دیدن صحنه ی روبرو ... تمامی آموزه های شیدا محو شدند ...

غزاله خوب میدانست که چه کرده با روح و روان حسام ... اما حسام چرا اینقدر گرم با او میرقصید ؟ 

کله اش داغ بود ؟؟؟؟ مگر به سلامتی من ننوشیده بود ؟؟؟ پس چرا با غزاله ...! 

غزاله بیشتر از حد مجاز به حسام نزدیک شده بود ... دستانش را گرفته بود و با تمام قدرت داشت حرفهای خواننده را خطاب به حسام تکرار میکرد ... 

چرا دستانت را به او سپردی حسام ؟!!!! 

نمیتوانستم ببینم ... چی را تماشا میکردم ؟ رویم را گرفتم ... و از حوریه آدرس دستشویی را خواستم ... برای اینکه متوجه حال دگرگونم نشود موقع بلند شدن با خنده رو کردم به حوریه و گفتم : بی خیال ... نگاشون نکن ... هیز بازی در نیار ...

حوریه لبخند زد اما نه مانند لبخندهای همیشه ...

امدم به سمت دستشویی بروم که صدایش را شنیدم " وایسا منم میام "

و همراهم آمد ... 

نمیدونم چند دقیقه کارمون طول کشید ، همچنان حوریه گرفته بود ... قبل از ورود به جمع نگهش داشتم ... 

- حوریه ؟ چت شد یهو ؟ ناراحتی ...

سرش را گرفت پایین و با گرفتگی گفت : غریبه نیستی ، دلم به حال برادرم میسوزه ... ولش نمیکنه این غزاله ... ولش نمیکنه ... 

شانه اش را فشاری دادم : حوریه ؟ حرص نخور بابا ... 

و باخنده اضافه کردم : مثل اینکه خودم باید وارد عمل بشم ...

خنده ی بلندم ، اوراهم به خنده وا داشت ... دوتایی خنده کنان وارد مجلس شدیم ... زیر چشمی دنبال حسام گشتم ... شکارم کرد ... روی صندلی کنار آقایی نشسته بود و نگاهش به ما ... 

به محض دیدن ما ، از جایش بلند شد و به طرفمان آمد ...

تصمیمم را گرفته بودم ، باید خودی نشان میدادم ... 

دست در جیب نزدیکمان شد : کجا بودین ؟ 

بدون نگاه به صورتش ، رویم را به حوریه کردم و در نهایت آرومی گفتم : حوریه ؟ من میرم یه لیوان شربت بگیرم تشنمه ... 

و بدون معطلی از کنار حسام، بدون کوچکترین توجهی گذشتم ... خرامان ، خرامان به سمت اُپِن آشپزخانه در حرکت بودم و حس کردم بُهت رو در نگاه حسام !

نباید مثل این بدبختها ، خیره نگاهش میکردم تا بلکم بهم توجهی کنه ... نه این راهش نبود ...

همزمان با من دستش به سمت لیوانها آمد و مثل من لیوان شربتی برداشت ... نیم نگاهی هم نکردمش و به سمت جمعیت در حال رقص برگشتم ...

شانه به شانه ام ایستاده بود و به روبرو نگاه میکرد ... درست یه سر و گردن از من بلندتر بود ... جرعه ای از نوشیدنی ام نوشیدم ... سعی میکردم نه بهش نگاه کنم نه توجهی بهش داشته باشم ... فکر میکنم فهمید ... چون سرش را کنار گوشم آورد و آروم زمزمه کرد : خوبی ؟

بدون اینکه نگاهش کنم اوهومی گفتم و گوش دادم به آهنگ ملایمی که فضای سالن رو فرا گرفته بود ...

سنگینی نگاهش را حس کردم ...

غزاله رو دیدم که دست پسری رو که فکر میکنم پسر عمویش میشد گرفته بود و به وسط پیست رقص می آمد ...

پوزخندی زدم و رو به حسام گفتم : اوا ! پارتنرتون پیچوندتت که ...

جرعه ای دیگر ... برای حفظ آرامش خوردم ...

نفسش که به گوشم خورد ، تمام نتنم مور مور شد ...

حسام : پارتنر من ؟ چی میگی ؟

خشن برگشتم به سمتش ، قدمی به عقب رفتم و زل زدم به چشمان سیاهش که برق میزد : خودتو مسخره کن ، فهمیدی ؟

دستش را میان موهای آرایش شده و پر پشتش برد ... دمش را با فشاری فوت کرد : من مگه تورو مسخره کردم ؟

سرم را به بالا و پایین تکون دادم : دقیقا ...

دهان باز من را نگاه میکرد ... منتظر ادامه ی حرفم بود ...موزیک با صدایی بلند پخش میشد ، برای همین سرم را زیر گوشش بردم ...

- من واقعا نمیفهمم من و واسه چی به این مهمونی کشوندی ؟!

دستش بین دو کتفم قرار گرفت

وای ! هرچه رشته بودم ،پنبه شد .... اصلا یادم رفت حرفم را ... عصبانتیم را ... 

حسام : سارا ؟ از اینکه با غزاله رقصیدم ناراحت شدی ؟!!!

تعجب در کلامش موج میزد ... 

سعی کردم به خودم مسلط باشم

- نخیر ، به من ربطی نداره این موضوع ... اما تو که میخواستی تو دل اون برقصی و دست تو دست باهاش باشی بیجا کردی منو بعنوان دوست دخترت آوردی ...

صورتش را با حرکتی روبروی صورتم قرار داد ... خودم را عقب کشیدم وگرنه صحنه ی قشنگی ایجاد نمیشد ... 

خنده ی بلندی کرد ... از اون خنده ها که قلب آدم را میلرزاند ... از همانهایی که دوست داشتی فقط و فقط در گوش تو باشد و بس ... هیچ کس نشنود ... چه برسد به رقیب من !!!

خیره به نیمرخش ، منتظر بودم تا جوابم را بدهد ... 

سرش را دوباره زیر گوشم برد ... کلامش بم بود و این خبر از هوش در حال پَرِشَش میداد !!!

حسام :یه موش کوچولو و این همه غیرت ؟!!!

چشمانش سرخ بود ... اما میخندید ... هم چشمانش هم لبانش ... 

زدم به سینه ی ستبرش : برو بابا !!! 

و باز شلیک خنده اش بود که اینبار مرا هم به خنده وا داشت ... 

سرم را بلند کردم که ببینم حوریه کجاست که دیدم ، دیدم رقیب زخم خورده ام را که شش دانگ حواسش به من و عشق قدیمی اش بود ... لبخندی بهش زدم ... مانند خودش ... یعنی که یعنی ... 

اما با این تفاوت که او از من پررو تر بود و به سمت ما حرکت کرد ... چشم در چشم من بود ... همینطور هم لبخندش بیشتر میشد ... 

آمد و کنار حسام ایستاد ، همچنان در میان بازوانش بودم و احساس خوبی بود ... غزاله دستش را بلند کرد و روی بازوی دست آزاد حسام فرود آورد با لحن خاصی گفت : خوش میگذره ؟ چیزی کم نیست ؟

به رویش خندیدم : نه عزیزم ، همه چیز عالیه ...

حسام هم با لودگی افزورد : آره فقط خبری از شام نیست ؟

غزاله خیره شد در چشمان حسام ... عصبانیتش غیر قابل پنهان کردن بود ...

غزاله : چرا دیگه الانا شام هم حاضر میشه ... 

و بعد اضافه کرد : مزاحم نمیشم ... میرم ببینم واقعا چرا این شام دیر شد ...

و بدون هیچ صحبت دیگه ای از کنارمان گذشت ...

از لبخند خبیثانه ای که بی اختیار روی لبانم نشسته بود بدم می آمد ... اما نشسته بود ... موقع شام و بعد از آن حسام همینطور پیشم بود و من غرق تمام حس های خوب دنیا بودم ... از توجهش ، هرچند الکی ... هرچند فیلم ، لذت میبردم و نا خودآگاه لبخندی رو لبانم می آمد ...

آخر شب حسام من را به خانه رساند و رفت ... 

در اتاقم تمام اتفاقها را زیرو رو میکردم ، برای خودم ... برای دلم ... دل بی حنبه ی سست عنصرم !!!

لباسهایم را در نیاورده بودم که صدای دینگ موبایلم خبر از آمدن پیامی داد ...

حسام بود ... سریع ، بدون فوت وقت بازش کردم ...

" امشب واقعا خوشگل شده بودی "

و پایین ترش نوشته بود " موش غیرتی "

تو سکوت اتاقم قهقه ای زدم ... حس خوبی بود که زیر پوستم روان شده بود ...

یادم آمد که تو حال خودش نیست ، که عقل از سرش پریده و مطمئنا صبح که مسیجهایش را بخواند خجالت میکشد ...

برایش فرستادم " مرسی آقای مست ... حالا هم بگیر بخواب ، شب خوش "

اس ام اسم دِلیوِرد نشده جوابش آمد ...

" کی گفته من مستم ؟!!! خیلی هم خوبم ... عالی ... "

خندیدم ... به پیامش خندیدم که چیزی را نقض میکرد که حتی از تو پیامش هم عیان بود ...

جوابش را ندادم ... نمیخواستم صبح که پا میشود ... چشمانش از حدقه در بیاید که او بوده این اس ام اسها را فرستاده !!!! 

یادم رفت که لباسم را در بیاورم ... یادم رفت که خسته ام ... همه چیز یادم رفت و فقط سحنه های خوب امشب در یادم بود و صد البته نعریفشان برای سالارم که همچنان لبخندزنان بالای سرم سراپاگوش حرفهای خواهرش بود ... خواهر تازه دلباخته اش !!!

ناباورانه به چشمهای رفیق گرمابه و گلستانم خیره شده بودم ... این چهره ی خوشحال ... این چهره ی سر از پا نشناس را دوست داشتم ... شیرین تر از شَهد بود برایم ... خواهر تر از خواهر و دوست تر از دوست ... 

با همان لباس خواب روی تخت مقابلش نشستم ... چشمانش تر بود ... نم داشت ... اما نم شادی بود ... نه غم ، نه دوری ...

با بهتی خارج از حد تصور گفتم : جان من ؟ بگو مرگ سارا ... بگو ...

بینی خوش فرم قرمزش را محکم بین دستمال کاغذی مچاله شده گذاشت و فشارش داشت ... صدایش گرفته بود اما هنوز هم تیزی خودش را از دست نداده بود ...

شیدا : بخدا ... به جون مامانم ... اصلا نزاشت به هفته ی دیگه برسه ...

- یعنی چی ؟ وایسا ... وایسا ... من متوجه نشدم ... یعنی تو بهش گفتی که پسر سجودی هفته ی دیگه داره میاد ؟

سرش را بالا ، پایین کرد : اوهوم ...

- بعد صبحش گفتی ، شبش اومد ؟!!!!!!

دوباره اشک ریخت و با جیغ گفت : آره ... نمیدونی چه حالی بودم ... نمیدونی ...

درکش میکردم ... قشنگ بود که چنین مردانگی را از کسی که نفست شده ببینی ... قشنگ بود ... 

با همان صدای گرفته گفت : دیشب تا چهارصبح داشتم گریه میکردم ، میدونی سارا ؟ با اینکه این همه عاشق علی هستم واقعا توقع این کارو نداشتم ...

سرش را به سینه ام چسباندم و با لحن شوخی گفتم : والله بخدا منم این توقع رو نداشتم ...

یه لحظه سرش رو از روی سینم بلند کرد ومقل احمق ها بهم خیره شد ...

- هان ؟

شیدا : زهرمار هان ! یعنی چی منم این توقع رو نداشتم ؟!

با خنده ، دوباره و هزارباره صورتش را بوسیدم : خوب نداشتم دیگه ...

به نشانه ی اعتراض نیشگونی ازم گرفت ...

- خوب بگو ببینم مامان و بابات چی گفتن ؟ 

هیجان زده نگاهم کرد : باورت نمیشه اینقدر از علی خوششون اومده بود که نگو ... مامانم که از قبل میدونست علی رو اما بعد ایکه رفتن میگفت اصلا توقع نداشتم سلیقت اینقدر خوب باشه ...

نگاهش کردم : شیدا ؟ باورم نمیشه ! مامان ، بابای علی چطوری بودن ؟

سرشو گرفت پایین ...

شیدا : اولش که زنگ زدن واسه امر خیر ، معلوم بود زوریه ... آخرای مجلس تازه مامانش بهم گفت عروسم ...

اخم کردم و تند شدم : یعنی چی ؟ دلشونم بخواد ...

نازی کرد : دلشون که میخواد ... علی میگفت " مامانم تمام راه و تو خونه ازت داشت تعریف میکرد " 

جدی شدم ... دوست عادی ام نبود که باهاش رودر بایسی داشته باشم ... 

- خودت چی ؟ 

مشکوک نگاهم کرد : خودم چی ؟

قدرت ادای جمله رو نداشتم ... سرم زیر بود ...

- تا چه حد مطمئنی ؟ به قلبت رجوع کردی ؟

خیره بهم نگاه کرد و بعد چند ثانیه گفت : آره ... قلبم همه جوره راضیه ...

- عقلت ...

نزاشت جمله از دهانم خارح بشه که پرید وسط حرفم : عقلم هم تاییدش میکنه ...

یهو ... هیجان زده ... طوریکه کاملا از من بعید بود ... با جیغ و داد پریدم تو بغلش ... که به خاطر وزن سنگینم پرت شد رو تختم ...

- عـــــــــاشقتم عروس ... 

طولی نکشید که مامان و فریبا نفس نفس زنان جلوی در حاضر بودند ... رنگ مامان به وضوح پریده بود و با دیدن من روی شیدا فکر کرده بود که باز به سرم زده و دارم به قصد کشت شیدا رو میزنم ...

مامان : یا امام زمان ... چی شده ؟ سارا ؟ چته ؟

از حالتش ، هم من ، هم شیدا زدیم زیر خنده .... فریبا که حتی جرات نکرده بود داخل اتاق بیاد ...

حالا مامان بالای سرمون بود و یه دستش رو قفسه ی سینش ... داشت با عصباتین به ما نگاه میکرد ...

تقریبا با داد گفت : زهر مــــــار ، سکته کردم ...

لپ شیدا را کشیدم و بوسیدم و با جیغی که از من بعید بود رو به مامان گفتم : مامان ، داره عروس میشه این دختره ...

مامان اول متوجه حرفم نشد ، اخماش رفت تو هم و کم کم لبخند رو لبش پدیدار شد ... فریبا حالا دیگه پایین تختم ایستاده بود و با خوشجالی بهمون نگاه میکرد ...

مامان : نفهمیدم ، نفهمیدم ... با اجازه ی کی ؟

شیدا خودش را لوس کرد و با دلبری تمام رو به مامان گفت : با اجازه ی شما ... 

حالا دیگه مامان سورت شیدا رو ول نمیکرد ... بعد نوبت به فریبا رسید که با چشمانی گریون برای شیدا آروزی خوشبختی میکرد...

بعد از کلی خوش و بش مامان و فریبا ما رو تنها گذاشتند ...

با شیطنت نگاهی به شیدا کردم : حسام میدونه ؟!

با بیخیالی شونه ای بالا انداخت : نه بابا ... عروس و داماد که ما باشیم دیروز فهمیدیم ... میخوای اون زودتر بفهمه ؟

با خوشحالی شیرجه رفتم رو گوشیم و بدون معطلی شمارشو گرفتم ...

شیدا با لبخند محو شادی کودکانه ام شده بود ...

حسام به تازگی تو شرکت دوستش ، تو قسمت دفتر فنی مشغول کار شده بود ... هم خوشحال بودم که ماری پیدا کرده هم ناراحت بودم که کمتر میبینمش ...

از پیغامهای اون شبش هم نه من چیزی به رویش آوردم نه او چیزی گفت ... 

بار سومین بوق برداشت .. شنیدن صدایش اتوماتیک وار ضربان قلبم را تند تر میکرد...

حسام : بــــــه سلام دوست دختر گرام !!!

این عنوان جدیدم بود ... اما همیشه در ادای این عنوان شوخی درش طوری موج میزد که هیچ فکر دیگری نمیشد در باره اش کرد ... هیچ فکری ...

عادت کرده بودم ...

- سلام آقا حسام ، چطوری ؟

حسام : مرسی خانم خانما ! بزار ببینم ساعتم درسته یا خواب مونده واقعا ساعت نه صبحه و تو بیداری ؟!!!

خندیدم ... به کلام پر از صمیمیتش ...

- اوهوم ... ساعتت درسته ،این سارا خانمه که امروز سحرخیز شده ... البته یه خبر داره ... اگه بدونــــــــی ... اگه بدونــــــــی ...

صدایش کنجکاو شد : بگو ببینم چی شده ؟

- واقعا نمیخوای مژدگونی بدی ؟ 

- محفوظه !! شما بگو ... بنده تا از اینجا زدم بیرون مژدگونی رو تحویل شما میدم ...

از این سرحال بودنش ... انرژی داشتنش ، انرژی میگرفتم ...

شوخی رو کنار گذاشتم و خیلی با طمانینه گفتم : آقا حسام ، کجایی که علی آقا دیشب رفته خواستگاری شیدا خانــــــــم...

بلافاصله بعد از آنالیز جمله با صدایی پر از خنده گفت : جان من راست میگی سارا ؟!

در دلم گفتم به جان تو که میخواهم دنیا نباشد و جان تو همیشه پابرجا باشد ...

نفسی تازه کردم و گفتم : آره بخدا ... ایناها عروس خانم هی و حاضر نشسته جلوم ...

هنوز هم باور نمیکرد : واقعا ؟!

- بله ، واقعا ...

انگار که با خوش باشد گفت : جانم ... امشب چه شامی بگیریم از این علی آقا ...

خندیدم : پس شما با شادوماد هماهنگ کن ... آدرس و ساعت رو واسه ما بفرست ...

قهقهه اش رفت هوا : چایی معطل قندیا ...

خندیدم : چجورم ..

حسام : همین الان بهش زنگ میزنم ...

- باشه پس خبر از تو .... 

حسام : زود خبرشو میدم ...

با یه خداحافظی قطع کردم و بدون توجه به اینکه شیدا جلوی روم نشسته تلفن رو به سینم چسبوندم ...

خنده ی ناز شیدا متوجهم کرد : عزیزم ... ایشاالله به زودی از این شاما از آقا حسام میگیریم ...

با ناامیدی سرم را زیرگرفتم : فکر نیمکنم شیدا ... همه چیز در حد یه شوخیه و یک درصد هم جدی نشده ...

آرام پلک های پف کرده از گریه اش را باز و بسته کرد : صبر داشته باش ... 

دستش را کشیدم و برای اینکه خودم هم از فکر حسام بیام بیرون رو بهش گفتم : بیا بریم اول صبحونه ی عروسیتو بخوریم...

بدون مقاومت از تخت کنده شد و جفتی از پله ها به سمت آشپزخانه سرازیر شدیم ...

سر نیم ساعت نشده اس ام اس حسام اومد با این مضمون که :

" ساعت هفت میام دنیالت ... مژدگونیتم یادم نرفته ، میارم "

آنچنان لبخندی از تیکه ی آخر پیامش رو لبم جا خوش کرد که شیدا گوشی رو از دستم قاپید و با چشمای در اومده شروع کرد به خوندن پیام ...

تموم که شد با چشمای گشاده بهم نگاه کرد و گفت : بابا انی رسما داره بهت نخ میده ...

موهای بازم رو آوردم گوشه ی گردنم و شروع کردم به بافتنش ... لبخندی آرام زدم و در جوابش گفتم : شتر در خواب بیند پنبه دانه !

گوشی را گرفت جلوی صورتم و با جیغ گفت : خنگ جان ! این یعنی یه کم تلاش کنی تو دامته ... 

دوباره پیام رو خوند رو با شیطنت گفت : مژدگونیت ماچی چیزیه ...

شلیک خنده ی جفتمان به هوا رفت ...

گوشیم را گرفتم و رو بهش گفتم : پاشو برو حاضر شو ... فعلا که این رسالتها رو شما باید بر دوش بکشی ... 

در حالی که از روتختم بلند میشد گفت : من میمیرم برای این رسالتهای سنگین ...

* * *

تصمیم گرفتم برای شب ست زرشکی ، سرمه ای بزنم ... مانتوی ابریشم زرشکی رنگ سنتی ام رو که خیلی دوست داشتم رو همراه لگهای سرمه ای رنگم پوشیدم ... همینطور شال همرنگ لگم رو به سرم کردم ... موهایم رو فرق وسط سشوار کشیدم و آرایش مختصری کردم ... علاقه ی خاصی به رژ گونه داشتم ... رژ گونه ی برنزم رو تا میتوانستم وری صورتم پخش کردم ... و در آخر ... رژ لب زرشکی ام رو هم روی لبان کمی برجسته ام به حرکت در آوردم ... بوتهای چرم مشکی و کیفم رو هم برداشتم ... راس ساعت هفت به پایین رفتم ....

برخلاف تصورم ، پدرم هم در حال استراحت بود و روی کاناه ی مخصوصش تقریبا دراز کشیده بود ... با دیدن من تقریبا نیم خیز شد و با لحنی پر از تعجب گفت : به سلامتی کجا بابا ؟

کلا از صبح با یادآوری اینکه روزم رو با حسام سپری میکنم شاد بودم ... نمیتونستم منکر بشم که وجود حسام طندگیم رو دگرگون کرده بود ! دیگه اون سارای تلخ ، افسرده نبودم ... میتونستم خودم رو کنترل کنم ... میتونستم بخندم ... از بودن تو جمع دوستام لذت ببرم ... خیلی وقت بود که لب به سیگار و نزده بودم و چیزی نخورده بودم که عقلم رو زایل کنه ... از این بابت خوشحال بودم اما ... اما این عذاب وجدان لعنتی هنوز دست از سرم برنداشته بود... هنوز هم گاهی اوقات رو قفسه ی سینم سنگینی میکرد و من رو به تلاطم مینداخت ...

در کمال تعجب در جلوی چشمان پراز علامت سوال پدرم گفتم : بااجازت شیدا رو شوهر دادیم رفت بابا ... امشبم از آقا داماد میخوایم شام بگیریم ...

بابا گنگ به مامان که کنار مبلش نشسته بود نگاه کرد ...

مامان هم درجوابش لبخندی زد و گفت : شاپورخان ، شیدا رو شوهر دادیم رفت ...

بابا با خوشحالی از جا بلند شد و با گفتن " مبارک باشه " به سمت تلفن زد تا با بابای شیدا صحبت کنه ...

رو پله ها بودم که تلفنم زنگ خورد ... حسام بود ...

- اومدم ...

خندید : اولا سلام ، دوما 2دقیقه دیگه دم درم ...

خندیدم : سلام علیکم ، منم 2 دقیقه دیگه دم درم ...

با گفتن منتظرم گوشی رو قطع کرد ... داشتم از در میرفتم بیرون که صدای مامان نگهم داشت ...

سرش به کتابش گرم بود و من رو مخاطب قرار داده بود ...

مامان : تو با حسام میری ، شیدا با علی ؟

- بله ...

با یه ابروی بالا رفته نگاهم کرد و گفت : خیلی خوشحالی ... 

از مامان پرسیدن این سوالات بعید بود ... 

- آره دیگه ، شیدا خوشحال منم خوشحالم ...

نگاهی مرموز بهم انداخت و سرش رو دوباره برد تو کتابش و زیر لب گفت : جون عمت ... 

صدای زنگ دوباره ی حسام بلند شد... من تو فکر حرف و چهره ی مامانم سلانه سلانه به سمت در رفتم ...

معمولا ،چهره ی مامان گویای حرفاش بود ... جمله هاش رو کوتاه میکرد و با چهره حرفش یا همون حمله ی کوتاهش رو تثبیت ....

زانتیای دودی جلوی درمون پارک بود و صاحب دوست داشتنی اش بهم لبخند میزد ... با دیدنم سوتی کشید گفت : خانم شما خیلی خوشتیپ شدینا !

از تعریفم غرق در خوشحالی شدم ... سریع روی صندلی کناریش جا گرفتم و منتظر نگاهش کردم ... 

خنده اش گرفت از طرز نگاهم ... لبخندی مردانه تحویلم داد و اومد که دنده را جابجا کنه نا خود آگاه دستش رو گرفتم : هی ... کجا ؟!!!

با ابروهایی بالا رفته نگاهم کرد : چی شده ؟

اخم ریزی کردم : مژدگونی رو رد کن بیاد ...

نمایشی زد تو پیشونیش : آخ ! شرمنده ... یادم رفت ...

با ناراحتی که خودبه خود رو صورتم اومده بود به حلو خیره شدم ...

مظلومانه زمزمه کردم : اشکال نداره ... زود بریم که شیدایینا منتظرمون نمونن ...

خندید : اونا اتفاقا از دیرکردمون خوشحالم میشن ...

نگاهش کردم ... چشمکی زد و گفت : نامزد بازی و این حرفا دیگه ...

لبم رو گاز گرفتم : بیتربیت ... راه بیفت دیگه ... 

گوشه ی لبش به خنده بالا رفت ... خم شد که از صندلی پشت چیزی رو برداره ... توجه نکردم ... که دیدم یه شاخه گل با یه هدیه جلوی چشمام قرار گرفت ...

نمیتونم بگم چه حس خوبی داشتم اون موقع ... مثل بچه ای که بهش بلیط شهربازی رو بدن ناباورانه نگاهش کردم ... حتی نمیدونستم باید چی بگم !!!

باز خندید : مگه میشه مژدگونی دوست دختر گرام رو فراموش کنم ؟! هان ؟!

لب باز کردم : وای حسام ! کادو خریدی برام ؟!!!!

ترمزدستی را داد پایین و آروم ماشین رو به حرکت وا داشت ...

حسام : قابل شما رو نداره ، خدا کنه دوست داشته باشی ...

تو دلم گفتم : مگه میشه دوست نداشته باشم ؟!

اما به زبونم چیز دیگری رو جاری کردم : مرسی حسام ... یه مژدگونی خواسته بودم فقط همین یه شاخه گل بس بود ...

اشاره کرد به کادو ...

حسام : حالا باز کن ...

سعی میکردم به هیجانم غلبه کنم ... کادو رو آروم باز کردم ... 

یه شال یشمی رنگ خوشگل ... خیلی رنگ قشنگی بود ... قدرشناسانه نگاهش کردم : مرسی حسام ، خیلی خوشگله ... همیشه نگهش میدارم ... 

در حالیکه مشغول خوندن مسیج تازه رسیدش بود با خنده قابلی نداره ای گفت و دستش رو روی دکمه های گوشیش لغزوند ...

گوشی رو گذاشت کنار دنده و مشغول رانندگی شد ... شش دانگ حواسم به گوشی بود ... مدام توی گوشم اسم غزاله تکرار میشد و زیر چشمی داشتم یه اسکرین گوشی حسام نگاه میکردم که ...

با دیدن پیغام Delivered To Ghazale قلبم ایستاد ...

خوشحالی ام تو کسری از ثانیه زائل شد و احساس کردم اشک پشت چشمام میخواد خودشو به زور خلاص کنه ... 

رفتار ضد و نقیض حسام یعنی چی ؟ تا کی میتونستم که تحمل کنم ! اصلا میتونستم ؟! حسام که غزاله رو نمیخواست ... پس این اس ام اس بازی ها !!! شایدم باید حق میدادم ... شایدم باید بیشتر درک میکردم ... 

چشمان غمیگینم رو به بیرون دوختم ... 

اعصابم بیشتر تحریک شد زمانیکه صدای دینگ دینگ موبایل حسام خبر از مسیج تازه ای از طرف غزاله خانم میداد ... نتونستم حرصم رو پنهون کنم ... نفسم رو با صدا فوت کردم و اومدم شال و گل رو به حالت پرت بندازم عقب که پشیمون شدم ... 

تا خود رستوران داشت اس ام اس بازی میکرد و من سخت فکرم درگیر این بود که چه حرفی دارن که اینقدر طولانیه ؟! 

نزدیک رستوران ، ماشین کامل ایست نکرده بود که پریدم از ماشین پایین ... نمیخواستم از رفتارم چیزی بفهمه اما دست خودم نبود ... عصبی بودم و نمیتونستم همچین چیزی رو تحمل کنم !

حتی منتظرش هم نایستادم که بیاد ... میتونستم تصور کنم مطمئنا از ماشین تا اینجا هم وقت رو غنیمت میشمرده و همینطور اس ام اس میده...

آه از نهادم بلند شد وقتی که رسیدم سر میز و دیدم شیدایینا هم هنوز نیومدن ... گوشی رو که برداشتم حسام رو دیدم که به طرفم داره میاد ... 

کمی عصبی بود و این از دور هم غیر قابل انکار بود ... بی توجه بهش شماره شیدا رو گرفتم و گوشی رو گذاشتم دم گوشم ...

صداش از پشت سرم اومد : خیلی سخت بود وایسی باهم بیایم ؟!!!

تکیه داده بودم به لبه ی میز و حتی برنگشتم نگاهش کنم ... گوشی شیدا هم هی بوق میخورد اما کسی اونور خط نبود که جواب بده !

صدای قدمهاشو شنیدم و بعد چهره اش رو جلوی روم دیدم : با توام ...

بدون توجه بهش نشستم رو صندلی و گفتم : آره ، خیلی سخت بود ... 

و خودم رو با گوشیم مشغول کردم ... صندلی کناریم رو کشید کنار و با تعجب دولا شد تو صورتم : این چه طرز جواب دادنه ؟

با ابروهایی بالا رفته نگاهش کردم : ببخشید ؟!!!! 

چشماشو ریز کرد : معلوم هست تو یهو چت شد ؟!!!

نگاهمو ازش گرفتم و وانمود کردم که دنبال چیزی تو کیفم میگردم ...احساس کردم زیاده روی کردم و ممکنه لو برم واسه همین همینطور که سرم تو کیفم بود و اون خیره بهم نگاه میکرد گفتم : شیدا گوشیشو برنمیداره ، میشه یه زنگ به علی بزنی ؟!

همون لحظه صدای دینگ مزخرف گوشیش اومد ...

باحرصی که تمام تلاشمو کردم که مخفیش کنم برگشتم طرفش : البته اگه اس ام اس بازیت تموم شد !!!

و در کمال ناباوریش و در مقابل چشمانی که بهم خیره شده بود بلند شدم و به سمت سرویس بهداشتی حرکت کردم ... 

وای ! خـــــــــدا ! دیگه خودمو نمیتونم گول بزنم و هی به خودم بگم حسام به فرصت نیاز داره ... به زمان نیاز داره ... نه ! دیگه نمیتونم ... نمیتونم ببینم جلوی چشمام با غزاله اس ام اس بازی کنه ...

یه چیزی تو وجودم هر لحظه بیشتر تحریکم میکرد که ببینم چی میگه ! چیکار داره با حسام ! تنها راهی هم که به ذهنم میرسید این بود که گوشیش رو یه جوری که نفهمه بردارم ... اینقدر این فکر و وسوسه ی انجامش قوی بود که سریع شد ملکه ی ذهنم ... 

باید شیدا رو هم در جریان میزاشتم ... البته اگه میومد خانم !!!

از سرویس بهداشتی که اومدم بیرون علی و حسام در حال احوالپرسی بودن ... بی اختیار چشمم به گوشی سفیدی خورد که تو دست حسام بود ... انگار که میخواستم قشنگ شناساییش کنم زل زده بودم بهش ...

به طرف شیدا و علی رفتم و صمیمانه بهشون تبریک گفتم ... 

- هی علی خان ! خواهر عروس رو همیشه باید در نظر بگیریا !

و اشاره ای به خودم کردم ...

علی خنده کنان دست گذاشت رو چشماشو گفت : خواهر عروس که رو چشم ما جا داره ! 

به تبعید از لحن لوطی مسلک خودش گفتم : ما چاکریم ...

علی و جسام مشغول حرف زدن راجع به کار علی شدن ... فرصت رو غنیمت دونستم و به شیدا اس ام اس زدم " باید گوشی حسام رو یواشکی بردارم "

نخونده چشماش اندازه ی نعلبکی شد و به طرز تابلویی به من خیره شد ...

سریع براش نوشتم " منگل ! اونطوری نگاه نکن "

و با چشم و ابرو به حسام و علی اشاره کردم ...

برام نوشت " آخه واسه چی ؟ چطوری ؟ بیخیال توروخدا ! شرمیشه سارا ! "

- " بهت میگم ، فعلا باید فقط حواست به گوشیش باشه "

چشمای پراز نگرانیشو باز وبسته کرد و نگاهی گذرا به گوشی حسام کرد ...

وسطای غذا بودیم که چنگالم از دستم پرت شد و رفت زیر پای حسام ... دولا که شدم برش دارم اون هم با من دولا شد ... زودتر از من برش داشت و به طرفم گرفت ...

با لحن مظلومی روی میز رو گشتم و گفتم : دیگه چنگال نیست ...

حسام از روی صنلی بلند شد و به سمت پیشخون رفت ... تو کسری از ثانیه متوجه شدم که دقیقا همون موقعیتیه که میخواستم ... چشمای شیدا قلمبه شده بود و داشت به گوشی حسام اشاره می کرد ... اینقدر هول شده بودم که سرم داشت گیج میرفت ... آخه در عین حال هم حواسم به حسام بود که داشت از آقای پشت پیشخون یه چنگال تمیز میخواست هم شیدا و هم علی که داشت با ولع تمام غذاشو میخورد ...

به علی اشاره کردم که شیدا سریع صورتش رو پیچوند طرف خودشو با لحن مسخره ای گفت : علی جان ، فکر کنم تو چشمام موء

صدای پراز تعجب علی رو شنیدم که گفت : جفت چشمات ؟!!! 

سریع تر از اونچیزی که فکر کنم دست انداختم و گوشی رو برداشتم و رفتم سمت دستشویی ... 

صدای شیدا رو شنیدم که گفت : نه عزیزم ، فکر کنم اشتباه کرده بودم ... 

با خنده از این به قول معروف کار گروهی خودم و شیدا وارد دستشویی شدم و بدون معطلی گوشی رو باز کردم .و سریع رفتم قسمت اینباکس !

آخرین اس ام اسو باز کردم " حسام ، خواهش میکنم زود بیا ... باید باهم حرف بزنیم "

ایشی زیر لب نثار هر جفتشون کردم ...

اس ام اس بعدی " حسام چیو از من سعی داری قایم کنی ؟ توام میدونی که ما باید باهم راجع به گذشتمون حرف بزنیم ... من گذشتمو با تو دوست دارم ... "

نفسم رو محکم دادم بیرون ...اگه دوست داشتی خیانت نمیکردی ...

بعدی " چرا بر نمیداری گوشیتو ؟ چرا وقتی میدونستی امشب میخوام بیام باهات حرف بزنم رفتی بیرون ؟ هان ؟ "

تا حدودی از التهاب درونیم کم شده بود و فهمیده بودم که تمام اس ام اس بازیاش جرو بحث بوده ... 

داشتم از دستشویی میومدم بیرون که صدای دینگ دوباره اومد ... باز غزاله ...

" میشه از اون سارا خانم یه دقیقه دست بکشی و به من گوش کنی ؟! "

وسوسه شدم ... دستم داشت میرفت سمت دکمه ها که خودم رو کنترل کردم ... وای خدا! من چیکار میخواستم بکنم !!! داشتم خودم رو لو میدادم ...

با قیافه ای که صد وهشتاد درجه تغییر کرده بود رفتم و نسشتم رو میز و با اشتها شروع کردم به خوردن ... 

و گوشی رو آروم گذاشتم تو کت اسپرت حسام که از صندلی آویزون شده بود ! 

تا آخر شب همینطور بشاش و لبخند زنان بودم ، خیالم دیگه راحت شده بود و با اینکه هنوز اس ام اس میومد براش اما من خیالم راحت بود ... در کمال آرامش به چشمهای پر از سوال شیدا نگاه میکردم و به او هم آرامش میدادم ...

برگشتنی هم حسام من رو رسوند ... ایندفعه سرحال بودم ... هی صحبت میکردم ... میگفتم ... میخندیدم ... و موقع پیاده شدن باز از مژدگونی حسام تشکر کردم ...

* * *

حدود یک ساعتی بود که رسیده بودم و خوابم نمیبرد ... دونه به دونه اتفاقها رو به سالارم توضیح دادم و ازش خواستم یه خورده بهم آرامش بده ... که من محتاج آرامش بودم ... که من گدای آرامش از دست رفتم بودم ... 

روی تخت دراز کشیده بودم و داشتم عکسهای گوشیم رو نگاه میکردم که از لرزشش فهمیدم پیام دارم ...

حسام بود ... با لبخند بازش کردم که ... 

به محض خوندنش ، خنده از رو لبم محو شد ... 

" تو آدم فضولی نبودی که سارا خانم ! "

وای ! یخ زدم ... منجمد شدم و تنها ری اکشنی که تونستم انجام بدم این بود که لبم رو گاز گرفتم و چشمامو بستم ... 

این از کجا فهمیده بود !!! خدایا ! چرا اینقدر به من شانس میدی آخه ! بخدا نمیخوام اینقدر ... 

دستام نمیرفت به اس ام اس دادن ... انگار فهمید که زنگ زد ... 

کنترل حرکت دستم رو نداشتم که داشت میرفت تا تماس رو برقرار کنه ... 

اینقدر که فشارم یهو افت کرده بود صدام گرفت !

- الو ...

صداش پراز شیطنت بود ... پراز آزار ... انگار که مچ یکی رو گرفته باشه ... انگار که نه ! واقعا هم مچ یکی رو گرفته بود ... مچ من بدبخت رو ! 

هزار بارتو همون چند ثانیه به خودم لعنت فرستادم ...و تنها فحشی که مناسب خودم تو اون موقعیت میدیدم بی عرضه بود که خودم رو باهاش مورد لطف و مرحمت قرار میدادم ...

حسام : سلام خانم مارپل ! خواب که نبودین ؟!!!

نمیدونستم چی باید بگم ... تنها چیزی که مغز معیوبم فرمان داد این بود که " دست پیش بگیر "

حق به جانب و عصبی گفتم : خوب الان که چی ! آره اصلا من فضول !

خندید : خوب منکه حرفی نزدم ... فقط خواستم بگم میومدی از خودم میپرسیدی این همه هم استرس نمیکشیدی ...

اینبار واژه ی دست و پا چلفتی تورو مخم رژه میرفت ...

حق به جانب و کمی مسلط تر از قبل شدم ...

- نمیخواستم فکر کنی فضولم ...

صدای خندش به هوا رفت ... خاک بر سرم با این جواب دادنم ...

عصبانی شدم از خندش ... من اینجا یخ بسته بودم و اون اونجا میخندید ؟!!!! 

- منِ احمق و بگو که نگرانت بودم ... نمیخواستم ناراحت ببینمت ... میخواستم ببینم اگه کاری از دستم بر میآد یواشکی انجام بدم که دیدم نه ! موضوع عشق و عاشقیه ...

و بلندتر گفتم : خاک بر سر من ...

و گوشی رو قطع کردم ...

یه لحظه به تصویرم تو آینه ی پای تختم خیره شده بودم !!! 

زمزمه کردم " بابا بازیگــــــــر " 

و مثل دیوونه ها زدم زیر خنده ... 

گوشیم زنگ خورد ... حسام بود ... دیگه که نمیتونستم اینطوری نقش بازی کنم ... 

واسه همین یه اس ام اس دادم و گفتم " نمیخواستم راجع به من بد فکر کنی ... فقط میخواستم کمکت کنم ... الانم حالم خوب نیست نمیتونم حرف بزنم ... شب بخیر ... "

و با خنده ی مرموزی گوشی رو خاموش کردم و گذاشتم زیر بالشتم و تا وقتی که خوابم ببره داشتم به استعداد بازیگریم فکر میکردم که حتما باید روش کار کنم ... خنده ی ریزی از روی خباثت کردم و گوشی خاموشم رو نگاه کردم ... و تمام تلاشم رو کار گرفتم که بخوابم ...

چشم که باز کردم به سرعت نور اتفاقات دیشب تو ذهنم دوره شد ...همون لبخند خبیث دیشب روی لبانم نقش بست و دستم بی اراده به زیر بالشتم خزید! 

گوشی خاموشم رو کشیدم بیرون و بدون فوت وقت روشنش کردم ... کش و قوسی به بدنم دادم و بلند شدم تا دست و صورتم رو بشورم ... وقتی که برگشتم سه تا مسج داشتم ... هر سه هم از حسام ... شیطون خندیدم ...

* آخه من مگه چی گفتم که حالت بد شد ؟!

*سارا خانم ! شوخی کردم ... دلگیر نشو .... 

* سارا ؟ این خاموش کردن موبایل یعنی چی ؟ اه !

لبخند اومد رو لبم ... از این حس نگرانی ... ته ته های دلم ندا میداد که نگران شده ... که کمی ... فقط کمی ، پریشان شده ...

در کسری از ثانیه انرژی گرفتم ... انرژی وصف نیافتنی ... 

یه تاپ شلوارک سبز و زرد پوشیدم و به سمت پذیرایی سرازیر شدم ... دوست داشتم فعالیت کنم ... جنب و جوش داشته باشم ... برای اولین بار شاید تو این چند سال با خنده ... با سروصدا ... شاداب پایین رفتم ...

چیزی از صبحانه خوردنم نگذشته بود که صدای تلفن خانه بلند شد ... جواب دادم ..

- الو ؟

شیدا بود ... با صدایی پراز هیجان !

شیدا : سلام ... چرا گوشیتو بر نمیداری تو ؟

- علیک سلام ، پایین بودم ... گوشیم تو اتاقه ...

شیدا با همون صدای نازکش داد زد : خبر دارم دست اول ...

نشستم رو صندلی کنار تلفن ...

- به بــــــه ! چی هست ؟

شیدا : راجع به حسامه !

صاف نشستم ... حسام ؟! از دیشب تا الان چه اتفاقی میتونه افتاده باشه ؟!

تند تند ، پشت سر هم گفتم : پاشو بیا ... پاشو بیا ... اینطوری خوب نیست ...

و شیدا با گفتن اومدم ... بدون خداحافظی گوشی رو گذاشت ...

و من گوشی به دست داشتم فکر میکردم شیدا چرا تو همه چیز این همه ذوق داره !

چشمم به عکس سالار افتاد ... روی میز دایره ای کنار پذیرایی ! که پر شده بود از عکسهای خانوادگی و تو بزرگترین قابش عکس سالار جا گرفته بود .... برادر خوش قد و قامتم در کنار دریا ی آبی ... بی نظیر شده بود ... یه چیزی چنگ انداخت تو دلم و صداش تو گوشم پیچید ...

" سالارو داری فراموش میکنی ؟!!! " 

موهای تنم از ترس تحقق این فکر سیخ شد ... سرم رو به چپ و راست تکون دادم ... 

نه!

انس امکان نداره که من سالارمو فراموش کنم ... امکان نداره ... 

مظلومانه و مستاصل چشم تو چشم سالار تو عکس شدم .... و بی اراده از گلویم خارج شد : مگه نه !

صدای مامان به زمان حال برگردوندتم : جانم ؟ چیزی گفتی ؟

نگاهش کردم ... خیره ... نمیتوانستم بگویم که داشتم با سالار حرف میزدم ... نمیتوانستم ... 

- نه ... شیدا داره میاد ... 

اوهومی گفت و مشغول خوندن کتابش شد ... و من باز تو چشمهای سالار غرق شدم ... 

" - اه ، سالار داری حوصلمو سر میبریا!

گیج نگاهم کرد ...

مظلوم شدم : چرا هیچی نمیگی پس ؟ رسیدیم رامسر اماتو یه کلمه حرفم نزدی ...

پوفی کرد و کمی شیشه رو کشید پایین ...

سالار : نمیدونم چمه سارا ... هی فکر میکنم یه چیزی جا گذاشتم تهران ...

زدم به بازوشو با لودگی گفتم : بیخیــــــــال ... دیگه رسیدیم ... 

دستم رفت سمت ضبط و صداشو زیاد کردم و فضای ماشین رو تو جیغ گوش خراشم گم !!! "

کاش میفهمیدم که سالار چی میگه ! کاش میدونستم که سالار داره از آروزهاش ... زندگیش حرف میزنه که تو تهران جا گذاشته ... کاش ... 

با تکون دستی به خودم اومدم ... ناخنای لاک زدهی شیدا جلوی چشمم زنده شد ... نگاهش کردم ...

شیدا : شوت بابا ! کجایی ؟

- هان ؟

نشست و پاش ور روی پاش انداخت و چشمکی نثارم کرد ... یه لحظه فکر کردم که این چشمکا دل علی رو نمیلرزونه آیا ؟!!!!

شیدا :عاشقی ؟!؟!؟!؟ 

نگاهم رفت سمت چشمان تیز مامان که داشت شیدا رو نگاه میکرد ... از جایم بلند شدم و دست شیدا رو گرفتم و دنبال خودم به سمت بالا کشوندمش ...

- ساکت بابا ... 

* * *

- خوب حسام الان کجاست ؟! 

شیدا خیلی ریلکس نگاهم کرد و با خنده گفت : خونه ی آقامون ...

زدم به پیشونیش : الان باید به من بگی ؟!!!!

متعجب و معترض نگاهم کرد : خر ! خوب الان بیدار شدی دیگه ....

جان به جانش میکردی لوس بود و کاریش نمیشد کرد ! 

- غزاله خونشونه یعنی ؟

شونه انداخت بالا : اینو نمیدونم دیگه ... میدونم دیشب که رفته خونه اون اونجا بوده ... 

هیجان زده نزدیکترش شدم : نفهمیدی دعواشون سر چی بوده ؟

شیدا : سر اینکه حسام نیمیشینه راجع به گذشته با عزاله حرف بزنه!

زانوهایم را تو دلم جمع کردم و به حالت گهواره ای خودم رو تاب دادم ...

- وا ! خوب شاید دلش نمیخواد ...مگه زوره ؟

و بعد انگار که یهو یه چیزی یادم افتاده باشه با جیغ شروع کردم به تعریف قضیه ی دیشب و لو رفتنم ... و گفتم از استعداد نهفته ی بازیگریم ... 

شیدا متفکرانه بهم نگاه میکرد و من هم او را ! 

شیدا : خوب حالا ، به چه بهانه ای بریم خونه علی ؟

با اشاره بهش گفتم : والله نمیدونم .... چه بهانه ای بهتر از شما ...

شیدا : خوب چ...

صدای زنگ گوشیم حرفش رو قطع کرد ... جفتی همزمان به سمت گوشیم شیرجه زدیم ... 

حوریه انور خط با صدایی گرفته من رو مورد خطاب قرار میداد ...

حوریه : سارا جونم ؟ سلام ... خواب که نبودی ؟

نگرانی چنگ زد به دلم ...بی اختیار نیم خیز شدم ...

- سلام ... نه عزیزم ... چی شده ؟

صدایش بغض آلود شد : سارا ؟ کمکم میکنی ؟

- چی شده حوریه ؟

حوریه : حسام دیشب با تو بوده ؟

- آره ... چی شده حوریه مردم از نگرانی ...

حوریه : حسام دیشب با دعوا از خونه رفت ... گوشیشم خاموشه ... به اونایی هم که فکر میکردیم پیششه زنگ زدیم ... اما پیش اونا هم نیست ...

نمیدونم صدای بغض آلود حوریه بود یا فکر نگرانی پدر ، مادرش که باعث شد بی اختیار بگم : علی ...

پرید وسط حرفم : به اون اولین نفر زنگ زدم ... نه گوشی خودشو جواب میده نه خونشو !

ابروآم رفت بالا ... مطمئنا حسام ارش خواسته بود ... 

سعی کردم آرومش کنم ... بغضش رو فراری بدم ... کمی که آروم شد ازش پرسیدم : آخه سر چی دعواش شده ؟

عصبی شد : چه میدونم ... سر این دختره ی سیریش ... گیر داده که باید باهات حرف برنم ... حسام هم میگه نه که نه ! دیشب بابا فقط یه کلام گفت : خوب ببین چی میگه ! همین بخدا ! از کوره در رفت ... 

اعصاب خودم هم بهم ریخت ... دوست نداشتم حسام تو روی آقای دکتر بایسته .... 

- تو نگران نباش ... پیداش میکنم ... گریه نکنا!

باز بغض کرد : سارا ؟ حسام ازت حرف شنوی داره ... بهش بگو برگرده ، مامان بی تابشه ...

- باشه عزیزم ... تو نگران نباش ...

اومدم قطع کنم که پرید وسط حرفم : سارا ؟ غزاله دیشب جلوی بابا اسم تورو هم آورد ... بهت فحش داد ... این هم حسام رو از کوره به در کرد ... اینطوری بیشتر غزاله حساس میشه ! بگو اینقدر دیگه زیر پیاز داعشو زیاد نکنه ...

حوریه میگغت و من داشتم تو رویای خودم ، اتفاقات رو باب میلم آنالیز میکرده ... 

یعنی چی که حسام به خاطر من از کوره در رفته !؟ بخاطر من ؟! مگه آدم واسه یه دوست عادی از کوره در میره ... اصلا مگه آدم واسه یه دوست عادی اونطوری مژدگونی میخره ؟! 

بعد از قطع کردن گوشی با خشونت نگاهی به شیدا کردم که گفت : چیه ؟! به من چرا چپ چپ نگاه میکنی ؟

عصبی گفتم : علی آقا با حسام دست به یکی کرده ...

بی خبر از همه جا گفت : چی میگی سارا ؟

با کف دست زدم به زانوش : پاشو ، پاشو اینم بهونه ...

عصبی بودم و به زمین و زمان فحش میدادم ... شیدا هم که اوضاع رو اینطوری داد ساکت کنار من حرکت میکرد ...

استارت ماشین رو نزده شروع کردم دوباره به بد و بیراه گفتن ... هرچی بیشتر عصبی میشدم فشار پام هم روی پدال گاز بیشتر میشد ... 

- نمیفهمم! یکی نیست به علی بگه تو ته پیازی یا سر پیاز ؟!

رو کردم به سمت شیدا و با خشونت بهش گفتم : هان؟ تو چرا هیچی بهش نمیگی؟

بیخبر از همه جا و کلافه از دست غرغرهای من اخم ریزی کرد : مخم و خردیـــا! مثل آدم بگو ببینم چی شده ؟ به علی چه که حسام گذاشته رفته ؟!

دوباره توپیدم بهش : به علی چه ؟! علی آقا هم با حسام خان همراه شده ... حوریه بدبخت میگه زنگ میزنم بر نمیداره !

گیج پرسید : کی؟

و من با خشونت چشم غره ای رفتم و گفتم : بابای من ! خوب علی دیگه ...

بهت زده به گوشیش اشاره کرد : اماتورفتی دستشویی من با علی حرف زدم !!!

ای خــــــــدا! شیدا که اینقدر گیج نبود ... دود از کلم بلند شد و " خنگ " بلند و کشداری حواله ی شیدا کردم و با سرعت به سمت خونه ی علی روندم !

* * *

علی : ای بابا! خوب این زبون نفهم گفت برندارم ، منم برنداشتم !

به حسام که از سر درد با چشمای سرخ شاهد درگیری لفظی و صد البته نه خیلی جدی بین من و علی بود اشاره کردم : خوب این زبون نفهم بگه تو چرا گوش میدی ؟!

حسام دست گذاشت رو چشماشو با صدایی پراز ناله گفت : توروخدا بسه! من غلط کردم ... سرم رفت ...

- خوب بره ... این چه کاریه کردی حسام ؟!

دستش رو از رو چشماش برداشت و بهم خیره شد : چی چه کاریه!؟ تو که میدونی دیگه سارا! اینجا غریبه نیست اما تو که دیگه کامل میدونی چرا این حرفو میزنی ؟

و بعد با صدای که رگه هایی از خنده توش وجود داشت گفت : اس ام اساشم که خوندی ؟!!!!

چشم غره ای بهش رفتم ... نمیخواستم جلوی علی دستم رو شه! هرچند که میدونم علی هم فهمیده بودم ! چه بسا که خود علی فهمیده بود و حسام رو هم در جریان گذاشته بود ...

با بدخلقی گفتم : شروع نکنــا!

خندید ... کوتاه اما با صدا ... 

- نخند ، پاشو به حوریه زنگ بزن !

چشماشو آروم باز و بسته کرد ... نمیدونم چرا حس میکردم خماره!

حسام : زدم ...

- خوب ، پاشو بروخونتون پس! 

حالا نوبت اون بود که بهم چشم غره بره ... 

- اینطوری نگاهم نکن ... 

سرشو برگردوند ...

از جام بلند شدم : نه مثل اینکه تو باید توجیح بشی! 

و بعد با حالت دستوری گفتم : پاشو بیا تو اتاق کارت دارم ...

بلند شدم و چند لحظه بعد صدای قدمهای مردی رو که دیشب بخاطر بی حرمتی به من عصبی شده بود رو شنیدم !

داخل اتاق شدم و پشت سرم حسام وارد شد ، به تخت اشاره کردم که یعنی بشین!

نشست و خیره نگاهم کرد ... پیشش نشستم و شروع کردم به نصیحت کردن ... احساس میکردم اینطوری دِینم به آقا و خانم دکتر ادا میشه ... میتونم خوبی های حوریه رو جبران کنم یا خوبی های بی حد و مرز خود حسام !

اما اون فقط نگاهم میکرد و گاهی اوقا با سر یا با باز و بسته کردن چشمهاش حرفم رو تایید میکرد !

اعصابم خرد شد از بس هیچ حرفی نزد...

- حسام چرا مثل دیوونه ها نگام میکنی ؟

مثل همون دیوونه هایی که نثارش کرده بودم خندید ... انگار اصلا نمیفهمید چی میگم ... تکونش دادم ...

-حسام خوبی ؟ چیزی خوردی ؟

حسام : سارا ؟ بیخیال من شو ... 

جا خوردم ! یعنی چی بیخیال من شو! به وضوح چشمام درشت شد ...

-چی میگی ؟

روی تخت دراز کشید طوریکه ناخود آگاه سرش روی پای من قرار گرفت ، چشماشو بست و آهسته زیر لب گفت : من جام خوبه ! بزار بخوابم اینجا!

اما مخ من درگیر جرفی بود که زده بود ... یعنی چی بیخیال من شو !؟

-حسام منظورت از بیخیال من شو چی بود ؟!

حسام : یعنی بزار بخوابم ... تا صبح نخوابیدم ... فکرم درگیر بوده ...

دهنم بی اختیار باز شد : درگیر کی ؟!

چینی به بینی اش داد : غزاله!!!

غزاله .... غزاله ... غزاله ...

ای لعنت به این غزاله ... مگه نرفته بود ؟ مگه خیانت نکرده بود ؟ مگه قید حسام رو نزده بود ؟ پس چرا برگشته ؟ خدایا چرا؟ مگه خود حسام قید غزاله رو نزده ؟ پس چرا فکرش مشغوله ؟!

صدای جسام به خودم آوردتم : برای گوشیم کد گذاشتم !

نمیدونم لحن حرف زدنش بود یا گندی که خودم زده بودم ، باعث شد یه لحظه همه چیز رو فراموش کنم و بلند بلند بزنم زیر خنده ... و تکون سر حسام ، ناشی از خندشو روی پام حس کنم ..

دستم رو شده بود و کاریشم نمیشد کرد! 

صدای علی اومد : سارا جان خیلی توجیحش کردی ! بیا که ماکارونی از دهن افتاد ...

با این حرف دوباره شلیک خندمون به هوا رفت و همینطور خنده کنان دوتایی به سمت در داشتیم میرفتیم که یهو برق 220 ولت بهم وصل شد ... دوباره چشیدم طعم اون آغوشو ... طعم اون حصار پراز امنیت رو ... اون مامن آرامش رو ... دوباره میون بازوهای حسام محصور بودم و شنیدم ... شنیدم زمزمه ی بمش رو زیر گوشم : خوشحالم که میخندی سارا ! 

قفل بودم ... حسی نداشتم که بخوام حرکت کنم ... فقط چشمای من بود و چشمای حسام ... نگاههای خیرمون بود و بس!

به خودم اومدم ... با یه حرکت خودم رو از سنگر امنم کشیدم بیرون و خنده ی پراز التهابم رو پاشیدم تو صورتش و سریع پریدم از اتاق بیرون ... 

اینقدر داغ بودم که سریع پریدم تو دستشویی و شیر آب رو باز کردم و مشت مشت به صورت گر گرفته ام آب میپاشیدم ... 

هوایی شدی سارا ... دوباره ... هوای شدی ...

تق تق در و صدای شیدا من رو متوجه شیر باز مونده کرد ... شیر و بستم و در جواب شیدا که میگفت "چی شدی "

گفتم : اومدم ... الان میام ...

به محض وارد شدن به دستشویی اولین چیزی که توجهم رو جلب کرد صندلی خالی کنار حسام بود ... نگاهم به صندلی بود و فکرم به اینکه " من هیچی از این غذا نمیفهمم!!!! "

احتیاج و نیازم به مامنی پراز آرامش غیر قابل انکار بود اما نه اینطور ... نه اینطور بین زمین و هوا ! 

تقریبا داشتم با غذام بازی میکردم که صدای علی منو متوجه خودش کرد ...

علی : چرا نمیخوری پس سارا ؟

چشم تو چشم ، چشمان نگران شیدا شدم ...دگرگونی حالم رو متوجه شده بود ... میل عجیبی به تنها بودن ... قدم زدن ... فکر کردن داشتم ... حتی تو اون لحظه نمیخواستم حسام رو هم کنارم داشته باشم ... اینطور نمیشد ... اگه سالار بود مطمئنا بهم میگفت چیکار کنم ... اصلا اگه سالار بود اینقدر بهم آرامش میداد که اینطور دلم بدنبال آرامش نباشد ... میبینی؟! میبینی سالار ؟ همه چیز با رفتنت در ارتباط است ... همه چیز با رفتنت بین زمین و هوا مانده ... حتی دل خواهر کوچکت ... که سست شده ... که غرورش را از دست داده و منتظر گوشه چشمی از یارش است ... 

