نام کتاب :  اعدام یا انتقام

نویسنده : شیوا_sh کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : Mina کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : Sepid  کاربر انجمن نودهشتیا

با صدای تموم شدآرایشگر چشمامو باز کردم و از روی صندلی بلند شدم

جلوی آینه ی بزرگ سالن ایستادم و به خودم نگاه کردم

چشم های درشت مشکیم با این آرایش لایت خیلی قشنگ شده، 

ابرو های پرو مشکیم هم با این مدل پهن و کوتاه که یه کمم حالت شیطونی داره خیلی بهم میاد

خوب تو صورتم دقیق میشم، بینیم قلمیه، مدل عملی و سر بالا نیست، ولی قلمی و کوچیکه و به صورتم میاد

لبهامم که تقریبا بزرگ و گوشتی و سرخ رنگه!

خیلی به فرم صورت گردم میاد!

موهای مشکی و فرم با شینیون خیلی قشنگ تر شده!

تور سفید رنگم که زینت بخش موهام شده، جلوه ی بیشتری بهش داده!

بدن سفیدم تو لباس عروس آستین دارم پوشیده شده!

لباسم یقه گرده و آستین سه ربعه!

بالا تنه اش کار دستو تنگ و دامنش هم پفی و از جنس ساتنه!

مدلش قشنگه، از خانواده ی آزاد و راحتی هستم ولی دلم نمیخواست همه ی بدنمو نشون هرچی مرده مستو غیره ست بدم!

من فقط برای یه نفرم، برای عشقم!

برای سهیل!

سهیل اربابی، لیسانسه حقوق از دانشگاه آزاد نراق!

با هم تو یه دانشکده بودیم، اون ترم شش بودو من ترم دو، اولين بار تو حیاط دانشگاه دیدمش، اون روز خیلی ازش خوشم نمیومد، به دلم نشسته بود، منم اهل دوست پسرو اینها نبودم، ولی بعدها که یکی از درسهامو با ترم بالایی ها گرفتم، وقتی هم کلاسیش شدم، وقتی هر سؤالی داشتم بدون اینکه نگاه بدی بهم داشته باشه جوابمو میداد

همون موقع بود که کم کم بهش علاقه مند شدم، عاشقش شدم!

اونم عاشقم شد، اومدو بهم پیشنهاد دوستی داد برای آشنایی بیشتر!

خیلی از دختر ها از اینکه پسر شیطونو دختر بازیه میگفتن، ولی من هیچ وقت ازش چیز بدی ندیدم، همیشه بهم احترام گذاشته بودو حد خودشو میدونست!

پیشنهادشو قبول کردم، کم کم برای رفتو آمد با هم با اتوبوس از نراق میومدیم تهران!

سهیل ماشین داشت، ولی چون من قبول نمیکردم باهاش با ماشینش بیام و برم بعد از چند بار اصرار، بدون ماشین و با من، با اتوبوس راهی دانشگاه شد!

کارش برام ارزش داشت، شاید اگه هر پسر دیگه ای بود ناراحت میشدو خودشو لوس میکرد، ولی سهیل اینطوری نبود!

خیلی آقا منشانه رفتار میکرد!

بعد از تموم شدن درسش مدیر یکی از رستوران های زنجیره ای پدرش شد، یه سال بعد از دوستیمون راضی شدم به اینکه با ماشین سهیل بیامو برم، مامانم هم در جریان بود، اونم خوشحال از این تصمیمم، وقتی هم که درسش تموم شد، تو هر فرصتی که میشد میومد نراق دنبالم!

حسابی عاشقم کرده بود با این خوبی هاش، با این محبت های وقت و بی وقتش!

الان هم بعد از چهار سال آشنایی با هم قراره ازدواج کنیم ؛

امروز روز عروسیمونه، سه ماه نامزد بودیم، چون شناخت کافی رو از همدیگه داشتیم نامزدیمون کم و کوتاه بود!

تو افکار خودم بودم که صدایی گفت:

- داماد اومد

دلم هری پایین ریخت

نمیدونم از استرس بود، از شادی بود

از هرچی که بود حسی خوبی بهم داد

شنلمو با کمک زن برادرم ریحانه، پوشیدم و درو باز کردم

سهیل جلوی در ورودی واحد آرایشگاه منتظرم ایستاده بود

بهش نگاه کردم، تو اون کت و شلوار مشکی رنگ خیلی خوشگل شده بود

به چشم های عسلی رنگش که حالا با برق عشق آمیخته شده بود نگاه کردم

لبخندی روی لب های باریکش نشست و موهای قهوه ای تیره اشو که روی پیشونیش ریخته بودو کنار زدو دسته گلی رو به طرف گرفت و گفت:

- سلام بر زیبا ترین عروس دنیا!

تقدیم با عشق!

لبخندی زدمو دسته گلو ازش گرفتم

کمی سرشو خم کردو به صورتم نگاه کردو گفت:

- بذار ببینم چی ساخته این آرایشگره، اگه بده همین جا پسش بدم!

اخمی کردمو با ناز سرمو تکون دادمو نگاهمو ازش گرفتمو گفتم:

- خیلی هم دلت بخواد!

- دلم بخواد؟

از خدامه!

خنده ی بلندی کردو دستشو جلو آورد

دستمو به دور دستش حلقه کردم و با هم به داخل آسانسور رفتیم، ریحانه با عجله جلوی در اومدو خواست داخل بشه که سهیل دستشو جلوش گرفتو گفت:

- لطفا بذارین یه دقیقه راحت باشیم!

الان میریم تو مجلس مگه این داداشش میذاره من نگاش کنم؟!

ریحانه خندید و منم اسم سهیلو صدا زدم

- عیب نداره بهار جان، آقا سهیل حق دارن!

من میمونم بعد از شما میام!

سهیلم خندیدو با دستش با ریحانه بای بای کرد

در آسانسور بسته شد و سهیل در نزدیک ترین نقطه ی ممکن نسبت به من ایستاد، دستمو گرفتو گفت:

- در بیار ببینم این شنلتو!

- نه سهیل، موهام خراب میشه!

- فدای سرم، من نبینم کی ببینه؟!

- اذیت نکن، بذار تا سالن سالم برسم بعد!

با این حرفم قهقه ای زدو گفت:

- مگه میخوام چه بلایی سرت بیارم که اینجوری میگی؟!

سالم برسی؟

با دستم جلوی دهنمو گرفتم، عجب سوتیی داده بودم!

خیلی خجالت کشیدم و طبق معمول سرخ شدم

با سرخ و سفید شدنم، خنده ی سهیل بیشتر شدو گفت:

- انقدر نمک نریز که یه بلایی سرت نیاد!

- حالا من یه چی گفتم، باز تو دست گرفتی برام؟!

- آخه با حال بود!

با عشق بهش نگاه کردمو قربون قدو بالای بلندش که 188 سانتی میشد رفتم

آخه منه 160سانتی رو چه به این هرکول؟

هرکول یعنی هرکول ها، بلند و چهار شونه و توپر!

پیشونیمو بوسیدو گفت:

- انقدر خجالت نکش، زنو شوهر که از این حرفها با هم ندارن!

- به قول خودت زنو شوهر!

- مگه غیر از اینه؟!

- کی عقد کردیم من متوجه نشدم؟ 

چه سریع!

لپمو کشیدو گفت:

- شیطونی کنی به ضرر خودت میشه ها!

تا خواستم جوابشو بدم، در آسانسور باز شد ومجبور شدیم بیرون بیاییم

اول من و بعد از من سهیل از آسانسورر خارج شد

به طرف ماشین رفتیم که برادرم بهادر اومد جلو و با لبخند نگاهم کرد

- بزرگ شدی بهار کوچولو!

- بزرگ بودم!

خنده ای کردو به اطراف نگاه کرد، انگار دنبال چیزی یا کسی میگشت، با شک به ما نگاه کردو گفت:

- ریحانه کو؟

زودی بهش گفتم:

- خواست با آسانسور همون موقع که ما اومدیم با ما بیاد، سهیل ازشون خواست که بعد از ما بیاد!

با این حرفم بهادر مشکوک نگاهمون کردو روبه سهیل گفت:

- مگه میخواستی چکار کنی کلک، که زن منو راه ندادی؟

با این حرف بهادر، یخ کردم!

چی گفتم که خودمم نفهمیدم!

به سهیل نگاه کردم که صورت سفیدش سرخ شده بود از خجالت!

سرشو پایین انداختو گفت:

- هیچی به جان خودم، فقط نیست دامن بهار خیلی پفیه، جاشون نمیشد!

بهادرم خندیدو گفت:

- حالا چرا لکنت گرفتی؟

خجالت نداره که، زنته!

بی خیال، من از اون برادر زن های ترسناک نیستم!

دستی به پشت سهیل زدو خندید 

سهیل هم یه نفس راحتی کشید، انگار یه کم خیالش راحت تر شده بود

یکی نیست بگه " پسر جون خجالت میکشیی پس این کارها چیه؟ "

یه کم که گذشت ریحانه خرامان خرامان اومد و با لبخند معنی داری به ما نگاه کردو گفت:

- خوش گذشت؟!

سهیل با شنیدن این حرف سرفه اش گرفت 

منم که باز جلوی داداشم سرخ و سفید شدم!

فکر کنم تا امشب عروس دامادو به کشتن ندن ول کن نیستن!

سهیل به سرعت در ماشین بی ام و ایکس فایوشو باز کردو دستی پشتم گذاشت تا سوار ماشین بشم!

سرمو پایین انداختم و سوار شدم

سهیل هم از بهادر اجازه گرفتو سوار شد

تو مسیر یه سره با بهادر، کورس میذاشتیمو شوخی و خنده میکردیم

تو اتوبان سرو صدای زیادی راه انداخته بودیم!

با ورودمون به سالن صدای دست و جیغ مهمون ها بلند شد

همه با خوشحالی به طرفمون میامدن و تبریک میگفتن 

صبرشون نبود ما بریم پیششون!

سهیل تک فرزند بودو خیلی برای کل فامیلشون عزیز بود

انقدر که اونها شورو شوق داشتن، فامیل خودم نداشتن!

با مامان و بابا و پدر و مادر سهیل سلام و دیده بوسی کردیم 

با کمک ریحانه شنلمو درآوردمو با سهیل به طرف میز مهمون ها رفتیم

به همه که خوش آمد گفتیم به جایگاه عروس داماد رفتیم و نشستیم

به محض نشستن، سهیل دستمو گرفتو بوسیدو گفت:

- خیلی خوشگل شدی!

آدم دلش میخواد قورتت بده!

- تو گلوت گیر نکنه؟!

صبر کن عاقد بیاد بعد!

- راست میگی، من که این همه منتظر شدم، یه کم دیگه هم صبر میکنم!

خنده ای کردمو نگاهمو به جمعیتی دوختم که برای شاد تر کردن جشن ما اومده بودن!

همه کمو بیش از علاقه ی ما میدونستن

هر دو خانواده عقایدمون مثل هم بود

هم از نظر حجاب، هم از نظر روابط بین دخترو پسر و بقیه ی مسائل!

تا بیاییم بفهمیم چی شد، آخر شب شدو همه برای خدا حافظی پیشمون اومدن!

از مهمونها خدا حافظی کردیمو به سمت خونه امون راه افتادیم!

پدر سهیل، یه آپارتمان تو خیابان دربند برامون خریده بود

همه ی جهازمو به سلیقه ی خودم خریده بودم

آدم وقتی با عشقش قراره ازدواج کنه، هر کاری برای عشقش براش شیرین و دوست داشتنیه!

حتی یه خرید ساده!

با سهیل به خونه امون رفتیم

خونه ی خودمون!

خونه ای که قرار بود با هم زندگی مشترکمونو شروع کنیم و لحظه هامونو عاشقانه بسازیم!

سهیل با لبخند نگاهم کردو گفت:

- خب، حالا من موندمو تو!

- خب، که چی!

شونه اشو بالا انداختو با لحن بامزه ای گفت:

- هیچی به جون خودم!

خندیدمو به سمت اتاقمون رفتم!

لباس هامو عوض کردمو به سالن رفتم، سهیل روی راحتی نشسته بودو تو فکر بود!

نزدیکش نشستمو گفتم:

- به چی فکر میکنی؟

- به این که بالاخره به هم رسیدیم!

میدونی چقدر دلم میخواست این روزو ببینم؟

یادش به خیر، چقدر اوایل به من چپ چپ نگاه میکردی!

یادته؟

هر کار میکردم محلم نمیدادی!

- آره، یادش به خیر، چقدر خنگ بودم!

دستشو به دورم حلقه کردو گفت:

- دور از جونت جوجو!

- آخه همه بچه ها میگفتن تو با همه دخترها دوست بودی!

- منکر اینکه دوست دختر داشتم نمیشم، ولی اینم بگم که عقلم نمیرسید، وقتی تورو دیدم، وقتی بهم کم محلی میکردی بیشتر میخواستمت!

وقتی غرورتو دیدم گفتم این همونیه که من میخوام!

وقتی بعد از دوستی مونم نمیذاشتی پامو فرا تر از حدم بذارم  ... 

نمیدونی چقدر روز به روز برام عزیز تر میشدی!

خیلی!

الانم که دیگه حسابی دلو دینمو بردی!

خنده ای کردمو بازو شو میشگون گرفتم

اونم خندیدو گفت:

- امشب هر کاری که کنی به ضرر خودت میشه، گفته باشم!

با ترس نگاهش کردم که خنده ی بلندی کردو گفت:

- چرا قیافه اتو شکل این گربه های ملوس میکنی!

- میدونی من میترسم اذیتم میکنی!

- من معذرت میخوام، خوب شد؟

با ناز نگاهمو ازش گرفتمو گفتم:

- نه!

خندید و گفت منم برم لباسمو عوض کنم، تو هم بیا که خیلی خوابم میاد!

- باشه!

وقتی به اتاقمون رفتم، سهیل روی تخت دراز کشیده بود، با دیدنم لبخندی زدو به کنارش اشاره کرد

کنارش جای گرفتم و خودمو به نجوا های عاشقانه ی عشقم سپردم!

صبح که بیدار شدم، فصل جدیدی از زندگیم شروع شده بود!

من از کودکی بیرون اومده بودم

حالا من زنی بودم که باید برای خیلی چیزها آماده میشدم!

برای سختی های زندگی!

برای مقاومت در برابر سختی ها!

برای صبوری!

برای همسر بودن!

برای فدا کردن!

برای همه چیزی که مادران ما قبل تر از ما کرده اند!

و مهم تر از همه، برای مادر بودن!

برای خوب بودنو خوب تربیت کردن!

دوماهی از زندگیمون میگذره و در این مدت همش به مهمونی گذشته!

هر شب خونه ی یکی از اقوام مهمونبودیم!

هنوز خیلی تو خونه ی خودمون شام و ناهار نخوردیم!

وقت هایی هم که مهمونی نیستیم خونه ی مامان بابای خودمونیم!

فعلا که زندگی شادو خوبی داریم!

امیدوارم شادیمون ابدی باشه!

همه چیز خوب بود

زندگی شادو دوست داشتنی بود برامون، خیلی شاد! خیلی خوب!

تو خونه با سهیل با هم مشکلی نداشتیم، فقط بعضی وقت ها از دست شیطنت های سهیل عاصی میشدم!

از بغلم رد میشد یه مشتی چیزی میزد به بازوم، یا ممحکم میزد به کمرم!

موقع غذا خوردن یه تکه یخ بر میداشتو مینداخت تو یقه ی لباسم

یا یه دفعه ای آب لیوانشو میپاشید روم!

خیلی از دستش عصبانی میشدم، ولی وقتی میخندیدو میگفت:

- عاشق همین حرص خوردناتم!

دلم آروم میگرفت!

دوستش داشتم!

این چیزها هم که تو پسرها طبیعی بود

خودم دیده بودم بهادر چه شوخی خرکیایی با ریحانه میکنه!

فقط سرش جیغ و داد میکردم که کم کم به اسم جغجغه معروف شدم!

تا میومد تو خونه با صدای بلند میگفت:

- کجایی جغجغه؟

منم با خنده میرفتم جلوش!

آه!

به هر حال این ها همه خاطره میشه روزی!

سهیل الان جوونه و شورو شوق زیادی داره!

کلا این مردها انرژی بیش از حدی دارن!

نمیدونم چرا به جای اینکه از این انرژی برای اذیت کردن ما زن ها استفاد ه کنن، نمیرن دنبال یه کاری که مفید باشه براشون؟!

واقعا چرا هیچ چیزی تو دنیا بیشتر از جیغ زن برای مرد لذت بخش نیست؟!

امروزم مثل هر روز ناهار پختمو روی راحتی نشستمو منتظر سهیلم، به ساعت نگاه کردم که یه کمی از دو گذشته بود!

الان دیگه باید پیداش بشه!

به اتاق رفتمو خودمو چک کردم

خب، همه چی خوبه!

یه لباس کوتاه آبی روشن پوشیدم

با آرایش غلیظ و خط چشم عربی

رژ لب سرخ رنگ

صندل سفید

حالا یه عالمه از عطری که سهیل دوست داره میزنم، که به خاطر زیاد زدنش سرفه میکنم

همیشه همینه، یه کم آلرژی دارم!

ولی هیچ وقت اهمیت نمیدم

چون میخوام برای شوهرم خوش بو باشم!

خب!

دیگه همه چی خوبه!

از اتاق بیرون رفتم که دیدم صدای پیچیدن کلید توی قفل میاد

شوهر عزیزم، عشق زندگیم اومد!

میرم جلوی در به استقبالش!

با باز شدن در، نگاهش روی صورتم میچرخه، و لبخند صورت خسته اشو میپوشونه!

دستاشو به دورم حلقه میکنه و عمیق نفس میکشه!

- چه بوی خوببی میدی خانمی!

منم سرمو روی سینه اش میذارم و با بو کشیدن عطر تنش که با بو و گرد کار بیرون آمیخته شده میگم:

- نه به خوش بویی تو!

با خنده میکه:

- من تو اون رستوران از صبح تا حالا فقط شاید بوی غذا بدم، اگه فکر کردی غذامو میخوای بخوریم بگو که تا بلایی سرم نیومده فرار کنم!

منم عشه گر میخندمو در جوابش میگم:

- خوش مزه که هستی ولی از یه نوع دیگه!

حالت چشم هاش عوض شدو منو به خودش فشردو گفت:

- از چه نوعش؟

- دیگه اونشو بعدا میگم

- ا! اینجوریاس؟

لبخند شیطانی زدو منو رو دستش بلند کرد

با معلق شدنم بین زمینو هوا، دستامو دور گردنش انداختمو با جیغ گفتم:

- وای، افتادم، بذارم زمین!

بیشتر خندیدو منو بالا تر گرفت و گفت:

- وقتی جغجغه فریاد میزند!

- لوس نشو سهیل، بذارم زمین!

ابروهاشو بالا انداختو گفت:

- نچ، نمیذارم!

- میوفتم!

- تا منو داری غم نداری، هواتو دارم!

دیدم بحث بی فایده ستو آروم گرفتم

به سمت اتاق خوابمون رفتو منو روی تخت خوابوند

خودشم با لبخندی بر لب به طرف کمد رفتو لباس هاشو عوض کرد

منم به پهلو دراز کشیدمو نگاهش کردم

(( قربون قدو بالات برم من!

ماشاا ...  

بهار فدات بشه ))

همین جور داشتم تو دلم قربون صدقه اش میرفتم که اومدو کنارم دراز کشیدو گفت:

- آی خدا چقدر خستم!

کمی بلند شدمو دست چپمو تکیه گاه بدنم کردمو به صورتش نگاه کردمو گفتم:

- چرا عزیزم؟ خودم خستگیتو رفع میکنم!

لبخند بد جنسی زدو گفت:

- خب رفع کن!

شونه امو بالا انداختمو گفتم:

- باشه، پاشو بریم بیرون، یه چایی برات بریزم بخور، بعدشم ناهار برات بیارم بخور، بعد از اونم بخواب که حسابی خستگیت در بره!

با اخم نگاهم کردو گفت:

- من که از این رفع ها نخواستم، اون ها به جای خودش، الان خستگیم جور دیگه ای رفع میشه!

ابرو هامو بالا انداختمو گفتم:

- چجوری مثلا؟

نیم خیز شدو دستاشو به دو طرف شونه ام گرفتو منو روی تخت خوابوند و گفت:

- الان میفهمی!

منظورشو فهمیدم، با دستم کمی به سینه اش فشار آوردمو گفتم:

- برو عقب، غذام رو گازه میسوزه!

- فدای سرت، غذای من مهم تره!

- غذا؟

- غذای روحم!

به چشم های خمارش نگاه کردم که فاصله اش باهام کم و کمتر میشد!

روز ها به خوشی در گذر بود!

میگن عمر خوشی کوتاهه!

خیلی زود شش ماه از ازدواجمون گذشت!

شش ماه که انگار برامون همین دیروز بود خوش حال از این بودیم که با هم نامزد کردیمو قراره به زودی مال هم بشیم

امروز قراره بریم ویلای یکی از دوستهای سهیل

آخه برای دوست دخترش تولد گرفته!

یه پیراهن سبز پوشیدم که یه کت کوتاه با آستین های خیلی کوتاه روش میخوره

آرایشم کم کردم

آخه خیلی از دوستهای سهیل خوشم نمیاد

اگه اصرار های سهیل نبود اصلا نمیرفتم

سهیل یه پیراهن سفید با شلوار مشکی پوشید با یه کروات مشکی!

موهاشم بالا زدو یه دوش هم با ادکلنش گرفت!

هر دو دوشا دوش هم از خونه بیرون رفتیمو سوار ماشین شدیم!

ویلا تو کرج بود!

الان ساعت پنجه، تا برسیم فکر کنم شش بشه!

دوستش گفته پنج شروع میشه و همه باید زود بیان!

ولی دلم نمیخواست اولین نفر اونجا باشیم!

حدود یه ساعت بعد رسیدیم

حیاط ویلا رو هم صندلی چیده بودن، ولی راهنمایی مون کردن که به سالن بریم، ما هم رفتیم!

صدای موزیکی که پخش میشد کر کننده بود!

هنوز هیچی نشده انواع و اقسام دودو الکل پخش شده بودو هرکس دنبال سلیقه ی خودش بود!

سهیل هم که تا رسیدیم یه جام برداشتو سر کشید!

به منم تعارف کرد که طبق معمول جوابم منفی بود!

از نوشیدن این مواد الکلی خوشم نمیومد، چیه خودمون به بدن خودمون آسیب برسونیم؟

ولی سهیل برعکس من بود!

کلا از مستی بدم میاد

سهیل هم که همش با خنده میگه امتحانش کن!

مستی و راستی!

ولی من این حرفو قبول ندارم

مگه باید مست بود تا صادق بود؟

مانتو مو در آوردمو یه گوشه نشستم

یه کم که گذشت دوست سهیل که اسمش رادین بود برای خوشامد پیشمون اومد و بعد از تعارف تیکه کردن، یه چیزی درگوش سهیل گفت که سهیل و خودش هر دو بلند خندیدن!

انقدر از این کار بدم میاد!

انگار نه انگار منم آدممو دارم نگاهشون میکنم!

با اخم نگاهمو به اطراف دوختم که رادین شرو کم کرد!

ایش!

خیلی ازش بدم میاد

با اون چشم های هیزش!

سهیل که دید ساکتم، سرشو بهم نزدیک کرد تا صداشو بهتر بشنوم 

- چرا اخم کردی؟

یه کم لبخند بزنی به جایی بر نمیخوره!

- حوصله ی اینجور جاها رو ندارم!

- بیخیال دیگه!

به خاطر من!

هان؟

به اجبار لبخندی زدم و سهیل هم لبخند زد 

چکار میتونم بکنم؟

حاضرم به خاطرش هر کاری انجام بدم!

سهیل خیلی شلوغ و اهل مهمونیه ولی من کمتر!

اما خب دیگه زنو شوهر باید خودشونو با هم تطبیق بدن!

جشن حسابی شلوغ شده بودو هرکسی هم به کار خودش مشغول بود

سهیل هم که راه به راه مشغول نوشیدن بود!

یکی از مشکلاتی مه باهم داشتیم همین بود!

نوشیدن بیش از حد مشروب!

ولی کو گوش شنوا؟!

با اخم بهش نگاه کردمو سرمو بهش نزدیک کردمو گفتم:

- فکر رانندگی برگشتنت هم کردی؟

سرخوش خندیدو گفت:

- من جنبه ام بالائه!

خیالت راحت!

حالم داشت تو اون فضا بهم میخورد

استرس بدی گرفته بودم

حالم خیلی بد بود

یکی از دختر های جلف مجلس اومد پیشمونو به سهیل گفت:

- سهیل جان میای برقصیم؟

سهیل نگاهی به من کردو گفت:

- میبینی که با خانومم اومدم، برو با یکی دیگه برقص!

ته دلم از این حرف سهیل خوشحال شدم، خیلی آدم سخت گیری نبودم، حوصله ی این جور جشن هارو نداشتم، سهیل هم که به خاطر من نشسته بود پیشم!

بهش نگاهی کردمو با لبخند گفتم:

- سهیل جان اگه میخوای برقصی برو، من مشکلی ندارم!

با ابروهای بالا رفته نگاهم کردو گفت:

- مطمئنی؟

چقدر ساده بودم که فکر میکردم به پیشنهادم جواب رد میده!

- آره!

با لبخند دستمو فشردو گفت:

- حوصله ام سر رفت، خودت بیا با هم برقصیم!

- نه، من حالشو ندارم، برو زودم بیا!

- چــــشم!

و چشمکی زدو ازم دور شد

با هم شروع به رقصیذن کردن 

سهیل سنگین و مردونه میرقصید، اما اون دختره  ... 

دلم میخواست خفه اش کنم!

خودم کردم که لعنت بر خودم باد!

یه کم که گذشت دیگه نتونستم تحمل کنم، جلو رفتمو در برابر چشم های متعجب اون دختره، شروع به رقصیدن با سهیل کردم 

سهیل هم از اینکه از لاک تنهاییم بیرون اومدم، خوشحال شدو با من همراه شد

یه کم که گذشت یکی از مستخدم ها با یه سینی حاوی نوشیدنی از کنارمو رد شد که با اشاره ی سهیل اومد پیشمون

سهیل لیوانی برداشت و یه جا سر کشیدو تو سینی گذاشت!

با اخم بهش گفت:

- چقدر میخوری؟

فکر برگشتنمونو کردی؟!

- نترس موش موشی، من هوشیـــــارم!

و این هوشیار کشیده، نشونه ی مستیه اون بود!

یه ساعتی گذشته بودو ما نشسته بودیم، دیگه واقعا حوصله ی موندن نداشتم، به سهیل گفتم که بریم

اول گفت زوده ولی وقتی دید حال ندارم، قبول کرد، که این کارش نشونه ی عشق زیادش بود!

میدونستم رو حرفم حرف نمیزنه، به خاطر همین نمیتونستم بهش نه بگم!

از جامون بلند شدیمو لباسامونو پوشیدیم که دوستاش فهمیدنو هر کدوم یه چیزی گفتن 

- نرو بابا الان چه خبره!

- تازه هشتو نیمه، ما تا آخر شب هستیم!

- بدون تو حال نمیده!

- متأهلی هم چه بساطی داره ها!

و سهیل به همه با لبخند گفت:

- وقتی خانومم خسته ست باید بریم، آخه نمیخوام عشقم خسته شه!

- بابا زن ذلیل!

و این جوابی بود که دسته جمعی به حرف سهیل دادن!

سهیل بی توجه به تیکه هایی که مینداختن، دستمو گرفتو بیرون رفتیم

سوار ماشین شدیمو حرکت کردیم

یه ساعتی تو راه بودیم تا به تهران رسیدیم

چون جمعه شب بود خیابون ها هم داشتن شلوغ میشدن!

اما سهیل بی توجه به سرعت رانندگی میکرد و هیچ توجهی به حال خودشو من نداشت!

تو خیابون چمران شمالی بودیم، روبروی خیابون ولنجک که رسیدیم ترافیک بیشتر شد

با چشم های سرخش بی توجه به شلوغی پاشو روی پدال گاز فشار میداد

به پل رومی رسیدیم، با سرعت از زیرش عبور کردیم و به سمت میدون تجریش راه افتادیم 

خیابون ها شلوغ تر شده بود و عابرین پیاده هم زیاد شده بودن!

تو ترافیک کمی سرعتشو کم کرد ولی با دیدن جای خالیی که در سمت راست ماشین دید، فرمونو به راست چرخوند و با سرعت به چپ برگردوند که صدای لاستیک هاش بلند شد!

با ترس و داد بهش گفتم:

- چکار میکنی آروم تر!

خندیدو سرشو به طرفم خم کردو با نگاه تو چشم هام گفت:

- دست فرمونو حال میکنی؟

از دستش عصبانی شدم که انقدر بی ملاحظه رانندگی میکنه 

به روبرو نگاه کردم که زنی با چادر مشکی در برابر ماشینمون پیدا شد

چند میلی متر بیشتر باهاش فاصله نداشتیم، با داد گفتم:

- ســـــهـــــیل، جلوتو نگاه کن!

سهیل سرشو چرخوندو به جلو نگاه کرد و با ديدن وضع پيش اومده، محكم پاشو روى ترمز فشار داد

دير شده بود، شخصی به جلوی ماشین برخورد کردو صدای ضربه تو خیابون پیچید!

سرعتمون زیاد بودو وضعیت بدی پیش اومد ... 

سهیل انگار تازه هوشیار شده بود و با ناباوری به روبروش نگاه میکرد

با فریاد یا ابالفضل گفتمو از ماشین پیاده شدم

زن با سرو روی خونی در حالی که از درد ناله میکرد و به خودش میپیچید نقش بر زمین افتاده بود

سهیل هم از ماشین پیاده شدو با نا باوری به زن خیره شد

یک دفعه هراسون شدو گفت 

- بهار بیا بریم!

- چـــــی؟

میفهمی چی میگی؟

- اینکه زنده ست  ...  معلوم هم نیست بمونه یا بمیره  ... 

بدو بریم!

- من نمیام، باید ببریمش بیمارستان!

- ببرمش که شر بشه برام!

- میخواستی تا خرخره نخوری!

تا خواست جوابمو بده صدای زن در حالی که داشت ناله میکرد بلند شد!

- منو ببرین بیمارستان!

ای خدا، دارم میمیرم!

مردک خدا نشناس، زده میخواد بره!

اى خدا به فريادم برس!

سهیل با خشم به زن نزدیک شدو گفت 

- چطور بد حالی که انقدر لیچار میگی؟!

- من لیچار میگم یا تو مرتیکه ی مست  بی پدرو مادر!

- حرف دهنتو بفهم!

با همون سرو وضع خونی از جاش بلند شد، نميتونست رو پا بايسته، خم شده و در حالی که میلنگید یه قدم جلو اومدو به سهیل گفت

- کسی که این وقت شب مست و پاتیل تو خیابونا ویراژ میده و حالا هم میخواد فرار کنه، یه حرومزاده بیشتر نیست!

تا این حرفو زد دست به سرش گرفت و کمی تلو تلو خورد..

با اون حالش باز کوتاه نمیومد ... 

مردم کم کم داشتن دورمون جمع میشدنو وضع بدی پیش اومده بود ... 

دیگه منم میخواستم، نمیشد فرار کرد!

سهیل با شنیدن اون حرف از زن به سمتش یورش بردو محکم هولش داد و گفت

- دهنتو ببند تا يه بلايى سرت نياوردم..

زن به عقب پرت شدو سرش به جدول خیابون برخورد کرد ..

سهیل خیلی به این حرف حساس بود ... 

ولی با این کارش  ... 

خون با شدت بیشتری از سر زن بیرون میریخت  ... 

شاید اون موقع میشد با بستری یا یه عمل کوچیک خوبش کرد..

ولی الان  ... 

هراسون بالای سرش رفتمو داد زدم

- چه غلطی کردی سهیل؟!

به زن نگاه کردم که چشمهاش بسته بود

نزدیکتر رفتمو کمی خم شدم تا ببینم نفس میکشه یا نه!

لحظه ای چشم هاشو باز کرد، دستشو گرفتم و صداش زدم

اما تنها جوابی که داد این بود:

- بچم!

با تعجب به اطراف نگاه کردم، نکنه طفلی هم همراهش بوده و ما ندیدیم؟

اما هیچی نبود!

دوباره بهش نگاه کردم که چشم هایش بسته بود و دستهاش روبه سردی میرفت!

کم کم شلوغی دورمون بیشترو بیشتر شد!

سهیل تازه فهمیده بود چکار کرده  ... 

عده ای سهیلو که هنوز گیج بودو به روبروش نگاه میکردو گرفتنو به پلیس زنگ زدن!

یکی هم به اورژانس زنگ زد تا زنو به بیمارستان برسونند

اما اورژانس تو اون ترافیک تهران، در اين ساعت از شب که این منطقه شلوغ بود، خیلی دیر اومد!

آنقدر دیر که دیگه دست زن از دستم رها شد!

شاید اگه زود هم میومد دیر میشد!

ضربه به خاطر برخورد اولش با ماشینو بعدم برخورد با جدول، خیلی شدید بود!

خیلی  ... 

پلیس اومدو سهیلو بردن!

نگاهی ناباور به اون کردم و با اشک داد زدم:

- خـــــــدا!

با بردن زن به بیمارستان، دنبالش رفتم، از راهروى بيمارستان عبورش دادن و بعد از تاكييد پزشك، زن غرق خون رو در سرد خونه جای دادن!

همراهش رفتم چون فكرى به مغزم نميرسيد..تنها فكرم سهيل بود!

انگار فقط بايد دنبال اين جسم بى روح بيام تا بتونم كارى براى مرد زندگيم انجام بدم..

نگاهم به رفت و آمد كسايى بود كه دنبال كار اون زن بودن

به کسی زنگ زدن که زود بیاد!

گیج و منگ بودم!

نمیفهمیدم چی میشه!

فقط میدونستم که باید برای سهیل کاری کنم!

مردی دوان دوان جلو اومد!

با دیدن پلیسی که اونجا بود گفت:

- زنم کجاست؟

اما با جوابی که شنید، صدای فریادش بود که سکوت شبو میشکست!

لرزش شونه هاش نشونه ی درد عظیمش بود 

نمیتونستم وایستمو نگاه کنم

کمی جلو تر رفتم

باز هم جلو تر

پاهام مقابل صورتش قرار گرفته بود

حضورمو حس کرد

آروم آروم سرشو بلند کرد

نگاهش از پاهام بالا اومدو روی صورتم توقف کرد

سوالی نگاهم کرد

نمیدونم، غم چشمهاش بود ؛

چهره ی شکسته اش بود که انگار یه شبه پیر شده باشه

خطو چین  پیری رو صورتش نبود

ولی تا دلت بخواد غم بود

اونقدر زیاد بود که چشمه ی خشک شده ی چشممو دوباره جوشان کردو خط اشک روی صورتم نشست

صدای خش دارشو شنیدم

- شما کی هستین؟ 

- من  ...  من ..

چطوری بگم من همسر اونی هستم که  ... 

چطور میتونم بگم؟

آه سهیل!

سهیل تو چکار کردی؟

غم چشمهای سیاه مرد روبروم اونقدر زیاد بود که زبونمو بند بیاره

مگه من برای همین دنبال اون خانوم نیومده بودم؟

مگه نمیخواستم توضیح بدم که همه چى یه دفعه ای شد!

مگه نمیخواستم یه آدرسی نشونی پیدا کنم تا مشکل سهیلم حل بشه

پس چرا الان ساکتم؟

چرا جرأت نمیکنم حرف بزنم؟

چرا نمیتونم تو چشمهای این مرد نگاه کنمو بگم  ... 

نه نمیتونم ..

سرمو پایین انداختم که برم

نمیتونستم

حداقل الان نه!

اون داغش تازه ست

چطور به غم خونواده ی اون دختر فکر نکرده بودم

چقدر خود خواه بودم

هر چی باشه اونا عزیزشونو از دست دادن

عزیزی که شاید عشق کسی بوده!

پشتمو به مرد کردمو کمی جلو تر رفتم که صداش بلند شد

- کجا خانوم؟ شما همسر منو میشناسید؟

همسرش؟

اون  ...  اون .. همسرشه!

وای!

سهیل، حالا من چکار کنم؟

چطوری به این مردی که اینجوری از غم از دست دادن همسرش اشک میریخت بگم  ... 

سربازی جلو اومد، نگاهی به من کردو پیش مرد رفت

صداشو میشنیدم

کارمو راحت تر کرد

به مرد گفت

- همسر شما با اتومبیل تصادف کردن 

- اینو میدونم، با کی؟

- این خانوم و ... 

- این خانم؟

و تا برگشتم بگم موضوع چیه، یقه ی مانتوم توسط مرد گرفته شد، از روی زمین بلندم كردو به دیوار پشت سرم چسبوندم

سرمو مماس با دیوار نگه داشته بودو یقه امو اونقدر سفت گرفته بود که ممکن بود خفه بشم

- تو اونو کشتی! توی بی همه چیز!

- ..ا..ا..

- خفه شو، وقتی بلد نیستی رانندگی کنی برای چی میشینی پشت رل؟

چرا با جون آدما بازی میکنین؟

نگاهم به سرباز کشیده د که هراسون جلو اومدو دست مردو گرفت و سعی داشت دستشو از یقه ام جدا کنه

ولی هیکل لاغرو ریز سرباز کجا و هیکل درشت اون مرد کجا؟

نفس کم آوردم، اکسیژن بهم نمیرسید

دستامو بالا آوردم تا دستشو جدا کنم

هیچ کاری نمیتونستم بکنم

زورش زیاد بود، خیلی زیاد!

صدای سرباز بلند شد

- آقا، آقای محترم، نکنین این کارو، این خانوم نزدن که ... .

به یکباره دستاش شل شد، منو رها کرد

افتادمو سکندری خوردم 

دستمو به گلوم گرفتم و حریصانه نفس کشیدم

- منظورت چیه؟ پس اون موقع چی میگفتی؟

- این خانوم با ..

دوباره نگاه تیزناکش به من دوخته شد، این چشمها عجیب ترس رو به دلم سرازیر میکرد

منی که دختر ترسویی نبودم و برعکس جسارتم زبان زد بود این همه ترسیدم!

- این خانوم چی؟

- ایشون و همسرشون با همسر شما تصادف کردن و کسی که پشت فرمون بوده شوهرشونه!

- الان کدوم گوریه؟

- کلانتری، همون موقع با پلیس تماس گرفته شد، بازداشتش کردیمو بردیمش کلانتری، شما هم باید برای صورت جلسه با ما بیایید!

- بریم!

و همچنان نگاه برانش به من بود!

با ترسو لرز تكونى به خودم دادمو دنبالشون راه افتادم

به کلانتری که رسیدیم، قدم های مرد تند شد

اونقدر تند که حرکتم برای رسیدن بهش مثل دویدن شد

چیزی از سرباز دیگه ای پرسید و بعد با شتاب بیشتر به راهرویی وارد شد و در  اتاقی رو باز کرد

صدای دادش بلند شد

تمام تنم لرزید

به اتاق  مورد نظر رفتم

از ترس دستمو جلوی دهنم گرفتم

اینبار گلوی سهیل رو گرفته بود

پنج مرد دورش جمع شده بودن تا جدایش کنن

اما مگه میشد

به سهیل نگاه کردم که صورتش روبه سرخی میرفت

با دیدنش در این وضعیت دلم ریش شد

خودمو جلو انداختمو دستمو روی دست مرد گذاشتم

- آقا تورو خدا ولش کنین!

با قرار گرفتن دستم روی دستش، دستش به طور نامحسوسی لرزید

سریع اون دستی که زیر دستم بود را عقب کشید

نگاه خشمگینی بهم انداختو گفت

- شما دخالت نکن!