تو یه حرکت از پشت صندلی اومدم بیرون و جمع رو با یه عذر خواهی ترک کردم ، اینقدر حرکتم سریع بود که متوجه نگاههای سردرگمشون شده بودم !

تا اومدن دست بندازم و مانتوم رو از روی جالباسی بردارم دست مردونه ی حسام رو تونستم تشخیص بدم که از پشت سرم اومد و نشست روی مانتوم ...چرخیدم به طرفش ... حالا یه سر مانتوم تو دست حسام بود و سر دیگش تو دست خودم !!!

نمیتونستم به چشماش نگاه کنم ... سرم پایین بود و داشتم به پاهای لاک زده ی خودم که توی دمپایی لا انگشتی های علی گم بود نگاه میکردم ...

صدای متعجب ، آروم حسام زیر گوشم شنیده شد : کجا با این عجله ؟!

- باید برم ... کار دارم ... 

لحن صدایش صد و هشتاد درجه تغییر کرد ... انکار که مچ گرفته باشه باز ....

حسام : اِ ؟ یهو الان پیش اومد ؟

هنوز سرم پایین بود ...

- نه ، الان یادم افتاد ...

صدای لعنتیم چرا میلرزید ! نمیدونم ! حکم بچه ای رو داشتم که منتظر یه پِخ بود که بزنه زیر گریه !

اومد جلوتر ... برای اینکه سینه به سینه اش نشوم یک قدم رفتم عقب ... باز اومد جلوتر ... من هم باز رفتم عقب تر ... خوردم به دیوار !!! موذیانه لبخندی زد !

نخند ... اینطوری نخند که دلم رو زیر رو رو میکنی ... نخند ...

دو دستش را حایل بدنش و دو طرف سرم گذاشت و کمی روم خم شد ... خدا رو شکر خانه ی علی حالت اِل بود و علی و شیدا این خیمه زدن جناب حسام خان رو روی بنده نمیدیدن ... 

آروم نجوا کرد : ناراحت شدی ؟!

چشمانم رو از پاهایم گرفتم و تا سینه ی ستبرش بالا آوردم ... 

- از چی باید ناراحت بشم ؟

نفسی تازه کرد : نمیدونم ! خودت بگو ... از چی ناراحت شدی ؟!

سرم رو نامحسوس تکون دادم : از چیزی ناراحت نیستم ...

و بعد دستم رو آهسته روی سینه اش گذاشتم و خواستم کمی به عقب تر بفرستمش که نشد ! تنها چیزی که نظرم رو جلب کرد ... نبض قلبش بود ...

این نبض ... میشود که برای من ... تندتر بزند ؟!!!!

حسام : اگه بدونم از اینکه بغلت کردم ناراحت شدی ... دیگه حتی باهات دست هم نمیدم ! 

سوالش چشمانم را تا سیاهی چشمانش بدرقه کرد ...

ترسیدم ... واقعا ترسیدم ... من هم این آغوش رو میخواستم و هم نمیخواستم ... 

دست پیش گرفتم ...

- این حرفای مسخره چیه ؟! ناراحت نیستم آخه ! الکی بگم ناراحتم ؟! 

حسام : پس وایسا بعد ناهار باهم میریم ...

سریع جواب دادم : میبرمت خونتونا !

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

خودش را عقب کشید ... پوفی کرد و آهسته تر گفت : آره دیگه ... 

با این خبر شدم یه سارای دیگه ... سرحال و شاد برگشتم سر میز و شروع کردم به خوردن ماکارونی دست پخت علی آقا !

علی : مثل اینکه ایشون شمارو توجیح کرد ...

خودم رو نباختم : نه واقعا کار دارم ، باید اول حسام و بزارم دم خونشون بعد میرم خونه ... 

و بعد رو به شیدا گفتم : توام میای با من ؟

دهن پر جوابم رو داد : اوهوم ، منم باید برم باشگاه ! 

علی به حالت اعتراض قاشق ، چنگالش رو داخل بشقاب انداخت : پس فقط ما تنها میمونیم دیگه !

* * *

هونطور که شماره شیدا رو میگرفتم پشت سر هم ، هم استارت میزدم ... اما 206 آلبالویی مامان لج کرده بود و روشن نمیشد ...

صدای پرخنده ی شیدا بلند شد : جانم ؟

بدون سلام و عصبی گفتم : شیدا ؟ کجایین شما ؟ 

شیدا : همین الان حسام رو برداشتیم و داریم میریم سمت لواسون ! تو راه نیفتادی ؟

صدام رفت بالا : من جنازمم نمیرسه ... ماشین نیست ... مال مامان هم روشن نمیشه ...

شیدا : اِ ؟ خوب چرا جوش میاری ؟ بیست دقیقه دیگه جلو درتونیم ...

محکم کوبوندم رو فرمون : خاک بر سر...

شیدا : جانــــــــم ؟! 

- با تو نبودم ... منتظرم ... فعلا ...

شیدا: فعلا عزیزم ... 

یه پنج - ده دقیقه ای وقت رو تلف کردم و کلافه با ساک کوچولو ی بنفش رنگ که توش وسایل این دو روز کوچم رو به لواسون گذاشته بودم رفتم دم در ...

خاور خیلی بزرگی تو کوچمون مشغول بار خالی کردن بود ... برام جالب بود ... کنجکاوم کرد ... روبروی خونه ی نوروزی ها ! خاور ! چه میکرد ؟! 

چند قدم رفته را دوباره باز میگردم ... اما چشمانم هنوز به کارگران خسته ایست که هِن و هِن کنان آن همه وسایل را خالی میکنند ... 

سوال در ذهنم جان میگیرد ... 

" بعد از این همه سال .. نوروزی ها ... برگشته اند ؟!!! "

تصویر بی جونی جای سوال را میگیرد ... 

سر تا پا گلی یه طرف سالار میدوم ... نهایت شش یا هفت سالم شاید باشد و سالار ده - یازده ساله ام پدر وار آغوشش را باز میکند ... اشکهایم گلوله ، گلوله روی پیراهنم میچکد و سالار خنده کنان پاکشان میکند و میگوید : سارا، بازی بود دیـــــگه !

آن زمان هم بیشتر از سنش میفهمید ... آن زمان هم عاقل بود ... 

سرم را به سمت پسر بچه ای تخس برمیگردانم ... برق چشمان سبزش را از همان جا میتوانم تشخیص دهم ... بغض میکنم ... لب برمیچینم و خیره به چشمان پسر بچه نگاهش میکنم ... با همان بچگی ام هم از خونسر بودنش حرص میخورم ... از اینکه قدمی جلو نمی آید تا ببیند چه بلایی سرم آورده ... حرصم میگیرد و با صدای نازک بچه سالم جیغ میکشم : وحشـــــــی !!!

صدای خنده و در عین حال توبیخ سالار رو هم میشنوم ... نگاهم هنوز به آن خانه ی ویلایی بزرگ است و فکرم مشغول انیکه یعنی برگشته اند ؟!!!

صدای بوق زیر گوشم از جا میپرونتم ... با عصبانیت به سمت صدا برمیگردم ... 

چهره ی علی پشت فرمون و دستان بالا رفته اش که نشانه ی " من تسلیمم " است به خنده می اندازتم ... فکر نوروزی ها و ویلایشان را پس میزنم و با خنده و سلام کنان وارد ماشین میشوم و پشت ، کنار شیدا جا خشک میکنم ... 

چشمانم ، زمانی که از جلوی خونه ی نوروزی ها رد میشویم داخل را میکاود ... دو دو میزند اما چیزی جز درختهای سر به فلک کشیده و عمارت بزرگ و سفید چیزی عایدش نمیشود !

شیدا : به چی زل زدی ؟!

نگاهش میکنم ... با سر به خونه اشاره میکنم : نمیبینی ؟!

رد نگاهم را میگیرد ... اما دیر ... زمانیکه از جلوی خانه گذشته بودیم ...

گیج به سمتم برمیگردد : چیو ؟

- ندیدی ؟ خاوره جلوی خونه ی نوروزیا وایساده بود دیگه !

طول میکشد تا حرفم را آنالیز کند ... شاید هم در ذهنش به دنبال نوروزی میگردد ... یکهو ، چشمانش بزرگ میشود و رو به من میگوید : برگشتن مگه !

شانه بالا می اندازم : نمیدونم واالله ... کسی و که ندیدم ... البته ببینمم نمیشناسم ... 

شیدا دستش را بالا میبرد : اوووووو ، میدونی مال چند سال پیشه ؟!

- خیلی زیاد ... 

حسام به عقب مایل میشود : میشه راجع به یه چیزی حرف بزنین که ما هم بفهمیم چی میگین ؟!

شیدا جوابش را میدهد : همسایمون بودن ! یعنی همسایه ی سارایینا! خیلی وقت پیش رفتن کانادا ... فکر میکنیم دوباره برگشتن !

حسام شانه بالا انداخت : خوب بیان ! خیلی مهمه ؟!

شیدا ، ابرو بالا رفته بهم نگاه انداخت ... بی توجه بهشون سرم رو به شیشه ی تقریبا سرد تکیه دادم و آروم زیر لب گفتم : من و سالار باهاشون خیلی جور بودیم ...

و بدون اینکه منتظر حرفی باشم ، چشمانم رو بستم ... دوباره سالار و روزای سالاری وجودم رو پر کرد ... بغض بدی گلویم رو پر کرد ... چشمانم سوخت و دوباره شدم بارونی ... با رونی روزای بی سالاری ... 

صدای بنان دکتر نوروزی پیچید تو گوشم ... از همون بچگی پریسا ویولون میزد و پارسا ... همون پسر بچه ی تخس از نظر من وحشی ، پیانو ...

پوزخند نشست گوشه ی لبم ... " یه وحشی چطوری میتونه پیانو بزنه ! "

شاید یکی از علتهایی که سالار هم به پیانو علاقمند شد پارسا بود ... 

چقدر با هم دوست بودن این دوتا ! 

باز صدای بنان پیچید تو گوشم ... 

" تنهـــا ماندم !

تنهـــا رفتی ... "

اشک چکید ... جلودارش نبودم ... رفته بودم تو روزای گذشته و نمیخواستم حالا حالاها بیرون بیام ... نمیخواستم ... خودم نمیخواستم ... 

صداها تو گوشم داشت قاطی میشد ... 

فقط زیر چشمی دیدم که تو اتوبانیم و دست شیدا خزید و دست من رو گرفت ... اهمیت ندادم ... 

باز صداها تو گوشم پیچید...

صدای تکنوازی دشتی سالار ... خوابهای طلای جواد معروفی ... صدای سالار ... فریادش ... " قصه گو ، قصه نگـــــو ... " 

دیوانه شدم ... دیوانه ... لرزیدم و آروم گفتم : نگه دار ... 

معده ام بهم خورد ...

علی نشنید ... اینبار بلندتر گفتم : علی نگه دار ... 

میلرزیدم ... 

شیدا بلندتر داد زد : علی نگه دار ، سارا ... 

صدای ترمز رو شنیدم ... سریع در رو باز کردم ... عرصه تنگ شد بهم ...

صدای بوق ممتد کامیون رو شنیدم اما ندیدمش ... کامیون ... سالار ... 

دیدم ... دیدم که کامیون از کنارم مویی رد شد و من کشیده شدم ... و بعد نعره ی کر کننده ی حسام رو شنیدم : احمــــــــــــق! کدوم گوری داری میری ... 

صورتم داغ شد و خیس ... زانوانم ناتوان شد و خم !

بوی عطر شیدا تو بینی ام پیچید ... تنم گرم شده بود و میدونستم که تو بغل شیدام !

سرم رو سینش بود و نوازشم میکرد : چی شدی یهو سارا ؟ خوب بودی که !

سرم رو از سینش فاصله دادم : داشتم میرفتم ... نه !

ضربه ی آرومش رو روی سرم حس کردم ...

شیدا : خفه شو ... 

حسام رو دیدم که اونطرف تر صورتش را تو دستانش گرفته و به نقطه ی نامعلومی روی آسفالت چشم دوخته ...

ترسیده ! آره ... معلومه که ترسیده !

پَر شدم ... وزن یک کاه رو گرفتم و تابه خودم بیام روی صندلی ماشین ، سرم رو پای شیدا بود و دراز کشیده بودم ... 

خوابم می آمد ... چشمانم سنگین بود ... سرم سنگین بود ... و انگار ی که کر بودم ... دیگه صداها تو گوشم نبود ... نه آواز دشتی ... نه خوابهای طلایی... هیچی ... فقط خوابم می آمد ...

با صدای سنگهایی که زیر چرخ ماشین ناله میکردن بیدار شدم ... وارد محوطه ی ویلا شده بودیم ... ویلای بزرگ علیینا ... با معماری مدرنش ... دوسش داشتم و زیاد می اومدیم اینجا ... علی اکثر مهمونیاشو اینجا میگرفت ... 

انگاری که جون نداشتم ... آروم آروم قدم برداشتم به سمت ویلا ... 

صدای علی رو شنیدم : سارا جان ؟ اتاق بالا گرمه ... برو استراحت کن ... واسه شام بیدارت میکنیم ...

سرم رو تکون دادم و خنده ی بی جونی به صورتش پرتاب کردم : مرسی علی ... خوبم ...

لبخندش ... نگاهش ... مهربون بود ... اینقدر مهربون که یه لحظه از ذهنم گذشت که نکنه شیدا حساس شه !!!

شیدا ساک بدست کنارم ایستاد ...

شیدا : بریم سارا ... بریم یه دوش بگیر الان بچه ها میرسن !

صدای حسام اومد : شیدا تو سارا رو ببر بخوابه من وسایلاتونو میارم !

برگشتم که ازش تشکر کنم ... خشک شدم ... با دیدن سیگار تو دستش خشک شدم ! تو کی سیگاری شدی که من نفهمیدم !!! 

همینطور خیره به سیگاری که لبش رو میبوسید مونده بودم که متوجه نگاهم شد ... 

برگشت سمتم ... رد نگاهم رو گرفت ... به سیگارش که رسید ... پوفی کرد و محکم ! با ضرب پرتش کرد تو باغچه ... و بدون نگاه رفت سراغ وسایلا!

داغ شدم ! چقدر خوب بود که به خاطر نگاه من سیگارشو انداخت بیرون ... واقعا واسه نگاه من بود ؟!! 

انرژِی گرفتم انگاری ... خوشحال شدم ... راه باقی مانده رو سریع تر طی کردم و به محض رسیدن به اتاق مورد نظر ، که اتاق مادر و پدر علی بود ، خودم رو پرت کردم روی تخت دونفره ی وسط اتاق!

اتاق سفید رنگ با سرویس کرم رنگ جمع و جور ... نگاهم به حمامش افتاد ... شیدا در حال باز کردن دکمه های مانتویش بود که از نگام فهمید قصدم چیست ... زود پرید تو حمام و با صدای نازکش جیغ جیغ کنان گفت : اول !

خندم گرفت ... یاد بچگیامون افتادم ! انگاری که امروز ، روز بچگی بود ... 

کمی بلند تر ، برای اینکه صدام رو بشنوه گفتم : خاک بر سر بچت !

جز صدای آب و یک بار باز و بسته شدن در حمام و پرت شدن لباسای شیدا چیز دیگه ای نفهمیدم ... اتاق گرم بود و تخت هم بی نهایت نرم! جون میداد برای خواب بعد از ظهر ... چشمانم گرم شد و ... نفهمیدم کی خوابیدم !

* * * 

وقتی که چشمام رو باز کردم اتاق تاریک ، تاریک بود ... چند لحظه طول کشید تا موقعیتم رو بفهمم ... صدای خنده و جیغ و داد از پایین نشون میداد که بچه ها اومدن ! 

کش و قوسی به خودم دادم و از روی تخت بلند شدم و به سمت پنجره رفتم ... پنجره ای نسبتا بزرگ با قاب چوبی .... شاید به خاطر همین بوی قاب بود که من حس میکردم تمام فضای اتاق بوی چوب میده ...

از همون بالا حسام رو زودتر از بقیه تشخیص دادم ... پگاه کناریش را هم شناختم ... اما دختر بغل پگاه رو نه ! شاید از دوستان یا فامیلهای بچه ها بود !!! 

سریع به خودم اومدم و رفتم تو حموم ... یه دوش آب گرم خیلی لذت بخش بود ... مخصوصا بعد از اون همه تنشی که من در طی روز داشتم ... یه یقعه اسکی به قول شیدا زرد قناری پوشیدم با شلوار جین پررنگم ... موهام رو هم با سشوار کمی حالت دادم و بعد از یه آرایش ملیح و خالی کردن ایفوریا روی خودم به بچه ها پیوستم ... با تک تک سلام علیک کردم ... دنبال اون دختر تازه وارد کنار پگاه میگشتم که دیدم با پگاه و حسام کمی دورتر از بچه ها مشغول قلیون کشیدنن !

شاد و سر و صدا کنان ، در حالیکه داشتم از فضولی میمردم سلام بلندی بهشون دادم ... پگاه شروع کرد به معرفی دختر ...

پگاه : صنم خانم ... از دوستان قدیمی من ! 

دستم رو به سمت دختر دراز کردم : خوشحالم از آشناییتون !

با عشوه و ناز لبخند پهنی زد و گفت : منم همینطور ... 

صورتش را کاویدم ... از چشمان درشت قهوه ایش ... ابروهای تتو شده ی شیطونی اش ... لبان پروتز شده ی قرمزش هم گذشتم ... موهای شرابیش را هم از نظر گذراندم و در آخر دوباره رو چشمانش توقف کردم : خوش اومدین !

پگاه : صنم دو دفعه دیگه هم اومده بود مهمونی علی ...

سرم رو بالا و پایین کردم : اِ ؟ قسمت نبوده پس ببینمشون !

باز دوباره صدای پگاه اومد : کیفت بالایت سارا ؟

سرم رو به علامت تایید تکان دادم : آره ، چطور ؟

پگاه : بیا بریم یه چیزی میخوام ... 

نگاهی به صنم انداخت و حرکت کرد ... من هم پشت سرش حرکت کردم ... کامل ازشون دور نشده بودیم که آروم گفتم : نوار میخوای ؟

او هم آروم جوابم رو داد : نه بابا ! گفتم این دوتا یه کم تنها باشن ! بلکم وصلتی صورت گرفت ... 

ایستادم ... همان جا ! تکون نخوردم ...

پگاه : چرا وایسادی ؟!

- بیخود! مگه اینجا بنگاهه ! اصلا ... اصلا من با حسام کار دارم ... 

اومدم برگردم که دستم رو گرفت : بابا این صنم کشته منو... گلوش گیر کرده !

چشم غره ای رفتم : خوبه واالله !

و بدون حرفی دوباره مسیر اومده رو باز گشتم ... صنم با تعجب نگاهم میکرد ... حسام اما عادی بهم چشم دوخت ... لبخندی به صورتش پرت کردم و گفتم : حسام ؟

آرامش خاصی تو تک تک اجزای صورتش موج میزد ... حتی پلک زدنش هم آروم بود ...

صدایش آمد : جانم !؟

جانمش آروم ... مثل حرکاتش ... در تک تک وجودم جای گرفت ... لبخند بی اراده روی صورتم نشست و آروم و با طمانینه گفتم : کارت دارم ... 

شیلنگ قلیون رو به دست صنم ، که با صورتی کمی عصبانی نگاهمان میکرد سپرد و به سمتم آمد ...

آروم بودم فعلا ... به مسیر که سمت راستمان بود و به آلاچیق کوچکی که ته باغ منتهی میشد اشاره کردم : قدم بزنیم ؟!

خندید و سرش را کج کرد : بزنیم !

کمی که دور شدیم ... برگشتم و عقب رو نگاه کردم ... کسی متوجه ما نبود ... صدو هشتاد درجه تغییر کردم و با توپ پر برگشتم سمت حسام : حسام ؟!!!!!!

متعجب نگاهم کرد : جانم !؟

چشمانم رو بستم .... چرا جانمش هایش را از ته دل تعبییر میکردم ؟؟؟؟

دست به کمر ایستادم : ببینم ! غزاله رو بیخیال شدی که بری با این جلفا بپری ؟!

با چشمانی باز به دهانم خیره شده بود !

- به من اینطوری نگاه نکن ! اگه قراره با اینجور آدما دمخور شی من میدونم و توهــــا !

آروم خندید ... 

حسام : با کدوم آدما ؟چی میگی تو ؟ 

و بعد با خنده یک قدم نزدیکم شد ...

همینطور دست به کمر نگاهم بهش بود : با همین صنمینا دیگه !

بلندتر خندید : مسخره ... داشتیم قلیون میکشیدیم بابا !

یهو یاد سیگار کشیدنش افتادم ... انگار که صنمی وجود نداشته باشه !

- ببینم ! تو از کی تا حالا سیگار میکشی ؟ هان ؟

اینبار با صدا خندید ...

حسام : اومدی اینجا بازجویی ؟

- فکر کن یه همچین چیزی ! 

خنده اش رو یواش یواش جمع کرد ... به آلاچیق خیره شد و آروم گفت :از وقتی غزاله رفت ...

ای تو روح این غزاله که همه جا باید اسم نحسش باشه !!!

دستش را آرام روی ساق دستم که به کمرم زده بودم حرکت داد و روی کمرم توقف کرد ... کمی هلم داد و گفت : بریم تو آلاچیق بشینیم ...

چیزی نگفتم ... نمیخواستم یاد غزاله بیفته ... بالاخره من هم باید حرکتی میکردم ... دستانم رو دو طرفم انداختم ... اما دست حسام هنوز رو کمرم بود و آروم در کنار هم قدم میزدیم ... تو فکر بود ... شدیدا ! 

از ترس اینکه نکنه تو فکر غزاله باشه گفتم : به چی فکر میکنی ؟

نفسش رو بیرون داد و نگاهی زیر چشمی بهم کرد : امروز واقعا ترسیدم !

چشمانش را کاویدم ... 

- برای چی ؟

حسام: عصری ... 

یادم آمد ... 

شانه بالا انداختم : بخیر گذشت ... 

حسام : اوهوم ... 

به آلاچیق رسیدیم ... روی نیمکتش نشست و به من هم اشاره کرد که کنارش بنشینم !

کنارش .... از خدا خواسته رفتم ... نگاهم کرد ... 

حسام : وای ... چقدر بد بود ! بوق کامیونو که شنیدم ... فقط دست انداختم که بگیرمت ... چشمام بسته بود ... میترسیدم باز کنم ... واقعا میترسیدم ...

پوزخند زدم : بادمجون بم که آفت نداره !

نگاه عاقل اندر سفیهی کرد و زیر گوشم زمزمه کرد : بر خلاف اونچه که تصور میکنی ... یه جور متفاوت با بقیه برام مهمی ... 

فشارم تو صدم ثانیه چسبید به کف ! خشک شدم ... یه جور متفاوت متفاوت ؟ مهم ؟ درست شنیده بودم !؟ 

فقط نگاهش کردم ! فقط ... 

گرمای دستش را روی دستم حس کردم ، اما نمیتونستم کاری کنم ... واقعا نمیتونستم ...

ادامه داد : تو اینکه واسم مهمی اصلا شک نکن ! 

وای ! داشتم خُل میشدم ! چِل میشدم ! ظرفیت داشتم ... اما انتظار شنیدن نداشتم ... اونم اینطور یهویی ... 

طرفیت داشتم ؟!

انتظار نداشتم ؟!

منکه از خدام بود ! پس چه مرگم شده بود ؟ هان ؟

خیره نگاهم میکرد ... باد موهایم را به بازی گرفته بود و نمیدونم از سرمای همین باد بود یا که بخاطر فشار نداشتم که یه لحظه لرزیدم ... 

خندید : از بس ضعیفی ، با یه باد لرزت میگیره ... پاشو بریم تو ... 

و بعد آروم گفت : سرما میخوری ...

تو خودم سرش فریاد کشیدم : نـــــــه ! نریم ... بشین و بازم بگـــــــو ... من مدتها منتظر شنیدن این حرفا بودم ... بگـــــــو ... 

بلند شده بود و دستم تو دستش ... رو هوا مونده بود !

فقط سری تکون دادم و بلند شدم ... انگارس قصد ول کردن دستم را نداشت ... واسم مهم نبود کسی ببینه ... اصلا دلم میخواست صنم ببینه ... اصلا همه ببینن ! واسه ی اولین بار آرزو کردم کاش غزاله هم بود !!!

از این همه خباثت بدم اومد ... اما ... 

شانه بالا انداختم و در دل گفتم : همینی که هست !!!!

اولین نگاهها که رو دست بهم گره خورده ی من و حسام قفل شد ، نگاه شیدا بود و صنم و پگاه ... 

بیتفاوت از کنارشان گذشتم و فقط چشمکی ریز نثار شیدا کردم ... خنده اش را تشخیص دادم ... خوشحال بود ...

حسام فشاری به کمرم آورد و به راهرو اشاره کرد : برو یه چیزی بپوش ...

و من درست مثل دختر بچه های دبیرستانی که پسر مورد علاقه یشان تا دم خانه اسکورتشان کرده باشه غرق لذت بودم ... خنده ای کردم و به سمت جالباسی حرکت کردم ...

روی تخت دو نفره ی مامان ، بابای علی دراز کشیده بودم و لبخند ژکوندی روی لبم داشتم ... شیدا به طرفم نیم خیز شد : خعلــــــــی خوشحالی نه ؟!!!

از لحنش خندم گرفت !

- اوهوم ... 

خیلی ریلکس ادامه داد : میفهمم !

چرخیدم به طرفش : شیدا ؟ به نظرت ... چی میشه ؟!

نگاهش را تو نگاهم چرخاند و لبخندی زد : همونی که میخوای میشه !

خیره نگاهش کردم و بعد چند لحظه سکوت گفتم : خدا از دهنت بشنوه ! 

و سریع سرم رو توی بالشتم قایم کردم و با یه شب بخیر خودم رو مجبور به خوابیدن کردم !

* * *

صدای علی می آمد که به همه داشت دستور میداد اما خودش فقط دور خودش میچرخید ... 

" داداش مراقب باش ... سنگینه ها ! وایسا ... "

و بعد رو به شخص دیگری داد میزد " فریمان ؟ قربونت بیا سر این باندا رو بگیر ... " 

از بالا حرکت همه رو زیر نظر داشتم ... یه عده تو حیاط بودن ... یه عده هم مشغول آماده سازی خودشون برای جشن امشب !

در حقیقت ، علی میخواست ... نامزدیشونو تو جمع دوستای خودمونیش علنی کنه و به این بهونه خواست همه رو قبل از عید دور هم جمع کنه ! بچه ها هم که به قول معروف ذاتا پایــــــه !!!!

با صدای شیدا به سمتش برگشتم ... پیراهن نارنجی رنگش ، فیت تنش بود ... پیراهن خیلی خیلی ساده ای رو برای امشب در نظر گرفته بود ... البته از حق نگذریم ساده بود و شیک ! 

پیراهن تا بالای زانوش بود و آستینای حلقه ای با یقه ی گردی داشت ... 

خریدارانه سرتاپایش را کاویدم : خیلی خوبه شیدا ! قشنگ فیت تنته !

دستی به لباس کشید و پراسترس گفت : راست میگی ؟! 

دوباره خریدارانه براندازش کردم : اوهوم !

و بعد کلافه ادامه دادم : خیلی خوب ! دیگه پاشو برو آرایشتو بکن منم برم حاضر شم !

دستی به موهای خرمنی اش کشید و گفت : خیلی خوب حالا ! یه سشوار کشیدیا !

و بدون اینکه بهم اجازه بده جوابش رو بدم بابیلیس رو برداشت و گفت : فقط پایینشو بکشم دیگه ؟! 

استادانه موهایش را زیر و رو کردم و گفتم : آره ... خیلی کم ولی ...

و بعد او مشغول کارش شد و من هم به سمت کاور لباسی که به مناسبت این جشن با خودم آورده بودم رفتم ...

لباس مشکی دکلته تا روی زانو که قسمت لخت بالا تنه ام و دستهایم با دانتل مشکی پوشیده شده بود ... خودم که خیلی دوسش داشتم ! خیلی خوش دوخت و به قول مامانم شَکیل بود !!! 

کفشهام هم که مشکی ساده بود ... موهام رو فرق وسط شروع کردم به سشوار کشیدن .... اینقدر نرم و براق شده بود که خودم نمیتونستم ازش چشم بردارم ... تمام سعی ام رو میکردم که نظر حسام رو جلب کنم ... این بایدی بود که من به تازگی عجیب پایبندش شده بودم ... 

کم کم صدای تِست کیبرد به گوش میرسید ... این یعنی اینکه چیزی به شروع جشن نمونده ... 

چند دقیقه بعد ... همراه با شیدا ... از پله ها روانه ی سالن بزرگ پذیرایی شدیم ... سالنی با سرامیکهای سفید که از تمیزی برق میزدن ... دیوارهایی که تماما سفید بودن و بعضی از قسمتها با رده هایی براق تر مزیّن شده بودن ...

علی تو کت شلوار مشکی رنگ خوش دوختش ، شبیه دامادا شده بود و با لبخندی که ازش محبت میبارید به شیدا چشم دوخته بود ... 

انگار که از قبل برنامه ریزی شده باشه ... با ورود شیدا ارکست بلند اعلام کرد : به افتخار عروس خانم آینده کف و جیغ بلنـــــــــد ...

سالن تو صدای کف و جیغ غرق شد ... علی آروم و با طمانینه ، سر شیدا رو تو دستش گرفت و آروم ... لطیف ... بوسه ای روی پیشونیش گذاشت ...

از دیدن این صحنه... اینقدر غرق لذت و شادی شدم که ... به خودم که اومدم ،گرمای اشک و روی صورتم حس کردم ... اشک و لبخند ... با هم ... همراه هم !!!

سنگینی نگاهی رو روی خودم حس کردم ... ناخداگاه سرم و به اینور و اونور چرخوندم و با چشمکی که حسام به سمتم پرتاب کرد ، ایست کردم .... متوقف شدم ... 

نفسم برای یک لحظه ... واقعا یک لحظه در نیومد ... 

خیره ، سرتا پای مرد مورد علاقه ام را برانداز میکردم ... حسام هم کت شلوار پوشیده بود و من مطمئن بودم که با علی هماهنگ ،اینکار رو کردن !!! 

حسام تو اون کت شلوار سرمه ای فیت تنش ... خواستنی ترین مرد دنیا شده بود ... با اینکه محوش شده بودم اما حس کردم که داره بهم نزدیک میشه ... لبخند مهمان لبانم شد ... بهم رسیده بود و لبخند مردانه ای روی لبانش معلوم بود ... شاید هم تاثیر لبخند من بود !!! 

حسام : سلام خانم خانما ! چه عجب اومدی پایین !؟

نگاهش کردم : داشتم حاضر میشدم دیگه !!!

لُپ نداشته ام را کشید ...

- خوب خوشگل کردیـــــــا !!!

از تعریفش ... کمی دلم گرم شد ... 

موهای پریشونم رو پشت گوشم زدم و با کلی خجالتی که از من بعید بود گفتم : لطف داری ... 

و بعد سعی کردم مَکُش مَرگِ ما ترین لبخندی که میتونستم بزنم رو تحویلش بدم !!!

بانواخته شدن اولین نت موزیک همگی وارد پیست رقص شدن ... 

دست زنان و سوت زنان داشتیم میرفتیم وسط پیست که یکهو دست زنانه ای رو دیدم که دور بازوی حسام قفل شد ... به سرعت نور سرم رو به سمت دست برگردوندم که با چهره ی بزک کرده ی صنم رو برو شدم ... دهنش رو تا آخرین حد باز کرده بود و داشت میخندید و از حسام میخواست که برن با هم برقصن ...

به چهره ی متعجب حسام نگاه کردم ... مونده بود که چیکار کنه ! 

صنم هم همچنان دست حسام رو میکشید و ول کن نبود ... 

راه رفته به سمت پیست رو برگشتم ... صنم با زور حسام رو به وسط پیست برد و من مات و مبهوت به این همه رو ... و صد البته به این همه بد شانسی خیره شده بودم !!!

نگاه حسام رو حس کردم ... به رویش خندیدم و برایش دست زدم که یعنی خوبم ... که یعنی مشکلی نیست ... که یعنی راحت باش ... اما از درون خون ، خونم رو میمکید و دوست داشتم صنم رو زیر دست و پای همین مهمانها که در حال رقص بودن له کنم !!!

با حلقه شدن دستانی دور کمرم سریع به عقب برگشتم ... باچهره ی پراز خنده ی شیدا روبرو شدم ... همراهش به وسط پیست رفتم و خودم رو مشغول کردم ... اما خوب ... تمام حواسم پیش حسام بود و تمام بدنم چشم شده بود و خیره به او ...

دست تو دست شیدا داشتیم میرقصیدیم ... فکر کنم برای اولبن بار تو این چند سال بعد از مرگ سالار بود که من اینطور میرقصیدم ! از جیغ های شیدا به وجد می آمدم و همراهش جیغ میکشیدم ... علی هم به جمع دو نفره ی ما پیوست ...

چند دقیقه نگذشته بود که با نگاه خیره ی علی به بالای سرم برگشتم و به عقب نگاه کردم ... حسام بود ... باز لبخند نقش لبم شد ... 

برگشتم به سمت شیدا و خواستم خودم رو عادی نشون بدم که علی دستش را دور کمر باریک شیدا حلقه کرد و رو به من یا لحن با مزه ای گفت : خوب دیگه ... زحمت دادیم ...

خندم گرفت ... از لحنش ... از نقشه ی بچه گونه اش ... خندم گرفت ... 

تو کسری از ثانیه ...

حسام جلوی روم بود ... با فاصله ی خیلی کم ...

دستان حسام دور کمرم قفل ... لبخندش ... لبخندش دیوانه کننده بود و آن خیره ماندن مردمکهای مشکیش در چشمانش ... نگاهش آنچنان بی تاب نبود ... اما خوب ... جرقه ای داشت که از هر تب و تابی برایم لذت بخش تر بود ... 

دستانم را بی اختیار دور بازوان خوش فرمش حلقه کردم ...

نمیدونم ...اما فکر میکردم اینطوری بهش میگفتم که یعنی " من هم هستم "

او باشد من هم هستم ... او باشد دنیایم با من است ... اما همه ی اینها مستلزم این است که او نیز باشد ...

" یه چیزی توی نگاهته که داره میبره منو آروم ...

آروم نداره این دلم از وقتی باختمش به تو آسون ...

با من دیگه بازی نکن ... اینجا دیگه پای دلم گیره ...

گیره دلم به اون دلت ... واسه ی جدا شدن دیره ... "

رقصش هم مردونه بود لا مصــــــب ... مردونه و متشخص ... 

به هیچ چیز در اطرافم دقت نداشتم ... اصلا انگار هیچ چیزی در اطرافم نبود ... من بودم و حسام و موزیک ... 

"دستات ... پره احساسه ...

گرم و ... خاطره سازه ... "

دستانش ؟!! من تا حالا دستانش را گرفته بودم؟ گرمایش را لمس کرده بودم ؟ چرا یادم نبود ؟!!! چرا گرمایش یادم رفته بود ؟

" با تـــــــو ... زندگی خوبه ...

مثل ... حس پروازه ... "

الان که حسش میکردم ... الان که دم دستم بود ... هم خودش ... هم گرمایش ...

"حرفات ...پره احساسه ...

شیرین .... خاطره سازه ... 

با تـــــــو ... زندگی خوبه ... 

مثل حس پروازه ..... "

دستش را بالا تر آورد و دوباره روی گونه ام فرود آمد ... چشمم را جمع کردم ... فکر کردم میخواد لپم رو دوباره نیشگون بگیره که ... صدای قهقه اش میان نوازش پراز محبتش گم شد ... 

وای ... خدا ! 

این همه محبت ؟! این همه توجه ! 

تعبیر کنمش خدا ؟ آنطور که دلم روا میداند تعبیرش کنم ؟ آره ؟

با تمام شدن موزیک ، روبرویم ایستاد و برایم دست زد ... خنده ام گرفته بود ...

دستانش را که تند تند بهم میخورد گرفتم و با خنده پایین آوردمش ...

- متشکـــــر ... متشکـــــــر ...

همینطور میخندید و بهم نگاه میکرد ... که صدای پگاه من رو از این رویا بیرون آورد ... با بی میلی به سمت صدا چرخیدم ...

پگاه : بیا ... دسرارو میخوایم بچینیم ...

با گفتن " الان میام " حسام رو ترک کردم و به سمت پگاه رفتم ...

نرسیده مشکوک نگاهم کرد و با خنده گفت : تو دلت فحش نده بچه پررو ... رو بگو تا جوابتو بدم !!!

نگاهش کردم : چرا فحش ؟!!!

موزیانه خندید : خودت میدونی ... بعد شام دیگه ولت میکنم برو هر چی میخوای با حسام خان برقص ...

و بعد چشمکی شیطون نثارم کردم ... 

به بازویش زدم و چپ چپ نمایشی نگاهش کردم : توهم نزن !

جلو جلو وارد آشپزخانه شد و با گفتن " خودتی ! " بحث رو خاتمه داد ...

تعداد اینقدر بالا نبود که بخوایم برای سرو غذا هم کارگر بگیریم ... معمولا تو مهمونیامون که رسمی نبود خودمون ، کارها رو بین همدیگه تقسیم میکردیم ... البته اگر مهمونی مال خودمون یا دوست نزدیکمون بود ... نه در همه ی موارد!

میز کامل چیده شده بود و فقط باید مهمانها به سمت ناهارخوری هدایت میشدند ... این مسئولیت رو پگاه به دوش من انداخت ... 

از ناهار خوری بیرون آمدم تا اعلام کنم که مهمانها بیان برای شام !

همینکه پام رسید به پذیرایی نگاهم رفت سمت حسام و صنم ... صنم هیمنطور یک ریــــــــز حرف میزد و حسام با نگاه خیره به اینور و آنور گهگاهی سرش را تکان میداد ... حرصم گرفت ... اینقدر که پاهام شروع کردن به بی اختیارحرکت کردن به سمت آنها ...

حسام با دیدنم مثل همیشه لبخندی زد ... 

نزدیک رفتم و از قصد دستم رو روی بازوی حسام گذاشتم : بریم شام ...

و بعد رو به صنم که کاملا مثل یک مزاحم بهم خیره شده بود گفتم : تشریف بیارین شام ...

و همین جمله ور رو به همه ی مهمانها اعلام کردم ... 

حسام دستش رو روی دستم گذاشت و با گفتن " بریم " بدون اینکه به صنم چیزی بگه حرکت کرد ...

وااااای دلم خنک شد ... 

فاصله ی زیادی ازش نگرفته بودیم که با خباثت تمام به سمتش برگشتم و گفتم : صنم جون بیا دیگه ! 

و منتظر نموندم چیزی بگه و با حسام که داشت آروم میخندید همراه شدم ...

- چرا میخندی ؟!

حسام : وقتی شیطون میشی ، درست مثل این بچه های تخس میشی ...

- من کی شیطون شدم !؟

زیر چشمی نگاهی بهم کرد و نوک دماغم رو آروم فشار داد : بـــــرو ! 

و بعد انگار که چیزی یادش اومده باشه گفت : ولی اگه یک دقیقه دیرتر می اومدی معلوم نبود چی میشد ... دختره یه ریز حرف میزنه ! همشم چرت و پرت !

خندیدم ...

- همه که مثل من نیستن !

به میز رسیده بودیم ... نفری یه بشقاب برداشتیم ...

حسام : برمنکرش لعنت !!! 

و بعد رو به من گفت : چی میخوری؟

به بشقابم اشاره کردم : تو بکش ... من خودم میکشم ...

با مزه لب به دندان گرفت : بگو چی بکشم ؟! 

به رویش خندیدم : دستت درد نکنه ... چند تا از اون میگوآ با یکم سس بذار لطفا ...

چند دقیقه بعد بشقاب به دست هر دو به پیشنهاد حسام به سمت اون آلاچیق کوچک در حرکت بودیم ...

ناخداگاه دلم همون حرفای دیروز رو خواست ... هون محبتی که من رو از دیشب تا حالا غرق خودش کرده بود ....

اولین لقمه رو نخورده حسام گفت : چه خبرا ؟!

مشکوک نگاهش کردم : سلامتی ... شما جه خبرا ؟

حسام : ما هم سلامتی ... 

دوباره مشغول خوردن شدیم ... فقط صدای قاشق چنگالهامون بود که میومد ...

یهوگفت : همیشه همینطوری پوشیده لباس بپوش !

پراز تعجب چشمان گردم رو تا چشمانش بالا آوردم ...

با اشاره به یقه اش گفتم : این پوشیدس ؟!!!!

با غیض گفت : نسبت به اون لباس زرشکیه ، بلــــــه !

قند تو دلم سبد سبد آب شد ...

به روی خودم نیاوردم ... هیمن که لو داده بودکه لباس پوشیدنم برایش مهم است برای من کافی بود ... مشغول غذا خوردن شدم ...نگاهش به من بود و گه گاهی قاشقی نیمه خالی داخل دهانش میگذاشت ...

سرم را برایش تکون دادم یعنی اینکه " چیه ؟! "

آرام پلک زد و دستش را کنارش چند بار کوبید و زیر لب گفت : بیا اینجا !

به جایی که دستش روش قرار داشت نگاه کردم ... به فاصله ی یک بند انگشت از خودش ... حسام ؟ داری چیکار میکنی با من ؟ من خیلی بی جنبه تر از اونیم که فکر میکنی ... خیلی ...

بلند شدم و رفتم به سمتش ... کمی اونور تر از جایی که اشاره کرده بود نشستم ... نگاهش نمیکردم ... نمیتوانستم نگاهش کنم ... 

گرمی دستش را روی شونه ام حس کردم ... و بعد فشار خفیفی که بهم وارد کرد و من رو به سمت خودش کشاند !

یعنی بیا نزدیکتر !

حالا کامل تو بغلش بودم ... انکار نمیکنم ... قلبم تند تند میزد و مونده بودم ! که چرا ؟ حسام واقعا چرا ؟

صدایش زیر گوشم پیچید : سردت نیست که !

به سمتش برگشتم ... حتی صورتهامون هم آنچنان فاصله ای باهم نداشتن !

به گفتن " نه " بسنده کردم و سر به زیر نشستم ...

چند ثانیه بعد دوباره صدایش آمد : سارا ؟

سریع سرم رو دوباره به طرفش بلند کردم ... خیره شد تو چشمام و گفت : دلم میخواد یه چیزی بهت بگم ... اما مطمئن نیستم که آمادگیشو داشته باشی یا نه ! نمیدونم ... نمیدونم زمانش کی میشه ! 

گیج و مبهوت بهش چشم دوختم : چی میخوای بگی ؟!

حسام : میدونی چیه ! اصلا یه بازی میکنیم ... این بازی یکم جدیه ! از روی جوابات و عکس العملات به این نتیجه میرسم که بگم یا نه !

مثل بچه ها سرم رو تکون دادم ... طاهر رو حفظ کردم و باشه ای گفتم اما درونم فریاد کشیدم ... اصرار کردم ... پافشاری کردم که " نه ! همین الان بگو "

حسام : حس میکنم کم کم داری میشی سارای چهار سال پیش ... 

نگاهش کردم ...

حسام : این خیلی خوبه سارا ... اینکه بتونی برگردی به زندگی عادیت و ...

پریدم وسط حرفش ... ناخودآگاه : اما من سالار و فراموش نکردم !

یه لحظه موند چی بگه ! دهنش باز مونده بود و کلامش تو کلوش گیر !

لبخند زد به روم ... بیشتر به خودش فشار داد و چونشو گذاشت رو سرم : میدونم ... انیکه پُر واضحه! اصلا نبایدم فراموش کنی ... اما کنارش باید زندگیتو ... شادیتو ... دوستاتو ... 

با کمی مکث ادامه داد : عشقت رو هم داشته باشی ...

متوجه مکثش شدم ... لبخند مهمان لبم شد ... دلم گرم شد و خیره بهش ، منتظر ادامه ی حرفاش شدم !

حسام : اصلا ببینم تو الان میتونی پذیرای کسی باشی که بیاد و بهت ابراز علاقه بکنه ؟!

به زور آب دهانم رو قورت دادم ... میدونم ... مطمئنم که منظورش چیست ... هر خنگی میفهمه که منظور حسام چیست ...

- بستگی داره اون طرف کی باشه !

اومد ادامه ی حرفش رو بزنه که با این حرفم با تعجب گفت : یعنی آمادگیشو داری ؟!

حالا من شیطون شده بودم ... 

- گفتم که ! بستگی داره اون طرف کی باشه !

حسام یکی از چشماشو به طور نمایشی بست و به یه جا خیره شد ... یعنی که دارم فکر میکنم ...

حسام : اووومممم ، فرض کن یکی از همین دوستای صمیمیت !

- من دوست صمیمی پسر زیاد ندارم ... 

و بعد با نگاهی سرتاپایی بهش ... دل و به دریا زدم و گفتم : دوست صمیمیم تویی و علی ! علی که داره داماد میشه پس نمیتونه به من علاقه مند باشه ... میمونی تو ... اونم که ...

دوباره سرتاپا نگاهش کردم و ادامه دادم : هنوز گیر عشق چهارسال پیشتی !!!

بدون فوت وقت سرم رو پایین انداختم و منتظر جواب شدم ..

تو دلم خدا خدا میکردم که گند نزده باشم ! لااقل پیش وجدانم راحتم که من سعیمو کردم ... قدممو برداشتم ...

صدایش آمد : منکه گفتم دارم غزاله رو فراموش میکنم ...

دستم رو تو هوا تکون دادم : داری فراموش میکنی ... معلوم نیست کی این اتفاق بیفته خوب !

نفسش رو عمیق داد بیرون : خودتم میدونی ... نمیشه یکهو این کارو کرد ... 

رنگ نگاهش عوض شد و گفت : اگر کسی بیاد تو قلبم ... مطمئنا زودتر میتونم فراموشش کنم ...

اومدم چیزی بگم که گفت : یک درصد هم احتمال نمیدی من اون دوست صمیمی باشم ؟!!!!!!!!

از این صریح حرف زدنش وا دادم ! موندم ! مغزم هنگ کرده بود و قلبم ... قلب بی قرارم محکم میزد ... فشارم هم دیگه هیچی ... حسش نمیکردم ...

با صدای بی جونی گفتم : تو ؟

خندید ... هم لبانش ... هم چشمانش ...

نزدیکم شد ... نگاهمون تو هم قفل بود ... منتظر جواب بودم ... کاش تایید کند !

کاش بگوید آره ... من ...

صورتم رو بین دستانش گرفت ... هنوز قفل تو چشمان هم بودیم که چشمانش رو بست و چند لحظه بعد ... پیشونی ام گرم شد ... آتش گرفت ... سوخت ...

و بعد آرام زیر گوشم زمزمه کرد : آره ... من !

نمیدونم چند ثانیه ... یا شاید هم چند دقیقه ! تو چشماش زل زده بودم ...

تایید کرده بود ! خدایا ... تایید کرده بود ؟ 

من تعبیر کرده بودم و او ... تایید کرده بود !

تنها اتفاقی که فکر نمیکردم تو این کوچ زمستانی کوتاه رخ دهد !!!

هنوزم صورتم بین دستانش بود ... هنوزم چشمانم قفل چشمانش بود و من ... انیقدر شوکه بودم که حتی یادم رفته بود که یه آدم چطور خوشحالی میکنه !

ساکت بودم ... ساکت بود .. انگار که توافقی سکوت کرده بودیم تا مغزهایمان حلاجی کند که چه شد!!! چه گذشت !!!

نفس عمیقی کشید ... پیشونیش را به پیشونیم چسباند و با لبخندی گفت : همین بود ! بازی کردیم ... تو جواب دادی ... من به نتیجه رسیدم ! 

کوتاه خندیدم ... چشمانم قرمز شده بود خبر از بارشی میداد که نه از روی ناراحتی بود ... بلکم اینبار ... از روی خوشحالی بود و خوشحالی ...

- شوخی ، شوخی ... بازیمون جدی شد !

کمی بلندتر خندید و سرم رو توی سینه اش فرو برد ...

ایندفعه بدون هیچ استرسی ... هیچ عذاب وجدانی ... هیچ ترسی از عادت ! در آغوشش محصور شدم و پناه گرفتم ... 

اشک چکید ...

گونه ام خیس شد ...

دست حسام گونه ی خیسم را لمس کرد ...

دستش آغشته به اشکم شد ...

دستش را بالا برد و ...

اشکم را بوسید!!!

دست خودم نبود این اشکها ... دست خودم نبود این دلتنگی بی موقع ... 

تو دلم سالار رو خطاب قرار دادم : دیدی سالار ... دیدی بالاخره بدستش آوردم ! مرسی از حمایتت برادرم ... مرسی ...

با صدای زنگ موبایل حسام از هم فاصله گرفتیم ...

دکمه ی اتصال رو زد : جانم علی ؟

.....

اومدیم تو آلاچیق ! چطور ؟

.....

باشه ... خیلی خوب ... اومدیدم ... 

.....

حرف مفت نزن !

و بعد گوشی رو قطع کرد و لبخندی به روم زد : بریم ؟

چشمانم رو باز و بسته کردم : بریم ...

اینبار طوری دیگر کنارش قدم میزدم ... طوری دیگر به رویش لبخند میزدم و طوری دیگر صدایش میکردم ...

- حسام ؟

نگاهم کرد : جانم ؟

وای ! قلبم ... ریخت ... 

- صنم چی میگفت ؟

خندید : وای مخمو خورد ... گیر داده نمایشگاه برگزار میخوام بکنم توام بیا !

- میخوای بری ؟

نگاهم کرد : نه بابا! مگه مخم تاب برداشته !

بروانم رو بالا انداختم ... وارد سالن شدیم... با نگاه دنبال شیدا گشتم ... کنار علی بود و داشت میخندید ... به سمتش رفتم ...

علی با خنده رو به حسام گفت : کجا فِر خوردین ؟!

اخم نمایشی حسام دلم رو برد : رفته بودیم با خانم دوکلام حرف حساب بزنیم !

علی ابروانش بالا رفت !

فهمیدم که علی هم یه چیزایی میدونسته ! اما شیدا گیج به صحبت میان آنها گوش میکرد !

علی : خوب حالا حرفا به نتیجه ای هم رسید ؟

حسام دستش را دور کمرم انداخت و من رو به خودش فشار داد ... 

رو به علی گفت : اوووم ! چه جورم !

نگاه شیدا روی دست حلقه شده دور کمرم ... نگاه گرم حسام روی صورتم و در آخر بوسه ای که روی دستم زد ثابت موند ...

به چشمانم خیره شد ... چشمکی روانه اش کردم که مثل بمب ترکید و جیغ جیغ کنان من رو در آغوش کشید ...

تنها کاری که تونستم بکنم این بود که وقتی بغلم کرد آروم در گوشش زمزمه کردم که : تابلو نکنـــــــــی .

خدا رو شکر که شیدا توی این یه مورد سوتی نداد و خیلی عادی برگشت سمت حسام و گفت : آقا حسام ! دست رو آسِش گذاشتی ! کارت سخته !

و حسام با خنده گفت : من مرد همین سختیام دیگه !

با شروع دوباره ی موزیک اینبار من و حسام و علی و شیدا اولین نفراتی بودیم که وارد پیست شدیم ... این رقص چهارنفره اینقدر برام جذاب بود که ناخداآگاه پراز هیجان شدم و شادی ... 

امشب ... مطمئنا پرخاطره ترین شب عمرمه ... شبی که من هیچ وقت فراموشش نمیکنم ... شبی که آرامش به من برگشت و من ... با آغوش باز پذیراش شدم ...

آرامش ! خوش آمدی ...

سلانه سلانه مسیر خونه ی شیدایینا تا خونه ی خودمون رو پیاده طی میکردم ! نمیدونم چرا یهو هوس پیاده روی کردم و بدون توجه به اصرارهای شیدا برای ناهار موندن هول و هوش ساعت یازده بود که راه افتادم ...

دو روزی بود که از لواسون برگشته بودیم ... دو روزی که اکثر ساعتاش با حسام بودم یا اگر خودش پیشم نبود ،اینقدر تو فکر کردن بهش غرق میشدم که حس میکردم کنارم ایستاده !

از هر دری حرف میزدیم ... از گذشته ... از آینده ... از حال ! 

دوست داشتم ... تمام لحظات با حسام بودن رو دوست داشتم ...

یه لحظه یاد شهره افتادم ... مطمئنا سالار هم همین حس رو به شهره منتقل میکرده ... اما ناخواسته ! 

دوباره یه خاطره از سالار ... تو کوچه پس کوچه های ذهنم شکوفه داد ....

چشمای پف کرده ی مامان و خاله ... جلوی چشمم بود ... 

دو سال قبل از فوت سالار !

مامان سوری ، ماردبزرگ مادرم به رحمت خدا رفته بود ... مامان به خاطر علاقه ی شدیدی که به مامان سوری داشت خیلی حال مساعدی نداشت ... تمام مدت خواب بود ... زمانی هم که بیدار بود یا گریه میکرد ... یا قرآن میخوند ... نه به من نه به هیچ کدوم از اعضای خانواده توجه نمیکرد ... ما هم سعی میکردیم درکش کنیم ... بالاخره عزیزشو از دست داده بود !

مثل همیشه به آغوش پراز مهر برادرم ، که همیشه به روم باز بود پناه بردم ... 

نزدیک روز هفتم بود و همه خونه ی مامان اشرف جمع بودیم ... یعنی مادر مادرم ...

حال و اوضاع مامان اشرف هم خوب نبود ... یه چشمش اشک بود و یه چشمش خون !

تو حیاط خونه ی مامان اشرف ، رو تاب نشسته بودیم ... من ، سالار و شهره ... تو آغوش سالار بودم و غرق محبت بی دریغش!

یهو رو کردم سمت شهره که چیزی بهش بگم که دیدم داره آروم ، آروم اشک میریزه !

پراز تعجب از آغوش سالار بیرون اومدم : هیـــــــــــــع ! شهره؟ عزیزم ؟

با صدای من سالار هم به طرفش چرخید !

آغوشم به طرفش باز شد و شهره پرید تو بغلم ... هق هقِ گریش اینقدر شدید بود که از لرزش شونه هاش من هم میلرزیدم ... 

سالار از تاب پیاده شد و رفت جلوش زانو زد ... 

آروم ... خیلی آروم اسمش رو صدا زد : شهره ؟!

شهره فین فین کنان از بغلم فاصله گرفت ... چشم تو چشم سالار بود و منتظر !

سالار : شهره خانم ؟ گریتو کردی ؟ خالی شدی ؟

شهره با چشمانی پراز اشک سرش رو به چپ و راست تکون داد ...

سالار : فکر میکنی با گریه کردن آروم میشی ؟

اینبار سرش رو بالا و پایین کرد ... یعنی " آره "

سالار خندید ... رو پاش بلند شد و سر شهره رو فرو کرد تو سینشو آروم گفت : خیلی خوب ! پس گریه کن ...

خیره و پراز تعجب داشتم به شهره که اینطوری بخاطر مامان سوری گریه میکرد نگاه میکردم !

شهره خیلی کم مامان سوری رو میدید ... میتونم بگم اصلا بهش وابسته نبود که اینطور بخواد گریه کنه !

سرم رو به آسمون کردم ... ته دلم خندیدم ... 

زیر لب آروم زمزمه کردم : آی شهره ! اونموقع نفهمیدم واسه چی اونطوری هق هق میزدی ...

خندم بیشتر شد : بچه پررو ... 

تقریبا سر کوچمون رسیده بودم ... هنوز زیاد داخل نشده بودم که باز توجهم به در باز خونه ی نوروزی ها جلب شد ... 

همیشه ی خدا هم این در باز بود !!!

همون لحظه ماشین مشکی رنگی به سرعت از آن خارج شد ... یه بی ام و کروک !!! 

چشمام و ریز کرده بودم و مثل این زنای فضول سعی داشتم تو آنِ واحد حواسم به همه جا باشه !

ماشین بعد از خروج پارک کرد و چند لحظه بعد ... یه پسر جوون ... با یه تیپ اسپرت دختر کش !!! از ماشین پیاده شد... 

پسر یه یقه اسکی سرمه ای با یه شلوار لی مشکی پوشیده بود ... کالجهای چرمش از همون دور فریاد میزد که " مــــــــن دســــــت دوزم !!! " که صد البته درست همرنگ یقه اسکیش بود ... 

از چهرش چیزی دستگیرم نشد ... چون هم اینکه عینک داشت و اینکه به محض پیاده شدن برگشت و پشتش به من بود ... 

تمام این آنالیزها و ریزه کاریا تو زمانی کمتر از یک دقیقه انجام گرفت !

چند لحظه بعد ... جلوی در خونمون که تقریبا میشه گفت روبروی خونه ی نوروزی ها بود ایستاده بودم و دنبال کلید بودم ... 

مامان بهم اطلاع داده بود که تا عصر با خاله بیرون هستن!

خواستم برای آخرین بار برگردم و پسر رو ببینم که دو تا تیله ی سبز ... که خیره به من مونده بود خشکم کرد ...

اولین چیزی که تو ذهنم اومد اسم پارسا بود ... پارسا نوروزی ...

هول شدم ! پسر خیره نگاهم میکرد و اخم طریفی رو پیشونیش داشت ... 

عینکم رو روی سرم گذاشتم و سریع برگشتم سمت در ... کلید را گم کرده بودم و مثل آدمای خنگ قدرت نداشتم تشخیص بدم کدوم بود !!!

صدای قدمهاش رو شنیدم ... هول تر شدم ... واقعا نمیدونم چرا اینقدر هول دشه بودم !!؟ نمیدونم ....!

سایه اش روی در افتاده بود ... و دیگر صدای قدمهایش نمی آمد ... 

صدایش بلند شد ... هم تردید تو صداش بود هم اقتدار ... یه چیزی بین این دو !