- چی چیو دخالت نکن، وایسم که شوهرمو بکشی؟

شده بودم همون بهار سابق

ترس برام معنی نداشت

به خاطر سهیل حاضر بودم زمینو زمانو به هم بدوزم

- این مردک  قاتل زنمو کشته، بشینم نگاش کنم!

- اگه قرار بود تو بکشیش دیگه پلیس و قانون میخواستیم چکار؟ برو کنار!

جسارتم جواب داد

دست دیگه اشو هم عقب کشیدو بهم خیره شد

هنوز غم توی چشمهاش بیداد میکرد

نگاهمو از چشمهای عصبانیش گرفتمو به سهیل نگاه کردم

به سهیلی که گیراگیر بود گریه کنه!

- سهیلم خوبی؟

- بهار! بهار من ...  من نمیدونم چی شد، نمیدونم از کجا پیداش شد!

- خفه شو مردک نفهم، میخواستی چشماتو باز کنی، تو اون خیابون جای ویراژ کشیدنه؟

- من فقط  ...  فقط یه کم تند رفتم  ... 

- یه کم؟ اگه یه کم بود پس چرا گلمو پرپر کرد؟

و دوباره صدا و شانه هایش لرزید

معلوم بود که برای نریختن اشک مقاومت میکنه

- مریــــم! خانومم! کجایی تو الان؟

قدمی جلو رفتم

- آقا؟  ... ما واقعا متأسفیم  ...  راستش  ... 

- متأسفین؟ هیچی نگین تا همینجا خودم قصاصتون نکردم!

مأموری جلو اومدو به سهیل نگاه کردو گفت:

- ببینم چی زدی؟

سهیل هراسون گفت:

- هی  ...  هیچی آقا!

- هیچی، پس اون الکلی که تو آزمایشت بوده چیه؟ اونم با اون درصد؟

- اش.. اشتباه شده!

- اشتباه؟ پس بوی گندی که از دهنت میاد چیه؟

- من چیزی نخوردم!

- دروغ فایده نداره 

نگاهی به من کردو گفت:

- چه نسبتی با هم دارین؟

- همسرشم!

- همسرش یا دوست دخترش؟

- معلومه، همسرش!

- شناسنامه تونو ببینم!

عصبانی تر ازهمیشه، با لحن بدی، مثل لحن خودش گفتم:

- مراقب حرف زدنتون باشید، این موقع شب شناسنامه ام کدوم گوری بود که ببینین؟

- درست حرف بزن دختر! وضعیت این پسره که معلومه، تو هم با این سرو وضع و این حرف زدن  ... 

سرشو تکون دادو نچ نچ کرد، با داد گفتم:

- سرو وضعم چشه؟ چه مشکلی داره، تو به جایی که بخوای مدل لباس پیشنهاد بدی به کارت برس!

حسابی تو پرش خورد

ابروهاش تو هم گره خوردو داد زد:

- رستمی!

سربازی جلو اومدو ادای احترام کرد

- بله قربان؟

- این خانومو بیرون کن، اون آقارو هم ببر بازداشگاه، تا صبح بفرستیمش زندانو دادسرا و کارهاشو ردیف کنیم!

- چشم قربان!

مردی که عزیزشو از دست داده بود آروم تر شده بود

انگار تو این دنیا نبود

نگاهش به زمین دوخته شده بود و از اون جدا نمیشد

شاید هم وقتی برخورد بد  مأمورو با ما دید دلش آروم گرفت

پوفی کشیدمو از اتاق بیرون رفتم

تو راهروی کلانتری منتظر اومدن سهیل شدم

تا بیرون اومد، جلوش رفتمو نگاهش کردم

دستمو به دو طرف صورتش گرفتمو نالیدم

- سهیل! سهیل جونم، حالا چی میشه؟

- هیچی عشقم، خودتو ناراحت نکن، به بابا بگو پیگیر  کارام باشه!

- الان بهش زنگ میزنم

- بگو دیه هرچی شد زود بده، احتیاج بود از اموال خودم هم برداره، من نمیتونم اینجا بمونم!

- منم نمیتونم بی تو بمونم! نمیذارم اینجا بمونی، نمیذارم!

دوباره اون مأمور بد اخلاق اومد، با دیدنم تو اون وضعیت به سرباز داد زد که این چه وضعشه و به من با صدای بلند تری داد زد:

- آی خانوم، کلانتریو با اتاقتون اشتباه گرفتی؟ برو اینجا جاش نیست، برو تا نگفتم تورو هم ببرن!

این چی میگفت برای خودش؟

معلوم بود از اون مدعی ها بود!

جلوش رفتمو بهش خیره شدم، پوزخندی زدمو گفتم:

- چیه؟ نمیتونی ببینی دونفر همدیگه رو دوست دارن، نمیتونی درک کنی که از غمش دارم آتیش میگیرم؟

صدام همین طور بلندو بلند تر میشد 

انگار میخواستم همه چیزو سر اون خالی کنم

اونی که از همه مدعی تر بود!

- نمیبینی چه حالیه؟ نمیبی دستام میلرزه؟ نمیبینی اعصاب ندارم؟ نمیبینی زندگیم سیاه شد؟ نمیبینی عشقمو جلوم دستبند زدن؟

زجه میزدم

- نمیفهمی که نباید نمک رو زخم بپاشی؟ نمیفهمی که منم داغ دارم؟

نمیشه مثل جغد آوار نشی رو سرمون؟

- ساکت باش خانوم، هرچی هیچی نمیگم بد تر میکنی، زود برو بیرون، برو تا به جرم توهین به مأمور قانون بازداشتت نکردم!

پوزخندی زدمو گفتم:

- من به قانون توهین نکردم، به تویی که بویی از انسانیت نبردی توهین کردم!

با دست مرد عزا دارو نشون دادمو گفتم:

- اون که داغ داره، منو درک کردو ساکت شد، اونکه حق داره چیز بگه، چیزی نمیگه، اون وقت تو .. تویی که فقط باید وظیفه اتو انجام بدی، شدی کاسه ی داغ تر از آش؟

- وظیفه ی من اینه که کشورو از حضور بی بندو بارهایی مثل شما پاک کنم!

- من؟ من بی بندو بارم یا نگاه دریده ی تو؟

- رســـتـــمی!

- آره داد بزن، بلکه گلوت پاره شه و یه عده از دستت راحت شن!

خواست حرفی بزنه که داد بلند مرد داغ دار هر دومونو ساکت کرد

- ساکت شید! هر دوتون، تو هم بزن به چاک خانوم!

با خشم به اون مأمور نگاه کردمو بیرون رفتم!

تازه تو حیاط کلانتری بود که فهمیدم چه بلایی سرم اومده!

انقدر با اون مردک یکه به دو کردم که یادم رفته بود  ... 

به خیابون رفتم، تو پایده رو کمی قدم زدمو موبایلمو برداشتمو به بابای سهیل زنگ زدم

- بله؟

- الو بابا!

- بهار؟ چرا گریه میکنی دخترم؟

- بابا سهیل!

و باز زجه های من بود که سکوت شبو میشکست!

کمی طول کشید تا بابا اومد

با دیدنم سریع به طرفم اومد و دستامو گرفت

- دخترم، تو چقدر یخ کردی!

برو تو ماشین تا من برم ببینم چی شده!

- بابا، بابا سهیل!

- باشه بابا جان، تو برو، من ببینم موضوع چیه!

برو بابا جان!

سرمو پایین انداختمو به سمت ماشینش رفتم

یه ساعتی میشه منتظر نشستم

نمیدونم چرا انقدر بابا دیر کرده!

چقدر حالم بده!

نمیتونم تمرکز کنم!

الان باید چکار کنم!

اگه سهیلو آزاد نکنن چی؟

تازه میگفتن آزمایش گرفتنو الکل مثبت بوده!

اگه شاکی کوتاه نیاد چی؟

مگه میشه کوتاه بیاد؟

با اون علاقه ای که اون داد میزد " مریم " لابد خیلی عاشقشه!

خدایا خودت به خیر کن!

سهیل، تو با زندگی منو خودت چکار کردی؟

چقدر گفتم آروم تر برو، چقدر گفتم ملاحظه کن!

ولی کو گوش شنوا!

بعد از دو ساعت بابا اومد!

ولی چه اومدنی!

قیافه اش مثل اونایی بود که عزیز از دست دادن!

نکنه بابا هم عزیزشو از دست داده؟!

نکنه سهیل ... !

با استرس به بابا نگاه کردم و منتظر موندم تا حرف بزنه!

ولی انگار قصد حرف زدن نداشت، ماشینو روشن کردو حرکت کرد

روزها تند تند سپری میشدن وما هنوز نتونسته بودیم کاری برای سهیل انجام بدیم

قرار بود دادگاه تشکیل بشه و ما منتظر حکم قاضی بودیم 

وقتی که حکم خونده شد دیگه نمیتونستم روی پاهام بند بشم

به علت مصرف الکل، حکم قتل عمد دادن و سهیل محکوم به اعدام شد!

نمیتونستم باور کنم!

به مرد سیاه پوشی که بعد از این همه مدت یه لبخند روی لبش نشسته بود نگاه کردم

لبخندی که به خاطر کشتن یه آدم بود

یه آدمی که فقط جوونی کرده بودو اشتباه!

اشتباهی که جبران ناپذیر بود!

به سهیل نگاه کردم که اشک تو چشمش حلقه زده بود

به طرفش رفتمو دستشو گرفت

- سهیلم، من نمیذارم، هرکاری که از دستم بر بیاد انجام میدم تا آزاد بشی!

- فایده نداره بهار، میبینی که، حکمو دادن!

اونقدر نا امید بود که نمیشد حرفی بهش زد

به قاضی نگاه کردم که داشت از در خارج میشد

به طرفش رفتمو صداش زدم

- بله؟

- هیچ راهی وجود نداره که بخشیده بشه؟ مگه نباید دیه داد؟

- دیه برای وقتی که خانواده ی طرف مقابلتون یعنی ولی دم، قبول کنن، ولی اونها راضی نشدنو خواستار  قصاص بودن!

- شما قانون خوندید ...  شما یه راهی پیدا کنین، نذارین تو جوونی سیاه بخت بشم!

اشکمو با دستم از صورتم پاک کردمو با گریه ادامه دادم:

- نذارین حسرت به دل بمونم، نذارین خونه ی عشقم به این زودی خراب بشه!

- دست من نیست دخترم، وگرنه من از خدامه که همه ی شاکی ها ببخشن!

- پس من چکار کنم؟

- با شاکی صحبت کنین، شاید رضایت داد!

نگاهی به شاکی کردم

همون مرد سیاه پوشی که تو این سی روز لبخند نزد مگه با شنیدن خبر کشتن شوهرم!

چطور میتونستم از اون بخوام؟

چطور راضیش کنم؟

یعنی ممکنه از کینه ای که تو چشماش خونه کرده کم بشه؟

ممکنه رضایت بده؟

بدون حرفی از کنار قاضی گذشتم

به مرد نزدیک شدم

به مردی که عزا دار  همسرش بود

همسری که همه میگفتن عاشقش بوده

پیراهن سیاه و پوست سبزه و ریش بلند شده، با چشم و ابروی مثل شبش، ترس رو به دل  آدم مینداخت!

اسمشو خوب بلد شدم

انقدر که تو این مدت کابوس  روزو شبمه!

علی!

سید علی معتمد!

رفتم جلوش ایستادم

با سنگینی نگاهم سرشو بلند کرد

نگاه کوتاهی بهم کردو نگاهشو دزدید

- کاری داشتین خانم؟

چقدر سرد!

سرما از حرف هاش هم به آدم منتقل میشه!

جرأتمو جمع کردمو سرمو بالا گرفتم تا بتونم خوب ببینمش!

قدم به زور تا سینه اش میرسید

از سهیل بلند ترو چهار شونه تر بود

- ببخشید  ...  من .. یعنی ما  ...  ما  ...  راستش  ... 

- خانم، من کار دارم، اگه حرفی ندارید برم؟!

- حرف دارم!

- بفرمایید!

نگاهش کردم، هنوز نگاهش به زمین بود

مرد سر به زیری بود!

تو این مدت اینو هم فهمیده بودم!

- صدام زدین که نگاهم کنین؟

- چی؟

- عرض کردم کاری داشتین؟

- بله!

- خب بفرمایید!

- راستش  ...  ما  ... 

- باز لکنتتون شروع شد؟ چرا نصفه نیمه حرف میزنید؟

- خب میترسم!

اینبار نگاه متعجبشو از زمین گرفتو به من دوخت!

- بله؟ از چی؟

- از شما!

- چـــی؟

وای، خراب کردم 

الان میگه دختره خله!

نفس عمیقی کشیدمو چشم هامو بستمو گفتم:

- ما خیلی متأسفیم که این اتفاق سوزناک برای همسرتون افتاده، ولی با کشتن یکی دیگه که اون خدا بیامرز زنده نمیشه، بدتر یه خانواده ی دیگه هم داغ دار میشن 

چشم هامو باز کردمو به صورت اخم کرده اش نگاه کردمو تیر خلاصو زدم!

- رضایت بدید!

- چــــــی؟

از دادش ترسیدم، ولی کوتاه نیومدم 

- خواهش میکنم رضایت بدید!

- هیچ میفهمی چی میگی؟ رضایت؟ برای چی؟ برای کی؟ یه مست از خدا بی خبر! یه آدم خوش گذرون که فقط خوشیه خودش براش مهمه؟

آره؟ برای یه همچین آدمی؟ هرگز، هیچ وقت رضایت نمیدم، اون باید تاوان پس بده، اون باید مجازات بشه تا عبرتی بشه برای هم قطاراش!

اشکم راه افتاده بود

انگار خیلی دلش پر بود

با صدای بغض دارم گفتم:

- آقا، قسمتون میدم، یه فرصت، یه فرصت بهش بدید، قول میدم دیگه خودم حواسم بهش باشه، منو سیاه پوش  شوهرم نکنین!

- چطور من سیاه پوش زنم شدم هیچی نبود، من آدم نبودم؟

صداش خیلی بلند شده بود، سهیل که فاصله اش با ما زیاد بود هم شنید داد مرد رو بر سرم!

با صدای بغض داری گفت:

- بیا بهار، نمیخوام به خاطر من به کسی التماس کنی!

بهش نگاه کردم 

به سهیلم که تو این مدت خیلی لاغر شده بود

به عشقم که داشت جلوم پر پر میشد

مأمور میخواست ببرتش، به طرفش رفتمو دستشو گرفتم 

- سهیلم!

- برو خونه بهار!

- نمیخوام، من بدون تو میمیرم!

- منم با دیدن اشکات میمرم، بیشتر از این داغونم نکن!

- رضایت میگیرم!

- نمیخوام، تو اگه به کسی التماس کنی من میمیرم!

- فقط تو برام مهمی!

- با بابام برو بهار!

- نمیذارم، نمیذارم بکشنت!

- شاید قسمتم بوده!

- نـــــه! قسمت نیست، راضی شون میکنم، هر جوری که باشه، مطمئن باش!

- تمومش کن بهار!

اشک داشت تو چشمهای عسلی رنگش مینشست!

رو به پدرش کردو صداش زد

- بابا!

- جانم باباجون؟

- بهارو ببر خونه، نذارید بره خونه ی خودمون تنها باشه، یا پیش خودتون باشه، یا بره خونه ی مادرش!

- باشه پسرم، نگران عروست نباش، مواظبشم!

- خداحافظ بابا، خداحافظ بهارم!

- سهیل!

- گریه نکن بهار، خداحافظ!

به رفتنش نگاه کردم، چقدر خمیده شده بود

مثل پیر مردی که هیچ امیدی به زندگی نداره!

به علی معتمد نگاه کردم

با خشم داشت نگاهمون میکرد

اخمی کردمو نگاهمو ازش گرفتم

به چه حقی میخواست در مورد جون آدمی نظر بده؟!

اون که خدا نیست!

به چه حقی میخواد جونمو ازم بگیره؟!

45روز از اون شب شوم میگذره

45 شبه که نخوابیدم

45 شبه که غذام گریه بوده و صدام آه

چطور تحمل کنم

چطوری دست رو دست بذارم تا عشقمو اعدام کنن؟

چرا آدما اینجورین؟

چرا انقدر بخشیدن سخته براشون؟

چطور میتونن بشینن نگاه کنن تا یه جونی گرفته بشه

تا نفسی بیرون نیاد!

چطور تحمل کنم نگاه غم زده ی سهیلو هر وقت که میرم ملاقاتش؟!

مدتیه که میخوام برم خونه ی معتمد تا التماسش کنم رضایت بده

پدر، مادر سهیل و مامان بابای خودم برای مراسم ختم همسرش رفتن

میگفتن با اینکه همش اخم کرده بوده ولی حرف بدو نا مربوطی بهشون نزده!

میگن مرد معقولیه!

تو این مدت نخواستم برمو باهاش روبرو بشم

دلم میخواست برم رضایت بگیرم، ولی مامانم میگفت " صبر کن چهلم زنش تموم بشه بعد "

حالا وقتشه

باید برم برای زندگیه همسرم بجنگم

نمیخوام بعدها افسوس بخورم که شاید فرصتی بود!

هفته ی اول خونه ی پدر  سهیل بودم، بعد اومدم خونه ی مامانم

اینجا راحت ترم

بهادرو ریحانه هم خیلی هوامو دارن

هر روز بهم سر میزنن، به زور منو به حرف میارن تا افسرده نشم

ولی از دلم خبر ندارن

نمیدونن که مدتیه روزها مو دارم معکوس میشمرم

باز خدا خیر بده قاضیو که مدت زیادی تا اعدام فرصت داد

خدا رو چه دیدی شاید تو این مدت فرجی شدو شاکی رضایت داد

مامان میگفت، اینطور که فهمیده همه ی خانواده ی دختره ریشو قیچیو دادن دست شوهرش!

میگن حرفش خیلی برو داره!

بیچاره دختر بی گناه!

بیچاره خانواده اش

تک دختر بوده، دوتا برادر داشته!

یه بچه هم دارن که انگار یه سال و خورده ایشه!

وقتی بهشون فکر میکنم دلم برای اونها هم میسوزه، ولی نمیتونم بی خیال سهیل بشم!

کار  ما از عمد نبوده و غیر عمد بوده، ولی اونا میخوان از عمد طناب دارو بندازن گردن شوهرم!

از جام بلند شدم، دیگه وقت فکر کردن نیست

شمارش معکوس خیلی وقته که شروع شده

باید تلاش کنم برای زندگی کسی که نفسمم به نفسش بنده!

باید تلاش کنم

سرتا پا سیاه میپوشم ؛ به حرمت عزای دختری که ما باعث مرگش شدیم

منم مقصرم

شاید اگه اصرارهای من برای زود برگشتن از مهمونی نبود، اون اتفاق نمی افتاد!

به مامانم گفتم میرم دنبال کارهای سهیل

سوار  آزرای سفیدم میشمو استارت میزنم

نیم ساعت بعد جلوی خونه اشونم

یه آپارتمان تو خیابون مرزداران!

ماشینو پارک میکنمو پیاده میشم

دلهره همه ی جونمو گرفته!

لرزش دستامو میبینم

نفس عمیقی میکشم، یا علی میگمو زنگو میزنم

یه کم بعد صدای مردونه ای جواب میده

- بله؟

- میشه چند لحظه تشریف بیارین دم  در!

- شما؟

- عرض میکنم، لطفا تشریف بیارین!

خدارو شکر نشناخت!

وگرنه معلوم نبود بیاد به حرفم گوش بده!

شاید از این پشت خیلی معلوم نبودم، یا اینکه تو این مدت یادش رفته منو!

در باز شدو مردی بیرون اومد

ولی اون نبود

چهره اش جوون تر بودو پوستش روشن تر

با چشم های قهوه ای تیره!

ولی چشم های اون مشکی بود!

اینو خوب یادمه!

کمی بهش نگاه میکنم که لبخندی میزنه و میگه:

- امری داشتین خانم؟

- ببخشید، منزل آقای معتمد؟

- بله، بفرمایید؟

- من، من با ...  با آقاى معتمد ... در واقع  ...  با علی آقا کار داشتم، تشریف دارن!

- آهان، با برادرم، بله هست، کارش دارین؟

- حتما کارشون دارم که اومدم اینجا دیگه!

سرفه ای کردو با خجالت گفت:

- بله، درسته، اجازه بدین الان صداشون میکنم!

- ممنون!

رفتو دقایقی بعد، یکی دیگه اومد، خودش بود

همون چهره ی آشنا، همون چشمهایی که وحشت به دلم مینداخت، با لباس های یه دست سیاه  ... 

فقط اینبار، ریش هاشو زده بود!

چهره اش آروم تر شده بود

هنوز داشتم نگاهش میکردم، نمیدونم چرا وقتی میدیدمش زبونم بند میومد؟!

با بی حوصلگی گفت:

- دید زدنتون تموم شد؟ من کار دارم، زود بگین!

چه بد اخلاق!

حیف که کارم لنگه، وگرنه میدونستم چی بهت بگم!

- اگه فقط برای دید زدن اومدین باید بگم که من بیکار نیستم برید سراغ یکی دیگه!

این چی گفت؟

برم  ... 

این چه فکری در مورد  من کرده؟!

اخمی کردمو گفتم:

- انقدر زود به قاضی نرید، لطفا!

- کارتونو بگین، حوصله ی بحث فلسفی ندارم!

نفس عمیقی کشیدم تا آروم بشم

باید آرامشمو حفظ کنم

نباید بهونه دستش بدم

با صدای مظلومی گفتم:

- آقای معتمد، من ...  من  ...  همسر ... 

- میدونم، زن  اون از خدا بی خبری، چکار دارین؟

با خشم نگاهمو به چشمهاش دوختم، نیم نگاهی کردو نگاهشو دزدیدو سرشو پایین انداخت

- آقای محترم لطفا بی احترامی نکنین!

- بله، من یه کم زود عصبانی میشم، حق با شماست، امرتون؟

- من اومدم که  ...  که از  ...  شما خواهش کنم  ...  خواهش کنم  ...  تا .. تا  ... 

- میشه زود تر حرفتونو بزنید!

- تا رضایت بدید!

- چـــــی؟

- خواهش میکنم، به من رحم کنید، به پدرو مادرش رحم کنید، هر چی که بخواهید براتون فراهم میکنیم، فقط بگید چی تا براتون حاضرش کنیم!

- شما در مورد  من چه فکری کردین؟ که زنم رفته و منم میگم خدا بیامرزه و تمام؟ من عاشق همسرم بودم، جونمو براش میدادم، همه ی زندگیم بود، شما اونو از من گرفتین حالا میگین  ...  

نفس عمیقی کشید، چشم هاشو بست و با ابرو های گره کرده گفت:

- از اینجا برید تا یه کاری دست  خوردمو شما ندادم!

- بله؟

بلند داد زد:

- گفتم برو تا نزدم لهت کنم!

بهت زده نگاهش کردم، مگه من چی گفتم؟

چرا اینجوری شد؟

اینکه آرووم بود؟

منم یه کم صدامو بالا بردمو مثل خودش گفتم:

- منو بزنی؟

مگه الکیه؟

بزن ببینم، خجالتم خوب چیزیه!

میدونم عزا داری، میدونم غم داری، درک میکنم که درد  از دست دادن عشق چقدر سخته، ولی به منم حق بده ..

اشک چشمامو پوشوندو صدام بغض دار شدو آروم:

- حق بده برای عشقم بیامو التماست کنم، همسر شما رو روزگار گرفته، با تصادف فوت شد، ما که نزدیم از قصد بکشیمش، ولی شوهر  من  ... 

نذاشت ادامه بدم بین حرفم اومد

- تصادف؟ شما به سهل انگاریه شوهرتون میگین یه اتفاق ساده؟

اون اتفاق از قضا و قدر نبود، از بی وجودیه شوهرتون بود، از بی شرفیش بود که مستو پاتیل نشست پشت فرمون، وقتی جنبه نداره برای چی زهرماری میخوره؟ بدتر از اون چرا میشینه پشت فرمون؟

چرا ویراژمیکشه اون ساعت شلوغیه شهر؟

اشک راهشو پیدا کرده بود 

حرفهاش حق بود

حرف حساب جواب نداره، ولی نمیتونستم بی خیال بشم

- آقا، شما حق دارین، اون کار  بدی کرده، اون حماقت کرده، ولی نفهمیده، شما که فهمیده این چرا میخواهید اشتباه اونو تکرار کنین؟

چرا میخواین یه خونواده ی دیگه رو هم عزا دار کنین؟

خواهش میکنم مارو هم درک کنین!

مرگ همسرتون یه دفعه ای شد، دست تقدیر بود، ولی همسرم  ... 

- بسه خانوم، گفتنی ها رو گفتین، شنیدنی ها رو هم شنیدیدن، به سلامت!

به دستش که راهو نشون میداد نگاه کردم

یعنی برم؟

بدون اینکه کاری کرده باشم؟

با غم نگاهش کردم

- آقا من  ... 

- تمومش کنین! دست از سرم بردارین، من رضایت بده نیستم، تمام!

به خونه رفتو درو محکم پشت  سرش بست!

زانوهام خم شد

پشت در نشستمو به سیاه بختیم لعنت گفتم

برای مرگ آرزوم اشک ریختم

یه ربعی بود که نشسته بودمو داشتم گریه میکردم

در  خونه باز شد

از جام بلند شدم

امید داشتم که دلش به رحم اومده باشه

ولی به جای اون برادرش اومده بود

با غم نگاهم کردو گفت:

- بهتره از اینجا برید، علی هیچ وقت از حرفی که بزنه بر نمیگرده!

- شما ازش بخواهید، به خدا ثواب میکنید، یه عالمه آدمو شاد میکنید!

- از دست من کاری ساخته نیست خانم، مریم همه چیز  داداش بود، بعد از اون شده یه مرده ی متحرک، اگه بخاطر دخترش عسل نبود، بعید میدونم زنده میموند!

- پس من چکار کنم؟

- زندگیه دیگه، فکر کنین شوهرتون هم تو تصادف مرده!

جیغ کشیدم، بهش با خشم نگاه کردم، چطور انقدر راحت میگفت؟

- نـــه، سهیل  من زنده ست! اون زنده ست، من نمیذارم، نمیذارم!

سوار ماشین شدمو با سرعت از اون کوچه بیرون اومدم

دلم هوا میخواست

انگار تو هوای اون خونه سم بود

پر بود از کینه!

نمیتونستم نفس بکشم

شیشه ی ماشینو پایین کشیدمو سرمو از پنجره بیرون کردم

فایده نداشت

ماشینو به کناری کشیدمو خاموش کردم

پایده شدمو سرمو روبه آسمون گرفتمو بلند فریاد زدم:

- خـــــــدا!

برام هیچی مهم نبود، مهم نبود که مردم نگاهم میکنن

مهم نبود که بهم بگن دیوونه!

مهم نبود که سرم داغ بودو از زور بی نفسی داشتم میمردم!

دیگه مهم نبود، دیگه هیچی مهم نبود!

تا شب تو خیابون ها سر گردون بودم

گوشیمو هم خاموش کرده بودم

فقط میرفتم و نمیدونستم به کجا میرم!

به ساعت ماشین نگاه کردم

کی انقد رزود گذشت؟

دوازده بود!

من این همه وقت بیرون بودم؟!

مامانم، بابام!

حتما خیلی نگرانم شدن!

به سرعت به سمت خونه راه افتادم

اول نمیدونستم کجام ولی با دیدن تابلوی روی خیابون فهمیدم که خیلی از خونه دورم!

به پدال گاز فشار بیشتری دادمو به سمت خونه رفتم!

ده روزه که کارم شده برم دم در  خونه ی معتمد

بهادر دیروز فهمید هر روز کجا میرم کلی بهم چیز گفت

میگفت آبرو ریزی نکن، ما مردا خودمون میریم

خودمون زبون همو بیشتر میفهمیم

ولی کو گوش شنوا؟

قبول نمیکردم

نمیخواستم که قبول کنم

سهیل برای من همه چیز بود

عشق  اولو آخرم بود

کی میتونه بشینه تا عشقشو بکشن، که من بتونم؟

من نمیتونم

بابا و بهادر دیشب رفتن باهاش حرف زدن

ولی مگه حرف حالیش میشه؟!

حرفش یه کلمه ست " قصاص "

آخه چرا؟

به خاطر یه سهل انگاری!

بابا بهش پیشنهاد دیه داده

جوابش جالب بوده

گفته اگه ملاحظه ی سنو سالتون نبود یه جای سالم تو بدنتون نمیذاشتم!

در این که قلدرو زور گوده که شکی نیست!

از سهیل هم بلند ترو درشت تره!

بابا میگفت " کارمند بانکه و وضع مالیشون معمولیه "

ولی قبول نمیکنه

نه به اونایی که ندارنو باید حتما دیه بدن تا عزیزشون آزاد بشه، نه به ما که داریم ولی گیر  یه زبون نفهم افتادیم!

آه!

چکار باید بکنم

امروزم دست از پا دراز تر برگشتم

دیگه عقلم به جایی قد نمیده!

بهتره فردا برم خونه ی مادر زنش!

شاید اونها بتونن راضیش کنن!

صبح زود بیدار شدمو حاضرو آماده رفتم به آدرسی که از بابا گرفته بودم

از ترس اینکه صبح جایی برن، به این زودی اومدم

خدا کنه خواب نباشن!

چند بار زنگ زدم، بلاخره یه صدای خواب آلودی اومد

- کیه؟

- منم

- شما؟

- لطفا تشریف بیارین، عرض میکنم!

- کاری دارین بگین و خودتونم معرفی کنین!

- من بهارم!

- بهار؟

- بیایید لطفا!

- صبر کن اومدم!

نفسمو با صدا بیرون دادم و منتظر شدم

زنی حدود پنجاه ساله بیرون اومد، هنوز چشمهاش خمار خواب بود

خمیازه ای کشید که دستشو جلوی دهنش گرفتو گفت:

- ببخشید، امرتونو بفرمایید!

- سلام!

- سلام دخترم!

- منو میشناسین؟

- نخیر، شما؟

- من  ...  من .. همونم که  ... 

- میشه من من نکنین!

- بله، من همسر  سهیلم!

- سهیل؟

- شما مادر  مریمین؟

اشک چشمهاشو پوشوندو گفت:

- آره دخترم، تو دوست مریمی؟ وای چی بگم که مریمم پر پر شد، یه بی دین  ایمون  از خدا بی خبر با ماشین زدو لهش کرد، گلمو پر پر کرد، دیگه مریمم نیست!

- میدونم خانم، تسلیت میگم، باور کنین ما هم خیلی ناراحتیم!

- شما دوست مریم نیستین؟

- نه، من  ...  من  ... 

- راستشو بگو ببینم، تو کی هستی؟

- من همسر اونی هستم که  ...  با دخترتون  ...  تصادف کرده!

نفسمو بیرون دادم، شاید سخت ترین کاری که تا حالا کردم همین کار بوده!

خیلی سخته که چنین واقعیتی رو به یه مادر بگی!

با تعجب نگاهم کرد

فکر کردم میشه باهاش حرف زد، خواستم دوباره چیزی بگم که اخم همه ی صورتشو پوشوندو گفت:

- اومدی اینجا که چی؟ دسپخت  شوهرتو ببینی؟!

- باور کنین از عمد نبوده!

- از عمد نبوده؟ وقتی خدا اون زهر ماريو حروم کرده برای همینه دیگه! هی کوفت میکننو آخرشم یه بلایی سر  جوون مردم میارن!

- خانم، حماقت کرده، شما بزرگی کنین!

- چه بزرگی؟ نکنه توقع داری از قاتل دخترم بگذرم؟

- قاتل چیه خانم؟ سهیل آزارش به مورچه هم نمیرسه!

- اسم  اون مردتیکه رو جلوی من نیار، نمیفهمی داغ دارم؟ صبح زود اومدی اینجا که چی؟

- با دامادتون صحبت کنین  ... 

دستشو به علامت سکوت جلو گرفتو گفت:

- بسه، نمیخوام بشنوم، اینو تو مغزتون فرو کنین، منم رضایت بدم، سید علی رضایت نمیده! برید پی کارتون!

- شما مادرشین، خواهش میکنم، ببینین داغ  جوون چقدر سخته! نذارین یه عده ی دیگه هم داغ دار بشن!

- نکنه فکر کردی مرگ خوبه، ولی برای همسایه؟!

- نه به جون  خودم!

- برو، برو دیگه ام اینجا نیا، نه من رضایت میدم، نه دامادم!

- اگه شما راضی بشین  ... 

- فکر کن من راضیم، خوبه؟ برو، دامادم رضایت نمیده، اصلا من تمام حق و حقوقو به اون دادم، چرا اومدی اینجا؟ نکنه توقع داری بهش بگم از قاتل بچم بگذر؟!

- شما که اهل ثوابین، شما که با حجابین، شما که بهتر از مایین، باور کنین اینجوری روح  دخترتون هم شاد تر میشه!

- کدوم مادری میتونه ببخشه که من ببخشم؟ اگه تقصیر از دخترم بود یه چیزی، ولی همه ی مردم دیدن که شوهرت وضع درستی نداشته و با چه سرعتی میرفته حالا اون هيچى، اينكه بچه امو هول داده و پرتش كرده رو زمين.. اينكه باعث شد به سرش ضربه بخوره و بميره..اينها همه تصادف بوده!

- خانوم  ... 

- بسه، بیشتر از این اعصابمو به هم نریزین سر صبحی!

بدون حرف دیگه ای درو بهم کوبیدو رفت!

چقدر گذشت کردن برای آدما سخت شده!

اگه منم جای اونا بودم همین طور بودم؟

چرا نمیخوان بفهمن که بخشیدن برای روح عزیزشون بهتره!

آخه با مردن یکی دیگه که چیزی به دست نمیارن!

سهیل که قاتل نیست، مجرم نبوده که!

تصادف بوده!

ممکنه برای هر کسی پیش بیاد!

خدایا خودت کمکم کن!

یه راهی جلوم بذار!

هرچی باشه قبول، فقط سهیل زنده بمونه!

یک ماه دیگه هم گذشت!

تو این یه ماه فقط خدا میدونه که چی به من گذشته

هر روز رفتم سراغ معتمد

هر روز تحقیر شدم

هر روز یه حرف جدید شنیدم

ولی خم به ابرو نمیارم

من محکمم

مثل کوه!

امروز از صبح اینجا منتظرم

نمیدونم چند ساعته که منتظرشم

هرچی زنگ میزنم کسی جواب نمیده!

گوشیمو هم خاموش کردم که مامانم اینا زنگ نزنن

حوصله ی نصیحت شنیدن ندارم

کسی چه میفهمه درد  منو!

حتی مامانم!

باز زنگ زدم

باز به در  بسته و پنجره ای که چراغش خاموشه نگاه کردم

امروز نمیتونم بدون هیچ کاری برم

امروز اومدم که هر طور شده رضایت بگیرم

حتی شده به زور و یا التماس!

پاهام خواب رفتن!

درد گرفتن

شاید نمیخوان همراه  خوبی برای من باشن!

شاید دیگه هم پا ندارم

همیون طور که دیگه سهیل هم پام نیست!

یادش بخیر، تو دانشگاه و همه جا هم پای من بود

منم هم پای اون!

فقط تو یه چیز اختلاف داشتیم

اونم خوردن  همون زهرماری بودو رفتن زیاد سهیل به مهمونی های آنچنانی!

آخرم همون کار دستمون داد!

آمد به سرم از آنچه میترسیدم!

خم شدمو دستمو به زانوم گرفتم

صدایی از پشت سرم شنیدم که ترسیدمو برگشتم به صاحب صدا نگاه کردم

- از کی اینجایی که حالو روزت اینه؟

خودش بود!

معتمد بود!

سید علی معتمد!

همونی که امروز بیش از صد بار آرزو کردم بیاد!

حالا اومده!

خدایا شکرت!

بهش نگاه کردمو جوابی ندادم!

نگاه  کلی بهم انداختو اخماش تو هم رفتو گفت:

- صورتت سرخ شده، تو این سرما نمیگی سرما میخوری؟!

پس محبت هم سرش میشه؟!

از این حرف ها هم بلنده؟

نکنه امروز خدا دلشو نرم کرده؟!

شاید امروز بخت باهام یار باشه!

دستهامو مشت میکنم تا از استرسم کم بشه!

زانو هام خم میشه و جلوش زانو میزم

سرمو بالا میگیرم تا بتونم ببینمش!

اخم جای خودشو به تعجب میده!

پاچه ی شلوار پارچه ای سیاهشو میگیرم!

تعجبش بیشتر میشه و صداش بلند:

- چکار میکنی دختر؟

- خواهش میکنم، التماستون میکنم!

- چی میخوای؟

- کنیزیتونو میکنم، کلفتی تونو میکنم! شما رو به خدا قسم میدم!

- چیه دختر؟ امشب جن زده شدی؟!

- به روح همون که دوسش دارین، به روح  مریمتون قسمتون میدم از خون  سهیل بگذرین!

اشکم راه افتاده بود

سرمو پایین انداختمو بازم التماس کردم

- خونو با خون نمیشورن! ببخشید، بخشش کنید، باور کنید اینجوری روح  اونم شاد تره!

- خیلی دوسش داری؟

- جونم به نفس هاش بسته ست!

- منم نفسم به نفس مریم بند بود!

منم اگه یه روز نمیدیدمش میردم!

منم فکر نبودش دیوونه ام میکرد!

ولی چی شد؟

دو ماهه که نیست!

دوماهه رفته و من هنوز زنده ام!

میدونی به چه امیدی؟

داشت باهام دردو دل میکرد؟!

گیج بودم از رفتارش!

سرمو به علامت نه تکون دادم!

- به امید اینکه زجر کشیدن  قاتلشو ببینم! به این امید که انتقاممو بگیرم تا دلم خنک بشه!

چیزی به ذهنم اومد که به زبون آوردم 

- ولی با مردن که زجری نمیکشه! چه آرامشی به شما میرسه؟!

رضایت بدید، باور کنید با شناختی که من از سهیل دارم، همین عذاب وجدانی که تا آخر  عمر همراهشه برای زجر دادنش بسشه!

نمیدونم چرا این حرف ها رو زدم!

شاید مثل کسی که تو باتلاقه و به هر طنابی دست میگیره!

می خواستم هر جوری شده این مردو راضی کنم!

میدونستم سهیل عذاب وجدان داره!

میدونستم تمام این مدت نخوابیده و همش صورت خونی اون زن جلوی چشمشه!

خودش بهم گفته بود!

خودش از کابوس های هر شبش گفته بود برام!

چاره ای نداشتم!

سهیل جونم بود!

نفسم بود!

باید برای نجاتش کاری میکردم!

وقتی باقی نمونده بود!

به روز اعدامش داشتیم نزدیک میشدیم!

به اون مرد سیاه پوشی که هنوز برای عشقش عزا دار بود نگاه کردم!

داشت نگاهم میکرد!

برعکس همیشه که نگاهشو میدزده!

چشمهاش یه برقی داره ..

- شاید حق با تو باشه!

چـــی؟

چه خودمونی شد!

از کی تا حالا از فعل مفرد استفاده میکنه؟!

از کی من شدم تو؟!

با تعجب بهش نگاه میکنم که با سوالش به عقلش شک میکنم، چرا امروز هی اینو میپرسه؟! 

- خیلی دوسش داری؟

- خب  ...  خب ..معلومه، گفتم که همه چیزمه!

- اون چی؟ اونم تو رو دوست داره؟!

- به قول خودش، همیشه میگه بیشتر از جونم!

- منم همین طور بودم!

آخی، میخواست بگه چقدر زنشو دوست داشته!