"سارا ؟ "

با شنیدن اسمم از زبونش ، بند دلم پاره شد ... 

یه حس آشنا، سریع جای خودش رو به اون غریبی داد ... 

برگشتم ...

چشم تو چشم همدیگه بودیم ... 

پسر یه قدم جلوتر اومد و در حالیکه لبهاش به دو طرف مایل شده بود دوباره اسمم رو سوالی ادا کرد : سارا ؟

بی اختیار خندیدم ... نه اینکه نیشم تا بناگوشم باز باشه ... نه ! 

یه لبخند کاملا خانمانه ...

به تبعیت از خودش اسمش رو ادا کردم : پارسا ؟

خندید ... 

بلند خندید ...

بلند و پراز هیجان ... 

سرش بالا بود و دستانش رو روی تیغه ی بینی اش گذاشته بود ... 

صبر کردم تا خنده اش تمام شود ... همینطور تک تک اعضای صورتش را زیر ذره بین گذاشتم ... 

از آن پارسای تخس و کوچک ، فقط چشمهایش مانده بود ... 

همان نگاه آشنا مانده بود و بس !

با هیجان نزدیکم شد : سارا خودتی ؟ وای ... باورم نمیشه !

سرم رو به بالا و پایین تکون دادم ... و خندیدم ...

دستش را کنار زانویش قرار داد و گفت : سارا تو اینقدر بودی ! الان ... وای ... خیلی خانم شدی ...

آرام پلک زدم : توام خیلی بزرگ شدی پارسا ! 

به چشمهاش نگاه کردم : حالا فقط چشماتو داری ... 

خندید ... من هم خندیدم ... 

پارسا : باورم نمیشه هنوز ... هیچ امیدی نداشتم ببینمتون ... 

پریدم وسط حرفش :پرسا ... پریسا هم اومده ؟

پارسا : آره ... اما الان منزل نیست ... پریشب رفت خونه ی عمه ...شمال !

- عزیزم ... دل تو دلم نیست که ببینمش ... 

پارسا : به زودی ... 

با هیجان دوباره گفتم : مامان ، بابات چی ؟ اومدن ؟

پارسا هم با همون هیجان گفت : آره ... میدونی چقدر خوشجال میشن اگه ببیننتون ؟

باز خندیدم : وای منم همینطور ...

مشتاق به چشمانم نگاه کرد و گفت : سارا ؟ سالار خونست ؟!

تو کسری از ثانیه خندم محو شد ... بند دلم پاره شد ... خون تو رگام ایستاد و چشمام بی روح ... خیره موند تو چشمای سبز پارسا !

پارسایی که بیخبر از همه جا ... سراپا گوش بود ، برای شنیدن خبری از سالار ...

سالار را خواسته بود ؟ سالار زیر خروار ها خاک را ؟ 

خدایا ! برادرم ... سالارم ... کجایی که بیایی ببینی کی سراغت را میگیرد ؟! کی !!!

صدای خفه شده ام رو از ته گلویم پیدا کردم ... کمی بهش قدرت دادم ... 

سرم را زیر انداختم : نه خونه نیست ...

- اَه ! لعنتی ... کی میاد ؟!

اینبار نگاهم را از روی کالجهایش گرفتم و به چشمانش دوختم ...

چه جوابی داشتم بدهم ؟ بغض داشت گلویم رو پاره میکرد ... اشک پشت پلکم جشن رقص و پایکوبی راه انداخته بود ... نبضم ... دیوانه شده و بود و من ! مستاصل خیره به پارسا ... در پی پیدا کردن جوابی مونده بودم ... 

سکوتم رو که دید دوباره صدایش بلند شد : سارا ؟ سالار کی میاد خونه ؟ میخوام سورپرایزش کنم !

وای ... وای که قلبم دیگر طاقت نداشت ... 

آهسته گفتم : نمیاد !

- نمیاد ؟!! یعنی چی ؟ 

و بعد نمایشی زد تو سرش : وای ! نکنه از ایران رفته !!!؟ 

انگار که با خودش حرف باشه گفت : وای ، چه شانس بدی ! 

کلید رو تو دستم جابجا کردم ... کلید حیاط رو آماده تو دستم گرفتم و تند... تیز ... وب دون معطلی گفتم : سلام خدمت خانواده برسون ... فعلا ...

یک ... دو ... سه !!!

همین میزان صبر کردم و بعد رو پاشنه ی پاچرخیدم و کلید رو داخل قفل انداختم ... 

فهمیدم چیزی گفت ... چیزی شبیه به زودی میبینمت ... اما ... نه ! مطمئن نیستم ... تمام ذهنم معطوف به این بود که از این لجظات عذاب آور خلاص شم ... 

پام به اتاق نرسیده هق هقم شدت گرفت ... خودم رو روی تختم ولو کردم و بلند بلند گریه رو سر دادم ... با دیدن تصویر سالار دیگه نتونستم خودم رو کنترل کنم ... دوباره همون حسهای بد ... همون صحنه ها تو ذهنم رژه رفت ...

دستم رفت هوا و فرود آمد ... محکم ... روی صورتم ...

جیغ زدم : بخـــــدا فراموشت نکردم ... بخـــــــدا ...

نه ! کافی نبود ...

دوباره ... چَک ، پشت چَک ... 

خودش که نبود ... به عکسش چنگ میزدم و التماس میکردم : به جون مامان از فکرم نرفتی ... به جون بابا ... نرفتی ...

جیغم به فلک رسیـــــــد : نرفتی ... سالـــــــار نرفتی ... 

صدای فریده می آمد ... به در میکوبید و ازم خواهش میکرد ... التماس میکرد که در رو باز کنم ... تو اون گیرودار فکر کردم که مگه فریده خونه بود ؟!!!!

انگشتانم بین موهایم بود و از گِزگِز کردن سرم بود که میفهمیدم دسته دسته موهام رو دارم میکشم ...

هرچنددقیق یک بار صدای موبایلم در می آمد و من ... منِ بخت برگشته نمیتونستم برش دارم ... 

دوباره و ده باره زنگ خورد ...

کف اتاقم بی جون افتاده بودم ... اما هنوز اشک گوله گوله از چشمام می آمد ...

گوشیم باز زنگ خورد ... بدون اینکه ببینم کیه با صدای گرفته و گران جواب دادم : بله ؟

حسام بود ... مبنع آرامش من ! 

پس چرا الان پیشم نبود ؟ هان ؟ چرا نبود ؟

توپش حسابی پربود : معلوم هست چرا گوشیتو جواب نمیدی ؟!

گریم شدت گرفت : حســــام ... بیا ...پیشم ...

از همین پشت خط هم قیافه ی برگشته اش را میتوانستم حدس بزنم !

حسام : سارا ؟ عزیزم ؟ چی شده ؟

هر لحظه شدت گریه ام بیشتر میشد : بیـــــا ...

بدون خداجافظی گوشی رو قطع کرد ... حتم داشتم که کمتر از بیست دقیقه دیگه کنارم بود ... مثل یه مسکن برای بیمار پراز تب !

یا شاید بهتر باشه بگم مثل یه مواد برای معتاد !!!

از ترسم به عکس سالار نگاه نمیکردم ... مثل جنین تو خودم پیچیده بودم و گریه میکردم ...

انتظارم زیاد طولانی نشد ! 

در اتاق محکم باز شد و من فقط سایه ی مردی رو بالا سرم دیدم ... چند لحظه بعد دستانش رو دور کمرم قفل کرد و از روی پارکتهای نیمه سرد اتاق بلندم کرد ... 

حسام فریده رو مورد خطاب قرار داد : فریده خانم برین لطفا هرچیزی که فکر میکنین آرومش میکنه بیارین ... 

و بعد تو صورتم خیره شد ... موهای پریشانم رو نوازش کرد و بهم نزدیکتر شد : تو که خوب بودی !

چشمانم رو بستم ... اشک باز ریخت روی گونم ... دستان مردانه اش روی صورتم ریتم نوازش گرفتند ..

حسام : چیکار کنم تا تو همیشه خوب باشی ؟!

با این حرفش مچاله تر شدم تو خودم ... پس من کی میخواستم خوب شم ! کی ؟! 

دلم لرزید ... تو همون گیر و دار باز دلم لرزید که نکنه ... نکنه حسام ازم خسته شه ! از این ترس ناگهانی دستم رفت سمت گردنشو گیر یقش شد ... خودشو جلوتر کشید و زمزمه کرد : جانم ؟!

هنوز صورتم غرق اشک بود و نفسام داغ ...

نگاهم ور انداختم تو جفت تیله های مشکیشو آروم گفتم : خیلی بده ! 

طاقت نیاورد بیشتراز این که عجزم رو ببینه ، بدون توجه به شرایط ... بدون توجه به این که ممکنه فریده هرلحظه سر برسه دولا شد و محکم و با عشق پیشونیمو بوسید ... اینقدر فشارلباش روی پوستم لذت بخش بود که ناخودآگاه خندیدم ... 

حسام : درست میشه عزیزِ من ! درست میشه !

تو حال خودم نبودم ، انگار میخواستم سریع از کسی راهنمایی بگیرم که اگر پارسا دوباره ازم سراغ سالار رو گرفت جواب داشته باشم .. دوباره یه این حال نَزارم نیفتم ...

لب برچیده بهش گفتم : ازم پرسید سالار کو !؟ 

بغضم رو قورت دادم : نمیدونستم چی بگم !

بغضم بیشتر شد ... نگاهم تو نگاهش نافذتر : آخه واقعا چی میگفتم ؟! هان ؟ چی ؟

بغضم ترکید ... باز صورتم خیس شد از نم چشمام !

گیج بهم نگاه کرد : کی ؟ کی ازت پرسید ؟

سرم رو تو بالشت فرو کردم : پارسا !

صداش صاف شد و محکم : کی ؟!!! 

کمی از بالشت فاصله گرفتم ، صدام میلرزید : پارسا ! دوست قدیمی سالار ...

کنجکاوی تو کلامش موج میزد : اومده بود اینجا ؟

سرم رو تکون دادم : نه ! دم در منو دید ...

ساکت شده بود ... صدای قدمهای کسی آمد ... پشتم بهش بود و نمفهمیدم کیه ! وقتی صدای برخورد قاشق رو با لیوان شنیدم فهمیدم که فریدست ... چند لحظه بعد صداش آمد : بیا حسام جان ! بده تا آخر بخوره ...

آه کشید : ای خدا ... 

و بعد دوباره رو به حسام شد : تا آخرش بده حسام جان ! 

بدون حرفی دوباره صدای قدمهاش رسید ... چند لحظه بعد صدای در اومد و دوباره صدای خود فریده : شما هستی پسرم ؟ من برم پایین ؟

حسام داشت مایع ی داخل لیوان رو هم میزد : بله من هستم ... شما برین حواسم هست ... 

و بعد صدای " خدا خیرت بده " فریده و بسته شدن در !!!

حسام نزدیکم شد : پاشو اینو بخور ... بعدشم برو یه دوش بگیر ...

بلند شدم ... حال آدمی رو داشتم که یه عده آدم ریخته بودن سرشو زده بودنش ... لیوان رو از دستش گرفتم و تکیه ام رو دادم به لبه ی سر تختم ... هیمنطور نگاهم میکرد ... بدون پلک زدن ... نگاهش کردم ... لبخندش دلم را نه فقط بلکم همه ی وجودم رو گرم کرد ... 

لاجرعه محتوای لیوان رو خوردم ... 

- برم یه دوش بگیرم بیام تو اینجا هستی ؟!

اینقدر تو سوالم تردید ، همراه با خواهش بود که حتم دارم متوجه شد که بی پرده ازش خواستم تا بمونه !

ابروآش رفت بالا : زشت نیست مامانت بیاد و منو اینجا ببینه ؟

از این بهونه آوردنش لجم گرفت اصلا حواسم به کلماتی که ازدهنم در میومد نبود روم به سمت در حمام بود که بلند و عصبی گفتم : وا ! نمیخوای که با من بیای تو حموم !

چند لحظه طول کشید تا آنالیز کنم که چی گفتم ...

با صدای خندیدنش فهمیدم که اونم فهمیده ... خودم هم خندم گرفت و سریغ بدون فوت وقت پریدم تو حموم و فکر میکردم که رفتم بیرون چطوری ماست مالی کنم سوتی داده شده رو !

حمام حسابی حالم رو جا آورده بود ... هنوز مزه ی پراز آرامش چایی گلاب فریده تو دهنم بود ... حوله ی سفیدم رو دور خودم پیچیدم و بدون اینکه حواسم باشه جسام تو اتاقمه رفتم بیرون ... 

تا در حموم باز شد ... دیدم حسام رو که سریع از روی مبل جلوی پنجره بلند شد و سربه زیر بیرون رفت ! 

مسیر رفتنشو نگاه کردم و بعد چشمم از توی آینه به حوله ی دور تنم افتاد ...

چقدر لذت بخش بود که حسام اینقدر قدرت درک بالایی داشت ... به قول معروف دَله نبود و بهم احترام میزاشت ... از اینکه حسام پیشم بود احساسی داشتم که نمیتونم توصیفش کنم ... احساس کردم که باید به خودم برسم ... پس بدون فوت وقت مشغول شدم ... 

خوشحال و راضی نمی ساعت بعد از اتاق بیرون اومدم ... صدای مامان می اومد ... اما از اینکه حسام رو تو خونه ببینه ناراحت نبودم ... حواسشون به ورود من نبود حسابی گرم صحبت بودن ... 

از ایانکه راجع به نوروزی ها حرف میزدن فهمیدم که حسام ماجرا رو برای مامان توضیح داده ... و مامان داشت تعریف میکرد که نوروزی ها کی هستن و ما از کِی میشناسیمشون ...

- سلام ... 

صورت هر دو به سمت من برگشت ... نگاه مامان قفل صورت آرایش شده ام بود و نگاه حسام روی موهای بلند و لخت پریشونم !

مامان : سلام به روی ماهت ... خوبی ؟

کنارش نشستم : مرسی ... شما بهتری !!! گردش خوش گذشت ؟!!!

بدون توجه به حرفم دستی به موهام کشید : خوشگل کردی عشق من !

سرم رو زیر انداختم و با پررویی گفتم : خوشگل بودم ... 

مامان قهقهه ای زد و شروع کرد به تعریف کردن حاطره ای از بچگیهام به حسام ... 

خاطره ی با مزه ای بود ... گویا وقتی من سه - چهار سالم بوده دوست بابا از دوبی میاد خونمون ... من موهام رو خرگوشی بسته بودم ... 

گویا اون آقا مثل مامان بهم میگه چه خوشگل شدی خانم !

من هم با پررویی تمام میگم : از اول هم خوشگل بودم !!!

خنده ی حسام و مامان من رو از اون موقع کشوند و به این دنیا آورد ... خودم هم خندم گرفته بود ... 

مامان دستشو گذاشت پشتم و گفت : از اول هم حاضر جواب بود !

خندیدم ... 

حسام دستی روی رونهاش زد و بلند شد و رو به مامان گفت : با اجازتون من رفع زحمت میکنم ...

و بعد رو به من گفت : شکر خدا حال سارا هم که خوبه !

مامان با اخم ساختگی گفت : کجا ؟! 

حسام خندید : برم دیگه !

مامان با چشم به مبل اشاره کرد : بشین پسر ! شما یک درصد احتمال بده من بزارم شما ناهار نخورده بری ... امکان نداره ...

وای ! دوست داشتم صورت مامان رو بوسه باروون کنم ...

حسام شروع کرد به تعارف کردن و دلیل آوردن که هیچ کدوم مورد قبول مامان نبود .. آخر سر هم با نگاه پراز خواهش من کوتاه اومد و حاضر شد که ناهار رو کنار ما بگذرونه !

خوشحال شده بودم و این غیر قابل انکار بود ... لبخند پرازشیطنتم رو نمیتونستم پنهون کنم ... نگاهم از مامان به حسام و از حسام به مامان در رفت و آمد بود ... حسام ، ناهار رو در کنارم میماند !

مامان بلند شد و در جالیکه به سمت اتاقش میرفت از حسام عذر خواهی کرد و رو به من گفت : مادر ، حسام خان رو سرگرم من تا ناهار آماده بشه !

نگاهم به حسام بود و روی سخنم به مامان : چشـــــم !

مامان بالا رفت و حسام شیطون به من نگاه میکرد : خوب ! سرگرم کن دیگه !

شانه بالا انداختم : چیکار کنم مثلا ؟!

نگاهی از پنجره ی قدی پذیرایی به باغ انداخت ... رویش رو به من کرد و گفت : پاشو بریم رو تاپ !!!

بروانم رفت بالا : بریم ...

داشتم از قاب در به سمت حیاط میرفتم که مچم رو گرفت ... برگشتم و نگاهم رو از مچم به سمت چشماش حرکت دادم یعنی اینکه " چرا ؟!!! "

دستش را به سمت پله ها نشانه رفت و با قاطعیت گفت : برو یه چیزی بپوش ...

- خوبه ! یقه اسکی ...

پرید وسط حرفم : سارا ، برو !

آروم زدم به بازوش : خیلی خوب !!! بیا بزن ...

داشتم به سمت پله ها میرفتم که صداش رو آروم شنیدم : من غلط بکنم !!!

دلم ضعف رفت و خندم صد برابر شد ... 

* * *

چند دقیق بعد در کنار هم روی کاشی های تقریبا یخ زده ی حیاط راه میرفتیم ...

حسام دستاش تو جیبش بود : حیاطتون رو دوست دارم ...

خندیدم : حیاطمون هم تورو دوست داره !!!

ابروآش رفت بالا : من دختر این حیاط رو هم دوست دارم ...

مثل خودش ابروآمو دادم بالا : دختر این حیاط هم تو رو دوست داره ...

نگاهم میکرد ... 

سرم رو انداختم پایین ... خجالت نبود ... شرم و حیا هم نبود ... نه انیکه بی حیا باشم نه ! اما این نگاه یه جور دیگه بود ... تاب نداشتم زیرش !!! نداشتم ...

سرم پایین بود که صدا بلند شد : چرا اینطوری نگام میکنی ؟!

نگاهش رو از من به آسمون گرفت : چطوری ؟!بزرگترین خوبی رو در حقم کردی 

- اینطوری دیگه !!!

توجهی به حرفم نکرد : سارا ؟ خنده هات رو شادیت رو بیشتر از گریه هات دوست دارم ...

دلم لرزید ... نکنه خسته شه !!!

- منکه همیشه گریه نمیکنم !

حسام : امروز فکر کردم که چقدر بی عرضم که نمیتونم کاری کنم !!!

- اما تو لطف بزرگی رو در حقم کردی !

نگاهش پرسشگر بهم دوخته شد ...

خندیدم به رویش و گفتم : من و با پدرت آشنا کردی ...

خندید ... مثل خودم ...

خیلی بی مقدمه ... خیلی خیلی بی مقدمه گفت : صبح غزاله بهم زنگ زده بود ! 

نفسم برید ! قدمهام یواش شد ! نمیدونم چرا اینقدر در مقابل این آدم ضعیف بودم ... هر وقت که حسام اسمش رو می آورد قلبم تیر میکشید !!!

آروم گفتم : خـــــوب !!!

با پا سنگهای جلوشو کنار زد : حرفهای تکراری ...خواسته های همیشگی !

- میخوای باهاش حرف بزنی ؟!

چپ چپ نگاهم کرد ... اما ... اما هیچی نگفت ! حتی رد نکرد این موضوع رو ! 

دوباره سوالم رو ادا کردم : یعنی نمیخوای باهاش حرف بزنی ؟!

ایستاد ... من هم ایستادم ... 

حسام : نمیدونم !

بند دلم پاره شد ....!

نمیدونم جوابی نبود که من انتظار داشتم ازش بشنوم ... نبود ... باید میگفت نه ! باید این رو میگفت ... 

- نمیدونی ؟ چرا ؟ مگه نمیگی دیگه غزاله رو فراموش کردی ... پس موش و گربه بازیا برای چیه ؟!

جا خورد ! از این محکم حرف زدنم جا خورد ...

حسام : هنوز اینقدر تو خودم آمادگی ندیدم ... 

پوزخندم رو با صدا ادا کردم ... میخواستم بشنوه ! حرصی شده بودم ... خیلی حرصی ... 

بهانه آوردم : سردمه ! برگردیم ...

مطمئنم که فهمید ...

حسام : برگردیم تا سرمانخوردی !

میخواستم داد بزنم که نمیخواد به فکر من باشی ... برو تو خودت آمادگی پیدا کن که همون لحظه یاد خوبیهاش افتادم ... خوبیهاش اینقدر زیاد بود که تو کسری از ثانیه دلم رو نرم کنه ...

قدمهام با صدای فریده که خبراز آمادگی ناهار میداد ... همراه شد ... 

از پایین صدا می آمد ... ساعت ده صبح رو نشون میداد و من گیج و منگ به این فکر میکردم که کی این وقت صبح اومده خونمون !!! 

تا اومدم خیز بردارم که از تخت بیام پایین مامان در رو باز کرد و با شتاب و غرق شادی اومده داخل ! 

چشمای خواب آلودم پراز تعجب بود و خیره به مامان ...

خود مامان به حرف اومد ... لبخند رو لبش بیشتر از هر روز دیگه ای بود ...

مامان : پاشو سارا ... پاشو خانم نوروزی اومده ... پریسا هم پایینه بدو !

با شنیدن نام پریسا آنچنان سریع از رو تخت بلند شدم که پام گیر کرد به پتوی پیچیده شده دورم و پخش زمین شدم ...مامان نمیدونست بخنده یا من رو کمک کنه یا اینکه موآخذه کنه که چرا مراقب خودم نیستم !

همینطور که میخندید دستم رو گرفت و کمک کرد که بلند شم ... خودم هم داشتم میخندیدم ...

مامان : هول نشو مادر ... آروم حاضر شو بیا ! 

همچنان که میخندیدم باشه ای گفتم و یه سمت دستشویی رفتم ...

* * *

از در اتاق اومدم بیرون ... لباسم مناسب بود و موهام هم مرتب ... نه آرایشی هم داشتم ... یه پیراهن صورتی پوشیده بودم تا بالای زانو ... دامن خُمره ایش کمرم رو باریکتر و صد البته زییاتر نشون میداد ... جوراب شلوای کلفت مشکی به همراه کفشهای وِرنی عروسکیم همخونی خوبی داشت ... دستی به موهای پرپشتم که از فرق باز کرده بودم کشیدم و به شوق دیدن خانواده ی نوروزی با انرژِی پا روی پله ی اول گذاشتم !

صدای ، همون صدای کلفت خانم نوروزی بود ... صدای همون خانمی که من همیشه از عصبانی شدنش میترسیدم !!!کمی گرفته بود و از همین بالا هم میشد فهمید که گریه کرده ... 

پله ی بعدی ... 

خانمی با اندامی فربه پشت به من نشسته بود و با مامان حرف میزد ... خانمی لاغرتر کنارش بود که دستش رو دور شانه ی خانم فربه تر انداخته بود !

از ذهنم گذشت ... پریسا !

پله ی بعدی ... برق سبز چشماش رو دیدم ... پارسا ! 

تا نگاهش به من افتاد بلند شد ... همه ی سرها به طرفم برگشتن ! 

لبانم کش آمد و نفهمیدم چطوری مغزم شناخت چهره ی از زمین تا آسمون تغییر کرده ی پریسا رو !

با صدا کردن بلند اسمش به طرفش تقریبا دویدم ... دستان باز شده و خنده ی پهنش رو که دیدم مشتاق تر تو آغوشش فرو رفتم ...ده باز تو صورتش نگاه کردم و دوباره با شوق بیشتر تو بغلم فشردمش ... دستم رو گرفته بود و با تمام قدرت جیغ میکشید که " چقدر بزرگ شدی !! " " چقدر خانم شدی !! "

و من هم دست کمی از او نداشتم !

از پریسا که گذشتم نگاهم تو نگاه بارونی و عسلی خانم نورزوی افتاد ... چاق شده بود اما این چیزی از زیباییش کم نکرده بود ... موهای زیتونی اش رو که تا شانه اش بود با دست کنار زد و آغوشش رو برایم باز کرد ... و من به ساد تمام روزهایی که با این خانواده زندگی کردم ... به یاد تمام لحظه ها به آغوشش پناه بردم ...

نوازشش رو روی سرم حس کردم و دوباره صدای کلفتش رو شنیدم : دختر خودمه ! عزیز خودمه ! 

و من همون لحظه یاد پسرش افتادم که چه غریبانه و تنها کیلومترها با ما فاصله داره و سالهاست که خفته !

خانم نوروزی همیشه من و سالار رو پسر و دختر دومش میدونست و صدامون میزد ...

آهی از ته دل کشیدم و به سمت همون دوتا چشم سبز آشنا برگشتم ! داشت میخندید ... خندیدم و جلو رفتم ... 

دستم رو فشرد و گفت : دوباره سلام سارا خانم !

به تبعیت از خودش دستش را فشردم : دوباره علیک آقا ! 

با دست به مبلش اشاره کردم که بشینه و خودم کنار مامان جا گرفتم ... تازه داشت صحبت ها گرم میشد که پریسا به سمت میز گرد پراز عکس کنار پذیرایی رفت ... خیره به عکسا شده بود و گاهی اوقات یکی یکی بلندشون میکرد و نگاه میکرد ... 

زیر نظر گرفته بودمش ... عکسها ، عکسهای غریبه نبود ... همش جمع چهارنفری خودمون بود و بس ! 

دستش رو برد سمت همون عکسی که من بزرگش کرده بودم و زده بودم بالای تختم وبرش داشت ... 

رو کرد به من و با هیجان گفت : این سالار ه ؟ 

سرم رو بالا و پایین کردم و چنگ زدم به پیراهنم !

خوب باش ... سارا ... خوب باش ... 

دوباره پرسید : یعنی الانم این شکلیه ؟!

خندیدم : آره عزیزم ...

تو دلم فریاد زدم سرش " نــــــــــه ، الان هیچی از اون قامت مردونه و صورت مهتابی نمونده ! هیچی .... " 

مامان سرش پایین بود و من ... پراز استرس از اینکه چند دقیقه دیگه چی میشه !!!

خانم نوروزی با صمیمیت خاصی رو کرد به سمت مامان ... مادری که چشمهاش در آستانه ی باریدن بود ... 

خانم نوروزی :راستی سالار جان کجان ؟! دلم لک زده براش ... 

و رو کرد به سمت پارسا : پارسا میگفت مثل اینکه رفته خارج از ایران آره ؟

مامدرم شکست ... هم بغضش ... هم خودش ...

رو کردم به سمت مامان که دیدم ... برق اشک رو دیدم ... رد اشک رو هم !

بالاخره باید با این شرایط روبرو میشدم ... جرفهای دکتر رو دوره کردم ... دنبال صبر گشتم ... دنبال استقامت ... خیلی کمرنگ بافتمش ... 

خانم نوروزی خیره به اشکهای مامان دستانش رو تو دستش گرفته بود و مدام میگفت : چی شد هما جان ؟! ببخش ... ناراحتت کردم ؟!

بلند شدم ... دست کشیدم به اشکهایی که گلوله گلوله از چشمانم پایین می آمد ... میلرزیدم اما سعی کردم ... سعی خودم رو کردم ...رفتم و از لای قرآن بزرگ بالای کتابخانه آگهی ترحیم برادر ناکامم رو آوردم ...

بازگشت همه به سوی اوست 

دلم زمزمه کرد " زود بود ... خدایا زود بود ... "

عکس خندانش ، بیشتر به رویم خندید ... دلم برایش پرکشید ... دلم خواستتش و چقدر بد بود که حقیقت اینی نبود که دلم میخواست ...

جوان ناکام 

سالار فرح بخش 

قلبم به درد آمد ... ناکام رفتی برادر ... 

قدمهایم لرزانم داشت میرفت به سمت شُل شدن ... سارا کنترل خود خودت رو ... کنترل ... 

حرف دکتر بلند تو مغزم تکرار شد " یه این فکر کن که مادرت دنبال یه تکیه گاهه ، یه تکیه گاه از نطفه ی خودش ... خودت رو از مادرت نگیر ! "

همه به من و دست من خیره بودند !

نگاه سبز پارسا به چشمانم بود ... پراز سوال !

" چرا اون همه نامه اش رو بی جواب گذاشتی ؟!!! چرا ؟! "

اعلامیه رو جلوی چشمان خانم نوروزی گرفتم و کنار مادر نشستم ... هنوز پاهایم می لرزید ... مادر رو تو آغوش گرفتم و گذاشتم که زخم باز شده اش رو تسکین بده ...

بیست بار ... شایدم سی بار ... شاید هم بیشتر ... چشمان پریسا و خانم نوروزی از بالا تا پایین اعلامیه رو مرور کردن ... گاهی پریسا از روی بُهت به پارسا ... من و مامان نگاه میکرد ... اعلامیه از دست خانم نوروزی افتاد و خانم نوروزی تو یه جرکت پیش مامان نشست و های های گریه رو سر دادن ...

پریسا دستش جلوی دهانش بود و آروم اشک میریخت ... و پارسا ...

تازه اعلامیه رو از روی زمین برداشته بود ...خیره بود به عکس ... 

همونجا ! وسط سالن نشست و همچنان خیره بود... پریسا هم به پارسا خیره بود ... 

قطره ی اشک رو دیدم که روزی سرامیکهای سفید پذیراییمون ریخت ! دیدم و چشمانم رو بستم و همراهیشون کردم تو این عذاداری ناگهانی ... 

مامان تو بغل خانم نوروزی بود ... پارسا و پریسا هر دو خیره به اعلامیه اشک میریختن و باز من ... تنهای تنها ... گوشه ی مبل ... یاد برادرم رو زنده کردم برای خودم ...

" صداش تو گوشم پیچید ... 

سالار : اصلا طاقت دیدن اشکای مامان و ندارم سارا !!!

دستم رو گذاشتم پشت برادرم و سعی کردم که آرومش کنم : خوب عزیزم ناراحته ! دل نازکه ... زود گریه میکنه !

سالار سرش رو بلند کرد : دیوونم میکنه ! وقتی برای چهارتا تصویر تو تلویزیون اینطوری اشک میریزه دیگه ببین ...

حرفش روخورد ... 

دست رو موهای لختش کشیدم : تو هم نباید اینطوری بهش میتوپیدی دیگه !

روی تختش دراز کشید : میگم دست خودم نیست دیگه ! حالا هی تکرار میکنه !

زدم به رون پاشو جیغ جیغو گفتم : سر من داد نزنــــــا ! 

خندید ... 

دستش رو به حالت تهدید جلوم تکون داد : ببین ؟ مطمئن باش روز خواستگارست به اون بدبختی که میخواد تورو بگیره میگم قبل عروسی ازت تست صدا بگیره ...

و بعد جدی تر گفت : باز این شیدا روت تاثیر گذاشت ؟!!!!

به حالت قهر صورتم رو برگردوندم : هیچم صدام بد نیست ... 

چند دقیقه یعد قهقهه ام که ناشی از قلقلک های وحشیانه ی سالار بود تو کل خونه پیچیده بود .... "

خیلی سخته که آدم بعد از مرور همچین خاطره ای بگه " داداشی ! یادت بخیر "

دوباره برگشتم به زمان حال ... به زمان بی سالاری ... به آدمای جدیدی که تو خونمون بودن و بعد چهار سال داشتن برای سالار عذاداری میکردن ... 

خانم نوروزی با همون اشک و ناله از مامان پرسید : آخه چطوری ؟ آخه چرا این گل پر پر شد ! چرا ؟

و دوباره سر خوردن گلوله های اشک از چشمانش رو دیدم ... 

و مامان با اشک و گریه شروع کرد به تعریف کردن ماجرا ...

حس کردم نباید بشنوم ... هشدار شنیدم ... خودم به خودم نهیب زدم ... پاشو ... پاشو از اینجا دور شو ...

برای تجات آبروی خودم هم که شده بود باید میرفتم و گرنه مطمئنا حالم بد میشد و این خیلی برام بد بود ... 

بلند شدم و با یه عذر خواهی کوچیک پله ها رو دوتا یکی طی کردم و به اتاقم پناه آوردم ... 

میدونستم که درکم میکنن .... 

میدونستم که میفهمن ! 

خودم رو روی مبل ول کردم ... اشک چکید و غم غده شد تو گلوم !

حالا ! دیگه پاهام نمیلرزید ... عوضش با خیال راحت اشک میریختم و خون گریه میکردم ...

به صفحه ی اسکرین موبایلم خیره شده بودم ، باورم نمیشد که اینقدر یهو سرد با حسام صحبت کرده باشم ... حق داشتم ... نداشتم ؟! درسته ... هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده بود ... هنوز هیچ اسمی رومون نبود ... اما دست خودم نبود با شنیدن صدای غزاله که با صددرصد عشوه رو برای جابجایی میز صدا میکرد ناراحت بشم و در کسری از ثانیه بدون در نظر گرفتن صحبت های حسام بگویم : مزاحم نمیشم ! برو به جابجایی های غول آسات !!! برس ... خداحافظ ...

و گوشی رو قطع کنم !

اصلا کار درستی کردم ... چرا غزاله باید دم به دقیقه اونجا باشه ؟! 

دوباره صفحه روشن و حاموش شد و نام " حسام " روی اسکرین خودنمایی کرد ... نمیخواستم جواب بدم ... دوست نداشتم حالا هرچی هم که بچه بازی بود !

بلافاصله بعد از قطع زنگ اس ام اس اومد " دارم میام دنبالت ... حاضر شو ... نیم ساعت دیگه ، شایدم زودتر اونجام "

انگشتانم روی صفحه ی تاچ گوشیم به حرکت در اومد " نمیتونم ! شرمنده ، عصرونه خونه ی پریسایینا دعوت شدم ... زنگ زده بودم که همینو بگم !!! " 

به لطف تعریفایی که از پریسا و پارسا و خانواده ی نوروزی کرده بودم همشونو میشناخت ... احساس هم میکردم از اینکه اینقدر از پارسا و نواخته هاش تعریف میکنم ناراحته ! شانه هام ناخداگاه رفت بالا " مگه اون به اینکه من رو غزاله حساسم اهمیت میده ؟! "

صدای دینگ نشون داد که دوباره پیغام دارم " خوش بگذره ! "

وای ! صورتم از حرص قرمز شده بود .... متنفر بودم از این طرز جواب دادن ... خونم به جوش اومده بود ...

نوشتم : به شما هم ... در جوار غزاله خانم !

لبخند پلیدم توی آینه نمایان شد ... 

به صفحه ی گوشی زل زدم : خوردی آقا حسام ؟!! حالا هستشو تف کن !! 

هنوز لبخندم روی لبم بود که گوشی زنگ خورد ... 

از دیدن اسم حسام روی گوشی فهمیدم که حسابی روی اعصابش پاتیناژ رفتم !

سرد و تلخ شدم : بله ؟

حسام هم عصبی بود ... اما داشت پنهونش میکرد ... معلوم بود ...

حسام : علیک سلام !

بی حوصله گفتم : سلام ...

سریع رفت سراغ اصل مطلب : این حرفا یعنی چی ؟!

تند گفتم : کدوم حرفا ؟!

حسام : یعنی چی در جوار غزاله خانم ؟ این بچه بازیا چیه ؟!

- از نظر من بچه بازی نیست ... 

حسام : ولی از نظر من هست !

قاطع این جملشو ادا کرده بود ... جوابش رو ندادم ... 

حسام : خوبه منم بگم نمیخوام بری خونه ی پریسایینا چون پارسا اونجاست ؟!

میدونستم ... میدونستم که این حرف و دیر یا زود به هر صورتی هم که هست به زبون میاره !

تندتر شدم : چرا بحث تو بجث میاری ؟ مگه پارسا از بچگی اسمش رو من بوده ؟ مگه ما با هم قصد ازدواج داشتیم ؟

صدام بلندتر شد ...

- مگه من بهش خیانت کردم ؟ مگه الان که با یکی دیگه آشنا شده ، شدم بلای جونش !؟!

بعد از چند دقیق صداش اومد : سارا ؟عزیز من ؟ مگه من و غزاله تنهاییم ؟ 

همچنان ساکت بودم ...

حسام : گناه من چیه که منو صدا زد واسه بلند کردن میز ؟!

عصبی تر شدم : گناه تو ؟ گناه تو رو دادن بیش از اندازه به اون بچه پرروءِ !!! 

نفسش رو فوت داد ... ساکت بود ... ساکت بودم ... از عصبانیت پای راستم ضرب گرفته بود ... به ساعت نگاه کردم ... یک ساعت دیگه باید میرفتیم خونه ی پریسایینا و من هنوز حمام هم نرفته بودم !!!

به حرف آمدم : باید برم حموم ! کاری نداری ؟!

صداش آروم بود : نه ... برو به سلامت ... 

بدون فوت وقت گفتم :خداحافظ ... 

و گوشی ور سریع قطع کردم .. ای خدا ! من چرا باید تو این مورد هم بد شانس باشم ؟! 

ولو شدم رو تخت ... چندتا نفس عمیق کشیدم ...باید آروم میبودم ... باید زودتر کاری میکردم که حسام بیاد و رابطمونو رسمی کنه ... نزدیک به سه ماه گذشته بود و ما روز به روز بیشتر بهم وابسته میشدیم ... پنج روز اول فروردین که خانوادگی رفته بودن کیش داشتم میمردم ... مثل یه مرغ سرکنده بودم !!! 

راه درست همین بود ... باید غیر مستقیم ازش همینو میخواستم ... اما غیر مستقیم .. 

بلند شدم که به طرف حمام برم که صدای اس ام اسم اومد ... 

" عزیزم ... از این فکرای بد نکن ... نزار مغز قشنگت از این افکار پوچ پر شه ... چیزی که مهمه قدرت علاقمونه ... دست کمش نگیر ... من خیلی دوست دارم قشنگم " 

خر شدم !

به فاصله ی خوندن یه اس ام اس خر شدم ! اشکالی نداشت .. راضی بودم ... بزار خر باشم !

لبخند نشست روی لبم ... اوایل اردیبهشت بودیم و هوا نهایت بهاری بودنش رو به رخ میکشید ...دوست داشتم ... این هوا رو ... عصرونه ی بعد از ظهر رو ... همه چیز رو دوست داشتم ... حتی این خر شدن رو !!!!

زیر آلاچیق ... تو این هوای لذت بخش بهاری ... خوردن چای و لیمو تازه و عسل ! یه همراه کلی خوزاکی دیگه خیلی میچسبید ... اسنقدر که آدم میتونست تمام دل مشغولی هاشو ، حتی برای چند دقیقه بزاره کنار و لذت ببره ... فقط چند دقیقه ... روح آدم رو زنده میکرد این بوی ریحون و شاهی ... این بوی خوش عسل ... اووووم ... واقعا لذت بخش بود ... 

تیکه پنیری لای قطعه نون کوچم سنگکم گذاشتم ... با کمی ریحون و شاهی ... پریسا هم روبرویم مشغول درست کردن یه لقمه ی بزرگتر بود و دسته ای سبزی پاک شده تو دستش بود ... 

صدای باز شدن در بزرگ حیاط و گاز کوچک ماشین ، نگاههامون رو به سمت در برگردوند !

ماشین مشکی ، خیره کننده ی پارسا با سرعت به سمت پارکینگ حرکت کرد ... پارکینگ تو قسمت راست در ورودی قرار داشت و از باغ یا همون حیاط جدا بود ! ما هم زیر آلاچیق بزرگ و پراز صفای نوروزی ها کمی داخل تر نشسته بودیم و به دور از هیاهوی بیرون برای روحمون جشن گرفته بودیم ... 

هنوز نگاهم روی آرم بی ام و خوشرنگ وجذاب ماشین کلید بود که در راننده باز شد و پارسا ازش خارج شد ... نگاهم مانند کش به سمتش رفت ... 

پارسا کلا پسر جذاب و به روزی بود و این مورد غیرقابل انکاری بود ! 

شلوار مشکی تا حدودی جذب ... تیشرت سبز به قول خودمون سیدی !!!!! و یه سوییشرت 

یا شاید نازکتر از سوییشرت به رنگ زرد ... بلافاصله یاد برزیل افتادم !!!! داشت به سمتمون می آمد و ما هم با یه لبخند پذیراش شدیم ... 

پارسا : به به ! سلام ... خوش اومدی !

لبخند زدم : سلام مرسی ... 

با همون لبخند اومد و کنارمون نشست ... 

پریسا نگاه مسخره ای بهش کرد و گفت : بفرما ! تعارف نکن !!!

پارسا متعجب نگاهش کرد : نشستم دیگه !

پریسا با خنده گفت : آقا ! این الان تیکه بود ... یعنی پاشو برو !

باز تعجب تو صورت پارسا موج زد : چرا ؟!

پریسا عصبی شد ... لیوانی کشید جلو و شروع کرد به چایی ریختن : تو از کی اینقدر خنگ شدی !

و بعد نیم نگاهی بهم کرد و ادامه دادیم : شاید داشتیم حرف خصوصی داشتیم ما !

انگار که تازه به قول معروف دوزاری کج آقا پارسا افتاده باشه یهو بلند شد : ای وای ! ببخشید ... پس میرم خونه حرفاتون تموم شد بیاین ...

همینکه اومدم بگم " نه ! بمون " با خنده که ما رو هم ناراحت نکنه ازمون دور شد ... نزدیک در با اشاره گفت " زود بیاین ! "

برگشتم سمت پریسا : چرا گفتی بره ؟ ما که چیزی نمیگفتیم !

پریسا : چرا نمیگفتیم؟!! من میخواستم بگم که اومد ...

با اشتیاق بهش نگاه کردم : چــــی ؟!

چشماشو ریز کرد و بهم خیره شد : ببینم تو شروینو یادته ؟!

سریع مغزم شروع کرد به مرور خاطرات ... چشمام تنگ شد ... به میز تکیه دادم و آسمون رو نگاه کردم ... چند باز اسم شروین رو برای خودم تکرار کردم : شروین ... شروین !

ولی واقعا چیزی یادم نمیومد ! 

با حالتی پراز سوال رو کردم بهش : شروین کی بود ؟!!!!

خندید ... 

پریسا : یادت نیست واقعا ؟ 

نذاشت جواب از دهنم در بیاد که گفت : خوب البته حق داری ... دو_ سه بار که بیشتر ندیده بودیش !!!

- کی رو میگی خوب !؟

چایی پارسا رو جلوی من گذاشت :پسر عمم !

فکر کردم ... فکر کردم ... عمه ؟!

- هـــــان ! همون عمت که شماله ؟!

به خیال اینکه فهمیده باشم با خوشحالی گفت : آفرین ! یادت اومد ...

لبخندم رو سریع جمع کردم : نه ! آخه اولین بار که پارسا رو دیدم تو کوچه ازش پرسیدم گفت شمالی پیش عمه !

شونه هامو بالا انداختم ... یهو به خودم اومدم ... ربط بین عمه و پسر عمه و مسافرت سه روزه ی پریسا فقط و فقط یه چیز بود ...

داشت حرف میزد که پریدم وسط حرفش : نامزدی ؟!!!!!

حرفش رو خورد : نه بابا ! چه خبره ؟!!! 

- پس چی ؟!!!

پریسا نمایشی عصبی شد : یه لحظه آروم بگیر ...

و من آروم شدم تا قصه ی دلدادگی این دوتا رو بشنوم ... 

عزیزم ... وقتی پریسا قضیه ی عشقش رو تعریف کرد چقدر حس خوبی داشتم به این موضوع ... به اینکه شروین چقدر پایبند بوده ، با اینکه میدونسته پریسا ... تو اون محیط بزرگ شده ... نمیتونه تا پنج سال آینده ، شایدم بیشتر بیاد ایران ! اما با تمام این احوال پایبندش بوده ... پایبند به عشقش ... به پریساش ...

یه لحظه فکر کردم اگه سالار بود ... حتما پریسا رو براش میگرفتم ... حتما !

با صدای پری به خودم اومدم : پاشو بریم تو ... صدای پیانوی پارسا بلند شد ! داره دون میپاشه !

با این حرفش جفتی زدیم زیر خنده و دم و دستگاهمون رو جمع کردیم و رفتیم به سمت عمارت ... عمارت بزرگ و مجلل و شیک نوروزی ها ... که هر چی بگم کم گفتم ... از ست های انگلیسی سفیدش ... از راحتی های چرم بوفالوش ... از لوسترهای پرزرق وبرق نقره ایش ... از بار کشتی مانندش ... و از همه مهمتر ... اون پیانوی سفید براق ! که از همون دور تو گوشه ی سمت راست پذیرایی فخر فروشی میکرد ! 

حالا پارسا پشتش نشسته بود و نرم ... آروم ... انگشتای کشیدشو روش میکشید ... 

غرق آهنگ و تسلطش شدم ... چشماشو بسته بود و اصلا نمیدید انگشتاش کجا دارن میرن !

نزدیکتر رفتم ...

صدای گیرایی داشت ... 

" بی تو میمیره این دلم ! بی تو میمیره ...

بی تو میمیره این دلم ... بی تـــــــــــو ... میمیره ! 

مثل یک قطره ی جوهر توی آب ...

حل شدم در همه ی وجود تو ..." 

به صدایش اوج داد ... تحریر داد ... 

" مثل یک حرف نگفته توی خواب ...

بی قرارم واسه ی حضور تو ... "

دوباره آروم شد ... لبخند رو لبش بود و انگار که خودش از همه بیشتر از همه داره لذت میبره !

"بی تو میمیره این دلم ... بی تو میمیره ...

بی تو میمیره این دلم ... بی تــــــــو میمیره ... "

روی یکی از همون مبل های سفید مدل انگلیسی نشستم ... ناخود آگاه دستم رفت سمت گوشیم و شروع کردم به فیلمبرداری از این دوست قدیمی ... از این غریبه ی بی نهایت آشنا ...

که کاش نمیکردم ... کاش ...

" تو حس بودن واسه ی سادگی من ...

تو حس موندن واسه ی بهم رسیدن ...

تو حس بودن ...

تو حس موندن ...

تو ....

اگه نباشی .... 

میمیره این دلم ....

بی تو میمیره ...

بی تو میمیره این دلم ...

بی تـــــــــــــو ... "

نفسش رو با صدا بیرون داد ... برگشت به سمتم و لبخند زد ...

- عالی بود ... بی نظیر ...

موقر خندید : لطف داری خانم !

همون لحظه یادم افتاد که دکمه ی پایان ضبط رو بزنم ... تازه متوجه شد که دارم ازش فیلم میگیرم ...

پارسا : داشتی فیلم میگرفتی ؟

همونطور که بلند شدم گفتم : بله ! مگه میشه از این هنزنمایی زیبا فیلم نگرفت ؟!!؟!؟!؟

متواضعانه سرش رو پایین آورد : اختیار داری ...

با لبخند به سمت مانتوم رفتم ... دیگه وقت رفتن بود ...

دستام رو با تمام قدرتم روی شقیقه هام فشار میدادم ... 

ای سر درد لعنتی ... ای ... 

به چشمان قرمز و پراز پفم تو آینه نگاه میکنم ... تورمش از گریه ی زیادمه ! میدونم ... متاسفانه نمیتونم ... نمیتونم که درکش کنم ... ازم خواست ... اما من نتونستم !!! 

نمیتونم درک کنم که از بین این همه آدم چرا حسام باید غزاله رو ببره تا عینکش رو از اُپتیمتر بگیره ... هرکسی دیگه هم جای من بود بخدا درک نمیکرد ... هر چقدر که کارش فوری باشه ... هرچقدر که نمیتونسته رانندگی کنه ... هرچقدر هم که شبش حسامینا خونه ی اونا شام دعوت بودن و خواستن مستقیم برن اونجا ... هرچقدر ... نمیتونستم ... 

موهای بلند و لختم از یه طرف روی شونم ریخته !از حرصم محکم با پنجه هام شونشون میکنم ... دردش رو حس میکنم اما اهمیت نمیدم ... گوشیم زنگ میخوره ! نگاهش هم نمیکنم ... بازم بهونه ... بازم حرفای تکراری ... 

گوشی اتاقم زنگ خورد ... اینبار نگاهم به سمت گوشی سفید جمع و جور کنار تختم میره ... حتما مامانه که حال نداشته بیاد بالا ... شایدم شیداست ! تعداد زیادی شمارشو ندارن ...

سعی میکنم گلویم رو صاف کنم ...اما در نهایت همانطور گرفته باقی میمونه !

- بله ...

با شنیدن صدایش از پشت خط اتاقم چشمانم گرد میشود !!!

عصبی و خشن میپرسد : چرا گوشیتو جواب نمیدی ؟!

ساکتم ... 

- .... 

صدایش بالاتر میرود : مگه با تو نیستم ؟!!! این بچه بازیا چیه سارا ؟!

خیلی عصبانی تر از آنچه که فکر میکردم شده ... شاید حق داشت ... سی و هفت تا میس کال !!! مطمئنا رو مغزش پاتیناژرفته بودم ... !

اشکم میچکد ... بچه بازی ؟! 

تُن صدایش پایین می آید اما ذره ای از خشمش کم نمیشود ...

حسام : بهت میگم این بچه بازیا چیه ؟ چرا گوشیتو جواب نمیدی ؟!

نعره میزند : هـــــــــان ؟!!!

جا میخورم ... از این همه عصبانیت ... از این تُن صدای بالا ... جا میخورم ...

زبان در دهانم میچرخد : کدوم بچه بازی ؟! اصلا تو میدونی داری چی کار میکنی ؟!

از همین پشت خط لرزش فکش رو حس میکنم : چه عجب !!! چرا گوشیتو جواب نمیدی ؟ یعنی چی که تا هر وقت بحث غزاله میشه ، میشی یه بچه ی سه- چهار ساله ؟!!! یعنی چی ؟!

ابروانم بالا میرود ... اوهو ! بالا خواه غزاله خانم شده ؟؟؟؟

این بار فک من میلرزد : خودت خوب میدونی دلیل حساسیت من رو این غزاله خانم چیه ! میدونی.. چه دلیلی داره تو اونو اینور اونور ببری ؟ هان ؟ چه دلیلی ؟

فوت میکند : چند صد دفعه بهت توضیح بدم ؟ هان ؟ بابا گفت ...

پریدم وسط حرفش : صد دفعه دیگه هم توضیح بدی تو کَتَم نمیره ... نمیره حسام ... درک نمیکنم ... نمیتونست رانندگی کنه ؟ نتونه ... به درک !!!تو نباید میبردیش حسام ... 

محکم میشوم : نباید !

نفسم گرفت از این یک ریز حرف زدن ...

حسام : غزاله ؟ تو از همین الان اینو باید قبول کنی که غزاله یه دختر عموی معمولیه ! همین وبس !

داد میزنم : نیست ! حسام نیست ... دختر عموی معمولی اصرار به تنها شدن با پسر عموشو نداره ... داره ؟ حسام داره ؟

صدایش مظلوم میشود : آخه لامصب ! مگه من بهش گوش کردم ؟ مگه تنها شدم ؟

پوزخند صداداری میزنم : خودت خبر نداری ! همین امروز تمام اون مسیروباهات تنها بود ... تنهای تنها !

دوباره صدایش همانطور مظلوم است : بابا من اینقدر اخم کرده بودم لام تا کام باز نکرد از ترسش ...

لحنم مسخره میشود : آخی ! دلم سوخت !

سخت میشود : هروقت من گردن شکسته رفتم و باهاش تنها یه جا حرف زدم اونوقت این اداها رو در بیار ...

لوس میشوم ... نمیهمم که او سالار نیست ... مادرم نیست ... پدرم هم نیست ... شیدا هم نیست ... او حسام است ... ممکن است ملاحظه نکند ... احساسش با همه ی اینا فرق میکند ... نمیفهمم ...

- حسام ؟ تمام این حرفا درست ! اصلا ایشون قدیس ... مادر مقدس ... من ! روی ایشون حساسم ... حساس !!! نمیخوام که تو باهاش حتی همکلام بشی ... یا من مهمم یا مهم نیستم ... اگه مهمم که به حرفم گوش میدی ... بهم احترام میزاری ... اگرم نیستم که ... شما رو بخیر و مارو به سلامت ... 

نمیدونم کدوم جمله ام رو مخش راه رفت ... اعصابش را خط خطی کرد ... کدام جمله ؟!!!!

داد میزند : خستم کردی سارا ... برو بشین به تمام این حرفای صد من یه غازت فکر کن ... خودت قبولشون داری ؟ برو فکر کن و بعد از همه ی فکرات با من تماس بگیر ... چون من کاری به آدمی که بدون فکر حرف بزنه ندارم ... خداحافظ !!!!

و صدای بوق ممتد ... باعث میشود که تمام فکرایی که میکردم بهم دهن کجی کنند ... اینکه الان قربون صدقه ام میرود ... ازم معذرت خواهی میکند و خلاصه یه جوری از دلم در می آورد ... نه اینطور ... نه ...

تلفن هنوز تو دستم مانده ... با صدای گوش خراشش متوجهش میشوم ... وای ! حسام چیکار کرد ؟! حسام با من چیکار کرد ؟!!!

طاقت نمی آورم ... خودم رو تو تختم پرت میکنم و با صدای بلند گریه میکنم ... اصلا هم مهم نیست که مامان یا هرکس دیگه ای میشنود ... مهم نیست ... نیست ....

پریسا : اوه ، شت ! 

نگاه چپی بهش میکنم : اینجا دیگه اوه شِت ، اوه مِت نداریما ! اینجا باید بگی تو روحت !!!

سرگرم مرتب کردن شالش میشود ... 

نگاهم میکند ... با تعجب : واقعا ؟!

دنده رو خلاص میکنم : آره بابا ! چیه این سوسول بازیا !؟ 

دوباره آینه اش را در دست میگیرد و میگوید : پس تو روح ماشین شاسی بلندت که داشتم می افتادم !!!

بی توجه به حرفش سرعت میگیرم ... از کوچه که میخوام بیام بیرون ، همزمان ، با 206 سفیدی که راننده اش عجیب آشناس روبرو میشوم ... 

نگاهش میکنم ... از پشت همان شیشه ی دودی عینکم ... عمیق و عصبی نگاهش میکنم ... 

پیاده شده ... 

مگه همانی نبود که گفت با آدمی که بدون فکر حرف میزنه کاری نداره ؟ پس چرا اومده ؟! 

مگه همانی نبود که ار دستش هق هق میزدم ... مگه همانی ... 

به شیشه ی نیمه بازم ضربه میزند ...

پریسا ساکت و آرام فقط نظاره میکند ... نمیدونم چرا تو این وضعیت به فکر کوچه هستم که ماشیتش سد راه شده ! مطمئنا چیزهای مهمتری هم بود که بهشون فکر کنم ... مِن جمله همین آقای خشمگینی که در طرف من رو باز کرده و با صدایی برخلاف صبح ! و بر خلاف چهره اش از من میخواد که بیام پایین !!!

به شلوار کتان یشمی اش نگاه میکنم ... به تیشرت جذب قهوا ایش ... 

بلافاصله صدایم در مغرم پژواک میندازد : این تیپ مَکُش مَرگ ما رو برای غزاله جون زده ؟!!! 

دهن باز میکنم : اینجا ؟! 

نیم نگاهی به پریسا می اندازد در را میبندد و محکم میگوید : بزن کنار پس !!!

راهش را میگیرد که سرم رو از پبجره بیرون میبرم : تو کوچه ؟!!! 

مستاصل و دست به کمر می ایستد ... پشتش به من است .. پنجه های مردانه اش در موهایش فرو میرود به طرفم بر میگردد ... 

نفس عمیقش را حس میکنم ... راه رفته رو بر میگردد ...

آروم و شمرده میگوید : اگر ممکنه ! برنامتو کنسل کن و بیا بریم یه جا مشکلمون رو حل کنیم ... 

این آرامش ظاهریست ... میدانم ... 

پریسا که انگار جو رو درک کرده سریع رو به من میگوید : سارا ؟ مشکلی نیست ... فردا میریم ... 

رو از حسام میگیرم ... به فکر سین جیم کردنهای پریسا هستم !!! 

زمزمه میکنم : مطمئنی اشکال نداره ؟!

سرش را سریع بالا و پایین میکند : آره ، آره ... چه اشکالی بابا ؟! شب بهم خبر بده پس ...

سرش را نزدیک می آورد ... بوسه اش روی گونه ام مینشیند و سریع با یک خداحافطی به سمت عمارتشان تقریبا با دو حرکت میکند ...

چشمان حسام را میبینم که دنبالش میکند ... 

زهر میشوم : خیالت راحت شد ؟! 

خیره نگاهم میکند ... چند لحظه ... 

حسام : بیا خونه ی علی !

ابروانم بالا میرود ... واقعا علی میخواتس مشکلمونو حل کنه ؟!

- من اونجا نمیام ! ریش سفید تر از علی نبود ؟!!!

متوجه طعنه ی کلامم میشود : من کسی و واسطه نمیکنم ... با شیدا لواسونه ... میریم و دوتایی مثل دوتا آدم مشکلمونو حل میکنیم ...

منتظر ادامه ی صحبتم ... مخالفت یا موافقتم نمیشه ... سریع راهش رو به سمت 206 خودش میگیره ... انگاری که از قاطعیت کلامش مطمئنه ! خیلی هم مطمئنه !

همینکه ماشینش را سر و ته میکنه تا از کوچه خارح بشه ، از شانس خوب من بی ام و پارسا از دهنه ی کوچه وارد میشه ! 

لبخند میزنم ... 

" نوبت منه ، جناب حسام خان ! "

حسام با توقف من ، توقف میکنه ... از ماشین پیاده میشوم ... برای استقبال از پارسا !!!!! اونم سر کوچه !!!! 

پارسا هم پساده میشود ... سرتاپا زرشکی پوشیده !!! خوشتیپ تر از همیشه ...

دستم رو به سمتش دراز میکنم : سلام آقا !