باز با حرفش متعجبم کرد

- اگه تو رو از دست بده، چه حالی میشه؟!

- ب ...  بله؟

- منظورم اینه که اگه تورو از دست بده، اگه دیگه تو رو نداشته باشه چه حالی میشه؟!

- فکرکنم بمیره!

عادتم بود که همیشه صادقانه جواب میدادم!

پوزخندی زدو به سر تا پام نگاه کرد!

یه نگاهی که اصلا خوشم نیومد!

هنوز نگاه خیره اش به من بود که گفتم:

- چیزی شده؟

- آره!

- یعنی، ر ...  رضایت میدین؟

- شاید!

با این حرفش لبخند همه ی صورتمو پوشوند 

از جام بلند شدمو با لبخند نگاهش کردم

اونم لبخند زد!

تعجبم بیشتر شد

آدمی نبود که لبخند بزنه!

اونم به کی؟

به من؟!

مات شده بودم از حرکتشو داشتم نگاهش میکردم که گفت:

- اگه بگم رضایت میدم، در ازاش چکار میکنی؟

- هر کاری که بگید!

باز نگاه مشکوکی به سرتا پام کردو گفت:

- هر کاری؟

ترسیدم

از نگاهش!

از سوالش!

نکنه خیال  بدی داره!

نکنه قصد سو استفاده داره!

ولی اونکه این همه عاشق زنشه!

اونکه همش داره سنگ  زنشو به سینه میزنه!

نکنه چون حالا که زنش مرده  ... 

وای نه!

نه، نمیتونه!

همه میگن آدم خوبیه!

حلال و حروم سرش میشه!

با مکث پرسیدم

- میشه بگین منظورتون چیه؟

- تو جوابمو بده! منم میگم چکار دارم

- من هر کاری حاضرم برای همسرم انجام بدم! هرکاری میکنم که اون زنده بمونه!

مخصوصا گفتم همسرم که حساب کار دستش بیاد!

نگاهی بهم کردو لبخندی زدو گفت

- یه پیشنهاد دارم برات، اگه قبول کنی منم رضایت میدم!

تو دلم هم امید بود هم ترس!

هم خوشحال بودم هم ناراحت!

حس  عجیبی بود

نمیتونستم درکش کنم

ولی با حرفی که زد به کل هنگ کردم 

- ازش طلاق بگیرو با من ازدواج کن!

چند دقیقه بدون پلک زدن نگاهش کردم

معنی حرفشو نمیفهمیدم

ولی یه دفعه به خودم اومدمو با صدای بلندی گفتم:

- چـــــــی؟

- همون که شنیدی!

- این بود دوست داشتنت؟ این بود ادعای عاشقیت؟ خیلی پستی!

- هی هی، مواظب حرف زدنت باش تا پشیمون نشدم! باهاش مقابله به مثل میکنم، اون زنمو ازم گرفت منم میگیرم!

فقط این وسط یه چیز میمونه، تو به اسم زن  من تو این خونه میای، ولی فقط پرستار دخترم میشی، همین!

- چرا فکر کردین که قبول میکنم؟

- خودت گفتی هر کاری میکنی که زنده بمونه! یا ازش جدا میشی و شاهد زندگی در کنار  خانواده اش میشی، یا اینکه منتظر میشی روز اعدامش برسه!

- خیلی بی رحمین!

- اگه جدا شدن  تو از اون و ازدواجت با من براش از مرگ هم بدتر باشه، ترجیح میدم از شکایتم بگذرم!

- ولی این منصفانه نیست! من تقاص چیو بدم؟

- تقاص هم پیالگی با یه آدم عوضیو!

- حرف دهنتو بفهم، سهیل خیلی از تو مرد ترو بهتره!

- مرده که انقدر میزنه که خیابونو از بیابون تشخیص نمیده!

- من حاضرم پرستار  دخترت بشم، تا آخر  عمرم، ولی بدون  شرط ازدواجت!

- یعنی جدا میشی؟

- خب اگه جدا شدنم خیالتو راحت میکنه، آره!

- اینجوری فایده نداره! از کجا معلوم بعد از جدایی و بعد از اینکه من رضایت دادمو آب ها از آسیاب افتاد دوباره نرفتی باهاش ازدواج کنی؟!

- خیلی شکاکی! از جدایی ما چی به تو میرسه؟!

- اون منو از زنی که دوسش داشتم جدا کرد، منم انو از تو جدا میکنم، نگاهشو بهت دیدم، از دور داد میزنه که چقدر دوست داره! باید زجری که من کشیدمو بکشه، باید عذابی که من کشیدمو بکشه! باید مثل من درد بکشه!

- حرفت غیر منطقیه!

- من این حرفها حالیم نیست، هرطور میلته، نمیخوای به سلامت!

- ولی  ... 

- دیگه کافیه، هرچی لازم بودو گفتم، دو روز وقت داری که فکر کنی و بهم جواب بدی، در ضمن، اگه جوابت مثبت بود، احدی نباید از قولو قرار  ما باخبر بشه!

باسکوت داشتم بهش نگاه میکردم

چطور یه آدم میتونه اینطوری باشه!

اون که میگفتن آدم  خوبیه؟!

خواستم برم که چیزی یادش اومدو گفت:

- راستی، اینطوری هم خانواده اش داغدار نمیشنو روح  مریمم شاد میشه، هم خودش تقاص دردی که من کشیدمو پس میده!

و باز جوابم بهش سکوت بود!

سوار ماشین شدمو رفتم

نمیدونم تا چه ساعتی بیرون بودم، ولی وقتی خونه رفتم اونقدر دیر شده بود که بهادر خشمگین جلوی در ایستاده بودو با دیدنم سیلی محکمی تو گوشم زد! 

بغضم راهش باز شدو گریه کردم!

هق هقم سکوت  شبو میشکست!

از بهادر ناراحت نبودم

حقم بود

همه از غیبتم ترسیده بودن!

این روزها زیادی سر به هوا شده بودم!

زیادی از خونه بیرون میرفتمو بی خبر میذاشتمشون

ولی امروز از صبح تا الان که ساعاتی از نیمه شبه، بیرون بودمو گوشیمم خاموش بوده!

با دیدن مامانم، خودمو به آغوشش انداختمو با گریه گفتم:

- مامان من چکار کنم؟!

و دستان نوازشگر مامان بود که منو مجبور به آروم بودن میکرد!

نمیتونستم از امروز حرف بزنم!

نمیتونستم بگم چی گفتمو چی شنیدم!

بدنمو لرز گرفته بود!

تو بغل  مامان فرو رفتمو همراه با اون به اتاقم رفتم

روی تختم دراز کشیدمو سرمو زیر پتو کردم

همه از اتاق بیرون رفتنو منو به حال  خودم گذاشتن!

کاش میتونستم به بهادر بگم تا درس  درستی به اون مردک بده!

ولی با گفتن کوچکترین حرفی ممکن بود سهیلو از دست بدم!

باید فکر کنم!

باید درستو حسابی فکر کنم!

دو روز خیلی کمه!

خیلی کمه برای مرگ  آرزوهام!

دو روز  تمام تو تب سوختم!

پدرو مادر  سهیل هم به دیدنم اومدن!

همه نگرانم بودن!

همه میدونستن این تب از فشار عصبیه!

ولی کسی نمیدونست که این فشار ناشی از چه حرفیه!

داشتم میمردمو نمیتونستم دم بزنم!

کسی نبود که باهاش دردو دل کنم!

حتی نمیتونستم با ریحانه حرف بزنم!

به علی معتمد فکر کردم!

به مردی که با وجود عشقی که ازش دم میزد، این پیشنهاد بی شرمانه رو به من داده بود!

دلیلش بی خود بود! 

چه انتقامی؟!

چه کشکی!

به هوای بچه کلوچه!

من نمیتونم!

نمیتونم خودمو مال  مردی به جز سهیل بدونم!

نمیتونم!

همه ی این دو روز به این فکر ها گذشت!

باید درست و حساب شده تصمیم بگیرم!

این تنها راه  نجاتشه!

میدونم سهیل به این امر راضی نیست!

ولی جواب  دلمو چی بدم؟!

اینجوری هم اون زنده میمونه، هم مامانو باباش بی وارث و بی کس نمیشن!

سهیل همه چیز بود برای اونها!

دیدم که تو این دوماه چی به روزشون اومده!

دیدم چطور کمرشون خم شد!

خدایا چکار کنم؟!

خودت کمکم کن!

صبح به زور از جام بلند شدم

نمیتونستم خودمو حرکت بدم

ولی باید بلند میشدم

این آخرین فرصت بود

آخرین فرصت برای نجات  عشقم!

لباس هامو بدون اینکه بدونم چی هستن و چه مدلی هستن پوشیدم

مثل یه مرده ی متحرک!

نه تنها سهیل، بلکه منم داشتم قصاص میشدم

کدوم زنی میتونه دست از عشقش بکشه که من دومیش باشم؟!

ولی نمیتونم دست رو دست بذارم!

زنده باشه و با من نباشه بهتر از اینه که نباشه!

بین  بدو بدتر باید بدو انتخاب کنم!

با حال  زاری به جایی که هر روز تو این مدت ميرفتم، رفتم!

جلوی آپارتمانش سرمو روبه آسمون بلند کردمو از خدا خواستم هرچی صلاحه همون بشه!

نفس عمیقی کشیدمو زنگ درو زدم

بعد از چند دقیقه در باز شد

مونده بودم برم تو خونه یا بمونم جلوی در!

تا حالا نشده بود که درو برام باز کنه!

همیشه خودش میومد جلوی در 

نکنه بخواد بلایی سرم بیاره؟!

اگه اینطور بود که حرف ازدواج نمیزد!

کمی لای درو باز کردمو به داخل حیاط سرک کشیدم

خبری نبود

فکر کنم بالا منتظرمه!

شاید حرفی داره که میخواد تو خونه بزنه و درست نیست که جلوی در بگه!

چه کاریه خب؟!

این همه وقت جلوی در دادو بیداد کرده، حالا ملاحظه میکنه!

خدایا به امید خودت!

درو کامل باز کردمو داخل شدم

میدونستم که واحد چهارم هستن، زنگشونم زنگ چهارم بود

ساختمون هم که تک واحدی بودو چهار واحد بیشتر نبود!

پس میشه همون طبقه ی چهارم!

وارد آسانسور شدمو شماره ی چهارو زدم

با متوقف شدن تو طبقه ی چهارم، استرس همه ی جونمو گرفت

چه غلطی کردم اومدم!

اصلا کسی حرفی نزدو درو باز کرد

نکنه بلایی سرم بیاد؟!

برم یا نرم؟

حالا باید چکار کنم؟!

در آسانسور باز بودو من فرصت بیشتری برای فکر کردن نداشتم

از آسانسور بیرون اومدمو به واحد روبروم نگاه کردم

حتی نیومده جلوی در استقبام!

چه خودمم تحویل میگیرم

استقبال!

یارو نمیخواد ریختمو ببینه، اون وقت من توهم فانتزی میزنم!

درو که نیمه باز بود، کامل باز کردمو صداش زدم

- آقای معتمد!

-  ... 

جوابی نشنیدم

- آقای معتمد!

- بیا بشین منم الان میام!

این کی بود؟

انگار صدای خودش بود!

پس خودش کجاست؟!

به خونه ی کوچیکی که شاید فقط هفتاد متر بود نگاه کردم

یه سالن مربع شکل، یه راهرو که دوتا در کنار هم داشتو از اینجا تو دید بود، با دوتا درم طرف دیگه ی سالنو نزدیک  همون راهرو!

فکر کنم این دوتا هم اتاق باشن!

روبرو هم که آشپزخونه بود

مدلش اپن بودو دیزاینش مشخص بود!

همه چیز سفید بود!

مرتب بودو دلباز!

با این که آشپزخونه اش کوچک بود، ولی به خاطر وسایل سفیدش بزرگتر و دلباز دیده میشد!

برعکس خونه ی من که آشپزخونه ام سفیدو سیاه بود و بیشتر وسایل بزرگ رو سیاه گرفته بودم!

قشنگ بود، ولی بعد از مدتی یه نواخت شدو دلگیر!

روی راحتی زرشکی رنگی که کنار دیوار، چیده شده بود نشستم و باز به خونه نگاه کردم

پذيرايى يه پنجره بود كه حدود سه متر هم عرضش ميشد، که با پرده ی شیری و زرشکی پوشیده شده بود!

خونه با همه ی سادگیش با سلیقه چیده شده بود!

کف خونه هم دوتا فرش شیش متره بود!

فرش ماشینی!

بابا میگفت وضع مالی شون خیلی خوب نیست!

چه احمقیه، میتونست به جای این شرط مسخره یه پول حسابی بگیره و یه زندگی خوب بسازه برای خودش!

شرطش!

وای، یادم رفته بود!

چه دل  خوشی دارم من!

با خیال راحت نشستمو درباره ی دکور خونه نظر میدم!

نه به این که دو روزه آب خوش از گلوم پایین نرفته، نه به حالا که راحت نشستمو فکر میکنم!

حالا اون میر غضب کجاست که نمیاد؟! 

شروع کردم به جویدن  گوشه لبم که از یکی از همون درهایی که حدس میزدم اتاق باشه، بچه به بغل اومد بیرون!

یه تیشرت یشمی پوشیده بود با یه گرمکن مشکی!

چه عجب سیاه نپوشیده!

وای خدای من، بچه اش چقدر نازه!

صبح به این زودی بیداره!

چه چشمهایی داره!

آبی روشن!

موهای بور و کمی حالت فر! 

پوست سفید!

این واقعا بچه ی اینه؟

چرا اصلا شبیهش نیست؟!

این ذغال اخته کجا و این هلو فرنگی کجا؟!

- ببخشید که منتظرتون گذاشتم، عسل یه کم دل درد داشت، گلاب به روتون، خودشو کثیف کرده بود، مجبور شدم ببرم بشورمش!

آخی، بیچاره!

چقدر سخته که بدون  زنش بچه اشو بزرگ کنه!

((خب احمق تورو برای همین میخواد دیگه، میخواد پی پی های بچه اشو بشوری ))

اخمی کردمو گفتم:

- اشکالی نداره!

- راستی سلام!

چه خوش اخلاق شده امروز!

نه به اینکه همیشه جواب سلامم نمیداد، نه به امروز که سلام میکنه!

یه ابرومو بالا دادمو گفتم:

- سلام!

- میشه چند لحظه عسلو بگیرین تا من بیام؟!

- البته!

دستمو دراز کردمو عسلو گرفتم!

وای خدا، مثل عروسک میمونه!

چقدر کوچولوئه!

چه نازه!

عجب چشمهای درشتو خوشگلی داره!

لپهاشو ببین، آدم دلش میخواد ماچش کنه و بعدم بچلونتش!

دندونامو رو هم فشار دادم تا یه موقع هوس گاز گرفتن از این عروسک به سرم نزنه!

یه کم که گذشت، باباش با یه سینی چایی اومد

- چرا زحمت کشیدین؟

- زحمتی نیست، بفرمایین!

- ممنون!

سینی رو روی میز گذاشتو عسلو ازم گرفت 

با لبخند بهش نگاه کردو گفت:

- جیگر بابا خوبه؟

- چقدر خوشگله!

- شکل مامانشه!

به دنبال این جمله آهی کشید که همه ی وجودم سوخت!

- متأسفم!

- ممنونم، فکراتونو کردین؟

- بله؟

- تصمیمتونو گرفتین؟

- بله!

- خب؟

- خب!

- مسخره کردین خانوم؟ چرا هرچی من میگم میگین؟

- ب ...  ببخشید، من .. یه کم ..گیج شدم!

- میشه بپرسم چرا؟

- آخه نمیتونم، یعنی  ...  چطوری بگم ..

- پس جوابتون منفیه!

- نــــه!

- میشه واضح حرف بزنین؟!

- من  ...  من موافقم!

- مطمئنین؟

- بله!

- راه  برگشتی نیست ها!

- میدونم!

- من طلاق بده نیستم ها، فکر نکنی بگی آب ها که از آسیب افتاد جدا میشمو میرم پیش همسر اولم!

- خیالتون راحت باشه، اهل  دور زدن نیستم، از خیانت هم متنفرم!

- خوبه، چون منم نمیتونم تحمل کنم! دلیل ازدواج رو هم نباید به کسی بگین!

- نمیگم!

- این خونه و زندگیه منه، ظاهرو باطن!

اینم دخترمه، عسل!

از جونمم برام عزیز تره، هیچ دلم نمیخواد که ناراحت بشه یا کسی ناراحتش کنه!

- متوجه منظورتون هستم، میتونین به من اعتماد کنین، در ضمن، من عاشق بچه ها هستم!

- خوبه، شما با من ازدواج میکنی، ولی فقط به ظاهر، در واقع وظیفه ی پرستاری از دخترمو به عهده دارین!

- خوبه!

- به کارهای منم کاری ندارین!

- باشه!

- فیل تونم یاد  هندستون نمیکنه، نشنوم رفتی به دیدن عشق سابقت!

- نمیرم!

- از طلاق هم خبری نیست، ببین چند بار میگم، نمیخوام یه سال نشده بیای بگی طلاقم بده و از این حرف ها!

- نه!

- همیشه انقدر کم حرفین؟

- نه!

- بسیار خب، دیگه حرفی نمیمونه، همین امروز برین برای کارهای طلاقتون اقدام کنین!

- امروز؟

- تعجب داره؟

- خیلی زوده!

- تا کارها تموم بشه چند ماه میکشه، منم خیلی بچه داری بلد نیستم، در ضمن، چه زود و چه دیر، فرقی به حال  شما نمیکنه، من فقط به همین شرط رضایت میدم، روزى که ازدواج کردیم، منم میرمو رضایت میدم تا شوهرت آزاد بشه!

- اگه بعد از ازدواج زیرش زدین چی؟

- تو انگشت کوچیکه ی مریمم هم نمیشی، پس فکر نکن برات خیالاتی دارم! قصد من از این ازدواج فقط انتقامه، اون باید زنده بمونه و تا آخر عمرش زجر بکشه!

- کاش یه کم گذشت داشتین!

- همینم از سرش زیاده، اگه به خاطر گریه زاری های شما نبود به همینم راضی نمیشدم!

- توقع تشکر نداشته باشین!

- ندارم!

- با اجازه!

از جام بلند شدمو کیفمو روی شونه ام انداختمو از خونه اش بیرون اومدم!

با خوردن هوای آزاد به صورتم نفس راحتی کشیدم!

دلم نمیخواست حرفشو قبول کنم، ولی چه کنم که مجبورم، اجبار آدمو به هر کاری وا میداره!

حتی ازدواج با کسی که نه شناختی ازش داره، نه علاقه ای بهش داره، و بد تر اینکه یه جورایی دشمن  قسم خورده اشه!

سوار ماشین شدم و به سمت زندان رفتم

به جایی که عشقم پشت میله هاش اسیر بودو من باید براش خبر های بدی میبردم 

با شنیدن حرفم چه فکری میکنه؟!

حتما میگه "اینکه عاشق بود، وفاش اینه وای به حال بقیه " 

معتمدو بگو، معلوم نیست واقعا میخواد انتقام بگیره یا به دو ماه زنشو فراموش کرده!

میگن مردها خیلی بی وفا هستنو بعد از چهلم زنشون زن میگیرن، اینم نمونه اش!

ولی تو چشمهاش یه غمیه!

امید ورام همون طور که گفته به من کاری نداشته باشه و همون پرستار باشم براش!

حالا به سهیل چطوری بگم که میخوام جدا بشم؟

باید بتوونم 

زنده موندن سهیل به این بستگی داره

با چشم های اشکی چادرو از سرم برداشتمو خودمو تو ماشینم انداختم

نمیتونستم حتی به نگاه و حرف های سهیل فکر کنم

آخه من چکار کنم؟!

چطور نشون بدم که بی رحمم!

من؟

بهار!

کسی که تو دل نازکی شهره ست!

چطور نسبت به شوهر خودم بی اهمیت باشم!

وای سهیل!

فکر کرده خسته شدم

تو چشمش اشک جمع شد

ولی لبخندی زدو گفت:

- حق داری بری دنبال زندگیت! 

دنبال خوشیت!

دنبال آینده ات!

طلاق گرفتن از یه شوهری که زندانیه بهتر از اینکه هر روز منتظر روز مرگم بشینی!

برو بهار، هر کاری که لازمه انجام بده!

اصلا اینطوری بهتره!

دوست ندارم هر روز میای اینجا!

دوست ندارم اذیت شی!

نمیخوام هر روز چشم های اشکیتو ببینم!

برو آزاد باش!

تا کی بیای و بری و برام غصه بخوری!

برو به زندگیت برس!

خودتو حروم  من نکن!

زار میزنم تو ماشین:

چطوری، اخه چطور میتونم از تو بگذرم سهیل؟!

چه ساده ای که فکر کردی از محیط زندان خسته شدم

چه بچه ای که فکر کردی منتظرت شدن برام سخته!

اگه دست  من بود، تا آخر دنیا هم شده منتظرت میموندم!

انقدر به پات میشستم تا موی سفیدی رو سرم نمونده باشه!

اما با این شرایط چکار کنم؟!

معتمد خیلی شاکیه!

حرفش یکیه!

عوض هم نمیشه!

کاش یه معجزه ای میشد!

کاش بی دردسر رضایت میداد!

ای کاش، ای کاش! ای کاش!

سرمو روی فرمون ماشین میذارمو هق هقمو تو ماشین رها میکنم

یه ساعت بعد تو خونه امون، موضوع طلاقو به مامانم میگم! 

- هیچ میفهمی چی میگی؟

فکر آبرومونو نکردی؟

جواب مردمو چی بدیم؟

- به مردم چه ربطی داره؟

- ربط نداره؟ 

همون مادرشوهرت اینا، نمیگن تا خوش بودن با هم بودن، تا پسرمون گیر افتاد، ولش کرد!

- منکه نمیتونم بشینم تا بیوه بشم!

- طلاق گرفتن بیوه شدن نیست؟

- نمیخوام بعد ها تو زندگیم کسی بفهمه شوهرم کشته شده، یا حتی مرده، از دلسوزی متنفرم، فکر کنن طلاق گرفتم راحت ترم!

( چه حرف هایی، به سهیل هم همین حرفهارو زدم، همین هارو گفتم که ماتو مبهوت نگاهم کردو بعد هم با اون لبخندی که جونمو به آتیش کشید گفت " کار درستی میکنی، حق با توئه! " حالا نوبت مامانه، اونم باید قبول کنه، باید راضی بشه تا سهیلمو زنده نگه دارم! )

- مامان، خواهش میکنم، من از همه ی شما بیشتر سهیلو دوست دارمو نگرانشم، ولی نمیتونم منتظر مرگش بشینم، نمیتونم هر لحظه با شنیدن صدای زنگ تلفن قلبم بیاد تو دهنم!

- جدا بشی که بد تره، تازه باید منتظر گلایه کردن خانواده اش هم بشی!

- من با همه چی میتونم روبرو بشم، الا مرگ  سهیل!

انقدر جمله امو بلند و با خشم گفتم که مامان مات شد

چند لحظه نگاهم کردو بعد دستهایش را برای بغل کردنم باز کرد

تو آغوش امن مادرم میرم!

آغوشی که از هر داروی آرام بخشی بهتر است!

- الهی مادرت بمیره برات، میدونم، میدونم برات سخته، میدونم از اعصاب خرابته که این فکر ها زده به سرت، میدونم گلم، ولی به اون زبون بسته هم فکر کن، تو زندان، بدون امیدی، منتظر روز مرگشه، اگه بفهمه میخوای جدابشی که بدتر میشه!

- میدونه مامان، اول با سهیل حرف زدم

- چی؟  ... بهش  ...  گفتی  ... چطوری آخه؟

- رفتم دلیلمو گفتم، اونم گفت این بهترین کاره!

- اون برای اینکه به دل  تو راه بیاد این حرفو زده، وگرنه کدوم مردیه که عاشق  زنش باشه و راضی باشه که از زنش جدا بشه؟

- نمیدونم، نمیدونم، من تصمیممو گرفتم، عوض هم نمیشه!

- همیشه لج باز بودی، همیشه حرف حرف  خودت بوده، یه روز پاتو کردی تو یه کفشو گفتی سهیل، حالا هم که میگی میخوای طلاق بگیری!

- مگه سهیل بد بوده؟ 

خیلی هم از اینکه باهاش ازدواج کردم راضیم، قسمته دیگه، با ما نساخت، حالا من باید تا آخر عمرم یه زن  شوهر مرده باشم؟

مامان با چشم های گرد شده نگاهم میکنه!

سابقه نداشته اینجوری صدامو بندازم روی سرم!

چقدر سخته که مجبور باشی نقش بیرحمی را بازی کنی که خودت هم حالت ازش بهم میخوره!

بی حوصله به اتاقم رفتم و درو از پشت قفل کردم

حوصله ی هیچ کسی رو نداشتم

چه خوبه که بهادر اینجا نیست، برعکس همیشه امروز خونه ی خودشونن!

خوبه نیست تا نصیحت کنه، برای امروز بسمه!

حتما به بابا هم جواب باید پس بدم

اونم باشه برای فردا

الان دلم خواب میخواد

خوابی که منو ببره و دیگه به این دنیا نیاره!

سرمو تو بالشم فرو میکنم تا خوبم ببره!

خونه ساکته، از مامان خبری نیست

فهمیده که حوصله ی بحث ندارم

اما با این سکوت هم نمیتونم بخوابم

صدای در زدن میاد

هنوز بیدارم

حتما بابائه!

جوابی نمیدم

دلم نمیخواد حرف بزنم

حداقل امشب نه!

صبح با سردرد بدی بیدار شدم

حالم اصلا خوب نیست 

دستمو به سرم میگیرمو از جام بلند میشم

همه ی دیشبو بیدار بودم واگر هم خوابیدم کابوسی از صحنه ی اعدام سهیلو دیدم!

درو باز میکنمو از اتاقم بیرون میرم

مامان تو آشپزخونه نشسته و صبحونه میخوره

با دیدنم با اخم میگه

- دیشب دیگه قهر کردنت چی بود؟

- حوصله نداشتم مامان!

- بابات میخواست باهات حرف بزنه!

- میدونم

- چرا درو قفل کرده بودی؟

- گفتم که، حوصله نداشتم، میشه تمومش کنین؟ سرم داره میترکه!

- چرا؟

- حالم خوب نیست مامان!

میشینم پشت میز غذا خوری و سرمو روی میز میذارم

مامان میفهمه که حالم خیلی خرابه، دستشو روی سرم میکشه و با لحنی آرومتر از قبل میگه:

- میخوای بریم دکتر؟

- نه مامان، فقط یه چای بده بخورم و بعدش هم قرص بخورم!

- نمیشه که، شاید فشارت پایین باشه، بیا بریم دکتر، یه سرم میزنه خوب میشی!

- نه، مال اعصابه، قرص بخورم خوب میشه!

قرصو خوردمو به اتاقم رفتم

مامان با لحن شاکی گفت:

- باز که رفتی!

- میخوام بخوابم!

- دیشب که زود خوابیدی، هنوز خوابت میاد؟

- باید بخوابم تا آروم شم

- وقتی خودتم با این کار حالت بده، دیگه چه اصراری به این کار داری؟

- مامان، میخوام راحت شم، خسته ام، خسته!

سرمو رو بالش میذارمو تا چشم هامو میبندم خوابم میبره!

با احساس نوازش دستی روی موهام چشمهامو باز میکنم

بابا با لبخند بالای سرم نشسته

با دیدن چشم های بازم میگه:

- خوبی بابا؟ میخوای بریم دکتر؟

- سلام!

- سلام دخترم، بهتری؟

- آره، خوبم!

- میتونی حرف بزنی؟ حالشو داری؟

- آره بابا جونم، خوبم، بفرمایید!

- شما بفرمایید!

- چی بگم؟

- مامانت چی میگه؟

- میخوام جدا بشم!

- چرا؟

- خسته شدم، از زندان، از اعدام، از التماس کردن های بیهوده، از همه چی!

- فرار راه درستی نیست!

- میدونم، ولی طلاق بگیرم بهتر از اینه که منتظر تارخ اعدام باشم!

- اونجوری دیگه منتظر نیستی؟

- نه!

- منکه دخترمو بیشتر از تو میشناسم، اون برای غریبه ها هم دل میسوزونه، چه برسه به شوهرش!

- برای همین میخوام جدا بشم که دیگه نگران شوهرم نباشم!

- مگه فقط طلاقه؟

دلتو چکار میکنی؟

- نمیخوام تاریخ فوتشو توی شناسنامه ام ببینم!

- مهر طلاق که بدتره!

- برای من بهتره!

- مرگ حقه، خواست خداست، ولی طلاق منفوره، من دلم نمیخواد دخترم مطلقه باشه!

تا حالا هر طور خواستی آزادو راحت گذاشتمت، ولی اینو نمیتونم!

- بیوه چی؟

- طلاقم بگیری بیوه میشی!

- ولی بهتره!

- بهار!

- نمیتونم بابا، تحملشو ندارم، باور کنین گنجایش ندارم!

- جواب پدرو مادرشو چی میدی؟ 

جلوی مردم چجوری سرتو بالا میگیری؟ 

میخوای بگن تا به سختی خورد کم آورد؟

- من هیچ کس برام مهم نیست، فقط خود سهیل مهمه که اونم راضیه!

- اون بدبخت که به خاطر خودت راضیه، وگرنه خدا میدونه تو دلش چه خبره!

( راست میگه، خودمم موندم از دیشب تا حالا چکار کرده! 

سهیل زود تحملش تموم میشه

آدم اینجوری تو محیط بسته ی زندان  ... 

حتی با فکرکردن بهش هم دلم آشوب میشه )

- من تصمیمو گرفتم بابا، دیگه کشش ندارم، بذارین راحتو آزاد شم!

- با بی وفایی؟!

- بی وفای نیست، باور کنین نیست، بهم اعتماد کنین، اگه زندگیه دخترتون براتون مهمه بذارین کارمو بکنم!

- چی بگم؟  ...  اگه اینطوری فکر میکنی خوش تری، باشه، حرفی نیست!

هنوزم حرفم همونه که اول گفتم، ولی اگه خودتو سهیل این طور صلاح میدونین، باشه!

مثل همیشه آزادی که خودت تصمیم بگیری!

لبخند میزنم 

برای اولین بار از دیروز تا حالا لبخند میزنم

خوبه که بابا طرفمه!

دستمو میندازم گردنشو ازش تشکر میکنم

- مرسی بابایی! مرسی!

- امیدوارم پشیمون نشی، با جدا شدن دیگه ملاقاتش هم نمیتونی بری!

- میدونم!

چه زود حالم بد میشه!

با شنیدن این واقعیت سخت!

اینکه دیگه دیدن سهیل ممنوعه!

همون طور که علی گفت!

شب بهادر و ریحانه اومدن!

معلومه که خبر دارن

مامان کسی رو بی خبر نذاشته!

بهادر با اخم بهم میگه:

- این مزخرفات که شنیدم راسته؟

- آره داداش، راسته!

- بی خود، ما تو مردم آبرو داریم!

با صدای نسبتا بلندی میگم:

- کدوم مردم؟

همین مردم یه بار با ما احساس همدردی کردن؟

یه بار اومدن همراه ما برای رضایت گرفتن؟ 

شد بیانو نمک نپاشن رو زخممون؟ 

هرکی اومد گفت " آخی، بیچاره، کی فکرشو میکرد اینجوری زندگیشون نابود شه؟ "، " از دست این جوونای امروز، وقتی انقدر میخورن که سر از پا نمیشناسن همین میشه دیگه "، " عیب نداره، قسمتت این بوده، خودتو ناراحت نکن " بسه یا بازم بگم؟

همه شون یه حرف مفتی زدنو رفتن!

- اینا درست، ولی نمیشه که زندگیتو تباه کنی!

- تباه؟ یعنی تا حالا تباه نشده؟ 

سهیلمو میخوان بکشن!

- وقتی هنوزم اینجوری میگی سهیلم، چطور میخوای جدا شی؟

- اون جوری راحت ترم!

- احمقی، احمق!

- بهادر!

- مگه دروغه، چرا ترش میکنی؟

با موندنت، حداقل بعد از فوتش عروسشون میمونی و کلی هم از اموالشون که به سهیل قرار بوده برسه میدن به تو!

- چـــــی؟ چی میگی تو؟ 

بفهم چی میگی؟ 

منو میراث خواری؟ 

اونم ارث  کی؟ 

سهیل؟ 

شرمم میشه بگم برادرمی!

- منکه بدتو نمیخوام، مگه به من چیزی میرسه؟

من مال  خودت میگم!

- بهتره حرف نزنی تا احترامت حفظ بشه!

- بهار نادون نباش! 

چه فرقی داره که الان جدا شی یا بعد  ... 

- بسه! ادامه نده! 

من هنوز امید دارم سهیل زنده بمونه اون وقت تو ..

دستمو جلوی دهنم گرفتم تا صدای گریه کردنم آروم باشه!

بی توجه به نگاه پر تعجب مامانو بابا و ریحانه که از حرفهای ما بی خبر بودن، به سمت حیاط رفتم

سرمو روبه آسمون بلند کردمو به خدا گفتم:

- خدایا، تو خودت خوب میدونی که قصدم چیه! من فقط میخوام سهیل زنده بمونه همین! شاید قسمت  ما به هم نبوده! شاید باید جدا باشیمو جدا زندگی کنیم تا زندگی کنیم! ولی فقط خودت میدونی که من برای چی این کارو میکنم!

از فرداش دنبال کارهای طلاقم رفتم 

چون توافقی بود کارها زود انجام شد

لحظه ها ثانیه ها زود میگذشتن و فرصت مخالفت رو هم به من نمیدادن

حالا که دلم میخواد روزها طولانی و بلند باشن، روزها کوتاه و گذر عمر سریع شده!

طلاق گرفتم، از عشقم، از سهیلم، از نفسم!

سه ماه از کارها و طلاقو اینکه عده ی طلاق بگذره گذشت

گزارش کارهامو به اطلاع علی معتمد میرسوندم

رفته بود زندان و گفته بود ممکنه رضایت بده، خودش برای سهیل فرصت گرفته بود

فرصتی تا بیشتر زنده بمونه و من کارهامو انجام بدم و به شرط معتمد عمل کنم، اونم همین طور، قول  زنده بودن و آزادی سهیلو داده! 

هر چی گفتم، راضی به رضایت نشد که نشد!

میگفت بعد از ازدواجمون رضایت میدم!

مجبور بودم قبول کنم!

هر کاری کرده بودم که کوتاه بیاد

ولی نشد!

حتی به هر ریسمانی هم چنگ زدم

اینکه دخترت بزرگ بشه و جریان ازدواج تو با زن سابق  قاتل مادرش رو بفهمه ازت دلگیر میشه!

اینکه ممکنه من باردار باشم و اگر اینجوری باشه چه کار میکنه؟

که گفته بود " اون وقت عمرا رضایت نمیدم، همین که یه وارث ازش باقی میمونه كافيه براتون "

به روزی که آزمایش بارداری دادم فکر میکنم، خیلی ترسیده بودم!

با این که میدونستم حامله نیستم، ولی بازم ترس داشتم

نهایت آرزوم بود، داشتن بچه ای از سهیل!

ولی با شرایطی که این مرد تعیین کرده بود، وجود بچه یعنی مردن پدرش!

وقتی جواب منفی آزمایشو دیدم نفس عمیقی کشیدم

آه، هر روز فکر!

فکر به روزهای گذشته!

به روزهایی که شده کابوس زندگیم!

و الان از برزخ دارم به خود جهنم میرم!

امروز قراره برای خواستگاری بیاد خونه امون!

وقتی به مامان گفتم خواستگار دارم، اشک تو چشمهاش جمع شدو گفت:

- تو از کی انقدر بی وفا و سنگدل شدی که من خبر ندارم؟

- مامان ..

- بسه بهار! تو منو رو سیاه کردی، اون بچه گوشه ی زندان داره میپوسه، اون وقت تو  ... 

سرشو تکون دادو گفت: 

- شرمم میشه بگم تو دخترمی!

- مامان!

- خواستگارت هرکی که هست، بهش بگو جواب  ما منفیه!

- ولی مامان!

- یامان! هی میگه مامان، در عجبم که تو چطور میگفتی عاشق  سهیلی؟!

مشکوک نگاهم کردو گفت:

- اصلا این خواستگار کیه؟ از کجا پیداش شده؟!

- اون  ...  اون  ... 

- پس بگو چرا برای جدایی عجله داشتی، سرت جای دیگه ای گرم شده بوده!

- مامان! این چه حرفیه؟

- خودت بگو، خودت بگو دلیل این اصرار برای طلاق و حالا هم ازدواجت چیه؟ بگو تا باور کنم دختر  من انقدر کثیف نبوده!

- مامان، خواهش میکنم درکم کنین، سهیل برای من تموم شده، من میخوام از نو شروع کنم!

- از نو؟ خجالت بکش، حداقل میذاشتی یه سال بگذره، یه کم هم به فکر آبروی ما باش، به فکر قلب  پدرشوهر مادرشوهرت باش، به فکر سهیل باش!

مامان داد میزدو حرف میزدو نصیحتم میکرد

ولی نمیدونست که با حرفهاش جگرمو آتیش میزنه!

نمیدونست که دلم سوخته و خاکسترش هم باد برده

نمیدونست دیگه دلی نمونده که بخواد عاشقی از سر بگیره!

با هزار بحث و تهدیدو دعوا از طرف مامان و بابا، من پیروز شدم

با علی نمیشد شوخی کرد یا وعده ی الکی داد

علی گفته بود امشب، و باید امشب میومد

شیشه ی عمرم تو دستش بود!

دیر میجنبیدم، شیشه رو مینداخت زمینو اونو میشکست!

شب علی اومد، ولی چه اومدنی!

اونم مثل من تنها بود!

مامان و بابا، بغ کرده گوشه ی سالن نشسته بودن و برای خوشامد گویی هم به استقبال مهمانی که اسمش رو هم نمیخواستن بدونن، نيامدن!

خودم درو باز کردم و خودم جلوی در رفتم

علی با کتو شلوار مشکی با پیراهن سورمه ای، با یه دسته گل  مریم به خواستگاری اومده بود!

اون هم مثل من ناراحت بود!

پس این همه اصرار و تهدیدش برای چه بود؟!

چرا میخواست غمو هم خونه ی جفتمون کنه؟!

با صدای آرومی بفرمایید گفتم

جلوی در ورودی، آروم، طوری که فقط خودش بشنوه گفتم:

- مامان و بابا، با ازدواج مجدد من مخالفن، حتی نمیدونن که شما قراره بیایین، لطفا اگه حرفی زدن یا تندی کردن به دل نگیرین!

با اخم نگاهم کردو سرشو تکون داد

حتی زورش میاد که حرفی بزنه!

وارد خونه شد

به سر تا پام نگاهی کردو با افسوس سرشو تکون دادو گفت:

- به جای ایراد گرفتن از ازدواجی که خدا حلال کرده برای بنده هاش، یه ایرادی از سرو وضع ات میگرفتن که اینجوری نیای جلوی نامحرم!

- بله؟ مگه چمه؟

- دیگه چی میخواستی باشه؟ 

تا کار از کار نگذشته بگم، خونه ی من از این خبرها نیست، باید حجاب داشته باشی، مثل آدم میگردی و مثل  آدم لباس میپوشی، اگه نمیخوای از همین الان بگو که من برگردم!

- مگه نظرمنم مهمه، مجبورم هرچی میگی قبول کنم!

- الکی قبول نکن، فکر نکن خرت که از پل گذشت میتونی هر کاری که خواستی بکنی، من از اون مردهای بی غیرت نیستم، نمتونی بگو!