با تعجب به صندلی کمک راننده نگاه میکنه : سلام ... پس پریسا کو ؟ مگه قرار نبود برین خرید ؟

به سمت ماشین نگاه کردم ... 

- آره ! اما متاسفانه کاری پیش اومد ... انداختیم واسه فردا ... 

زیر چشمی حسام مملو از خشونت رو زیر نظر میگیرم .... خیره به دست من شده ... که تو دست پارسا جا خوش کرده ! 

خوب دیگه بسه !!! 

- من دیگه میرم ... ماشینا بد جاییه !

به سمت ماشینش نگاه میکنه : آره ... مراقب خودت باش پس !

ابروانم بالا میرود : مرسی توام همینطور ...

سریع به سمت ماشینم حرکت میکنم و با یه نیش گاز از کوچه خارج میشوم تا ایندفعه پدرم غافلگیرم نکرده !!!

جلوی من در حال حرکته ... نمیزاره حتی یه ذره اینور، اونورتر حرکت کنم! نگاه مشکیش را وقتی که از آینه وسط نگاهم میکنه میگیرم ... چقدر برای لطافت این نگاه دلم تنگ شده بود !!! من واقعا تحمل دوری و بی محلی این مرد رو نداشتم ... 

به خونه ی علی رسیده بودیم ... از قصد کمی پارک کردن رو طول دادم ... این حس سرکشی و نافرمانی چرا انیقدر قوی شده بود ؟ نمیدونم !!!

با دست جلوی در ورودی رو گرفته بود تا بسته نشه ... بدون نگاه بهش رفتم داخل و جلوی در منتظر موندم تا بیاد و در رو باز کنه ... اون هم بدون نگاه به من در رو باز کرد و بدون اینکه به من بگه رفت تو !!! حرصی شدم و حرصم رو با قدمهای بلند و محکمم نشون دادم ... تو آشپزخانه بود و من داشتم فکر میکردم واقعا الان چایی لازمه ؟!!!!

بدون حرفی ، با همون لباسای بیرون روی مبل لم دادم و به نقطه ی نا معلومی روی دیوار خیره شدم ... با پایین رفتن مبل کنارم فهمیدم نشسته ... باز اهمیت ندادم ... تا اینکه به حرف اومد ...

حسام : خوب ؟!!!

نیم نگاهی بهش کردم و دوباره نگاهم رو برگردوندم : خوب ؟!!!

تکیه داد : نمیخوای چیزی بگی ؟!

جوابی ندادم ... عصبانی شد ...

حسام : اگر نمیخوای چیزی بگی باید تا آخرش ساکت بمونی تا حرفامو بزنم ... لام تا کام باز نمیکنی وسط حرفم سارا !

در عین پررویی و تخسی پا رو پا انداختم و گفتم : قول نمیدم !

نگاه ثابتشو حس کردم اما برنگشتم ... بلند شد و بعد از چند تا قدم روی مبل روبروییم نشست ... آروم بود ... خیلی آروم بود و من تو دو به شک بودم که این آرامش قبل از طوفانه ؟!!! یا کلا آرومه ؟

حسام : سارا اینکارا آخه یعنی چی ؟! چرا حرص منو در میاری ؟ چرا بچه بازیا رو کنار نمیزاری ؟!

منتظر کوچکترین حرفی بودم تا صحبت های صبح پشت تلفنشو بزنم تو روش ... 

- تو که گفتی با آدمی که روی حرفش فکر نمیکنه کاری نداری ؟!!! نگفتی ؟!

مستقیم نگاهم کرد ... 

پوف بلندی کرد و با همون آرامش جواب داد : عصبانی بودم ...

- دلیل نمیشه ! منم عصبانی باشم هر چی از دهنم در میاد میگم آخرشم میگم عصبی بودم !!!

دستی تو موهاش کشید : ببخشید ... حق با توء ... اما الان بحث ما سر این نیست ...

لجباز شدم : شاید بحث تو نباشه ... اما بحث من هست !

آروم خندید : باشه ! راجع به اونم حرف میزنیم ... اما اول این ! 

باز سکوت کردم ...

حسام : سکوت نکن سارا ، حرف بزن ! این بحث راجع به جفت ماست !

راست میگفت ... راجع به جفتمون ... 

- حسام ؟ چرا متوجه حس من نمیشی ؟ من به غزاله احساس خوبی ندارم ... نمیخوام دور و برت باشه ... بهم حق بده حسام ... 

جلوتر رفتم و صدامو پایین تر آوردم : حسام ؟ غزاله قبلا یه جورایی نامزدت بوده ! درسته ! من و تو فقط یه دوستیم ... اما تا زمانیکه دوستیم نمیخوام غزاله دور و برت باشه ! 

تکیه دادم به مبل ... توچشماش نگاه کردم ... داشت تو صورتم دو دو میزد ...

- هر وقت ... به هر دلیلی من و تو هیچ سَنَمی باهم نداشتیم هر کاری میخوای بکن !

حسام لب باز کرد : عزیز من ! چرا اینقدر بیخودی حرص میخوری آخه ! 

ابروانم رفت بالا ! نه انگار هیچ طوفانی در پس این آرامش نبود ! خدا رو شکر !

بلند شد و اومد کنارم نشست ... چشم با لبانش دوخته بودم ... دلم میخواست غزاله رو نقض کند ... منع کند .. بکوبد ... 

حسام : حرص خوردنت الکیه ... من ازت خواستم کمکم کنی ، کاری کنی تا غزاله رو فراموش کنم ... الان تو توی زندگیمی ... میفهمی ؟ من اگه غزاله رو میخواستم انتخاب کنم این همه مدت وقت داشتم ... 

بچگانه پرسیدم : راست میگی ؟!!

خندید ... مهربون خندید ... حسامی خندید ... شاید از لحن بچه گانه ام بود .... شایدم از هر چیز دیگه ای مهم این بود که الان حسام مهربان بود ... این مهم ترین موضوع بود !

بغلم میکنه و به خودش فشارم میده ... مثل ماهی که از آب جداش کرده باشن خودم رو بهش میچسبونم ... خجالت نمیکشم ... نه ! برعکس خودم رو تو آغوشش فرو میبرم ... گرمام با گرماش یکی که میشه آروم میشم ... سرم رو توی گودی گردنش میبرم ... درست مثل یه گربه !

میخنده ! صدای خنده ی کوتاهش میاد ... گرمای لباشو روی پیشونیم که حس میکنم ... حالا من میخندم ... 

صداش بم شده میاد : دیدی چه زود مشکلمون حل شد !؟

میخندم : اوهوم ... اما من هنوزم نفهمیدم تو با یه آدمی که حرفشو بدون فکر میزنه چیکار میتونی داشته باشی ؟!!

و آروم میخندم ... برعکس من بلند میخنده ... 

صورتم رو نوازش میکنه : دیگه از شانس بد این آدم داره میشه همه ی زندگیم !!!

قلبم نبض میگیره جوره دیگری ... ریتم دیگری ... ساز جدیدی ... 

گرمم میشه ... سرم رو به سمت صورتش میگیرم تا بخونم از تو چشماش صداقت حرفشو که نگاهامون گره میخوره بهم ... این ضربان بالای لعنتی نفسم رو داره بند میاره ... 

لباش نه روی لبم ، بلکه گوشه ی لبم فرود می آد ... درست کُنجِش رو هدف میگیره ... چشماشو بسته ... منم میبندم ... سرش رو بلند میکنه ... نوازش دستش روی موهام آرامش خالصه و در آخر ... 

شوکه میشم ... دلم آرومه اما شوکم ... نمیدونستم که باید چیکار کنم ؟! پسش بزنم ؟!!! نـــــــــه ! من دوسش دارم 

ثانیه ای نمگذره اما انگار که چیزی از همین ثانیه ی کم یادم نمیاد !

تموم شد !

نگران بهم نگاه میکنه ... نگاهش میکنم و لبخندمیزنم ... انگار که منتظر همین تایید باشه ... دوباره به خودش فشارم میده و لپم رو میبوسه ...

شیرین تر از این راه برای آشتی ، راه دیگه ای هم مگه وجود داره ؟!!!!!

سعی میکنم این نفس نفس ناشی از هیجان رو جوری قایمش کنم !

دقیقا نمیدونستم بعد از این لبخند چه عکس العمل دیگه ای باید انجام بدم ... انگار کم کم داشتم متوجه میشدم که چی شده ؟! چه اتفاقی افتاده ؟! حسام من رو بوسیده بود ... لبم رو .... بوسیده بود و من ! اصلا عذاب وجدان نداشتم ... انگاری که از نداشتن همین عذاب وجدان ،عذاب وجدان گرفته بودم !!! 

داشتم میخندیدم هنوز ... به صورت پراز تردیدش ... به چشمان پراز نگرانیش ... لبخند زدم ... دو، دوی چشماش رو گرفتم !

با همون خنده ی کذایی بهش خیره شدم : حسام ؟ ما چیکار کردیم ؟!

با لبخندش فهمیدم اون هم شوکه شده ! 

گیج بودیم ...

حسام : نمیدونم !!! نمی ... من ... 

دستش رو از پشتم برداشت و با دو دستش موهاش و کشید ... پوف بلندش رو شنیدم ... دستش رو گرفتم ... نمیخواستم به خودش عذاب بده ... مقصر فقط اون نبود ! من هم دل داده بودم ...

- حسام ؟!

نمیدونم از صدای پراز لرزم بود یا خواهش دستام که سریع برگشت طرفم ...

حسام : جانم ؟!

نگاهش کردم ... 

حسام : سارا ... بخدا شوکم ... من ... من آدم هوس بازی نیستم ... این هوس نبود ... 

دستم رو روی لبش گذاشتم و به گفتن یه " میدونم " ساده بسنده کردم ...

خودم رو تو بغلش جا دادم و چشمامو بستم ... حسام بوسیده بودتم و من بجای عذاب وجدان ! بجای پس زدنش ! همراهیش کرده بودم !!! 

وای ! چی میشد حالا ؟!!!!!

از جام پریدم ... 

پر استرس نگاهم کرد : چی شده ؟!

نگاهش کردم ... لبهام باز شد ... با صدایی که خودم هم به زور میشنیدمش گفتم : باید برم ...

روبروم ایستاد ... بازوهام تو دستش بود ... آروم ، نوازشش میکرد ... 

حسام : بشین ، الان نباید بری ... بشین آروم شو ... 

و بعد به زور منو نشوند و خودش به آشپزخانه رفت ... چند لحظه بعد با لیوان پراز آب و قطعه های یخ جلوم ایستاده بود ... 

اشکام رو که دید آه از نهادش بلند شد ... جلو اومد و سریع کنارم نشست ... به طرف خودش کشیدتم و سعی کرد با نوازش موهام آرومم کنه ... اما نمیدونست که بیشتر اشکام رو جاری میکنه ... اون که نمیدونست چقدر فکر مسخره داشت تو ذهنم رژه میرفت ... از همه جا ! از همه طرف !

اگه حسام فکر کنه من دختری بدیم ! اگه فکر کنه من به همین راحتی پیش همه وا میدم ! اگه ولم کنه بره ! اگه با این کار غزاله رو به من ترجیح بده !!

عزاله ؟!!!!

از کجا معلوم غزاله رو هم نبوسیده باشه ؟!!! وای نه ! یعنی اون رو هم بوسیده ؟! حسام من ؟ غزاله رو بوسیده ؟ 

حس بدی بود ... این فکر حس افتضاحی رو به وجودم تزریق میکرد ... 

نگاهش کردم ... آروم بود و موهامو نوازش میکرد ... 

به خودم نهیب زدم " نــــــــه ! فقط من !!! "

صداش اومد : اروم شدی ؟!

سرم رو بالا و پایین تکون دادم : اوهوم ... 

دستش رو روی لپم کشید : بیا این لیوان آب و بخور ...

- نمیخوام ... 

حسام : نمیخوام نشد ! باید بخوری !

چشمکش دل و دینم رو ربود ... لیوان آب رو به لبهام نزدیک کرد ... همون هایی که چند دقیقه پیش بوسیده بودتشون !!! 

با لحن پراز التماسی گفتم : حسام ، بریم ؟! 

رودربایسی رو گذاشت کنار و خیلی رک گفت : میترسی اتفاق بدتری بیفته نه ؟!

دهانم باز شد که بگم نه ! اما صداش ساکتم کرد ...

حسام : دیگه هیچ اعتمادی بهم نداری نه ؟!

نگاهش کردم ...

حسام : الان پست ترین و هوس باز ترین آدم روی زمینم نه ؟!

نــــه ! درگیری من هم همین بود که هیچ کدام ز این فکر ها برای لحظه ای از مغرم خطور نکرده بود !!! 

دستش رو گرفتم ... ساکت نگاهم کرد ... از ته دلم نگاهش کردم ... با همه ی عشقی که بهش داشتم ...

آروم و شمرده گفتم : به روح سالارم ... میدونی که چقدر برام ارزش داره !؟ هیچ کدوم از این فکرها رو نمیکنم ! هیچ کدوم ... 

طاقت نیاوردم و خودم رو تو بغلش پرت کردم ... این سینه های ستبر مال من بود ... این نفس نا منظم بخاطر من !

روبروی در که پارک کرد ، پاهام نمیرفت برای رفتن ! برای خداحافظی ... 

دهان باز کردم : مرسی که رسوندیم ! فقط ... ماشینم ... 

نذاشت ادامه بدم ... چشماشو با آرامش باز و بسته کرد و با لحن شوخی گفت : برو دختر ! نگران ماشینت نباش ... میارم برات ... 

نچی کردم : کاش میزاشتی خودم بیارم ...

راهی برای وقت کشی پیدا نمیکردم جز اینکه حرف تو حرف بیارم ... 

دماغم رو کشید : نمیخورمش که !

خندیدم : میدونم ! آخه زحمت میشه !

خندید ... یه جور خاص خندید : زحمت نیست اتفاقا!!! رحمته ! سعادت میشه دوباره روی ماه جناب عالی رو میبینیم !

لوس شدم ... بچه شدم ... کیف کردم و رو ابرا سوار شدم ...

نمایشی سینه صاف کردم و راست نشستم ... سرم رو بالا گرفتم طوری که زیر چشمی نگاهش کنم ...

- فکر نمیکنم سعادتش گیرتون بیاد جناب ! شما ماشین و میدی به باغبون !!!

و به دنبالش خنده ی بچگانم فضای ماشین رو پر کرد ... او هم میخندید ... چقدر خوب بود ! این خندیدن باهم ... همراه هم ... چشمم که به ساعت ماشین افتاد ... فهمیدم که دیگه باید زود برم ... باید ازش جدا شم ... دوباره دلتنگ شم ... 

دلتنگی ... 

استرس گرفتم ... برگشتم طرفش ... نمیدونستم چطوری میشه بهانه برای دیدنش جور کنم ؟! 

چشماشو تو چشمام دووند : جانم ؟ چی میخوای بگی ؟!

دوباره لبخند رو مهمون لبم کردم که نکنه استرس بگیره ... فکر کردم که چطور ؟! چطور ؟! نگاهم میکرد و همین نمیزاشت تمرکز داشته باشم ... 

جرقه زده شد ......! 

حــــــــوریــــــــه ......

- حسام ؟ فردا بیام حوریه رو ببینم ؟!

ابروآش رفت بالا : فردا ؟ مگه با این خانم پریسا قراره خرید نذاشتی ؟!

آخ ! راست میگفت ... مستاصل نگاهم رفت به در پریسایینا ... 

لب و لوچم آویزون شد : آره ! اصلا حواسم نبودا !

حسام : خریدت خیلی طولانی میشه ؟! 

بدون توجه به سوالش گفتم : اصلا منکه ماشین ندارم !!!!!! 

مسخره شد : ای وای ! حالا چیکار کنیم مــــا ؟!

- اِ ؟ مسخره !!! من حالا چیکار کنم ؟!

شانه هایش را بالا انداخت : نمیدونم والله ، صبح شرکتم سارا باور کن نمیتونم بیارمش !

مکث کردم : برم ببینم ماشین کی رو میتونم دو دَر کنم ! 

و همزمان دستگیره رو تو دستم گرفتم ...

- خوب ! من دیگه میرم ... 

دستم روجلو بردم ... دستم را در دستش گرفت ...

- آروم برون ...

ساکت بود ... ساکت و صامت ...

دستم رو جلوی چشمانش تکان دادم ... دست آزادم را !

- هِی آقا ! کجایی ؟!

نگاهش را گرفت ... نگاه یکهو پریشان شده اش را ! نفس گرفت .. نفسی عمیق ...

حسام : همینجا ! چیزه ... فردا از پاساژ بیا خونه ی ما ... ماشین و میارم اونجا ... بهونه داری برای اومدن !

ابروم رفت بالا : من که مشکلی هم نداشتم اگه میگفتم میخوام حوریه رو ببینم ... 

بلافاصله اضافه کردم : ببینم ؟ مطمئنی خوبی ؟

دست کشید به صورتش ... آشفته شده بود و آشفته ام کرده بود ...

آروم دستم را بوسید : آره عزیزم ... برو خیالت راحت ... 

خیالم راحت نبود اما تظاهر کردم که راحت است ... لبخند زدم به خیال ناراحتم ... 

- پس ایشاالله فردا میبینمت ...

سرش را تکان داد : بهم خبر بده که چطوری میری پاساژ!

کامل دیگه پیاده شده بودم : باشه حتما ! شبت بخیر ...

استارت زد : شب توام بخیر عزیزم ... سلام برسون ...

سر تکان دادم : توام همینطور ... 

و مستقیم راه خانه را پیش گرفتم ... رومو که برگردوندم تا بدرقه اش کنم نگاهم به تراس روشن نوروزی ها افتاد ... دقیق تر شدم .. انگار که کسی داشت سیگار میکشید ... 

شانه بالا انداختم ... و با باز شدن در به داخل رفتم ...

* * *

دم در پریسایینا منتظر بودم ... البته تو آژانس ! شب قبلش به پریسا گفتم که ماشین ندارم ... مشکلی نداشت ! اتفاقا استقبال هم کرده بود ... میخواست تو خیابونا قدم بزنه ! خبر از دود ریه خفه کن نداشت !

بدو بدو خود رو به ماشین رسوند و نشست پیشم ...

خندیدم به رویش .. به روی بَشاشَش ...

- سلام عزیزم ... خوبی ؟

رویم رو بوسید : سلام عسل ... خوبم ... تو چطوری ؟!

نذاشت جوابش از دهنم در بیاد ... سریع با قیافه ی خنده داری گفت : اون آقای عصبانی دیروز کی بود ؟! گفتم خوردتت تموم شدی ... یه آبم روت !!!

و بعد قهقهه اش فضای ماشین رو پر کرد ... سقلمه ام به پهلویش به خودش آوردتش ... به سر اشاره کردم به آقای راننده ی اخمالو ... 

لبش را گاز گرفت و زیر لب گفت : ببخشید !!!

رویم رو به سمت پنجره کردم ... نمیدونستم میتونستم به پریسا توضیح بدم یا نه !؟ بهش اعتماد کنم یا نه !؟ اون اعتماد کرده بود ! باید من هم اعتماد میکردم ؟!!! 

آروم گفتم : یه دوست عصبانی !!!

و بعد خندیدم ... که یعنی که یعنی ! یعنی سوال اضافه موقوف ... !

ولی انگار به خودم خندیدده بودم !!! چون سوالای پریسا ادامه داشت ... 

پریسا شونه اش رو بالا انداخت و رو کرد به سمت پنجره : اما من که فکر میکنم از یه دوست بیشتر بود !

ابروام بالا رفت اما برنگشتم به سمتش ! همونطور روم به پنجره بود که گفتم : یعنی چی ؟! یه دوست بود مثل همه ی دوستا ! 

بدون توجه به آقای راننده ، موقعیت و یا هر چیز دیگه ای زد تو بازومو گفت : به قول شروین " خر خودتی !!! "

نتونستم جلوی خندمو بگیرم ! چشمای گرد شده ی آقای راننده ، سورت با مزه ی شیدا بعد از ادای این جمله همه مزید بر علت شد که من یه دونه از اون قهقهه های بی سابقه ام رو تحویل پریسا بدم !

- بی تربیت ، این چه وضع حرف زدنه ؟!؟! ببینم شروین اینا رو یاد تو میده ؟!

پریسا متعجب نگاهم کرد : نه ! این تیکه کلامشه ! 

و بعد سریع اضافه کرد : به نظر من که اون آقای دیروزی بیشتر شکل دوست پسرابود تا دوست اجتماعی ! حالا تو نمیخوای بگی اصراری نیست اما من خودم فهمیدم !

برگشتم ببینم شوخی میکنه با نه ، که دیدم هیچ آثاری از شوخی تو صورتش نیست ! جدی جدی بود ... از این رک حرف زدنش کمی جا خوردم ... که میشد فهمید این همه مدت زندگی دور از ایران اینطوری بارش آورده بود ! 

هول شده بودم ... یه جوری حرف زده بود که فکر کردم ازم ناراحت شده !از این که بهش نگفته بودم ! واقعا باید میگفتم ؟!!!!

- چیزه ... پریسا ... میخواستم بگم ... یعنی ... یه وقت ناراحت نشیا !! 

پرید وسط حرفم : چه ناراختی ؟! این چه حرفیه ؟ این مساله خصوصیه عزیزم ... اصلا هم اینطور نیست هروقت دوست داشتی بگی من در خدمتتم ... 

و بعد یه لبخند دوستانه بهم تحویل داد ... هنوز کامل مطمئن نشده بودم که از دستم ناراحت نیست ... از در شوخی وارد شدم ...

- خیلی خــــوب ! حالا که اصرار میکنی میگم ...

حالا نوبت اون بود که آبروداری کنه ... یه راننده اشاره کرد و با صدای آرومی گفت : اینجا که نمیشه !

سرم رو تکون دادم و فکر کردم که چه چیزها که این آقای راننده از ما نشنید !!!

تقریبا دو ساعت بود که داشتیم پاساژ رو متر میکردیم البته متر که نه ! اینقدر کیسه دستمون بود که نمیتونستیم تند تند قدم برداریم ! وحی منزل شده بود که پریسا از هر مغازه یه چیزی بخره ! 

هن و هن کنان گفتم : وای پریسا ! این همه وسیله ؟ لباس ؟ میخوای چیکار آخه ؟!!!

وضع او هم بدتر از من بود ... نفسش بالا نمیومد !

پریسا : لازمه دیگه ...! حالا ازم نشنیده بگیر اما مامان میخواد یه جشن بگیره !

توجهی به اینکه خانم نوروزی در حال تدارک یه جشنه نکردم ...

- بابا خوب این همه ؟!!!

کلافه شد و گفت : غر نـــــزن ! من واقعا نمیدونم چرا موافقت کردم بدون ماشین بیایم ؟!

- بیخیال دیگه ، این همه توضیح دادم ، عوضش تند تند بیا به خیابون اصلی برسیم یه دربست بگیرم تو برو خونه !

حرفم تموم نشده ایستاد ! قد راست کرد و با حالت متعجبی گفت : مگه تو نمیای ؟!!

ایستادم و خستگی در کردم : نه ، میخوام برم دیدن یه دوست قدیمی !

با چشمان ریز نگاهم کرد : تو غلط کردی ! میخوای بری پیش دوست پسرت ... 

- نه بابا ، میخوام برم دوستم حوریه رو ببینم ، ماشینم رو هم بیارم ... 

انگار که داغ دلش تازه شده باشه با حالت غمگینی به اون همه کیسه ای که وسط پاساژ ولو شده بود نگاهی کرد و رو به من گفت : کاش فردا میومدی خوب !

کیسه ها رو جمع و جور کردم و همونطور که با زور قدم برمیداشتم گفتم : شما زورو بازیت گرفت ... 

و بعد اداشو زمانیکه پست تلفن موافقتشو برای امروز اعلام میکرد در آوردم : نــــه ! مشکلی نیست ... یه قدمیم میزنیم ...

به سمتش براق شدم : بیا ، برو الان قدم بزن !

خندش گرفته بود : خیلی خوب بابا ! غلط کردم !

بدون کلام دیگه ای به سمت ایستگاه تاکسی ها رفتیم ، بعد از کلی خواهش و تمنا و چونه زدن سر قیمت بالاخره یکی رو پیدا کردیم .

بعد ار راه انداختن گوشیم رو در آوردم برای هماهنگ کردن با حسام ...

با بوق سوم گوشی رو جواب داد : جانم ؟!

اگر بگم از صداش انرژی میگرفتم دروغ نمیگفتم ... اگر بگم نفسم حبس میشد واقعا حبس میشد ...

- سلام ... خوبی ؟

نفسی تازه کرد : سلام عزیز دلم ، خوبم تو چطوری ؟

لوس شدم باز : خوبم مرسی .. حوریه خونست ؟!

کمی مکث کرد : آؤه دیگه الانا ...

صدایش قطع شد ... صدای زنونه ی آشنایی آمد ... از اونور خط ... صدایی که تمام وجود من رو پراز حرص میکرد : حوریه خانم هم اومــــــــد !!!

نه من حرف میزدم ، نه حسام ... انگار که جفتی داشتیم به یه چیز فکر میکردیم ... 

تو یک لحظه فکرم هزار جا بود ...

" اونجا چیکار میکنه غزاله ؟ "

" حسام چه رفتاری باهاش داشته ؟ "

" چطوری رفتار کنم که حسام فکر نکنه تمام حرفای دیروزش واسم هیچ ارزشی نداشته ؟ "

" اصلا برم خونشون یا نه ؟ "

دونه دونه فکرا تو ذهنم رژه میرفتن که باشنیدن صداش همه اِستاپ شدن !!!

حسام : کجایی عزیزم ؟!

داشتم فکرمو متمرکز میکردم ... میخواستم خوب باشم ... بزرگ باشم ... اما ... 

درست مثل آدمای ابله گفتم : خیابون ، تو کجایی ؟ 

از سکوتش فهمیدم که از جواب مسخره ام جا خورده ! تمرکز نداشتم رو جوابم ... میدونستم که بدترین حواب ممکن رو دادم ... میدونستم ...

تلاش کردم که اصلاحش کنم ... مصنوعی خندیدم : اوا ! چی گفتم ؟!!! تجریشم چطور ؟

حسام : حواست نیستا !

- هان ؟ چرا هست ... خیالت راحت ...

حسام : وایسا اومدم دنبالت !

اومدم بگم نه ! نمیخواد ، زحمت میشه ... که دیدم نه !!! الان اصلا حای این تعارفات نیست ... حسام باید از اون خونه میومد بیرون ... باید میومد دنبال دوست دخترش و میبردتش خونشون !!! 

خیلی ریلکس گفتم : باشه پس تو ایستگاه نشستم اومدی بگو بیام دم میدون !

کشیده " چـــــــشمی " گفت و قطع کرد ... 

نسشته بودم روی نیمکت آهنی و فکر میکردم ... به اینکه من ! با این دختر عموی کنه چطوری باید رفتار میکردم ... تا چند ساعت دیگه رخ به رخش باید می ایستادم و بهش میگفتم از دیدنش خوشحالم در صورتیکه اصلا اینطور نبود و من ! از دیدنش حالت تهوع میگرفتم !!! آره ... حالت تهوع ! 

با حس گرمای دستی چشمای بی رمقم رو نیمه باز میکنم ... قیافه ی نگران شیدا جلوی چشمم جون میگیره ... سالهایت که با این قیافه آشنام ... همون سالهای پراز درد ورنج ، پراز بی سالاری ... بدنم از درون سرد بود ولی در آنِ واحد تو ی تب هم داشتم میسوختم ... همیشه مریضی های من به بدترین شکل ممکن خودش رو نشون میداد ... مامان همیشه میگفت که از بچگی همین بوده ام!

میون اون تب و لرز ... باز ذهنم پرزد به سمت خاطره ها ! خاطره های قدیمی ... خاطره هایی که تنها تو یاونها میتونستم سالار رو جستجو کنم ... نه ! من هیچ وقت نمیتونم سالار رو میون قبرهای سرد و بی روح که بهم دهن کجی میکنن پیدا کنم ... نمیتونم ... سالار برای من همیشه زندست تو این خاطره ها !

" چشمانم تبدار و لبانم قرمز ... گیج و منگ به دفتر ریاضی ام نگاه میکنم ... 

*سارا فرح بخش / پنجم ب * 

سرم گیج میرود ... و از فکر امتحان فردا دوباره استرس میگیرم ... امتحان ریاضی ... ترم دوم ... آخرین امتحان ... بعدش سیزده روز شادی ... دید و بازدید ... لباسهای نو ... 

از شدت سوزش چشمانم اشکی از روی گونه ام سر میخورد و روی دفترم میریزد ... 

در اتاقم باز میشود ... سرِ پراز دردم را بالا میگیرم ... سالار ... برادرم ... میان چهارچوب در نمایان میشود ... اول لبخند بر لب دارد اما به ثانیه نمیرسد که محو میشود ... نگران جلو می آید ... 

سالار : چی شده سارا ؟ چرا اینقدر قرمز شدی تو ؟

اشک مجال صحبت نمیدهد ... سارای نق نقو ، خودش را در آغوش برادرش رها میکند و بنای گریه سر میدهد ... 

بریده بریده میگویم : امت.. حان ... دارم ... 

دستی روی گونه های تبدارم میکشد ... 

با همان لحن برادرانه اش میگوید : دیروز که این همه سوال برات در آوردم ... همشم خوب حل کردی که !

به هق هق می افتم : میترسم ... 

کشیده میگوید : لــــــــوس ...

روی تخت میخوابانتم و میرود ... چشم به در روی تخت دراز کشیده ام ... میان افکار پچه گانه ام دست و پا میزنم ... " خدا کنه فردا شب برف بیاد "

این عادت همیشگی من بود ... موقع امتحان ، از استرس زیاد دچار تب و لرز میشدم !!!! 

همیشه ... هر دفعه بدتر از دفعه ی قبل !

در باز شد و مامان با شتاب داخل شد ... نگاهش به صورت ملتهب من و روی صحبتش به سالار بود که نگران به دیوارهای صورتی ، زرد اتاقم تکیه داده بود ...

مامان : همین دو ساعت پیش که حالش خوب بود ...

نگران نشست روی تختم ، دست یخش رو روی پیشونی کوره مانند من گذاشت و با حالت تو بخ گرانه ای گفت : باز تو امتحان داری و تب کردی ؟! 

نالیدم : میترسم ... 

بوسه ای به پیشونی ام زد : مادر من از چی میترسی ؟ هر چی شد ، شد دیگه ! ببین داداشی دیروز این همه باهات کار کرده ؟! میگه همشو بلدی ... پس از چی میترسی ؟!

درمانده به سالار نگاه میکنم : واقعنی ؟! 

طاقت نمی آورد ، سریع جلو می آید و جای مامان رو اشغال میکند ...

رو به مامان میگوید : حاضرش میکنم ببرینش دکتر ! 

مامان در حالیکه نگران به من چشم دوخته رو به سالار میگوید : نه ! الان فریده رو صدا میکنم ...

دست نوازش گونه ی سالار موهای خرمایی بلندم رو کنار میزند : نه خودم حاضرش میکنم ....

مامان میرود و من درحالیکه انگار سری ترین سوال دنیا رو میپرسم آروم ... خیلی آروم رو به سالار میگویم : میگی بهش که بهم آمپول نده ؟!!!!

و خنده ی سالار است که اتاق را پر میکند ... "

هنوز هم خنده اش را میشنوم ... هنوزم نوازش دستانش را روی موهایم که الان کمی تیره تر شده حس میکنم ... چقدر به دست نوازشگرت احتیاح دارم خدا داند ... فقط و فقط خدا ... 

پارچه ای خیس روی ساق پاهای لختم کشیده میشود ... میلرزم ... ناله میکنم ... اما کسی اهمیت نمیدهد ...

فقط و فقط تیکه های غزاله در سرم تکرار میشود ... خنده های بی موردش ... صحبت های زشت و کریهش در رابطه با بدن بی نقص حسام ... تا با من تنها میشد شروع میکرد ... و من که کاری از دستم بر نمی آمد ... که اگر اعتراضی میکردم همه میفهمیدند ... ساکت به حرفهای پراز حیله اش گوش میکردم ... که آخر هم به این روز افتادم ... 

باز هم بخاطر استرس ... این بار نه بخاطر امتحان ریاضی و ... بخاطر حرفهای صد من یه غاز دخترکی بیشعور ... انگاری که میدانست نقطه ضعف من چیست ... قدم به قدم پیش می آمد و ضربه ی آخر رو لحظه ای زد که از سالارم گفت ... که عصبانی ام کرد ... که روانی ام کرد و باز شدم سارای چند سال پیش ... از سالار زیر خروارها خاک خفته ام ... مسخره اش کرد ... 

گفت که نمیداند سرش با کجایش بازی میکرده که کامیون به آن بزرگی را ندیده ... و من در تعجب بودم که چه کسی این موضوع رو برایش شرح داده ... 

حقش بود ... سیلی که از من نوش جان کرد حقش بود ... 

بهم گفته بود روانی ... که من روانی نبودم ... به پاره ی تنم توهین کرده بود ... 

اشک چکید ... از تب شدیدم انگاری که سریع بخار شد ... 

نمیتوانستم ... تحملش برایم سخت بود ... خیلی سخت ... واسم مهم نبود که حسام توبیخش کرد ... حوریه " بیشعور " نثارش کرد و مهین خانم به رویش زد که " شخصیتم خوب چیزیه ! " مهم نبود ... مهم بدن برادرم بود که توی گور لرزونده بودتش ... 

و باز هم اشک چکید ...

چشمم به سقف سفید بود باز ... فکرم اما یک جای دیگر ... جایی که مطمئنا دورتر از این چهاردیواری امن بود ... تو دیروزها سیر میکردم ... تو اتفاقاتی نباید می افتاد و افتاد ... حرفایی که نباید زده میشد و زده شد ... پرده هایی که نباید ریخته میشد و ریخته شد ... بدنم خیس عرق بود و من ... از سرما میلرزیدم ... مریضی بدی به جونم افتاده بود که فقط خودم ... خودِ بهم ریخته ام میدونستم که از کجا آب میخورد ... 

غلط میزنم ... یک هفته است که خواب و خوراک ندارم ... میسوزم و میلرزم ... درست یک هفته است که ندیدمش ... که محرومم از چشمان پراز سیاهی اش ... از خنده های کوتاه و مردانه اش ... 

فقط ! 

چند دقیقه ... تو بُهبُهه ی مریضی ... حس کردمش ... اما قدرت نداشتم حتی چشمم رو باز کنم ... چه برسه به اینکه لبخند بزنم و بگم " خوش آمدی " 

گوشی رو تو دستم میچرخونم ... هیچ تماسی ، هیچ پیامی ندارم ! 

حق داشته ... از بس زنگ زده و شنیده " حالش بده ... خوابه ... نمیتونه حرف بزنه ... دکتر بالا سرشه " دیگه زنگ نمیزنه ! 

نمیدونم چرا اما دستم نمیره به تماس ... دستم روی اسمش نمیلغزه ! اون گوشه گوشه های دلم ... دلگیرم ... از اینکه اونطور که باید و شاید دفاع نکرد ... اونطور که باید غزاله رو نشوند سر جاش ... داد زد ... درست ! اخم کرد ... اون هم درست ... 

اما ... نمیدونم ... نمیدونم چرا نشست به جونم ... نه اینکه نشسته باشه ها ! نه !!! 

حس کردم صداش لرزید ! وقتی داد زد و گفت " بس میکنی با نـــــــه ! " 

لرزید ... 

اجبار بود یعنی ؟!؟!

نگاهش غم داشت تو اون همه اخم و تَخم غلیظ !

موهای چربم رو دسته میکنم و از یه ور میریزم ... هنوز هم گلویم میسوزد ... بدنم درد میکند و انگاری که ... کتک مفصلی خورده باشم ... خوردم ... از روزگار ... بدش رو هم خوردم ... از همونایی که طرف دیگه از جاش بلند نمیشه ... از همونایی که روی زمین میشینه و به یه نقطه تو دورترینِ ذهنش خیره میشه ... چون میدونه دیگه نه نای بلند شدن داره نه کمرشو ! 

آخه کمرشو شکستن ! خم کردن ... حالا حالاها باید بشینه ... 

در اتاق باز میشه ... نگاهم رو از پارکتهای اتاقم میگیرم و به شخصی که از در می آد میدوزم ... پشتش به منه و سعی میکنه آروم در رو ببنده ! 

لبخند میزنم ... یادم می اد ... که هر دفعه چشم باز کردم قیافه ی نگرانشو دیدم ... مثل تمام این چهارسال که همیشه پیشم بوده ، پیشم بود ... 

آه میشکم ... دیگه شد پنج سال ! چهار سال از پرپرشدنش گذشت و رفتیم تو پنج سال ... حالا باید هر سال بشینم و بالارفتن این عدد رو تو ذهنم بیارم ... 

اَی روزگار پست .... !

شیدا برمیگرده و با دیدن چشمان باز من غافلگیره میشه ... پاهاشو که رو پنجه بود رو زمین میزاره و با صدایی که مهربونی توش موج میزنه میگه : خوبی نفس ؟ بهتری ؟

میخندم ... به این نفس گفتنش ... به اینکه اگه توهر شرایطی دیگه بود و می اومد تو و میدید خوابم داد میزد ... فریاد میکشید و با خنده و شادی میگفت : بیدار شـــــــو ، خرس قطبی !!! 

پلک میزنم : خوبم ... 

روی صندلی کناریم میشینه : گلوت ... 

چهره اش رو درهم میکنه و ادامه میده : درد میکنه !

به زور آب دهانم رو قورت میدم ، با چهره ای درهم رفته مثل چهره ی خودش جواب میدهم : اوهوم... خیلی ... 

تکیه میده به مبل :حموم لازمی !

موهای چربم رو بالا می آورم و به شیدا نگاه میکنم : آره ... اگه بتونم پاشم میرم ... 

طره ی مویم رو که بالا برده ام می اندازم : همونطوریش که خوابم سرم گیج میره !

کمی جلو می آید : پس تا اینجام پاشو دیگه ... مهمون دارینا ! 

بی حال ... بی ذوق میگویم : کی ؟

ابروانش بالا میرود : خاله اینا ! 

ابرو در هم میکنم : وای !

از اومدنشون ناراحت نبودم ... اما اینکه دو - سه روز میمونن یه خورده ... فقط یه خورده اعصاب خورد کن بود !واینکه دیدن شاهین ... خاطرات رو زنده زنده جلوم به رژه در می آورد ... 

با تکان شیدا به خودم آمدم : پاشو دیگه ...

بی اعصاب میشوم : عجله داری برو ... نگه نمیبینی بی حالم ... 

رو بر میگردانم ... 

صدای ملایمش به گوشم میخورد : خانم لوس ! عجله ندارم ... میخوام موهاتو کامل خشک کنم ... بعدشم اگه حالت خوب بود شب با علی قراره شام دارم برم به اون برسم ... 

خشک میگویم : زودترم میتونی بری ! خودم میرم حموم ... 

معترض میشود : اِ ! پاشو ببینم ... جنبه نداری نازتو بکشن ! 

میخندم و به زور از جام بلند میشم ... با صدایی که بیشتر شبیه به قار قار کلاغ بود میگم : خیلی خوب ... برو وان و حاضرکن تا بیام ... 

انگار که اول متوجه حرفم نشه ، بلند میشه و یهو نیمه های راه حرفم رو آنالیز میکنه ... نگاه پراز تعجبش رو میگیرم و کلام پراز خنده اش رو : اَی روتو برم هِی !

میخندم و به حمام میروم ... بدن خسته ام رو به آب میسپرم ... به آب گرم آرامش بخش ...

آرامش ... 

این کلمه عجیب دو تا چشم سیاه رو جلو چشمام می آره ... چشمانم رو میبندم و اولین چیز همون دوتا چشم سیاهه که میبینم ... 

میخندم ... میخندم و تا گردن داخل آب فرو میروم ...

لباس که میپوشم صدای در می آید ... ندای آمدن مهمانها رو میدهد ... 

نگاه میکنم به شیدا ... تحلیل میرم ... یک باره ضعف وجودم رو میگیره ... توان باز نگه داشتن چشمام رو ندارم ... شیدا میفهمه و جلو می آد ... میشونتم رو تخت ...

شیدا : چی شدی ؟ سرت گیج رفت ؟

چشمام رو باز و بسته میکنم تو تایید حرفش ... چشمام رو محکم روی هم میزارم ... شیدا دست میکشه رو موهای لختِ سشوار شدم ... 

شیدا : پاشو ... پاشو بریم پایین یه خورده سوپ بخور ... 

آروم میگویم : بذار حالم جا بیاد ...

یهو یادم می آد که گفته بود میخواد با علی بره بیرون ... میخوان برن دوتایی شام ... سعی میکنم لبخند بزنم : شیدا ؟ خیلی زحمت کشیدی ... 

میخنده و میپره وسط حرفم : این حرفا بهت نمی آد !!!

میخندم ...

- پاشو حاضر شو زنگ بزن علی بیاد دنبالت ... پاشو ...

آروم میزنه رو شونم : نه بابا ... فوقش میندازم فردا ... 

لحنم محکم میشه : با تو مثل آدم نمیشه حرف زد نه ؟!!!

ابروش میره بالا : گفتم اونطوری حرف زدن نمی آد !!!

- پس پاشو ... پاشو تا اون روم بالا نیومده !

میبوستم : عاشق اون روی سگیتم ، پاچه بگیــــــر! 

چپ چپ نگاهش میکنم ... 

شیدا از کنارم بلند میشود و به سمت دستشویی اتاق میرود : پس دراز بکش تا حاضر شم با هم بریم پایین ...

از خدا خواسته دراز میکشم ...همونطور دراز کش شروع میکنم به بافتن موهای بلندم ... سالار گفته بود کوتاهشون نکنم ... سالار موهای بلند لختم رو دوست داشت ... سالار ... رفت ! با همه ی علاقه هاش ... رفت ... 

بازم آه میکشم .... 

شیدا مشغول آرایشه ... 

- شیدا ؟

خودش رو تو آینه برانداز میکنه : هوم ؟!

نگاهم خیرست ... خیره به آسمون گرفته ی پنجره ی اتاقم !

- اگه علی پرسید بگو همونطوری ام !

از تو آینه نگاهم میکنه : وا ! چرا ؟! 

شونه بالا می اندازم : تو بگو ... 

مشغول ریمل زدن به مژه های کاشته شدش میشه : اما من گفتم که بهتری !!! 

از تو آینه خیره نگاهش میکنم : خاک بر سرت ، تو همه چیو همون لحظه گزارش میدی ؟!!!

کلامش بهت زده است : وا ! چرا جنی میشی ؟!!! خوب پرسید منم گفتم دیگه ! 

رو برمیگردانم : پس بگو که به حسام چیزی نگه ! 

صدای پایش رو میشنوم و طولی نمیکشد که طلبکارانه جلوی روم میبینمش ..

شیدا : ولی سارا ! حسام خیلی نگرانت بود ! چرا اینطوری میکنی باهاش ؟! 

به موبایلم اشاره میکنم : آره ، واقعا خیلی نگرانه ! 

میشینه کنارم : سارا ؟ باز یه طرفه به قاضی رفتی ؟! حسام بیست و چهارساعته حالتو از طریق من میپرسید ... 

نگاهم رو شیداست اما فکرم جای دیگه ... 

- تو همینو که گفتم بگو ... خواهش میکنم شیدا ... 

شیدا : ولی سارا ...

میپرم وسط حرفش ... عصبی و پرخاشگر : همینی که گفتم و بگو شیدا ... 

پوف بلندی میکند و بعد چند ثانیه بلند میشود : باشه ... هرطور خودت راحتی !

* * *

نگاه بی حالم رو از سوپ به مامان و از مامان به سوپ میدوزم ...

- میل ندارم بخدا ! 

خاله وسط حرف می آید : آخه قربون اون شکل ماهت ، پوست استخوون شدی ! بخور لااقل قوت بگیری داروهاتو بتونی بخوری ... 

دماغم رو جمع میکنم : آخه بو میده ! 

مامان نگاهش رو از اندام استخوانیم میگیرد : گفتم فریده شلغم بریزه توش ... 

صدای شهره بلند میشود : وای ! منم متنفرم از شلغم !!!! 

مامان شروع میکند از فواید شلغم گفتن و ... 

سنگینی نگاهش دیوانه ام کرده ... سر که بلند میکنم و چشم تو چشمش میشوم ، به ثانیه نکشیده سرش را پایین می اندازد ... 

نگاهم روی موهای بلند شده اش میرود ... از ذهنم میگذرد " ته چهره ی سالار رو گرفته " 

لبخند بی اختیار رو لبم مینشیند ... 

با صدای توبیخگر مامان به خودم می آیم : نخند ! سوپتو بخور ... 

دوباره یاد شلغم خورد شده ی داخل سوپ چین به بینی ام میدهد ... و آروم و به زور شروع میکنم به خوردن شلغم های پراز فایده ...

چشمانم دوباره به سمتش کشیده شد ... سرش بالا بود ...

نگاهش را شکار کردم ... 

نگاهش را نگرفت برعکس ... ایندفعه نگاه من را گرفت ...

نگاههایمان به هم بود و ... 

اَمان از این نگاهها ... 

لبخند زدم ... بی مورد و بی دلیل ! دهانم باز شد : شکل سالار شدی !

چشمانش به اندازه ی دو نعلبکی خیره ماند ... نمیدانم از حرفم بود یا اینکه با خنده از سالار یاد میکردم ... شاید عادت داشت که هر وقت از سالارم حرف میزنم گرفته و عصه دار باشم !!! نمیدانم ... نمیدانم این همه تعجب از کجا آمد ؟!؟!؟ 

حتی صدای مادر هم که داشت خاله را خطاب قرار میداد قطع شد !!! 

از صورت غرق در تعجبش چشم گرفتم و به مادر نگاه کردم ! 

با قیافه ی حق به جانبی گفتم : نه ؟ موهاشو بلند کرده شکل سالار نشده ؟!

مادر محتاطانه نگاه از من گرفت و به شاهین دوخت !

لبخند آرومی زد : هر چی خاک بچمه بقای عمر شاهین باشه ! آره یکم ته چهرشو گرفته !

شانه بالا انداختم ... نگاهم رفت به شهره که غرق چهره ی شاهین شده بود و شاهین ... پسر خاله ام ... جلویم نشسته بود و خیره به پارکتهای سالن ، دست زیر چانه اش برده بود !

کی میدونست که آخر و عاقبتمون این میشه ! کی ؟! کی فکر میکرد اینقدر محتاج خاطراتمون بشیم ... کی فکرشو میکرد که پسر خاله و دختر خاله اینقدر با هم غریبته بشن ؟! اینقدر از نزدیک شدن به دختر خالشون بترسن ؟! کی ...!؟ 

هرچقدرهم به این روزگار لعنت بفرستی بازم کم است ... 

صدای فریده آمد ... از دنیای خودم فاصله گرفتم و اومدم تو جمع !

فریده : پریسا و پارسا جون اومدن !

و بعد صدای مادر : خوش اومدن ... 

صدای شاد پریسا سالن رو پر کرد : سلــــــام ، خانم مریض ! 

آمد جلو و بوسه ی محکمی روی گونه ام گذاشت ...

پریسا : چه عجب اومدی پایین !!! 

سرم را اینور و اونور کردم : دیگه خوب شده بودم دیگه ! 

خندید و باز بوسیدم ...

و بعد مشغول سلام و احوالپرسی با دیگران شد ... نگاهم پی پریسا بود که دست شیدا را داشت از پشت میبست کم کم ! جسمی را جلوی روم حس کردم ... برگشتم ... برگشتم و دو تیله ی سبز رو خیره دیدم ... میخندید ... 

خندیدم : اِ !! سلام ... ببخشید حواسم نبود !!! 

و باز خندید : بله ! معلوم بود ! چطوری تو ؟ 

- خوبم شکر خدا !

و با دست به مبل خالی کنار شاهین اشاره کردم : چه خوب کاری کردین اومدین ! بشین !

مودبانه تشکری کرد و نشست ... 

با خودم گفتم واقعا به تعداد دفعاتی که پارسا به ملاقاتم اومد حسام هم اومد ؟! چرا فقط یکبار تو این یک هفته حسش کردم ؟! درگیر بود ؟ سر کار بود ؟ حتی شبها ؟! درگیر کی بود ؟! غزاله ؟! وای نه ! 

حتی اسمش هم حالم را بد میکرد ... دختر بی تربیت و بی فرهنگی که لیاقتش چیزی جز بی احترامی نبود ! با خودم عهد کرده بودم که تلافی کنم ... حالا هرطور که شده ! اما اول باید حسام رو میکشیدم به خانه ! باید زودتر درباره ی آینده تصمیم میگرفتیم ... خیلی زود ... 

تو همین فکرا بودم که صدای مامان متوجهم کرد : سارا جون ؟ آقا پارسا و پریسا جون خیلی تو این مدت به فکرت بودن ! هر روز بهت سر میزدن ... 

لبخندم رو از ته دل ... با تمام حس قدر شناسی که در وجودم بود به سمتشانپرت کردم : مرسی ... خیلی لطف کردین بخدا ! 

پریسا بطور ناگهانی با هیجان خیلی بالایی رو به من گفت : زود خوب شوها ! هفته ی دیگه مهمونیه ! 

با ابرهایی بالا رفته و لحنی شیطون اضافه کرد : همه هم هستن !

با این حرف ذهنم پیش تنها کسی که میتونست بره " شروین " بود ...

یک هفته رو به پایان است ... یک هفته ای که فقط و فقط برای من تو جنگ و دعوا گذشت ... جنگ با حسام ... میان نفهمی و ندانستن من و فهمیدگی حسام ... رعایت فامیلی میکرد ... به دیدار من نیامد اما سه روز توانست با خانواده ی عمویش شمال برود ... آخر زشت بود !!! پدرش خواسته بود برای رفع کدورت حتما برود !!! برود و نشان دهد که غزاله همان دختر عموی سابق است و تنها چیزی که در ذهن پریشانم رژه میرفت این بود که ... مگر نه اینکه این دو از بچگی برای هم بودند ؟!!! پس کدام دختر عموی سابق ؟! کدام ؟!

واقعا نمیفهمیدم ؟ واقعا درک نمیکردم ؟! 

یک هفته ی پراز تشنج داشت تمام میشد و ما همچنان اندر خَمِ یک کوچه بودیم !!! 

سرم هنوز سنگین بود و ته گلویم سوزان !

اما باز میگفتم خوبم ... چیزی نیست ... داروهایم را مصرف میکردم اما دوای من چیز دیگری بود ... دوای دردم مردی بود که نمیفهمید چقدر به توجهش نیاز دارم ... به آغوشش ... به همان بوسه های آروم و سریع روی پیشانیم ... به لمس موهایم ... به دستان حلقه شده دور کمرم ... نیاز داشتم ...

باید روبرویش داد میزدم تا میفهمید ؟!!!!

شمال بود ! 

با خانواده ی عمویش ... با دختر عمویش ... با نامزد سابقش ... با آن آهوی بد ذات ...

شاید هم من اشتباه میکردم ... شاید غزاله هم حق جنگیدن داشت ... شاید هنوز حسام را حق خود میدانست ... 

اما من دوست نداشتم که اینطور شود ... نمیخواستم !

آخر ضعیف بودم ! میدانستم که ضعیفم ... کمرم خم شده بود ... تا شده بود ... چشمانم همیشه بارانی بود و نداشتم ... تحمل ضربه ای دیگر را... به هیچ وجه ... نداشتم !

همه چیز روی دلم سنگینی میکردم ... حتی لبخند شیرین برادرم روی دیوار ... سنگینی میکرد ... به ساعتم نگاه کردم ... هفت و نیم صبح!

خیلی زود بود ... اما یادم آمد که یک هفته ای میشود که زود میخوابیدم و زود بیدار میشدم ... چیزی نمیخوردم و از اتاق گهگاهی ... آن هم اگر واجب بود بیرون میرفتم و یادم آمد ... تو همین اتاق پذیرای پریسا و شیدا و گاهی هم پارسا میشدم !

پارسایی که بیشتر از حسام نگران نشان میداد ... بیشتر از او به دیدارم می آمد و هر دفعه ازم قول میگرفت ... قول میگرفت که " سارا حتما پنج شنبه میای دیگـــــــه ؟! "

و من که تا می آمدم دهان باز کنم و چیزی بگویم صدای پریسا تیز پریسا فضا را پر میکرد : پس چی که میاد ؟!!!! مگه دست خودشه ؟!

و من لبخند میزدم و در دل میگفتم : بخدا حوصله ندارم !!! 

اما باید میرفتم ... پارسا سه چهار باری ازم قول گرفته بود و نمیتوانستم که به آن چشمان سبز و گیرا بدقولی کنم !

شب به مهمانی دعوت بودم ولی بخدا که هیچ رقبتی نداشتم که بروم ... نه آماده بودم ... نه لباسی حاضر کرده بودم ... نه دستی به سر و صورتم وکشیده بودم ... هیچ و هیچ ... 

شب هم میخواستم بروم تو دل جماعتی که از نان شب برایشان واجتبر پِرِستیژشان بود و بس ... 

نگاهم تو آینه به چشمان برادرم گره خورد ... به لبان پراز خنده اش که هر چه میکردم نمیتوانستم آن خنده را مثل روزهای قبل ببینم ... انگار که به زور باشد لبخندش ... 

نیاز داشتم بهش ... نیازی غیر قابل انکار ... 

بی درنگ برخاستم ... باید میزدم بیرون ... به سرعت نور دست و صورت را شسته ،نشسته حاضر شدم ... 

مادر تازه از خواب بیدار شده بود و همزمان با خروج من از اتاق او هم از اتاقش خارج شد ... 

مامان : کجا سارا ؟!

برگشتم و سریع گفتم : میرم بیرون !

صدایش آمد : الان ؟! کجا میری سارا ؟ تو هنوز مریضیا !

من پایین پله ها بودم و او بالای پله ها ... برگشتم به سمتش ...

- سوییچ ماشینت کجاست ؟! ماشینم بنزین نداره !

لحنش پراز تحکم شد : میگم کجا میری ؟!

نگاهش کردم ... باید میگفتم ... انصاف نبود که نگرانش کنم ... کشیده بود ! به اندازه ی کافی کشیده بود ... روا نبود ...

- دارم میرم بهشت زهرا !

به وضوح ابروانش بالا رفت : الان ؟!

بی حوصله شدم : آره دیگه ! الام خلوته ! 

سوییچ را روی کنسول دیدم ... برگشتم که برش دارم با صدای محزون مادر دلم ریخت ... قلبم مچاله شد ... 

مامان : منم بیام ؟!!! 

خاک غم پاشیدند رو صورتم ... مادر بود ... پسرش را میخواست ... آن هم آن پسر .... سالارش ... یک سالار میگفت و ... 

آی روزگار ... آی روزگار ... تف ...

دوباره پر کشیدم به خاطرات ... میگر میشد از یادم رود ... آن همه عشق مادر و فرزندی را ... مگر میشد ؟!!!

" اخم های سالار جلوی چشمم جان گرفت ...

سالار : میگه نه یعنی نه ! حرف حالیت نیست ؟!

بغض ته گلویم بود ... میخواستم هر طوری شده بروم ... تولد شیدا بود ... دوستم ... باید میرفتم ... مثل سالهای پیش ... به من چه که حالا فامیلهایشان هم بودند ... ؟! 

نمیخواستم صدایم بلرزد ... نفس کشیدم ... 

- اولا که به تو ربطی نداره سالار خان ! 

رو کردم سمت مامان : دوما ! مامان خانم مگه من هر سال تولدش نمیرم ؟!

مادر چشم از تلویزیون گرفت و دوخت به من ...

مامان : اولا که با برادرت درست صحبت کن ! دوما که الان اوضاع فرق میکنه ! تو یه دختر بالغ شدی ! خانم شدی ! اون مهمونی هم قاطیه و من نمیزارم تک و تنها بری !

حرصی شدم ... یادم می آید که دوست داشتم سالار را خفه کنم !!!

- اولا که همش طرف پسر جونتو بگیر خوب ؟! دوما ! به من چه آقا سالار وقت نداره بیاد ؟!

و بعد کمی بلندتر از معمول گفتم : من میخوام بــــرم !

مادر عصبانی شد ... صدایش رفت بالا : بیخود ! نمیری ! دیگه بجث نکن !

تا اومدم به سالار پناه ببرم که دیدم بلند شد... اخم کرد بهم ... اخمی غلیظ ... رفت پشت صندلی مامان و دولا شد و گونه اش را بوسید ... آتش گرفتم آن موقع ... 

زیر لب گفتم : چاپلوس بدبخت !

شنید ... تند برگشت سمتم و گفت : چی گفتی ؟!

چشمانم قرمز شده بود ... چند ثانیه دیگه اشکهایم هم جاری میشد .... میدانستم ... عقب عقب رفتم و زل زدم تو چشمهای خوش فرمش و داد زدم : چاپلوس بدبخت ... 

دیگر معطل نکردم ... خیزش را که دیدم دویدم به سمت پله ها !

فقط صدای مادر را شنیدم : ای دادِ بی داد !

چشمانم در چشمان غمگین مادر که گره خورد ... آمدم دوباره به این دنیا ... اشک درست پشت پلکم بود و رخصت میخواست برای جاری شدن ! 

سرم را بالا و پایین کردم و با صدای پراز بغضی گفتم : حتما ! پس به فریده میگم بساط صبحانه رو بچینه بعد بریم ... 

بال در آورد ... چشمانش برق زد ... خندید ... 

مامان : باشه یه دوش بگیرم سریع میام که بریم ... 

سر تکون دادم ... حرف نزدم ... لام تا کام باز نکردم ... چون که اشکهایم سرکش شده بودند ... ترسیدم بی اجازه جاری شوند ... ترسیدم ... 

***

آخرین لقمه را که خوردم از سر میز بلند شدم ... ساعت نزدیک نه بود ... 

- مامان عجله کن ! دیر شد ... 

مادر آخرین جرعه ی چای را نوشید و سری تکان داد : بریم ... من حاضرم ...

از آشپزخانه بیرون آمدم و نشنیدم سفارشهای مادر به فریده را !

هنوز استارت را نزده بودم که صدای موبایلم بلند شد ... 

پیامی از حسام ... 

دلم ازش گرفته بود ... ناراحت بودم ازش ... نمیفهمید حرفم را ... مقصودم را ...

حسام : سلام ، کجایی ؟!

وا رفتم ! همین ؟! نه حالی !؟ نه احوالی ؟! مثلا مریض بودم ها ! مثلا یک هفته گوشه ی اتاق افتاده بودم ها ! همین ؟!

نگاه غمگینم به اسکرین بود ... صدای مادر آمد ...

مادر : چی شد مادر ؟ راه نمی افتی ؟!

نگاه از موبایل گرفتم و به چشمان زیبای مادرم دوختم ... به آن بینی خوش تراش و لبهای برجسته ک... به آن صورت سفید و گرد ...

نهیب زدم به خودم ...

" سارا ؟ فعلا مادرت را در یاب ... " 

لبخند زدم : چرا ، یه اس ام اس دارم جواب بدم راه می افتیم ... 

به روبرو خیره شد : خیلی خوب ! جواب بده که راه بیفتیم ...

دستانم روی صفحه لغزید : تو جاده ! پشت رُلم ! نمیتونم جواب بدم !!! 

همین . 

در مقابل آن پیام اینطور باید جواب میدادم ... 

راضی از پیامی که فرستاده بودم گوشی رو سایلنت کردم و انداختم ته کیفم ...کیف را پرت کردم رو صندلی پشت و استارت را زدم ... انگار که بخواهم موبایل را سر به نیست کنم ! 

صدای موزیک را بالا بردم و به راه افتادم ... 

***

باد بهاری میزد تو صورت تب دارم ... نوازش میکرد موهای خرمایی ام را ... چشمان اشکی ام را ... مادر دویده بود به طرف خانه ی ابدی پسرش و من ... منِ تنها هنوز تو ماشین نشسته بودم و زل زده بودم به ردیف قبرها ... قبرهایی معلوم نبود چند نفر را بلعیده بودند ... از دور دیدم ... دیدم قامت مادر را که تا خورد و افتاد روی مزار پسرش ... پسر چهارشانه ی خوش اندامش ... که هوش میبرد ازسر دختران فامیل و غریبه ... پسر مهندسش ... افتخارش ... پاره ی تنش ... سالارش ... 

شانه هایش تکان میخورد ... سجده کرده بود روی قبر و هر از چند گاهی سر بلند میکرد و عکس تراشیده شده روی قبر را میبوسید ... 

سینه ام به درد آمد ... خدایا ... اسن چه دردی بود ؟!؟!؟

از ماشین پیاده شدم ... باد شدیدتر انگار که به صورتم میزد ... شالم به بازی در آمده بود و من هنوز خیره بودم به مادر سجده کرده ام ... 

یه لحظه فکر کردم که کاش مادر را نمی آوردم ...

قدم برداشتم ... اشک چکید باز ... نگاهم به آن قبر سیاه بود ... به آن سنگ نفرت انگیز ... قدم برداشتم ... 

مادر زار میزد ... هق هق میکرد ...

" چرا رفتی سالارم ؟! چرا مامانتو تنها گذاشتی ... نگفتی نمیتونم ؟! نگفتی ؟"

و باز زار زد " بخدا که نمیتونم ... سالار ... مادر ... نمیتونم ... دلم برای بوی تنت تنگ شده ... سالارم ... "

نفس یاری نمیکرد ... پا یاری نمیکرد ... خم شدم !

دست گذاشتم بین دو کتف مادر و سعی کردم آرامش کنم ... انگار که محتاج آغوشی باشد ... خزید تو بغلم و دوباره ... های های گریه کرد ... 

.......

نیم ساعتی گذشته بود و مادر هنوز در بغلم بود ... آروم شده بود ... میشنیدم فاتحه های بی وقفه ای را که پشت سر هم برای شادی روح بلند پسرش میفرستد ... میشنیدم ... 

بلندش کردم ... با زحمت روی پا ایستاد ... سوییچ را به دستش دادم ...

- شما برو تو ماشین منم میام زود ...

خیره بود به سنگ ... 

مامان : نه ، میمونم باهم بریم ... 

دلم نمی آمد بگویم که برود تا با برادرم راحت باشم ... 

چشمانم را ریز کردم و با لحنی که سعی میکردم آروم باشد گفتم : مامان ؟ یه کوچولو تنها باشم بعد دوباره بیا ! باشه ؟

انگار که متوجه ام شده باشد چشم از سنگ میگیرد و به من میدوزد ... چشمانش خیس است و خونی ...

بمیرم ... بمیرم برای چشمان به خون نشسته ات !

بی حرف راهش را میگیرد و میرود ... 

چشم میدوزم دوباره به سنگ ... به تصویر تراشیده شده ی سالارم ... خم میشوم و بوسه میزنم ... روی اسمش ... تاریخ تولدش ... عکسش ... حس میکنم فاصلیمان کم شده ... 

لب میزنم ... صجه میزنم : سالار ... دارم کم میارم ... 

و میشکند ... آن بغض لعتنی میشکند ... 

گلاب را بر میدارم و میریزم رو قبرش ... برایش تعریف میکنم ... روزهای بی سالاریم را ... برایش تعریف میکنم ... از خسام میگویم ... از غراله ... از پارسا ... از پریسا ... از شمال حسام ... از یک هفته مریضی ام ... 

اما نمیگویم ... نمیگویم که علت مریضی ام چه بوده ! 

لام تا کام ... حرفی نمیزنم از آن لحظه های کذایی ! 

به خانه نرسیده انگار که فکرم باز شده بود ... میدانستم چه کاره ام ! میدانستم تصمیمم چیست ... راه کدام است ... چاه کدام ؟!

برخلاف اصرارهای مامان برای رفتن به آرایشگاه به خانه برگشتم ... 

تمام طول مسیر فکرم درگیر بود ... درگیر حسام ... رفتارهایش ... حرفهایش ... کار باید یکسره میشد ... دوستم داشت ؟! یالا دیگر ... زود ... نشان بده ...

دوستم نداری ؟! 

به ... سلامت !!!

به سلامت ؟! نه ... مطمئن نیستم ... قلبم شک دارد ... دلم شک دارد ... میمیرم ... نه ؟ نباشد میمیرم مگر نه ؟!

سر پایین می اندازم و پله ها را سلانه سلانه بالا میروم ...

صدای مامان می آید : غذا ...

دستم را بالا می آورم : یکم دراز بکشم بعد ... 

باشه ای میگوید و میرود ... 

وارد چهارچوب امن خودم میشوم ... پناهگاهم ... باز لبخندش اولین چیزیست که میبینم ... گوشی را از قعر کیفم بیرون میکشم ... 

پیام داده ... 

زنگ زده ...

نگران بوده ... صدایم را میخواهد بشنود .. خواسته که اعصابش را خرد نکنم ... خواسته ببینتم ... 

واقعا چندروز است که ندیدمش ؟! دلم برای دیدن رویش میرود ... 

انگشتانم را روی اسکرین میغلتانم ... 

" شماره ی مورد نظر اشغال میباشد ... لطفا بعدا شماره گیری بفرمایید "

به ثانیه نمیکشد که زنگ میزند ... 

دستم به دکمه هایم میرود و در همان حالت گوشی را جواب میدهم ...

- بله ؟!

عصبانیست ... صدای فریادش کرم میکند ...

حسام : که چی گوشیتو جواب نمیدی هــــــــان ؟! که چی این مسخره بازیا ؟ چته تو سارا ؟!!!!!

خشک میشوم ... خودم را آماده کرده بودم برای حرفهای لطیفش ... برای قربان صدقه رفتنهایش ...برای خانمم گفتنهایش ...

ساکتم ...

نعره میزند : دِ حرف بزن لعنتی ... 

صدای بوق نشان این بود که در خیابان است ... 

آروم وزیر گفتم : چی بگم ؟!

نفس نفس میزد : چرا جواب ندادی ؟!

همانطور آروم بودم :توراه بودم ... 

صدایش باز بالا رفت : کدوم راه ؟!

- بهشت زهرا !

حالا او ساکت شده بود و من متنظر فرصتی بودم تا این نعره ی بی امانی رو که جا کرده بود توی گلوم رو خلاص کنم !

نعره زدم : آره بهشت زهرا ! حالا فهمیدی ؟! دو هفتس نه منو دیدی نه هیچی حالا هم که زنگ میزنی داد میزنی سرم ؟!

پرید وسط حرفم ... جالب بود برایم که همانطور عصبی و طلبکار بود ...

حسام : سارا !؟

با همان لحن پرخاشگر گفتم : چیه ؟ هنوز دادات مونده ؟!

حسام : نمیتونستی اینو تو همون اس ام اس بگی ؟!

- نــــه !

فروکش کرد ... در کسری از ثانیه فروکش کرد ...

حسام : الان کجایی !؟

نفس نفس میزدم : خونه !

حسام : عصر ... بریم بیرون ؟

تهران بود ؟!

- تهرانی ؟!

حسام : نه ! تو راه !

- یعنی جلوی اون همه آدم سر من اینطوری داد میزدی ؟!!!!!

تک خنده ای کرد : نه ! تنهام !

- چرا ؟

حسام : همینطوری ...

- همینطوری نمیشه حسام ، بگو چرا؟!

حسام که آروم شده بود گفت : دیدمت تعریف میکنم !

- اما من امروز نمیتونم ببینمت !

حسام : چرا ؟ مهمون دارین !؟

روی تخت ولو شدم : نه مهمونیم !

حسام : کجا بسلامتی ؟!

از پنجره نگاهم به دختان عمارت نوروزی ها افتاد : خونه ی خانم نوروزینا !

.......

صدای مامان از جلوی آینه بلندم کرد ... تقریبا حاضر حاضر بودم ... کفشهای پاشنه بلند میشکی ام رو پوشیدم از اتاق زدم بیرون ... 

نزدیکای هفت بود و مطمئنا مهمونی شروع شده بود !

پریسا : اوووو ! این خوشگله رو نگاه !!!

رویم را به سمت صدا میگردانم ! پریسا را میبینم که با خنده به سمتم می آید ... به رویش لبخند میزنم و از سرتاپا میکاومش !

دکلته ی بنفش ، تا بالای زانو ! کفش مشکی و دستمال گردن مشکی ! 

با موهای رها شده ی تا سر شانه اش ... 

پسندیدم !

قیافه ای خریدارانه به خود میگیرم : نه ! ترشی نخوری یه چیزی میشیا !

میخندد : خودتو تو آینه دیدی ؟!

آری ! دیده بودم ... لدک نشده بودم ... پیراهن ساده ی قرمز رنگم که طبق معمول ... مانند بقیه ی لباسهایم و طبق سلیقه ام کمی از پشت باز بود ... موهایم باز و رها روی شانه هایم ... آستین سه ربع پیراهنم را دوست داشتم ... همینطور قد تا زانویش را ! 

چشمکی نثارش میکنم : بله که دیدم !

نزدیکتر میشود :به آدرسی که میدم قشنگ نگاه کن !

سر تکان میدهم ...

پریسا : سمت راستمون ، کنار میز میوه ها !

آرام نگاه میکنم : خوب ...

پریسا : یه آقایی .ایساده با کت شلوار بِژ ...

چشم میگردانم ... کت شلوار بِژ !!! 

پریسا :شروینه !

نگاهم روی تنها مردی که با آدرس هم خونی داشته باشد ثابت میماند ! اما ... 

پیرمردی میانسال ... با موهای یک دست سفید ... کت شلواری مشکی و دستمال گردن قرمز !!! واقعا ؟!!

از خنده منفجر میشوم !!!

- شروین کت شلوارشو عوض کرده ؟!

سریع بر میگردد یه همان سمت ... یا چشم دنبال شروین است و با خنده خطاب به من : کوفت ! اینجا بود که ! وایسا ببینم !

که صدای مردی ما را به خود می آورد ...

- سلام ... 

هان ! این است ... شروین خان ! با کت و شلوار بِژ !!! 

پریسا گل از گلش میشکفد : اِ ؟ اینجایی ؟!

میخندد : آره دیدم داشتی دنبالم میگشتی ؟!

پریسا با مشت ضربه ای نحیف به شانه ی شروین میزند : اشتباه کردی ! هدفمون یکی دیگه بود ...

میخندم ... هدف آن پیرمرد میانسال بود !!!!؟

خطاب به پارسا و رو به من میگوید : معرفی میکنم ! سارا ! 

جلوتر می آید ... دستش را به سمتم دراز میکند : پس بالاخره دیدیمتون ! سعادتیه !

دستش را آرام و دوستانه میفشارم !

پریسا : شروین ؟ یادت نیست بچه بودین یه بار فکر کنم همدیگر رو دیدینا !

شروین در چهره ام دقیق میشود : شاید ... اما من شام دیشبم یادم نیست چه برسه به این همه سال پیش !!

و رو به من میگوید : به هر حال ! خیلی خوشحال شدم از دیدنت سارا جان ...

لبخند میزنم : منم همینطور شروین خان !

سر که میچرخانم مادر را پیدا کنم ...دو تیله ی سبز خیره به من غافلگیرم میکند !

پارسا ! 

مثل همیشه شیک ! جذاب ! عالی !

در کت شلوار خوش دوخت سرمه ای رنگش ! با آن موهای کوتاهش که چند درجه با کچلی فاصله داشت !!!! 

میخندم ... او هم میخندد و قدم به سمتم بر میدارد ... 

همانطور به سمتم می آید که یهو ! دستی زنانه و عریان دور بازویش حلقه میشود ! خودش هم غافلگیر به سمت دست نگاه میکند !

دختری مو مشکی ! با لباس کوتاه یقه رومیش ! قدش خیلی کوتاه تر از پارساست ... روی پا می ایستد و بوسه ای بر گونه ی پارسا میزند !

نمیدانم چرا نگاه پارسا هنوز روی من است ؟!؟!؟

نگاه را میگیرم و سعی میکنم وارد بحث شروین و پریسا شوم که میبینم آن دو نیز به همان صحنه نگاه میکنند ... 

پریسا مات و متحیر مانده : وا ؟! این چرا همچین کرد ؟!

شروین میخندد : لابد خیـــــلی دلش تنگ بوده !

پریسا همانطور مات است هنوز : بابا این اینطوری نبود که ! هفته ی پیش خانم نشسته بود یه گوشه ! سرشم بالا نیاورده بود !!!

باز خنده ی شروین بلندتر میشود : تنور داغه پری خانم ! باید بچسبونه !

پریسا گیج نگاهش را به شروین میدوزد : چی رو بچسبونه ؟!

این دفعه من هم به خنده می افتم ... 

ضربه ای بهش می زنم و زیر لب میگویم : بی خیال حالا ... اینقدر پیگیر نباش ...

شروین صدایش را صاف میکنن : بچه ها طبیعی باشین ! اومدن !

و با این حرفش قهقهه ام به هوا رفت ... 

پارسا : به به ! همیشه به خنده !!!

من که مراقب بودم ریملم زیر چشمم نریزد بدون نگاه به پارسا گفتم : از دست این شروین !!!

پارسا رو به شروین شد : تو نیومده خودتو نشون دادی ؟!

شروین : بده مگه ؟! محیط کاملا دوستانس !!! 

نگاه پریسا هنوز روی اون دخترک مو مشکی بود ... صورتش پربود از رنگ و لعاب ... اما معلوم بود کاردرست است و ماهر ... چون بسیار ظریف کار کرده بود ...

- پری ؟! کجایی ؟!

پریسا که انگار تازه وارد جمع شده بود گفت : هان ؟! اینجام ... 

و بعد رو به دختر گفت :چطوری صنم جان ؟!

صنم با لبخندی گشاده و عشوه ای غیر قابل تصور گفت : خوبم پری جون ! قفل بودی رو منــــــا !!!

و تیکه ای از مویش را با عشوه ای بیشتر پشت گوشش هل داد !!!

شروین که دید پریسا خیلی مات دخترک مانده او را به بهانه ی سلام و علیک به جمع دیگری کشاند ! 

من ماندم و پارسا و آن دختر که حالا میدانستم صنم است ... 

بدون توجه به دخترک رو به پارسا کردم : چه خبرا؟ خوبی ؟

لبخند زد : خوبم با خوبی شما ! تو بهتری ؟!

- مر ...

دخترک پرید وسط حرفم : بریم برقصیم ؟!

پارسا متعجب نگاهش کرد : تو میخوای برو صنم جان ! من اینجا هستم ...

نگاهی به من کرد و گفت : میخوام با دوست قدیمیم اختلاط کنم ... 

صنم قدم برداشته بود برای رفتن که ایستاد ... نگاهی رد و بدل کرد بین من و پارسا ... خوشم نیامد از نگاهش ... نزدیکتر شد ... حتی از نزدیکتر شدنش هم خوشم نیامد !

صنم : دوست قدیمی ؟!!

لحنش هم ... ناخوشایند بود ... 

پارسا نگاهش به من بود ... لبخندش هم به سوی من !

پارسا : آره ، قدیمی اما نزدیک !

نگاه صنم ناخوشایندتر شد ... اینقدر ناخوشایند که حتی قید صحبت با پارسا رو هم زدم ... لبخندی کاملا مصنوعی زدم و رو به پارسا گفتم : با اجازه من میرم پیش مامانینا ! 

دستم را روی بازوی پارسا گذاشتم و گفتم : اختلاط هم بمونه برای بعد از رقص شما ... 

نیم نگاهی از بالا ... از همون اوج همیشگی سارا بودنم به صنم انداختم و راه کج کردم به سمت مامان که با لبخند پذیرایم بود ...

..... 

به جمع اطراف نگاه میکردم ... عده ای میرقصیدند ... عده ای میخندیدند ... و عده ای گذری زده بودند به روزهای خوش گذشته ... 

تو فکر خودم بودم ... خود تنهایم ... خودی که حتی حوصله ی این مهمانیها را هم دیگه نداشت ... نباید اینطوری میبود اما ... بود ! خوصله نداشتم ... کسل بودم ... برادرم زیر خروارها خاک بود ... دوست صمیمی ام در آستانه ی ازدواج بود و کمتر بهم سر میزد ... حسام ... کسی که میخواستم یک عمر رویش حساب کنم حس میکردم آنطور باید و شاید نیست ... درکم نمیکند ... نمیداند ... نمیدانم ... 

کلافه شدم ... دست بردم تا جرعه ای از لیوانم آب بخورم که دستی روی شانه هایم فرو نشست ...برگشتم ... پارسا بود ... با لبخند جذاب همیشگیش ... مثل همیشه باوقار ... 

بهش خندیدم ... خندید و سرش رو آورد کنار گوشم ... 

پارسا : میخوام پیانو بزنم ... بیا بشین رو صندلی کنار پیانو !

از پیشنهادش بی نهایت ذوق زده شدم و بدون معطلی از صندلی ام فاصله گرفتم ... یه لحظه ... تو یک آن فکر کردم که چرا باید برم ؟! چرا من باید برم اون جلو و کنار دستش بشینم ؟! اون هم جلوی این همه چشم ؟!

از دهانم پرید : پارسا ؟ چرا بیام اونجا ؟!

جا خورد ! به وضوح جا خورد ! از ابروان بالا رفته اش فهمیدم ... 

نگاهم کرد : خوب ... اگه نمیخوای ... اجباری نیست ... فکر کردم دوست داشته باشی ... اصراری نیست ... راحت باش ... 

چرخید و قدم برداشت ... 

بدون اینکه منتظر باشه چیزی بگم ... مغزم آنالزش رو شروع کرد ... سریع و تند تر از هر وقت دیگری ... پارسا الان ناراحت شد ... آره معلوم بود ... نه ! نباید اینطور بشه ... نباید پارسا از دستم ناراحت بشه ... اون فقط میخواست محبت کنه ! نباید اینطور جواب میدادم ... نباید ... 

فرصتی نداشتم ... با دوقدم ... دو قدم خیلی بلند خودم رو بهش رسوندم و دستم رو دور بازوش حلقه کردم ... 

اینقدر یکهویی بود که سریع یرگشت و با دیدن من چشمانش گرد شد ... از سرتا پا نگاهم کرد ... لبخند زدم ... نگاهش ماند ... نگاهش ثابت ماند ... روی لبخندم ... و بعد نیم نگاهی روی دستم !

- نمیخواستم ناراحت شی پارسا ! فقط ... یه سوال بی غرض بود ... همین ! من خیلی هم خوشحالم که قراره اونجا بشینم و تو برام پیانو بزنی !

و باز لبخند ... چشم میدوزم به لبانش ... 

تو دلم میگویم : بخند دیگه ... بخند ... 

و باز چشم به لبخندش میدوزم ... بالاخره میخندد ... بالاخره لبانش از هم فاصله میگیرد ... 

می آیم بروم که ... دستم را دور دستش سفت تر میکند و آروم ، آروم میان اون همه چشمان خیره به سمت پیانوی زیبا و خیره کننده اش حرکت میکند ... 

فقط ... برمیگردم و به مامان نگاه میکنم ...

خداروشکرد .... میخندد !

نگاهم به انگشتان کشیده اش است ... به اِستایل شیک و حرفه ایش پشت پیانو ... 

زیر لب ... آروم ... چیزی که واقعا دلم میخواهد را بیان میکنم : میخونی ؟!

کمی نگاهم میکند ... و بعد لبخند میزند و " حتما " ی میگوید ... 

منتظر میمانم ... 

شروع میکند ... بدون مکث انگشتانش میلغزد روی پیانویش ... چشمانش بسته است و من باز ... منتظر ... 

برای یک آن ... تصویر مردی که روی تراس نوروزی ها ... آن شب ... سیگار میکشید ... شکل میگیرد در مقابل چشمان بسته ام ... 

فرصت فکر کردن ندارم ... 

پارسا به دنیای دیگری میبرتم ....

منو حالا نوازش کن ... 

که این فرصت ... نره از دستم ...

شاید این آخرین باره ...

که این احساس زیبا هست ... 

با همان چشمان بسته میخندم ... کاش از خدا چیز دیگری خواسته بودم ...

منو حالا نوازش کن ... همین حالا که تب کردم ...

اگه لمسم کنی شاید ... 

یه دنیای تو برگردم ...

بغضم میگیرد ... حسام ... آخ حسام ... 

حس غریبی میگه داری پل های پشت سرت رو خراب میکنی ... داری سردم میکنی ... آره ... دارم سرد میشم ... دارم یخ میزنم ... 

هنوزم میشه عاشق بود ...

تو باش کار سختی نیست ...

بدون مرز با من باش ...

اگر چه دیگه وقتی نیست ..... !!!

حسام ؟ واقعا دیگه وقتی نیست ... نیست لعنتی ... 

نبینم این دم رفتن...

تو چشمات غصه میــــشینه ...

همه اشکاتو میبوسم ...

میدونم ... قسمتم اینه !

واقعا قسمتم اینه ؟! نمیتونم ... اینطوری نمیشه ... میخوام همین امشب تیر خلاص را بزنم ... بهتر از این ... بین زمین و هوا بودنست ... خیلی بهتر ...

تو از چشمای من خوندی ... که از این زندگی خستم ...

کنارت اونقدر آرومم ...که از مرگ هم نمیترسم ... 

تنم سرده ولی انگار ...تو دستای تو آتیشه ...

خودت پلکامو میبندی ....

و این قصه تموم میشــــه !

خدا کنه ... خوب تموم بشه ... خدا کنه !!!

هنوزم میشه عاشق بود ...

تو باش کار سختی نیست ...

بدون مرز با من باش ...

اگر چه دیگه وقتی نیست ..... !!!

نبینم این دم رفتن...

تو چشمات غصه میــــشینه ...

همه اشکاتو میبوسم ...

میدونم ... قسمتم اینه !

چشم باز میکنم ... سالن غرق دست و سوت شده ... دست میزنم برای این همه هنر !

با خنده نگاهم میکند ...

پارسا : خوشت اومد ؟!

- بی نظیر بود !

آرام پلک میزند : مال تو !

خندیدم به این مال تو گفتنش ... نمیدونم چرا هرچی بیشتر میگذشت از این مهمانی، من بیشتر دلم میخواست به حسام بگویم که کار را یکسره کند ... که دیگر تمام کند این ماجراها را ... و اگر دلش است که بیاید ... اگر نه ... اگرنه که ... 

شام آماده ی سرو بود و من اما .. هنوز کنار پیانوی سفید ایستاده بودم و به " اگر نه ... " فکر میکردم ... به اینکه اگر دلش نباشد ؟!! من چه خاکی به سرم بریزم ؟! میدانستم ... میدانستم که چقدر ضعیفم ... 

دست پارسا دور شانه ام قفل شد ... تکانی خوردم و نگاهش کردم ... 

پارسا : بریم شام ؟!

یادم آمد حصار پراز آرامش حسام ... چقدر بود که طعمش را نچشیده بودم ؟!!! 

گنگ نگاهش کردم ... هنوز نتوانسته بودم درک کنم که الان این دست که قفل شده دور شانه ام دست حسام نیست ... پارساست ... دوستم ... دوستی که بخاطرم پیانو زد ... دوستی که طول مریضی ام هر روز بالا سرم بود ... دوستی که یک لحظه هم تو مهمانی ازم غافل نشد ... و آنوقت حسام ... 

آهی کشیدم ... 

پارسا ابروانش بالا رفت : اینجایی سارا ؟

- هان ؟ آره ... بریم ... 

دستش سر خورد و پشت کمرم ایست کرد ... همراهم بود ... تا میز شام .... بشقابم را پرکرد ... از همه ی غذاها برایم کشید ... اعتراف کرد که نمیداند چه غذایی دوست دارم و من فقط به رویش لبخند زدم : -همشو دوست دارم ، مرسی ... 

راهم را که کج کردم نگهم داشت ... 

پارسا : وایسا منم بکشم باهم بریم ...

با همان لبخند سری تکان دادم ...ایستاده بودم وسط سالن با بشقابی پراز غذا ... به رفت و آمدها نگاه میکردم ... به پریسا که مستانه میخندید و از کنار شروین جُم نخورده بود !!

انتظار زیادی بود که من هم حامیی میخواستم مثل شروین ؟! 

آه میکشم و به پارسا نگاه میکنم که نمیداند جواب دخترها را که دوره اش کرده بودند را بدهد یا برای خودش غذا بکشد ... 

حدودا شش _ هفت دقیقه بعد پارسا از میان آدمهایی که دورش کرده بودن اومد پیشم ...

پارسا : من شرمندم ! من عذر میخوام ...

- اشکال نداره ، دیگه یه سر داریو هزار سودا ... بریم یه جا بشینیم که پام درد گرفت !

بشقابش را به سمتم گرفت : اینو بگیر برو حیاط میگم دوتا صندلی بیارن ... منم میرم نوشابه بیارم ... 

بدون حرفی اطاعت کردم و رفتم به سمت حیاط ... 

............

با غذایم بازی میکردم ... فکرم مشغول بود و نمیدانستم چه کاری درست است و چه کاری غلط ؟!

فکر یکسره کردن قضیه ی خودم و حسام مثل خوره به جانم افتاده بود و رهایم نمیکرد ... 

پارسا : چرا نمیخوری ؟!

آمدم بیرون از آن همه افکار درهم ریخته !

- میخورم !

پارسا : اما تو داری با غذات بازی میکنی ! 

به رویش میخندم ... بهانه می آورم : هروقت مهمونیی ، جایی میرم نمیدونم چرا نمیتونم شام بخورم ... مخصوصا عروسیا !

نگاه عمیقش معذبم کرده : اینجا که عروسی نیست ؟!

برای تمام شدن قضیه قاشق پری به سمت دهانم میبرم و میگویم : مهمونی که هست !

ابروانش را بالا میدهد : اینم حرفیه !

...............

زل زده ام به سفیدی سقف ... باز هم سفیدی سقف ... آه میکشم ... موبایلم را بالا می آورم ... نه تماسی ... نه پیامی ... خودم را دلگرم میکنم " حتما کار داره ... " "حتما خستس " 

اخم میکنم : هرچقدر هم خسته باشه ... هرچقدر هم کار داشته باشه ... یه " چطوری ؟ " که انرژی زیادی ازش نمیگیره !

باز هم بدون فوت وقت انگشتانم را روی اسکرین گوشی میلغزانم " فردا ، حتما ... هرطوری شده باید باهم صحبت کنیم ... وقتش رو خودم بیدار شدم بهت میگم ... " 

کلمه ی سِند را لمس میکنم و چند لحظه بعد با دیدن پیام دِلیوِری خیالات از سرم پر میزند و چشمانم سنگین میشود ... چراغ های عمارت نوروزی ها هنوز روشن است ... مهمانی تمام نشده ... صدای پیانو می آید !

نمیدونم چرا اینقدر زود از خواب بیدار شدم ؟! نمیدونم چرا مغزم یک لحظه هم نخوابیده ؟! نمیدونم این دل آشوبه ی لعنتی .... از کجا آمده ؟! ساعت اتاقم شش و نیم صبح رو نشون میده ... گوشی رو برمیدارم ... گفته بودم که بهش خبر ساعت قرار رو میدم ... 

پیام میفرستم : ساعت پنج ، کافه .... خودم میام 

دستم میره دوباره به بسته ی قرصهای آرامبخشم ... قبل از اینکه حسامم را پیدا کنم ... اینها بودند و آرامش کاذب !

چشمانم سنگین شده ... چرا این افکار منفی اینقدر قوی شده اند ؟! چرا ؟ چرا هیچ انرژی مثبتی نیست که ساطعش کنم ؟ چرا ؟ 

اَه ........! لعنت به این بی خوابی ... 

سنگین تر ... هر ثانیه سنگین تر و دیگر هیچ !

............

زنگ گوشی را میشنوم و انگار که هیچ ماهیچه ای در بدنم شروع بکار نمیکند ... اصلا انگاری که مغزم دستور کار را نمیدهد ... با توانی که اصلا نمیدانم از کجا آمده میچرخم ... اسمش روی اسکرین افتاده ... ساعت چند است مگر ؟! چشم میچرخانم روی صفجه ! هنوز که ساعت هشت صبحه !؟ 

صدا قطع میشود !!!!! 

می آیم بخوایم که دوباره ... وای خدا ! کاری سخت تر از جواب دادن هم هست ؟! 

لَختم ... سستم ... بی حالم ... هیچی نمیدانم ... انگاری که حافظه ام فقط ده ثانیه خاطرات را نگه میداشت و دوباره ... پاک ... 

باز حسام است ... دوباه قطع میشود !!!!! 

تا می آیم سرم را تو بالشت پَرَم پنهان کنم دوباره زنگ میزند ! دوباره .... 

سعی میکنم سرعت دهم به کارم ... سرعتم در حد و اندازه ی یک لاک پشت بود ! 

انگشت میلغزانم ...

صدایم شبیه قار قار کلاغ شده ... گلوبم خشک ... 

- بله ؟!

از نفس کشیدنش میفهمم که عصبی است : میشه بپرسم این چه طرز اس ام اس دادنه ؟!

گیجم ! 

- چـــــی ؟!

لحنش تندتر میشود : بیدار شو اول ! 

صدایم هنوز گرفته است : بیدارم ... 

معلوم است در خانه نیست ... صدای بوق ماشین می آید ... 

حسام : میگم این چه اس ام اسی دادی ؟ 

داد میزند : هــــــان ؟

انگاری که با این هان آخر تمام استرس ها و نا امیدی ها و انرژی های منفی ام بغض میشود و میریزد تو گلویم ... در عرض ثانیه ای میشکند و هق هق ام در گوشی میپیچد ... 

انگاری که اولش صدایم را نمیشنود آرام میگوید : سارا ؟!

بلندتر هق هق میکنم ...

بهت زده است : سارا ؟ داری گریه میکنی ؟ چی شده عزیزم ؟ سارا ؟

عزیزم ؟! الان میگویی بی انصاف ؟ من حتی به گفتن عزیز تو هم محتاجم ... 

مینالم : بی انصاف ... 

نمیشنود ... بی انصافم را نمیشنود : سارا ؟ بیام پیشت ؟ عزیزم چرا گریه میکنی آخه ؟!

با عزیزم گفتنش حالم بدتر میشود : نه ... حالم ... خوب نی ... میخوام بخ ... بخوایم ... 

حسام : خیلی خوب ... خیلی خوب ... همون پنج ... بگیر بخواب ... 

صدایش ناگهان مستاصل میشود ... انگاری که ایستاده چون هن و هن نمیکند : آخه چرا گریه میکنی ؟! 

اشک صورتم را پوشانده ... لبریز شده صبرم ... از این بی توجهی ... از این همه نگرانی ... لبریز شده ... 

- میخ ... میخوام ... بخوابم ... 

تند تند میگوید : باشه ... باشه ... بخواب بیدار شدی زنگ بزن ... باشه ؟!

جوابش را نمیدهم ... گوشی را قطع میکنم ... سرم را داخل بالشت فرو میکنم و پرصدا تر گریه میکنم ...

________________________________________

نمیدانم کی خوابم میبرد ؟ قرصها اثر خودش را کرده ... خوابم ، سستیم ... مهار نشدنیست ... 

با صدای زنگ موبایل میپرم ... اینبار کمی از آن رخوت و سستی کاسته شده انگاری ... دستم را دراز میکنم به سمت موبایلم ... که روی میز سفید کوچک کنار تختم خودش را میکشد ... 

زیر چشمی نگاهی به ساعت می اندازم ...

سه ! تمام !

گوشی را روی گوشم می گذارم ... گلویم خشک است و صدایم ... در نمی آید ... 

باز حسام است ... اینبار نه با صدایی طلبکار ... بلکم صدایی که نگرانی در تار و پودش موج میزند ... 

- بله ؟!

نه سلامی ... نه علیکی : خوب شدی قشنگم ؟! 

دلم ضعف رفت ... خر شدم ... با همین یک کلمه ... اینقدر خر شدم که با کف دست محکم کوبیدم به سرم و " خاک بر سر " غلیظی نثار خودم کردم ... 

- بهترم ، مرسی ... 

حسام : من تو کافه نشستما !

میپرم ... الان ؟!!!!

- هنوز که سه نشده حسام !!! من هنوز تو رختخوابم !!!

میخندد : اشکال نداره ! چقدر میخوابی تو دختر ؟! دیشب تا صبح بیدار بودی ؟!

خشک میشوم : نه !قرص خوردم ... 

ساکت میشود ... برای چند ثانیه فقط همهمه ی اطرافش را میشنوم ! 

حسام : چرا ؟! گذاشته بودی کنار که !

- حالم خوب نبود ... اگر نمیخوردم تا الان دیوونه شده بودم مطمئنا !!!

جمله ر آخر رو از قصد غلیظ ادا کردم ... انگاری که او را بخواهم در این نابسامانی ام مقصر بدانم ... 

نفسش را فوت میکند : منتظرت میمونم ... 

- زودتر میام !

حسام : اگه سختته ... 

میپرم وسط حرفش : تعارف ندارم ... پاشدم دیگه !

حسام : آروم بیا ... 

بی رحم و سرد میگویم : فعلا !

قطع که میکنم باز چشمانم میسوزد ... سرخ میشود ... دلم نمیخواست با این لحن حرف بزنم اما ... اما باید اینکار را بکنم ... 

واقعا از این وضعیت خسته شدم ! خسته .... 

***

روبرویم نشسته ... سعی میکنم گذری نگاهش کنم ... نمیخواهم باز خر شوم ! نمیخواهم ...

حسام : چیزی میخوری؟!

نگاهم به یقه ی گرد تیشرت سرمه ایش است : آره ... یه نوشیدنی شیرین !

سفارش میدهد ... ساکت است و خیره ... نگاهش نمیکنم اما زیر سنگینی نگاهش آب میشوم ... 

سکوت را میشکند : خوب ... مشنوم ... 

بالاخره چشم در چشمش میشوم ... وای ... دلم .. قلبم ... ریخت ... چقدر دلم پیش این چشمان سیاه در گرو مانده ... چقدر ...در دلم غوغاییست ناگفتنی ... قلبم دیوانه وار میکوبد ... دلیلش را خودم هم نمیدانم ... 

ترجیح میدهم نگاه از چشمانش بگیرم ...

- حسام ... من فکر میکنم ... باید یه تصمیم جدی برای رابطمون بگیریم ...

ابروانش بلافاصله بالا میرود ... 

- بهتره رابطمون رسمی شه ... 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

کمی به جلو خم میشود ... نگاهش خیره است و این ... کلافه تر از قبلم میکند ...

عضبی میشوم : چیه ؟! اینطوری نگام نکن !!! 

چشمانش را تنگ میکند : این تصمیم یهویی از کجا اومده ؟!!!!! 

- از جایی قرار نیست بیاد ! اصلا یعنی چی از کجا اومده ؟!

جابجا میشود : یعنی واقعا یک شبه خودت این تصمیم رو گرفتی ؟!

فهمیدم ... فکر میکند کسی زیر پایم نشسته !!! آره ... همینطور است ... 

محکم میشوم : بله ! خودم ... مگه کس دیگه ای تو جایگاهم یا تو رابطم هست که بخواد جای من تصمیم بگیره ؟!

خودش را عقب میکشد ... ساکت است ... 

ادامه میدهم ... نمیخواهم حالا که استارت زده ام کسی متوقفم کند ...

- حقیقتش خسته شدم ... از این همه استرس ... از این همه کل کل های مزخرف ... خسته شدم ... از استرس اینکه هی فکر کنم غزاله پیشته خسته شدم ... متوجهی ؟!

چشمانم میسوزد ... نه ! الان وقت گریه نیست ... 

آرام میگوید : بخدا تو داری همه چیزو واسه خودت بزرگ میکنی ! از یه کاه ، کوه میسازی !

- حسام من نمیخوام یک بند فکرم پیش تو و دختر عموت باشه ! هر وقت زنگ زدم صدای نجسشو از پشت گوشی شنیدم ... قبل از من این همه خونتون میومد ؟! 

پرید وسط حرفم : تو به من مگه اعتماد نداری ؟!

مثل خودش وسط حرفش میپرم : تو به من بگو می اومد ؟!!!

حسام : نه نمیومد ! 

عصبانی تر شده ام : پس دیدی ؟! دیدی این همه جلز و ولز کردنام بی دلیل نیست ... حسام ؟ من به تو اعتماد دارم ... اما هم جنسای خودم رو هم میشناسم ... 

صاف مینشینم ... محکم ... آنطور که باید ... زل میزنم به چشمانش ...

- من دیگه یک لحظه هم این وضع رو نمیتونم تحمل کنم ... لطفا فکراتو بکن ... تو کمتر از دوهفته ی دیگه این رابطه رو رسمیش کن !!! 

حسام : آخه سارا .... آخه عزیزم ... دوهفته ....

میپرم وسط حرفش : من نمیفهمم این آخه گفتنا واسه چیه ؟! یا میخوای و میای جلو ... یا نمیخوای و ... نمیخوای و ...

وای ... لعنت به این بغض وقت نشسناس !!!

ادامه میدهم : همه چی تمام !

حالم را که میبیند ... دستانش را به بالا میبرد ... 

حسام : خیلی خوب ... خیلی خوب ! تسلیم ... دیگه راجع بهش حرف نمیزنیم ... 

نوشیدنی ام را جلوتر می آورد و با سر اشاره میکند : تا آخرشو باید یخوریا !

لبخندی زورکی میزنم ... از این اما و اگر و آخه گفتناپهایش ... دلم شکسته ! با خودم که صادقم !!!

دلم شور میزند ... اینقدری که شیرینی این نوشیدنی هم نمیتواند بپوشاندش ! 

دلم بد ... شور میزند ... !

من همچنان درگیر این دلشوره ی لعنتی ام و او ... بی خیال دست دراز میکند و موبایل سفیدم رو از کنارم بر میدارد ... نگاهم به موبایلم است و فکرم هزار ای دیگه ... تکه ای از کیک سکلاتی را داخل دهانش میگذارد ... موبایل رو مقابل صورتش میگیرد و خطاب به من مبگوید : نمیخوری ؟!

بیرون می آیم از این مرداب افکار درهم وبرهم ... 

سرم را به علامت تایید نامحسوس تکان میدهم : چرا !

چنگال را به کیک میزنم ... کیک نزدیک دهانم است که با صدای آشنایی که از موبایلم می آید میخ میشوم ... 

" بی تو میمیره این دلم ... بی تو میمیره ... "

نگاهم به چشمان باز شده و صورت کمی قرمز شده ی حسام است ... سعی میکنم عادی خودم را مشغول خوردن کیک نشان دهم ... فیلم تمام نشده دوباره تکرار میشود ... دوباره سرم را بالا میگیرم ... اخم عمیقی روی پیشانیش است ... 

سعی میکنم عادی باشم ... سعی میکنم ...

- چه چیز این قیلم اینقدر جالبه ؟! الااقل صداشو کم کن !

نگاه عصبی اش قفل نگاهم میشود ... 

صدایش گرفته : این فیلم مال کی ِ؟!

شانه بالا می اندازم : نمیدونم ...

سر تکان میدهد : که نمیدونی ؟!!! 

- آره نمیدونم ... چطور ؟!

نگاهش به صفحه ی موبایل است : بی تو میمیره این دلم ... آره ؟!

جنگال را داخل بشقاب رها میکنم ... هر دوستم را زیر چانه ام میزنم و زل میزنم وسط سیاهی نگاهش : که چی !؟ الان این کارا واسه چیه ؟!

خشن میشود : کی گفته بری پیش این نره غول !؟

ابروانم بالا میرود : نره غدل ؟!

لحنش مسخره است : همین آقای هنرمند ... کی گقته ؟!

- کسی نگفته خونشون بودم ... اونم برام پیانو زد ...

سریع میگوید : غلط کرد ... 

- معلوم هست چی میگی ؟

حسام : آره من معلومه چی میگم ... تو خودتو زدی به نفهمی ...

عصبی میشوم ... بعد این همه مدت دوری ... نفهم هم بارم کرد ...

خیز برمیدارم ... تلاش میکنم صدایم بالا نرود ... مراعات اطراف را میکنم ... عصبی ام ... حس میکنم چاک دهانم را باید باز کنم اما باز مراعت میکنم : بفهم به کی ... چی داری میگی ...

عصبانی است : نمیفهمم ... 

به یکباره بلند میشود ... پول میز را حساب میکند و با لحنی کاملا دستوری به من اشاره میکند که : پاشو ....

نمیدانم که چرا مطیع ام ... نمیدانم اما بلند میشوم و همراهش از کافه خارج میشوم ... به ماشین اشاره میکند : بشین ...

دلیل هول شدن بی موردم را واقعا نمیدانم : نه مرسی ... ماشین آوردم ...

اخمالو نگاهم میکند : کارم تموم نشده هنوز ! 

محکم تر میگوید : بشین !

اخم میکنم ... دلیل این رفتارها ... این اخمها ... این شک کردن را نمیدانم ... این چه حساسیت مسخره ایست ... 

مینشینم و اخم میکنم ... به جلو خیره شده ... یک دقیقه ... دو دقیقه ... پنج دقیقه ... نخیر ... مثل اینکه خیال حرف زدن ندارد ! 

به سمتش برمیگردم : گفتی بشینم که دوتایی بشینیم روبرومون و نگاه کنیم ؟!

زیر چشم نگاهم میکند ... هنوز ذره ای از گره اخمش نکاسته : نه ! دارم فکر میکنم کی تو بدون اجازه رفتی اونجا ؟!!!

شاخ در می آورم ... طاقت از دست میدهم ...

- چـــــــی ؟ اجازه ؟ ببخشید شما ؟!!!!!!!!!

از این حرفم کاملا جا میخورد ، اینقدر که لحظه ای پراز تعجب خیره میشود ... بعد دوباره که انگار یادش بیاید چه شده اخم میکند : بنده ؟! دوست پسر بی غیرتت !!! تو کی بلند شدی رفتی نشستی ور دل این آقا ؟ هان ؟ کی ؟

مستاصل به جلو خیره میشوم ... ای خدا !!!!!!

آروم آروم صحبت میکنم : بابا ... من رفتم خونه ی اینا با پری عصرونه بخوریم ! پارسا از راه رسید واسم پیانو زد ! همین ! 

حسام : ما نخوایم کسی واسه تو پیانو بزنه چی !؟ حکمش چیه ؟!

براق میشوم : حسام چی میگی ؟! اینا دوستای خانوادگی مان ! هر چی هیچی نمیگم !!! 

چشمانش را ریز میکند : یک بار دیگه ... فقط یک بار دیگه این بچه دور و برت باشه ... سرو کارش با کرام الکاتبین ! همین !

- چرا لج میکنی ؟ چرا بیخوری به مردم تهمت میزنی ؟!

حسام : همینی که گفتم .. اصلا چه معنی میده تو اینقدر ازش طرفداری کنی ؟!

حسام چی میگفت ؟! چرا اینطوری شده بود ؟ آخه یعنی چی ؟!!!! 

لج کردم : پس یک بار دیگه ... فقط یک بار دیگه اون دختره ی عوضی دور و برت باشه سرو کارش با خودمه ! نه کراماماتبین ! اینو بیادت نره ! 

دستگیره رو کشیدم ... اومدم که پیاده بشم دستم رو کشید ... نگاهم میکردو چیزی نمیگفت ... 

- میخوام برم ... کار دارم ... 

هیچی نمیگفت ... همینطور خیره بود ... 

نفسم را با صدا بیرون کردم : حسام ؟ معلومه چته ؟

زیر لب گفت : دلم برات تنگ شده بود ...

نمدونم چرا اما با ادای این جمله بدتر حرصی شدم ... خشم تک تک سلولامو پر کرد ... دستم رو با خشونت کشیدم ... 

- ا ؟ تازه یادت افتاده ؟ بعد از این همه حرفی که بارم کردی ؟ الانم زود بود ... میذاشتی فردا حالا ...

بی توجه به من برگشت و از صندلی پشت یه بسته ی نسبتا بزرگ رو جلوم گرفت .... 

نگاهم رفت به جعبه : این چیه ؟!

حسام : یه سوغاتی !!! 

یه لحظه ...فقط و فقط برای یک لحظه شرمنده شدم .. اما فقط همون یه لحظه بود ... 

جعبه رو گرفتم ... تشکر زیر لب کردم اومدم که از ماشین پیاده شم برگشتم سمتش ... داشت نگاهم میکرد... آرام و زیر لب گفتم : حسام ؟ این دو هفته تمام فکراتو بکن ! خداحافظ ...

در رو بستم و به سمت ماشین حرکت کردم ... کم کم نم اشک رو روی صورتم حس میکردم ... هنوز همانجا ایستاده بود .... سوار ماشین که شدم ... گازش را گرفت و ... رفت !

نگاهم روی دامن اهدایی حسام خشک است ... از همان دامنهایی که دوست داشتم ... از همانهایی که خانمهای شمالی میپوشند ... از جنس ساتن ... دوخته شده از جندین رنگ روشن ... قرمز ... صورتی ... آبی ... زیباست ... دوستش دارم ... هم دامن را ... هم .. هم ... 

آه میکشم ... خدایا ؟ این دلشوره چیست ؟! چرا تمام نمیشود ؟! 

نگاهم را از دامن به تاپ و شلوارکی که برایم خریده میدوزم ... تاپ و شلوارک مارکی که به رنگ سرمه ای و سفید است ... این را هم دوست داشتم ... اما از همه بیشتر دستبند و گوشواره ای که از جنس چوب است را میپسندم ... بوی چوب میدهند ... بوی شمال ... بوی ... بوی حسام ... 

دوهفته دیگه ... باز هم باید انتظار بکشم ... باز هم ... ول میشوم روی تخت و فکر میکنم ... فکر و فکر ... 

اگر سالار زنده بود مطمئنا کمکم میکرد ... راهنماییم میکرد ... خوب و بد را نشانم میداد ... راه و چاه را ... مرور خاطرات میکنم ... همیشه صحبت از خواستگار که میشد سالار محکم میزد رو شونه ام و میگفت : اول خودم چند جلسه با شازده حرف میزنم بـــــــــــــعد اگر مورد تاییدم بود میتونه بیاد خواستگاری ...

و من که نیشم تا بنا گوشم باز میشد از این حمایت برادر و سالار آروم ... خیلی آروم میزد تو گوشم و میگفت : ببند نیشتو ! تو الان باید صدتا رنگ عوض کنی ... و من قهقهه میزدم و او باز سیلی آرومی حواله ام میکرد ... البته که حتما پشت بند این سیلی ها بوسه ای برادرانه روی موهایم مینشست و من غرق لذت میشدم ... 

اگر سالار بود مطمئنا همه چیز فرق میکرد ... دوست دارم با خودم رو راست باشم وو شاید اگر سالار بود من تو حسرت ابراز احساسات مردی نمیموندم ... یا اینکه حسامی وجود نداشت ... شاید ... شاید ... 

و در آخر باز به این نتیجه میرسم که رفتن سالار همه چیز را خراب کرد ... خرابی که دیگر حتی نمیشه به از نو ساختنش فکر کرد ... نیمشود که نمیشود ...

بی حوصله بودم ... دوست داشتم زودتر این دو هفته بگذرد و تکلیفم روشن شود ... یا بهتر است بگویم تکلیفمان ... به حسام گفته بودم " بیا تو این دو هفته فقط فکر کنیم حتی باهم تماس هم نداشته باشیم ... فقط فکر و فکر ... " اولش ممانعت میکرد ... میگفت ربطی به تلفن حرف زدن با دیدن همدیگه نداره ... 

اما به نظر من داشت ... اینطوری بهتر بود ... خیلی بهتر بود ... 

طول کشید اما متقاعدش کردم ... گفت که به زودی به پدر و مادرش میگوید که آماده شوند ... برای خواستگاری ... برای عقد ... برای عروسی ... 

حوریه هم بهم اس ام اس داده بود ... اس ام اسی با مضمون " عروس خانم ما چطوره ؟!!! " 

و من هم در کمال خوش خیالی جواب داده بودم " خوبم خواهر شوهر گرامی "

زنگ زد و کلی حرف زدیم ... گفت که از الان به فکر لاغر کردن افتاده ... که چاق شده ... که میخواهد بهترین لباس را خودش بپوشد ... جتی به شوخی گفت میخوام عین لباس تو اما رنگ نارنجیش را بپوشم و چقدر خندیدیم سر این موضوع !!! چقدر مسخره بازی در آوردیم ... میگفت من اول وارد میشم بعد تو !!! میگفت تا نگفتم بلند نمیشی برقصی !!! و من از ته دل بعد از مدتها میخندیدم ... و ته ته های دلم فکر میکردم مطمئنا با خوریه ارتباط خیلی خوبی برقرار خواهم کرد ... 

سر و صدای شیدا از فکر کشیدتم بیرون ... تا اومدم از تخت پایین بیایم و بروم پایین در با شدت باز شد و شیدا جیغ زنان پرید بغلم ...

شیدا : عوضــــــــــــی ، بعد یک هفته باید بفهمم هفتهی دیگه مراسم خواستگاریته ؟!! آره ؟!!

دستم را روی دهانش گذاشتم : سرم رفت !!! یه دقیقه آروم بگیر ... احمق جون دیشب زنگ زدن قرار گذاشتن !

باز دوباره جیغ زد : آررررررره ! معلوم نیست از کی پیش خودتون برنامه ریزی کردین !!! 

به بازویش میزنم : والله شما اینقدر درگیر علی جونتی که انگار نه انگار شیدایی هم هست !!! 

نشست رو تخت : نه بابا ، بیشتر درگیر مراسمیم ... 

چشمانم گرد شد ... اینبار من جیغ زدم : خوشم باشـــــــــه ! قراره عقد و عروسی میزاری بدون هماهنگی من ؟!!!

میخندد : تو هم خوب جیغ میزنیـــــا ! نه جونم ! عقد و عروسی چیه دلت خوشه ؟!! تازه داریم برنامه ریزی میکنیم یه بعله برون بگیریم تا بـــــــــعد !!!

و بعد با ناراحتی گفت : بابا یزرگ علی حالش خوب نیست !!! 

- ای بابا ! بی خیال ... یعنی چی ؟!!!

از همون قیافه های عصبانی با مزش گرفت : یعنی اینکه ما لااقل یه بعله برون بگیریم تا ببینیم چی میشه ! چند ساله ما علی رو میشناسیم ؟! 

فکر کردم : خوب خیلی ... 

شیدا دستش را روی دشت دیگرش کوبید : از همون موقع هی ما میشنیدیم بابابزرگش تو کماست ... از کما در اومد ... دوباره رفت تو کما ... اینطوری شد ... اونطوری شد ... ای بابا !!!

میخندم ... آروم میزنم تو سرش : خاک تو سرت تو فکر مردن اون پیرمردی ؟!!!

سرش را بالا میگیرد : نه بابا ! اما خوب ... بابا تکلیفمونو مشخص کنه دیـــــــگه !

میخندم ... بلند : خاک تو سرت ، راحت بگو بمیره دیگه !

تا میاید جواب بدهد میپیرم وسط حرفش : شب میمونی دیگه ؟! یا میخوای بری پیش علی جون ؟!

سرش را بالا می اندازد : نُچ ! میخوام بمونم پیش سارا جون !!!! 

- پس پاشو بریم پایین ببینیم چه خبره !!! 

چند لحظه بعد دوتایی از پله ها پرسر و صدا ... مثل همون بچگی ها پایین میرویم ... هم حس بد دارم هم حس خوب ... حس بدم واسه اینه که دیگه نمیتونم با شیدا اینقدر آراد باشم ... بگردم ... و حس خوب ، بخاطر زندگی جدیدیه که پیش روم دارم ... و این حس دلشوره ی لعنتی ... که نمدونم برای چیست و از کجا آمده و اینطور بیچاره ام کرده ... 

...............

دو روز به پایان مهلت حسام باقی مونده بود ... خبر آمدنشان را تقریبا از یک هفته پیش داده بودند ... مادر به جان خانه افتاده بود ... کلا دکوراسیون را تغییر داده بود و خانه دیگری ساخته بود و در مقابل اعتراضات من که میگفتم :اوف ! مامان ... چه خبره مگه ؟!

میگفت : تو تو کار من دخالت نکن ! میخوام سنگ تموم بزارم ! 

و صد البته که چقدر هم مرا تو کار انداخته بود ... این لباس و سفارش بده ... اینطوری کن ! نمیخواد سفید بپوشی فکر میکنن خودتو عروشسون کردی زود !!! 

یه لباس رنگ روشن بپوش ولی ... اونطوری کن ! 

و من در آخر تصمیم گرفتم دامنی رو که حسام برایم از شمال آورده بود بپوشم ... با یه بلوز صورتی که درست همرنگ یکی از پارچه های دامن بود ! 

همه چیز آماده بود و تو دلم چیزی تکان میخورد ... حس جدیدی به سراغم می آمد و من نمیدانستم چطور باهاش باید رفتار کنم .... دو روزه دیگه چه اتفاقی می افتاد ؟! من چطور میخواستم حاضر شم ؟ چطور باید چایی می آوردم و چطرو پذیرایی میکردم ... تمام حس ها با هم قاطی شده بودند ... خوب ... بد ... استرس ... دلشوره ... گیجی ... حتی دلتنگی ... و در آخر حسرت ... حسرت بودن برادر ... 

کاش سالار هم بود ... کاش بود و میدید خواهر کوچیکش داره عروس میشه ... کاش بود و دستم رو تو دست حسام میگذاشت ... کاش ... باز هم این کاش ها به سراغم آمدند ... 

چراغ خواب را خاموش میکنم و سعی میکنم به چیزهای خوب فکر کنم ...

- تو اینکارو نمیکنـــــــــــی !! فهمیدی چی میگم ؟ نِ.. می .. کُ ... نی ...

جیغم با نعره ی حسام در گلویم خفه میشود : به تو هیچ ربطی نداره دختره ی ضعیف بدبخت !!! 

انگشت اشاره اش به مشت من است ... به سمت منی که دارم التماسش میکنم که نرو ... نکن اینکارو با من ! 

جیغ میزنم : خودتی ، خودتی ، خودتی کثافت آشغـــــــال !!

و با مشت به سر و سینه اش میکوبم ... میکوبم و گریه میکنم که یکهو ...با سیلی حسام ....

از خواب میپرم !!! 

عرق سرد روی کمرم لیز میخورد تمام بدنم خیس آب است ... خدای بزرگ ... این چه خوابی بود ؟! اون هم توی این روز به این مهمی ... این چه خوابی بود ؟!!!

سعی میکنم به خودم مسلط شوم اما مگر این ضربان نامنظم قلب میگذاشت !!! قلبم ... وای قلبم ... ار دهانم داشت میزد بیرون ... سریع به سمت حمام میدوم ... دوش را باز میکنم و با عجله به سرمایش پناه میبرم ... لباس خواب سفیدم خیس خیس است ... کمی که به خود مسلط میشوم حوله پیچ از حمام خارج میشوم ... روی تخت ولو میشوم ... خدایا ! این چه خوابی بود ؟!!! 

با صدای پیامکم از جا میپرم ... حسام است ... 

" عزیز دلم ، بیداری ؟! "

لبخند میزنم ... بهتر است لج و لجبازی رو دیگر تمام کنم ... 

جواب میدهم : بله حسام جان ! تازه ازحمام در آمدم !!! 

تو ذهنم میگذرد که الان میگوید " حمام عروسیت "

طولی نمیکشد که جوابش می آید " ایشاالله حمام عروسیت "

میخندم ... به حدس درستی که زدم میخندم ...

جواب میدهم " تو چیکار میکنی ؟! "

از حا برمیخیزم ... خواب را به کل فراموش کرده ام ... مقابل آینه ی قدی اتاق می ایستم و خودم را کامل بررسی میکنم ... به چشم یک خریدار ... به هیکل بی عیب و نقصم ... قوس زیبای کمرم ... بالا تنه ی توپُرم... و باز خریدارانه سر تکان میدهم ... 