- گفتم که، هر شرطی باشه قبوله، فقط  ... 

- بعد از عقد رضایت میدم، حرف  من دوتا نمیشه!

- امیدوارم!

- منم امیدوارم به فکر دور زدنم نیوفتی که بد قاطی میکنم!

- خیالت راحت!

- پس بریم!

به سمت جایی که مامان و بابا بودن رفتیم

هر دوشون با دیدن علی جا خوردن و از جاشون بلند شدن

مامان اول فکر کرد که علی خواستگار نیست و برای کار مهمی اینجا اومده

حتی تو خیالش فکر کرد که علی برای رضایت اومده

لبخند دندون نمایی زدو با استقبالی گرم از علی دعوت به نشستتن کرد

- بفرمایید، خیلی خوش آمدید، قدم رنجه فرمودید!

- خیلی ممنون

- چه خوب شد که تشریف آوردید، میدونستم، میدونستم قلب  مهربونی دارین!

- ببخشید، متوجه نمیشم؟

مامان که تعجب علی رو دید دست راستش رو روی انگشتر  چپش کشیدو با استرس آشکاری گفت:

- مگه برای اینکه بگید رضایت میدید نیومدین؟

- بله؟

چشمهای علی از تعجب گشاد شد، و بعد با اخم به من نگاه کرد

بابا که دید مامان داره کارو بد تر میکنه میونه رو گرفتو گفت:

- ببخشید پسرم، میشه بپرسم برای چی تشریف آوردید؟

- نمیدونید؟

هر دو با هم گفتن:

- نه!

و من تو دلم به خودم فحش میدادم که چرا نگفتم خواستگارم کیه!

- برای امر  خیر خدمت رسیدم! 

علی با اخم بیشتری به من نگاه کردو، مامانو بابا هر دو با هم، مثل دوقلو های همسانی که همه ی حرفها رو باهم تکرار میکنن گفتن:

- امر  خیر؟

- فکر کردم بهار خانوم گفتن بهتون!

و با چشم برای من خط و نشان کشید!

حالا همه ی نگاه ها به من بود 

آب دهنمو قورت دادمو گفتم:

- ایشون، آقای معتمد هستن،  ...  خواستگار  من!

و باز هر دو با هم گفتن:

- خواستگار؟

بابا که همیشه دوزاریش زود تر میوفته، با خشم از جا بلند شدو یقه ی علی رو گرفتو گفت:

- پاشو ببینم، خجالت هم خوب چیزیه، مردک چشم پاره ی بی ناموس! 

تا دیدی تنهاستو میاد التماس میکنه برای رضایت، گفتی " چه خوب، ماهی و آب گل آلود؟ "

- احترام خودتونو نگه داری آقای  ... 

نگاهی به علی که حتی فامیلی منو نمیدونست کردمو گفتم:

- امینی!

بابا دوباره فشاری به یقه ی پیراهن علی آوردو گفت:

- از خونه ی من گمشو بیرون، از یه طرف سنگ  زنشو به سینه میزنه، از یه طرف لقمه ی بزرگتر از دهنش میگیره!

- لقمه ی بزرگتر؟

- آره، پس چی، من جنازه ی دخترمم رو دوش  تو نمیذارم، پس بگو چرا رضایت ندادی، میخواستی زنشو بقاپی!

- درست صحبت کنین، منو دخترتون همه ی حرفهامونو زدیم، اگر هم اومدم فقط برای احترام به شما بوده، وگرنه بدون  اومدن من هم دخترتون با من ازدواج میکرد!

- گنده تر از دهنت حرف میزنی! 

ازدواج میکرد؟!

تو که سهله، امشب پسر شاهم میومد من دختر بهش نمیدادم!

- میشه بپرسم چرا؟

- چون شوهر داره!

- ولی تا اونجایی که من میدونم طلاق گرفته!

- اونش به تو ربطی نداره، راهتو بکشو برو!

علی، یقه اشو آزاد کردو دستی به کتش کشیدو گفت:

- معلومه که میرم، چی فکر کردین با خودتون؟ 

از خداتونم باشه به جای یه آدم  مست  بی خاصیت من دامادتون بشم!

- خفه شو پسره ی بی همه چیز!

- برای بار  آخر میگم احترام  خودتونو نگه دارین، من همیشه انقدر صبور نیستم!

- مثلا نگه ندارم میخوای چه غلطی بکنی؟

دیدم وضع داره خیلی خراب میشه

با این که از روبرو شدن با بابام میترسیدم، رفتم بینشونو دست  بابامو گرفتم

- بابا جون، تورو خدا آروم باشین، ما که حرفهامونو زده بودیم!

- خفه شو، دختره ی نمک به حروم، از دست  تو بیشتر شاکی ام، رفتی رضایت بگیری یا دلو قلوه؟

- با ... با ... 

- چیه؟ چرا لال شدی؟

تو که میگفتی " خدا یکی عشق یکی " چی شد؟ نکنه مثل هرزه ها میگی عشق یکی یکی؟!

با دهن باز به بابام نگاه میکردم

به کسی که همیشه میگفت، بیشتر از چشمهاش به من اعتماد داره

به کسی که مامانو بهادر میگفتن، طرفداری های بابامنو پررو کرده!

هیچ حرفی نمیتونستم بزنم

چی میگفتم؟

به عزیزترین آدمهای زندگیم که اینجوری منو جلوی یه غریبه خورد کردن چی میتونستم بگم؟

هاج و واج نگاه میکردم به پدری که تا حالا کمتر از گل بهم نگفته بود

علی به کمکم اومدو گفت:

- خجالت هم خوب چیزیه، چطور میتونین به دختر خودتون چنین تهمتی بزنین؟ 

ما اگه میخواستیم گناه و خلاف بکنبم که این مجلسو راه نمینداختیم! 

من اومدم خواستگاریه دخترتون، خودش قبول کرده، مونده رضایت شما، که اگه رضایت هم ندین، مهم نیست، دخترتون شرایطش با دخترهای دیگه فرق میکنه و احتیاجی به اجازه ی پدر نداره، قصدم فقط احترام بوده و بس!

- دخترم غلط کرده با هفت جدو آبادش! 

راضیه؟ گ ه خوره! 

خودم خاک تو دهنش میریزم اگه اسمتو بیاره!

- بابا!

- خفه شو، گمشو تو اتاقت تا خودم تکلیفتو معلوم کنم!

مامان به میون دعوا اومد

- بسه مرد، خودتو کشتی، برو پسر جان، بروو بذار ما به درد  خودمون بمیریم!

- خود دانین، ولی من دیگه خواستگاری بیا نیستم، بهارم اگه منو میخواد زود تر تصمیمشو بگیره!

دوباره بابا جوشی شد

این علی هم ول کن نیست

نمیذاره یه کم جو آروم بشه تا خودم حلش کنم

بابا به سمتش رفتو گفت:

- برو بیرون، پسره ی جوعلق! بوی پول به مشامت خورده؟

فکر کردی میای شمال  شهر نشین میشی؟!

رگ  گردن  علی بیرون زده بود، با صدای خیلی بلندی گفت:

- شمال شهر باشه برای شما بی بندو بارا، ما به همون پایین شهر هم راضی هستیم، آدم پایین شهر بشینه ننگ نیست، بی غیرتی ننگه!

- من بی غیرتم؟

- اگه غیرت داشتین که حداقل یه چارقد رو سر  زنو دخترت میکشیدی!

- تو مال  عهد دایاناسورایی با این طرز  فکرت، اگه غیرت اینه که بری خواستگاریه زن  شوهر دار، باشه، من بی غیرت!

- این زن شوهر نداره! حداقل اینو بفهمید!

باز جلوی بابا رفتم 

صورتش سرخ شده بود، اشک همه ی صورتمو پوشونده بود

- بابا، تورو خدا بسه، خواهش میکنم، تمومش کنین!

- خوب گوشاتو باز کن بهار، یا من یا این پسره! اگه یه بار  دیگه اسمشو بیاری از ارث محرومت میکنم!

باز علی جواب داد

- ارث؟ فکر کردین برای من اهمیتی داره که زنم ارث داره یا نه؟ این پولهای باد آورده باشه برای خودتون، من نون  بازومو میخورم، نه ارث  پدرزن!

- تو ببین زن بهت میدن که بخوای ارث  پدر زنو بخوری؟!

با تعجب به مامان که با حرص این حرفو زد نگاه کردم

بد وضعیه!

همه ی محاسباتم بهم ریخته

فکر نمیکردم تا این حد افتضاح بشه!

علی این بار با دندان هایی که از خشم روی هم فشار میداد به من نگاه کردو گفت:

- اگه میخوای قولو قرارمون سر  جاش باشه، فردا صبح میای محضر  شماره 18، آدرسشم برات اس ام اس میکنم، نیای هم که به حال  من فرقی نمیکنه، ولی بدون دیگه همه چیز تمومه!

انگشت اشاره اشو که با تهدید جلوم گرفته بود پایین انداخت و با نگاهی به مامانو بابا از خونه بیرون رفت!

سرمو با دست گرفتمو وسط  خونه نشستم

گریه ام تموم شدنی نبود

مامان با گلایه گفت:

- بجای آبغوره ریختن پاشو دست  باباتو ببوسو معذرت خواهی کن!

چی؟ 

عذر خواهی؟

به کدامین گناه  نکرده؟!

به گناه  تهمت هایی که به من زدن؟!

از جام بلند شدمو به هردوشون نگاه کردمو گفتم:

- شما ها منو خورد کردین، منو کشتین، این بود اعتمادتون به من؟ 

این بود جونم جونم گفتن های از ته  دلتون؟ 

چقدر سریع حکم دادینو قصاص کردین!

حتی سریع تر از علی!

بابا با خشمی که تا حالا ازش ندیده بودم گفت:

- اسم  اونو نیار دختره ی پتیاره!

- بابا!

از داد  بلندم، بابا دستشو بلند کردو روی صورتم فرود آورد!

برای اولین بار از بابا سیلی خوردم

اون هم به گناه  نکرده!

گریه ام شدت گرفت

با دست صورتمو پوشوندمو به سمت اتاقم چرخیدم

موقعی که میخواستم وارد اتاقم بشم بهشون گفتم:

- من با علی ازدواج میکنم، اگه میخوایین شاهد  عقد  دخترتون باشین فردا با من بیایین، اگر هم نه که من میرم!

- تو بی جا میکنی!

- نه بابا، من میرم، تو خونه ای که احترامی برام قائل نیستن نمیمونم!

- مونده زندانیت کنم نمیذارم بری زن  اون پسره شی!

- من که از همه چیز بریدم، از دنیا هم میبرم، صبح میرم، اگر جلومو بگیرین، مطمئن باشین خودمو میکشم!

- بهار!

مامان نا باور اسممو صدا میزنه، ولی بابا حرف  آخرو میزنه 

- اگه رفتی دیگه حق نداری پشت  سرتو نگاه کنی!

بی توجه به اتاقم میرمو درو از داخل قفل میکنم

با خودم فکر میکنم

فکر میکنمو فکر میکنم

کار درستی کردم؟

آره!

بهتر نیست بیشتر فکر کنم؟

مگه فرصتی هم داری؟

نه!

تو بهتری کارو میکنی 

زندگیه سهیل از همه چیز مهم تره، حتی از ندیدن  مامانو بابا!

آره، جون  یه آدم مهمتر از همه چیزه!

حتی از ندیدن لبخند بابا؟

آره، سهیل مهمتره!

و با این افکار که مثل  افکار  مالیخولیایی میمونه تا صبح با خودم سوالو جواب میکنم 

صبح  زود از جام بلند میشم

کیفی از لوازم  ضروریمو بر میدارم، لباسو وسایل مورد نیاز!

صورتمو میشورم

چشمهام به خاطر نخوابیدن سرخه سرخه!

به آینه ی دستشویی اتاقم لبخند میزنم!

امروز قراره سهیل آزاد بشه

هیچی مهم تر از این نیست!

همه چیز امروز خوب میشه

هوای زمستانی  دلم هم امروز بهاری میشه

مثل  روزهایی که سهیل بود!

مثل  گذشته ها!

همه خوابن

بدون  اینکه صدایی ایجاد کنم، درو باز میکنم

بابا درو قفل نکرده

شاید فکر کرده که تهدیدش کار ساز بوده!

آره، اگه تو شرایط  فعلی نبودم کار ساز بود

من همه ی زندگی ام لبخند بابام بود

همه چیزم مامانم بود

حتی بهادر!

برادرم که تا حالا نشده هفته ای بدون  اینکه اونو ببینم سپری شود!

اما مجبورم

خدایا تو شاهدی که راهی جز این ندارم

ای کاش علی اونقدر خوب بود که با دیدن  نارضایتی بابا، بی خیال  انتقام بشه!

ولی اون هم زخم خورده ست!

بد تر از همه اینه که بابا اونو رو دنده ی لج انداخت!

کاش به بابا گفته بودم علت  کارمو!

اون موقع اصلا رضایت نمیداد

حتی شده با حبس کردنم تو خونه!

از در بیرون رفتم

بدون  اینکه سوار ماشینم بشم، ازخونه خارج شدم

سر کوچه رفتم و به اولین تاکسی که از جلوم میگذشت گفتم:

- دربست!

جلوی محضری که دیشب علی آدرسشو برام اس ام اس کرده بود، وایستادم 

خوبه تو این مدتی که مجبور بودم بهش گزارش کار بدم شماره هامونو به هم داده بودیم!

خیلی زود اومدم، حتی در  محضر هم بسته ست!

منتظر میمونم تا علی بیاد

علی!

از کی از معتمد تبدیل به علی شد برام؟

نفسمو فوت میکنمو مشغول نگاه کردن به آسمون میشم

آسمونی که با همه ی بدی ها، هیچ وقت لطفشو ازم دریغ نکرد!

و هر وقت که دلم گرفته بود با من شروع به باریدن کرد 

مثل الان که نم نم  بارون، دل  پر دردمو آروم میکنه!

با احساس سایه ی کسی بالای سرم، سرمو بلند کردمو بهش نگاه کردم

علی بود

با یه پیراهن سبز یشمی که یقه اش سورمه ای بود و لب آستین هاشم سورمه ای بود

همیشه تو این مدتی که دیدمش لباس های تیره میپوشید

بلند شدمو به آرومی سلام کردم

سلاممو جواب دادو با اخم گفت:

- توقع سفید پوشی ازت ندارم، ولی نمیتونستی حداقل یه رنگ دیگه بپوشی!

چی میگه؟

لباسم؟

رنگش؟

مگه چشه؟

به خودم نگاه میکنم

لباسام سرتا پام سیاهه، فقط روسریم قهوه ای تیره ست!

که اونم مثل مشکیه!

شونه ای بالا انداختمو گفتم:

- حوصله نداشتم

- چه خبر؟

- از چی؟ دیدی که موندم وسط میدون جنگ!

- الان اجازه دادن بیای؟!

- خبر ندارن!

- چـــی؟

بی حوصله تر از قبل شونه بالا انداختمو گفتم:

- خبر ندارن!

خودت که دیدی، تو هم که گفتی یا فردا یا هیچ وقت!

- شاید پشیمون بشی!

- من هیچ وقت از زنده موندن سهیل پشیمون نمیشم!

- خوش به حال سهیل!

حرفشو با یه حساسیت یا حتی یه نوع حسودی گفت

نمیدونم، شاید خیالاتی شدم!

بهش نگاه کردمو گفتم:

- من خودمم، فقط هم برای پرستاری از بچه ات میام خونه ات!

نه جهازی دارم، نه حتی دلی!

پس توقع هیچی از من نداشته باش!

- تو به عسل برس، من توقع دیگه ای ندارم!

در ضمن، همچین خانی هم نیستی که بخوام ازت توقع داشته باشم!

تو اصلا با سلیقه ی من جور نیستی!

- تو هم با سلیقه ی من جور نیستی!

فکر نکنی اینجوری و قایمکی و بدون رضایت خانواده ام اومدم خبریه!

من از مرد های سیاه اصلا خوشم نمیاد!

تو هم که سیاهی با این لباس ها سیاه تر هم میشی!

با خشم نگاهم کردو دندوناشو روی هم فشار دادو گفت:

- از اون پسره ی سفید چشم زرد چی؟از اون خوشت مياد؟

اون با سلیقه ی مادمازل جوره؟!

نفس عمیقی کشیدمو گفتم:

- چه جورم جوره!

خودت که میدونی میمیرم براش دیگه چرا میپرسی؟

خشم تو همه ی وجودش نشستو بهم نزدیک تر شدو گفت:

- خوب گوشاتو باز کن، من بی غیرت نیستم!

از این به بعد قراره زنم بشی!

پس اسم کسی و آوردن ممنوعه!

مخصوصا اون پسره ی قاتلو!

از همین جا هم میگم، اجباری نیست، میتونی راهتو بکشی و بری!

- یه جوری حرف میزنی انگار اومدم التماست کردم که بیا منو بگیر!

- کاری نکن که پشیمون بشم، یه کلمه ی دیگه حرف بزنی همه چی تمومه و نه از رضایت خبریه و نه از این ازدواج مسخره!

وای، چه قرمز شده!

اگه بزنه زیر همه چیز چی؟

من همه ی پل های پشت سرمو خراب کردم تا سهیل زنده بمونم

اگه قبول نکنه چی؟

اگه بره  ... 

وای!

نباید همه چیزو خراب کنم!

سرمو پایین انداختمو دیگه حرفی نزدم که خراب کاری نکنم!

از کنارم رد شدو گفت:

- را بیوفت!

همچین میگه که انگار  ... 

بزنم فکشو پایین بیارم، پسره ی ... 

اه، نمیتونمم حرفی بهش بزنم!

بزار سهیل آزاد بشه!

حالتو جا میارم

من بهارم!

از هیچ کس تا حالا حرف نخوردم

از این به بعد هم نمیخورم!

نشونت میدم با کی طرفی!

از پله های محضر بالا رفتیمو وارد شدیم!

کارها به سرعت انجام شد

مثل اینکه باهاش آشنا بودن

یکی از دوستاشو همون پسری که قبلا دیده بودمشو گفته بود برادرشه به عنوان شاهد اومدن!

عاقد عقدو خوندو بله گفتم

به ازدواج قبلیم فکر کردم

اون شادی و شلوغی کجا و این کجا؟

گوشه ی چشممو از وجود اشک مزاحمم پاک کردم 

برادرش که اسمش حسین بود کنارم اومدو گفت:

- غصه نخور زن داداش، داداش همه چیزو بهم گفته!

سخته ولی شاید خدا اینطور خواسته!

وگرنه علی کسی نبود که بعد از مریم بخواد به کسی نگاه کنه!

حتما مصلحتی در میون بوده!

چشممو رو هم گذاشتم تا آروم بشم

شاید حرفهای حسین درست باشه!

شاید!

کارها انجام شدو قرار شد ما بریم برای رضایت دادن!

حسینو دوستشون که اسمش رضا بود خداحافظی کردنو رفتن!

ما هم رفتیم به سوی آرزوی تمام این شب های من!

آزادی سهیل!

تو ماشین نشسته بودم و منتظر بودم که علی برگرده

یه دو ساعتی طول کشید تا برگشت

تا سوار ماشینش شد بهش نگاه کردم

سوالمو از نگاهم خوندو گفت:

- کارهارو انجام دادم

تو همین هفته آزاد میشه!

نفس راحتی با این حرفش کشیدم

نفسی که تو همه ی این مدت تو سینه ام حبس شدده بود

همه ی صورتمو لبخند پوشوندو تو چشمام اشک جمع شد

علی مات شده بود رو چهره ام

آخرم نتونست جلوی خودشو بگیره و پرسید:

- اگه خوشحالی، این اشک چشمت چیه؟

اگرم ناراحتی این لبخند تا بناگوش در رفته ات چی میگه؟!

لعنتی!

همش میخواد ضد حال بزنه

حسمو خراب کرد

اخمی بهش کردم که حساب کار دستش اومدو نگاهشو ازم گرفت

ماشینو روشن کردو زیر لب گفت:

- دیوانه ست دختره!

نگاهم به روبرو بود و طوری که بشنوه گفتم:

- شنیدم چی گفتی!

اونم بدون اینکه جهت نگهشو تغییر بده گفت:

- کار مهمی نکردی!

بلند گفتم که بشنوی!

امممم

حرصمو در آورده با این اخلاقش!

بی چاره مریم

چطور تحملش میکرده؟!

بی خود نیست جوون مرگ شد!

از دست این بوده!

فقط از شانس بد ما، زدو وسط زندگی ما از دنیا رفت!

پوفی کشیدمو از پنجره به بیرون نگاه کردم

تا خونه هیچ کدوم حرفی نزدیم

جلوی خونه نگه داشت

ماشینو پارک کردو از ماشین پیدا شد

حتی یه بفرمایید خشک و خالی هم نگفت!

منم مجبوری پیاده شدمو دنبالش رفتم

قفل ماشینو زدو درو باز کرد

کنار در وایستاد تا من اول وارد بشم

نه بابا!

از این متشخص بازی هم بلده!

وارد حیاط شدم، کنار باغچه ی کوچیکی که تو حیاط بود ایستادم تا بیاد

درو بستو اومد کنارم و گفت:

- بریم!

و دوباره جلو تر از من راه افتاد

با هم وارد آسانسور شدیم، بدون حرف یا نگاهی به هم

مثل دوتا آدم غریبه

در آسانسور باز شد، با دست اشاره کرد که بیرون برم 

بیرون رفتمو جلوی واحدش ایستادم

درو باز کردوبا دستش داخلو نشون داد

چقدر امروز جنتلمن بازی در میاره!

کفشمو در آوردمو کیف سنگینمو که از اول صبح تا حالا تو دستم بود رو زمین گذاشتم

مچ دست راستمو با دست چپم گرفتم و کمی ماساژش دادم

به علی نگاه کردم که هنوز جلوی در بود و نگاهش به دستم

با حس نگاهم روی خودش بهم نگاه کردو گفت:

- شما برو لباس هاتو عوض کن، یا خواستی تو کمد ها جابجا کن

یکی از اتاق ها مال عسله، یکی دیگه اش هم مال منه!

تو کمد اتاق من جا هست، لباساتو اونجا بذار، یه چیزی هم بخور تا من برم عسلو از خونه ی مامانم بیارم!

- باشه!

- کاری نداری؟

- نه، ممنون!

- فعلا!

- خداحافظ!

یه گشتی تو خونه زدم و لباسامو همون طور که علی گفته بود تو کمدش گذاشتم

لباسای خودمم با یه تونیک لیمویی و یه ساپورت مشکی عوض کردم

مانتو روسریمم به جا لباسی پشت در اتاق علی آویزون کردمو به آشپزخونه رفتم

به همه ی کابینت ها سرک کشیدم تا جای همه چیو یاد بگیرم، چایی دم کردمو رفتم بیرون روی کاناپه ی جلوی تلوزیون نشستم

حوصله ی فیلم دیدن نداشتم، برای همین تلوزیونو روشن نکردمو فقط به صفحه ی سیاهش زل زدم

جسمم اینجا بودو فکرم پیش سهیل!

حالا چی میشه؟!

حتما خیلی خوشحال میشه که قراره آزاد بشه!

وای!

اگه بفهمه من ... 

چکار میکنه اون وقت؟!

حتی نمیتونم بهش فکر کنم!

سرمو تکون دادم که از فکرو خیال بیام بیرون

به لباسم نگاه کردم

چه دل خوجسته ای دارم!

لباسو!

اصلا نگاه به مدلو رنگش نکردم

فقط از تو کیف بیرون آوردمو پوشیدمش!

آخه زیر مانتوم لباسی که پوشیده بودم خیلی کوتاه و تنگ بود

دوست ندارم جلوی علی اینجوری باشم

آدم حساسی نیستم، ولی روز اول تو خونه اش  ... 

دلم نمیخواد یه جوری باشم که فکر کنه بی میل نبودم!

تو افکار خودم بودم که گوشیم زنگ حورد

حتما مامانه!

الان میخواد نصیحت کنه!

خدا!

به صفحه ی گوشی نگاه کردمو با دیدن اسم بهادر رو گوشی ضربان قلبم شدت گرفت

بهادر خیلی کله شقه!

دلم نمیخواد موضوع رو بفهمه!

آخرش که چی؟!

لابد الانم خبر داره!

بی حوصله تر از قبل گوشیو جواب دادم

- بله؟

- بله و زهر مار!

بله و بلا!

بله و مرض!

کدوم گوری گذاشتی رفتی دختره ی  ... 

پریدم وسط حرفاش

- چی میگی بهادر؟

چرا به جای سلامو علیک دادو بیداد راه انداختی؟

- سلامو علیک؟

با بهت بیشتر و صدای بلند تری ادامه داد:

- واقعا انتظار سلام داری ازم؟

- میشه بگی چته؟

- چم میخواستی باشه؟

دختره ی بی چشمو رو!

کدوم گوری هستی؟

این حرفها چیه مامان میگه؟

اون مرتیکه برای چی اومده بوده اینجا؟

چه سرو سری باهاش داری؟

کجا گذاشتی رفتی اول صبحی؟

چرا به من حرفی نزدی؟

وای!

اگه هیچی نگم تا شب میخواد ادامه 

گوشیو یه کم از گوشم فاصله دادم تا صدای دادش کمتر به گوشم برسه!

ول کن نبود

هنوز داد داد میزد!

دیگه کلافه شدم

تحملم حدی داره

با د اد بلندی به بهادر گفتم:

- خونه ی شوهرمم!

مشکلیه؟

چند ثانیه صدایی نیومد و بعد صدایپر از بهت بهادر اومد:

- شوهرت؟

سهیل؟

و چقدر آروم گفت " سهیل " انگار خودشم به اینکه دیگه سهیلی تو زندگیم باشه شک داشت!

نفسمو رها کردمو گفتم:

- نخیر!

علــــی!

امروز با علی ازدواج کردم!

و صدای داد بهادر که گوشمو کر کردو شنیدم:

- تو چه غلطی کردی؟

زن اون بی همه چیز شدی؟

بهار میکشمت!

به جون  ریحان میکشمت!

تو آبرو برای ما نذاشتی!

کمر بابا رو شکوندی با این کارت!

خجالت نمیکشی میگی شوهرم!

بی شرف!

بی آبرو!

اون سهیل بد بخت چه گناهی کرده بود؟

چی برات کم گذاشته بود که اینطوری مجازاتش کردی؟

چــــی بهار، چــــی؟

راستشو بگو!

اون بی ناموس مجبورت کرده؟ آره؟

به جون  خودم اگه بفهمم مجبورت کرده، خودم خونشو میریزم!

چه بلایی به سرت آورده که یه شبه ادعای عاشقی میکنی و صبح زود عقدش میشی؟!

هان؟

نگو بهادر!

نگو!

من طاقت ندارم 

تحمل این همه فشارو ندارم!

نمیتونم تحمل کنم!

خدا منو زده!

تو دیگه نزن!

خدایا!

این چه تقدیری بود که برام نوشتی؟!

چرا باید این بلا به سرم بیاد؟

چرا؟

باز صدای بهادر به گوشم خورد

صداش کمی ؛ فقط کمی آروم تر شده بود 

- بگو بهار!

بگو که دروغه!

تو که اینطوری نبودی!

تو که اهل این حرفها نبودی!

تو که خیانت کار نبودی؟

تب  عشقت تند نبود که زود عرق کنه!

تا همین چند وقت پیش که چشمات کاسه ی خون بود به خاطر سهیل!

حالا چی شده که همه رو فدای اون آشغال کردی؟

چرا پشت پا به همه چیز زدی؟

وقتی مامان گفت باور نکردم

هنوزم باور نمیکنم!

- بسه بهادر، بسه!

تو رو به هرکسی که دوست داری تمومش کن!

- چیه؟

کم آوردی؟

پس چرا نمیگی چته؟

چرا دلیلشو نمیگی تا خودم بیام گردنشو بشکنم!

گردنشو؟!

گردن علیو؟!

اون چه گناهی کرده؟!

اون فقط یه پیشنهاد داد!

یه معامله!

منم قبول کردم!

این حقش نیست!

این حق علی نیست

درسته که منو تو شرایط سختی گذاشت

ولی خودم قبول کردم

خودم خواستم

خودم

نباید بذارم بهادر شک کنه!

اون یه کم بی منطقه!

ممکنه بلایی سر علی بیاره!

عسل چه گناهی کرده که پدرو مادرشو خانواده ی من از بین ببرن!

نباید بگم!

اگه بگم حتما خون راه میوفته!

سعی کردم به خودم مسلط باشم

نفس عمیقی کشیدمو با صدای محکمی به بهادر گفتم:

- خوب گوش کن بهادر 

علی شوهر منه!

شوهر شرعی و قانونی!

هیچ دلم نمیخواد راجع بهش حرف بدی بزنین!

من تو ازدواج با سهیل اشتباه کردم

سهیل خوب بود، ولی بچه بود!

بی مغز بود

اون قدر بی مغز که زندگی منو خودشو یه آدم بی گناهو نابود کرد!

من از این به بعد، همسر علی هستم!

مرامش خیلی از تویی که ادعا داری بیشترو بهتره!

خیلی هم بهش علاقه دارم!

من یه زن آزادم

از هم خوشمون اومد

ازدواج کردیم

تو هیچ جایی این کار گناه نیست که شما ها دارین منو سوال پیچ میکنین!

از این به بعد هم دلم نمیخواد راجع بهش حرف بی ربطی بشنوم!

اون شوهرمه و احترامش واجبه!

تو هم اگه برادر منی و خوبیمو میخوای، بهتره به جای این حرف های بیخودی به خواهرت تبریک بگی!

صدای بهادر پر بود از خشم و نفرت!

- تبریک؟

خانم خیلی کار خوبی کرده، تبریکم میخواد!

خجالت نکش!

میخوای برو همه جا جار بزن کارتو!

برو بگو چه مار خوش خط و خالی هستی!

برو به جهنم بهار!

جهنـــــم!

و بعد از این حرفش تلفنش قطع شد

اینم از برادرم 

چه زمونه ی نامردی شده

هیچ کس فکر نمیکنه شاید مصلحتی در بین بوده!

اصلا اون هیچی!

درکم نمیکنن هم هیچی!

اما این قضاوتشون راجع به من  ... 

نمیتونم ببخشمشون!

بیشتر از علی، خانواده ام منو خورد کردن!

همون بهتر که اصل ماجرا رو نگفتم

وگرنه باید منتظر دومین اعدام میشدیم!

با احساس سنگینی نگاهی سرمو بلند کردم

چشمهای سیاهی و صورتی خسته، همراه با لبخند محوی، نگاهم میکردن!

این کی اومده بود؟

یعنی همه ی حرف هامو شنیده؟

نکنه فکر کنه راست راستی دوسش دارم!

چه بی سرو صدا اومده!

دستی به صورت خیسم کشیدم

نمیخواستم اشکهامو ببینه!

اونم کم مقصر نبود

باعث همه ی این توهین ها خودش بوده!

چی میشد یه کم گذشت به خرج میداد؟!

از جام بلند شدم

عسل رو دستش خواب بود

پس بگو چرا بی صدا اومده!

دخترش خواب بوده!

جلو رفتم تا عسلو از بغلش بگرم

با صدای آرومی گفت:

- خودم میبرمش، میترسم بیدار بشه!

-باشه!

از کنارم رد شدو به اتاق عسل رفت!

رفتم به آشپزخونه و دوتا چایی ریختمو آوردم بیرون

روی راحتی نشستم تا علی بیاد

از اتاقش بیرون اومد

لباساشو با یه تی شرت و گرمکن سورمه ای عوض کرده بود

نمیدونم کی بهش گفته که رنگ تیره بهش میاد؟

فقط سیاه تر نشونش میده!

به من چه اصلا!

نگاهی به میز کردو گفت:

- دستت درد نکنه!

- خواهش میکنم!

چایی رو برداشتو در سکوت خورد

منم همینطور!

هر دومون به نقطه ایی روی میز خیره شده بودیم

هیچ کدوم حرفی نمیزدیم!

به فنجون های خالی نگاه کردم

سینی رو برداشتمو به آشپزخونه بردم

علی هم دنبالم اومدو پرسید

برای ناهار چیزی درست کردی؟

چه پررو!

پسره ی از خود راضی!

نمیذاره عرقم خشک بشه بعد!

پوفی کشیدمو گفتم:

- نه، نمیدونستم چی باید بپزم!

- خوب کردی، الان زنگ میزنم غذا بیارن!

تو چی میخوری؟

نه، مثل اینکه یه کم ادب داره!

زود قضاوت کردم انگار!

بی خیال گفتم:

- فرقی نمیکنه، هرچی خودت دوست داری، سفارش بده!

- شاید سلیقه امون یکی نباشه!

- اونکه صد در صد!

ولی کلا از امروز به بعد چیزی برام فرق نمیکنه!

طعنه امو گرفتو گفت:

- برام مهم نیست که میخوای با خودت چکار کنی!

ولی اینکه بچمو درست تربیت کنی و بهش خوب برسی، برام مهمه!

من میرم سر کار و اونو دست تو میسپارم

دلم نمیخواد بچم اذیت بشه!

- خیالت راحت!

یادم نمیره شبی که تصادف کردیمو!

مریم وقتی بالا سرش رفتم هنوز زنده بود

نگاهم کردو گفت " بچم "

هنوز اون نگاهو یادمه!

نگاه مادری که نگران بچه اشه!

شاید همون در خواست بود که باعث شد من به این خونه بیامو به پرستار عسل بشم!

قول میدم مواظبش باشم، شده کم خودم بذارم، کم اون نمیذارم!

خیالت راحت باشه!

نگاه عمیقی بهم کردو چشمهاشو رو هم گذاشتو گفت:

- ممنونم!

با باز کردن چشم هاش لبخندی زدو گفت:

- برم غذارو سفارش بدم که خیلی گرسنه امه!

فقط سرمو به طرف راست تکون دادم!

اخلاقش یه کم عجیبه!

تا حالا همیشه اخم کرده بود، ولی امروز لبخند میزنه!

پس این مرد، لبخند زدن هم بلده!

غذا جوجه سفارش داده بود!

کار خوبی کرده بود

بهتر از چیز دیگه بود

با هم در سکوت غذامونو خوردیم!

بعد از غذا من مشغول شستن ظرفها شدمو، علی هم رفت خوابید!

تازه شروع به آب کشیدن ظرفها کرده بودم که صدای گریه از اتاق عسل اومد!

سریع دستمو شستمو با حوله ای که تو آشپزخونه بود خشک کردمو به اتاق عسل رفتم!

یه اتاق صورتی بود با تخت و پرده ی سفید صورتی!

عسل رو تختش نشسته بودو داشت گریه میکرد!

جلو رفتم تا بغلش کنم 

دستمو بردم جلو که گریه اش شدت گرفت!

با ناراحتی گفتم:

- چی شده عزیزم؟

دستی از کنارم به سمت عسل اومدو بغلش کردو با صدای آرومی گفت:

- غریبی میکنه!

به علی نگاه کردم که با چشمهای سرخ از خواب عسلو بغل کرده بودو داشت آرومش میکرد!

حالا میفهمم که چقدر این آدم زجر کشیده!

هم غم از دست دادن همسرش!

هم سختی بزرگ کردن بچه!

بهش نزدیک شدمو دستمو به سمتش بردمو گفتم:

- بدش به من، باید به منم عادت کنه!

- تازه آروم شده 

میترسم بد تر شه!

- آخه  ... 

- فعلا بیدار شده و تنها هم بوده، برای همین بد خلقی میکنه، بذار آروم بشه، بعد!

- باشه!

یه کم تو اتاق راه رفتو با صدای بچگونه ای به عسل گفت:

- چیه دخترم؟

خوشگل بابایی!

عسلکم!

عزیزم

عمرم!

چی شده؟

چرا اریه کردی!

خاله رو ببین!

میخوای بری بغلش؟

آله؟

میخوای؟

با لبخند داشت با عسل حرف میزد

خجالت هم نمیکشید که شاید بگم مرد گنده چه لوس حرف میزنه!

بهم نزدیک شدو دستشو به طرفم آورد

- بیا بگیرش ببین باهات جور میشه!

لبخندی زدمو گفتم:

- معلومه که جور میشه!

به دقیقه نشده شیفته ام میشه!

- امیدوارم به جای اینکه عسل شیفته بشه، قیافه ی تو شفته نشه!

با اخمو تعجب نگاهش کردم که لبخند کجی زدو عسلو داد بغلمو ادامه داد:

- آخه دیر جوشه!

بغلش کردم

یه کم به صورتم نگاه کرد

بعد لب برچید 

وای میخواد گریه کنه!

منم که از بچه داری چیزی سرم نمیشه!

سریع سرشو روی شونه ام گذاشتمو گفتم:

- جانم مامان؟

چیه دخترم؟

گریه نکنیا!

باشه، دخترم!

مامان قربونت بره!

جوونم؟

چی میخوای؟

گرسنه اته؟

الان برات به میارم!

باشه مامان؟

در کمال تعجب عسل ساکت شدو گریه نکرد

به علی نگاه کردم، انگار تو چشماش اشک جمع شده بود

با غم نگاهی به من کردو از اتاق بیرون رفت!

فکر کنم یاد مریم افتاده!

آروم به پشت عسل دست کشیدمو سمت آشپزخونه بردمش!

نگاهی به اطرافم کردم

نمیدونستم چی باید بدم بخوره

صدامو بلند کردم تا علی که تو اتاقه بشنوه

- چی بدم بخوره؟

در اتاق باز شد

با چهره ای آشفته تر از قبل به آشپزخونه اومد

در  یکی از کابینت ها رو باز کردو یه قوطی شیر خشک بیرون آوردو گفت:

- بیا، از این شیر خشک بهش بده!

اگه بتونی سوپم براش درست کنی خوبه، دوست داره!

- باشه، فقط این شیر خشکو، یه پیمانه بریزم با آب جوشدیگه؟

آره؟

- آره 

کار دیگه ای نداری؟

اگه گریه کرد بیارش پیش خودم!

- باشه!

به اتاقش رفتو درو بست

فکر کنم یاد مریم اینطوری به هم ریختش!

عسلو بیرون، توی سالن نشوندمو به آشپزخونه رفتم

آبو زدم جوش بیاد و رفتم پیش عسل

صدای تیک کتری برقی که اومد، رفتم شیر خشکشو براش آماده کردمو توی شیشه اش ریختم

قبل از اینکه بدم بخوره، یه کمش ریختم کف دستم تا ببینم سرد شده یا نه!

هرچی هم ندونم، اینو میدونم که نباید غذا یا مایع داغ به بچه داد

خب، خوب بود!

عسلو بغلم کردمو شیشیه رو دهنش کردم

یه کم نگاهم کرد

بهش لبخند زدم

دهنشو باز کردو خورد

خوبه!

انگار داره باهام کنار میاد!

شیشه که خالی شد، دستشو از دورش برداشت

بلندش کردمو سرشو روی شونه ام گذاشتم تا پشتش بزنم که باد معده اش خارج بشه و معده درد نگیره!

یه ربع پشتش زدم و بعد بردمش تو اتاقش!

رو تختش خوابوندمش

هنوز بیدار بودو با چشمهای آبی خوشگلش نگاهم میکرد

لبخندی زدمو گفتم:

- نمیخوای بخوابی چشم دریایی من!

بازم فقط نگاهم کرد

لبخندی زدم که با صدای نازش گفت:

- با.. ب.. با!

وای خدا جونم!

چه نازه!

گفت بابا!

انقدر هیجان زده شدم که با صدای بلند داد زدم:

- علی 

علی بیا

علی!

در اتاق یه دفعه باز شدو علی با چهره ای خواب الود اومد تو اتاقو با ترس گفت:

- چی شده؟

چه اتفاقی افتاده؟

حالش خوبه؟

این چی میگه؟

چرا پرتو پلا میگه؟

وای!