روی شکم آروم میکوبم و میگویم : حسام خیلی خوش بحالش میشه ها !!! 

صدای پیامک به سمت تخت میبرتم : شرکتم ، زودتر میرم خونه ! قراره عمویینا بیان خونمون با اونا راه بیفتیم ... البته عمه هم همراهمون هستن !!!

خنده از روی لبانم محو میشود ! غزاله خانم همه حا باید سرک بکشن ؟!!! 

نگاهم روی کلمه ی عمو اینا مانده ! این اینا یعنی کیا دقیقا ؟!!! دستانم روی کلیدها میلغزند که بگویم دقیقا روی کیا که پشیمون میشوم ! نمیخواهم روز خودم و او را خراب کنم ! 

به آرامی و کوتاه جواب میدهم : باشه عزیزم ، مراقب خودت باش ... شب میبینمت ...

و با تردید اضافه میکنم : آقا دوماد آینده ... 

و همراهش آیکون بوس میفرستم ! آره اینطوری بهتر است ... زندگی جدیدم میخواهد شروع شود ... با لبخند به استقبالش میروم ... 

سریع جواب میدهد : توام همینطور عروس من ! دوست دارم ... 

و همراه منتش سه تا آیکون بوس و یک آیکون چشمک میفرستد ... 

سرخوشم از این حس خوب ... 

با انرژِی مضاعف به سراغ کارهایم میروم ... کلی کار دارم ... میخواهم عروس شوم ... 

...........................

استرس ول کنم نیست ... حاضر و آماده نشسته ام ... به پیشنهاد مادر لباسم رو از صورتی به آبی آسمانی تغییر داده ام ... و با کفشهای عروسکیم سِت کرده ام ... راضی ام ... از موهای لختم که دو طرفم ریخته ام ... از آؤایش ملایمم ... از رژ لب صورتی براقم که حسام دوستش داشت ... 

گوشی ام را به دستم میگیرم ... دوست دارم بدونم کجاست ... کی راه می افته ؟ چی پوشیده ...

اس ام اس میدهم : کجایی عزیزم ؟!! 

به پایین میروم ... مامان آراسته و شیک کنار پدر روی مبل نشسته و دوتایی خلوت کرده اند ... بیخند ملیحی رو صورت مادر و پدر نشسته که با آمدن من پررنگ تر میشود ... 

مادر قربان صدقه ام میرود : بیا بشین اینجا ببینم دختر قشنگم ... ماشاالله داره عروس میشه عزیز دل مادر ... ای جانم ... 

و بوسه ای روی موهای لختم میزند ... خودم را لوس میکنم و میان مادر و پدر جای میگیرم ... 

فریده با یک نسکافه پذیرایم میشود ... او هم شیک و آراسته تر از قبل شده ... کت و دامن دودی با روسری ساتن به همان رنگ بر تن دارد و به پیشنهاد مادر بعد مدتها موهایش را مش کرده ... که انصافا ماه شده ... 

روبرویم مینشیند ... با لبخند ... با آرامشی خاص !

- واسه خودتم آوردی فریده ؟!

فریده : نه عزیزم ... تو بخور ... 

تشکری میکنم و نسکا فه ام را میخورم ... مادر و پدر و فریده مشغول مرور خاطرات کودکیم هستند ...

مادر چه با حسرت نام سالار را می آورد ... با آه ... 

اوهم میگوید کاش بود .. 

کاش بودی برادر ... 

حواسم به موبایلم است ... به پیامک بی پاسخم ... قرار ما ساعت نه بود ... هنوز پنج دقیقه مانده ... تو دلم میگویم واقعا این همه خوش قولی لازم نیست .... 

به آشپزخانه میروم ... خودم را با فنجانهای سفیدمان مشغول میکنم ... سر میکنم نفس عمیق بکشم ...

ساعت نه شده ........!

طاقت نیاوردم ... گوشی ام را برداشتم و زنگ زدم ... برخلاف نظر مادر که میگفت لابد تو ترافیک مانده اند ... اما نه ! نمیشد ! اس ام اسم هم بی جواب بود ... 

ساعت نه و ده دقیقه شد ... 

شماره را میگیرم و بی طاقت منتظر میشوم که آن سوی خط حسامم جواب دهد که ترافیک بود .. دستم بند بود ... اما بند دلم پاره میشود زمانیکه میشنوم ... زنی آنسوی خط میگوید " مشترک مورد نظر در دسترس نمیباشد " 

در آنِ واحد رنگ از رخم میپرد ... مادر با دیدن صورت سفید شده ام نزدیک می آید ...

مامان : چی شده عزیزم ؟ چرا رنگت پرید ؟!!

گوشی را به طرفش میگیرم و با ترس میگویم : در دسترس نیست مامان !!!

مادر بوسه ای روی گونه ام میزند : چرا اینطور میکنی دخترم ؟! بابا زیاد دیر نکردن که ! پیش میاد دیگه ... مثبت فکر کن ! 

ساعت نه و نیم شده .... 

مثل مرغ سر کنده خانه را متر میکنم ... 

هر بار که حسام را میگیرم همان را میگوید ... آخه چرا مشترک مورد نظر شب خواستگاریش نباید در دسترس باشد ؟!!! چرا ؟!

مامان تشر میزند : اینقدر راه نرو ! از حال میری ... به حوریه زنگ بزن لااقل !!!

سلول های مغزم گویی از کار افتاده بود ... راست میگفت ... 

شماره ی حوریه را پیدا کردم ... با هزار و یک امید که پاسخ دهد گرفتمش ... 

امیدوار بودم بگوید مهمان داریم ... اصلا یادمان رفته ... اما ... اما مشکلی نباشد ... نه خدایا مشکلی پیش نیامده باشد ... 

قلبم ضربانش را ازدست میدهد !!! 

موبایل حوریه خاموش است .... دیگر نیمدانم به کجا پناه ببرم ؟! به کی زنگ بزنم ؟!

با اشک به سمت مامان میروم : وای مامان ! خاموشه ! نکنه اتفاقی افتاده باشه ؟!!!

مادر دستش را نوازش گونه روی صورتم میچرخاند : نه عزیزم ... چه اتفاقی ؟ اینقدر خودخوری نکن ! هر چی باشه میفهمیم دیگه !!! 

و بعد زیر لب میگوید : عجب آدمای بی فکرین !!! 

و رو به پدر میگوید : مرد ؟ یه خونشونو بگیر ببین اصلا یادشون هست ؟!!! دخترم از دست رفت ...

پدر عصبانی است ... خشمگین ... پیپ دود میکند و زیر لب غر غر ...

پدر : این چه مدلشه دیگه ... شمارشون چنده !؟

مادر به دفترچه کنار تلفن اشاره میکند : اون توِ دیگه !

چشم به دهان پدر نشسته ام ... رد اشک روی صورتم است ... چهره ی پدر معیوس تر میشود و آخر سر تلفن را میکوبد و رو به ما میگوید : بر نمیدارن !

دوباره اشک از چشمانم سرازیر میشود ... 

ساعت ده و ربع شده .... 

صدبار دیگر شماره ی حسام را میگیرم ... در دسترس نیست ... داماد در دسترس نیست ... یعنی کجاست ؟! داماد شب خواستگاریش کجاست ؟!

ساعت یازده شده ..... 

همگی ساکت نشسته ایم ... مادر و پدر عصبانی اند و پدر خط و نشان میکشد ... که باید بیایند عذر خواهی ... که دختر به اینها بده نیست ... حق هم دارد ... من الان باید حواب بله را میدادم ... نه اینکه اشک بریزم و پی حسام باشم که کجا مانده ...

مادر هم از طرف دیگر ... هی میگوید : صبج علی الطلوع زنگ میزنم خونشون ... باید جواب پس بدن !

و من ... گوشه ای ... روی پارکت ها نشسته ام و چشم به دامن رنگارنگم داخته ام ... اشک همینطور میچکد و ناگهان ... خواب صبحم یادم می آید ... خون در رگهایم میدود ... تعبیر شد ... خواب صبحم تعبیر شد !!!!!

ساعت یازده و نیم شده ... 

خسته از این همه خیال و فکر های الکی ... به پدر چشم دوخته ام ... 

صدای زنگ موبایلم دوباره تا مرز سکته میبرتم و میارتم ... 

هول میشوم ... حوریه پشت خط است ... اصلا نمیفهمم چطور تماس را برقرار میکنم ...

- الو حوریه ؟! کجایین شما ؟!

صدای گرفته و بغض آلود حوریه جان از رگ و پی ام میگیرد ... زانوانم سست میشوند و روی مبل می افتم آروم میگویم : حوریه ... توروخدا چی شده ؟!

اشک میریزد ...اما بالاخره به حرف می آید ... 

مادر اشاره میکند که بزنم رو اسپیکر ... همین کار را میکنم و به پدر و مادر اشاره میزنم که ساکت باشند ... 

جوریه با گریه شروع میکند : سارا جونم ... من نباید این تلفن رو میزدم ... من رو از اینکار منع کردن ... تورو خدا نگی یه وقت من زنگ زدما ...اما فکر کردم حق توء تو نباید نگران بمونی و منتظر ... 

وای ! خدای من حوریه چرا اینقدر لفتش میدهد ... 

بی طاقت میگویم : نمیگم عزیزم ... جونم به لبم اومد بگو چی شده ... دارم از نگرانی میمیرم ... همه خوبین ؟!

حوریه : آره عزیزم ... همه خوبیم ... نگران نباش ... ولی ... ولی ...

دوباره میزند زیر گریه ... 

و در پس گریه میگوید : غزاله ... خودکُشی کرده ..... !!!!

بدون اینکه دست خودم باشه داد میزنم : چـــــــــــــی ؟! آخه چرا ؟!

باز گریه میکند : چون فهمید داریم میایم خواستگاریت ... 

دهانم باز میماند : آخه چرا ؟ الان خوبه ؟!

حوریه : آره ... قرص خورده بوده ... به حسام زنگ زده بود و گفته بود ... 

ساکت میشود ... برای چند لحظه ... من هم ساکتم ...

حوریه : حسام هم همه چیز رو ول کرد و رفت پیشش !!!

جمله ی آخر پتک میشود و فرو میافتد روی سرم ...همه چیز را ول کرد ؟! مراسم خواستگاریش را ؟ من را ؟ آینده یمان را ؟ کس دیگری نمیتوانست برود ؟ فقط حسام ؟؟؟ 

صدایم میلرزد : حوریه ؟ پس من چی ؟!

گریه اش شدید تر میشود : شرمندم ... از روی گلت شرمندم ... سارا ؟ ببخش ... همه ی مارو ببخش ... توروخدا ... تو باید میدونستی ... بابا میخواست به بابات بگه اما تو الان باید میدونستی ... نمیخواستم منتظر بمونی ... سارا ؟ ببخشتمون ... حلالمون کن !

بوهای خوبی به مشامم نمیرسید ... یعنی چی که نباید منتظر بمونی ؟ یعنی چی ؟ خوب الان نه یک ماه به عقب میانداختیم ...

گوشی را از اسپیکر در می آورم و روی صندلی بار مینشینم .... 

- حوریه ؟ رک بگو ... یعنی چی منتظر نمونم ؟!

بغض لحظه لحظه بزرگتر میشود و نفس کم می آورم ...

حوریه هق هق میزند : یعنی منتظر حسام نباش ... غزاله بهش گفت توروخدا تنهام نزار ... 

فشارم میافتد کف اتاق ... داد میزنم : حسام چی گفت لعنتی ؟!!!!

صدایش نا مفهوم است : گفت که دیگه هیچ وقت تنهاش نمیزاره !!! 

دلم .... دیگر ... شور ... نمیزند ....!

هیچ چیز نمیشنوم ... هیچ چیز نمیبینم ... از همون روز اول آشنایی جلوی دیگانم رژه میرود ... حتی افکارم هم پشت پرده ی اشک تار شده ! آن شمال کذایی ... بعد از آن بام تهران ... پدرش ... قرارهای ملاقات ... ویلا ... جشن شیدا و علی ... آن آلاچیق کوچک ته باغ ... مهمانی غزاله ... همه و همه ... حتی همین دو هفته پیش ... حتی همین اس ام اس صبحش ... به من گفته بود عروس خانم ... نگفته بود ؟! گفته بود ... مطمئنم ... 

نمیدانم حوریه پشت خط بود یا نه .... اینباکم را باز کردم و گشتم ... همان بالاها بود ... گفته بود ... لعنتی ... خدا لعنتت کند حسام ... بغض خفه کننده ام لحظه به لحظه بزرگ تر میشود ... تحملش سخت شده ... احتیاج دارم به تنهایی ... به تنهایی که هیچ کس نباشد ... حسام ... خدا لعنتت کند ... ببین ! من را ببین ! بیچاره ام کردی ... بیچاره ... 

از روی صندلی فرود می آیم ... روی پارکتهای سرد دراز میکشم ... صدای مادرم را میشنوم ... پدرم را هم ... اما نمیبینمشان... تمام تصاویر جلوی رویم تار شده ... 

حسام ، ببین ! ببین چه کردی با من ... با منِ تنها ... بخدا که روا نبود ... گناه داشتم ... بخدا که گناه داشتم ... ببین ! حتی نای جیغ زدن را هم ندارم ... حتی حس ندارم خانه را بهم بریزم و زمین و زمان را بهم بکوبم ... تو کردی بی انصاف ... تو کردی نا مرد ... 

اشکهایم کف پارکت میریزد و زیر لب میگویم : تو کردی ... نامرد ... نامرد ... 

و هق هق سر میدهم ... 

میفهمم که مادر و پدر جرات نزدیک آمدن ندارند ... دلم به حالشان میسوزد ... به آن خنده های چند ساعت پیششان ... به آن مرور خاطراتشان ... 

دستانم سرد شده ... میفهمم ... میفهمم که رنگ از رخم رفته ... آنچنان که مادر به محض دیدنم بر صورتش میکوبد و داد میزند : یا امام زمان ، بچم ...

به طرفم که میدود دستم را جلویش میگیرم ... به زور میخندم ... به زور ... نمیتوانم بگویم چقدر زور ... 

- خوبم ... فقط ... 

چانه ام میلرزد ... 

- فقظ دیگه اسمی از اون ... از اون ... نامرد نبرید ... 

شانه هایم افتاده ... نای رفتن ندارم ... 

پا روی اولین پله که میگذارم صدای پدر را لرزان میشنوم ... قلبم ریش میشود ... 

پدر : سارا ...!

برمیگردم : خوبم بابا ! فقط هیچ تلفنی رو ... جواب ندین ! 

اشک میچکد : باشه ؟

لرزش فک پدرم را میبینم ... شاپور بزرگ چشمانش هم تر شده : بیچارشون میکنم ... 

همان یک پله را طی میکنم و خودم را در آغوش پدرم ... این کوه همیشه استوارم رها میکنم ... 

در آغوشم میگیرد ... صدایش لرزان است ... شانه هایش تکان میخورد ... 

پدرم ... گریه میکند ... 

هق میزنم : بابا ... بَسَمه ... بخدا بَسَمه ... 

نوازش میکندم : گریه نکن دخترم ... گریه نکن ... کاری میکنم به غلط کردن بیافتن ... 

گریه میکنم : نمیخوام بابا ... نمیخوام ... فقط دیگه نبینمشون ... توروخدا ... هیچ کدومو ... بابا ... بابا من گناه دارم ... لِهَم کردن ... 

پدرم میلرزد : نمیزارم ... به روح سالار نمیزارم ... 

سفت پدر را چسبیده ام ... احساس نا امنی میکنم ... حس بد نا امنی ... 

پدرم مرا کشان کشان بالا میبرد ... میترسم ... چشمانم را باز نمیکنم ... ازش جدا نمیشوم ... 

پدر سعی میکند مرا آرام کند اما بیشتر خودم را بهش میچسبانم ... 

چند ثانیه بعد سوزش چیزی را حس میکنم ... 

پدر نوازشم میکند : الان آروم میشی ... الان خوب میشی ... 

هنوز میترسم ... 

خواب چشمان خیسم را میرباید و من ... هنوز میترسم ... 

************************************************** ******

سه ماه بعد ... 

دستم را روی سنگ سفید میکشم : ببخشید ... سرتو درد آوردم نه ؟!

ساکت است ... مثل همیشه ... 

عکسی را که همراهم آورده ام نگاه میکنم ... میخندد ... 

لبخند میزنم : به چی میخندی آخه ؟! 

زیر چشمی نگاهش میکنم ... بازم میخندد ... 

آه میکشم : به چی میخندی برادر ؟! به چی ؟! 

سر قرو می آورم : دیدی چه زود گذشت ؟! دیدی ؟ 

اشک به چشمانم هجوم می آورد : میدونی ؟! دلم واسه خودم میسوزه ! اونکه نامزد کرد و رفت ... دلم به حال خود ضعیفم میسوزه ... 

بینی ام را بالا میکشم : میدونم ... بخدا میدونم دیگه نباید از این حرفا بزنم .. اما سختمه سالار ... خیلی سخته ! دیروز ... دیروز دوباره حوریه زنگ زده بود ... 

خجالت زده میشوم : جواب دادم ... 

به عکس نگاه میکنم : اخم نکن ! بخدا فقط مثل یه دوست جوابشو دادم ... یعنی اون موقع ها که جواب نمیدادم خودش اس ام اس میداد که ما دوستیم ... دو تا دوست خوب ! همش میگفت بیا از یادمون ببریم که چطوری آشنا شدیم ... میگفت بیا فکر کنیم هم محله ای بودیم ... 

چند ثانیه سکوت میکنم : راستی ... دو ماه دیگه عروسی شیداست ... فکرشو بکن ! شیدا عروس شد سالار ... دیوونست ... هرروز میره خونشونو میبینه ... هر دفعه یه طرح میده ... هنـــــــــوز نمیدونه میخواد چیکار کنه ! 

آه میکشم : خوشحالم واسش ... به عشقش رسید !!! 

آه بعدی را که میکشم صدای موبایلم بلند میشود ... به شماره نگاه میکنم ... غریبه ای که اینروزها عجیب آشنا شده ... 

- بله ؟! 

صدایش شاد و بشاش است : سلام ... 

و با کمی مکث اضافه میکند : عزیزم !

- سلام ... خوبی ؟!

همانطور پر انرژِی جوابم را میدهد : مرسی ... از احوالپرسیای شما ! کجایی خانم ؟!

نگاهم را از چشمان سالار میگیرم : من ؟ ... بهشت زهرا ... 

سکوت میکند ... چند لحظه بعد ادامه میدهد : وقت داری ناهار رو باهم باشیم ؟!

دستم میرود یه قاب عکس سالار ... لبخند میزند ... چرا ؟! به وضوح لبخند میزند .. 

نفس میکشم : بله ... کجا بیام ؟!

ادامه میدهد : بیام دنبالت ؟!

- نه ، ماشین دارم 

پوفی میکند : باشه پس بیا رستوران *** 

- فکر کنم یه یک ساعت دیگه اونجا باشم ... 

صدایش میان بوق ماشینها ضعیف است ، گوشی را به گوشم میچسبانم : باشه ، مشکلی نیست ... فقط ... مراقب خودت باش ...

چشمی میگویم و تماس را قطع میکنم ... 

قاب عکس را نوازش میکنم ... 

بغض دار میگویم : سالار ؟ ایندفعه واقعا کمکم کن ! باشه ؟!! ایندفعه اگر اتفاقی بیافته میمیرم ... بخدا که میمیرم ... 

چند لحظه بعد ... سوار ماشین میشوم و ... استارت میزنم ... 

با ترس به جعبه های کادو چشم دوخته بودم ... میترسیدم ... اما نه از این جعبه ها ! نه از این محتویاتش ... نه اینها که ترسی نداشت ... میترسیدم از بعدش ... از عاقبتش ... نکند روزی برسد که اینها رو هم تکه تکه کنم و وسط حیاط بسوزانمش ؟!!! مثل آن دامن ... آن سرویس چوب ... وخیلی های دیگه ! 

نه ! خدا آن روز را نیاورد ... نه ! سالار قول داده بهم ... مطمئنا بیش از پیش مراقب خواهر ضعیف و کوچکش است ... 

بی حوصله لباسهایم را در می آورم و گوشه ای پرت میکنم ... می آیم روی تخت دراز بکشم که تصویر دخترکی لاغر ... با چشمانی گود رفته ... بی نهایت سفید ... درون آینه توجهم را جلب میکند !!! این من بودم ؟!!!! 

امروز بهم گفته بود که بیش از حد لاغر شده ام ... و من با اینکه میدانستم یازده کیلو کم کرده ام باز زدم زیرش ... زدم به خنده ... به شوخی ... به بحث دیگری ...

گفته بود شب به همراه پدر و مادرش به منزلمان می آید ... برای مشخص کردن تاریخ مراسم ها ... آه میکشم ... 

" خدایا ! میترسم ... " 

در با شتاب باز میشود و مادر عصبانی در چهارچوب در پدیدار ... چشم به دهانش میدوزم .... 

مادر : تو چرا به من نمیگی امشب پارسایینا می آن اینجا ؟!

چشم در چشم مادر میشوم ... واقعا چرا نگفتم ؟!!!

شانه بالا می اندازم : نمیدونم ! حواسم نبود ... 

مادر یک قدم جلو می آید : خنگ شدی رفت ! پاشو دختر با این قیافه که نمیخوای بیای جلوشون ؟!

یاد قیافه ی ترسناکم می افتم ... واقعا دلم نمیخواست اینطوری ازشون پذیرایی کنم ... اما ... واقعا حوصله ی هیچی را نداشتم ... 

- نه ... اما بخدا حوصله ندارم ... 

مادر عصبانی میشود : بیخود ! باید داشته باشی ... 

دستش را به سمتم دراز میکند : مثلا امشب دارن می آن تاریخ عقد و عروسیتو مشخص کننا ! 

دلم میگیرد ... یکهو ! بد جور میگیرد ... بغض میکنم ... واقعا آمادگی عروس شدن رو داشتم ؟!

مادر متوجه پریدگی رنگم میشود ... لخنش را نرمتر میکند : قربونت بشم من ... پاشو یه دوش بگیر ... سرحال شو ... امشب شب توء ... پاشو فدای اون پوست سفیدت بشم ... پاشو ... 

نگاهش میکنم این موجود دوست داشتنی را ... چقدر دوستش داشتم فقط خدا میدانست ... لبخندی میزنم و از جایم بلند میشوم ... خیالش که راحت میشود چشمکی میزند و میرود ... همینکه مشغول در آوردن بلوزم میشوم صدای موبایلم بلند میشود ... 

اسم پارسا روی صفجه نمایان میشود !!!

مرد این روزهای من ! کسی که نزدیک یک ماه است وارد زندگی ام شده ... نوع رابطه اش را با من تغییر داده و ادعای دوست داشتنم را میکند ... گفت که برایش مهم نیست تا حالا در زندگی ام چه گذشته ... بهم قول داده که زندگی ام را بهشت میکند ... قول شرف داده که بهم وفادار میماند ... قول شرف ! همان قول مردانه ! همانی که روی حسام حساب میکردم و .... !!!!

- جانم ؟!

صدایش مثل همیشه بشاش است : سلام خانم خوشگلم ... 

- سلام ، چطوری ؟!

پوفی میکند : شد یه بار بگی عزیزم چطوری ؟!

میخندم : خیلی خوب ! عزیزم چطوری ؟!

پارسا : نه اینطوری به دلم نمیچسبه! قطع میکنم یه بار دیگه !

تا می آیم اعتراض کنم که نه ، صدای ممتد بوق خفه ام میکند !

دوباره زنگ میخورد ... 

ایندفعه سعی میکنم بگویم عزیزم ... سعی میکنم که با دلش راه بیایم ... 

- جانم ... عزیزم ؟!

پارسا : آهـــــــــــان ! این شد حالا ... چطوری ؟!

- خوبم ، تو چطوری ؟!

پارسا : هی منم بد نیستم ... اومدم کت شلوارمو بگیرم ... 

متعجب میشوم : واسه امشب ؟!!!! 

آه میکشد : آره ! واسه عروس بی ذوقی مثل تو !!!

متوجه کنایه اش میشوم ...

- کی گفته من ذوق ندارم ؟!

پارسا : لازم نیست کسی بگه ! 

- ولی من خوبم ... 

ادامه ی بحث را نمیگیرد ... انگاری انرژی اش به یکباره فروکش کرده : باشه عزیزم ... من برم پرو ... تماس میگیرم ... کاری نداری ؟!

دلم نمیخواد اینطور خداحافظی کند ... دلم نمیخواهد ... ترس به دلم چنگ میزند ... بغض سد گلویم میشود :پارسا ؟!

مکث میکند ، متوجه بغض صدایم شده : سارا ؟ گریه میکنی ؟!

اشک میچکد : اوهوم ...

پارسا : چرا خانمم ؟!

بیشتر اشک میریزم : دیگه اینطوری باهام خداحافظی نکن !

میخندد : واسه این گریه میکنی ؟!!!

دروغ میگویم : اوهوم ...

باز میخندد : برو خودتو لوس نکن واسه من ... برووووو 

از لخنش خنده ام میگیرد ... 

پارسا : برو دیگه ! من برم پرو کاری نداری عزیزم ؟!

آرام میگویم : نه ! مراقب خودت باش !!!

جا میخورد : اووووو !!! اگر میدونستم اینطوری میشی زودتر اینطوری خداحافظی میکردم ... 

میخندم : برو دیگه پررو نشو ... 

پارسا : باشه عزیزم کاری نداری ؟!

نمیدانم چرا اما این سوال بی اجازه جاری زبانم میشود : شب میای دیگه ؟!

باز هم جا میخورد : یعنی چی !؟

متوجه سوتی ام میشوم : یعنی زود میای دیگه ؟!

پارسا : آره ... خیالت تخت ! 

میخندم ... دلم مطمئن شده : پس فعلا ...

خداحافظی میکنم ... خیالم راحت شده از آمدنش ... از اینکه زیر قولش نمیزند ... سبک تر از قبل به زیر دوش میروم !!!!

راس ساعت هفت زنگ به صدا در می آید ... هیجان زده میشوم ... نمیدانم این هیجان از ورودش است یا از خوش قولی اش ؟!!! اما انگاری که شی سنگینی از روی سینه ام برداشته اند و نفس کشیدن را برایم راحت کرده اند ... پیراهنی صورتی رنگ پوشیده ام ... و موهای لختم را از بالا بسته ام ... آرایش ملیح هم روی صورتم خوابانیده ام ... کالجهای سفیدم را میپوشم و بدو بدو به سمت پنجره ی اتاقم میروم ... انگاری که میخواهم اطمینان پیدا کنم ... میبینمشان ... یکی یکی وارد حیاط میشوند ... باز هم دستشان کادو و شیرینی و گل است ... میخندم ... از این راحتی خیال ... از این حس خوب امنیت ... میخندم ... 

تا میخواهم پرده را کنار بزنم سرش را بالا میگیرد ... از پشت جدار شیشه ای جشم در چشم میشویم ... خنده ی روی لبانم را میبیند ... میخندد ... الحق والانصاف که داماد شده ... کت و شلوار سرمه ایش حسابی برازنده اش است ... دوباره سراغ آینه میروم ... نه به تیپ او ، نه به تیپ ساده ی خودم !!!! 

همینطور که مشغول بر انداز خودم بودم در باز میشود ... فکر میکنم مادر است ... رو برمیگردانم ... با چهره ی پدر که این روزها تکیده تر شده روبه رو میشوم ... هروقت که نگاهم به پدر می افتد ... به قیافه ی تو رفته اش زمانیکه یک گوشه مینشیند و خودش را مشغول روزنامه خواندن میکند اما در واقع فکرش هزار جا است جز به آن ورق در دستش ... دوباره و صد باره لعنت میکنم مسببش را ... 

قیافه ی کبود پدر یک لحظه از جلوی چشمانم نمیرود ... زمانیکه پدر حسام با وقاحت تمام به منزلمان آمد ... درست فردای آن روز کذایی ! 

پدر کاملا جا خورد و در جواب پدر حسام که سلام میکرد گفت : من موندم ! موندم با چه رویی تا اینجا اومدی ؟!!

همان لحظه سر پدر حسام چسبید به سینه اش ... همان دکتری که سرش قسم میخوردم ... همانی که روزی مدیون او بودم خوب شدنم را ! مدیون او و خانواده و پسرش !!!! پسر نامردش ... 

صدایش آرام بود : اجازه بدین صحبت کنیم آقای فرحبخش !

چشمان پدر بی نهایت قرمز بود : حرف ؟! چه حرفی آقا ؟! من با آدمی که به شعور خودش احترام نذاره حرفی ندارم ... شما هم لطفا زود از اینجا برین ! 

برگشت که روی مبل همیشگی اش بنشیند ... 

صدای پدر حسام بلند شد : شما درست میفرمایین ... اما اینطور نمیشه ! خوب نیست که حرفه نا گفته بمونه ! من باید توضیح بدم خدمتتون !

و من ... من حرص میخوردم که چرا ایینقدر آروم حرف میزند ؟! که چرا این همه آرامش ؟! چرا ؟! و بیشتر از دست خودم ... که پاهایم قفل شده بود به زمین و قصد رفتن به اتاق را نداشت ... 

پدر عصبانی برگشت : چی رو میخوای توضیح بدی ؟!!! چیرو ؟! 

دکتر یک قدم نزدیکتر شد : اینطوری نمیشه ! بنشینید لطفا !

صدای پدر بالا رفت ... احتمالا او هم از این همه وقاحت به تنگ آمده بود : به من نباید توضیح آقای به اصطلاح دکتر !!!! 

دستش را به سمت من گرفت : به این باید توضیح بدی !!! میفهمی ؟! این ... اینی که دیشب تا صبح تو بغلم هق زد ... بخاطر کی ؟!!! بخاطر چی ؟!!! اصلا توضیح چی ؟!! نه من نه دخترم ... دیگه نمیخوایم حتی اسمی از شما تو زدندگیمون برده شه !!! 

دکتر همانطور به پدر خیره شده بود !!! 

لحظه لحظه از درون داغ میشدم ... نفس کشیدنم سخت شده بود و عجیب میل حمله کردن به دکتر را داشتم ... 

همان لحظه چشمان دکتر در چشمانم قفل شد !

زبان باز کردم ... که اگر نمیکردم میمردم ... دق میکردم : مبارکه آقای دکتر ! مبارکه عروسی پسرتون !!!

یک لحظه حس کردم که چشمانش دو دو زد ... مطمئنا فکر کرده بود دیوانه شده ام !!! 

موهایم را با ملایمت به یک طرفم کشاندم .... پدر نگران بهم زل زده بود ... این آرامش قبل از طوفان بود ... 

داغ تر شده بودم : غزاله عروس خوبی براتون میشه مطمئنا !!!!

بلافاصله دهانش باز ماند ... ابروانش بالا رفت و به تته پته افتاد ... 

حالم اصلا خوب نبود ... خودم را میشناختم ... میل داشتم که ناخنهایم را داخل چیزی فرو کنم و چه چیزی بهتر از گوشت دستانم ؟!! 

فرو کردم و غریدم : عروس خیانت کار ، عروس هرجایی ... لایقتونه !!!

صدای پدر بلند شد : سارا ؟! خوبی ؟!

تو جهی نکردم ... نمیدانستم چطور خودم را کنترل کنم ... استخوانهایم گز گز میکرد ... صدای حسام در سرم پژواک انداخت " عروس ... خانمم ... خوشگلم "

صدایم کلفت شده بود : از من بهت نصیحت ..

از حایم بلند شدم ... میل به حمله بیشتر میشد ... 

پدر به سمتم آمد .. نعره زدم : نیـــــــــا جلو !

آب دهانم را قورت دادم : وقتی عروست حامله شد یه آزمایش ببرش حتما !!!

دکتر به چشمانم زل زده بود ... عجیب بود که هنوز هم آروم بود و من ... نمیدانستم که چرا اینهارا میگویم ... این حرفها ، حرفهای من نبود ! اینها نباید از دهان من در می آمد ... نباید ... 

- احتمال مشروعیتشون کمه !!! 

دستانم میسوخت ... 

باز صدای پدر آمد ، مستاصل و در مانده : سارا ؟! دستات ... 

نگاهم رفت به دستان طریف و سفیدم ... خون خالی بود !

دیوانه شدم ... دیگر سارا نبودم ... یک وحشی به تمام معنا بودم و بس ... 

قدم تند کردم ... به سمت دکتر ... فهمید ... زود بلند شد ...

نعره زدم : واسه ی چی اینجا اومدی پدر سگ ... 

جیغ کشیدم : واســــــــــه ی چــــــــی ؟!!! 

پدر داد زد : برو بیرون ... 

حالا من میدویدم و او میدوید ... باید میگرفتمش ... باید میگرفتمش ... اصلا مهم نبود او کیست ... اصلا او که بود ؟! باید میزدمش ... باید ... 

وارد حیاط شده بودیم که دستم کتش را گرفت ... 

جیغ میزدم : نامـــــــــــرد ، گمشو بیرون از خونمون .... برو کثافت .... برو ...

و پدر دنبال من داد میزد : دِ برو مرتیکه ... 

سوزش رو کف پام حس میکردم ... اما هنوز از میلم کم نشده بود برای زدنش ... برای کندن پوست صورتش ... برای دادن فحشهای ناموسی ... کم نشده بود ...

با تکان شدید دستم به خودم آمدم ... چهره ی درهم پدر مقابلم نقش بست و اولین کلمات بر زبانم جاری شد : چی شده ؟!

ابروان پدر بالا رفت : پارسایینا اومدن ! دو ساعته دارم صدات میکنم ... 

و با چشمانش پرسان نگاهم کرد ... نگرانی را به وضوح میدیدم ... میخواندم ... 

خندیدم : داشتم مرور خاطرات میکردم ... 

و برای اینکه جایی برای حرفی نزارم دستم را پشت کمرش گذاشتم و گفتم : بریم ... فکر کنم خیلی دیر کردیم دیگه ... 

دستم را گرفت : مطمئنی خوبی ؟!

چشمانم را گشاد کردم : آره بابا جون ! خوب خوبم ! بریم ... 

و در دل ... هزاران بار تشکر کردم از کسی که پشتم بود ... تو همون روزای سخت ... که دل بسته بودم و دل بسته شدمو شکونده بودن !

همه به احترام پدر بلند شدن ... بازار سلام و احوالپرسی گرم بود ... پریسا شاد تر از شبهای دیگه کنار من و پارسا نشسته بود و از هر دری حرف میزد ... 

ساعتهای خوبی بود ... جمع خوبی بود ... 

صدای آقا نوروزی من رو متوجه خودش کرد : خوب ! از همه ی این حرفا بگذریم ما امشب اومدیم که تاریخ عقد و عروسی رو مشخص کنیم ...

و بعد رو به من گفت : دخترم ؟ تو تاریخ خاصی مد نظرت هست ؟!

تاریخ خاصی ؟! نه ... نه هیچی تو سرم نبود ... هیچی ... 

سرم را به چپ و راست تکان دادم : نه ! هر چی شما بزرگترا صلاح بدونین !

آقای نوروزی رو به پارسا کرد : تو چی پسرم ؟! 

پارسا شیک و مردانه تا آن لحظه به صحبتها گوش میداد ... دست زیر چانه زده بود و نگاهش رو پدرش ثابت مانده بود : نه پدر ... هرچی که شما صلاح میدونین ! 

و بعد با نیم نگاهی به من گفت : واسه من مهم بود که سارا تاریخ رو انتخاب کنه ! اما حالا که واگذار کرده به شما ... منم حرفی ندارم ...

ناخود آگاه از این همه احترام ... از این همه توجه لبخند پهنی رو لبم جا خشک کرد ... جواب لبخندم را با لبخندی مردانه داد و منتظر به پدرش خیره شد ... 

آقای نوروزی رو پدر کرد : بسیار خوب ! پس شاپورجان با اجازه ی شما من تاریخ رو واسه دو هفته ی دیگه تعیین میکنم ... 

پدر با لبخند سرش را بالا و پایین کرد : بسیار هم عالی ... 

بلافاصله پریسا ظرف شیرینی را بلند کرد و جلوی پدرم گرفت : پس مبارکه !

و من باز لبخندی از ته دل واسه این مامان بزرگی پریسا رو لبم آوردم ... 

...............

ساعت نزدیکای دوازده بود ... شبی پراز شوخی و خنده رو گذرونده بودم و این واسه روحیم خیلی خوب بود ... بعد از مدتها برای مدت طولانی تو یه جمع صحبت کرده بودم... خندیده بودم ... نظر داده بودم ... به معنای کلمه بودم ! وجود داشتم ... و این خوب بود ... 

به تختم پناه بردم ... واقعا داشتم عروس میشدم ... این دفعه واقعی بود .... درست بود که رابطم با نامزدم عاشقانه نبود ... اما ته دلم ازش مطمئن بودم ... وقتی برای اولین بار گفت که بهم علاقه داره حس کردم که واقعا علاقه داره ... دیگه از اون دلشوره های لعنتی خبری نبود ... و این ... خودش آرامشی بود ... 

جا به جا شدم ... پرده اتاق کنار بود ... باد میوزید و عجیب هوس کردم برم رو تراس !

بلند شدم ... بی درنگ ... بی توجه به لباس تنم در تراس رو باز کردم ... سکوت بود ... شب بود ... تاریکی بود ... اما هوا ، هوای روشنی بود ... حس ، حس خوبی بود ... 

نفس کشیدم ... با همه ی وجود ... نفس کشیدم ... دوباره .... ده باره ... بیست باره ... نگاهم رفت به آسمان ... فقط یک چیز خواستم ... 

" خدایا ! کمکم کن "

نگاهم را که گرفتم ، افتاد به عمارت نوروزی ها ! به چراغ روشن اتاق پارسا ... به پرده ی کنار رفتش و به قامت مردی که پشت شیشه .. استاده بود ... 

به قول معروف دلم نامزد بازی خواست ... خندیدم ... از این لفظ نامزد بازی ...

تماس برقرار شد ... 

با دومین بوق صدای بَمَش آمد ...آرامِ آرام ...

بدون سلام جواب داد : نمیگی سرما میخوری رو تراس !؟

پس متوجه شده بود : فهمیدی منم ؟!

نفس تازه کرد : آره ... من ار دورترین نقطه تورو تشخیص میدم ... 

نگاهم بهش بود : آفرین !

پارسا : چرا نمیخوابی ؟!

تکیه دادم به نرده : نمیدونم ! یهو هوس تراس کردم ...

کوتاه خندید : یهو ؟!

خندیدم : آره یهو ! تو چرا نخوابیدی ؟!

سکوت کرد ... 

- پارسا ؟!

پارسا : یهو دلم هوس تو رو کرد ... 

ایندفعه من ساکت شدم ... دلش هوس مرا کرده بود ... 

نمیدانم چه شد که گفتم : چه خوب !

و سریع از این جواب ابروان خودم بالا رفت و خندیدم ... 

به خنده ام خندید ... 

پارسا : امروز سارا بودی ... این موضوع حالمو خوب میکرد ... 

- یعنی چی سارا بودم ؟!

آه کشید ... صدایش بم تر شد : خودت میدونی ... سارا ؟ همیشه بخند ... نمیدونی چه جونی میگیرم وقتی خندتو میبینم !

چیزی در دلم تکان خورد ... سینه ام تند بالا و پایین رفت ... 

خنده ی من ؟!!!

چشمانم را بستم : چشم ... از این به بعد میخندم همش ... 

دیگر پشت پنجره نبود ... 

یهو گفتم : اِ ! کجا رفتی ؟!

پارسا : رو تختم ! 

- پس برو بخواب !

پارسا : نه ! امروز خیلی راه رفتم ... کمرم درد میکنه !

- مگه کمر درد داری ؟!

پارسا : دو سال پیش تصادف کردم ... کمرم شکست ... از اون موقع زیاد راه میرم اینطوری میشم !

آه کشیدم ... اسم تصادف که میومد حالم خراب میشد ...

- ما هم پنج سال پیش یه تصادف کردیم ... کمر هممون شکست ...

دعوایم کرد : اِ اِ اِ !!! نشنوم دیگه این حرفارو ها !

چیزی نگفتم ...

ادامه داد : برو بگیر بخواب ... فردا کلی کار داریما !

- چی کار ؟!

خندید : دوهفته دیگر بیشتر مجرد نیستیا ! فردا میخوام ببرمت یه جای خوب !

شیطون شدم : کجا ؟!!!!!

پارسا : میبرمت میبینی .... 

هرکاری کردم نگفت کجا میبرتم ! در آخر خسته از این همه تلاش برای حرف کشیدن، خداحافظی کردم و خیلی زود به خواب رفتم ...

چشمانم باز نمیشد از هم ... زنگ موبایلم قطع نمیشد ... کلافه شده بودم ... دست انداختم روی میزم و موبایلم رو برداشتم ... بدون اینکه ببینم کیست ... با بدخلقی تمام جواب دادم : بله ؟!

صدای شاد و سرحال پارسا نشست تو گوشم : سلام خانم من !

خانم من ! من خانمش شده بودم ... 

هنوز هم خواب از سرم نپریده بود : سلام ... 

متعجب شد : دختر نه صبحه ، هنوز خوابی ؟!

طبق عادتم که اگر کسی صبح زود بیدارم میکرد عصبی بودم با بد اخلاقی جواب دادم : خوب نه صبح باید چیکار کنم ؟!

جا خورد ... به وضوح جا خورد ... کمی مکث کرد و بعد انگاری که فهمیده باشه عصبی ام با نرمی جواب داد : الان باید بلند شده باشی ... صبحانتو خورده باشی ... منتظر نامزدت باشی که بیاد و ببرتت بیرون !

چشمانم باز تر شده بود ... دیشب پرده را نکشیده بودم ... نورخورشید مستقیم تو چشمم خورد : آخه من خوابم میاد !!!

صدای پریسا از پشت گوشی می آمد : خوابیده خرس خانم ؟!

و بعد صدای پارسا که پریسا رو مورد خطاب قرار میداد : اِ ! این چه طرزحرف زدنه ؟!!!

و دوباره صدای پرروی پریسا : خودش بهم یاد داده ها !

و من چشم بسته خندیدم ... از اینکه پیش پارسا لو رفتم هم خجالت کشیدم ...

- بهش بگو بهتان نزنه ! من هیچی یادش ندادم ... 

پارسا کلافه از پیغام پسغام رساندن عصبی گفت : کلافم کردین ! پاشو حاضر شو بیا اینجا ... باید بریم خرید ... 

تا آمدم ناله کنم و سرناسازگارس سر بدهم با صدای محکمش ساکت شدم : زودا !!!

گوشی را قطع کردم و با کلی غرغر خودم را داخل حمام پرت کردم !

.....................

برق نگاه مادر اولین چیزی بود که موقع پاین آمدن از پله ها نظرم را جلب کرد ...

مامان : کجا بسلامتی مامان ؟!

هنوز هم خوابم می آمد ... انگار که آب گرم سنگین ترم کرده باشه : میرم خونه پارسایینا ... میخوایم بریم بیرون !

و لحن شاد مادر تنها چیزی بود که حالم را خوب کرده : بسلامتی ... خوش بگذره بهتون ... مراقب خودتون باشین !

و من ... خوب میدانستم که دلیل این لحن پراز ذوق چیست ؟!!!

.....................

باز نگاهم به تیپ نفس گیر پارسا افتاد ... نمیدانستم حکمت این همه خوش لباسی چه بود ؟!!! آفتابگیر نیم کات آدیداسش هم دیگر هیچ !

کالج مشکی چرم ... تیشرت مشکی و شلوار جین پررنگ !!! به تیپ خودم نگاهی انداختم ... لِگ سرمه ای ... کالج زرشکی ... شال سرمه ای و مانتوی سنتی زرشکی ... هوم ! بد هم نبودم !!! 

با بی جوصلگی به طرف بی ام و کروکش رفتم : کجا میخوایم بریم این وقت صبح ؟!

تا اومد حرف بزند پریدم وسط حرفش : من هیچی نخوردما !

حرفش یادش رفت : چرا ؟!

شانه بالا انداختم و با پررویی گفتم : از بس هولم کردی !

چانه اش را خاراند : خوب الان میریم یه چیزی برات میخرم ... 

چند دقیقه بعد ... با سرعت نسبتا بالایی وارد اتوبان شدیم .... !

.........................

روبروی گالری مظفریان که توقف کرد ... ابروانم دوتا نیم دایره شد بالای سرم !

این بود سورپرایزش ؟!!!!!

پارسا : پیاده شو ...

از دهانم در رفت : اینه سورپرایزت ؟!

حالا او هم مانند من متعجب بود : چی ؟!

- همونجاییی که گفای امروز میبریم ...

تازه یادش آمد : آهــــــان ! نه اینجا نیست ...

خجالت کشیدم ... سرخ شدم ... از اینکه نکند فکر کند که مثل بچه ها منتظر سورپرایز هستم ... ! 

سر پایین انداخته از ماشین پیاده شدم ... او جلوتر میرفت و من خجالت زده جلوتر راه میرفتم ... 

در که باز شد ... پا که داخل گالری گذاشتم ... همه چیز یادم رفت ... به طلا علاقه ای نداشتم ... اما اینجا ... هر زنی را به وجد می آورد ... 

پارسا جلوتر با مردی درشت اندام مشغول سلام و احوالپرسی بود ... و من هم بیخیال مشغول دید زدن سرویس ها بودم ... 

پارسا صدایم زد ... خطابم کرد عزیزم و من نمیدانم ... نمیدانم برای چه یاد خانه ی علی افتادم ... که من بودم و آن نامرد ... آن رفیق نیمه راه ... آن لحظات خوب ... آن بوسه ... که ناگهان عذاب وجدان ... آمدوآمد و رسید به گلویم ... خفتم کرد ... صورتم داغ شد ... پارسا نگاهش به من افتاد ... با نگرانی جلو آمد :سارا ؟ خوبی ؟

نه ! به هیچ وجه خوب نبودم ... کاش میتوانستم داد بزنم که " پارسا ... مردی قبل از تو مرا بوسیده ... ... لمسم کرده ... از من بگذر ... "

اما دستم را بالا آوردم به نشانه ی خوبم سرم را بالا و پایین کردم ... سریع صندلیی برایم آوردند و لیوان آبی ! بی درنگ ... تا جرعه ی آخر نوشیدمش ... خنکایش قلب آتش گرفته ام را تسکین داد ... 

پارسا روبرویم نشست ... روی پنجه های پایش ... نگران زل زد بهم : چی شدی سارا ؟!

آب دهانم را بزور قورت دادم : خوبم ... خوبم ... 

دستش را به صورتش کشید : واسه اینه که صبحانه نخوردی ... 

به اطرافش نگاه کرد : الان زود کارمون تموم میشه میریم ... خوب ؟

به پشتی صندلی تکیه دادم ... وقتی اینطور نگرانش میکردم ... دوتا حس به سراغم می آمد ... هم عذاب وجدان ... هم ... حس خوب اینکه کسی .. اینطور ... نگرانم است ... 

- به کارت برس !

سریع به سمت مرد درشت اندام رفت ... جعبه ای که با مخمل قرمز پوشیده شده بود رو گرفت از دستش و با خنده به سمتم آمد ... 

چشمانم بی حال بود ... نمیتوانستم فعلا خوب باشم ... هنوز عذاب وجدان داشتم ... خدایا ؟ به کی میگفتم ؟!

پارسا : بیا ببین اینو دوست داری ؟!

و بعد یواش تر ادامه داد : خانم خوشگلم ؟!

نگاهش کردم ... چشمانش میخندید ... خندیدم ... نگاهم به سرویس یاقوت کبودی افتاد که روی دستان پارسا خوابیده بود ... در نهایت زیبایی ... سرویس ظریفی که درخشش خاصی داشت ... خوشم آمد در همان نگاه اول ! 

- مال منه ؟!

ابروانش را بالا داد : نه ! پس واسه کیه ؟

خندیدم : خیلی خوشگله اما ... گرونه ها !

چشم غره ای نثارم کرد و از جایش بلند شد ... چند لحظه بعد با دو رینگ طلایی سراغم آمد ... دو رینگ ساده ... اینقدر ساده که خنده رو روی لبانم می آورد ... 

پارسا : خوبن ... نه ؟!

- وای آره پارسا ... خیلی سادن ! 

نگاهم به نشان پرزرق و برقی که خانم نوروزی از دست خودش در آورده بود افتاد ... زیبا بود ... خیلی زیبا بود ... اما نمیدونم چرا سادگی این حلقه ها ... چشمانم را بد گرفته بود ... 

بی رودربایس رو کردم به پارسا : من اینارو میخوام ... 

خندید و بلند شد ... به سمت مرد رفت ... شنیدم که گفت : تو این سارا ... تو این پارسا ... با تاریخ تولدامون !

و بعد برگشت سمتم و چشمکی زد ... خندیدم ... به رویش خندیدم ... متشکرش بودم از این همه توجهی که بهم داشت .... 

...........................

ساعت حدود شش - هفت شب بود ... نمیدانستم کجا میرویم اما معلوم بود که پارسا با هدف میرونه ! از صبح پاهام داخل کفش بود و حس میکردم باد کرده ... خسته رو کردم به پارسا : نمیریم خونه ؟!

نگاهم کرد ... خودش هم خسته بود ... اما با انرژی خندید : نـــــــــــه ! نمیریم ...

سرم را به سمت پنجره برگرداندم : آخه خستم ... 

وارد جاده ای خاکی شدیم ... اطرافش پراز درخت بود ... درختهای سر به فلک کشیده ... جایی شکل اوایل جاده چالوس اما نه با آن پیچ و خم !!!

پارسا رو به من کرد : فقط دو دقیقه دیگه !

چند لحظه بعد روبروی در بزرگ قهوا ای رنگی پارک کرد ... پیاده شد و زنگ رو زد ... 

- پارسا ؟ اینجا کجاست ؟!

چشمانش را درشت کرد ... آن چشمان سبز خوش رنگ رو !

پارسا : یه جای خطرنـــــــــــاک !

- اِ ! بگو دیگه ... 

در باز شد ... مردی نسبتا جوان در رو باز کرد و سلام داد ... 

نترسیده بودما ! اما حوصله نداشتم استرس این رو بکشم که کجا میریم ... از این که این همه سوال بی جواب بپرسم هم خسته شده بودم ... رو کردم که بتوپم به پارسا که ... حرف داخل دهانم ماسید ... دهانم باز ماند ... 

راه نسبتا پهنی که به عمارت بزرگی منتهی میشد ... تمام راه جز باریکه ی کوچمی با شمع های پهن سفید پوشیده شده بود ... همه روشن بودند ... 

اشک تو چشمانم نشست ... من لایق بودم ؟! تنها صدایی که در سرم پیچید این بود که " پارسا ؟ قبل از تو مردی من رو بوسیده ... " اشک از چشمانم پایین آمد " بگذر ... از من بگذر ... " 

دستم گرم شد ... اخم داخل ابروانش افتاد ... 

پارسا : نیامدیم اینجا گریه کنیا !

زبانم بند آمده بود انگاری ... اصوات نامفهومی از گلویم خارج شد : مَ ... پار ...

پیاده شد ... نگاهم دنبالش کرد ... در سمت من را باز کرد و دستم را گرفت و کشید ... روبرویم ایستاد ... اشکهایم را پاک کرد ... بوسه ای بر پیشانی ام زد و من را همراه خود کرد ... 

" لااقل حلالم کن ! "

و گریه ام شدید تر شد ... ایستاد ... گنگ نگاهم کرد ... کلافه شد ... عصبی شد : میشه بگی این اشکا واسه چیه ؟! 

همانطور اشک آلود نگاهش کردم ... 

سرم بین دستانش بود : ناراحت شدی ؟!

به تندی سرم را تکان دادم ... بغضم را قورت دادم : نه ! نه بخدا ... اما ... 

روبرویم ایستاد : اما چی ؟!

با بی قیدی خودم را در آغوشش رها کردم ... زار زدم : من لایق اینانیستم ... 

دستانش بعد از چند لحظه دور کمرم قفل شد ... آرام آرام نوازشم میکرد و من اشک میریختم ... زمزمه کرد : ببین عزیزم ؟! تو برای من همه چیزی ... این کمترین کاریه که من میتونم برات انجام بدم ... 

مثل بچه های تخس سرم را تکان دادم : نه ! نیستم ... بخدا نیستم ... 

محکم تر فشارم داد : سارا ؟ عزیزم ؟ خانمم ؟ واسه چی اینارو میگی ؟! هان ؟!

بلندتر گریه کردم ... بلندتر ... خیلی بلندتر ... میخواستم خالی شم ... 

سرم را در آغوش گرفت ... گوشش را نزدیکم آورد : سارا ؟ فقط یه خواهش دارم ازت ... 

با همان لحن پراز کریه گفتم : چی ؟!

آرام تر ... بم تر گفت : گذشتتو بریز دور .... 

قلبم ایستاد ... یخ کردم ... گذشته ام ؟! هنوز سرم روی سینه اش بود ... روی بلند کردن سرم را نداشتم ... 

پارسا : الان مهمه ... بعد از این .... امشب ... 

سرم را از سینه اش بلند کرد ... نگاهم میکرد اما من هنوز نگاهم به رد اشکهایم بود که روی پیراهنش ریخته بود ... 

خندید : امشب مهمه برام ... شب تولدت !!!

گیج و مبهم چشمانم را تا چشمانش بالا آوردم ... چشمانش هم میخندید ... جلوتر آمد ... بوسه اش روی پیشانی ام داغم کرد ... 

بلندتر از قبل گریه کردم ... خودم را در آغوشش فرو کردم و تقریبا با جیغ گفتم : من خودم یادم نبــــــــــود ... 

صدای پا آمد ... فکر کردم همان مردیست که برایمان در را باز کرده آمدم سرم را بلند کنم که صدای آشنای پریسا باز شک زده ام کرد : خوبه حالا ! دختره ی لوس ... 

دیدم که آرایش کرده و لبخند زنان به سمتمان می آید ... و دنبالش همه ی بچه ها ... همانطور که آهنگ تولد را زمزمه میکندد به سمتم می آیند ... حتی چهره ی آشنای شیدا و علی هم دیدم ... خندیدم ... نگاهم قدرشناسانه به صورت پارسا افتاد ... خندیدم ... همانطور که اشک روی صورتم بود خندیدم و مرسی از ته دل گفتم و روی پنجه ی پا بلند شدم و بوسه ای کوتاه ... روی گونه ی مردم زدم ... اینقدر کوتاه که به صدم ثانیه هم نکشید ...

تا حالا تولدی نداشته بودم که صاحب تولد با لباس تو خونه باشه ... یعنی تقصیر من هم نبود ! از این سورپرایز خبر نداشتم ... اصلا اگه خبر دار میشدم که دیگه سورپرایز نبود !!! خودش یه تجربه بود ! با یه لِگ و یه بلوز آستین بلند نه چندان کلفت زرشکی ... ! تنها شانسی که آوردم صبح موهام رو سشوار کرده بودم و الان از تنها چیزی که راضی بودم حالت موهام بود ... 

امشب ... کاری که پارسا با من کرد ... نمیتونم بگم چقدر بذر خوشی و محبت رو تو دلم کاشت ... واقعا آدما در عین اینکه موجودات پیچیده این خیلی سادن ! اینقدر ساده که در عرض یک ربع نظرشون ... حسشون ... دیدشون به آدمای دیگه تغییر میکنه ! من دوبار تو زندگیم این تجربه رو داشتم ... حالا بگذریم که یکیش خوب بود و یکیش بد ! یه جورایی قابل مقایسه نیستن ! 

پارسا تمام مدت دوروبرم بود ... بهم توجه میکرد ... عزیزم از دهانش نمی افتاد ... دستش از کمرم جدا نمیشد و آن خنده ی مهربانش ... عضو لاینفک صورتش شده بود ... راضی بودم .... همه دور هم ... شاد ... رقصون ... خنده کنون ... راضی بودم ... 

شیدا و علی دست تو دست هم پیش من و پارسا ایستاده بودند ... با اون لباسها معذب بودم اما زیاد هم سخت نمیگرفتم ! یعنی حوصله ی سخت گرفتن نداشتم ! 

شیدا نزدیکترم شد ... مثل همیشه خوش لباس و خوش آرایش ... 

آرام در گوشم نجوا کرد : آقا دوماد ترکونده ها !

خنده ام گرفت : سیـــــس ! دیوانه میشنوه ها !

شانه های نیمه برهنه اش را بالا انداخت : خوب بشنوه ! خوب ترکونده دیگه !

شیدا تنها کسی بود که میتوانستم باهاش درد و دل کنم ... نگاه غمیگن و پراز عذاب وجدانم رو بهش دوختم ...متوجهم شد ... مثل همیشه ... دست روی شانه ام گذاشت : چی شده عشق من ؟ چرا اینقدر چشمات حرف داره ؟!

چانه ام لرزید ... چشمانم نمدار شد ... 

اخم کرد : سارا ... توروخدا ... تو الان باید بخندی ... 

سرم را تکان دادم و زیر انداختم : دست خودم نیست شیدا ... 

نزدیکترم شد : نگو که هنوز تو فکر اون عوضیی ...

سریع سرم را بلند کردم : نه ! 

نگاهم مستاصل شد ... پلکهایم افتاده :شیدا ؟ عذاب وجدان دارم !!!

اخمش شدیدتر شد : چی ؟! غداب وجدان چی ؟!

نگاهم کشیده شد به پارسا ... دستانش را داخل جیب شلوارش کرده بود و مشغول صحبت با علی بود ... گهگاهی هم خنده ای از ته دل میکرد ... 

- شیدا ؟ من دختر خوب و پاکی برای پارسا نیستم ...

کلافه شد ... محکم من را به سمت خودش برگرداند : چی میگی تو ؟! یعنی چی پاک نیستم !

انگشت اشاره ام را به سینه ام زدم : شیدا ! من دست نخورده نیستم ! حسام بارها و بارها من رو لمس کرده ... بفهم ... این اذیتم میکنه !

چشمانش حالا دیگر دو نعلبکی شده بود ... آب دهانش را پر صدا قورت داد ... سعی داشت به خودش مسلط باشد اما نمیشد : یا امام زمان ! چه غلطی کردی تو سارا ؟! یعنی چی لمست کرده ؟!

با هراس ادامه داد : نکنه ... نکنه بند و آب دادی " احمق "

احمقش ... غلیظ ترین احمقی بود که تا بحال شنیده بودم ... سریع فهمیدم که دوزاریش کج افتاده !

- نه ... نه ! احمق جون ... چی میگی تو ؟ یعنی من اینجور آدمم ؟!

پرسر و صدا نفس راحتی کشید : وای ! مردم و زنده شدم سارا ... 

دستانش دو ظرفش افتاده بود و با قیافه ی خسته ای نگاهم میکرد ... 

- خیلی خُلی ... منظور من ... منظور من این نیست شیدا ...

و کلافه از گیجی اش گفتم : اَه ! خیلی خنگی که نمیفهمی ...

خندید : بابا خوب اون حالت ، حالت افتضاحش بود ... بیخودی لوس بازی در نیار ... لمسم کرده ... لمسم کرده ... خوب حالا یه دستتو گرفته دیگه !

آروم ... خیلی آروم ... در حالیکه سرم پایین بود زمزمه کردم : شیدا ؟ حسام منو بوسیده !

سرم همچنان پایین بود ... رو نداشتم که سرم را بلند کنم ... خجالت میکشیدم ... حتی از شیدا که از جیک و پیکم با خبر بود ... 

بعد از مدتی کوتاه که هیچ صحبتی بینمان رد و بدل نشد ... دست شیدا رو دیدم که به زیر چانه ام آمد .. سعی داشت سرم را بلند کند ... مقاومت نکردم ... چشمانش در چشمم قفل شد ... خنده بر لب داشت ... نمیتوانستم نگاهش کنم ... نگاهم را گرفتم ... 

صدایش آمد : نگام کن یه دقیقه ... 

سرم را به چپ و راست تکان دادم ... اشک پشت پلکم بود ... داشت غوغا میکرد برای جاری شدن ... نگاهم را به سقف دوختم : نمیتونم ! 

شیدا : سارا ؟ یه دقیقه... 

معترض شدم : نمیتونم دیگه ... اَه !

شیدا دستم را گرفت : خیلی خوب ! خیلی خوب ... پس به من گوش کن ! 

بعد از سکوت کوتاهی ادامه داد : ببین سارا ؟ رابطه ی تو و حسام مال قبله ! قرار ازدواج گذاشته بودین ! میدونم این دلیل و توجیهی برای کارت نمیشه ! اما ... این خوب نیست که امروزتو ... بخاطر دیروزت ... بخاطر آدمی که نشون داد لیاقتتو نداره خراب کنیا ! سارا ؟ به پارسا فکر کن ! دیدی امشب چیکار کرد ؟ تو این مدت نصف اینم از حسام دیدی ؟ آره ؟ دیدی که حالا میخوای بخاطر غلطی که من مطمئنم از طرف اون بوده این لحظات خوبو که میدونم اولیش نیست رو خراب کنی ؟!

دستم را محکم تر فشرد : خواهر من ؟ عزیز دلم ؟ بهش فکر نکن ! پارسا هم اونور آب بوده ... تو که فکر نمیکنی تاحالا دستشم به دختر نخورده ؟! هان ؟! اما اون باید بیاد دونه دونه به تو شرح بده ؟! آره ؟

آروم تر زمزمه کرد : من نمیگم تو کارت درست بوده ! نه ! یه غلطی کردی درست! اما بخودت بیا ! به پارسا نگاه کن ! سعی کن با محبت به پارسا جبران کنی ... سعی کن با توجه به اون این عذاب وجدان رو کم کنی ... 

عقب تر رفت ... سرش را زیر انداخت : درسته قیافم به آدمای بی دین و ایمون میخوره اما من ته قلبم خیلی هم با خدا دوستم ... خیلی هم با هم رفیقیم ... همین امشب برو و همه چیز و بهش بگو ... همین امشب ... مطمئن باش صبح که پاشی حالت از این رو به اون رو میشه ! 

یواش یواش چشمانم را از سقف میگیرم ... خدا ... چرا من از بندش کمک خواسته بودم ... چرا حواسم نبود که خودش همینجاست ... نزدیکتر از هر بنده ای ... چرا ؟!

با صدای پارسا خودم رو جمع و جور کردم : داری خانممو دعوا میکنی که جفتتون اخم کردین ؟!

شیدا زودتر از من به خودش آمد : نه بابا ! چه دعوایی ؟!!! یادی از گذشته ها میکردیم ... همین !

دست مردانه اش دور شانه ام حلقه شد : گذشته ها ؟ وسط تولد ؟!

دیدم بهتره که من هم وارد موضوع شوم : آره دیگه ... بالاخره من و شیدا خیلی وقته با هم دوستیم ... داشتیم میگفتیم که کی همچین روزایی رو پیش بینی میکرد ... 

و بعد با خنده اضافه کردم : کی پیش بینی میکرد که سارا با لباس تو خونه بشه صاحب تولد ؟!!!!

با ورود علی به جمع چهارنفره ... واقعا به این فکر کردم که من و شیدا ... دوتا دوست دیرینه ! حالا با شوهرهامون کنار هم ایستاده بودیم ... 

عجیب پیچیده است ... این بازی روزگار ... عجیب پیچیده است ....

شیدا با صدایی جیغ تر از هر بار دیگر کنارم دراز کشیده بود و با استرس خالص حرف میزد : دیدی ؟! دیدی آخرشم هول هولی شد !؟ آخه من تو این ده روز چطوری خودمو آماده کنم !؟؟

چپ چپی نگاهش کردم : چرا جو میدی ؟! عقد منم سه روز بعد از توء دیگه !!! 

دستاهایش را با عصبانیت بالا و پایین میبرد : بابا جون تو آماده ای ... من چی ؟ دیشب اومدن ... قرارو گذاشتن واسه ده روز دیگه !

کنترلم رو از دست دادم و یه دونه یواش زدم تو سرش : پاشو خودتو جمع کن ! بهونه ی دیگه ای پیدا نکردی که خودتو واسه علی لوس کنی ؟! عقده ها !!! عروسی که نیست !

قیافه ی ناله ای به خود گرفت : ولی من آماده نیستم سارا !

خیره خیره به این بشر خنگ نگاه میکردم ... قیافه اش را طوری در هم کرده بود که انگار بزرگترین فاجعه ی زندگیش رخ داده ! همانطور نگاهش میکردم که کلافه شد ...

شیدا : هان ؟ چرا نگاه میکنی ؟!

خنده ام گرفت : عزیزم ! آخه چرا بزرگش میکنی ؟! تو چه کاری داری تو این دو هفته جز تهیه ی یه لباس مناسب و یه آرایشگاه خوب که قربونش برم تو هیچ کدوم مشکلی نداری ! تو که قرار نیست سالن پیدا کنی ؟!

همانطور که مثل بچه های نخس خودش رو تو بغلم پرت میکرد با بغض گفت » سالن نه ! باغ !!!

متوجه بهانه هایی که میگیره شدم ! بعد از این همه مدت اگر شیدا را نمیشناختم که ... ! سرش را که روی سینه ام بود نوازش کردم : شیدا ؟! اصل مطلب و بگو ببینم ! اونی که رو دلت سنگینی میکنه ... 

پر صدا بینی اش را بالا کشید : اصل مطلب همینه !

دوباره با محبت بیشتری به خودم فشردمش ! خواهرم بود ... دوستم بود ... مونسم بود ... چطور میشد که نسبت به ناراحتی اش بی تفاوت باشم ؟!

- بگو شیدا ... وگرنه غش میکنم منا ! بگو عزیزم !

شیدا : دلم گرفته فقط ... خوب دیگه مامانینا رو نمیبینم دیگه !

به بهانه ی بچه گانه ترش خندیدم ... بلند ... سرش را بلند کردم ...

- منو ببین ؟!

چشمان نم دارش را به من دوخت ... 

- رو سرم شاخ دارم ؟!

نیم نگاهی به سرم انداخت و خیلی با مزه چانه اش را بالا انداخت : نُچ !

نگاهش کردم : پس بگو بهم چته ! 

قامتش را راست کرد ... جدی در چشمانم نگاه کرد ... خیره خیره ... اما انگار که تصمیمش را برای گفتن حرف دلش گرفته باشد و بعد پشیمون شده باشد سرش را زیر انداخت ... کم کم داشتم نگران میشدم ... معلوم نبود چه اتفاقی افتاده بود ؟!!! 

عصبی کوسن رو تختم را به سمتش پرت کردم : دِ بگو دیگه ! اَه ! عصبیم کردی ...

صدای پیام گوشیم بلند شد ... همانطور با غیظ چشم از شیدا گرفتم و گوشی ام را برداشتم ... در حال وارد کردن کُدِ گوشی ام بودم که صدایش آمد ... آرام ... 

پیام از پارسا بود :عزیزم ، شب میام دنبالت بریم شام بیرون ! باشه ؟!

و صدای شیدا که مو بر تنم سیخ کرد : فکر کنم حسام و غزاله هم باشن ! 

نگاهش کردم ... در عرض صدم ثانیه رنگ نگاهم تغییر کرد ... خودم این را حس کردم ... او هم ... که سریع بعدش اضافه کرد : البته با خانوادشا !

به خیال خود درست کرده بود ؟!!! بدتر شده بود که !!!! 

چشمانم ... داشت میسوخت ... داشت بارانی میشد ... پیام پارسا رسیده بود ... گفته بود عزیزم ... گفته بود شام برویم بیرون ... 

صدایش آمد : بخدا ... بخدا من ... علی هم ... 

پریدم وسط حرفش ... خودم را زدم به آن راه ... همان گوچه ی علی چپی که این روزها زیاد سراغش میرفتم ... حق آب و گل پیدا کرده بودم ... 

- خوب .... 

متعجب شد : تو ... 

دوباره حرفش را قطع کردم : نه من مشکلی ندارم ... 

ذوق زده شد : یعنی میای ؟!!!

ابروانم بالا رفت : توقع داشتی نیام ؟!!!!

شیدا : نه ... اما علی گفت که باید بدونی از الان یه وقت اونجا شوکه نشی !

دوباره تمام خاطرات از جلو چشمانم گذاشت ... واقعا من توان دیدن او را داشتم ؟! داشتم ؟!!! 

شیدا دستم را گرفت : سارا ... بخدا ... 

نمیخواستم بشنوم ... از کوچه ی علی چپ بیرون آمدم ... خودم شدم ... سارا ... سارا ی دلشکسته ... 

از تخت با خشونت جدا شدم ... گوشی هنوز دستم بود و پیام پارسا بی جواب ... شیدا وحشت زده نگاهم میکرد ... 

پاسخ پارسا را دادم : باشه عزیزم ... 

تمام کارهایم عصبی بود ... این را دیگر خودم خوب میفهمیدم ... 

همانطور که با خشونت لباسهایم را در می آوردم رو به شیدا گفتم : شب با پارسا میرم رستوران میرم یه دوش بگیرم ... 

و بدون اینکه منتظر پاسخی باشم خودم را داخل حمام پرت کردم ... دست و پاهایم میلرزید ... تمام اعضا و جوارحم میلرزید ... من هنوز ندیده بودمش به این روز افتادم ... وای به خال آن شب ... 

زیر دوش ایستادم ... آب ولرم بدن ملتهبم را تسکین میداد ... 

فکر دیدنش ... عذابم میداد ... حس میکردم آدمی شده ام مملو از کینه ! شکسته بودتم ... واقعا چطور میتوانست روبرویم بایسد ؟! هان ؟! چطور ؟!

اشک چکید ... 

خدایا ! چرا تموم نمیکنی ؟!! چرا همش باید استرس داشته باشم که آرامشم میخواد گرفته شه ؟! چرا ؟

داد من رسیده 

تو روزای خـــود شکستن 

ای چراغ مهربونـــی

تو شبای وحشت مــــن 

ای تبلور حقیقت 

توی لحظه های تردید 

تو شب و از من گرفتی 

تو منو دادی به خورشیـــــد

اگه باشی یا نباشی 

برای من تکیه گاهی 

برای من که غریبم 

تو رفیقی 

جون پناهی 

باز من بودم و نگاه زل زده به سقف و دل پراز نا امیدی ...

باز من بودم و خاطرات عذاب آور ... 

باز من بودم و اشک و آه ... 

از این باز ها خسته شدم ... از این من های ضعیف ... از این بین زمین و هوا بودنها ... 

یاورهمیشه مومن 

تو برو 

سفر سلامت 

غم من نخور که دوریت 

برای من شده عادت 

ناجی

عاطفه ی من 

شعرم از تو جون گرفته 

رگ خشک بودن من

از تن تو خون گرفته 

باز داغون شده بودم ... دوباره و صدباره به ضعیفی خودم ... بیچارگی خودم ... بدبختی خودم پی برده بودم ... 

فردا عقد است و من ! هنوز دو دلم ... بروم یا نه !!! 

نه پدر خبر از آمدنشان دارد نه مادر ... از طرفی میل عجیبی دارم که بروم و ثابت کنم که ضعیف نیستم ... بیچاره نیستم .... که او بیچاره شده ... که او لیاقت عشقم را ... دست نخوردگیم را نداشت ... که او الان ! نامزدش یک خائن است و من ... نامزدم پسری وفادار به اسم پارسا ... همان پارسایی که روی دیدنش را نداشت ... میل دارم که بروم 

اما باز آن ته ته های دلم میترسم ... که کم بیاورم ... که باز تا شوم ...

صدای موبایلم می آید ... آنقدر حواس پرت شده ام که نمیدانم کجا گذاشته امش؟!!!! 

آها ! پیدایش کردم !!! زیر بالشتهای تختم !!!!!

نام پریسا ... بزرگ روی گوشیم افتاده ... 

پریسا : سلام عروس ! دفعه ی آخرته شماره ی خواهر شوهرو اینقدر دیر بر میداریا !!!

میخندم : سلام خواهر شوهر ! راستش حوصلتو نداشتم ... 

پریسا صدایش را زیر میکند : واه واه ! چه غلطا ! به خان داداشم میگم طلاقت بده ... 

در حالیکه از لحنش غرق خنده شده ام کم نمی آورم : شتر در خواب بیند پنبه دانــــــــه ! خان داداشت موندگار شده جوجه !

بی ادب میشود : معلوم نیست چی بهش نشون دادی !!!!

- خاک تو سر بی ادبت !

میخندد : یعنی چی به خوردش دادی منحرف ! اشتباه لپی بود ... 

بیخیال میشوم : چطوری تو ؟!

پریسا : هی ... بد نیستم ... ببین ؟ فردا حموم ممومتو برو بیا اینجا با هم حاضر شیم ! 

دَمَر میشوم : خوب تو بیا اینجا ... 

پریسا : نه تو بیای راحت ترم ... 

موافقت میکنم ... تصمیم گرفته شد ... میروم ... میروم و به همه ثابت میکنم که سارا ... نه ضعیف است ... نه بدبخت ... نه بیچاره !

.................................

پیراهن آبی لاجوردی ام حسابی روی تنم نشسته ... دوست نداشتم زیادی رسمی باشم ... پیراهنم را کوتاه تا بالای زانو انتخاب کردم ... دوستش دارم ... انتخاب پارسا بود ... همراه پیراهن نامزدی ام سفارش دادم ... پیراهنی ساده که رویش دانتل به همان رنگ دوخته شده بود ! 

کیف و کفشم رو هم مشکی انتخاب کردم ... 

موهایم را مثل همیشه باز گذاشتم ... آزاد ... دوست داشتم امشب شاداب باشم ... قوی ... 

از اتاق که بیرون آمدم همزمان با من پارسا هم از اتاقش بیرون آمد ... 

چند لحظه همانطور نگاه میکردیم به هم ! من به کت و شلوار زیبا و خوش دوخت سرمه ایش ... با آن موهای یکدست بالا داده اش که بیش از پیش خواستنی اش کرده بود ... او هم سرتا پایم را می کاوید ... 

سکوت را من شکستم : اوممم ! خوب شدیــــــا !

خندید : واقعا ؟!!!

شیطون شدم : نه ! خواستم امیدوارت کنم ...

جلو آمد ... با تبسمی بر لب و چشمهایی قفل شده در نگاهم ... کاملا نزدیک بود ... دستانش بالا رفت و روی بازوان برهنه ام نشست ... مردد بودم ... بمانم یا بروم ... 

سکوت کرده بود و نگاهم میکرد ... 

معذب شدم : بریم ؟! دیر شدا !

پلک زد : خیلی خوشگل شدی خانمم ! 

خندیدم : مرسی ... لطف داری ...

دستم را به هوای لمس کتش آزاد کردم : توام خیلی خوب شدی !

دستش را دور کمرم انداخت و به طرف پله ها هدایتم کرد ...

پارسا : پس فردا رو بگو !

- وای آره ... کلی کار داریم ...

فشار خفیفی به دستم داد : نخیر منظورم این بود که دیگه رسما زنم میشی ! 

خنده ام گرفت ... آمدم جوابی بدهم که صدای پریسا آمد : آره ! رسما بیچاره میشی !

حالا هر سه میخندیدیم ... این خنده ها ارزش داشت ... در کنار آدمهایی که برایم ارزش داشتند و میدانم که من هم برایشان ارزش دارم ... و این یعنی حس خوب ... 

تمام راه داشتم رو خودم کار میکردم ... تلقین میکردم ... بارها و بارها تو ذهنم ، صحنه ی مواجهه با حسام را ساختم و خراب کردم ... حس میکردم از اون بدتر لحظه ایست که میخواهم با غزاله روبرو شوم ... شاید هم با خانواده ی حسام ... حقیقت ... اون گوشه کناره های دلم از باباش خجالت میکشدم ! من مثل یک روانی به تمام معنا به جانش افتاده بودم و انگاری که قصد جانش را داشتم ! 

آره ! با خودم که تعارف نداشتم ... از پدرش خجالت میکشیدم !

شیدا و علی ، شروین رو هم دعوت کرده بودند ... اما شروین شمال بود و نتونسته بود خودش رو برسونه ... قول داده بود که اگر عروسی دعوت بشه حتما می آد !

به محض ورود اولین چیزی که تو چشمم خورد نورانی بودن باغ بود ... طوریکه به محض پیاده شدن گفتم : وا ! اینجا انگار روزه !!!!

پریسا خندید : آره ! دیگه غیر عادی روشنه !

نگاهم به پارسا افتاد ... در حال مرتب کردن کت خوش دوختش بود ... باید کنارش قدم برمیداشتم ... آرام ... با طمانینه و با لبخند ... نگاهم کرد ... دید که بهش چشم دوخته ام ... سرش را تکان داد که یعنی " چی شده ؟! "

چشم ازش گرفتم و با لبخند گفتم : خیلی خوشتیپ شدی !

چهره اش را بامزه کرد : دیگه خیلی داری تعریف میکنیا !!!

و پریسا باز میان حرفمان پرید : آره بابا ! این مردا اصلا جنبه ی تعریف ندارنا ! همین بابام ! یه بار مامان بیچارم ،اشتباه کرد گفت رنگ روشن بهش میاد ... رفته بود یه کت خریده بود چه رنگی ؟!!!! 

با لبخند گفتم : چه رنگی ؟!

چشمان رنگ و لعاب دارش را گشاد کرد و با حالت بی نهایت با مزه ای گفت : زرد !!!! 

بیشتر از حالت گفتنش بود که زدم زیر خنده ! قهقهه میزدم ! پریسا هم که خنده ی مرا دید شروع کزد به خندیدن ! یه قول معروف " حالا نخند ، کی بخند "

بریده بریده هم داستان را ادامه میداد : دیگه ... مامانم ... داشت غش میکرد ... وای ... اینو ... بگم ... 

از خنده جفتی دولا شده بودیم ... ادامه داد : یه ...عینکم... خریده بود ... دورش... زرد !!! 

و بعد با صدایی که به خاطر خنده ی شدید بی نهایت نازک شده بود گفت : چه ستی ام کرده بود !!! جوجویی شده بود واسه خودش !!

دل و رودم به هم پیچ خورده بود ... حس میکردم واقعا مدتهاست اینطور نخندیدم ... سرخ سرخ شده بودم و این بین بیشتر نگران ریمل و خط چشمم بودم چون حسابی اشکم سرازیر شده بود ... 

پارسا متعجب دست من رو گرفته بود و سعی داشت من رو که از خنده دولا شده بودم صاف کنه ... یک بند هم غر میزد : اِه ! خیلی خوب حالا ! آبرومون رفت آخه !

و بعد به پریسا میتوپید : خیلی خوب ! خاطراتو نگه دار واسه شب ! بابا الان مهمونای دیگه میان ! 

چند لحظه ای ایستادیم تا حالمون جا بیاد ! اما نه من ، نه پریسا ، نمیتونستیم تو صورت هم نگاه کنیم ! چون دوباره همون آش میشد و همون کاسه !

به کل قضیه ی حسام و غزاله و خانوادش از سرم بیرون رفته بود ... در عرض چند ثانیه ! اصلا نبودند انگار !

دستمال سفیدی جلوی روم گرفته شد !از فکر بیرون آمدم ... دست پارسا بود !

نگاهش کردم ... میخندید :آرایشت داره میریزه !

هول شدم : واقعا !؟ زیر چشمم ؟!

پارسا : نه گوشش !!! 

و بدون اینکه به پریسا نگاه کنم ، همانطور که روم به پارسا بود گفتم : پری ؟ آینه داری ؟!

او هم بدون اینکه حتی طرفم برگرده " آره " ای گفت و آینه را جلوی روم گرفت ... خوشبختانه به موقع خودمون رو جمع کرده بودیم ! زیاد سیاهی زیر چشمم نریخته بود ... با این احوال همون کنار ماشین آرایشم رو یه تجدیدی کردم و با موذی گری برق لب هلویی ام رو با یک رژ بادمجونی که با پیراهنم همخونی داشت عوض کردم ... خودم راضی وسایلم رو جمع کردم ... مانتوی جلو باز مشکی ام را مرتب و شالم را روی دوشم انداختم و حاضر و آماده رو کردم به پارسا و گفتم : بریم دیگه دیر شد !

پریسا هم رژش رو تجدید کرد و رو کرد به من : بریم ! 

و بعد مات به رژم خیره شد : چه خوشگله ایــــــن !

ابرو بالا انداختم : ما اینیم دیگه ! 

در همین حین دستم داغ شد ... سرم را برگرداندم و پنجه های پارسا را میان پنجه های دستان ظریفم دیدم ! آن همه قدرت و مردانگی میان این همه ظرافت زنانه ! 

لبخند پریسا از نظرم گذشت ... خودش هم جلوتر رفت : من میرم زود بیاین !

صدای پارسا زیر گوشم نجوا کرد : امشب که هیچی ! اما این رژو دیگه واسه خودم بزن !

خجالت تنها حسی بود که تا بنا گوشم را سرخ کرد ... خنده ی مردانه اش من را هم به خنده وا داشت ... هر دو... کنار هم ... زن و شوهر وار ... دست در دست هم حرکت کردیم ... 

..........................................

از همان دور چهره ی پکر پدر و مادر نشان از این داشت که حسام را دیده اند ... لبخند پهنی روی لبانم باز شد ... سلام بلند بالایی دادم ... 

بیش از پیش شاد بودم ... 

- سلـــــام ، مادام موسیو چه خوشتیپ کردین !

نگاه مادر بین دستان من وپارسا ، بین لبخند پهنم در گردش بود ... از روی صندلی بلند شد و به طرفم آمد : سلام عزیزم ! چرا اینقدر دیر کردین ؟!

و پارسا به جای من جواب داد : دم در مراسم داشتیم !!!

مادر با تعجب و کمی نگرانی رو کرد به پارسا : چه مراسمی ؟!

اینبار پارسا با خنده رو کرد به ما : از خانما بپرسین !

پریسا دوباره خندش گرفته بود ... پارسا سریع حرفش را اصلاح کرد : نه نه ! اینجا نپرسین وگرنه دوباره نیم ساعت میخوان بخندن ... دیگه واقعا آبرومون میره !

خودم رو بزور کنترل میکردم ... رو به مامان گفتم : وای مامان توروخدا یادم ننداز ! نیم ساعت داشتیم میخندیدیم دم در !

مادر لبخند به لب داشت : همیشه بخندین ایشاالله !

رو کردم به جمعیت : شیدا نیومده ؟!

مادر نگاهی پر معنابهم انداخت : نه هنوز نیومده !

و ادامه داد : یه لحظه بیا !

تا تهش را خوانده بودم ... میدانستم قلبش الان چطور تند تند میزند ! میدانستم .... 

هول شده بود ! نمیدانست چطور خبری را که از دوهفته پیش میدانستم به من بدهد ... خواستم کارش را راحت تر کنم ...

- چیزی شده مامان ؟!

مامان : بیا ! بیا سمت دستشویی ! مثلا داریم میریم دستشویی !

برگشتم عقب : خوب الان که مارو نمیبینن ! بگو چی شده مادر من ؟!!

همانجا ایستاد ! چشمانش شیشه ای بود و برق میزد ... اشک بود ... میدانستم ...

تا آمد حرف بزند ، پریدم وسط حرفش ...

- میخوای بگی حسام هم هست ؟!!

وا داد ! چشمانش به اندازه دو بعلبکی شد : تو میدونستی ؟!

با آرامش جواب دادم : آره عزیز من ! از دوفهته پیش میدونستم !

مامان : تو از دو فهته پیش میدونستی و به من نگفتی ؟!

- لزومی نداشت ! مگه اونا کی هستن ؟!!!

نزدیکم شد : سارا ؟ 

- اینقدر حرص نخور عزیز دلم ، امشب عروسی شیداستا ! ببین ؟ دخترتم دو روز دیگه عروسیشه ! الانم بیا بریم که پارسا شک نکنه !

مات مانده بود رو صورت من ! میدانستم به همین راحتی باورش نمیشود ... چشمانش را ریز کرد : به من نگاه کن !

داشتم کلافه میشدم : مامان ...پار ...

پرید وسط حرفم : میگم منو نگاه کن !

باز آروم نگاهش کردم ... 

مامان : تو الان واقعا نگران اینی که پارسا شک نکنه ؟!

- آره مادر من ! چون اون الان نامزدمه ! واقعا از من چه توقعی داری ؟!! توقع داری به محض دیدن حسام بشینم های های گریه کنم که چرا منو نگرفت ؟! 

دست به کمر شدم : اون باید بشینه گریه کنه ! اون ! نه من ! اون مامان ! اون !

دستش روی شانه هایم نشست : خیلی خوب ! خیلی خوب !

- دِ آخه اعصاب آدمو خط خطی میکنی بعد میگی خیلی خوب ؟!

مادر که سعی داشت گندش را ماست مالی کند همش میگفت " هیش " و من را به سمت میز میکشاند ... نرسیده به میز دستش را کشیدم ... نگاهم کرد ...

باالتماس ازش خواستم : مادر من ! تو رو به روح سالار دیگه اسم من و اون رو کنار هم نیار ! خوب ؟! 

و بدون اینکه منتظر جواب باشم دستش را کشیدم و با لبخند به میز رسیدم ... 

پارسا لیوانی به سمتم گرفت : بیا آبمیوه !

از دستش گرفتم : اوه مرسی ! 

جرعه ای خوردم و به اطراف نگاه کردم ... تو دیدم نبود ... شاید او هم همین الان شربت به دست پی من میگشت ! کسی چه میدانست ؟!

- پارسا ؟! پاشو بریم دوستامونو بهت نشون بدم ... 

و پارسا با اشتیاق از جایش بلند شد : بریم !

باز همان لبخند را مهمان لبهای زرشکی ام کردم ... دستم را میان بازوان عضلا نی اش بردم و خودم را بهش نزدیکتر کردم ... و با خنده راه افتادم ... اولین آشنایی که دیدم مادر شیدا بود ... دقیقا شکل مادر عروس ها شده بود ... با اشتیاقی که باز هم از من انتظار نمیرفت به سمتش دویدم : لیلا جــــــون !

به سمتم برگشت ... بغلش کردم ...

- سلام خاله ی خوشگلم ...

محکم به خودش فشارم داد : سلام عروسکم ... خوش اومدی ... 

ازش جدا شدم ... به سمت پارسا رفتم : معرفی میکنم ... نامزدم پارسا !

لیلا جون دقیق پارسا را کاوید : به به ! آقا دوماد ... تعریفتونو از شیدا خیلی شنیده بودم ... مشتاق دیدار ...

و پارسا جنتلمن تر از همیشه سرش را قدری پایین آورد و گفت : لطف دارین شما خانم ! کم سعادتی بنده بوده که تا حالا زیادت نکرده بودمتون !

بی طاقت پرسیدم : پس شیدا کو ؟! 

خاله دستانش را به عادت همیشگی اش رو هم گذاشت :میبینی شانسو ؟ تو ترافیک چمران گیر کردن !

- ای بابا !!!!!!!!!!! 

آمدم بگویم که کاری داشتین بگین ... یا اگر کمکی از دستم بر میاد حتما بهم بگین که با صدای آشنای حوریه که از پشت سرم آمد سکوت کردم ... تنها کاری که کردم آرام دوباره دستم رو میان بازوان پارسا پیچ دادم ...

حوریه :لیلا خانم ؟ این اسپندا ریخته مثل اینکه ...

صدا مزدیکتر میشد و من زمان کمی داشتم برای جمع و جور کردن خودم ... حالا حوریه کامل کنارم رسیده بود ... قیافه ام را خوشحال نشان دادم ... چرخیدم به سمت حوریه و با لحنی پراز خنده گفتم : سلام خانم !!!

لحظه ای مات به صورتم خیره شد ... اسپند و دودو شیدا را فراموش کرده بود و خیره شده بود به چشمانم ... نزدیکتر رفتم ...

- چطوری عزیزم ؟!!

و بغلش کردم ... انگار تازه به خودش آمده باشد ... دستانش را روی کمرم گذاشت ... نامفهوم زیر گومش زمزمه کرد : سارا ... خوشگل ... سارا ... 

نگاهش کردم ... آرام ... او که گناهی نداشت ... او که تقصیری نداشت ... تازه چقدر در مقابل بد وبیراههایی که گفته بودم به خانواده اش صبوری کرده بود ... چقدر ... 

- خوشحالم که میبینمت حوریه ! واقعا میگم ... 

و دوباره به عقب رفتم ... کنار پارسا ایستادم که با کنجکاوی روی قیافه حوریه زوم کرده بود ... 

نشانش دادم : معرفی میکنم پارسا ... نامزدم ... 

تکان خورد ... حوریه به وضوح تکان خورد ... نگاهش بین من و پارسا نوسان کردم ... شرایط خوب نبود ... 

به پارسا رو کردم : پارسا ایشون حوریه ... از دوستان قدیمی من هستن !

پارسا قدمی به سمتش برداشت ... سلامی کرد و از دیدارش ابراز خوشحالی کرد ... اما حوریه همانطور نگاه میکرد ... 

داشتم کلافه میشدم ... 

- حوریه ؟ یعنی اینقدر شوکه شدی ؟!!!!!

به خودش آمد ... پلک زد ... خندید ... 

حوریه : وای ! آره ... آقای پارسا تبریک میگم ... شما مرد خوش شانسی هستین ... دست رو بهترین گل گذاشتین !

زمانی که این کلمات را ادا میکرد حس کردم که صدایش لرزید .... دلم شکست ... چقدر دوست داشتم که حوریه خواهر شوهرم شود ... چقدر دوستش داشتم ... چقدر از اینکه در آینده فامیلم میشود خوشحال بودم ... اما همه فعل گذشته بود ... چه فایده ...

صدای رعشه برانگیزش از پشت سر بلند شد : حوریـــــه ؟ کجا موندی پس ؟! 

اون لحظه فکر کردم که من تا عمر دارم این صدای نحس خانه خراب کن را از یاد نمیبرم ... البته شاید لفظ خانه خراب کن درست نباشد ... این حسام بود که سست شد ... این حسام بود که خانه مان را که هنوز برقرار نشده بود خراب کرد ... خودش بود .... 

چشمان گشاد شده ی حوریه خبر از حال دگرگونش میداد ... یعنی او نمیدانست من هم در این مهمانی هستم و بالاخره ما با هم روبرو میشویم ؟!!!!

دختری با موهای مشکی شینیون کرده ... لباس بلند قرمز ، کنارمان نمایان شد ... نیم نگاهی کردم ... میشناختمش ... خوب میشناختمش ... عذاب ها کشیده بودم از دستش ... غزاله بود ... 

غزاله : عزیزم پس کجا ...

و ادامه ی جمله اش با دیدن ما شل شد : مـــونــــدی ؟!!!

خندیدم .. از درون میلرزیدم اما باز خندیدم ... دستم محکم تر شد دور بازوی پارسا ... 

غزاله تند تند انگاری که وقت کم داشته باشد مشغول وارسی من و پارسا و دستهای گره خورده یمان شد ... 

حوریه هول تر شده بود : الان میارم ... الان لیلا جون میاره ... 

اما غزاله نگاهش به ما بود و من پرروتر از او ... خیره بودم در چشمانش ... 

حس کردم سراپا نفرتم از این آدم ... حس کردم که حالم داشت دگرگون میشد و این خود هشدار بود ...رو کردم به حوریه .... 

- دارن میان عروس و دوماد ؟

صدای قورت دادن آب دهانش را شنیدم : آره ... 

و رو کردم به پارسا و بلند گفتم : پارسا ؟ بریم دم در ؟!

و در نهایت تعجب نگاه پارسا را خیره روی غزاله دیدم ... با ظن نگاهش میکرد ... ناراحت شدم ...

- پارسا ؟ با توام آقا ؟

سرش را تکان داد : بریم عزیزم ، بریم ...

سری برای حوریه که هنوزم مات بود تکان دادم و برگشتم ... حالا که پشتم به آن دختره ی بی چشم و رو بود حالم بهتر بود ...

پارسا در گوشم زمزمه کرد : این خانم قرمزه کی بود ؟!!

خودم را زدم به بی تفاوتی : نمیدونم دقیقا ! فکر کنم عروسشون بود ... چطور ؟!

سینه اش را جلو داد ... کتش را مرتب کرد و در آخر دستش را روی دست من که قفل بازوانش بود گذاشت : هیچی ... از نگاهش اصلا خوشم نیومد ... 

جوابش را ندادم ... داشتیم به در نزدیکتر میشدیم و من سایه ی آشنایی میدیدم ... قامت مردی که روزی فکر و ذهنم را میساخت ... و حالا دست در دست مردی دیگر ... یک لحظه باز حس عذاب وجدان لعنتی سراغم آمد ... و بعد پیش خودم فکر کردم که حسام مرا بوسید ... در حالیکه ذهنش هنوز درگیر عشق غزاله بود ... و دوباره پیش خودم فکر کردم ... او حسام است و من ... سارا !

قلبم دیوانه وار در سینه میکوبید ... آب دهانم خشک شده بود و حس میکردم هر چه خون در بدن دارم جمع شده و ریخته تو صورتم ... به خودم آرامش میدادم ... پارسا را یاد آور میشدم ... عهد و پیمانی که با او بسته بودم را یادآور میشدم ... تو همین افکار بودم که دیدم خانمی با لباس قرمز به سرعت نور از کنارم به گذشت و به سمت در رفت .... ذقیق تر شدم ... پوزخندی روی لبم جا گرفت ... غزاله بود ... لابد من را هم ، هم کیش خود تصور کرده بود که الان میروم و حسام را میدزدم ....پوزخندم پررنگ تر شد ... " من که غزاله نبودم "

کاملا به در بزرگ باغ رسیده بودیم ... بوی اسپند پر بود و میون اون همه حس منفی حس خوبی رو بهم منتقل میکرد ... 

ناخود آگاه برگشتم سمت پارسا : بوی اسپند رو دوست دارم .... 

سرش را پایین گرفت تا چشم در چشمم شود : آره ، منم ... 

در همان حال چشم چرخاندم ... غزاله را دیدم .... کنار حسام ... کنار مرد گذشته ی من !

مانند من دستش را دور بازوی حسام چرخانده بود ... با این تفاوت که حسام مانند پارسا دستش را روی دست غزاله نگذاشته بود و کرده بود داخل جیبش ... 

باز پوزخند زدم : مگر از آن دنیا نجاتش نداده بود ؟! پس چرا محکم تر نمیگرفتش ؟! دزد میبردش آخر .... 

تمام کینه و نفرت به یکباره به مغزم هجوم بردند و من در نهایت تعجب خودم به بهانه ی دست زدن به گوسفند بخت برگشته دست پارسا را گرفتم و رفتم جایی درست روبروی غزاله و حسام .... 

میدانستم دیدتم ... میدانستم دستان حلقه شده ام را هم دیده .... میدانستم خنده ی روی لبانم را هم دیده ... چشمانش روشن ... آری ... چشمانش روشن ... 

با جیغ جیغ خودم را لوس کردم : وای ! وای ... دست بزنم به پشماش ؟!! 

پارسا متعجب و خندان نگاهم کرد : سارا ؟! زشته ! اِ !!!

بلندتر خودم را لوس کردم : اِ !!! بد نشو دیگه مگه ما دیگه کی گوسفند میبینیم ؟!

پارسا خنده اش گرفته بود و سعی داشت من را منع کند از اینکار : بابا آخه تو چه علاقه ای پیدا کردی به این حیوون ؟!

- پارسا توروخدا !

طاها ، پسر عموی شیدا که من را میشناخت جلوتر آمد و خواست مزه پرانی کند : بابا سارا خانم این الان جفتکی چیزی میندازه چشم و چالتا !

به آن تیکه ی بی مزه قاه قاه خندیدم .... میخواستم خار شوم فرو روم در چشم این دو آدم پست جلوی رویم ... 

دستان پارسالیز خورد و دور کمرم قفل شد : جلوتر نمیری !!!

محکم و قاطع نگهم داشته بود ... 

حالا مطمئن بودم که کامل دیدتم ... که کامل حضورم را حس کرده ... حضور شادم را ... 

مردمک چشمانم را آرام ... خیلی آرام ... تکان دادم ... از پاهایش ... از کفش های ورنی اش ... گذشتم ... دستان داخل جیب فرو رفته اش را هم گذراندم ... پیراهن خوشرنگ بژش را هم گذراندم ... رسیده بودم به پاپیونش ... 

قلبم ... میزد .... دیوانه وار .... چند روز بود که نگاهم به این چشمان سیاه نیفتاده بود ؟!!

دماغ قلمی اش ... اولین بار کی توجهم را جلب کرده بود ؟!! هان ... یادم آمد ... تو ماشین ... زمانی که از شمال برمیگشتیم ... 

رسیدم !

چشمانش ... چشمان سیاهش قفل بود داخل چشمانم ... 

نگاهم میکرد ... خیره خیره ... اخم داشت ... ابروانش گره خورده بود ... اما ... چرا ؟!!!!! مگر خودش نخواسته بود ؟! 

نتوانستم ... تاب نیاوردم و چشم گرفتم از آن تیله های سیاه طوفانی ... چشم گرفتم ... 

دستان پارسا که حلقه شد دور شانم ... یادم آمد ... من متعهدم !

هنوز فرصت نکرده بودم خودم را جمع و جور کنم ... هنوز فرصت نکردم که از فکر آن نگاه سیاه خشن بیرون بیایم که صدای کِل ، نویدِ آمدنِ عروزس و داماد عزیزمان شد ... لبخند خیلی بی اختیار نشست روی لبانم... 

ماشین سفید رنگ علی که با گلهای قرمز تزیین شده بود نگه داشت و چند دقیقه بعد خواهرم ... مونسم ... تو لباس شیری رنگ از ماشین پیاده شد ... اغراق نکرده ام اگر بگویم ماه کامل بود ! 

شیدای من .... عروس شده بود ... به خودم آمدم که دیدم صورتم خیس شده ... تر شده ... از ذوق ! از سر خوشحالی ... 

طولی نکشید که متوجه من شد ... جیغ جیغ کنان به سمت من آمد .... خنده ام گرفت ... آرام زیر لب گفتم : خجالت بکش خرس گنده ! عروس شدی ...

اما این عروس سر به هوا هیچ توجهی به حرفم نکرد و خودش را پرت کرد در آغوشم ... محکم ... سفت ... فشارم داد ... 

دستانم بالا رفتند و سفت تر از او به خودم فشارش دادم ... اشکهایم بیشتر شده بود و اصلا برایم مهم نبود صدها نفر منتظر دیدن این عروس خل و چل هستند ... 

بغض داشتم : خوشبخت شی خواهر دوست داشتنی من !

صدای گریه آلودش نشست تو گوشم : سارا ؟ جای سالار خالیه اینجا ... 

نفس گرفت ... آه کشید ...

ادامه داد : تو این مدت هیچ حرفی نمیزدم ... اما امشب واقعا دلم میخواست برادرانه پیشم بود ... 

طاقتم طاق شد ... شیدا دست گذاشت رو نقطه ضعف من بدبخت ... هق هقم بلند شد ... شیدا هم ... پا به پای من هق هق میکرد ... 

دستی بازوانم را گرفت و با فشار به عقب هلم داد ... همزمان شیدا هم کشیده شد ... نگاهم به دستانه مردانه ی قفل شده دور شانه ام افتاد ... پارسا بود ... 

فقط تونستم بگم : شیدا ... آرایشت ... 

اما شیدا بدون در نظر گرفتن اینکه عروس است بلند بلند ... با صدایی پر از بغض رو به پارسا کرد : پارسا ؟! سارا گله ... قدرشو خیلی بدون ... خیلی ... 

اشک همانطور میریخت ... خودم دوست نداشتم که توی این شب جلوی دوربین ... این حرفا ... این اشکها ریخته شود ... اما واقعا حس میکردم نیمی از وجودم را علی گرفته ... شیدا نه دوست بود ... نه خواهر ... نه مونس ... شیدا تیکه ای از روح آسیب دیده ام بود و بس !

صدای پارسا آمد ... من را محکم به خودش میفشرد ... و به شیدا اطمینان میداد که لحظه ای از من غافل نمیشود ... 

بیشتر از این اشک ریختن و به انتظار گذاشتن دیگران را جایز ندانستیم و پشت سر عروس و دوماد به جمعیت پیوستیم ... 

و پارسا بود که لحظه ای از من غافل نشو ... و مهربانانه ... با کلی قربون صدقه ازم خواهش میکرد که اشک نریزم ... 

آن لحظه واقعا نه فکرم پی حسام بود ... نه سوزاندنش ... نه خار شدن ودر چشمش فرو رفتن ... آن لحظه فقط و فقط به خوب بودن پارسا فکر میکردم ... درسته که نه دل لرزه ای تو کار بود ... نه مات شدن و نه گُر گرفتن ... اما این خس خوب که از بودن پارسا میگرفتم ...فکر میکنم که به همه ی آن سر به هوا بازیها و قرمز شدنها می ارزید .... 

پارسا سریع از روی یکی از میزها دستمال کاغذی برداشت و به دستم داد : اشکاتو پاک کن عزیزم ... 

با همان بغض لبخندی زدم و دستمال را گرفتم : مرسی 

آمدم چشمهایم را پاک کنم که دوباره ... سیاهی چشمانی گرفتتم ... اخمش غلیظ تر شده بود و تا فهمید نگاهش میکنم نگاهش بین من و پارسا به نوسان در آمد ... 

بدجنس شدم ... یادم آمد که چطور قالم گذاشت ... یادم آمد و دستم ناخود آگاه چِفت شد دور بازوان پارسا دوباره ... و پارسا هم با محبت دستم را بالا آورد و بوسید ... خودم هم از این تیکه ی آخر جا خوردم ... سر بلند کردم و دیدم که پارسا همانطور که دستم را نوازش میکند محو دیدن عروس و داماد شده ... خنده ام گرفت ... از طرز نگاهش ... دوباره سرم را به سمت حسام برگرداندم که دیدم دستش را درون موهایش کرده و به شدت آنها را به سمت عقب میکشه ... نگاهش به پارسا بود ایندفعه ... 

طولی نکشید که صدای بلند موزیک کل باغ را فرا گرفت و دختر و پسر ... پیر و جوون همگی به وسط پیست رقص سرازیر شدند ... شیدا بدون معطلی به سمتم آمد ... با خنده ... با آن لباس شیری دکلته و موهای شینیون کرده ... دستش را در هوا تکان میداد و تقریبا داد میزد : یاا... ببینم ... بیا وسط که دیگه هیچ عذری قبول نیــــــــست ... 

خوشحالی را تو نگاهش میخواندم و به خوشحالیش سرمست بودم ... 

- خیر سرت عروسیا !

مثل بچه ها ذوق کرد : وای سارا من خودم هنوز باورم نمیشه ... 

توبیخش کردم : یه جا بشین سنگین و رنگین ... دِهَه ! 

دستم را گرفت و کشید : ایشاالله شب عروسی ... 

و نگذاشت حرف بزنم ... حالا هر دو وسط پیست بودیم ... آهنگ نواخته میشد و من و شیدا ... به دور از همه ی افکار بد ... روبروی هم میرقصیدیم ... میخندیدیم و برای هم آهنگ را زمزمه میکردیم ... 

تو حال خودم بود ... که چشمم دوباره به زن قرمز پوش افتاد که درست پشت سر شیدا ... همراه با حسام میرقصید ... 

دلم زمانی بیشتر از پیش گرفت که لبخند را روی لبان حسام دیدم ... شاید توقع من بیجا بود ... هنوز هم نمیخواستم باور کنم که رها شده بودم ... ولم کرده بود ... رفته بود پی غزاله اش ... بخاطر همین زن من را له کرده بود ... فکم منقبض شده بود ... حس میکردم که دوست دارم حسام را چنگ بندازم ... با افکارم گلاویز شده بودم که آهنگ قطع شد ... صدای جیغ کر کننده ای فضا را گرفت و صدای خواننده آمد که مردم را به سکوت دعوت میکرد ... 

خواننده : یه لحظه ... یه لحظه ... خانما آقایون ... میدونین الان آقا دوماد به من چی گفت ؟!!!!

مردم داد زدند : چـــــــی گفت ؟!

خواننده با لودگی گفت : خودش به من گفت ...

و دوباره پاسخ از سمت مردم آمد : چی گفت ؟!

خواننده با سرخوشی خواند : من زن عباس نمیشم ... 

و دوباره مردم : چرا نمیشی ؟!

اینبار خواننده ایست داد : نه ! جدی ... یه خبر خیلی خوب رو داد این آقا دوماد گلمون ... 

از بالای سن نگاهی به مردم کرد و ادامه دا : شما میدونستین ما تو جمعمون یه عروس و دوماد داریم ؟!!!

در کمال ناباوری نگاهم رفت سمت غزاله و حسام ... با گفتن این حرف غزاله داد نه چندان یواشی کشید و از گردن حسام آویزان شد ... بهت زده به علی که میخندید نگاه کردم ... یعنی میخواست این را اعلام کند ؟! شیدا هم از من بدتر بود و به علی نگاه میکرد ... 

خواننده ادامه داد : که جشنشونم پس فرداست .... 

طول کشید تا آنالیز کنم حرف خواننده را ! خوب این که من وپارسا بودیم ... 

نگاه خواننده رو من ثابت شد ... 

خواننده از مهمانها سوال کرد : موافقین یه آهنگ لایت بزاریم تا این زوج خوشبخت یه رقص خوشگل برامون بکنن ؟!

دوباره صدای سوت و جیغ به هوا بلند شد ... 

خواننده بلندتر گفت : پس از سارا خانم و آقا پارسا خواهش میکنم مردم رو منتظر نزارین ... 

و ایندفعه در کمال ناباوری به علی که داشت دست میزد و پارسا رو به وسط پیست میکشید خیره شدم !

تا نگاه خیره ام را دید مهربان خنده ای به سمتم پرتاب کرد ... من هم خنده ای از ته دل نثارش کردم ... 

پارسا روبرویم بود ... مردم برایمان دست میزدند .. نورها کم شدند و آهنگ شروع شد ....

سر برگرداندم ... به دنبال پریسا بگردم ... که ببینم او در چه حال است با این سورپرایز دلنشین علی که دیدم ... زنی قرمز پوش بدنبال مردی تقریبا میدود ... نه دلم خنک شد نه ناراحت شدم ... دست پارسا دور کمرم حلقه شد ... باغ غرق سوت و دست بود و من ... در آغوش نامزدم .... مردی که بهش متعهد بودم میرقصیدم ... 

آهنگ که قطع شد ... سر برگرداندم و به حالت تشکر سرم را بالا و پایین کردم رو به جمع !

با دیدن صورت پیرمردی آشنا خنده روی لبانم خشکید ... گونه اش برق میزد ... به دستانش نگاه کردم ... با قدرت بهم کوبیده میشدند ... برای تشویق من ! 

دلم نمیخواست آقای راد رو تو اون حالت ببینم ... میدونستم که بدترین رفتار ممکن رو زمانیکه اومده بود خونمون ... زمانیکه مهمانمان بود ... باهاش کرده بودم اما ! اون موقع شرایط فرق داشت ... خیلی فرق داشت ... الان واقعا تحمل دیدن این صحنه رو نداشتم .... خیره در چشمانش لبخند زدم ... از سر مهربانی ... از سر تشکر... دستانش میان زمین و هوا ، با دیدن لبخندم خشک شد ... بدون اینکه درنگ کنم سرم را برگرداندم و به سمت میز پدر و مادرم روانه شدم ... 

از آن لحظه به بعد دیگر نه غزاله را دیدم ... نه حسام را ! حتی پدر و مادرش را هم ندیدم ... شب که به خانه آمدم ، موقع خواب دیدم که پیغام دارم ... بازش کردم ... حوریه بود ... اول از همه به ساعت پیام نگاه کردم که مال دو ساعت پیش بود ...

محتوایش این بود " سارای عزیزم ، نمیدونی چقدر خوشحال شدم که امشب خوشحالیتو کنار نامزدعزیزت دیدم ... اینکه خوبی و میخندی ...این نهایت آرزوی من برات تا ابدیته ! میدونم که نامزدت لیاقتتو داره ... نشد که ازت خداحافظی کنم واسه همین اس ام دادم تا هم برات آرزوی خوشبختی کنم هم خداحافظی "

آه کشیدم ... دوست نداشتم دوستی مثل حوریه را از دست بدهم . دختر خوبی بود ... دلنشین بود و مهربان ! 

جوابش را همان نصفه شب دادم : حوریه ی عزیزم ازت ممنونم بی نهایت ... منم تا آخر جشن ندیدمت که خداحافظی کنم خدانگهدارت باشه عزیزترین ! 

گوشی را کنار میز توالتم گذاشتم و آرام شروع کردم به در آوردن لباسم ... فکرم درگیر صحنه ی آخری بود که دیدم ... غزاله بدنبال حسام ... 

آدما گاهی اوقات میشینن تو ذهنشون نقشه میکشن ... برای موقعیتای مختلف ... هی با خودشون میگن اگه ببینمش اینطوری میکنم ... اونطوری میکنم ... اما درست وقتی به اون لحظه میرسن که باید عمل کنن بهش جا میزنن ! نه اینکه دست خودشون باشه ! نه ! نمیتونن ! مثل امشب من ... هر نوع برخورد و رفتاری رو تو ذهنم تصور میکردم جز اینی که دیدم ... 

تو آینه به چشمان آرایش شدم خیره شدم ... نمیدانم لبخند بود یا پوزخند ؟ هر چی که بود نشست کنار لبم ! 

" کِی فکر میکردی که دست تو دست پارسا روبروی حسام وایسی و به اخماش نگاه کنی ؟! اصلا فکر میکردی که بتونی اینطور رفتار کنی ؟! آره ؟! "

خودم جواب خودم را میدهم " نه ! واقعا فکر نمیکردم که حتی بتونم جلوی حسام دست تو دست پارسا باشم ! "

صدای دینگ گوشی از جا پراندتم ... نگاهم رفت به ساعت ... 3 صبح بود !!! 

یا پارسا بود یا حوریه !

گوشی را برداشتم ... بدون اینکه نگاهم به شماره باشد به محتویات پیام نگاه کردم " خوشبخت شی "

آمدم بنویسم " مرسی ... ممنون ... ایشاالله توام ازدواج میکنی و خوشبخت ترین زن دنیا میشی " که یک لحظه فقط یک لحظه با دیدن شماره از جا پریدم ... 

احمقانه ترین فکر از ذهنم گذشت که خوب شد اشتباهی جواب ندادم !

نگاهم هنوز به شماره ای بود که چند ماه قبل با اشک از گوشی ام پاک کرده بودم اما ... نمیتوانستم ... هرکار میکردم نمیتوانستم از فکرم هم پاک کنمش ... 

شماره ، شماره ی حسام بود ......!

ز دیدن شماره اش ... پیامش ... جاخوردم ... شوکه شده بودم و داشتم به این فکر میکردم که این آدم ... چطور به خودش اجازه داده بود که به من حتی فکر کند ؟! اصلا چطور روش شده بود ؟! حالا چه برسد به اینکه پیغام هم بدهد و در پیغامش برایم آرزوی خوشبختی کند ؟!!!! اصلا او مگر به فکر خوشبختی من بود ؟!!! او که میدانست چقدر به بودنش ... به حمایتش ... حتی به عزیزم گفتنهایش خو گرفته بودم ... او که میدانست !!!

حس عصبانیت ... بارزترین حسی بود که با تک تک سلولهایم حس میکردم ... خیلی جلوی خودم را گرفتم تا زنگ نزنم و هر چی فحش و ناسزا بود بارش نکنم ... خیلی ... 

نمیدانم چند دقیقه گذشته بود که باز صدای موبایلم بلند شد ! 

نمیدانم ! واقعا نمیدانم چرا آن لحظه فشارم به شدت افت کرده بود و میلرزیدم ... نمیدانم چرا آن پَستو های دلم احساس ترس میکردم ... 

نوشته بود : فهمیدی ؟! برات آرزوی خوشبختی کردم ... 

ابروانم بالا رفت ! 

دوباره با فاصله ی یک دقیقه حتی کمتر دوباره صدای موبایلم بلند شد ... 

" خیلی هم بهم می اومدین !!! "

خشک شده بودم ... از ترس ... حتی نمیتوانستم گردنم را بلند کنم ! آنکه سهل بود !!! حتی نمیتوانستم چشمانم را از روی کلمان بچرخانم !

دوباره صدای گوشی ام آمد " باید ببینمت ... سارا من باید ببینمت "

"باید " را با حروف بزرگ انگلیسی نوشته بود ... خونم به جوش آمد .... همزمان با خونم اشکهایم هم جوش آمدند ...

لعنتی ... دست از سرم برنمیداشت !!!

اینبار با صدای پیغام پریدم " چرا جوابمو نمیدی ؟! میگم باید ببینمت ... من باید ببینمت ... باید ... میفهمی ؟! "

وای ! از شدت عصبانیت گرمم شده بود ... عصبی لبانم را میجویدم ... مزه ی خون در دهانم پیچید ... 

دستانم در اختیارم نبودند ... نبودند ... 

نوشتم برایش : اولا نفهم خودتی آقای محترم ... دوما ممنون بایت دعای خوشبختیت ... مطمئنا خوشبخت میشم چون فکر میکنم با کسی آشنا شدم که لیاقتم رو داره ... سوما من هیچ کاری با شما ندارم که ببینمتون ... لطفا دیگه ... تحت هیچ شرایطی به من اس ام اس ندین ! اصلا مگه شما نامزد نداری ؟!! پس بهش خیانت نکن ! "

نفس نفس میزدم ... گوشی را روی تخت پهن کردم و به سمت دستشویی دویدم ... شیر آب را باز کردم و مشت مشت آب یخ روی صورتم میپاشیدم ! اما ذره ای خنک نمیشدم... نمیشدم ... 

باز آینه جلویم بود ... پلک زدم ... پلک پشت پلک ... 

" که چـــــــــــــــی ؟!! چرا بهم اس ام ای داده بود ؟! چرا اذیتم میکرد ؟!!! چرا ؟! "

اشک آمد ... اشک پشت اشک ... 

صدای نحس گوشی آمد ...

نوشته بود " معلومه ... معلومه که لیاقتتو داره ... اونیکه لیاقت نداشت من بودم ... منِ احمق .... سارا ؟! باهام غریبه نشو ... حالم خوش نیست ... فقط یکبار بزار ببینمت ... باید حرف بزنیم ...

از شدت عصبانیت ناخودآگاه موهایم را کشیدم ... نمیتوانستم جیغ بزنم ... وگرنه آنچنان جیغی از گلویم خارج میشد که به گوش فلک میرسید ... 

نوشتم : نه ! من با شما هیچ حرفی ندارم ... امکان نداره ... نه ! دیگه اس ام اس ندین !

وزیر لب ... درست مثل دیوانه ها زمزمه میکردم " نه ... نه ... نه ... من با تو حرفی ندارم ... نه ... نه ... نه ... "

پاهایم ضرب گرفته بودند ... به خودم آمدم ! لخت بودم ... سریع لباس خواب گشادم را تنم کردم ... اما هنوز گرمم بود ... داشتم آتش میگرفتم ...

" خدا لعنتت کند حسام ... لعنت ... "

به سمت تراس دویدم ... باید هوای آزاد به ریه هایم میریخت ... در تراس را که باز کردم ... پرت که شدم داخل تراس ... چشمم خورد به چراغ روشن عمارت نوروزی ها ! ایستادم ... 

مردی آشنا لبه ی تراسش ایستاده بود ... میتوانستم تشخیص دهم که لیوانی بدست دارد ... چون هر چند لحظه یکبار دستش را به سمت لیوانش میبرد و پایین می آورد ... انگار که یادم آمده باشد ... آن آشنا شوهرم است ... فردا ما رسما زن و شوهر میشویم ... هیچ وقتی نمانده ... او مرد من میشود ! 