بیچاره خواب بوده، از خواب پریده!

ولش کن، مهم نیست!

بذار بهش بگم ذوق کنه، ببینه چه خوش قدمم!

با ذوق دستامو به هم زدمو گفتم:

- نه بابا ؛ چیزی نشده، یه اتفاق مهم افتاد!

- چه اتفاقی؟

- وای علی اگه بدونی!

- د  بگو کشتی منو!

- عسل گفت بابا!

- چـــی؟

علی با اخم بهم نگاه کردو گفت:

- به خاطر همین داد زدی منو از خواب بیدار کردی؟

نمیگی میترسم

نزدیک بود سکته کنم!

چقدر تو بی فکری آخه!

اخم کردمو گفتم:

- خب  ...  خب گفتم شاید دلت بخواد، بشنوی!

بی ذوق!

تقصیر منه که صدات زدم

بی احساس!

خیلی ناراحت شدم، توقع نداشتم اینجوری بگه!

خب منکه بچه نداشتم، ذوق کردم به این فسقلیی گفت " بابا "

حالا انگار کی هست!

خواب بودم!

اصلا به جهنم!

خواب به خواب بری!

همین طور سرمو پایین انداخته بودمو تو دلم بهش چیز میگفتم که دستمو گرفتو با لحن مهربونی گفت:

- مرسى كه به فکرم بودی!

شرمنده سرت داد زدم

ولی عسل بار اولش نیست که میگه بابا!

هر وقتم میشنوم خوشحال میشم

فقط چون یه دفعه ای گفتی، ترسیدمو فکر کردم اتفاقی افتاده براش!

آخی!

چه مهربون!

فهمید ناراحت شدم!

از کی این بچه حرف میزنه که میگه بار اولش نیست؟!

چه جالب!

وروجک خانوم!

به عسل نگاه کردم که داشت با چشم های رنگ دریاش نگاهم میکرد

خیلی نازه!

یه روزه عاشقش شدم!

خوبه عسل هست!

شاید با وجودش غم هامو فراموش کنم!

دستاشو به سمتم دراز کرد که بغلش کنم

علی با دیدن این کارش لبخندی زدو گفت:

- پدر سوخته ی آدم فروش!

بغل  من نمیای؟

از لحنش خنده ام گرفت!

کلی ذوق کردم که عسل منو قبول کرده بود!

بغلش کردمو سفت به خودم فشارش دادم

بعدم یه ماچ آبدار از لپش کردم!

به علی نگاه کردمو گفتم:

- دیگه نزدیکای عصره!

فکر نکنم بتونی بخوابی!

این وروجک که بیدار باشه، خواب تعطیله!

مگه نه عسل؟!

عسل با خند ه ای که دندون های یکی در میونشو نشون میداد به خصوص اون دوتا دندون پایینی که تک بودن 

دستاشو به هم زد

به علی نگاه کردمو با عسل از اتاق بیرون رفتم

اونم همراهمون بیرون اومد

روی راحتی نشست!

عسلو داددم بغلش!

خودمم رفتم آشپزخونه تا چایی دم کنم!

کلا من چای خیلی میخورم!

وقت خستگی!

وقت و بی وقت!

همیشه!

دوتا چایی ریختمو به سالن رفتم!

تا شب با عسل سرگرم بودم

ساعت هفت یه کم از سوپی که به دستور علی بود براش پختم و بهش دادم

بعد از غذا چشمهاش از زور خواب خمار شده بودن

خیلی بامزه شده بود قیافه اش!

بغلش کردم تا ببرم بخوابونمش

داشتم به سمت اتاقش میرفتم که علی گفت:

- اونجا نبرش!

عسل شب ها پیش خودم میخوابه!

ظهرم که دیدی اونجا بردمش برای این بود که زود بیدار میشد و هوا روشن بود!

شب اگه بیدار بشه میترسه!

زیر لب باشه ای گفتمو به اتاق علی رفتم

جایی وسط تخت، عسلو خوابوندم که نیوفته!

علی هم دنبالم اومدو دو طرف تخت روی زمیین بالش گذاشت!

چه جالب!

خوب بچه داری میکنه!

از اتاق بیرون رفتم و به آشپزخونه رفتم

امشب حوصله ی غذا پختن نداشتم، برای همین هم یه کم سوسیس سرخ کردم تا شام بخوریم

سسیس هارو تو طرف ریختمو خیار شور هم از یخچال برداشتمو خورد کردم

روی میز غذاخوری چیدمو علی رو صدا زدم

- علی!

بیا شام!

- اومدم!

علی اومدو روبروم نشست!

باز هم تو سکوت شام خوردیم

حرفی برای گفتن نداشتیم!

منکه تو فکرو خیالات خودم غرق بودم!

علی هم که لابد تو گذشته!

بعد از شام علی میزو جمع کردو شب به خیر گفت!

به رفتنش نگاه کردم

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

مثل ظهر که رفتو نگفت تو کجا میخوابی!

ظرف هارو شستمو به اتاق علی رفتم

هنوز بیدار بود

دستشو روی پیشونیش گذاشته بودو نگاهش به سقف بود

- من کجا بخوابم!

- این همه جا!

یه جا بخواب!

- کجا؟

- چه میدونم؟

برو برات رختخواب میارم تو اتاق عسل بخواب!

- تو اتاق عسل که جا نیست!

- این همه جا!

یه گوشه برات رخت خواب میندازم بخواب!

- آخه من نمیتونم رو زمین بخوابم!

- چی؟

نکنه توقع داری بیای رو تخت پیش من؟!

- رودل نکنی؟

نخیر!

من رو زمین بخوابم کمرم درد میگیره 

تو برو رو زمین بخواب!

این طور که پیداست عادت هم داری!

- من به جز جای خودم جای دیگه خوابم نمیبره!

- منم همین طور!

از جای خواب گرمو نرمم اومدم اینجا، اون وقت میخوای مثل کلفت ها رو زمین بخوابم؟!

- مگه هر کی رو زمین بخوابه کلفته؟!

- تو خونه ی ما آره!

از جاش بلند شدو از اتاق بیرون رفت

نمیدونستم میخواد چکار کنه!

دنبالش از اتاق بیرون رفتم

به اتاق عسل رفته بود

در کمد دیواری اتاقو باز کردو از توش تشک و پتو و بالش در آورد

رو زمین پهنشون کردو روش هم یه ملحفه کشید

به جایی که انداخته بود اشاره کردو گفت:

- بخواب اینجا!

- من رو زمین خوابم نمیبره!

- بهانه نیار!

نکنه واقعا این حرفها بهانه ستو دلت میخواد بیای بغل من بخوابی؟

با خشم بهش نگاه کردم

چطور به خودش جرأت داده بود این حرفو به من بزنه!

با اخمو خشم بهش گفتم:

- شتر در خواب بیند پنبه دانه!

- منظور؟

- آخه خیلی شبیه شترها شدی!

- با منی؟

- به جز تو کسی هم اینجا هست که با تو نباشم؟!

- منو کفری نکن بهار!

- مثلا چی میشه؟

- برات گرون تموم میشه!

- چه غلطی میخوای بکنی؟

- صداتو بالا نبر، عسل بیدار میشه!

ولی اگه میخوای بدونی چی میشه اشکالی نداره!

مشکلی نیست!

زنمی محرم و حلالمى!

میخوای بیا تو تخت  ... 

اون وقت میفهمی چی میشه!

چی گفت؟

منظورش  ... 

با حرص چشمامو ریز کردمو گفتم:

- پس دنبال بهانه بودی!

شایدم از خودت مطمئن نیستی و میترسی بیام پیشت!

- من از خودم مطمئنم

ولی از جنس زنی مثل تو مطمئن نیستم!

ناباور نگاهش کردمو گفتم:

- چ ...  چی؟

من؟

مگه من چمه؟

کی هرز رفتم که اینو میگی؟

منکه گفتم تو بیرون بخواب!

منکه نمیخواستم بیام کنارت!

اگه به زورم میخواستی کنارت بخوابم قبول نمیکردم،  ... 

من با سادگى از كمر دردم گفتم، چه خوش خيال بودم كه فكر ميكردم راحتى مهمونت برات مهمتره!

يادم نبود پرستارمو اين از نظر تو همون كلفت خونه ست  ... 

تو در باره ی من چه فکری کردی؟

فكر كردى مشتاقتم؟!

برات متأسفم!

خیلی پستی!

رفتمو روی تشکی که انداخته بود دراز کشیدمو پتو رو کشیدم رو سرم!

یه کم که گذشت صدام زد

ولی جواب ندادم تا بره!

خیلی دلم از دستش گرفته بود

من دخترم 

من باید بترسم

نکنه فکر کرده که بهش تج  ... 

وای خدا!

فکرشم خنده داره!

چی فرض کرده پیش خودش!

خوبه از اول بهش گفتم که از قیافه اش خوشم نمیاد

مردک سیاه سوخته ی بی ریخت!

به من توهین میکنی؟!

به بهار؟

نشونت میدم!

داشتم تو افکارم خطو نشون میکشیدم براش که در اتاق باز شد

ترسیدم

نکنه اومده باشه تا ... 

زبونمو گاز گرفتم!

حتی نمیخوام بهش فکر کنم!

آخه دختره ی بی عقل 

چی پیش خودت فکر کردی که اومدی زنه یه مرد شدی و اومدی تو خونه اش؟!

تازه گیر هم دادی که بری رو تخت بخوابی!

نکنه خیالاتی به سرش زده؟

هوایی نشد ه باشه؟!

دستی روی شونه ام نشست که تا مرز سکته رفتم

نفسمو تو سینه ام حبس کردم که نفهمه بیدارم

شاید ببینه خوابم بی خیال بشه!

آروم شونه امو تکون دادو صدام زد

- بهار!

-  ... 

- بهار خانوم!

-  ... 

خوابی؟

-  ... 

- خوابی یا نمیخوای جوابمو بدی؟

-  ... 

- من نمیتونم بخوابم!

وای!

نمیتونه بخوابه!

خب به من چه!

یه قرص کوفت کن بکپ!

دوباره صداش اومد:

- به خاطرت عذاب وجدان گرفتم

-  ... 

- بیا تو جای من بخواب، من اینجا میخوابم!

-  ... 

آخی!

چه مهربون!

یعنی راست میگه؟!

شایدم میخواد گولم بزنه!

راستم بگه فرقی نمیکنه!

ناراحتم کرده باید تنبیه بشه!

چه بهتر که با عذاب وجدان تنبیه بشه!

باز صدای نا امیدش اومد

- نمیای؟

-  ... 

- من شرمنده ام!

نباید اون حرفهارو میزدم

-  ... 

- نمیای؟

-  ... 

- منکه میدونم بیداری!

باشه!

نیا!

من رفتم!

صدای بازو بسته شدن در اومد

تا در بسته شد، به سرعت نشستم

یه دفعه صدای خنده ی کسی تو اتاق پیچید

با ترس هینی کشیدمو به اون صدا نگاه کردم

خودش بود

حالا چشمامم تو تاریکی عادت کرده بودو میتونستم ببینمش!

با خنده گفت:

- خوب رو دست خوردی نه؟!

اخم کردمو جوابشو ندادم!

بهم نزدیک شدو گفت:

- منکه گفتم ببخشید!

بریم؟!

- من با آدمی مثل تو حرفی ندارم!

برو رو تخت اشرافیت!

خوابای خوب ببینی!

و دوباره خوابیدمو پتو رو رو صورتم کشیدم

- آخرین باره که میگم 

نمیای؟

من میام اینجا، تو برو اونجا راحت بخواب!

- داری مزاحمم میشی!

- مگه نگفتی کمرت درد میاد؟ 

- مهم نیست!

- میرما؟

- برو!

- خودت خواستی!

این بار با صدای در از جام بلند نشدم

تاصبح از این پهلو به اون پهلو شدمو خودمو لعنت کردم که چرا لوس بازی در آوردم

ولی منم عزت نفس دارم

چه معنی داره که با من اینجوری حرف بزنه!

شاید نزدیک های صبح بود که از زور خستگی خوابم برد!

از خواب که بیدار شدم، همه ی بدنم درد میکرد

همیشه همین طور بود

نراقم که بودم اگه یه موقع با بچه ها دورهم بودیم و جمع زیاد میشدو من با از خود گذشتگی رو زمین میخوابیدم کل روز بدنم درد میکرد!

کمرمو کمی ماساژ دادم و از اتاق بیرون رفتم

به اتاق علی سرک کشیدم

همچین خوابیده بود که انگار صد ساله نخوابیده!

منو بگو دیشب گفتم از عذاب وجدان خواب به چشمش نمیاد!

به آشپزخونه رفتم، چایی دم کحردمو یه ماهیچه از فریزر در آوردم تا برای عسل سوپ ماهیچه بپزم!

هویچم تو یخچال بود

برداشتمو پوست کندم 

تو یه قابلامه ی کوچولو، ماهیچه و هویچ و سیب زمینی و کمی عدس گذاشتم تا بپزه و بعد میکسش کنم!

اینم از غذای عسل

نسبت به عسل احساس مسئولست داشتم

انگار مادرش اونو دست مکن سپرده!

جدایی از اون، خیلی دوستش داشتم!

عاشقش شده بودم!

از بس که شیرینو خواستنی بود

علی رو بگو!

مردک پررو!

دیروز وقتی دیدم تنهایی باید از عسل مواظبت کنه و به کارهای خونه و بیرون هم برسه، دلم براش سوخت!

ولی با کارها و حرفهای دیشبش!

قبر خودشو کند!

دارم براش!

حالشو میگیرم!

میدونم چکارش کنم!

به من میگن بهار!

هرکس با من در افتاد ور افتاد!

بهار جنگجو!

چه دل خجسته ای دارم من!

بازم تک خنده ی بلندی کردم که صدایی از پشتم گفت:

- خود درگیری داری؟

با ترس برگشتمو علی رو با چشم های خوابالو دیدم که نزدیک به من ایستاده!

پوزخندی بهش زدمو رومو ازش گرفتم 

بهم نزدیک شد

از صدای قدمو نفسش میفهمیدم که نزدیکمه!

خیلی نزدیک!

- بهار!

بهار!

جوابی بهش ندادم

دستش روی شونه ام نشستو منو به طرف خودش برگردوند!

- با تو هستم!

با تشر گفتم:

- خب؟

فرمایش؟

- این چه طرز صحبته؟

- چیه؟

خوشت نمیاد مثل خودت باهات حرف بزنم؟

- من با تو اینجوری حرف نزدم!

- آهان!

بد تر از این حرف زدی!

- بابت دیشب معذرت میخوام!

دست خودم نبود

بعضی وقتها اختیار زبونم دست خودم نیست!

پوزخند صدا داری زدمو گفتم:

- چه جالب!

مثل  من!

- کشش نده!

عذر خواهی کردم ..

از امشبم جای من بخواب!

- جات ارزونیه خودت!

سفت بچسب بهش که فرار نکنه!

- چرا بچه بازی در میاری؟

باور کن من بی مریم خواب بهم زهر شده، دیگه بدون خوابیدن سر  جای اونو بو نکردن بالشش که بدترم میشه!

دلم براش سوخت!

پس بگو!

میخواسته با خيال مریم بخوابه!

ولی اون حرفها چی بود که زد؟

با خشم نگاهش کردمو گفتم:

- این دلیل نمیشه که اون حرفها رو بزنی!

- منم بابت همین عذر خواهی کردم!

متفکر بهش نگاه کردم

لبخند خسته ای زدو گفت:

- بخشیدی؟

- دیگه تکرار نشه!

لبخندی زدو گفت:

- خیالت راهت!

حرف علی دوتا نمیشه!

- امیدوارم!

دلم نمیخواد فکر کنی بی کسمو بخوای ضعیف کشی کنی!

- به شرفم قسم، آدمی نیستم که گناه یکی دیگه رو پای یکی دیگه بنویسم!

قول میدم!

فقط  ... 

- فقط؟

- دست رو غیرتم نذار که هرچی قولو قراره فراموش میکنم!

سرمو به علامت مثبت تکون دادمو پشتمو بهش کردمو گفتم:

- صبحونه آماده ست!

- بعداز کلی وقت، امروز خونه مون مثل سابق شده!

بهش نگاه کردم

معنی حرفشو میفهمیدم، ولی دلم نمیخواست که منو به جای مریم ببینه!

با نگاه بهش بازم دلم براش سوخت!

نمیدونم چشمای غمگینش چی داشت که منو وادار به سکوت میکرد!

بهاری که تا از کسی انتقام کارشو نمیگرفتو حالشو جا نمیورد، حالا با دیدن چشم معصوم و مظلومانه ی مردی کوتاه اومده بود!

شاید مسخره باشه!

این مرد تاوان سر به هوایی سهیلو از من گرفته بود..

از منو زندگیم!

هرچند که بدون سهیل زندگی برام با قبر هیچ فرقی نداشت!

پس باید ممنونش باشم که فرصت زندگی به سهیلو داد!

حالا چه با من، چه بدون من!

تا شب اتفاق خاصی نیوفتاد

منم خودمو با عسل مشغول کردم

جدای از همه چی وقتی با عسلم ذهنم از هر چیزی خالی میشه

خیلی شیرینو دوست داشتنیه

حقا که اسمش برازنده اشه!

انقدر با نمکه که نفهمیدم چطووری شب شد

بعد از شام، عسلو که رو پاهام نشسته بودو همه ی دست و صورت شو ماستی کرده بودو برداشتمو بردم دستو صورت شو شستم، بعدم با حوله ی نرم صورتی رنگش، خشکش کردم

تو بغلم گرفتمش و راه رفتم تا بخوابه!

حداقل خوبی سن عسل اینه که احتیاج نیست فقط و یا بیشتر شیر بخوره

غذای سفره رو هم میتونه بخوره

آروم آروم پشتشو نوازش کردمو براش لا لا یی خوندم تا خوابش برد

بدون هیچ صدایی بردمش به اتاق علی و وسط تخت خوابوندمش

دور تختم بالش چیدم که نیوفته!

نرم و آهسته صورتشو بوسیدمو از کنارش که به پهلو روی تخت جا گرفته بودم، بلند شدم

خدایی خیلی دوسش داشتم

با لبخند نگاهمو ازش گرفتمو به سمت در اتاق چرخیدم

ولی در کمال تعجب دیدم علی کنار در، دست به سینه ایستاده

با دیدنش اخمی روی پیشونیم نشست

خواستم بی توجه بهش از کنارش رد شمو برم که ساعدمو گرفتو گفت:

- کجا میری؟

- کار دارم 

میخوام میزو جمع کنم

- احتیاجی نیست

هم میزو جمع کردم، هم ظرفارو شستم

ابرو هامو بالا انداختمو با لحنی که شبیه مسخره کردن بود گفتم:

- باریکلا!

شما چرا زحمت کشیدید؟

مگه بهار برای همین کارا اینجا نیست؟!

اخمی کردو دستمو بیشتر فشار دادو گفت:

- خودتم میدونی که برای این نیستی!

تو فقط برای نگهداری عسل اینجایی، نه چیز دیگه!

دستمو با حرص از تو دستش بیرون کشیدمو غریدم

- دستمو شکوندی!

لازم نیست وظیفه امو بگی!

از دیروز تا حالا همه ی کارای خونه با من بوده 

در واقع کلفتتون شدمو خبر ندارم

با چهره ی دلگیری نگاهم کردو گفت:

- فکر کردم خودت دوست داری تو خونه سر گرم باشی تا حوصله ات سر نره!

وگرنه احتیاجی نیست تو کارارو کنی 

خودم از پسش بر میام!

- نه!

ناراحت نمیشم از کار

منتها اگه فکر نکنی وظیفه امه و با یه کار کوچیکی که انجام بدی بخوای تو چشم فروش کنی  ... 

خودم دوست دارم که اینجوری سر گرم باشم!

خواستم بی توجه از کنارش رد بشم که دوباره سد راهم شد

- صبر کن!

هنوز حرف دارم میزنم!

- من خوابم میاد 

حرفاتم برام مهم نیست!

با اخم جلوتر اومد

تو صورتم زل زدو گفت:

- بیا برو رو تخت بخواب، انقدرم با من یکه به دو نکن!

- نمیخوام!

مگه زوره؟!

- آره!

زوره

بسه دیگه این لوس بازیا

چرا نمیخوای بفهمی که من حالو حوصله ی این لوس بازیا و عشوه خرکی اومدنا رو ندارم!

هـــــان؟

مغزم قفل شده بود

چی؟

عشوه خرکی؟!

کی؟

من؟!

هه!

خل شده بیچاره!

تو چشماش خیره شدمو گفتم:

- خیلی خودتو دست بالا میگیری!

من برای تو، عشوه بیام؟!

اونم از نوع خرکیش!

هه  ...  واقعا که!

خنده داره!

فکر کن بهار، برای یه سیا سوخته ای مثل تو ...  عشوه خر کی بیاد!

سیا سوخته رو با لحن مسخره ای گفتم که از خشم سفیدی چشماش قرمز شد!

معلومه زیادی خود شیفته تشریف داره!

خواست جوابمو بده که تو صورتش گفتم:

- چیه؟

چی شده که داری پا به زمین میکشی؟

حقیقت تلخه؟!

نکنه سفیدیو من کور رنگی گرفتم همه چیو سیاه میبینم؟!

سرمو با حالت صورتی که لبهام لبخندش برعکس شده و تأسفو تو صورتش میکوبونه تکون دادمو ادامه دادم:

- حالم از آدمایی چون تو بهم میخوره!

از تویی که ادعای پسر پيغمبری داری!

از تویی که خودتو از همه سر میدونی 

از تویی که قولو قرار میذاری ولی به یه شب نکشیده خودت وا میدی!

حالم ازت بهم میخوره که انقدر وقیحانه میخوای هم خوابت بش ... 

بقیه ی حرفم با سیلی که به صورتم خورد نصفه موند!

سر  کج شدمو صاف کردمو بهش نگاه کردم

خشم تو همه ی وجودش پیچیده بود

نفس های محکمو عمیق میکشید که جلوی صدای فریاد بلندشو بگیره

منم بی پروا بهش خیره شده بودم

تو تاریکی اتاق

فقط دو چشم سیاه

با برق  نفرت

به هم خیره شده بودن

نفس های هر دومون تند شده بود

مثل آتشفشان شده بودیم

هر آن ممکن بود فوران کنیم

نمیخواستم جلوش کم بیارم

کوتاه بیا نیستم

من به خاطر این ازدواج مسخره 

این تز بی پایه ی آقا

جلوی همه ی خانواده ام وایستادم

بهش اجازه ی پیش روی نمیدم

نمیذارم هر غلطی میخواد بکنه و بعد به ریشم بخنده!

لابد فکر کرده، دخترمو بی پناه

میتونه دلی از عزا در بیاره

کور خوندی جناب!

بهار بهاره!

گاهی لطیفو آروم

گاهی طوفانی و طغیانگر!

هم نسیم دارم

هم رعدو برق!

نمیذارم حتی یه بند انگشتش بهم بخوره!

به خیالش بچم

میخواد گولم بزنه!

اینجا بخواب!

هه!

دیشب ازم فرار میکرد

اون وقت امشب  ... 

زود خودشو وا داد

زود نشون داد ماهیتشو

نذاشت به دو شب بگذره!

تو همین فکرا بودمو مشغول خطو نشون کشیدن براش که بی هوا گوشه ی بلیزمو گرفتو منو از اتاق بیرون کشید

به طرف اتاق عسل بردمو وسط اتاقش پرتم کرد

درو بستو رو زانو خم شد

منم مثل مجسمه، وسط اتاق به حالت خم شده روی آرنجو زانوی چپم افتاده بودم

کارش یه دفعه ای بود

تا بیام ببینم چی شد منو انداخته بود

برای همین گیج اون وسط مونده بودم که با صدایی که سعی داشت خیلی بلند نشه، ولی از عصبانیت حسابی دورگه شده بود غرید:

- خوب گوشاتو وا کن دختره ی  ... 

سرشو تکون داد تا حرفشو نگه، انگشت اشاره اشو جلوم تکون دادو ادامه داد:

- تو که سهله، بهترین پری های بهشتی هم بیان آغوشونو برام باز کنن باز دست رد به سینه اشون میزنم

هیچ کس  ...  هیچ کس مریمم نمیشه!

هیچ کس جاشو نمیگیره!

انگشت شصتشو به سمت قلبش بردو به قفسه ی سینه اش زدو گفت:

- این لامصب فقط یه بار زد، اونم برای مریم بود

فقط به عشق اون بود که تالاپ تولوپ میکرد

الانم اگه زنده ام

اگه نفس میکشم، فقط و فقط به عشق یادگاری مریمه!

به خاطر دخترم عسل!

هیچ دلم نمیخواد خودتو با مریم مقایسه کنی 

چون اصلا در حدش نیستی

جایی تو قلبم نداری

فقط پرستار بچمی!

اگه به روت میخندم

اگه ملاحظه اتو میکنم

اگه دلم برات سوختو گفتم بیا رو تخت ... 

فقط برای این بود که فکر کردم تو آدمی!

با اون قماش فرق میکنی

فکر کردم تو هم رنج کشیدی از جدایی عشقت

گفتم گناه این دختر چیه؟!

اینم داره تقاص پس میده

تقاص گناه یه انگل  بی خاصیتو!

برا همین باهات خوب رفتار کردم

میخواستم احترامتو نگه دارم

میخواستم حرمتت تو این خونه حفظ بشه

ولی با این حرفهای امشبت  ... 

بد کردی!

خیلی بد کردی!

تو در مورد من چی فکر کردی؟!

فکر کردی همه مثل اون رفیقای بی بندو بارت هستن که اختیار چشمو دستو پاشون، دست  خودشون نیست!

منو اینجوری دیدی!

من اگه اهلش بودم که میرفتم دنبال یکی بهتر!

یکی که خوشگل تر از تو باشه

یکی که با سلیقه ام جور باشه

یا همون شب اول میومدم سراغت!

خودتم که از خدات بود بیای اونجا بخوابی!

قبلا بهت گفتم، بازم میگم 

تو با سلیقه ی من جور نیستی!

اینو تو اون مغز نداشته ات فرو کن!

من اگه روزی  ...  روزی روزگاری که بعید میدونم همچین اتفاقی بیوفته

بخوام تجدید فراش کنم  ...  از نوع واقعیش!

نه مثل تو!

میرم دنبال یکی که با سلیقه ام جور باشه

یکی که برام جذاب باشه

یکی مثل مریمم که حتی با دیدن عکسشم دلم میلرزه

نه تــــــــو!

با دادی که زد با حرف آخرش، چشمامو رو هم فشار دادم تا صداش کمتر اذیتم کنه!

آروم و با ترس چشمامو باز کردم

هنوز با خشم و اون دماغ دود گرفته اش که عین دایاناسور بعد از آتیش دهنش از بینیش دود میاد، داشت نگاهم میکرد

با دیدن چشم های بازم، دوباره انگشت اشاره اشو جلوم آوردو گفت:

- اینایی که امشب گفتمو خوب تو اون کله ات فرو کن، چون دیگه نمیخوام اون حرفارو ازت بشنوم!

فهمیدی؟

انقدر بلندو ترسناک گفت که فقط تونستم سرمو تکون بدم

باز صداش بلند شد:

- نشنیدم؟

- آ ...  آره  ...  فه  ...  میدم!

- خوبه!

فقط کافیه یه بار دیگه تکرار بشه تا جهنمو جلو چشات بیارم!

دیگه خودت تا تهشو برو!

به دنبال این حرفش به طرف در رفتو از اتاق بیرون رفت

خیلی ترسیده بودم

هضم حرفاش برام سختو سنگین بود

انقدر تو شوک رفته بو دم که حتی نتونستم جوابشو بدم

هه!

بهار، زر زدی!

تو دلت خوب خطو نشون میکشی، جلوش لال میشی؟!

از خودم نا امید شدم

من میخواستم حال  اینو بگیرم؟!

من؟

منی که با یه دادش همه ی پرام ریخت!

شاید چون مقصر بودم

اون فقط میخواست کمکم کنه

میخواست با هم دوست باشیم

میخواست صلح بینمون باشه

برای همین گفت اونجا بخوابم

ولی من چکار کردم

بدون هیچ فکری دهنمو باز کردمو هرچی بودو نبود بهش نسبت دادم

معلومه که رم میکنه!

هر کس بود همین کارو میکرد!

با شونه هایی افتاده از جام بلند شدمو، رختخوابمو پهن کردم

روش دراز کشیدمو به این مدت فکر کردم

به زندگیم با سهیل!

سهیل!

یعنی تا الان فهمیده که قراره آزاد بشه؟!

وای چقدر خوشحال میشه از آزادیش!

چه خوبه که حداقل تونستم برای اون مفید باشم

هر چند از دست سهیلم ناراحتم

اگه انقدر سهل انگار نبود

درسته که مست بود، ولی بد تر از اون چیزی بود که روز دادگاه فهمیدم

اعتبار گواهی نامه اش تموم شده بوده و نرفته تمدیدش کنه!

حکمش مثل آدمی بود که گواهی نامه نداره!

وگرنه مستی  ...  مجازاتش حبس و حدی هست که شلاق میخوره! 

اگه موضوع گواهی نامه نبود  ...  بعد از یه مدت آزاد میشد

اما اون مثل همیشه با خیال راحت

بدون هیچ فکری

بی گواهی نامه

مست

با سرعت زیاد

نشست پشت فرمونو اون اتفاق افتاد

هم زندگی خودمونو نابود کرد

هم زندگی این بنده خداهارو!

علی حق داره از دستش شاکی باشه!

هوم

علی!

شوهرم!

هه!

شوهرم علی!

خنده داره!

خوش به حال مریم

چقدر عاشقانه دوسش داره

کاش سهیلم منو اینجوری دوست داشت

یه صدایی از درونم گفت:

( یعنی نداشت؟ )

و من این بود جوابم

( نمیدونم

شاید داشت ولی نه به اندازه ی علی!

شایدم بیشتر باشه اما نه به اندازه ی جوشش عشق علی!

تا حالا ندیدم اینجور که علی اسم مریمو میگه، سهیل اسم منو بگه! )

خوش به حالش!

هه، دارم به یه مرده حسودی میکنم!

این چه حسیه که بین ما زنهاس؟

چرا وقتی با مردی ازدواج میکنیم خودمونو مالک قلبش میدونیم؟

حتی اگه بهش علاقه ای نداشته باشیم و مجبور به ازدواج شده باشیم؟!

چرا وقتی تو دل خودمون یکی دیگه باشه به فکر مردمون، شوهرمون نیستیم!

اما توقع داریم اسم هیچ زنی رو قلب و زبون شوهرمون نیاد؟!

چرا با اینکه هنوزم سهیلو دوست دارمو هیچ حسی بجز دلسوزی به علی ندارم، از اینکه اینطوری از عشقش به مریم میگفت قلبم فشرده میشد؟!

یعنی تا این حد حسودم؟

یا این خصلت همه ی ما زن هاست؟!

باز این کمر درد کوفتی شروع شد

باز از این پهلو به اون پهلو شدن شروع شد

دوباره من موندمو افکار بی نتیجه!

من موندمو سر در گمی!

شاید تا ساعت پنج صبح بیدار بودم

تازه اون موقع چشمام گرم شده بود که صدای باز شدن درو بعدم صدای علی منو از خواب سبکم بیدار کرد

- بهار!

بهار!

پسره ی پرو!

به چه حقی اومده بیدارم میکنه

چه رویی داره

اون از حرفای دیشبش اونم از الانش

نکنه آلزایمر داره و یادش رفته کار دیشبشو!

صورتم هنوز از جای سیلیش درد میکنه!

اون وقت با کمال وقاحت اومده منو صدا میکنه!

انگار که نه خانی رفته

نه خانی اومده

- بهار، پاشو دیگه!

سرمو از پتو بیرون کشیدمو با خشم نگاهش کردم

اونم با دیدنم اخمی کردو با لحن سردی گفت:

- من دارم میرم سر  کار، پاشو پیش عسل بخواب

بیدار بشه و تنها باشه میترسه

پاشو!

چاره ای نیست

به خاطر عسل مجبورم بلند شم

هرچی باباش زهر ، خودش عسل! 

بالشمو دست گرفتمو از جام بلند شدم

چشمامو کامل باز نکردم که خواب از سرم نپره

به علی هم که منتظر بود تا من وظیفه امو انجام بدم، نگاهی نکردم

به محض رسیدن به تخت، بدون توجه به اینکه کدوم طرف تختم روش راز کشیدم

( آخیش!

چه نرمو گرمه!

بی خود نیست نمیتونه ازش دل بکنه!

اوومم!

چه بوی خوبی هم میده!

من عاشق عطرهای سردم!

آه! )

بی توجه به بالشی که دستم بود

سرمو رو بالش تخت گذاشتمو بالش خودمو تو بغلم گرفتمو خوابیدم!

با احساس یه چی  باریکو گوشتالوی کوچولو جلوی لبام که اصرار داشت بین لبای بستمو باز کنه بیدار شدم

بی توجه بهش، دسمو به سمت لبم بردمو اون مانع رو کنار زدم

سرمو بیشتر تو بالش فرو بردمو خواستم باز بخوابم که باز اون کار تکرار شد

بی حوصله چشمامو باز کردم ببینم چیه که  ... 

با دیدن انگشتای کوچولوی عسل، لبخند رو لبم نشست

دهنمو باز کردمو انگشتشو بین لبام گرفتمو بعد بلند با فوتی که صدای پوو داشت انگشتشو به بیرون فرستادم

با تعجب بهم نگاه کردو بعد لبخندی رو لبش نشستو تبدیل به قهقه شد

ای جان!

از این قهقه خوشمزه ها که بچه ها میزنن!

چقدر شیرین میخنده!

با ذوق اومدم از جام بلند بشم که بالشمو بین دستام دیدم

به بالشی که زیر سرم بود نگاه کردمو فهمیدم که رو بالش علی خوابیدم

( یعنی این بوی خوش از بالش علی بود؟!

چه خوب!

حالم از مردایی که بوی عرق میدنو نمیشه حتی بهشون نزدیک شد، چه برسه که بخوای رو بالششون بخوابی، بهم میخوره! )

خوبه که حداقل تمیزه!

بی خیال فکرو خیال!

نشستم سر جامو عسلو تو بغلم گرفتمو سفت به خودم فشردمش!

- سلام مامانی!

خوبی عشقکم؟

خوبی گلم؟

صبحت به خیر!

چه خوبه که فرشته ای مثل شما بیدارم کرده!

حالم خوب شد!

قربون انرژی مثبتت بشم من!

جان؟

- با ...  با!

- بابا؟

بابا رفته د!

ظهر میاد، باشه؟

- به  ...  به!

- ای جونم، به میخوای؟

چکار به بابا داری دیگه!

خودم بهت به میدم!

قربونت برم من!

بغلش کردمو از روی تخت بلند شدم

شب موقع خواب گذاشته بودم بازو بدون پوشک بخوابه!

بچم چه با ادبم هست

هنوز بی تربیتی نکرده

بردمش دستشویی، بعدم صورتشو شستمو با حوله ی نرمو کوچولوش خشکش کردم

بعدم گذاشتمش روی فرش 

دورشم چندتا از عروسکایی که نرم بودنو مشکلی نداشت اگه به دهنش بگیرتشون جلوش گذاشتم

با ذوق یکی رو به دست گرفت و همون طور که حدس میزدم برد نزدیک دهنش

ولی در کمال تعجبم جلوی دهنش متوقفش کردو به من نگاه کرد

انگار میدونست کار بدیه!

میخواست اجازه بگیره!

منم دستمو جلو بردمو گفتم:

- دهنت نکنش!

اونم یکم نگاه کردو با سرتقیه تمام

با لبخندی بر لب

طی یک عملیات از پیش تعیین شده

عروسک کرد تو دهنش!

واه!

این چه کاریه؟!

منو بگو فکر کردم آدمه و میفهمه!

معلومه که آدمه!

وروجکو ببین چه به ریش نداشته ی من میخنده!

فکر کنم قبلا علی دعواش کرده!

چه با هیجانم نگام میکنه!

سرمو تکون دادمو رفتم دستو صورتمو شستم

چایی دم کردمو برای عسل هم فرنی درست کردم

بعد از حاضر شدن فرنی، زیر گازو خاموش کردمو تو یه پیاله ی کوچیک ریختمو با قاشق زیرو روش کردم تا سرد بشه!

وقتی مطمئن شدم که سرد شده و دیگه بخاری هم ازش بیرون نمیومد، یه کم خوردمو مزه اش کردم

خوب شده بود

هم مزه اش خوب بود

هم داغ نبود!

بردمو با بازی کردن دادم عسل خورد

بعد از اینکه از سیر شدنش مطمئن شدم به آشپزخونه رفتم تا خودم صبحونه بخورم

جالبه

شدم یه پا مادر!

کی فکرشو میکرد من انقدر خوب از پسش بر بیام؟

شرایط آدمو عوض میکنه!

اجبار مثل یه معلم خصوصی حرفه ای کاری میکنه که همه ی درساتو فول بشی!

خوبه که حداقل تو این شرایط عسل هست که سرگرم بشمو غمامو یادم بره!

هیچ وقت به این فکر نمیکنم که به خاطر عسل اینجامو برای نگهداری از اونه!

ازش ناراحتم نیستم

چون میدونم، اگه اونم نبود، علی برای حرص دادن سهیل، یه دلیل دیگه میاورد تا منو نگه داره!

یه بسته سبزی کوکویی از فریزر بیرون آوردم

خوبه!

با اینکه این خونه زن نداره، یخچالش مثل خونه هایی که کدبانو داره پره!

سبزی که وا رفت، سه تا تخم مرغ ریختم تو ظرف، دوتا حبه سیرم رنده کردم، یه کمم آرد نخودچی ریختم و با سبزی ها مخلوط کردم

کوکو سبزیو اینجوری دوست دارم، خوشمزه تر میشه!

البته به نظر من!

در آخرم یه کم نمک و فلفل سیاه رختم و بعد از اینکه حسابی مخلوطشون کردم ؛ سرخشون کردم

زیر گازو کم کردم تا ریز ریز مغز پخت بشه!

بعدم رفتم پیش عسل!

موهای کاموایی یکی از عروسکاشو گرفته بودو میکشید!

یه ماچ محکم از لپش کردم

یه کم باهاش حرف زدم

کلماتو خیلی بامزه تکرار میکرد

بغلش کردمو به آشپزخونه بردمش، یه کم پلو با ماست بهش دادم

راستش نمیدونستم بجز سوپ چی باید براش درست کنم!

باید امروز از علی بپرسم

هرچند باهاش قهرمو دلم نمیخواد باهاش حرف بزنم، ولی به خاطر عسل مجبورم!

بعد از اینکه غذاشو خورد بردمو رو تختش خوابوندمش!

امروز خیلی از وقتمو با عسل بودم، دوبارم از صبح تا ظهر عوضش کردم!

فسقلی!

به چهره ی معصومش تو خواب نگاه کردمو از اتاق بیرون رفتم

به محض اینکه برگشتم خوردم به یکی که باعث شد با ترس جیغ بکشم!

برگشتنم مصادف شده بود با رفتن تو حلق کسی که جلومه

چون فقط قفسه ی سینه اش پیدا بودو صورتش معلوم نبود

بدون اینکه سرمو بالا بیارم ببینم کیه، خواستم جیغ بکشم که  ... 

یه دست بزرگ روی دهنم نشستو مانع جیغ زدنم شد!

منو بگی، سکته رو زدم!

با ترس سرمو تا آخرین حد ممکن خم کرده بودم

صداشو کنار گوشم شنیدم که گفت:

- منم، چرا جیغ میکشی؟!

ا، اینکه صدای علیه!

یعنی خودشه؟!

با ترس سرمو بلند کردمو دوتا چشم مشکی جلوم دیدم

آخیش!

خودشه!

پس چرا دستشو بر نمیداره؟!

نمیدونم چرا، ولی احساس کردم نگاهش یه جوریه!

شاید به قول خودش دوباره دچار عذاب وجدان شده!

با ابرو به دستش اشاره کردم

گیج نگاهم کردو سرشو به معنی " چیه؟ " تکون داد

منم باز همون کارو تکرار کردم

بی حوصله دستشو برداشتو گفت:

- بگو ببینم چی میگی؟

منم با اخم نگاهمو ازش گرفتمو گفتم:

- یعنی من نخوام حرف بزنم تو باید دستت رو دهن  من باشه؟!

وا مونده دست نیست که، آهن پاره س!

وای!

بازم سوتی!

این چی بود گفتم؟!

این که از این حرفا حالیش نیس!

الان میزنه ناکارم میکنه!

با ترس نگاهش کردم که یه لبخند محو رو لبش نشسته بود!

یه کم که نگاهم کرد، اون لبخند از رو لبش کنار رفتو دوباره نگاهش به همون نگاه قبلی تبدیل شد!

نگاهشو ازم گرفتوبا لحن غمناکی گفت:

- حق داری بگی آهن پاره!

بدجوری كبود شده!

با تعجب بهش نگاه کردم

نگاهش به صورتم بود

به همون طرفی که دیشب سیلی زده بود!

حالا فهمیدم منظورش از این نگاه چیه؟

عــــــذاب وجــــــدان!

خوبه! بذار یه کم عذاب بکشه!

پسره ی از خود راضی!

انقدر بدم میاد از این مردایی که حرفشونو با زورشون میگن!

به جایی که از بیان استفاده کنن، از عضلات  نخراشیده اشون استفاده میکنن!

من نمیدونم اینا که اینجورین دیگه خدا برای چی بهشون زبون داد!

آخه این زبون نفهمارو چه به زبون!

تو همین افکار مالیخویایی ضد مرد بودم که بوی سوختگی به مشامم خورد!

بو؟!

سوختگی؟!

بلند داد زدم:

- وای، غذام!

به سرعت به آشپزخونه رفتمو زیر گازو خاموش کردم!

خوبه کمش کرده بودم، وگرنه این همه وقت الان ذغالی شده بود برای خودش!

یکیشو برگردوندم و دیدم نه، فقط خیلی سخاری شده!

عوضش این طرفش خوبو مغز پخت شده!

چیدمشون تو یه ظرف و نونو ماست و ترشی و یه پارچ آبو گذاشتم رو میز 

علی با لباس های تو خونه ای اومدو با لحنی شاکی انگار که داره با خودش زمزه میکنه، گفت:

- به سلامتی غذا هم باید سوخته بخوریم!

ایـــــش!

مردک از خود راضی!

حالا خوبه برای تنبیهش نمیخواستم بهش غذا بدم دلم سوخت براش!

با اینکه باهاش قهرمو نمیخوام باهاش حرف بزنم ولی باید بگم

اگه نگم خفه میشم!

با ابرو هایی گره خورده گفتم:

- شما که خودتون سوخته ی خدادادی هستی، یه روزم شما سوخته ها رو تحمل کن ببین ما بیچاره ها چی میکشیم از تحمل شما!

آخ جون!

حرصش در اومد!

اوه اوه!

ابروهاش چه تو هم قفل شدن!

انگار صدساله که کسی این قفلو باز نکرده!

حقشه!

لبمو یه کم کج کردمو نگاهمو ازش گرفتمو پشت میز نشستم

بدون اینکه نگاه یا تعارفی بهش کنم، شروع به خوردن کردم

اونم یه کم به همون حالت ایستادو منو نگاه کردو بعد از رو رفتو صندلی روبروی منو بیرون کشیدو روش نشست!

آروم شروع به لقمه گرفتن کرد

هر دومون سکوت کرده بودیم و قصد نداشتیم که حرف بزنیم!

چه فایده داره حرف زدنی که هر دفعه یکیمونو آتیش میزنه!

والا!

فکر کرده التماسش میکنم!

به من میگن بهار، نه برگ  ...  

بی خیال بهار!

باز مثل دیشب ضایع ات میکنه بادت خالی میشه ها!

اونجوری حسابی تو ذوقت میخوره!

ببین کی بهت گفتم!

به صدای درونم شکلکی در آوردم که صدای پق خنده بلند شد!

با تعجب نگاهش کردم که گفت:

- فکر کنم یه ایل دعام کردن که از دستت نجاتشون دادم!

بـــلـه؟

این چی گفت؟

از دست من کیارو نجات داده؟!

نکنه فکر کرده لطف کرده منو گرفته؟!

چشمامو ریز کردمو گفتم:

- خوب گوشاتو باز کن!

هی میخوام به حرفای مسخره ات هیچی نگم نمیذاری!

یعنی چی که این حرفو میزنی؟!

خوبه خودت شاهدی که چقدر التماست کردم از خیر این ازدواج بگذرو تو راضی نشدی!

- عاشق چشمو ابروت که نبودم، بخوام بگیرمت!

مجبور بودم!

میفهمی؟

مــجــبــور!

بعدشم مگه دروغ میگم؟!

مثل خلا نشسته داره غذا میخوره، یه دفعه صورتشو جمع میکنه و بعد یه مدلی میکنه و لبخند میزنه!

اگه این نشونه ی دیوونگیت نیست پس نشونه ی چیه؟!

به من گفت دیوونه؟!

به من؟

نیم خیز شدمو خودمو رو میز به طرفش کشیدمو گفتم:

- دیوونه خودتیو ...  خودتیوو ... 

سیّدم هست نمیشه به بقیه اش چیز گفت ( استغفرا ...  )

آب گلومو قورت دادمو گفتم:

- خودتیو مغز معیوبت!

من از دست تو جرأت ندارم با خودم فکر کنم؟!

همش باید حواست به من باشه؟!

اصلا چکار به من داری؟

غذاتو بخور!

با این حرفم اخم کردو از جاش بلند شدو گفت:

- خودت نوش جون کن 

ما به اندازه ی کافی صرف کردیم!

- وقتی خودتو چندتا میبینی دیگه چه انتظاری ازت هست!

وای!

چرا برگشت؟

چرا داره شبیه دراکولا میشه؟!

اومد جلوم وایستادو نگاه بدی بهم کردو گفت:

- به موقع اش به خدمت اون زبون درازت میرسم!

فقط امیدوارم نخوای صبرمو محک بزنی، چون صبر منم حدی داره، خــــــــانـــــــم!

همچین خانمشو داد میزنه میگه که انگار من ازش میترسم!

خب راستش یه کم که ترسیدم!

ولی به روی خودم نیاوردم فکر نکنه خبریه!

بی توجه بهش نشستمو شروع به خوردن کردم!

چند دقیقه سنگینی نگاهشو حس کردمو بعد هم که نفس محکمشو فوت کردو بیرون رفت!

موقع بیرون رفتن شنیدم که داشت غر میزدو میگفت:

- منو بگو میخواستم اینارو عذاب بدم!

اینجوری خودم دارم عذاب میکشم از دست این!

با این حرفش لبخندی روی لبم نشست!

مأموریت با موفقیت انجام شد!

همینو میخواستم!

عذاب بکش!

مگه من کم عذاب میکشم؟!

تو هم عذاب بکش!

آخ آخ، کمرم!

باید بگم یه تخت برام بخره!

اینجوری نابود میشم!

تا شب اتفاق خاصی نیوفتاد

یعنی هردومون حالت خنثی شده بودیم

منم برای اینکه به اون رو نزنمو چیزی نپرسم برای عسل تخم مرغ آب پز کردم!

خدا کنه براش بد نباشه!

فردا هم میخوام براش سیب زمینی بپزم!

بچم باید تنوع تو غذاش داشته باشه که میلش بکشه بخوره!

والا!

شامم من املت خوردمو آقا از بیرون جوجه سفارش داد برای خودش!

هه!

فکر کرده من دلم میخواد!

هرگز!

چهار روزه که اینجام!

چهار روزه که روال زندگیم عوض شده!

تو این مدت هیچ خبری از مامان اینا ندارم!

انگار همه شون باهام قهرن!

هیچ کدوم بهم زنگ نزدن!

خیلی دلم براشون تنگ شده!

خیلی!

با این علی هم که در قهر به سر میبرمو با هم حرف نمیزنیم

چه نشسته جلو تلوزیونو روزنامه هم میخونه!

اگه میخوای فیلم ببینی، روزنامه خوندنت چیه؟

اگه میخوای روزنامه بخونی، فیلم دیدنت چیه؟!

همچین زده کانال آی فیلمو داره یه فیلم عهد بوقو میبینه که انگار چیه؟

هی روزگار!

یادش به خیر، با این که خیلی اهل فیلم دیدن نیستم ولی گه گاهی حریم سلطانو میدیدم

تو این چند وقته که این اتفاق افتاده هیچ برنامه ای رو ندیدم!

تا بود اسیر رفتو آمد برای رضایت گرفتن بودم، حالا هم که اینجام!

اینجا هم که هیچی خلاف شرع وجود نداره!

فکر کنم تنها جنس خلاف این خونه منم!

هه!

آره واقعا!

با صدای شنیدن زنگ مثل فنر از جام پریدم!

تو این مدت هیچ خبری از کسی نبوده!

یعنی کی میتونه باشه؟!

علی بلند شدو گفت:

- شاید حسین باشه!

با این حرفش نفس راحتی کشیدم

نمیدونم چرا دچار استرس شدم!

دلم گواه بد میده!

علی یه کم جلوی آیفون ایستادو با لحن مشکوکی پرسید:

- بهار، بیا ببین این خانمو میشناسی؟

- کیه؟

- نمیدونم، هنوز نپرسیدم، بیا ببین!

با دین اون خانم نفسم بند اومد!

اون اینجا چکار میکنه؟!

شاید  ...  شاید از سهیل خبر آورده!

با هیجان گفتم:

- اینکه مادر شوهرمه!

اخمای علی تو هم رفتو با لحن تأکیدی گفت:

- ولی این خانم مادر  من نیست!

اوه اوه!

باز گند زدم!

طرف بهش برخورد!

بی خیال!

یه مانتو پوشیدمو شال سرم کردمو بیرون رفتم

خیلی اضطراب داشتم

نمیخواستم بمونمو بپرسم چس شده

میخواستم برم ببینمشو بپرسم چه اتفاقی افتاده!

راستش دلمم براش تنگ شده بود!

کم از مامانم نبود برام!

درو باز کردمو صداش زدم

- مامان!

پشتشو به در کرده بود به طرفم چرخید

با دیدنش خواستم بغلش برمو بوسش کنم که تا صورتمو جلو بردم، غافل گیرم کردو کشید تو گوشم!

دستمو رو صورتم گذاشتمو ناباور بهش نگاه کردم

حرف تو دهنم خشک شد!

چی میتونستم بگم

چی داشتم که بگم

صداش منو از افکارم بیرون آورد:

- دختره ی  ... 

سهیلم چی برات کم گذاشته بود که این کارو کردی؟

تا دو روز رفت زندانو نبود اراده از دست دادی؟

این بود عشقت؟!

نتونستی جلوی نفستو نگه داریو شوهر نکنی؟

فکر کردی میمره و گفتی گور  بابای سهیل؟!

مارو بگو که فکر میکردیم عروس بدبختمون هر روز میاد برای رضایت گرفتن!

البته رضایتم گرفت!

اونم چه رضایتی!

باید میدونستم که کسی که یه روز برای بچه ی من چشمو ابرو اومده، یه روزم برای یکی دیگه چشمو ابرو میاد!

شما زنهای حالا از مردا رد کردید!

هیچی حالیتون نمیشه!

هیچ حیا و شرفو آبرویی مدارید!

چند روزه هرچی خونه اتون زنگ میزنم بهم جواب سر بالا میدن

خط موبایلتم که از وقتی طلاق گرفتی عوض کردی!

کلی پاپیچ مامانت شدم تا حقیقتو گفت!

بیچاره خون گریه میکرد از دستت!

اینه رسمش!

من به جهنم!

سهیلم هیچی!

حداقل احترام مادرتو نگه میداشتی!

این مرد چی داره که از همه کست گذشتی؟!

چی باعث شد ایجوری براش بال بال بزنی؟

دلیل طلاقتم که معلوم شد!

منو بگو غصه ام بود میگفتم " بهار طاقت دیدن سهیلو تو این وضعیت نداره "

نگو خانم سرش جای دیگه بند بوده!

امروزم اومد این حرفا رو بزنم تا تو گلوم عقده و غده نشه!

و یه خبر دیگه!

تا دو روز دیگه سهیل آزاد میشه!

آره پسرم بخشیده شد!

بالاخره دعاهام اجابت شد

خدا جواب دل  شکسته امو داد!

چیه؟ چرا ماتت برده؟!

باور نمیکنی؟

خب حق داری!

فکر کردی میمیره، گفتی تا تنور داغه بذار برم سراغ یکی دیگه که بی شوهر نمونم!

باز به اون مرده که دلش سوختو رفت رضایت داد!

تو که حسابی رو سفیدمون کردی تو فامیل با این کارت!

باز به غیرت اون!

دختره ی بد کاره ی  ... 

مثل بید میلرزیدم

من حقم نبود

نه، حقم نبود

حق ندارن با من این کارو بکنن!

مگه من چکار کردم که مستحق این همه ناسزام؟

اونم از کسی که روزی مادرم بود!

دستای لرزونمو به گوشم گرفتم که نشنوم حرفایی که به ناحق زده میشد!

کاش میتونستم بگم

بگم آی مردم!

من!

بهار!

مجبور شدم برای رضایت گرفتن خودمو پیشکش کنم!

پیشکش مردی که هنوز عزا دار زنشه!

و خودمم که هنوز عزا دار عشقم!

نمیدونم چقدر از لرزیدنو نشنیدم میگذشت که دستای قویی به دورم حلقه شد

تو حصار دستاش بدن  یخ زدم، گرم شد!

لرزشم کم شد!

احساس امنیت کردم

صداها برام واضح شدن و شنیدم کلام محکمشو که گفت:

- مواظب حرف زدنتون باشید

اجازه نمیدم به همسرم توهین کنید!

- همسرم؟

یه جوری حرف میزنی که انگار من این دختره رو نمیشناسم!

برو آقا، نمیخواد منو سیا کنی!

همسرم!

چه رویی هم دارن!

جلو چشم من بغلش کرده!

به مادری نگاه کردم که باعث شده بود چشمای به اشک نشستم تار ببینتش!

به مادری که دیگه نمیخواست مادرم باشه!

به مادر  سهیل!

به زنی که روزی به مهربونیش قسم میخوردم!

سرمو روی سینه ی علی گذاشتم

فعلا امن ترین جا برام اینجاس!

صدای تپشش بهم آرامش میده!

مادر سهیل رفت 

علی درو بستو منو تو حصار بازوهاش نگه داشتو به سمت واحدمون برد!

از آسانسور بیرون اومدیم و به داخل خونه امون رفتیم

خونه ای که تا امروز احساس نکرده بودم خونه ی منم هست!

به علی نگاه کردم که با غمو مهربونی نگاهم میکرد

هنوزم اسیر دستای گرمش بودم

دوباره سرمو روی سینه اش گذاشتمو اشک ریختم

شالم کنار رفتو دستی بین موهام نشست

و زمزمه اشو شنیدم که برام بهترین نجوا بود:

- هیش!

آروم باش!

من اینجام!

اجازه نمیدم کسی بهت توهین کنه!

نمیذارم کسی اذیتت کنه!

من میدونم تو چه کار  بزرگی به خاطر پسر اون خانم کردی!

از خود گذشتگی کردی!

این آدمای ظاهر بین مهم نیستن، فقط خدا مهمه که از همه چی خبر داره!

خودش مواظبته!

خودش اجر  کارتو میده!

گریه کن بذار دلت آروم بگیره!

این آدما ارزش ندارن به خاطرشون اعصابتو خراب کنی!

سرمو کمی ازش جدا کردم

تو چشماش نگاه کردمو نالیدم:

- علی!

- جانم؟

- به من، به من  ...  گفت  ...  خ..ر ... ا.. ب!

- هیش!

قرار شد از این حرفا نزنی!

بهشون فکر نکن!

اون حرفا رو همون جلوی در چالشون کن!

- من دوسش داشتم!

مثل  مامانم!

دلم  ...  دلم براش تنگ شده بود

خواستم  ...  خواستم  ...  بغلش کنم  ...  زد تو گوشم!

صورتمو نشونش دادمو گفتم:

- زد اینجا!

میبینی؟

اینجا درد نگرفت، قلبم شکست!

- آروم باش خانمی!

منکه میدونم قلبت چقدر مهربونه!

ببخششون!

همه شونو!

حتی منو!

منی که باعث این وضعیت شدم!

خب؟

و باز سرمو روی قفسه ی سینه اش گذاشتم

یه کم که گریه کردم سرمو عقب کشدو نگاهشو به چشمام دوخت سرشو به جلو خم کردو ... 

پیشونیم سوخت از بوسه ای که بهش زد!

با لبخند نگاهم کردو گفت:

- تا من هستم از هیچی نترس!

به من اعتماد کن!

چشمامو بازو بسته کردمو قبول کردم حرفشو

با تمام وجود قبول کردم

و باور داشتم که پای حرفش وایمیسته!

از بوسه ای که به پیشونیم زد ناراحت نشدم

چون نشونه ی پشتیبانی بود

نشونه ی حمایت بود!

و من درک میکردم فرقشو با همه ی بوسه های قبلیم!

دختر آفتاب مهتاب ندیده نبودم که بخوام سرخو سفید بشمو خجالت بکشم

میدونستم هیچ حسی جز پاکی توش نبوده!

کاش آدما زود قضاوت نمیکردن!

کاش راحت حکم نمیدادنو سر نمیبریدن!

کاش میفهمیدن که گناه دل شکستن کم از آدم کشتن نیست!

چه بسا بیشتر هم باشه!

با آدم کشى جونو میگیرنو، نفسو از جسم مادی جدا میکنن، ولی با دل شکستن، روحو میکشنو آب حیاتو از روح دریغ میکنن!

روحی که ارزشش بیشتر از جسم خاکی ماست!

ده روزه که از ازدواجمون میگذره

تو این چند روز با هم بهتر شدیم

هر دومون احترام همدیگه رو نگه میداریم

من کارای خونه رو انجام میدمو به عسل میرسم

علی هم هر روز برای خونه خرید میکنه و روزی چند بار میپرسه چیزی احتیاج دارم یا نه

اخلاقش خوب شده

مهربون شده

بهم اهمیت میده

هرچند که من هیچی ازش نمیخوامو غرورم اجازه نمیده چیزی بخوام

ولی خودش حواسش به همه چیز هست

حتی وسایل بهداشتی خونه رو به طور کامل میخره

خوبه که یاد همه چی هست، وگرنه من چطوری روم میشد بهش بگم از این چیزا بخره

امروزم مثل هر روز، علی بانکه و من و عسل تو خونه ایم

ساعت یازدهه

یه میان وعده دادم عسل خورد، خودمم به اشپزخونه رفتم تا به کارام برسم

با شنیدن صدای زنگ در به سمت ایفون رفتم

به تصویر زن چادریی که جلوی در بود نگاه کردم

نمیدونم چرا استرس گرفتم

نمیشناختم کیه

گوشیو برداشتمو پرسیدم:

- کیه؟

- باز کن

- شما؟

- مادر صاحب خونه!

وای این دیگه کیه؟

یعنی چی؟

مادر صاحب خونه؟

یعنی  ...  یعنی  ... 

نکنه مادر علیه!

وای حالا چکا. کنم؟

به خودم اومدم دیدم هنوز اون خانومو پشت در نگه داشتم

- ب .. بفرمایید

- چه عجب!

نفسمو بیرون دادمو به خونه نگاه کردم

خوبه صبح که بیدار شدم خونه رو تکییز کردم

به خودم نگاه کردم

یه تونیک قرمز با ساپورت مشکی پوشیده بودم

خوب بود

عسلم که یه لباس تو خونه ای نارنجی پوشیده بود

خیالم راحت شد

یه دستی به موهام کشیدم و نفسمو بیرون دادم

زنگ واحد باعث شد از فکرو خیال اضافی بیرون بیام 

درو باز کردمو یلام گفتم

یه نگاه از سرتا پا بهم انداختو یه پوزخند زدو نگاه پر تحقیرشو ازم گرفت

وارد خونه شدو گفت:

- پسرم کجاست؟

- بانکه!

وای این دیگه کیه؟

چرا مثل طلب کارا میمونه؟

با دیدن عسل دست از کنکاش خونه برداشتو به سمتش رفتو تو آغوشش کشیدش

آخی

خیالم راحت شد

چه بد نگاه میکنه

آدم استرس میگیره

بهش نگاه کردم

یه خانم توپول بود

مانتو شلوارو روسری مشکی پوشیده بود، یه چادر مشکی هم سرش بود که در آورده بودو رو دسته ی راحتی گذاشته بود

پوستش گندمی رنگ بود 

لبهای کوچیکی داشت

با چشمای معمولی

یه کم به علی شباهت داشت ولی در کل خیلی شبیهش نبود

شاید علی بیشتر شبیه پدرشه

خوبه عسل هست که باهاش مشغول باشه وگرنه حالا حالا ها باید نگاه برزخیشو تحمل میکردم

وای باز داره به من نگاه میکنه

چرا اینجوریه؟

آدم میترسه

واه

باز که اخم کرده

چشماشو تو کاسه چرخوندو گفت: 

- چیز دیگه هیچی

نمیخوای یه لیوان آب به من بدی؟

وای 

راست میگه

از وقتی اومده نشستم رو صندلی میز تلفنو دارم نگاهش میکنم

معلومه بهش برمیخوره!

- الان میام خدمتتون

به آشپزخونه رفتمو دوتا فنجون چای ریختم

صداشو شنیدم که حالت غر غر داشت

- چه عجب یه تکونی خورد

سرمو تکون دادمو چایو تو سینی گذاشتمو با خودم زمزمه کردم

- خدا آخر عاقبت مارو به خیر کنه با این مادر شوهر!

سینی چای رو جلوش گرفتم

یه فنجون برداشتو با نگاه بازجوییش نگاهم کرد

یه کم چاییشو مزه مزه کردو گفت:

- سرو زبون دار که نیستی

ریختو قیافه ی آنچنانی هم که نداری

نمیدونم چطوری تونستی علی رو خام کنی

کسی باور نمیکرد على بعد از مريم ازدواج کنه

چه برسه به اینکه بیاد با زن سابق قاتل مریم  ... 

ای روزگار

چی بگم

من رکم امیدوارم به دل نگیری

اما من ترجیح میدم هرچی هست تو روی آدم بگم

در ضمن

نگاه پر از تحقیری بهم انداختو گفت:

- حواست باشه به عسلم سخت نگیری

خوب حواسم بهت هست که یه وقت بچمه امو ادیت نکنی

حس زن بابا بودن بهت دست نده که حسابت با منه

باز بهم نگاه کردو با حرص آشکاری گفت:

- دست خودم نیست از آدمایی که خودشونو آویزون مردا میکنن بیزارم

برای همین نمیتونم به عنوان عروسم نگاه کنم

نمیدونم علی چی ازت دیده که اومده سراغت، ولی منکه هرچی نگاهت میکم جذابیتی تو قیافه ات نمیبینم

مریم چی بود، تو چی هستی!

دیگه نمیتونستم تحمل کنم

چقدر کلفت بارم کنه و دم نزنم

مگه من چقدر ظرفیت دارم

نفس عمیقی کشیدم تا یه کم آروم بشم

اخم کردمو گفتم: 

- مواظب حرف زدنتون باشید!

من هرجایی نیستم

آویزون کسی هم نشدم

به هیچ کسی هم اجازه نمیدم راجع به من اینطوری صحبت کنه

چه شما

چه کس دیگه

من الان عروس شمام

شما حکم مادرمو دارین، همون طور که من باید احترام شما رو نگه دارم، شما هم باید به من احترام بذارین

مگه شما چی از من میدونین که اینجوری میگین؟!

چشمها و صورتش سرخ شدو با لحن بدی گفت: 

- مواظب باش داری با کی حرف میزنی

من اجازه نمیدم بچه هام باهام اینطوری صحت کنن، چه برسه به تو که به عروس گری هم قبولت ندارم!

بار آخرت باشه با من اینجوری حرف میزنی!

- من قصد توهین نداشتم

شما خودتون شروع کردین

مگه من چکا کردم که میگین  ... 

نمیتونستم چیزی بگم

آخه چی بگم؟

چی میتونم بگم

کجای کارم اشتباه بوده که حا به یه جایی رسیدم که همه بهم میگن  ... 

هر ج ا یی

مگه من چکار کردم

فقط خواستم از عشقم محافظت کنم

از سهیل

از مردی که روزی همسرم بود

شوهرم

هه

شوهر سابقم

با صدای چرخش کلید تو در نگاهمون به در افتاد

علی با لب خندون وارد شدو صورت مادرشو بوسید

بعدم عسلو بوسیدو برای خالی نبودن عریضه نشست کنار مو دستاشو دور شونه ام حلقه کردو گفت: 

- خانوم ما چطوره؟ 

لبخند مصنوعی زدمو گفتم: 

- مرسی 

خوبم 

مادرش که تازه دو دقیقه ساکت شده بود با نیشو کنایه گفت: 

- چشه که بد باشه؟!

سرو مرو گنده

بچم عسلو بگو که تو این مدت انقدر لاغر شده

چقدر بهت گفتم بیارش پیش خودم

ولی کو گوش شنوا؟

معلومه که خوب بهش رسیدگی نمیشه

قشنگ منظورش واضحه بود

میخواست بگه من به عسل نمیرسم

علی هم خوب فهمیده بود موضوعو

به دفاع از من گفت: 

- این چه حرفیه مادر من؟

کجا لاغر شده؟

تازه از وقتی بهار اومده بهترم شده

انقدر که بهار بهش میرسه کس دیگه بهش نرسیده بود بعد از رفتن مریم

مادرش دوباره اخماش تو هم رفتو گفت: 

- دستت درد نکن دیگه 

بفرما زحمت بکش پسر بزرگ کن

آخر سر همیشه زن خیلی عزیزه و مادر فقط گوشتش لذیذه!

دیگه نمیتونستم تحمل کنم

من دختر پوست کلفتی نبودم

برعکس 

خیلی هم نازک نارنجی بودم

تا قبل از این قضایا، نازکتر از برگ گل بهم نگفته بودن

حالا تو این مدت کم، هر کس میادو یه چیزی میگه

مگه چقدر ظرفیت دارم

بغض، گلومو گرفته 

احساس میکنم چشمامم به خاطر جمع شدن اشک توشون، شیشه ای شدن

از جام بلند شدمو سعی کردم به هیچ کدومشون نگاه نکنم

به زور لبامو از هم باز کردمو گفتم:

- با اجازه!

علی با تعجب نگاهم کردو پرسید:

- کجا میری؟

سعی کردم بغض صدامو خفه کنم

- سرم درد میکنه میرم یه کم استراحت کنم

مامانش با شنیدن حرفم، پوزخندی زدو اخماشو تو هم کشیدو گفت:

- سرت درد میکنه یا تحمل دیدن مادرشوهر نداری؟!

واقعا نمیدونم جواب این زنو چی بدم!

علی با لحن گلایه آمیزی گفت:

- مــــامــــان!

- چیه؟

مگه دروغ میگم؟

این از پذیرایی کردنش، اینم از مهمون داریش

سرشو زیر انداخته داره میره!

خیلی رو داره

بغضمو قورت دادم تا صدام کمتر بلرزه

بهش نگاه کردمو گفتم:

- شما برای دیدن من نیومدین که به خاطرتون بشینم

شما اومدین، پسرو نوه اتونو ببینین، که دیدین، البته این وسط یه مراسم عروس دم حجله کشتن هم داشتین!

که کشتین!

پس دلیلی نداره بشینمو بیشتر از این به کنایه هاتون گوش بدم!

چشماشو گشاد کردو گفت:

- واه!

من؟

کو مادرشوهری که مثل من بشه!

مگه من چی گفتم؟

نکنه میگم عسل لاغر شده ناراحت شدی؟

خب مگه دروغه؟!

هرچند  ...  از قدیم گفتن " دزده وقتی چوب دست بگیری خودش میترسه و فرار میکنه "

تو هم لابد یه ریگی تو کفشت هست که داری جیم میشی!

نخیر!

این زن زیادی زبونش تلخه!

بیچاره مریم!

هرچند، شاید با اون خوب بوده!

خواستم جوابشو بدم که علی از جاش بلند شدو گفت:

- بس کنید مامان!

شما بزرگتر ما هستین!

اگه ما هم اشتباهی بکنیم باید به ما گوش زد کنین، باید یادمون بدین که چکار کنیم، اون وقت خودتون دارین اینجوری میگین؟!

مادرش که اصلا به روی خودش نمیاره ما وایسادم، یعنی برو!

گردنشو به طرف مخالف چرخوندو گفت:

- خب منم همین کارو دارم میکنم، دارم اشتباهتو بهت گوش زد میکنم!

با ابرو منو نشون دادو ادامه داد:

- این بزرگترین اشتباه تو زندگیته!

زن میخوای؟

خودم صد تا دسته گلشو برات سراغ دارم!

همه ام کدبانو!

نه اینجوری!

و با این حرف اشاره به من کردو سرشو از بالا به پایین حرکت داد

خیلی عصبانی شدم!

مستقیم داره توهین میکنه!

به جهنم که منو نمیخواد!

انگار من میخوام!

بره براش زن بگیره، منم راحت شم!

به سمت اتاق عسل رفتم، پشتم بهشون بود

ولی صدای علی رو شنیدم که گفت:

- من یه موی بهارو به صدتا از اون هنرمندای شما نمیدم!

درسته مریمو خیلی دوست داشتم، درسته که عشقم بود!

ولی بهار، تو همین مدت کم بهم نشون داده که مرامش خیلی بیشتر از زنهای اطراف شماست!

منم خیالم راحته که دخترمو دستش سپردم!

شما هم اگه ناراضی هستین، مشکل خودتونه!

بهتره دیگه از این حرفا نزنین!

با پایان حرفش، لبخندی روی لبم نشست!

خوبه که علی طرف  حقه!

رفتم تو اتاقو درو بستم

کنار دیوار سر خوردم رو زمین!

دیگه زانو هام تحمل وزنمو نداشتن!

تا همین جاشم از بدنم ممنون بودم که تحملم کرده!

سرمو روی زانو هام گذاشتمو به زندان چشمام اجازه دادم قفسشو به روی اشکام باز کنه!

و چه بی تاب بودن اشکهایی که به محض آزادی با شوق روی صورتم میرقصیدن!

یه کم که گذشت صدای باز شدن در اتاق اومد!

ولی اصلا حوصله نداشتم، سرمو بلند کنم ببینم کیه!

شاید عسل باشه  ...  ولی نه، بچم دستش به دستگیره نمیرسه!

بوی عطر تلخش تو اتاق پیچید و نشون داد چه کسی تو اتاقه!

صدای آرومش سکوت اتاقو شکست 

- بهار!

بعد از مدت ها، از وقتی از سهیل جدا شدمو اینجوری بهار صدام نزده، دوباره از شنیدن اسمم لذت بردم!

چه خوب بود، زمانی که سهیل با لحن خاص  خودش بهار صدام میزد، ومنو تو خلسه ی شیرین صداش میبرد!

علی هم قشنگ صدام میزنه!

هرچند که هیچ نجوایی دلنشین تر از نجوای بهار گفتن سهیل نیست!

دستی روی موهام نشست!

دستی بزرگ و مردونه که متعلق به علی بود!

کاش این دستا دستای سهیل بود، وقتی میخواست آرومم کنه و دست تو موهام میکشید!

امروز علی، عجیب شبیه سهیل شده!

حرکت دستش روی موهام، حس خوبی رو بهم میده!

چشمهام بسته هستو لذت خاطراتم با سهیلو به جون میخرم!

کمی آرومتر شدم!

باید اعتراف کنم که علی هم خوب میتونه آرومم کنه!

- بهار!

جوابمو نمیدی؟

میدونم بهت برخورده!

خودت کم غصه نداری، ولی خب چه میشه کرد؟

مادره و نگران!

فکر میکنه نوه اش زیر دست نامادری افتاده!

میخواد خودی نشون بده!

همون طور که سرم رو زانوم بود با صدای آرومی گفتم:

- با نامادری مشکلی نداره، با من مشکل داره!

- سرتو بلند کن ببینم!

نمیدونم چرا سرم از اون فرمان بردو خودشو از روی زانو بلند کرد، بدون اینکه من بخوام!

نگاهمو تو چشماش دوختم

دستشو جلو آورد

روی صورتم، زیر چشمم گذاشتواشکامو پاک کرد

بعد سرشو کج کردو با نگاه دلخوری گفت:

- گریه چرا دختر  خوب؟

بدون اینکه جوابشو بدم نگاهش کردم!

اون چشمای مشکی ترسناک، با اون صورت سبزه ی ته ریش دار، حالا برام پر از آرامش بود!

دیگه ترسی وجود نداشتو امنیت بود!

لبخندی که روی لبش نشست، برای اولین بار بهم ثابت کرد که چهره اش با تمام مردونگی صورتش، قشنگه!

آره، قشنگه!

شاید مریم حق داشته که عاشق  این مرد باشه!

- نمیخوای جوابمو بدی؟

با منم قهری؟

- مادرتو تنها گذاشتی؟

- رفت!

- چی؟

- وقتی دید از تو طرفداری میکنم رفت!

- نمیخواستم باعث کدورت بشم، ولی دیگه تحمل نداشتم!

- مهم نیست، اون اهل قهر کردن نیست!

فقط زبونش تنده، تو دلش چیزی نیست!

- خسته شدم علی، خیلی خسته ام!

- منم همین طور!

- تو چرا؟

تو که مردی، حرفی بهت نمیچسبه!

همه میگن مرده و نیاز داره زن بگیره، این منم که با این ازدواج شدم یه زنه مورد دار!

- این چه حرفیه؟

هرکی ندونه، من خوب میدونم که تو برای نجات اون چکار کردی!

اینو قبلا هم بهت گفتم!

- چه فایده!

یه روز مامانم بهم گفت "دمدمی مزاج "!

یه روز مادری که مثل  مامانم دوسش داشتم، بهم گفت " ه ر ز ه "

یه روزم مادر مردی که در حال  حاضر گناهش مثل  منه، بهم گفت " آویزون "

بابام که اگه یه روز منو نمیدید، زنگ میزدو میگفت " چرا چند روزه اینجا نیومدی " از خونه اش بیرونم کردو یه سراغی هم ازم نمیگیره!

برادری که تنها خواهرشو بهترین خواهر دنیا میدونست، ترکم کرده!

این حرفا تموم بشو نیست!

هم تو فامیل خودمون میپیچه، هم تو فامیل شما!

و همه فقط یه چیزو میبینن!

زنه اومد رضایت بگیره، به جای رضایت دلو قلوه گرفت!

خودشو آویزونه مرده کرد!

تا چشم  شوهرشو دور دید، یه لقمه ی دیگه گرفت!

زهر خندی زدمو گفتم:

- حالا جالب اینجاس که اگه مردی زنش زندان بره، دو روز بعد اگه زن بگیره، همه میگن خب مرده!

حق داره زن بگیره!

مرد که نمیتونه بی زن بمونه!

زنش مقصره که افتاده زندان!

مثل الان که تقصیر  تو کمتر از منه!

دستشو روی کمرم گذاشتو شروع کرد به زدن ضربه های آروم به کمرم!

- میدونم!

همه ی حرفاتو قبول دارم!

ای کاش ما قصاص قبل از جنايت نمیکردیم!

باور کن وقتی تو این وضعیت میبینتم، از خودمم بدم میاد که باعثش شدم، ولی وقتی به اون پسره فکر میکنم  ...  وقتی فکر میکنم با شنیدن خبر ازدواجت با من، چه آتیشی میگره  ...  اون عذاب از بین میره و خوشی میاد جاش!

همه ی عمرم جوری زندگی کردم که آزارم به کسی نرسه!

ولی اینبار نمیتونم!

شاید طعم انتقام بیش از حد برام شیرینه!

ولی نمیتونم صورت  سفیدو خون آلود مریمو فراموش کنم!

موهایی که پریشون ریخته بود رو صورتش و خون خشک شده بود بینشونو نمیتونم از یاد ببرم!

تنها چیزی که دلمو آروم میکنه، زجر کشیدن اونه!

البته اگه واقعا انقدری که میگفتی دوست داشته باشه!

دلم میخواد زجری که من کشیدمو بکشه!

تازه بد تر!

جلوش هستی، ولی نمیتونه دستشو به طرفت دراز کنه!

شاید علی حق داره!

شاید باید منصف تر بودو حق رو به اون داد!

ولی من چی؟

من این وسط، بیشتر از همه دارم عذاب میکشم!

به چشمای غمناک علی نگاه کردم!

معلومه خیلی مریمو دوست داشته!

منم میرمو دیدم!

خون بدجوری صورتشو پوشونده بود!

خیلی بده که آخرین تصویر از عشقت این شکلی باشه!

صورتی خونین!

دو روز از اون روزی که مادرعلی اومده میگذره!

همه چیز خوبه!

جالبه، هر وقت یکی میادو یه چیزی میگه، رفتار علی باهام بهتر میشه!

این روزا خیلی دلهره دارم!

خیلی فکرم مشغوله!

دیگه باید سهیل آزاد شده باشه!

اگه بشنوه  ... 

من از این روز میترسیدمو علی مشتاق رسیدن این روز بود!

تو اتاق علی بودمو داشتم اتاقو تمییز میکردم

نگاهم به قاب عکس بزرگی که رو دیوار، روبروی تخت بود افتاد!

عکسی از مریم بود!

علی حق داشت عاشقش باشه!

دختری با پوست سفید، چشمای درشت  آبی، بینی کوچیک، لبای خوش حالت!

هیچ نقصی نداشت!

خیلی عالی بود!

تا حالا بارها نگاهم به این عکس افتاده بود، ولی هیچ وقت بهش دقت نکرده بودم!

خیلی زیبا بود!

حیف بود برای خاک!

پس عسل کپی مامانشه!

ای جانم، یعنی دخترم انقدر خوشگل میشه؟!

آه!

کاش مریم زنده بودو بزرگ شدن دخترشو میدید!

جالبه با این همه تضاد بین چهره ی علی و مریم، عسل اصلا شبیه علی نشده!

حتما علی خیلی بیشتر مریمو دوست داشته که بچه اشون شبیه مریمه!

قابو برداشتمو با دستمال پاکش کردم

به چهره ی تو عکس لبخندی زدمو گذاشتمش سر جاش!

بعدم رفتم برای ناهار خودمونو عسل یه غذایی درست کنم!

مشغول آشپزی بودم که موبایلم زنگ زد!

خیلی تعجب کردم!

تو این مدت هیچ کس به من زنگ نزده!

یعنی کیه؟!

حتی دوستامم این شماره رو ندارن!

به صفحه ی گوشی نگاه کردم

شماره ی خونه امون بود!

قلبم با بیشترین ضربان به دیواره قفسه ی سینه ام ضربه میزد!

دستام میلرزیدو بدنم یخ کرده بود!

چی شده که بعد از این همه وقت  ... 

نکنه  ... 

وای نه!

بابام!

گوشیو برداشتم

قدرت تکلم نداشتم

صدای مضطرب مامان از پشت خط اومد 

- بهار!

- ممم اما  ... ن!

- بهارم، خودتی؟

- مامان!