صدای موبایل که آمد ... رعشه گرفتم ... نگاه وحست زده ام به اسکرین دوخته شد ... 

پارسا بود ... 

- الو ؟!

صدایش بم شده بود : بیداری چرا ؟!

مِن و مِن کردم ... چه میگفتم ؟! راستش را ؟! نه ... نه امکان ندارد ... 

وای ! بغض خفه ام میکند ... وای ... 

بغضم را همراه آب دهانم قورت میدهم : من ... خواب از سرم پریده .... 

آن لحظه خداروشکر میکردم که کنارم نیست و صورت غرق اشکم را نمیبیند ... 

خدایا ؟! من خیانت کرده بودم ؟!!!!!!

پارسا : خوبی ؟!

اشک گوله گوله میچکد :اوهوم ... 

میبینمش که دست به کمر استاده : سارا ؟! به من راستشو بگو ... داری گریه میکنی ؟!

وای ! خدا ... من چرا اینقدر بی طاقت شده ام ؟!!!

- نه... 

پوف میکند : سارا ؟ میگم راستشو بگو ... تو داری گریه میکنی مگه نه ؟!

دیگر تحمل نمیکنم ... دیگر نمیتوانم ...

دستم را جلوی دهانم میگیرم و زجه میزنم ... خم میشوم ... میشکنم ... 

من خیانت کرده ام ؟!!!

صدایش هراسناک است : سارا ؟! خانمم ؟ توروخدا ... چی شده عزیزم ؟!

تحمل نمیکنم ... احمق میشوم و زمزمه میکنم : فکر کنم بهت خیانت کردم ... 

و چیزی جز هق هقم سکوت شب را نمیشکند ...

مکث کرده ! 

" حتما فکر میکند که چطور دَکَم کند ! " 

نفس نفس میزند ...

خُل شده ام ... زمزمه میکنم : پارسا ؟ بیام اونجا ؟!

حتی خودم هم جا میخورم از خواسته ام ! این وقت شب ؟! یا بهتر است بگویم این وقت صبح ؟!!!!

صدایش می آید : بیا ... الان میام دم درتون !

گریه میکنم هنوزم : نه ! اینجا نه ! من بیام اونجا ...

پارسا : خوب من دارم میام دنبالت دیگه !

میخندم ... به این غیرت ... قلبم میزند ... " من ؟ خیانت ؟ "

تلفن را قطع میکنم ... پیام دارم ... 

حسام است : نکن ! اینکارو نکن با زندگیمون ... فقط یک ساعت ... یعنی تو یک ساعت هم برای من وقت نداری ؟!!!

در اوج عصبی بودن و هول بودن تمرکز خودم رو حفظ میکردم تا مبادا سروصدا کنم و مامانینا بیدار بشن ! مانتویم رو روی لباس خواب نه چندان کلفتم انداختم و یه شال الکی هم برداشتم و راهی حیاط شدم ... اشکهایم هم بی اختیار همینطور میچکید ... وارد حیاط که شدم نفسم را آرام بیرون دادم ... هوا گرگ و میش بود و من داشتم میرفتم پیش نامزدم تا آرامم کند ... یا شاید هم اعتراف کنم به خیانتی که خودم هم اطمینان از خیانت بودنش ندارم !!!

در حساط را که باز کردم قامت مردی در مقابل دیدگان تارم نقش بست ... خودش بود ... تا دم در آمده بود ... تا مرا دید جلو آمد و با ناباوری به چشمهای خیس و صورت اشکی ام خیره شد ! دستش را بلند کرد ... به سمت صورتم آورد ... اما من مجال ندادم ... دستش را گرفتم و با التماس گفتم : بریم یه جای آروم ... خواهش میکنم ...

نفسش را بیرون داد ... با حرص ... چشمان سبزش برق میزد ... دستم را در دستش گرفت و به سمت عمارتشان رفتیم ...

آرام در را بست و رو کرد به من ... 

- بریم تو آلاچیق ؟!

نگاهی سرتا پایی بهم کرد : نه ! میریم تو اتاق !

باز لحنم ملتمس شد : نه ! تورو خدا ... نمیخوام کسی بفهمه ! توروخدا ... 

لحنش را محکم کرد : میریم تو اتاق یعنی میریم تو اتاق ! با این لباس یه دقیقه دیگه بیرون باشی سینه پهلو میکنی !

تازه یاد لباسم افتادم ... یه پیراهن سفید نازک که فقط مناسب خواب بود !!!

مانتویم را دور خودم پیچیدم و در حالیکه دندانهایم به وضوح روی هم میخورد گفتم : نه ! سردم نیست ! 

پوزخندی زد ... دستش را دور شانه ام انداخت و مرا به سمت در عمارت برد و با ممهربانی تمام زیر گوشم زمزمه کرد : یه دختر خوب ... روی حرف شوهرش حرف نمیزنه ...

و بعد زیر چشمی نگاهم کرد ... داشتم نگاهش میکردم .. خندید و گفت : مگه نه ؟!

نگران بودم : اگه بابایینا بفهمن ؟!!!

آرام پلک زد : تو به اونجاهاش فکر نکن !

سرم را زیرانداختم ... لابد چیزی میدانست که اینطور میگفت ... لابد خودش میدانست چه چیزی بگوید !!

به سمت پله ها روانه ام کرد ... 

نگاهش کردم : کجا میریم ؟!

آرام طوریکه صدایش بالا نباشد گفت : یا اتاق من ! یا کتابخونه ... کجا راحت تری ؟!

چه سوال سختی !؟ اتاق که ممنوع بود ... کتابخانه هم راحت نبود ... گزینه ی سومی هم که وجود نداشت !دودل بودم که بگویم برویم کتابخانه و ناراحت شود ... بهانه بگیرد که به من اطمینان نداری ... واقعا خودم هم نمیدانم چرا اینقدر به او اطمینان داشتم ... بدون اینکه چیزی ازش ببینم ... اطمینان داشتم ... صددرصد اطمینان داشتم ... 

بی آنکه بخواهم دهانم باز شد : نمیدونم ... هرجا راحت تری ...

کمی این پا و اون پا کرد : ببین ؟! من میگم بریم اتاق ... راحت تره ! البته اگر موافقی و مشکلی نداری ...

مشکل ؟! تو این وضعیت با هیچ چیز مشکل نداشتم ... 

بی آنکه حرفی بزنم به سمت اتاقش رفتم ... اشکهایم باز جاری شده بودند ... 

اتاقش نور کمی داشت ... فقط آباژور را روشن گذاشته بود ... نگاهم به تخت یک نفره ی بزرگش رفت ... راحت دو نفر رویش جا میشدند ... رفتم و نشستم رویش ... سرش را که برگرداند ... اشکهایم را که دید ... نفسی عمیق کشید ... کاپشن ورزشی اش را در آورد و روبرویم نشست ... 

بهم ریخته گفت : دلیل این اشکا چیه ؟!

من گریه میکردم ...

با کاپشنش بازی میکرد : اون حرفا معنیش چی بود ؟!

باز گریه میکردم ...

نگاهم کرد : توضیح میخوام ازت ...

و من همچنان گریه میکردم ... 

سرش را جلو آورد ... به وضوح میدیدم که پارسای همیشگی میرود و یک پارسای خشک و جدی جایگزینش میشود ... میدیدم ... 

پارسا : جواب من این اشکا نیست ... 

عقب تر رفت : من وای میستم گریه هاتو بکنی اما بعد توضیح میخوام ... توضیحی که قانعم کنه !

دیگر طاقت نیاوردم ... حس اینکه اورا هم از دست بدهم بغض شد و چسبید بیخ گلویم ... طاقتم طاق شد ... خودم را روی سینه اش ولو کردم و زار زدم ... خسته بودم ... خسته از همه چیز ... اعتماد نداشتم به هیچ کس ... مدام دلم میلرزید ... مدام افسرده بودم ... نزدیک هفت سال بود که من افسرده بودم ... خوشیهایم طولانی نبود ... تازه فکر میکردم زندگی ام عوض شده ... پارسا فرق دارد با هر کسی که دیده ام ... واقعا هم همینطور است ... و فکر اینکه اینطور باهام رفتار کند روانی ام میکرد .... طول کشید تا دستانش دورم حلقه شد ... طول کشید تا موهایم را نوازش کرد ... دهانم را به سینه اش چسباندم ... از ترس بیرون رفتن صدایم ... 

طول کشید تا زمزمه های آرامش بخشش را بشنوم : شیـــــش ! آروم باش ... گریه کن ... گریه کن تا تخلیه شی ... سبک شی ... 

و هینطور نوازشم میکرد ... 

زار میزدم ... میان گریه گفتم : نمیخوام ... نمی ... خوام ...

سرش را نزدیک گوشم آورد : چی نمیخوای ؟!

- نمی ... خوام ... از ... دستت ... بدم ... 

و دوباره شدت گریه ام بیشتر شد ... بوسه اش روی سرم را که حس کردم ... خون در رگهایم نرمال تر جاری شد ... نفسم راحت تر بالا آمد ... 

آرام از خودش جدایم کرد ... بلند شد و در تراسش را باز کرد ... باد ملایمی داخل آمد اما من به خودم لرزیدم ... به سمتم آمد و کاپشنش را بالا گرفت ...

پارسا : پاشو مانتوتو در بیار ... اینو بپوش ... 

نگاهم به کاپشن بود ... 

پارسا : اینطوری نگاه نکن الان سرما میخوری ... پس فردا نامزدیته ! 

ته دلم گرم شد ... پس نمیخواست زیر قرارمان بزند !

پارسا کاپشن را تکان داد : سارا جان ؟! پاشو خانمم ... برو دست و صورتتو آب بزن بیا صحبت میکنیم ...

آرام بلند شدم ... مانتویم را در آوردم و کاپشنش را پوشیدم ... قبل از اینکه به سمت دستشویی بروم ... موبایل را برداشتم و اس ام اس های حسام را آوردم .... نگاهم میکرد ... موبایل را به سمتش گرفتم ...

- اینارو بخون تا برگردم ... از طرف حسامه ! برادر حوریه ... 

سرم را زیر انداختم : ازم ناراحت نشو که بهت نگفتم ... نمیخواستم اون تیکه از زندگیم اصلا یاد آوریم شه ... میخواستم با فراموش کردنش انکارش کنم ... اما دیدم که نمیشه ... بهتره الان بدونی ... تا هر تصمیمی که صلاح میدونی بگیری ... حسام قرار بود داماد خونوادمون بشه ... اما پشیمون شد ... عاشق دختر عموش بود ... همونیکه امروز دیدیش ... خانم قرمزه ... بیا اینارو بخون ... نمیدونم خیانت کردم یا نه ! به روح سالار قصدشو نداشتم ... اما فکر میکنم با جواب دادن بهش خیانت کردم ... اینا رو خوب بخون ... 

و بدون نیم نگاهی به سمت دستشویی رفتم ... روبروی آینه که ایستادم خودم را نشناختم ... دختری زرد رنگ ... با چشمانی که از فرط گریه قرمز شده و ریمل هایی که به مناسبت عروسی زده بوده خوب نشسته و حالا تا روی لپ هاش سیاهه ! 

نفس کم آوردم ... دستانم را پراز آب کردم و پاشیدم به روم ... حس کردم که اون چندتا کلمه حرف باری از رو دوشم برداشته ... عمدا طول دادم ... شاید یک ربع ... شایدم ده دقیقه ... از دستشویی که اومدم بیرون ... پارسا داخل تراس با یک لیوان در دستش ایستاده بود ... گوشیم روی تخت بود و قلبم ... دیوانه وار شورع به زدن کرد ... 

آرام صدایش کردم : پارسا ... 

با احتیاط قدم برداشتم ... 

به سمتم برگشت ... میخندید !!!!!!!! 

پارسا : حالت بهتر شد ؟! 

نگاهم از لیوان آب پرتقالی که دستش بود گرفته و شد تا چشمانش بالا آمد ... 

نزدیک شد ... لیوان دیگری روی میز عسلی کنار تختش بود ... برش داشت ... به سمتم گرفتش ... 

پارسا : بیا ... 

مردد نگاهش کردم : اس ام اسا رو خوندی ؟!

لبخند زد ... لبخندی واقعی ... نه پوزخند بود نه چیزی دیگر ...

پارسا : نــــه !!!

چشمانم گرد شد ... قدمی به عقب رفتم : چرا ؟! تو باید بخونیشون ... باید ... باید بخونی تا ببینی من خیانت نکردم ...

ملتمس شدم : توروخدا بخون ... 

لیوان ها را روی عسلی گذاشت ... آرام بود ... میخندید ... دستانش را قاب صورتم کرد ... نزدیکم شد ... نزدیکتر ... چشمانم را بستم ... بوسه ای آرام روی پیشانی ام نهاد ... عقب رفت ... چشمانم از تعجب گرد بود ... 

پارسا : من اینقدر به تو اطمینان دارم که نخونم هم واسم مهم نیست ...

پریدم وسط حرفش : اما تو ازم توضیح خواستی ...

خندید : ولا توضیحتو دادی ... دوما ! آدما بعضی موقع ها عصبی میشن .... فشار روشونه ... نمیفهمن چی میگن ... منم اون موقع اینطوری بودم ... شما ببخش ... 

وای وای وای ... خدا ... داشتم رسما روانی میشدم ... این مرد ... واقعا مرد بود !!! 

یک لحظه حس کردم که دلم برایش میرود ... ضعف کردم از دیدن قد و بالایش ... دستم را دور کمرش انداختم ... او هم همینطور ... سرم را روی سینه اش گذاشتم و طوری که بشنود ... طوریکه همه بشنوند گفتم : خیلی دوست دارم ... 

و مطمئن بودم که دوستش دارم ... از ته قلب ... 

بوسه ای روی موهایم زد ... خندیدم ... آرام گفتم : آب پرتقالم و بده ... دیگه صبح شده ... 

خندید ... سرش را پایین آورد و بوسه ای محکم از لپم کرد ...

چقدر زود حالت یه آدم میتونه برگرده ... چقدر زودیه آدم میتونه از این رو به اون رو بشه ... و مطمئنا پارسا تو این تغییر حال من خیلی دخیل بود ... اصلا همش به خاطر وجود پارسا بود ...

هراسون رو کردم بهش : پارسا ؟ ساعت پنجه ... من چیکار کنم الان ؟!

خیلی ریلکس گفت : اینجا میمونی دیگه ؟!

چشمانم را گرد کردم : همینم مونده ... عقد نکرده بمونم خونه پسر مردم ؟!!!

خندید ... از ته دل ... 

پارسا : فکر اونجاشم کردم .... از پس فردا که هر شب اینجا خوابیدی بهت نشون میدم چی به چیه !!!

متوجه اشاره اش به تخت نشدم ... اومدم جوابش را بدهم که یهو دوزاریم افتاد ... تا گردن سرخ شدم و لال ! اَی بچه پررو !!!

به سمت در اتاق رفت ... بازویش را گرفتم : کجا ؟!

اشاره کرد که همراهش برود ...

پاورچین پاورچین وارد راهرو شد و به سمت اتاق حوریه به راه افتاد ... من هم دنبالش ... آهسته در را باز کرد و دوتایی وارد اتاق شدیم ... 

حوریه طاق باز ... روی تخت خوابیده بود ... دهانش نیمه باز بود و موهایش پریشان ... هفت پادشاه را خواب میدید ... 

خندیدم با استایل خوابیدنش ... به پارسا نگاه کردم که آرام آرام لیوان آبی پر کرد و رفت بالا سرش ... اول فکر کردم که میخواد آب رو روی سرش بریزه اما بعد دیدم نشست کنارش و آروم صداش زد ...

پارسا : پری ؟! پریسا ؟! پری ؟!

بیدار نمیشد ...

دستش را روی بازویش گذاشت و اینبار کمی تکانش داد : پری ؟! پریسا ؟!

خوشبختانه آرام چشمانش را باز کرد خیالم راحت شده بود که آروم بیدارش کردیم که یهو با دیدن پارسا سیخ نشست رو تخت و تند تند میپرسید : چی شده ؟! چرا اومدی اینجا ؟! چی شده ؟! مامان کو ؟! 

پارسا لیوان آب را به سمتش گرفت : هیچی نیست ... آروم باش ... هیچی نشده ... اینو بخور ... 

شرمنده شدم ... این کارها به خاطر من بود ... سرم را زیر گرفتم ...

نگاه پریسا که به من افتاد با صدای نسبتا بلندی گفت : وای خدای من ! این کیه ؟!

سرم را بالا گرفتم که با دیدنم خواب از سرش پرید و شروع کرد دید زدن من و پارسا ... صد بار لباسم را از بالا تا پایین دید ... 

یهو با لحن با مزه ای گفت : چیکار کردین شما دوتا ؟!

من دیگه نتونستم خندم رو کنترل کنم و پررو پررو زدم زیر خنده ... پارسا هم همراهم شده بود ...

پرسا : درد ! بگین ببینم چه دست گلی آب دادین ؟! 

دوباره شروع کرد دید زدن و وارسی کردنم ... 

پارسا که دید کار به جاهای باریک میکشه گفت : درست حرف بزن ! هیچی نشده ... سارا دلش گرفته بود اومده بود پیشم ... اما الان دیگه نمیشه بره خونه ... اینجا میخوابه ... پیش تو ... فردا هم میگی که تو گفتی بیاد پیشت ... اُکی ؟!

موزیانه نگاهمان کرد : حالا ببینم دلشو باز کردی خان داداش ؟!

سرخ شدم ... خاک بر سرت پریسا ... 

پارسا یه دونه روی پای خواهرش زد و با اخم گفت : چرند نگو

رو کرد به من : نگران نباش ... صبح هم ساعت کوک میکنم ساعت هفت ... به مامانت اس ام اس میدم که اینجایی ! خوبه ؟!

تازه یادم افتاد که موبایلم را اتاق پارسا جا گذاشته ام ... اما دیگر چه اهمیتی داشت !؟؟؟؟؟ هیچ ... پارسا را داشتم و غم به دلم نمی آمد ...

لبخند زدم : مرسی ... ممنون ... برو بخواب ... خستت کردم ... 

صدای پوزخند پریسا بهم فهماند که چه سوتی بدی دادم !

نگاه چپ چپ پارسا ... پوزخندش را در نطفه خفه کرد ... بعد از رفتن پارسا درست مثل بچه های تخس رفتم زیر پتو و انگار نه انگار که چیزی شده ... چشمانم را بستم ... چند دقیقه گذشت و دیدم از جانب پریسا تکانی حس نکردم ... چشمانم را باز کردم که دیدم زل زده به من ...

- هان ؟! میخوام بخوابما !!!

پریسا : خان داداشم بند و آب داد !؟؟!!!؟؟؟!!

با این حرف شلیک خنده یمان به هوا رفت و به قول معروف حالا نخند کی بخند !!!

البته تو جیهش کردم که اتفاقی نیفتاده و فقط یه درد و دل ساده بود ... بعد از نیم ساعت هر دو به خواب عمیقی فرو رفتیم ... اینبار لبخند به لب به فردا سلام میدادم ... نه با دید بد !!!

با حس نوازش دستی روی بازوانم خواب از چشمانم رفت ... به سختی لای چشمانم را باز کردم ... پارسا کنارم روی تخت نشسته بود ... پاهایش را دراز کرده بود و بالا تنه اش را به تاج تخت چسبانده بود ... اصلا حواسش نه پی من بود نه پی دستش که نوازشگونه روی بازویم کشیده میشد ... نگاه خیره اش به آسمان بود ... جابجا شدم ... نگاهش را گرفت ... به سمت من سوق داد ... 

لبخندش انرژِ مضائفی بهم داد : ساعت خواب خانم !

کش و قوسی به خودم دادم : ساعت چنده ؟!

با خنده گفت : دو !!!! 

چشمانم به یکباره باز شد : دو ؟!!!!!!!!!

و بعد ادامه دادم : تو چرا اینقدر زود بیدار شدی ؟!

رویش را برگرداند ... دوباره بازی دستش روی بازوانم شروع شده بود : من دوازده اینا بود دیگه بیدار شدم !

- وای ! دیشب خیلی باحال بود ... 

با خودم خندیدم ... دباره رو کردم به پارسا : پریسای احمقو دیشب دیدی ؟!

او هم خندید :بیچاره ترسیده بود !

خنده ام به قهقهه تبدیل شد : وای خیلی با مزه بود ... 

یکهو با یادآوری قضایای دیشب انگاری که عقلم سر جایش بیاید پرسیدم : به مامانم گفتی راستی ؟!!!!

رو کرد بهم : آره ... ساعت نه با گوشیت از طرف خودت اس ام اس دادم ....

از روی تخت بلند شدم و به سمت دستشویی رفتم : خوب کاری کردی ... 

دستم به دستگیره نرسیده بود که با صدای پارسا مغزم ایست کرد : یه آقایی هم زنگ زد به نام راد !

نمیتوانستم برگردم ... همانطور با صدایی لرزان گفتم : خوب ؟!

ادامه داد : گفت بهت بگم لطفا امروز بهش زنگ بزنی ... یا ببینتت ... کار واجبی داره ... 

عصبی شدم ... حسام پدرش را جلو انداخته بود ...

- من کارس با ایشون ندارم .... 

پارسا : خواهش کرد ... 

شل شدم ... وا دادم ... پیرمرد به خاطر پسرش خواهش کرده بود ... 

مستاصل برگشتم ... در چشمانم که سردرگمی ام را دید صدایش آمد : چی شده سارا ؟! 

دستانم را دو طرفم آویزان کردم و با من و من گفتم : آقای راد پدر حسامه !

هراسان منتظر دیدن ری اکشنش بودم ... از روی تخت بلند شد ... به سمتم آمد ... دستانش در جیب شلوار ورزشی اش بود ... 

پارسا : خوب برو ببین چی میگه ... ممکنه صحبتاش واجب باشه ...

کلافه شدم از این همه خونسردی اش : آخه چه واجبی پارسا ؟! یعنی تو واقعا حدس نمیزنی چی میخواد بگه ؟!!!!

نفس عمیقی کشید : نه من هیچ حدسی نمیزنم ... اما خیلی خواهش کرد ... بد نیست نیم ساعت بری ببینی چی میگه !

کلافه بودم ... کلافه تر شدم ... آخه میرفتم روبروی پدر حسام مینشستم و چه میگفتم !؟!؟!؟ 

اینقدر سردرگم بودم که حتی نتوانستم جواب پارسا را بدهم ... سرم را پایین انداختم و وارد دستشویی شدم ... چند مشت آب یخ حالم را بهتر کرد ... بیرون که آمدم ... پارسا سر کمد پریسا بود ... متعجب نگاهش کردم ...

پارسا : میخوای بیاد موهاتو بکنه که رفتی سر کمدش ؟!!

خندید : نه دارم واسه تو لباس پیدا میکنم ... دیگه باید ناهار بخوری !!!

راست میگفت ! با لباس خواب که نمیشد پایین بروم !!! یه بلوز و یه شلوار کنفی راحت را پوشیدم موهایم رو هم از بالا جمع کردم ... به سمت پارسا برگشتم : خوب شدم ؟!

خندید و نگاهم کرد : تو همیشه خوبی !

انگشت اشاره ام را به سمتش گرفتم : پاچه خوار !!

متعجب نگاهم کرد : چی ؟!!!

دوباره تکرار کردم : پاچه خوار !

متعجب تر شد : فحش دادی ؟!

هم خنده ام گرفت هم تعجب کردم : پاچه خوار یعنی اینکه الکی از کسی تعریف کردن واسه راه افتادن کار ...

کمی به سمتش دولا شدم و مثل معلمها گفتم : متوجه شدی پسرم ؟!!!

باز بلندتر خندید : الان شما کدوم کار منو میخوای را بندازی ؟!

قیافه ی حق به جانبی گرفتم : وا ! همینکه میخوام زنت بشم دیگه ...

اینبار خنده اش را نتوانست کنترل کند و بلند زد زیر خنده ... به طرف در رفتم ... بازویم را گرفت ... متعجب به طرفش برگشتم ... 

نگاهم کرد ... مستقیم : برو ببین پیرمرد چی میگه ... خواهش کرد ... 

نفسم را محکم از دماغم بیرون دادم ... دلم نمیخواست بروم ... اما ... 

- باشه ... چشم ... 

خندید و بازویم راول کرد : چشمت بی بلا !

جفتی به سمت میز ناهار خوری روانه شدیم ...

تا لحظه ی آخر که زنگ بزنم و قرار را بگذارم به نرفتن فکر میکردم ... هر لحظه که میخواستم حرفی بزنم و بگویم که نمیروم ... پارسا با خوش اخلاقی ... مهربونی نظرم را عوض میکرد... و من در آخر تسلیم خواسته اش شدم ... به شرطی که او خودش مرا ببرد ! 

تمام طول مسیر به این فکر میکردم که چه چیزی میخواهم بشنوم ؟! چه چیزی میخواهم بگویم ؟! اصلا توان دارم که همانجا جواب درست و حسابی بدهم ؟! 

وقتی که رسیدیم ... بی دلیل و به وضوح فشارم افتاده بود و من به مغزم فشار می آوردم که دقیقا برای چه ؟!!!!

قرارمون توی یه پارک بود ... من اینطور خواسته بودم ... اینطوری اگر هم عرصه بهم تنگ میشد و میخواستم از آن موقعیت فرار کنم راحت تر بودم ... از ماشین که پیاده شدم برای اطمینان خاطر از حضور پارسا برگشتم ... نگاهم میکرد ... تا مرا متوجه خود دید ... لبخند اطمینان بخشی زد و گفت : من همینجام ... آروم باش و به حرفاشون گوش بده ...

نمیدونم چرا کلامم نیش دار شد ... شاید بخاطر استرسی بود که داشتم میکشیدم : من نمیخواستم بیامـــــــا ! تو گفتی !

خندید : خیلی خوب ! هر چی شد ... پای من ... 

صدای موبایلم بلند شد ... آقای دکتر بود ... جواب دادم و محلی که قرار داشتم رو بهشون گفتم ... گفت که همونجا وایسم تا بیان دنبالم ... ایستاده بودم و منتظر ... کمی دورتر از ماشین ... سرم هم پایین بود و داشتم فکر میکردم .... همینطور که سرم پایین بود متوجه توقف یک جفت کفش مشکی جلوی روم شدم ... سرم را بالا آوردم ... اولین چیزی که دیدم دو تا چشم پراز غم بود ... چشمانش در صورتم دو دو زد ... آرام و با طمانینه سلام دادم ... 

صدایش را صاف کرد : سلام دخترم ... وقتتم گرفتم ...

- نه خواهش میکنم ... من آمادم ... 

به داخل پارک نگاهی انداخت : بریم رو اون نیمکت بشینیم ... 

بدون اینکه به نیمکت نگاه کنم پشت سرش راه افتادم ... نیم نگاهی به پارسا کردم ... سرش را به صندلی تکیه داده بود و چشمانش را بسته بود ... 

.....................................

از این سکوت مسخره که داشت کم کم به ده دقیقه میرسید هم کلاه هم خسته شده بودم ... اما چه کنم ؟! بزرگتر بود و احترامش واجب ... از طرفی ... یاد آن روزهایی افتادم که چطور پدرانه به پای درد و دل هایم نشست ... به پای قصه هایم ... اشک هایم ... چطور رفتارهای هیستیریک و غیرقابل پیش بینی ام را تحمل میکرد ... و یاد رفتار خودم افتادم ... آخرین بار ... زمانیکه به منزلمان آمده بود... شرمسار شدم ... سرم را زیر انداختم ... خدایا من چه کرده بودم ؟!!!

بالاخره بعد از مدتی سکوت صدای آرامبخشش آمد ... هنوز هم این صدا آرامم میکرد ... لبخند محوی روی لبش بود .... 

دکتر : بسلامتی فردا عقدته نه دخترم ؟!

سرم را زیرانداختم : بله ... اگه خدا بخواد ... 

بی مقدمه و بدون هیچ آمادی سازی قبلی گفت : دوسش داری ؟!

گیج نگاهش کردم .... زل زد بهم ...

دکتر : میخوام بدونم دوسش داری یا برای فراموش کردن پسرم بهش جواب مثبت دادی ؟!

و من باز گیج نگاهش کردم ... نمیتوانستم حرفها را ... کلمه ها را کنار هم قرار دهم ... نمیتوانستم ... 

ادامه داد : بنظر پسر خیلی خوبی میاد ... ما پیشت رو سیاه بودیم دخترم ... با همه ی وجودم آرزو میکنم این مرد جوون خوشبختت کنه ...

نگاهم بی اختیار به سمت جایی رفت که ماشین پارسا پارک بود ... کمی دورتر از نیمکتی که ما نشسته بودیم ... از اینحا فقط قسمت عقب ماشین معلوم بود ... 

صدای خش دار پیرمزد در گوشم طنین انداخت : اون روز که اومدم خونتون ... میخواستم حلالیت بخوام ... کوتاهی از من هم بود ... اما با دیدن حال و روزت ... با دیدن اون سارایی که هیچی ازش نمونده بود ... همه ی دنیا رو سرم آوار شد ... پیش خودم گفتم واقعا رواست که خلالیت بگیرم ؟! دنیاتو خراب کرده بودیم ... با اینکه میدونستم چقدر روحت ضربه خورده ... چقدر این شوک برا خظرناکه ... اما ... 

اینجا که رسید ... دستانش را در هم قفل کرد ... سرش را پایین گرفت و تکان داد : نمیدونم ... دهنم ... ذهنم ... دست و پاهام قفل شده بود وقتی که از خونتون زدم بیرون ... فقط گوشی رو برداشتم و شماره ی حسام رو گرفتم ... منی که به بچم از گل کمتر نگفته بودم ... منی که تا حالا تُن صدام بالا نرفته بود داد میزدم و تهدیدش میکردم ... 

مستقیم نگاهم کرد : با دیدنت تو اون وضعیت دوست داشتم بمیرم سارا جان ... 

چشمانش قرمز شده بود ... نم داشت ... تر بود ... قلبم ! دیوانه وار میکوبید ... خدایا دوست ندارم این مرد اینطور شرمنده باشه ... نزار ... 

دوباره صدای پراز بغضش را شنیدم : تا یک هفته تو کما بودم ... از علی یک بند سراغت رو میگرفتم ... علی هم تا یک جایی میتونست کمک کنه ... تا یه جایی ازت خبر داشت ... 

و به یکباره حرفش را عوض کرد : من حتی نامزدی پسرم هم نرفتم ... نمیتونستم که برم ... هنوز هم برام سواله که چرا حسام اینکارو کرد ... 

رو کرد بهم و با عاجزانه ترین لحن ممکن گفت : خدا شاهده حسام همه ی مارو تو کار انجام شده قرار داد ... 

اشک از چشمانش چکید قلب من صد تیکه شد ... صدا راه خودش را پیدا کرد و بالاخره از اعماق حنجره ام بیرون آمد ...

- توروخدا ... گریه نکنین ... الان دیگه همه چیز تموم شده ... همه پسر شما سر زندگیشه ... هم من ... فردا عقد میکنم و دیگه نه سارایی تو زندگی حسامه نه حسامی تو زندگی سارا !

پیرمزد به روبرو خیره شد : اما زندگی پسر من اصلا خوب نیست ... همون یک ماه بود ... تب زودگذر بود ... نمیفهمید که داره چیکار میکنه ... غزاله دختر برادر منه ! اما آدمه ... 

نگاهم دوخته شد به لبهایش : حسام از دیشب حسابی بهم ریخته ... خودش رو تو اتاق حبس کرده ... 

چند دقیقه سکوت کرد و گفت : خونش داره ویروون میشه ... 

به سمتم چرخید : ببخشش دخترم ... تورو روح برادرت ببخش ... پاره ی تنمه ... طاقت دیدن حال خرابشو ندارم ... ببخشش دخترم ... نزار یه پدر التماس کنه ... تا تو نیخشی هیچی درست نمیشه ... 

پریدم میان حرفش ... نزاشتم ادامه دهد ... 

- آقای دکتر ... خواهش میکنم ... اینطوری نگین ... خواهش میکنم ... من از خودم متنفر میشم وقتی اینطوری میگین ... من بخشیدم ... حلال کردم ... توروخدا نگین اینطوری ...

کمی مکث کردم ... بغض بیخ گلویم بود ... قورتش دادم ... 

- عوضش برام دعای خیر بکنین ... به خدا بسپارینم ... 

سرش را به یکباره بلند کرد ... دستانش میلرزید ... به وضوح ... 

همان دستان لرزانش را روی دستانم گذاشت ... صدایش بیشتر میلرزید : دخترم ؟! با اینکه شرمنده ی روتم ... با اینکه روم سیاهه جلوت .... آرزوم برات جز خنده چیز دیگه ای نیست ... خوشبختیت جزء دعاهای شبانمه ... همیشه روی من مثل یه حامی میتونی حساب کنی ... تورو مثل خوریم دوست دارم .... 

حالا صورت من هم غرق اشک بود .... شانسی که آورده بودیم این بود که رفت و آمد کمی اون اطراف بود ... همونطور که غرق این فکر بودم که واقعا بخشیدمشون ... واقعا ازشون گذشتم ... یکهو با صدای آشنای حسام یخ بستم ... 

چشمانم از تعجب بازم را به دکتر بستم ... زیر لب زمزمه کردم : مگه قرار نبود تنها بیاین ؟!!!

پیرمرد بدتر از من ، منگ شده به صحنه ی نزدیک شدن حسام خیره شده و اصلا صدای من را نمیشنود ...همانطور که نگاهم به چشمان درشت شده ی دکتر است از جایم بلند میشوم ... آرام ... نباید آنجا بمانم ... تنها فکری که در مغزم رژه میرود این است که " نکنه پارسا بیاد و حسام رو ببینه و فکر کنه که بهش دروغ گفتم " نه ! آخه چه دروغی ؟! حتی زمانیکه با آقای راد حرف میزدم و ازش خواستم که تنها بیاد پارسا کنارم بود ... با لبخند ...داشت بهم اطمینان میداد که کارم درسته ... 

نگاه هراسانم به جایی که ماشین پارک بود رفت ... هنوز هم همانجا بود ... قدم اول را به سمت ماشین برنداشته بودم که با فشار دستی دور بازوانم متوقف شدم ... برگشتم ... حسام بود ... چشمان مشکی اش قرمز بود ... به خون نشسته بود ... نگاهم به دستانش رفت ... به شدت دستم را کشیدم و زیر لب غریدم : دست به من نزن !

صدایش میلرزید : وایسا ... سارا خواهش میکنم ... باید باهات حرف بزنم ... 

کیفم را محکم به سینه ام چسباندم ... فکرم را به زبان آوردم : نه ! من نمیتونم باهات حرف بزنم !!!

نگاهش خیره شد ... زمزمه اش را شنیدم : اما سارا !؟ من و تو با هم کم خاطره نداریم ... من و تو ...

سکوت کرد ... سکوت کرد و دوباره خیره شد تو چشمانم .... سرم را پایین گرفتم دوست نداشتم که نگاهش کنم ...

صدای آقای راد آمد : اذیتش نکن پســـــر!

حسام دستش را به نشانه ی سکوت بالا آورد : خواهش میکنم بابا !

و ادامه داد : سارا من و تو قرار بود ازدواج کنیم... 

قلبم لرزید ... قرار بود .... تو بهمش زدی حسام .... تو زدی زیر همه ی آرزوها و رویاهام ... تو خرابشون کردی ...

ازش فاصله گرفتم ... عقب عقب قدم برداشتم ... 

- قرار بود حسام ... اما الان دیگه قرار نیست ... الان دیگه همه چیز فرق کرده ... همه چیز ... 

به سمتم آمد : سارا ؟ من ... من نمیدونم چی شد که اینکارو کردم ... نمیدونم ... اصلا نمیفهمم ...

صورتم را چین دادم : پس تو همین نفهمی خودت بمون و زندگی من رو خراب نکن !

لحنش لجوج شده بود : اما تو اون مرتیکه رو دوست نداری ... تو اونو دوست نداری ... 

اشک داشت راه خودش رو پیدا میکرد ... قلبم محکم میزد و من عجیب احساس درماندگی میکردم ... 

- اون مرتیکه اسم داره ... یاد بگیر دیگه با اسمش صداش کنی ... پارسا ... فهمیدی ؟ اون الان شوهر منه ... کسی که واقعا دوسم داره ... کسی که درکم میکنه ...

بلندتر گفتم : کسی که نامرد نیست .... کسی که وقتی پیش منه فکرش جای دیگه نیست ... 

و آرومتر ... درمانده تر گفتم : کسی که نارو زدن بلد نیست ... کسی که له کردن هم بلد نیست ... 

اشکهایم را با پشت دست پاک کردم : برو پی زندگیت ... برو دست زنتو بگیر ... برو و مرد باش .... میفهمی ؟ مرد !!! 

نفسم بریده بود ... فشار زیادی رو وارد میشد ... ریزش عرق رو زیر مانتوم حس میکردم ... به خودم رجوع کردم ... به خود سارا ... روراست شدم با خودم ... 

حسام برایم عزیز بود اما نه مثل گذشته ها ... حسام را به عنوان یک خاطره محترم میدانستم ... همین و بس ... الان مرد من ... کس دیگری بود ... کسی که مطمئن بودم دوستش داشتم ... من پارسا را دوست داشتم و اینقدر از این موضوع مطمئن بودم که جایی برای فکر کردن نمیدیدم ... 

صدای فریاد حسام آمد : تو چشمام نگاه کن و بگو که دوسش داری ... بگو که فراموشم کردی ... بگو ...

یکباره داد زد : دِ بگو لعنتی !

کش دادن این موضوع .. ایستادنم اینجا و بحث با حسام هیچ فایده ای نداشت ... فقط و فقط اعصابم را خرد میکرد .. اعصاب نداشته ام را ... 

تصمیمم را گرفتم ... باید اینکار را میکردم .... باید ... 

چند قدم به سمتش رفتم ... چشمانش دیگر به اغما نمیبردتم ... در دلم برایش تاسف خوردم ... " حسام ... خودت عامل این همه بی تفاوتی هستی .. " 

و به یادم آمد روزی او شاهزاده ی قلبم بود ... روی برای او قلبم به صدا در می آمد و روزی به یاد همین چشمها شب را صبح میکردم ... 

علی رغم میل باطنی خیره شدم در چشمانش ... 

آرام و شمرده ... یک بار برای همیشه زمزمه کردم : حسام ؟ به خودت بیا ... اون روزها دیگه تموم شده ... رفت ... دیگه نمی آد ...از او عشق آتشینم حالا حتی خاکستر هم نمونده ... 

انگشت اشاره ام را به سمتش گرفتم : میدونی چرا ؟! چون خودت باعث شدی ... خودت از اول هم نمیدونستی چی میخوای ... میبینی منو ؟ من دیگه او سارای ضعیف نیستم ... اینقدر قوی شدم که تو روت وایستم و بگم " آقای محترم ... شما فقط یه رهگذر بودی ... همین و بس "

غقب رفتم ... سینه ام را سپر کردم ... 

ادامه دادم : میخوای چیو بشنوی ؟ اینکه پارسا رو دوست دارم یا نه !؟؟ 

بلندتر گفتم : آره ... من دوسش دارم ... از ته دلم دوسش دارم ... اینقدر که قبول کردم بشه مرد زندگیم ... شریک زندگیم ... آرامشی که تو کلامش بهم میده رو با دنیا عوض نمیکنم ... حسام ؟! تو او دورانِ بدی که تو برام ساختی ... این پارسا بود که به دادم رسید ... الان اینقدر واسم عزیزه که تو چشمات زل بزنم و بگم " پارسا همه چیزمه " 

چشمانش سرد سرد بود ... زل زده بود بهم و پلک هم نمیزد .... چند قدم عقب تر هم آقای راد بود ... درست نمیدیدمش ... اما همش دستش را روی چشمانش میکشید ... دوباره قلبم به درد آمد ... نگاهم را از پیرمرد گرفتم و به حسام دوختم : حالا هم برو سراغ نامزدت ... من از غزاله متنفر بودم اما اونم دختره ... آرزو داره ... لااقل آرزوهای اون یه نفرو خراب نکن ... یادت نره چی گفتم ... مرد باش .... مرد ... 

و به اندازه ی چند صدم ثانیه خیره شدم در چشمانش ... سرد بود همچنان ... برگشتم ... برگشتم که به سمت ماشین بروم که با دیدن پارسا میخ شدم ... پارسا ایستاده بود خیلی عقب تر و همانطور زل زده بود به صحنه ی روبرویش ... ناخود آگاه دلم برایش رفت ... برای آن نگاهش ... برای آن قد و بالایش ... یک دستش در جیبش بود و دست دیگرش را روی سینه اش گذاشته بود .. با دیدنش پر و بالا گرفتم و ناخود آگاه قدمهایم به دو تبدیل شد ... روبرویش که رسیدم هنوز داشت به عقب نگاه میکرد ... حتی برنگشتم و عقب را نگاه نکردم ... دستم را روی بازویش گذاشتم ... 

آرام زمزمه کردم : پارسا بخدا من نمیدونستم میخواد بیاد ... 

هنوز عقب را نگاه میکرد ... 

- پارسا به روح سالار ... 

یکباره نگاهش متوجهم شد ... هراسان شدم از نگاهش ... 

- پارسا ؟!

رفته رفته نگاهش نرم و نرم تر شد ... خنده را که روی لبش دیدم ... نفس راحت کشیدم ... 

پراز تردید گفتم : نمیریم ؟! 

باز نگاهم کرد ... 

- من کلی کار دارما !

دستش ر بالا آورد و آرام روی گونه ام گذاشت ... رد اشک را پاک کرد و زمزمه کرد : واقعا من لیاقت تورو دارم ؟!!!

خنده ام گرفت ... از این جمله اش ... نمیدانم چرا اما نمی خواستم که جواب این سوالش را بدهم ... به وضوح میخواستم شانه خالی کنم ... 

به خنده ای اکتفا کردم و دیوانه ای زیر لب نثارش کردم و راه افتادم سمت ماشین .... 

نه عقب را دیدم ... نه چپ را نه راست را ... فقط مستقیم ... زندگی ادامه داشت و من الان پی به معنی واقعی این جمله برده بودم ... چند لحظه بعد من و پارسا کنار هم در حالیکه دستان ظریفم تو دستان تنومند مردم بود به سمت خانه حرکت کردیم ...

چیزی برای گفتن نداشتم ... نه گله ای نه شکایتی ... نه تعریفی نه تمجیدی ... امروز اومده بودم که از همین فاطله ی یه تپه خاک برام دعای خوشبختی کنه ... که اگه بود خودش دستم رو تو دست پارسا میزاشت ... اشکام میومد اما هیچی نمیگفتم ... حتی هق هم نمیزدم ... خونه شلوغ بود و من ... از دست اون همه شلوغی پناه آورده بودم به قبر برادرم ... نگاه میکردم به اون سنگ سیاه ... به چهره ی حکاکی شده ی برادرم که اینجا هم لبخند داشت ... باز هق زدم ... فقط خود خدا میدونه که چقدر دلم میخواست امروز باشی ... 

باد وزدید ... موهای بازم به حرکت در اومد ... یه دستشو گرفتم ... آوردم جلوی چشمای اشکیم ... نگاهم رفت به قاب عکسی که همیشه با خودم می آوردمش ... وباز هق زدم ...

لب زدم : دیدی کوتاشون نکردم ؟!!! 

اشک گوله گوله میچکید ... 

- سالار؟! برام دعای خیر کن ... همیشه پیشم باش ... حتی تو خونم ... بزار حس کنمت ... بزار دل گرم شم به بودنت ... 

دستانم را مشت کردم و گذاشتم روی قبر ... خودم خم شدم و سرم رو گذاشتم رو دستام ... و باز هق زدم ... 

- سالار ؟ واقعیت همینه ... من هیچ وقت نمیتونم با این اتفاق کنار بیام ... همیشه ... همیشه یه جای زندگیم میلنگه ... یکی تو زندگیم کمه ... یکی که همه ی زندگیمه ... 

و آرامتر زمزمه کردم : یکی که زیر این خاکه ... 

شانه هایم میلرزید ... چشمانم میسوخت و همه جا تار بود ... تو فکر خودم بودم ... تو فکر اون تصادف ... تو فکر این همه سالی که گذشت و سالار پیش ما نبود ... تو فکر گلی که از دست دادیم ... تو فکر نبودش ... که هیچی نمیتونست جاشو پر کنه ... هیچی ... 

با قرار گرفتن دستی روی شانه هام پریدم ... جیغ خفه ای زدم و خودم رو کمی کشیدم عقب ... ترسیده بودم ... به خودم که اومدم پارسا رو جلوی روم دیدم ... با یه دست گل قرمز !!!!!!!! 

نگاهم رفت به سرتاپای اتو کشیدش ... به موهای یکدست عقب رفته اش .... به چشمان سبز نمدارش ... وبه دست دراز شده اش به طرف خودم ... 

زبانم بالاخره چرخید : اینجا ... چیکارمیکنی ؟! 

آرام پلک زد و خندید : اومدم دنبال تو !

چانه ام میلرزید : چرا ؟ خودم میتونستم بیام ... 

نگاهم کرد ... دستش روی گونه ام نشست و چند لحظه بعد اشکهایم را پاک کرد ... 

پارسا : امشب با این چشما هیچ جا رو نمیبینیا !

گیج نگاهش کردم : چرا ؟!!!

پارسا لبخند زد : پراز پفپِ آخه ... 

ناخود آگاه دست کشیدم به چشمانم : نه ! خوبم !

پفی کرد و زیرلب گفت : آره ... معلومه ... 

دستم رفت به دسته گل رز هایی که خریده بود ... نگاه پراز سوالم دوخته شد بهش ... 

پارسا : اینطوری نگاه نکن ... اومدم با رفیق قدیمیم صحبت کنم ... 

اشک باز چکید ... رفیق قدیمی ... رفیق قدیمی زیر خاک رفته ... 

نگاهم پر کشید به سنگ قبر مشکی و با حسرت گفتم : اگر بود ... 

و بغض مجال نداد و به شدت باز شد ... دستانم رو روی صورتم گذاشتم و زار زدم ... 

واقعا اگر بود .... !

دستانش را روی دستانم گذاشت ... آرام آرام برشان داشت ... چشمانم بسته بود ... دستش را روی صورتم کشید و بار صورتم را پاک کرد ... 

پارسا : فقط دقت کن من چندمین باره دارم اشکاتو پاک میکنمـــــــا !

همینطور نگاهش کردم ... اوهم نگاهم میکرد ... تاب نیاورد ... سرش را پایین انداخت ... چند لحظه بعد شنیدم صدای بم شده اش را ... 

پارسا : حق داری خانمم ... میدونم که سخته ... میدونم که کمرشکنه ... میدونم ... حتی حق داری که اینطور زار بزنی ... سالار پرپرشد و این تنها واقعیت تلخه !

اما ازت خواهش میکنم ... خواهش میکنم خودتو داغون نکن ! نه واسه خاطر من ... نه واسه خاطر خود خانواده ... واسه خاطر سالار ... واسه خاطر برادرت که میدونم زجر میکشه گوله گوله اشکاتو میبینه ... 

سکوت کرد ... نگاهش به قبر سیا سنگی بود ... دستش روی " جوان ناکام " حکاکی شده روی قبر ... 

پارسا : هروقت دلت تنگ شد بیا همینجا ... اصلا خودم میارمت ... دوتایی میایم ... تا هروقت خواستی میشینیم ... مانع نمیشم هرچقدر میخوای واسه از دست دادنش اشک بریز ... اما فقط محدود همینجا ... نه جلوی مادر ... نه جلوی پدر ... اونا هم کمرشون خم شده ... داغ فرزند دیدن ...تو دیگه بیشتر دلشونو کباب نکن ... 

دستش را روی دستم گذاشت : برو ببین مامان چقدر نگرانته ! از یه طرف پراز ذوق و از طرف دیگه پراز نگرانی ... 

نگاهمان گرهِ هم شد .... 

پارسا : نزار سارا ... نزار این نگرانی باشه تو چشماش ... نزار عزیز دلم ... نزار ... 

راست میگفت ... حق با او بود و من این را خوب میدانستم ... اما چه کنم که دست خودم نبود ؟!!!! چه کنم ؟!!!

سرم را زیر انداختمو با انگشتانش بازی کردم ... صدای نفسش را شنیدم ... سکوت کرده بود ... دستش را از دستم کشید ... جا خوردم ... سرم را بالا آوردم .... منتظر بود ... خندید ... گیج نگاه میکردم ...

پارسا : بیا این گلارو پرپر کن ... 

گلها را ازش گرفتم و دوتایی شروع کردیم به پرپر کردن ... 

باز صدایش را شنیدم ... ایندفعه روی صحبتش من نبودم ... سالار بود ... 

دست از پرپر کزدن گلها کشیده بود و دستش را روی سنگ گذاشته بود ... 

پارسا : رفیقِ قدیمی ... قسمت نبود ببینمت ... دوست ندارم بگم رفیق نیمه راه شدی و رفتی ... دوست ندارم اینو بگم ... اما دلم بدجور برات تنگ شده ... برای اون روزامون ... 

سرش را به چپ و راست تکان داد ... نفسش عمیق تر شده بود ... 

پارسا : اومدم قول بدم بهت ... 

دست از پرپر کردن گلها کشیدم و به صورت سرخش خیره شدم ... 

پارسا : اومدم یه قول مردونه بدم ... 

و دیگر طاقت نیاورد ... مرد من طاقت نیاورد و شکست ... اشکهایش جاری شده بود و هیچ تلاشی برای پنهان کردنشان نمیکرد ... 

صدایش میلرزید :اومدم قول بدم خواهرتو خوشبخترین زن دنیا میکنم ... نگرانش نباش که از جونم بیشتر دوستش دارم ... نمیزارم خم به ابرواش بیاد سالار ... به پاکی دوستیمون قسم ... سارا جونمه ... عمرمه ... آرامشمه .... قول میدم مرد ... قول ... یه وقت ... یه وقت نکنه نگرانش باشیا ... نباش ... 

لرزش شانه هایش را که دیدم ... طاقت نیاوردم ... کنارش خزیدم و دستش را گرفتم ... بوسه ای کوتاه روی بازویش زدم و سعی کردم آرامش کنم ... 

دستم را گرفت ... نگاهش کردم ... نگاهم کرد و لبانش لرزید : سارا ؟ خوشبختت میکنم ... 

و من با روی هم گذاشتن پلک هایم فهماندم که هیچ شکی در این مورد ندارم ...

لباس پوشیده مقابل آینه ایستاده ام ... چشم از خودم نمیگیرم ... به خودم نگاه نمیکنم ... نه ! دارم فکر میکنم ... دارم نگاه میکنم به روزهایی که گذراندم و الان به این نتیجه میرسم که همشون رو بی هدف سپری کردم ... فکر میکنم ... بس است ... دیگر بیشترازاین بیهوده بودن بس است ... 

کمتراز یک ساعت دیگه مهمانی شروع میشود و من ... سارا ... رسما به عقد پارسا در می آیم ... 

پارسا ... این ناجی سرزده به زندگیم ... خدا میداند که چقدر قدرش را میدانم ... چقدر دوستش دارم ... و چقدر از خدا ممنونم که مهرش را در دلم انداخت ... که اگر نمی انداخت باز همان سارای بیچاره و ضعیفِ ترحم برانگیز بودم ... 

در به شدت باز میشود ... اینقدر با شدت که از جا میپرم و سرم را به همان شدت بر میگردانم ... طوریکه صدای ترق اُ تورق مهره های گردنم را میشنوم ... شیداست ... از قیافه اش میخوانم که گیج است ... بی توجه به من به داخل دستشویی میپرد ... 

- آخر نشد به تو یاد بدم عین آدم بیای تو ... 

سرش را از دستشویی بیرون می آورد : چی ؟!!

شانه بالا میاندازم :هیچی ... میگم عین آدم بیا تو !

نگاه به موهای شینیون شده اش میاندازم ... به لباس دکلته ی مشکی اش که دانتل زیبایی مزینش کرده !

ادامه میدهم : چته ؟ چرا اینقدر نگرانی ؟!

نگاهم میکند : نه ... خوبم !

مشکوک نگاهش میکنم : مطمئنی ؟!!

" اوهوم " ی میگوید و در دستشویی را میبندد ... شانه بالا می اندازم و برای آخرین بار خودم را بر انداز میکنم ... سر و صدایی که از پایین می آید نوید شروع جشن را میدهد ... 

دوباره در باز میشود ... اینبار آرام ...نگاه میکنم ... پریسا در چهار چوب در ایستاده ... 

پریسا : پس شیدا کو ؟!

به دستشویی اشاره میکنم : تو دستشویی !

متعجب میشود : وا ! من فرستادمش تورو بیاره !!! 

نگران میشود ... سریع به سمت در دستشویی میروم ... تقه ای میزنم : شیدا ؟! خوبی ؟!

طول میشکد تا صدایش بیاید : آره ! الان میام ...

- باز کن درو ... 

حس میکنم دماغش را تند تند بالا میکشد : دارم دستشویی میکنم !

دستگیره را با بالا و پایین هل میدهم : غلط کردی تو ! بدو بیا بیرون ببینم ... 

چند دقیقه بعدشیدا ... با چشمانی اشک آلود ... دماغی قرمز بیرون می آید ... 

حیرت زده میشوم : شیدا ؟!!!!! چته تو ؟!!!!

نگاهم میکند ... میشود همان شیدای دوازده ساله .... همانی که به زندگیم پا گذاشت ... همان دخترک لوسی که صبحها تا خود مدرسه پنج-شش باری دعوایمان میشد ... اما میدانستیم که تا چند دقیقه دیگه همه چیز فراموشمان میشود ... 

دستش را میگیرم : شیدا ؟ چی شده عزیزم ؟!

اشکش میچکد ... بغض دارد : نمیخواستم بفهمی دارم گریه میکنم ... تو گریه نکنــــا ! 

لب برمیچیند : سارا ؟ یادته بچگیامون ؟!!! 

به زور جلوی بغضش را گرفته : یادته ؟ 

من هم بغض کرده ام ... سرم را بالا و پایین میکنم ...

باز اشک میریزد : خیلی زود گذشت ... 

طاقت نمی آورم و در آغوشش میگیرم ... مانع میشود ... نگاهش میکنم ... با همان بغض میگوید » لباست روشنه دیوانه !!!

میخندم ... میخندد ... دستم را یکباره میگیرد ...

شیدا : باید بریم پایین ... میخوام همینجا برات بهترین آرزوهارو بکنم ... برات خنده آرزو کنم ... خنده ی از ته دل ... برات روزای شاد آرزو کنم ... خیر و برکت ... 

و دوباره بغض میکند : برات زندگی عاشقونه آرزو کنم ... 

نگاهم میکند : سارا ؟ همیشه از اینکه خواهرم بودی خوشحال بودم ... یه وقت ... یه وقت نکنه دوستیمون فراموشت شه ها !

- دیوونه ای تو ؟!! مگه میشه ؟؟؟ مگه میشه من خواهرمو فراموش کنم ؟!!

اینبار پریسا به میان حرفمان میپرد : ای بابا ! دیر شد ... امشب که شب گریه نیست ... شیدا ؟ سارا ؟ زود باشین ... پارسا منتظره ها !

و با این حرف مارا به خودمان میآورد که وقتی نمانده ... دستی به سرورویمان میکشیم و سه تایی ... در حالیکه پریسا و شیدا دوطرفم هستند به سمت پله ها میرویم ... 

سالن کاملا پرشده ... همه هستند ... پایین پله ها پارسا با دسته گل قرمزی ایستاده و با شروین مشغول صحبت است ... 

پایم را روی اولین پله که میگذارم ... صدای سوت و دست بلند میشود ... پارسا متوجه من میشود ... نگاهش میکنم ... با لبخندی از اعماق وجودم .... با لبخندی که از قلبم می آید ... پایین که می آیم دستم را در دستش میفشرد ... گل را به سمتم میگیرد و با اشتیاق نگاهم میکند ... 

من و پارسا ... دست تو دست ... به سمت صندلی هایی که پریسا به زیبایی تزئینشان کرده میرویم ... 

........................................

چشمانم قفل چشمان پدرم شده ... نگاه نمدارش قلبم را به درد میآورد ... 

صدای عاقد را میشونم : عروس خانم وکیلم ؟!!!

نگاهم دورتادور سالن میچرخد ... نگاهم به آدمهایی که تمام این مدت هر کدام به طریقی پشتم بودند ... به مادرم ... به پدرم ... به شیدا ... 

و ناگهان ذهنم ایست میکند ... همه محو میشوند .... و سالارم جلوی چشمانم جان میگیرد ... سرتاپا سفید پوشیده ... اینقدر سفید که چشمانم را میزند ... میخندد ... واضح تر از هر وقت دیگری ... دست میزند و میخندد ...

صدایش را میشنوم : بخند عمر من ... بخند ... 

میخندم ... به خنده اش ... 

میگوید : گل من اومدم مجلس عقدکنونت ... دعام همیشه پشت سرته ... خوشبخت شی خواهر کوچولوی من ...

هنوز محو لبخندش هستم که دوباره همه چیز به جای خود برمیگردد ... 

با چشم به دنبالش میگردم ... آمده ... به مجلص عقدم آمده ...

صدای عاقد میآید : عروس خانم وکیلم ؟!!!

و اینبار با اطمینان به حضورش لب باز میکنم : با اجازه ی پدر و مادرم ... با اجازه ی برادرم ... بله ... 

و سالن غرق دست زدنهای اطافیان میشود ... 

فشار دست پارسا را که حس میکنم ... انگاری که خوشبختی را روبرویم میبینم ....

پایان ....

مهسا.راد 1392/3/26

پایان نهایی :  خرداد 92

انتشار در سایت نودهشتیا : خرداد 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member199240.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member4929.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member107173.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com