و شکست بغضی که این همه وقت از ندیدن خانواده ام سنگین شده بود!

تمام وجودم گوش شده بود تا صدای عزیزی که پشت خط هستو بشنوم!

- خوبی بهارم؟ چرا حرف نمیزنی؟

- سلام مامان!

- سلام قربونت برم!

چرا صدات بغض داره مادر؟

- خوبین مامان؟

بابا؟ بهادر؟ ریحانه؟

- آره قربونت برم، همه خوبن، تو خوبی؟

- چرا انقدر دیر مامان؟

- چی؟

- چرا انقدر دیر حالمو پرسیدین؟

- چی بگم؟

با وضعی که تو رفتی  ...  مگه جا برای احوال پرسی گذاشتی؟!

بابات که از اون روز تا حالا لبخند به لبش نیومده!

بهادرم که با ده من عسلم نمیشه خوردش!

بیچاره ریحانه هم از دستش عاصی شده

همه کلافه ان!

از زمینو زمان ایراد میگیرن!

منم کم دلگیر نبودم از دستت!

ولی چه کنم که مادرم!

طاقت دوریتو ندارم، دیگه داشتم دق میکردم!

- الهی قربونتون برم!

دلم براتون یه ذره شده!

آخه اینه رسمش!

نمیگین دختر یکی یدونه اتون دلش تنگ میشه؟!

- اگه دلت تنگ میشد میومدی دست باباتو میبوسیدی تا ببخشتت!

اگه به فکر ما بودی از خونه فرار نمیکردی!

- مجبور بودم مامان!

شنیدی سهیل آزاد شده؟!

- نه! کی؟

- امروز مادرش زنگ زد، کلی چیز گفتو بعدم گفت " باز به معرفت اون مرده که غریبه بوده ولی دلش برای بچم سوختو رضایت داد "  ...  بهار؟

- جونم مامانی؟

- چیزی هست که بخوای به من بگی؟

- چی مثلا؟

- اینکه آزادی سهیل زیر  سر  توئه!

- چـــــی؟ نه بابا! من چکارم؟

- پس شوهرت برای چی رضایت داده؟

اونکه میگفت " فقط اعدام "

با خودم گفتم " ولی حالا میگه فقط انتقام "

نمیخواستم مامان بفهمه!

اگه بفهمه به بابا و بهادر میگه، اونا هم میان سراغ علی!

حالا که علی به قولش عمل کرده، من نباید نا مردی کنم!

- نمیدونم مامان!

به منکه حرفی نزده!

لابد خواب نما شده!

- مگه میشه مرد یه کاری کنه به زنش نگه؟!

- حالا که شده!

- اذیتت که نمیکنه؟!

- چقدر دیر پرسیدین!

- کم ازت دلگیر نبودم!

الانم هم دلم طاقت نیاورد، هم اینکه بابات خونه نیست!

اگه بفهمه قیامت بپا میکنه!

- دلم براش تنگ شده!

- اونم همین طور!

میدونی که چقدر دوست داشت!

- داشت؟

- چی بگم؟

نفس صدا داری کشیدو گفت:

- خیلی ازت دلگیره

میگه بهار به همه بد کرد

هرچی میگم خدا حلال کرده، تو چرا ایراد میگیری؟!

مگه تو گوشش میره!

میگه جلو مردم آبروم رفت!

حق داره!

هرکس تا حالا شنیده یه تیکه انداخته بهمون!

از این همه نا حقی دلم گرفت!

چرا زن باید سفید بره خونه ی شوهر و سفید بیاد؟

حالا منو سهیل با هم خوب بودیم، ولی کم نیستن زنهایی که به خاطر حرف مردم دارن میسوزنو میسازنو حرفی نمیزنن!

کم نیستن زن هایی که مهر سکوت به لباشون زدن تا انگ بی آبرویی بهشون نخوره!

کم نیستن زنایی که خیانت میبینن از شوهر، ولی نه تنها به فکر خیانت نمیوفتن، بلکه به جدایی هم نمیرسن!

چون زنن!

باید تحمل کنن!

خودمم خیانتو بد میدونم، ولی زنی که شوهرش بهش خیانت میکنه نباید بمونه!

باید طلاق بگیره!

حداقل باید به شوهرش بفهمونه که ممکنه اونو از دست بده!

شاید اینجوری مرد به خودش اومدو دست از کاراش برداشت!

حرفای مردم تو این مواقع خیلی جالبه!

همه به اتفاق یه نظر دارن!

زن باید جوری باشه که شوهرش به طرف غیر نره!

تا حدی این حرف درسته 

زن هم باید به مرد برسه!

باید باهاش دوست باشه!

همه جوره اعتماد شوهرشو جلب کنه!

همیشه هوای شوهرشو داشته باشه!

ولی امان از مردی که به یکی قانع نیست 

امان از مردایی که خیانت به زنشونو ننگ نمیدونن!

امان از مردمی که چند زنه بودن مردو عار نمیدونن!

ولی من  ... 

چون زنم ... 

نباید طلاق میگرفتم

نباید ازدواج میکردم

از همه بد تر نباید با شوهر مقتول ازدواج میکردم

چون این یعنی یه آشنایی  ... 

ازدواج رو با شناخت بد میدونن، چون به روابط نا مشروع میرسن 

در عوض ازدواج بدون شناخت با معرفی از طرف عمه ی خاله ی همسایه ی مادربزرگ همسایه ی دیوار به دیوار  ...  خوب و معقوله!

خنده داره!

هم شناخت باید باشه و هم روابط ما مشروع نباید باشه!

مشکل ما اینه که حد وسط نداریم

یا خوبی  ...  یا بدی!

اگه هرچیزی به جای خودش بود، هیچ مشکلی پیش نمیومد!

هیچی!

با صدای مامان از افکارم بیرون اومدم

اصلا حواسم نبود که مامان پشت خطه

انقدر تو فکر غرق شده بودم که فکر کرد قطع شده

صدای نگرانش باعث شد سرمو تکون بدم تا از فکرو خیال آزاد شمو جوابشو بد

- بهار!

چی شدی دخترم؟!

- چیزی نیست مامان، تو فکر رفته بودم!

- حالت خوبه؟

- آره مامان جان!

- ترسیدم دختر

یه کممم فکر منو کن، هر چی میگم هیچی نمیگی!

هنوز این عادت بد از سرت نیوفتاده که وقتی تو فکری هیچ صدایی رو نمیشنوی؟

- میدونید که جوابم چیه؟

- باشه! هر جور راحتی!

تو کی حرف گوش کن بودی که حالا باشی؟!

من دیگه برم، الاناس که بابات بیاد!

- خیلی دلم براش تنگ شده!

- اونم دلتنگه، ولی میدونی که چقدر لج بازه!

- به اون بهادر نامردم بگین یادش نره که یه خواهر داره!

- فعلا اون از بابات بد تره!

تو هم یه روز بیا دست باباتو ببوس، بلکه ببخشتت!

- چشم!

حتما

- کاری نداری؟

- نه مامان، مرسی که زنگ زدین!

- تو هم از این کارا بکن، راستی  ... 

- چیه مامان؟

- پول داری؟ چیزی نمیخوای؟

- نه مامان جان، دارم، علی خیلی هوامو داره!

- خب خدا رو شکر، همش میترسم یه کاسه ای زیر نیم کاسه ی اين پسره باشه!

- ترستون بی خوده مامان! كارى ندارين؟! خداحافظ 

- نه عزيزم، خدا پشتو پناهت!

دکمه ی قرمز موبايلمو لمس کردم

به اطراف نگاه کردم

عسل با عروسکش مشغول بازی بود

بچم انقدر بی صدا بازی میکنه که یادم میره اونم تو خونه اس!

به آشپزخونه رفتمو به غذاها سر زدم

زیر گازو خاموش کردمو منتظر اومدن علی شدم

به اتاق رفتمو خودمو تو آینه نگاه کردم

از اون بهاری که همیشه مرتبو آرایش کرده بود، خبری نبود

حتی حوصله ی شونه کردن موهامم نداشتم

فقط صبح ها شونه میزدمشون

لبخند خسته ای به چهره ی خسته ام تو آینه زدمو بیرو رفتم

عسلو بغل کردمو بهش غذاشو دادم

فردا باید ببرمش واکسن 18 ماهگی شو بزنه!

باید کارت واکسنو از علی بگیرم

نمیدونم باهام میاد یا باید تنها برم

خودش بهم گفت فردا نوبت واکسن عسله، ولی نگفت که خودشم میاد یا نه!

الهی!

دلم نمیاد بچم اذیت بشه!

حتما خیلی دردش میاد

با لذت بهش نگاه میکردم

چشماش خمار خواب شده بود

بغلش کردم که بخوابونمش که در خونه باز شدو علی وارد شد

با دیدن ما سلام آرومی گفتو به طرفم اومد

کیفشو کنار پاش گذاشتو دستشو برای بغل کردن عسل دراز کرد

به عسل اشاره کردمو با صدای آرومی گفتم:

- داره میخوابه، ممکنه خواب از سرش بپره!

لبخندی به چهره ی عسل زدو بعدم با اخم به من نگاه کردو گفت ک

- خودم حواسم بهش هست!

بدش به من!

شونه امو بالا انداختمو عسلو بهش دادم

با لبخند عمیقی به عسل نگاه کردو صورتشو ب و س ید

عسل که معلوم بود خیلی خوابش میاد، بی حوصله دستشو مشت کردو به چشماش کشید

با ابرو های گره خورده گفتم:

- بذار بخوابونمش

با اخم غلیظی جوابمو داد:

- میشه تو کار من دخالت نکنی؟

خودم میدونم با بچم چکار کنم!

مردک از خود راضی!

همه ی زحمتاش برای منه، اون وقت اومدده میگه خودم میدونم!

تقصیر منه که شدم " دایه ی مهربان تر از مادر "

حرفمو زیر لبی گفتم که علی شنیدو گفت:

- دقیقا!

اخمی کردمو بی خیال بحث شدمو به آشپزخونه رفتم

میزو چیدمو صداش زدم

بدون عسل اومد

سوالی نگاهش کردم

منظورمو فهمیدو گفت:

- خوابید!

- پتو روش انداختی؟

- آره!

- میخواستی رو صورتش نندازی که راه نفسشو نگیره!

- خودم بلدم!

باز حرصمو در آورد

به جای تشکرشه

غذارو تو سکوت خوردیم

بعد از غذا بدون تشکر، دقیق به صورتم نگاه کردو گفت:

- ببینم، .. تو از روزی که ازدواج کردیم مشکل شرعی داری؟

( این چی میگه؟

نکنه منظورش  ...  نکنه به  ...  وای!

چی میخواد بگه؟

اصلا برای چی میپرسه؟

چه اهمیتی براش داره؟

اون که قبول داشت رابطه ای بینمون نباشه!

پس دیگه این سوال برای چیه؟

نکنه فکرکرده برای این مشکل پیشش نمیرم  ... 

بی خود کرده!

خودش گفته به من دست نمیزنه!

منم اجازه نمیدم این کارو بکنه  ... 

حرف زده باید پای حرفش وایسه! )

با خشم نگاهش کردمو گفتم:

- تو به این کارا چکار داری؟

- کار دارم چون به من مربوط میشه!

مثل اینکه نسبتمو باخودت فراموش کردی؟

به چشمای ریز شده اش نگاه کردمو گفتم ک

- به هر حال به تو ربطی نداره!

چون من، چه مشکل شرعی داشته باشم و چه نداشته باشم، به حرف تو گوش نمیکنم!

- شما خیلی بیجا میکنی، هرچی هیچی بهت نمیگم بیشتر دور بر میداری؟!

فکر کردی کی هستی که اینطوری جواب منو میدی؟

- تو پیش خودت چی فکر کردی که این سوالو میپرسی؟!

مگه قرار نبود ما با هم رابطه نداشته باشیم؟

چشماش از تعجب گرد شدو گفت:

- رابطه؟!

چه ربطی داره؟

معلومه که نمیخوام باهات باشم!

این چی میگه؟

پس منظورش چیه؟

نکنه چیز دیگه ای بوده!

وای نه!

چه راحت حرف رابطه رو پیش کشیدم

الان میگه چه دختر بی حیاییه!

سعی کردم نگاهمو ازش بدزدم

سرمو پایین انداختم

صداش که معلوم بود خنده توش موج میزنه بلند شد

- من به اون دلیل نپرسیدم مشکل شرعی داری یانه!

چون قراری از قبیل رابطه ی اونجوری بین ما نبوده  ... 

سوالی نگاهش کردم که حرفشو ادامه داد:

- نماز!

- چی؟

- بخاطر نماز!

چرا نماز نمیخونی؟

- چون نميخوام بخونم!

- جواب من این نیست!

- جواب من همینه که شنیدی، من اهل نماز خوندن نیستم، با خدا با زبون خودم حرف میزنم، نه با زبون مردم یه کشور دیگه!

- خدا خواسته جدایی از حرف زدن باهاش، به وسیله ی نماز شکرشو به جا بیاریم، منم دوست دارم تو خونه ام، زنمو دخترم نماز خون باشنو حلالو حروم سرشون بشه!

- من حلالو حروم حالیمه، ولی اهل جانماز آب کشیدن نیستم، شاید وقتی سنم بالاتر رفت نماز خون شدم، ولی حالا نه!

- خوشم نمیاد تو خونه ام آدم بی نماز زندگی کنه، اصلا خوشم نمیاد با آدم بی نماز هم صحبت شم، چه برسه به اینکه باهاش زندگی کنم!

- خب نکن! کسی زورت نکرده بود که!

تو باید میفهمیدی که من اهل این چیزا و حجاب نیستم، اهل ریاکاری هم نیستم، از آدمای پرمدعا و جانماز آب کش هم بدم میاد، پس بی خیال من شو!

- تو قراره با من زندگی کنی باید اونی که من میخوام باشی!

- اونی که تو میخوای؟

هه!

آقارو!

نچایی!

دم  در بده، بفرما تو  ... 

ما هیچ سرو سری باهم نداریم که من بخوام اونجور که تو میخوای باشم و به دلت راه بیام!

بهم نزدیک شدو با صدای آرومی گفت:

- نکنه دلت از همین میسوزه؟!

- از چی؟

- از اینکه سرو سری نداریم  ...  میخوای سرو سر پیدا کنیم، من حرفی ندارم، هان؟

- خیلی پر رویی!

اینجوری قرار بود به من کاری نداشته باشی؟

- تا زمانی کاری بهت ندارم که اصولمو زیر سوال نبری!

من زن  مسلمون گرفتم، پس باید وظیفه اتو انجام بدی!

خوشم نمیاد بی قید باشی!

از این به بعد چادر هم میپوشی  ...  جلوی نا محرم هم با حجاب میای!

البته تا حالا هم ندیدم بی حجاب بیای بیرون یا جلوی کسی، ولی حجاب چادر و نمازو هم باید داشته باشی!

- عیسی به دین خود، موسی به دین خود!

- تو قراره الگوی دخترم بشی، قراره جای مادرشو بگیری!

- هر کسو تو قبر خودش میذارن، احتبیاجی به امر به معروف شما نیست!

در ضمن، برای دخترت هم بهتره اجازه بدی خودش تصمیم بگیره، نه اینکه طوطی وار کار بقیه رو تقلید کنه!

- تربیت دخترم از همه چیز برام مهمتره، نماز خوندن تو باعث میشه ببینه و یاد بگیره!

حجاب داشتن تو تبلیغی برای اونه!

ما در برابر اون مسئولیم!

باید راه درستو نشونش بدیم، بعد اگه خودش خواست راه دیگه ای رو بره، اون بحثش جداس!

ولی الان زمان تربیت عسله!

دلم میخواد دخترم به مادرش بره!

با ایمان، با حجاب و خالص!

درک حرفاش برام راحت بود، ولی نمیخواستم کوتاه بیام

چرا همیشه من کوتاه بیام؟

به اون چه!

من نماز خوندنو دوست دارم، ولی وقتی که خودم دلم بخواد، نه به زور!

نگاهمو ازش گرفتمو گفتم:

- از اجبار خوشم نمیاد، همیشه دوستام میگفتن که وقتی نماز میخونن آرامش میگیرن، منم برای اینکه به اون آرامش برسم قبول میکنم، ولی بدون که از ترس تو، یا به زور حرف  تو نبوده!

نفس راحتی کشیدو لبخند پیروزمندانه ای زد

انگشت اشاره امو جلوی صورتش گرفتمو گفتم:

- ولی چادر نمیپوشم!

دوباره اخم مهمون صورتش شد!

با چشمای سیاه و نافذش نگاه عمیقی بهم انداختو گفت:

- یا چادر سر میکنی، یا پاتو از این خونه بیرون نمیذاری!

- یعنی چی؟

مگه اسیر آوردی؟

- هرجور دلت میخواد فکر کن، برام مهم نیست!

- عقاید فسیلیه تو هم برای من مهم نیست!

- من دلم نمیخواد همه برآمدگی های زنمو ببیننو بهم بگن بی غیرت!

- چون خودت ذهنت خرابه، فکر میکنی همه همین جورن!

خیلی عصبانی شد، دستاشو مشت کردو رگ روی پیشونیش بیرون زد

دندوناشو رو هم فشار دادو غرید:

- آدمت میکنم!

خودم درستت میکنم!

تو در مورد من چی فکر کردی؟

که زل میزنم به برجستگی زن  مردم؟

فکر کردی انقدر بی ناموس و بی غیرتم؟

مثل اینکه زیاده روی کردم

کمی عقب رفتمو آب گلومو قورت دادم

بیشتر نزدیکم شدو گفت:

- چیه؟

چرا عقب گرد میکنی؟

مگه نمیگی من چشمام و ذهنم مشکل داره!

چطور مشکل دارم که هنوز سایزای زن  خودمو نمیدونم؟!

چی داشت میگفت؟!

داشت به  ... 

اگه از روی لج و لجبازی یه بلایی سرم بیاره چی؟!

چه غلطی کردما!

اه، همش باید یه حرفی بزنم که توش بمونم

حالا این میر غضب چرا دست بردار نیست!

یه کم دیگه عقب رفتم، بازم اون جلو اومد

انقدر ادامه دادیم که من به دیوار چسبیدمو علی هم سینه به سینه ام ایستاد

نفسشو تو صورتم فوت کردو گفت:

- چرا هرچی میخوام ملاحظه اتو کنم، تو بدتر میکنی؟

چرا زبونت انقدر نیش داره؟

چی از اون زندگیه کوفتیت دیدی که هنوزم میخوای همون راهو بری!

رفته رفته صداش بلند تر میشد

دستامو به سطح دیوار چسبوندمو نگاهش کردم

با دلخوری نگاهم کردو گفت:

- من اگه بخوام نماز بخونی و با حجاب باشی بدم؟

اگه نخوام صداتا مرد  ریزو درشت براندازت نکنه بدم!

اونوقت اون بی غیرتی که اون شب انقدر خورده بود که نفهمید تو اون خیابون به اون شلوغی نباید تند بره، اسطوره ست؟!

اسطوره اشو با چنان دادی گفت که دیوارای خونه به لرزه افتاد

صدای گریه ی عسل بلند شد

کمی ازم فاصله گرفتو به در اتاق عسل نگاه کرد

منم فرصت پیدا کردم که از حصاری که دورم کشیده بود بیرون بیام

به طرف اتاق عسل رفتمو درو باز کردم، ولی قبل از اینکه برم داخلش به علی نگاه کردمو گفتم:

- من فقط پرستار دخترتم!

بیشتر از این نیستم!

پس بهتره برای من بیشتر از این رگ  غیرتت باد نکنه!

چنان نگاهم کرد که از ترس غالب تهی کردم

در اتاقو بستمو به طرف عسل رفتم

بغلش کردمو سرشو روی شونه ام گذاشتم

دستمو به پشتش کشیدمو آروم آروم زدم پشتش، یه کم که گذشت ساکت شد

کمی راهش بردم که صدای نفس کشیدناش منظم شد

فهمیدم خوابیده

آروم روی تختش گذاشتمش

پتورو روش کشیدمو از اتاق بیرون رفتم

علی روی راحتی نشسته بود

دستاشو روی زانوش گذاشته بودو دو طرف شقیقه اشو با دستاش گرفته بود

خواستم از کنارش رد بشمو به آشپزخونه برم که کمی سرشو بلند کردو گفت:

- درسته که کار اصلی تو نگهداری از عسله!

درسته که در باطن برای 

پرستاری عسل اینجایی

ولی جلوی مردم چی؟

اونا که نمیدونن

همه فکر میکنن تو زنمی!

تو به عنوازن همسرم با من بیرون میای

با من بین فامیلمو مهمونیامون میای

پس باید پوششت اون طوری باشه که من دوست دارم

در ضمن!

هرچقدرم که بخواهیم بگیم چیزی بین ما نیست، باز ما زنو شوهریم

اسمت تو شناسنامه امه!

دلم نمیخواد زنم مضحکه ی خاص و عام بشه!

نفس عمیقی کشیدمو با صدای آروم ولی خشمگینی گفتم:

- تو فقط از حرف مردم میترسی!

- اگه از حرف مردم میترسیدم، نه تنها با تو ازدواج نمیکردم، بلکه تا سال مریم با هیچ کس نباید ازدواج میکردم

الان انقدر حرف پشت سرم هست که دیگه در مورد تو توش هیچی باشه!

اما به خاطر خودت میگم، هم دوست ندارم سایزت دست نامحرم بیوفته، هم اینکه برای خودت خوب نیست که بگن " بد حجابه و زن بديه "

با خشم سرمو به طرفش خم کردم 

تو صورتش نگاه کردمو گفتم:

- یعنی هرکس مانتوییه بدحجابه؟

من با همین مانتو میتونم حجابی صد برابر بهتر از اون چادری های شما داشته باشم!

عمیق نگاهم کردو گفت:

- مهمترین علت اینه که من دوست دارم زنم چادری باشه، همه هم اینو میدونن!

نمیگم مانتویی ها بد حجابن، ولی حجاب کاملو تو چادر میبینم

البته چادر سر کردن حسابی!

دوم اینکه عسل از تو که جای مادرشی رونوشت برمیداره!

تو میشی الگوی اون، هر کاری که کنی، هر حرفی که بزنی، اون از تو تقلید میکنه!

سوم میرسیم به حرف مردم، نمیخواد حرفی پشتت باشه!

افتاد؟!

صاف ایستادمو با دلخوری نگاهش کردمو گفتم:

- نیوفته هم شما به زور میندازینش!

شدم برده!

یا یه عروسک خیمه شب بازی که هرطور دوست داری میچرخونیش!

از جاش بلند شد ایستادو گفت:

- انقدر بی انصاف نباش بهار!

من کی تورو چرخوندم؟!

باور کن روزی خودت میای میگی از این تغییرا راضی هستی!

من از اجبار متنفرم!

با نفرت نگاهش کردمو ادامه دادم:

- از تو هم متنفرم که از روزی که دیدمت منو مجبور به هر کاری کردی!

دیگه اجازه ی حرف زدن بهش ندادم

به اتاق عسل رفتمو یه بالش برداشتمو رو زمین خوابیدم

نمیدونم ساعت چند بود که بیدار شدم

یه پتو روم بود

منکه پتو ننداخته بودم!

لابد کار علی! 

کشو قوسی به بدنم دادمو از جام بلند شدم

به تخت خالی عسل نگاه کردم

چه خواب سنگینی بودم که هیچی نفهمیدم!

از اتاق بیرون رفتم

علی و عسل داشتن با هم بازی میکردن

با دیدنم، عسل دوید بغلمو علی هم با لبخند نگاهم کردو گفت:

- ساعت خواب خانم!

عسلو بغل کردمو با اخم نگاهمو از علی گرفتم!

انگار نه انگار که بهش گفتم " ازت متنفرم " بروبر داره با لبخند نگاهم میکنه!

مثلا میخواد بگه من خیلی خوبم!

اگه سهیل بودو این حرفو بهش میزدم تا یه هفته باهام حرف نمیزد!

خب معلومه، ما عاشق هم بودیم، ولی این از اولم میدونسته که ازش بدم میاد

پوفی کردمو عسلو به خودم فشار دادمو گفتم:

- گرسنه ات نیست مامانی؟

اونم در حالی که انگشتشو تو دهنم میکرد نا مفهوم گفت:

- ما ...  ما .. 

دلم یه حالی شد 

این یعنی منو مادرش میدونه!

به علی نگاه کردم، اشک تو چشماش جمع شده بود

با دیدن نگاهم سرشو پایین انداختو از جاش بلند شد و به اتاقش رفت!

خب بایدم احساساتی بشه!

حتما الان یاد مریم افتاده!

عسلو محکم تر به خودم فشردمو با لبخندی عمیق گفتم:

- جون  مامان؟

بعد یه ماچ آبدار از لپش کردمو بردمش آشپزخونه تا یه چی بدم بخوره!

با علی، عسلو به مرکز بهداشت نزدیک خونه بردیم تا واکسنش بزنیم

یه واکسن با اسم ام ام آر، به بازوش زدن

بچم خیلی گریه کرد

دلم ریش شد از دیدنش!

بغلش کردمو به سرعت از اونجا بیرون بردمش

بچم از كارمندهایی که اونجا بودن میترسید

علی هم بعد از اینکه کارای پرونده و کارت واکسن نویسى عسل تموم شد پیش ما اومد

در ماشینو باز کردو منتظر شد تا سوار بشم

بعد درو بستو خودش پشت فرمون رفت!

ماشینو روشن رکدو راه افتاد

یه کم که رفت، دیدم به سمت خونه نمیره

با کنجکاوی پرسیدم:

- کجا میری؟

- مگه امروز نگفتی چادر نداری که سر کنی؟!

- خب؟

- خب نداره، میرم برات چادر بگیرم!

- چرا نمیفهمی که من از چادر خوشم نمیاد!

آقا مگه زوره؟

من نمیتونم چادر سر کنم!

- عادت میکنی!

- هیچ وقت نذاشتم عادت تو زندگیم جا باز کنه!

- کار خوبی میکنی!

- ولی تو داری همه ی روند زندگی منو بهم میریزی!

- من چیزی رو بهم نمیریزم، دیگه ام تمومش کن!

- من چادر نمیپوشم!

- میپوشی!

- بلد نیستم

- یاد میگیری!

- علی انگار حالیت نیست که چی میگم!

- مواظب حرف زدنت باش بهار، من همیشه انقدر صبور نیستم!

انقدر خشمگین اینو گفت که خود به خود ساکت شدم

چی بگم خب!

زبون آدمیزاد که حالیش نیست!

عسل باز گریه اش شروع شد، سعی کردم آرومش کنم

یه کم که گذشت ساکت شد

منم بی توجه به اینکه علی کجا میره، فقط خودمو با عسل مشغول کردم

با متوقف شدن ماشین، به اطراف که پر از مغازه های پارچه فروشی بود نگاه کردم

علی ماشینو خاموش کردو گفت:

- میخوای خودتم بیای یا خودم انتخاب کنم؟

- من میگم نره، تو میگی بدوش؟!

جهنم، خودت بخر، فقط زود بیا بچه اذیت نشه!

آخه امروز روز این کار بود؟

نمیبینی حال عسلو؟!

- عسل تو ماشین بگرده بیشتر دوست داره تا بره تو خونه!

از روزی که تو اومدی هم که بچه همش تو خونه بوده 

اینجوری آرومتر میشه، چون ماشینو دوست داره!

از ماشین پیاده شدو رفت

منم سر  عسلو ب و س کردمو آروم نوازشش کردم

نیم ساعتی گذشت که با یه بسته ی کادویی اومد

بسته رو به من دادو گفت:

- قابل شما رو نداره!

با اخم نگاهش کردمو بسته رو گرفتمو گفتم:

- نکنه توقع داری بگم ممنونم؟ بی خود کادوش کردی، در هر صورت برای من هیچ فرقی نداره!

ماشین روشن کردو راه افتادو بی توجه به من گفت:

- بریم پیش خیاط تا برات بدوزتش!

- چی میگی تو؟

- درست صحبت کن، امروز زیادی حرفای بی ربط از دهنت بیرون اومده!

- من همینم که هستم، نمیخوای نخواه!

چنان با سرعت ماشینو به کنار خیابون کشیدو ترمز کرد که چندتا ماشین که از پشتش میرفتن دستاشونو رو بوق گذاشتنو چند تا فحشم بهش دادن که بسی دلم خنک شد!

با چشمای سرخ شده نگاهم کرد

انگشتشو تهدید وار جلوم گرفتو گفت:

- اگه فکر کردی خرت از پل گذشته و میتونی راحت بتازونی، سخت در اشتباهی، فكر كردى با اين بد قلقى ها خسته ميشم و طلاقت ميدم؟!

من اجازه نمیدم یه الف بچه مثل تو بازیم بده!

حاضرم هر کاری بکنم تا دست اون مردک قاتل بهت نرسه!

بعد با داد  خیلی بلندی گفت:

- فهمیدی؟!

از صدای دادش چشمامو رو هم فشار دادم

عسلم انقدر ترسیده بود که شروع به گریه کرد

انقدر اعصابم بهم ریخته بود که حتی حوصله نداشتم عسلو آروم کنم

علی با خشم، عسلو از بغلم کشید بیرونو شروع کرد به آروم کردنش!

دیوونه!

کاش جرأتشو داشتمو بلند میگفتم!

یه روز میگم!

یه روزی میرسه که جواب همه ی این کاراتو میدی علی آقا!

صبر کنو ببین!

یه کم که گذشتو عسل آروم شد، به من دادشو ماشینو راه انداخت

اینبار مستقیم به طرف خونه رفت

ماشنو تو کوچه پارک کردو پیاده شد

در سمت منو باز کردو عسلو ازم گرفت

منم بدون حرفی با اخم از ماشین پیاده شدم

فکر کرده کیه که سرم داد میزنه؟!

تا وارد خونه شدیم، در حالی که عسلو به اتاقش میبرد گفت:

- برو وضو بگیر نمازتو بخون که اگه مشکلی داشتی بهت بگم!

وای!

این دیگه کیه؟

انگار نه انگار که باهاش قهرم

مردک از خود راضی!

حالا انگار من نماز بلد نیستم!

هرچی نباشه تو مدرسه که خوندم!

سه روز از واکسن زدن عسل میگذره

تو این چند روز مرتب نمازمو خوندم

به خودم که نمیتونم دروغ بگم، وقتی نماز میخونم یه آرامش عجیبی پیدا میکنم

آرامشی که حتی قبل از این هم مشکل، وقتی که خونه ی سهیل بودمم نداشتم!

ولی این علی هم عجیب گیره!

هر روز سحر، برای نماز صبح بیدارم میکنه!

با چشم بسته بلند میشم، نمازمو میخونمو میخوابم!

خودمم میدونم که اینجوری درست نیستو باید کاملا هوشیار بود، ولی چکار کنم؟

خوابم میاد 

عادت ندارم

این آقا هم که شده ملکه ی عذاب من!

عین نکیر منکر بالا سرمه تا ازم حساب پس بکشه!

با بی حالی از خواب بیدار شدم

امروز بیشتر از همیشه کسل بودم

یه کمی هم زیر دلم درد میکرد

خواستم رختخوابمو جمع کنم که بدجوری دلم درد گرفت، و بعد از اون حسی بهم گفت " وقشته "

وای نه!

حالا نه!

حالا من با این درد چکار کنم؟!

اون هیچی، علی رو چکار کنم؟!

حالا که نماز میخونم با این وضع میفهمه!

حالا نمازو میشه یه کاریش کرد، این دردو چکار کنم که تا ظهر از دردم تنها کسی که خبر دار نمیشه خواجه حافظ شیرازیه!

وای وای!

چه دردی هم داره!

این ماه از بس که اعصابم ناراحت بود، هم زود تر از موعدش بود، هم اینکه دردم شدید تره!

وگرنه من حداقل یه دوساعتی آروم بودم بعد دردم شدت میگرفت!

ولی الان!

از همیشه بدترو شدید تره!

به سرویس بهداشتی رفتم

خدارو شکر، علی فکر همه جارو کرده

اگه مثل خیلی از مردا به فکر خرید این چیزا نبودومن باید خودم میخریدم چکار باید میکردم!

دوباره به اتاق رفتم

یه پتوی مسافرتی از کمد برداشتمو دور کمرم پیچیدم

تو خودم جمع شدمو سرمو رو بالش گذاشتم

نیم ساعتی گذشت که صدای عسل بلند شد

امروز نرفتم تو اون اتاق بخوابم

دیگه گوشم شنواییش خیلی قوی شده

با کوچکترین صدایی میفهمم که عسل بیدار شده!

برای همین بعضی وقتها، صبح که علی میره نمیرم تو اتاقش!

حالا عسلو چکار کنم؟!

بچه رو کجای دلم بذارم؟!

آش  نخورده و دهن سوخته!

به زور بلند شدمو با همون پتویی که دور کمرم پیچیده بودم از اتاق بیرون رفتم

عسل رو تخت نشسته بودو داشت گریه میکرد

با دیدنش دلم ریش شد

ای خدا بگم چکارت نکنه سهیل!

هم این بچه رو بی مادر کردی، هم منو نزائیده مادر!

هرچند که عسلو خیلی دوست دارم!

ولی باید رو راست بود

هرچی هم که دوسش داشته باشم، مثل مامانش که نمیشم!

منو که دید یه کم آروم شد

رفتم کنارش رو تخت دراز کشیدم

اونم سرشو گذاشت رو شونه امو خوابید

یه ساعت که گذشت دیدم اینطوری نمیشه!

نه دردم بهتر شده، نه میتونم برای ظهر غذا درست کنم

کمی عسلو که چرخیده بودو کامل تو بغلم بودو جابجا کردم و کنار گذاشتمش

به زور از جام بلند شدمو به آشپزخونه رفتم

چایی دم کردمو تو قوری نباتو زعفرون هم ریختم

اینو که بخورم یه کم بهتر میشم

خواستم برای ناهار چیزی درست کنم که چنان دلم تیر کشید که مجبور شدم رو زمین بشینم

دستامو مشت کردمو رو دلم فشار دادم

یه کم که اون درد شدید آروم گرفت بلند شدمو خودمو به تلفن رسوندم

شماره ی علی رو گرفتم

بعد از سه تا بوق که برام طولانی بود گوشی رو برداشت 

- بله؟

- علی!

- چی شده بهار؟

چرا صدات گرفته ست؟

عسل چیزیش شده؟

- نه، نه، فقط  ... 

- فقط چی؟

جون به سرم کردی دختر، بگو ببینم چی شده؟

- میشه امروز ناهار بخری بیاری؟

- چـــــی؟

برای همین انقدر ناله کردیو منو ترسوندی؟

- آره!

فقط همین!

- باشه!

چی بگیرم؟

پوفی کردمو در جوابش گفتم:

- نمیدونم، هرچی خودتو عسل میخورید!

- پس تو چی؟ مگه خودت نمی خوای چیزی بخوری؟

چی شده؟

هوس  غذای بیرونو کردی؟

وای!

چقدر این مرد خنگه!

خب بیچاره از کجا بفهمه!

کف دستشو که بو نکرده که من از این دردای بی درمون میگیرم!

حالا جوابشو چی بدم

نمیخوامم بفهمه!

هرچند با وضعی که من تو سه روز اول دارمو بعدم که دوره ام ده روزه ست، حتما میفهمه!

- چیزی نیست، یه کم مریضم، نمیتونم غذا بپزم!

با نگرانی گفت:

- مریضی؟

چی شده؟

آخه چت شده؟

بذار الان مرخصی میگیرم میام میبرمت دکتر!

- نـــــه!

چیزیم نیست، یه کم بخوابم خوب میشم، تو فقط غذا بگیر!

- آخه این چه مریضی هست که با خواب خوب میشه؟!

من تا نیم ساعت دیگه میام، خداحافظ!

واه!

چرا اینجوری کرد

حتی نذاشت حرف بزنم

بیای چکار؟

درد  زن بودن منو ببینی!

حالا چه خاکی تو سرم کنم؟!

نمیخوام بفهمه!

رووم نمیشه!

تلفنو سر جاش گذاشتمو پیش عسل رفتم

خواب خواب بود

به آشپزخونه رفتم تا یه قرص مسکن بخورم، تا علی نیومده و وضع و حالمو ندیده بهتر بشم!

هرچند که کارم با قرص حل نمیشه!

یه قرص پروفن خوردم

دوباره به اتاق علی رفتمو کنار عسل خوابیدم 

با احساس نوازش دستی روی صورتم، از خواب بیدار شدم

چشمام بسته بود

اون دست بزرگی که روی سرم کشیده میشدو آروم به سمت صورتم میومد، حس خوبی بهم میداد

فکر کردم سهیله!

خواستم دستشو بگیرمو اسمشو صدا بزنم که یه دفعه  ... 

نه!

یعنی  ... 

نکنه  ... 

من الان اینجام!

خونه ی علی!

با ترس اینکه علی باشه و چه اتفاقی ممکنه بیوفته به سرعت چشمامو باز کردمو سر  جام نشستم

چنان با شتاب بلند شدم که کمرم تیر کشیدو درد خیلی بدی تو دلو کمرم پیچید! 

علی با چهره ای ترسیده داشت نگاهم میکرد

با اخم نگاهش کردم

با نگرانی گفت:

- خوبی؟

میخوای بریم دکتر؟

انقدر از کارش عصبانی بودم که حتی به لحن نگرانش هم فکر نکردم

فقط یه چیز تو ذهنم میچرخید، اینکه اون اینجا چکار میکرده و چرا داشته نوازشم میکرده!

در جواب تمام نگرانی هاش بالحن طلبکارانه ای گفتم:

- تو اینجا چه غلطی میکنی؟

در عرض یک ثانیه اخم رو صورتش نشستو طلبکار تر از من گفت:

- خونه ی خودمه، هرجاش که دلم بخواد میرم!

- اینجا حریم منه و حق نداری بی اجازه واردش بشی!

هر دو ابروشو بالا انداختو با پوزخند گفت:

- از کی تا حالا اتاق خواب من، شده حریم شخصیه شما؟!

اتاق خواب اون؟

به اطرافم نگاه کردم و با دیدن اتاق علی ف برق صد فاز از سرم پرید

این دیگه چه گندی بود؟!

تو اتاق خودش دارم براش حدو حدود تعیین میکنم

ولی خودمو نباختمو گفتم:

- وقتی میبینی من اینجا خوابیدم نباید بیای!

بدتر از اون نباید به من دست بزنی!

- دست؟

چه دستی؟

خواب دیدی خیره!

من کی به تو دست زدم؟!

چشمامو ریز کردمو گفتم:

- همون موقع که داشتی موها و صورتمو ناز میکردی!

این دفعه نوبت اون بود که جا بخوره!

فکر نمیکرد فهمیده باشم

یه کم نگاهم کردو باز تو جلد خونسردی همیشگیش رفتو گفت:

- موهات رو صورتت بود، زدمشون کنار!

فکر نمیکنم اشکالی داشته باشه دستی به سرو صورت  زنم بزنم!

پسره ی پرروو!

دستامو مشت کردمو گفتم:

- من زنت نیستم!

بلند تر از من داد زد:

- پس رو تخت  من چه غلطی میکنی؟!

داشت حرف خودمو به خودم میزد!

لبخندی زدمو شونه امو بالا انداختمو گفتم:

- پیش عسل خوابیده بودم، فکر نمیکردم بعضی ها انقدر بی جنبه باشن که بیانو  ... 

- تمومش کن، برای این مزخرفات مرخصی نگرفتم بیام پاچه امو بگیری! 

چت بود؟

تازه یاد دردم افتادم!

وای دلم!

کی تا حالا که دارم با علی کل کل میکنم به کل دردمو یادم رفته بود!

دستمو روی دلم گذاشتمو گفتم:

- چیزی نیست خوب شدم!

- این چه دردیه که تا اسمش اومد مظلوم شدی؟

نکنه نقش بازی میکردی؟

باز داشت میرفت رو نروم!

با صدای بلندی گفتم:

- چه دلیلی داره بخوام برای تو نقش بازی کنم که زود تر بیای خونه!

نکنه فکر کردی عاشق چشمو ابروتم!

- حالا یا عاشق چشمو ابرو یا چیز دیگه!

چه فرقی میکنه؟!

مهم اینه که میخواستی منو اینجا بکشونی!

- کفر منو در نیار علی!

- در بیارم چی میشه مثلا؟

- اگه بخوام به یه اشاره ام میتونم به زانو درت بیارم!

- کی؟

تو؟

هه!

خنده داره!

من به خوشگل تر از تو محل نمیدم، اون وقت جلوی تو  ... 

وای خدا چقدر خندیدم!

ببین خانم محترم!

شاید اون پسره با یه چشمو ابرو خرت میشده  ... 

ولی اینجا از این خبرا نیست!

من بنده ی دلم نیستم که جلوی تو زانو بزنم!

- چه بهتر!

روزی که بخوام به تو به چشم شوهرم نگاه کنم روز  مرگمه!

خیلی عصبانی شد

چشماش قرمز  قرمز شد

دستاشو مشت کردو گفت:

- خیلی وقته که شوهرتم، پس چرا هنوز نمردی و زنده ای؟

- اسما شوهرمی نه حسا!

- با این حرفا کاری از پیش نمیبری، من خام تو نمیشم!

- چـــــی؟

خامم بشی؟

نکنه فکر کردی برات نقشه کشیدم؟

سرشو با تأکید تکون دادو گفت:

- فکر نکردم مطمئنم!

- از بس خود شیفته ای!

چی داری که انقدر به خودت مینازی؟

نه قیافه داری!

نه اخلاق داری!

نه شغل عالی داری!

نه تحصیلات عالیه داری!

نه ثروت داری!

هیچی نداری!

هیچی!

آی!

باز دلم دردش شروع شد!

فکرکنم اثر قرص از بین رفت!

دستمو به دلم گرفتمو تو خودم جمع شدم

صدای نگران علی بلند شد:

- چی شدی بهار؟

خوب نیستی؟

میخوای بریم دکتر؟

چته آخه؟ 

با ناله گفتم:

- لطفا یه قرص مسکن به من بده!

- مسکن برای چی؟

- زود باش، دلم درد میکنه!

- با معده ی خالی که نمیشه!

پاشو بریم یه چیزی بخور!

پاشو!

- نمیتونم!

نمیخوام!

- به جای کل انداختن با من، میخواستی پاشی یه چیزی بخوری!

آخه چقدر تو بی فکری، چقدر!

- تمومش کن حوصله ندارم، آى دلم، اى خدا!

- كجاى دلته؟ پاشو لباس بپوش ببرمت دکتر!

- نمیخوام!

- اينجور كه تو درد داريو دلتو فشار ميدى، بعيد نيست آپاندیست باشه!

- نخیر، آپاندیس نیست!

- تو از کجا میدونی؟

- چون میدونم!

- از کجا؟

- از اونجایی که آپاندیس ماهی یه بار درد نمیگیره!

-  ... 

-  ... 

وای!

باز خراب کردم!

این چی بود من گفتم؟!

باز جوش آوردمو چشمامو بستمو دهنمو باز کردم!

راسته میگن " لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود "

همونطور خم مونده بودم

روم نمیشد سرمو بلند کنم

علی که به کل ساکت شده بود

لابد فهمیده منظورمو دیگه!

اینکه هیچ، یه پسر بچه ی 10 ساله ام الان با این حرف میفهمید من چمه!

کمی بعد تخت تکون خورد

بعدم صدای در اتاق اومد

نفسمو فوت کردمو سرمو بلند کردم

آخی!

رفت!

حالا از این به بعد با چه رویی نگاهش کنم؟!

ده دقیقه بعد در اتاق باز شدو علی با یه لیوان تو دستش داخل شد

با دیدنش خجالت کشیدمو سرمو پایین انداختم!

فکر کنم صورتمم طبق معمول سرخ شده!

کنارم نشستو لیوانو به طرفم گرفت:

- بیا اینو بخور، آرومت میکنه!

نمیتونستم حرکتی کنم!

دستامو لرز گرفته بود

یه مردی که به جز اسم  شناسنامه هیچ سنخیتی باهاش ندارم، از خصوصی ترین مشکل بدنم با خبر شده، اصلا اینو نمیخواستم!

دوباره صداش بلند شد:

- انقدر خجالت نداره!

بیا اینو بخور، مریمم هر وقت دلش درد میگرفت میخورد خوب میشد!

-  ... 

- بیا!

آدم که از شوهرش خجالت نمیکشه!

اینبار سرمو بالا آوردمو نگاهش کردم

با غم نگاهش کردمو گفتم:

- از شوهرش نه، ولی از پدر دختری که پرستارشه، چرا! خجالت میکشه!

- من شوهرتم بهار!

شوهرت!

شاید تا آخر عمر!

پس خجالتو بذار کنارو راحت باش!

دستمو جلو بردمو لیوانو گرفتمو گفتم:

- این چیه؟

- آویشن با آب جوشو نبات ریختم تو لیوانو یه نلبعکی درش گذاشتم تا دم بكشه، یه کم که دم کشید درشو برداشتم، برات خوبه!

مریم همیشه از این میخورد!

- مرسی!

- خواهش!

از جاش بلند شدو رفت

منم شروع به مزه مزه کردن اون مایع داخل لیوان کردم

مزه اش بدک نبود 

میشد خورد

تا تهشو خوردم لیوانو رو عسلی کنار تخت گذاشتم. همون موقع علی با یه کیسه ی آب گرم اومد تو اتاق كنارم نشستو گفت:

- این پتو رو بزن کنارو اینو بذار رو دلت!

باز شرم اومد سراغم

کیسه رو گرفتمو منتظر شدم تا بره بیرون

ولی با نگاهی بهم فهموند که بیرون نمیره!

کمی پتو رو کنار زدمو کیسه رو رو دلم گذاشتم

داغیش حس  خوبی بهم داد!

- دراز بکش!

در جوابش کاری که گفته بودو کردم

- پشتتو بکن به من 

- چرا؟

- کاری که گفتمو بکن!

پشتمو بهش کردم

چند ثانیه بعد، داغی دستی رو روی کمرم حس کردم

کمی خودمو جمع کردم تا ازش فاصله بگیرم که باز صداش بلند شد:

- راحت باش!

با ماساژکمر دردت بهتر میشه!

و شروع به ماساژدادنم کرد، حس خوبی بود

هم گرما از کیسه آب گرم به دلم داده میشد، هم با ماساژ به کمرم!

انگار خوب وارد بود

حتی سهیل هم با اون همه ادعای عاشقی، اینجور وقتا به دادن یه قرص مسکن بسنده میکرد!

ولی علی برای منی که دقایقی پیش داشتم بهش توهین میکردمو حدو حدودشو تعیین میکردم، داشت سنگ تموم میذاشت!

چرا دارم با هم مقایسه اشون میکنم؟!

چرا روز به روز بیشتر به قیاس این دو نفر میپردازم؟!

چرا در کنار علی آرامش میگیرم؟!

مگه من فقط عاشق سهیل نبودم؟

حالا چی شده که اجازه دادم یکی دیگه به کمرم دست بزنه؟!

چرا دلم میخواد چشمامو رو هم بذارمو به هیچی به جز دستای گرمی که دردمو آروم میکنه فکر نکنم؟!

انگار نه انگار که ساعتی پیش داشتم باهاش دعوا میکردم

خوبه که تو اینجور مواقع اهل تلافی نیست

تو خلسه ی شیرینی فرو رفته بودم

دردم آروم شده بود

چشمام خمار خواب شده بود

دستایی که روی کمرم بود حرارتش بیشتر از اون کیسه ای که با آب جوش پر شده بود، بود

یه دفعه دستش از حرکت ایستاد

خیلی سریع دستشو از روی کمرم برداشتو لباسمو که کمی بالا زده بود تا دستشو رو کمرم بذاره رو صاف کرد

از جاش بلند شد

به طرفش چرخیدمو نگاهش کردم

برای ثانیه ای نگاهش با نگاهم تلاقی کرد

حس کردم چشمای اونم خماره!

یعنی اونم خوابش گرفته!

تا خواستم نگاهشو کنکاش کنم، خیلی سریع نگاهشو ازم دزدیدو به طرف در رفت و از اتاق بیرون رفت

حتی بهم فرصت نداد که بهش بگم " دستت درد نکنه "

عجیبه!

نمیدونم یهویی چش شد!

پتو رو کامل روم کشیدمو خوابیدم

نمیدونم این آرامش از اون آویشن بود، یا کیسه ی آب، یا ماساژی که دستای علی داد!

بهتره بهش فکر نکنم، فعلا فقط دلم میخواد بخوابم!

تو خواب عمیقی بودم که کسی اسممو صدا زد

محل نذاشتمو به خوابم ادامه دادم که صدا همراه شد با حرکت بدنم

تکونی که به بدنم داده شد باعث شد به صدا گوش بدم

- بهار!

بهار جان!

نمیخوای بلند شی غذا بخوری؟

بهار خوبی؟

بهار!

اه، چقدر تکونم میده با هر حرفش!

کلافه پتو رو از وری سرم کشیدم کنارو با اخم گفتم:

- هان؟

چهره اش به خنده ای باز شدو گفت:

- هان چیه؟ بگو بعله؟

- خب بعله؟ حالا بگو!

- پاشو غذا بخور ضعف نکنی!

- باور کن سیرم، خیلی خوابم میاد!

- باشه بخواب، ولی قبلش بلند شو دوتا لقمه بخور، بعد بیا تا شب بخواب!

- آخه میل ندارم

- مگه چی خوردی که سیری؟

- هیچی، همونی که تو دادی با یه لیوان چایی نبات!

- پس واجب شد که بلند شی، پاشو ببینم، پاشو تا حالت بد نشده!

- آخه جام خوبه، دلمم تازه آرووم شده!

- بیا غذا بخور، دوباره تا شب بیا همین جا بخواب!

- مگه تو نمیخوای بخوابی؟

- از ترست جا گرفتی که من نیام؟

نه، شما راحت باش، تا شب این تخت مال تو!

- فقط تا شب؟

- شرمنده، من نمیتونم جامو به کسی بدم!

- خسیس!

خندیدو پتو رو کامل از روم کنار زد

با اکراه نشستمو دستی به موهام کشیدم

- پاشو تنبل خانم، پاشو یه چی بخور بعد تا شب بخواب!

با ناله بلند شدم

رو تختی رو مرتب کردمو تو آینه میز آرایش به خودم نگاه کردم

خودم از چهره ی خودم تعجب کردم

علی از اتاق بیرون رفتو به من فرصت بیشتر دیدن خودمو داد

لاغر تر از قبل شدم

پای چشمام گود افتاده

امروزم که با این وضع بدتر شدم

هر روز بی توجه فقط از جلوی آینه رد میشمو فقط موهامو شونه میکنم، ولی امروز ..

نمیدونم چرا، ولی دلم میخواد به خودم برسم

دلم میخواد زیبا باشم

مدام حرف علی تو گوشمه " من به از تو خوشگل ترش محل نمیدم "

یعنی انقدر زشتم!

ولی منکه زشت نیستم

فقط یه کم بی حوصله ام

رسیدگی به عسلم که دیگه وقتی برای رسیدن به خودم نذاشته!

برسو برداشتمو به موهام کشیدم

لوازم آرایش روی میز بهم چشمک میزد

اگه مریم خوشش نیاد چی؟!

نه، محاله ناراحت بشه، منکه نمیخوام علی رو از راه به در کنم، فقط میخوام یه کم رنگو روم بهتر شه!

لوازم آرایش خودم تو اون اتاقه، ولی نمیخوام اینجوری بیرون برمو برم تو اون یکی اتاقو بعدش از اونجا آرایش کرده بیرون برم

اونجوری علی فکر میکنه خبریه!

هرچند الانم شاید فکر کنه  ... 

ولی من فقط میخوام یه کم روح بگیرم، همین!

دستم به سمت مداد چشم رفت

دور چشممو مداد کشیدم

همیشه سهیل میگفت اینطور خط چشم کشیدن خیلی بهت میاد

سهیل!

ولی من گفته بودم فقط برای تو اینجوری خط چشم میکشم

اما الان!

تا آخر عمرم که نمیتونم عین دیوونه ها بگردم 

اینجوری پیش برم از اینم افسرده تر میشم

کم عذاب نکشیدم تو این مدت

خودم باید به خودم کمک کنم

یه رژلب مایع صورتی رنگم چشممو گرفت

بعد از زدنش به لبم نگاه کردم

قلوه ای تر شده بود

همین یه خط چشمو یه رژ، چقدر چهره امو بشاش تر و بهتر کرد

بچم عسل چه گناهی کرده که منو ماتم زده ببینه!

نمیدونم چرا یه صدای مزاحم، مدام از تو سرم صدا میکرد " فقط عسل؟ " 

و من در جواب میگفتم " معلومه، بچه ها از رنگای شاد خوششون میاد، علی برای من اهمیتی نداره "

موهای مشکی رنگو فرمو دورم ریختمو از اتاق بیرون رفتم

دل دردمم به لطف زحمتای علی خوب شده بود

علی و عسل کف خونه رو فرش نشسته بودنو داشتن با لگوها بازی میکردن

منم بدون دخالتی به طرف آشپزخونه رفتم

اممم!

به به!

چه با سلیقه!

میز با سلیقه ی تمام چیده شده بود

برنجو جوجه کباب تو بشقاب بودو کنارش ظرف سالاد 

نوشابه هم کنارشون گذاشته بود و یه لیوانو پارچ آبم کنارش

با نگاه بهشون اشتهام تحریک شد

دستامو همون جا شستمو پشت میز نشستم

اولین قاشقی که تو دهنم گذاشتم، سنگینی نگاه کسی رو رو خودم حس کردم

سرمو بلند کردم و با چشمای علی روبرو شدم

سعی کردم لقمه رو به زور آب فرو بدمو ببینم چی شده که اومده بالای سرم

سوالی نگاهش کردم

زبونمو روی لبم کشیدمو گفتم:

- چیزی شده؟

انگار تو فکر بود

چون هیچ حرفی نزد، فقط بهم زل زده بود

دقیق زوم چشمام بود

دوباره صداش زدم

- علی!

- جانم؟

اونقدر بی هوا گفت که خودشم بعد از گفتن این حرف تکون سختی خورد

سرشو تکون دادو نگاهشو دزدید

- چیزی شده؟

- نه، چطور؟

- آخه احساس کردم میخوای چیزی بگی که اومدی بالا سرم

- نه، کاری نداشتم، فقط خواستم ببینم چیزی نمیخوای؟

- نه، مرسی 

همه چیز هست!

- نوش جون!

باز نگاهشو دزدیدو بیرون رفت

صدای حرف زدنش با عسل میومد

معلومه یه چیزیش هستو میخواد خودشو مشغول کنه!

از ظهر بعد از ماساژ کمرم  ... 

نکنه  ... 

نه بابا!

توهم زدم!

یه دست زدن که این حرفا رو نداره!

ولی اون الان چند ماهه که از فوت زنش میگذره  ...  نکنه حالا که زنش شدم  ... 

وای نه، حتی نمیخوام بهش فکر کنم

غیر ممکنه!

هم از طرف اون، هم اینکه من نمیذارم!

مگه الکیه!

اگه قرار بود با یه تماس کوچیک هوایی بشه این کارو نمیکرد!

نکنه فکر کرده من خوشم اومده که آرایش کردم!

چقدر من احمقم!

آخه الانم وقت آرایش بود!

اگه فکرای نا مربوط با خودش بکنه چی؟!

نه بابا!

علی اونجوری نیست!

تو از کجا میدونی؟

چون نیست!

بعدشم، مگه من چکار کردم، آرایشم در برابر آرایش زنای دیگه هیچه!

با بی حالی از خواب بیدار شدم

دیشب وقتی نگاه پر خواهش علی رو به تختش دیدم، دلم نیومد جاشو بگیرم

دوباره اومدمو اتاق عسل خوابیدم

عین بچه ها که به اسباب بازی محبوبشون نگاه میکنن به تخت نگاه میکرد

آخه خودش گفت " امشب تو اینجا بخواب من میرم اون اتاق "

ولی منم دل نازکم دیگه

دلم نیومد اونجا بخوابم

میدونستم علی بجز جای خودش جای دیگه خوابش نمیبره

صبحم که میخواد بره بانک، اونجوری سر کار ممکن بود خمیازه بکشه و خسته باشه!

تا گفتم سرجای خودم عادت کردم، میرم همون جا میخوابم، چشماش یه برقی زد که!

حالا زبونن تعارف کرد که من بمونم اون میره، ولی قلبا معلوم بود که از خداشه!

وای وای!

باز کمر دردم شروع شد

الانم که علی بیدارم کرد برم پیش عسل

از اتاق بیرون رفتم

تو آشپزخونه صدا میومد، مگه علی هنوز نرفته؟!

به آشپزخونه رفتم و در کمال تعجب دیدم علی پشت میز نشسته و مشغول صبحانه خوردنه!

با دیدن من لبخندی زدو تعارفم کرد

- بیا بشین بخور!

- مرسی میل ندارم!

تو چرا هنوز نرفتی؟

دیرت نشه!

- نه، هر روز همین موقع میرم، تو چرا نرفتی بخوابی؟

گفتم مثل هر روز یه راست میری تو اتاق!

- دیدم صدا میاد اومدم ببینم چیه!

- مگه هر روز متوجه نمیشی؟!

- مگه تو هر روز صبحانه میخوری؟

- عمو یادگاری هستی برای خودت!

این همه وقت متوجه نشدی؟!

- خب من خوابم میادو یه سره میرم تو اتاق تا خواب از سرم نپره!

- آره خب، حق داری!

نمیای بخوری؟

- نه، خواب از سرم میپره!

باشه ای گفتو از جاش بلند شد

کتشو برداشتو پوشید

- بهار!

- بله؟

- ظهر ناهار درست نکن 

- زحمت نکش، دیشبم که غذای بیرون خوردیم، امروز بهترم، خودم یه چی درست میکنم!

- زحمتی نیست!

میخوام برات جیگر بگیرم!

برات خوبه!

حالا حتما باید اینو میگفتی که اول صبحی منو آب کنی!

برات خوبه!

انقدر بدم میاد از این مردای خاله زنک!

به همه کاری کار دارن!

سرمو پایین انداختمو با انگشتای دستم بازی کردم

اونم اومد جلومو تو صورتم خم شدو نگاهم کرد

بعد با لبخند معنی داری گفت:

- خجالت بهت میاد!

با نمک میشی!

اینو گفتو موهامو بهم ریختو رفت!

واه!

این چرا اینجوری کرد؟!

قاطی کرده!

از کی تا حالا با من صمیمی شده که خودم خبر ندارم!

معلومه دیگه!

وقتی از چیزایی که هیچ کس نباید بدونه، میدونه، بایدم صمیمی بشه!

***

روزها پشت هم سپری میشد

هنوز خبری از سهیل نشده!

یه بار دیگه مامان زنگ زد

کلی ابراز دلتنگی کرد

ولی حاضر نمیشه بیاد اینجا!

به خاطر برخورد علی، دل خوشی ازش نداره!

از طرفی هم از بابا میترسه!

اگه بابام بفهمه که با من تلفنی هم حرف میزنه، بساطی درست میکنه، وای به حال اینکه بیاد اینجا!

منم خیلی دلم براشون تنگ شده، ولی چه میشه کرد؟

فعلا باید منتظر بود

مادر علی برای آخر هفته دعوتمون کرده

یعنی سه روز دیگه!

به اصطلاح پا گشامون کرده!

علی میگه از اون روز یه کم مادرش باهاش سر سنگین شده، ولی به هر حال پسرشه!

نمیتونه که کنار بذارتش!

برای همین، برای رفع کدورت دعوتمون کرده!

خیلی استرس دارم

از وقتی علی بهم گفته، مدام دلشوره دارم

میترسم برمو بهم توهین کنن!

هرچند خیالم از بابت علی جمع ، ولی نمیدونم در برابر خانواده اش چطوری از من دفاع میکنه!

چه توقعاتی دارم من!

مردا به خاطر زنی که دوسش دارن همسر واقعی شونه، جلوی خانواده اشون واینمیستن!

اون وقت علی به خاطر منی که فقط زن  شناسنامه ایشم ..

هه!

خنده داره!

به هر حال، امروز کلی چیز نذر کردم که به خوبی و خوشی بریمو بیاییم!

دلم نمیخواد به خاطر من بینشون بهم بخوره!

حالا که یه کم حال روحیم بهتر شده، نباید خودمو ببازم

من تازه دارم به زندگی امید وار میشم

هرچند که بدون سهیل دنیا برام معنی نداره!

ولی همین که میدونم زنده ست و نفس میکشه، خوشحالم!

اونم لابد تا حالا به زندگی عادیش برگشته

اگه من صد سالم گوشه گیری کنمو دل از دنیا ببرم، فرقی به حالم نمیکنه!

فقط خودمو پیر میکنم

فقط خودم اذیت میشم!

باید خوش بین باشم!

روزى که ميترسيدم رسيد

امروز قراره بريم خونه مادر على

از صبح دلشوره دارم

هر کار ميکنم آرووم نميشم

ناهارم نتونستم چيزى بخورم 

الانم خيلى وقته دارم به لباسام نگاه ميکنم تا يه چى مناسب بپوشم

از بين لباسايى که آوردم اين لباس از همه براى مهمونى بهتره

يه پيراهن نقره اى رنگ که تا روى زانوئه، يه کت کوتاه هم روش ميخوره، البته کتش آستين کوتاهه

فقط بالاى بازومو ميگيره، لب آستيناشم به صورت گله، جلوى پيراهن يه کم کار دسته

همين خوبه ميپوشمش

کارام تموم شد به خودم تو آينه نگاه کردم

خوب شدم

موهاى مشکى و فرمو باز ريختم دورم

يه کم ريمل به مژه هام زدم، چشمام براقو قشنگ تر شده بود

يه برق لبم زدم خوبه

اگه مثل قبل بود کلى شور داشتمو يه آرايش کامل ميکردم تا به چشم شوهرم خوشگلتر به نظر بيام

ولى حالا ...  

على که شوهرم نيست

اين آرايشو لباسم براى اينه که جلوى خانواده اش خوب باشم نميخوام بازم مريمو بزنن تو سرم

خب، خوبه ديگه برم سراغ عسل تا حاضرش کنم، از اتاقم بيرون رفتم على يه پيراهن آبى با شلوار کتان سرمه اى پوشيده بود

تيپش خوب بود

در واقع زيبا بودسرمو تکون دادم تا از اين افکاربيام بيرون

به سمت على که روى راحتى نشسته بودو عسلو گذاشته بود روى پاش رفتم

با احساس حضورم سرشو بلند کردو نگاهم کرد

يه نگاه به سر تا پام انداختو با اخم گفت: 

- عروسى تشريف ميبري؟ 

يعنى چى؟ 

منظورش چيه؟ 

به اين تيپ ميگه تيپ عروسى؟ 

خنده داره

من ميگم ديوونه ست 

منم اخم کردمو گفتم: 

- به اين تيپ ساده ميگى تيپ عروسى؟ 

از جاش بلند شدو گفت: 

- اگه اين ساده ست پس غير ساده اش چى ميخواد باشه؟

- من اينجو ى ام، ميخواى بخواه، نميخواى نخواه

خودتون بريد

- اونا به خاطر تو مهمونى دادن

خودم برم؟

- من همينم، ميبينى که، حوصله ى اخمتونو ندا م

- برو لباستو عوض کن

- با همين راحتم

- من کار به راحتى تو ندارم

آبروى خودم مهمه

- مگه چمه؟

- چت نيست؟! 

پاهات که پيداس، جلوتم تا کجا آبادت بازه، موهاتو که پريشون کردى

آرايشتم که صد رحمت به عروس!

- آرايش؟ يه ريملو رژ که اين حرفارو نداره

نگو مريم براى مهمونى آرايش نميکرده که باو م نميشه

- اون کمو مليح آرايش ميکردنه اينکه چشاشو اينطورى سياه کنه! 

- من چشمام سياه هست، براى همين خيلى تو چشه!

بعدشم، به من ربطى نداره که اون چطورى بوده 

اون مريم بود، من بهارم!

اخماش بيشتر شد

دستمو گرفتو به سمت اتاق کشيدو گفت: 

- آرايشت به جهنم ولى اين لباسو عوض ميکنى

- با اون وضعى که من از خونه امون بيرون اومدم، فقط تونستم چندتا لباس بيارم

اينم از شانسم آورده بودم لباس ديگه اى که به درد مهمونى بخوره نياوردم

- اينم شد دليل؟ 

بريم يکى از لباساى مريمو بپوش

- ديگه چى؟ همينم مونده لباسامم مال مريم باشه

کم حرف پشت سرمه، اين حرفم اضافه بشه

- پس چکار کنيم؟ 

الانم که ديگه وقت خريد رفتنو نداريم

بيا ببينم از بين لباسات چى خوبه

- اين لباس مارک کنزل ترکيه اس، مهمونى تر از اون نياوردم لباساى ديگه ام همه ساده ان

بيشتر تو خونه اى هستن

- مهم نيست، هرچى ساده تر، بهتر! 

تو کمد لباسا سرک کشيدو از بينشون يه کت شلوار بيرون آوردو دستم داد 

- برو اينو بپوش

- چى؟

- اينو؟

من هميشه لباسام مارکدارو ايتاليايى بوده، اون يکى هم که ترک بود چون ساده بود اينجا آوردم

اون وقت اينو که فقط براى تو خونه آوردمو اونجا بپوشم

- خبر خاصى که نيست

يه مهمونى آشنايى يه ..

بپوش، زود باش ديرمون شد

- آخه ...  

- آخه نداريم بدو! 

از اتاق بيرون رفت

منم به کت شلوار قهوه اى رنگى که دستم داده بود نگاه کردم مدلش بد نبود ولى زيادى ساده بودمثلا امشب ميخواستم خوب بشم که ديگه کسى نگه "" مريم چى بود اين چيه ""

با اکراه پوشيدمشو به خودم نگاه کردم، از حرصم رژگونه امو برداشتمو به گونه ام زدم

رژمم پر رنگ تر کردم 

ميزنم تا چشمت دربياد

از همون جا صدا کردم

- عسلو بيار حاضرش کنم

صداشو از پشت در شنيدم که گفت: چه عجب!

در اتاق باز شدمنم براى اينکه بهم گير نده پشتمو به در کردمو گفتم: 

- بذارش رو زمين الان حاضرش ميکنم

- باشه، فقط زود تر

با بسته شدن در اتاق نفس راحتى کشيدمو پيش عسل رفتم

بغلش کردمو يه ماچ آبدار ازش گرفتمو لباساشو بهش پوشوندم

يه پيراهن زرد با کفشاى عروسکى سفيدموهاى بورو فريشم مثل خرگوشى بستم براش

خيلى بامزه شده 

دلم ميخواد گازش بگيرم

بغلش کردمو از اتاق بيرون رفتم

على با ديدنمون اول توجهش به عسل جلب شدبا لحن مهربونى گفت: 

- خوشمل بابا چه کرده! 

عروسکم امشب کسى نخورتت

بعد بالبخند سرشو بلند کرد، ولى به محض ديدن من اخماشو تو هم کشيد

بفرما!

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

خنده اش مال بچه اشه، اخمش مال من

- اين چه وضعيه؟ 

- کدوم؟ 

نکنه اينم بده! 

- لباسو نميگم

آرايشتو ميگم

- با اين لباس مثل ارواح شدم، بدم مياد

- برو پاکش کن

- چيو؟

- رژتو! 

- نميخوام به توچه اصلا!

- به من چه؟ 

مثلا من شوهرتم!

- به قول خودت مثلا!

- همين مونده بهم بگن بى غيرت

برو پاکش کن تا خودم پاکش نکردم

با خشم بهش نگاه کردم اونم مثل من زل زدبه چشمام 

چشمام وقتى عصبانى ميشدم کمى سرخ ميشدو سياهيش برق ميزد

بيشتر از هميشه

هميشه سهيل ميگفت

وقتى چشمات اينطورى خشن ميشن آدم نميتونه باهات مقابله کنه

ميگفت، اينجورى يه دختر شرقى و وحشى ميشى

دخترى که هر مردى در برابرش کوتاه مياد

کجاست که ببينه اين بار، مردى مقابلمه که کوتاه بيا نيست

با خشم بهم نزديک شدو محکم دستشو رو لبم کشيد

اونقدر محکم که هر لحظه ممکن بود لبم کنده بشه

با همون نگاه قبليم بهش خيره شدم

اونم همينطور

يکم که گذشت حرکت دستش آرومتر شد

بجايى که مثل چند لحظه پيش با چهار تا انگشتش محکم رو لبم بکشه، با شصتش آروم رو لب پايينم کشيد

يه کم اين کارو ادامه دادو بعد ..

با مکث دستشو عقب کشيد

چشماشو بستو نفسشو فوت کرد

دقيق بهش نگاه گردم تعجب جاى خشم رو گرفته بود

اين چشه چرا اين جورى ميکنه!

چشماشو باز کردو به سرعت به اتاقش رفتو درو محکم بست

واه اين چش شد؟ همينه که من ميگم ديوونه ست

منم به اتاق عسل رفتم

تو آينه به خودم نگاه کردم لبم متورم شده بودو رژ اطرافش پخش شده ..

يه کم رژ، کمرنگ تر از قبلى زدمو مانتومو پوشيدم، شالمم سر کردمو از اتاق بيرون رفتم

على روى راحتى نشسته بودو داشت با عسل کلاغ پر بازى ميکرد

کنارشون ايستادم 

با احساس سايه ام سرشو بلند کردو باز اخم کرد

عسلو روى صندلى نشوندو خودش بلند شد

از روى صندلى کناريش يه پارچه مانند سياه برداشتو به طرفم گرفت

نگاهى به دستش کردمو گفتم: 

- اين چيه؟

کلافه پوفى کشيدو گفت: 

- چادره! 

با اتعجب ابروهامو تو هم کشيدمو کمى بالا دادمو گفتم: 

- چى؟

چادر؟ 

- آره، قراربود چادر سر کنى ديگه

اينم همونه که اونروز خريدم

دادم خاله ام دوختش!

- من مانتو پوشيدم، چادر نميخوام

- اين مانتوئه تنگو کوتاه حجاب حساب نميشه 

- من با اين راحتم

مگه زوره؟

نميتونم چادر سر کنم

خودت يه روسرى هم سرت نيست، به من زورميگى! 

- من اگه قرار بود چارقد سرم بکشم خدا زنم ميکرد، نه مرد! 

چه مردشو محکمم ميگه 

دستمو ازبالا. تا پايين بدنش تکون دادمو گفتم: 

- مرد! 

نه نر! 

- منظور؟

- واضحه، زور گويى نشونه ى مردونگى نيست

منم زير بار حرف زور نميرم

- سر کن انقدر منو حرص نده! 

- نميخوام

من همينم، از روز اول اينجورى بودم نميتونم به خواست تو عوض بشم

روز اول که ديدى 

ميخواى بخواه، نميخواى نخواه! 

با دستش فکمو گرفتو فشار دادو گفت: 

- اگه فکر کردى اينجورى ولت ميکنمو طلاقت ميدم تا برى زن اون آشغال بشى کور خوندى

من تورو طلاق نميدم

تا وقتى که موهات رنگ دندونات بشه، تواين خونه ميمونى! 

شده زندانيت ميکنم تا دست اون آشغال بهت نرسه

بلند گفتم: 

- درباره ى سهيل درست حرف بزن! 

دستشو بالا بردو به طرفم آورد

با بهت نگاهش کردم

چکار ميخواست بکنه؟! 

دستشو تو نزديکيه صورتم نگه داشتو مشت کرد

دندوناشو رو تم فشار دادو گفت: 

- متنفرم از اين که رو زن دست بلند کنم کارى نکن که مجبور بشم  ... 

اخمم غليظ تر شد

بهش غريدم: 

- مردى به زور بازو نيست که زورتو به رخم ميکشى

- تمومش کن بهار

زود سرت کن بريم تا ديرتر از اين نشده

- ميگم نميتونم، مگه زوره! 

- آ ره زوره! 

روزى که قبول کردى بخاطر اون، تن به هر خواسته اى بدى بايد فکر اينجاشو ميکردى

خوبه فقط يه حجاب داشتنو ازت خواستم، اگه ...  

با پشت دستش کشيد روى صورتمو تو چشمام نگاه کردو ادامه داد: 

- کاراى ديگه اى ميخواستم ازت چکار ميکردى؟! 

- ق ... قرارمون از اولم همين بود

- چون اين قرارو من گذاشتم، اگه مثل مرداى ديگه فقط به زن بودنت فکر ميکردم چى؟

اگه ميگفتم بايد در ازاى رضايت، تن به هر کارى بدى چى؟

خودتم خوب ميدونى که قبول ميکردى ...  پس بجاى بحث با من، سرت کن بريم! 

با اين حرفش، سرمو پايين انداختمو چادرو از دستش گرفتم

شايد ترسيدم

آره، ترسيدم، از اينکه زنم

ترسيدم نگاه ديگه اى بهم پيدا کنه

نميخواستم به واسطه ى زن بودنم، تن به خواسته هاى مردونه بدم

سر کردن اين چادر بهتر بود از ...  

شايد حق با على باشه

شايد اون روزى که التماسش ميکردم براى رضايت، تن به هر کارى ميدادم

حالا که اون به عنوان يه مرد ...  به عنوان شوهر.. کارى بهم نداره، پس بهتره اين يه قلمو گوش کنم

تاى چادرو باز کردمو رو سرم انداختمش

از سرم سر خورد

خم شدمو دوباره اين کارو کردم، دستمو سفت به جلوى چادر گرفتم تا سر نخوره

خواستم کيفمو از روى صندلى بردارم

تا دستمو به سمت کيف بردم، دوباره چادر سر خورد

داشت کامل ميوفتاد که تا به کمرم رسيد گرفتمش

بى اختيار، بلند گفتم: 

- اه! 

على اومد جلومو سوالى نگاهم کرد

به چادر اشاره کردمو گفتم: 

- سر ميخوره! 

دستاشو به سمت چادر آوردو بلندش کردو روى سرم تنظيمش کرد، بعد دو طرفشو که خطى قرينه رو بدنم بود گرفتو گفت: 

- اينجارو با يه دستت بگير

کارى که گفت رو کردم

صداى خنده اش بلند شد

متعجب نگاهش کردم

به دستام اشاره کردو گفت: 

- گفتم با يه دست، نه دوتا دستت که اينطو ى چسبيدى بهش! 

- آخه سر ميخوره! 

- با يه دستت اين بينو بگير، با دست ديگه اتم کاراتو انجام بده! 

باز کارى که گفتو کردم، کيفمو برداشتمو به سمت در رفتم

خواستم کفشمو بپوشم که باز افتاد رو شونه ام

با ناله اسمشو صدا زدم

عسل بغلش بودو کنارم ايستاده بود، با خنده گفت: 

- اولش سخته، ياد ميگيرى! 

با حرص نگاهش کردم که لبخندش عميقتر شد

بدم مياد از آدمايى که ميگن "مرگ مال همسايه ست "

لبمو با حرص گاز گرفتمو از کنارش گذشتم

زودتر از اون کنار ماشين رفتمو منتظر شدم تا درشو باز کنه

بى هيچ حرفى سوار شدم

همه ى مسيرو ساکت بودم

اونم حرفى نزد

خب خوشم نمياد از زورگويى! 

بعد از نيم ساعت ماشينو متوقف کرد

با تعجب از شيشه ماشين بيرونو نگاه کردم

يعنى اينجا بود! 

به على نگاه کردم

اخمى روى صورتش بودو بيرونو نگاه ميکرد

سنگينى نگاهمو حس کرد، سرشو چرخوندو نگاهم کرد، نفس عميقى کشيدو دستشو گذاشت پشت صندليم

کامل به طرفم برگشتو گفت: 

- الان که بريم تو همه به چشم عروس و داماد نگاهمون ميکنن، پس بهتره اين اخماتو باز کنى

رفتارتم سعى کن معقولو خانمانه باشه

با کسى هم خيلى گرم نميگيرى

خوشم نمياد کسى تو زندگيمون سرک بکشه

امشب حواس همه به توئه، خوب حواستو جمع کن! 

افتاد؟

- از قبل افتاده بود! 

بدون اينکه فرصت اعتراضو بهش بدم درو باز کردمو بيرون رفتم

على هم دستى تو موهاش کشيدو پياده شد

در عقبو باز کردو عسلو از ر ى صندلى مخصوصش بلند کرد

جلوتر از من راه افتادو ر بر ى ماشين جلوى يه خونه ى ويلايي کوچيک با در قهوه اى ايستاد

نگاهى به من کرد تا جلو برم

وقتى کنارش ايستادم زنگ دروفشرد!

در باز شدو ما وارد خونه اى شديم که نميدونستم چى در انتظارمه

يه حياط کوچيک بود که يه باغچه کنار ديوارش بود

کل خونه شايد صدوپنجاه متر بود از حياطش معلوم بود خونه ى نقليى هستش

چندتا پله ميخوردو به يه راهرو ميرسيد

تو راهرو هم چندتا پله بود که به طبقه ى اول ختم ميشد و چندتا هم پله بود که به طبقه ى بالاتر مى رفت

جلوى در اصلى بوديم، ولى هنوز هيچ کس نيومده بود پيشوازمون

نکنه توقع استقبال گرمى دارى؟! 

يادش به خير، بار اولى که خونه ى پدر سهيل رفتم، بابا برام گوسفند قربونى کرد

ولى حالا چى؟

خودمو قربونى نکنن، گوسفند پيشکش! 

دروباز کرديم

يه خانمى با چهرهاى مهربونو لبخند به لب اومد جلومون

با ديدنم دستاشو براى به آغوش کشيدنم باز کرد

به على نگاه کردمسرشو خم کردو کنار گوشم گفت

- خاله کوچيکمه، همون که برات چادرتو دوخت! 

لبخندى زدمو خودمو به دستاى خاله اش سپردم

- خوش اومدين عزيزم چقدر دير کردين! 

- شرمنده خاله، من يه کم کارام طول کشيد

به على که اين حرفو زده بود نگاه کردم

از خاله فاصله گرفتمو بهش لبخند زدم

لبخندى زدو گفت: 

- من مينا هستم، خاله کوچيکه ى على! 

به جمع ما خوش اومدى

خب نسبت به اونچه که فکر ميکردم بهتر بود

به پشت خاله مينا نگاه کردم

اوه اوه

به اين ميگن مادر شوهر! 

با اخم اومد جلو

حتى براى حفظ ظاهرم يه لبخند نميزنه

با اخم هاى در هم اومد جلو و حق به جانب گفت: 

- چرا انقدر دير کردين حالا بايد بيايين؟

- سلام مامان

- سلام، خانم معتمد

- سلام پسرم

نگاهى به من کردو زيرلب جوابمو داد، بعد دستاشو براى بغل کردن عسل از هم باز کردو گفت: 

- بيا عسلکم، خوبى مامان فدات شه! 

عسلو بغل کردو صورتشو بوسيدو به سمت ديگه اى رفت

دست ظريفى دور شونه ام حلقه شد 

با تعجب سرمو که زير انداخته بودم بلند کردم

مينا با لبخند نگاهم کردو منو به سمتى راهنمايى کردو گفت: 

- به دل نگير

خواهرم يه کم دير جوشه

به زور لبخندى زدمو گفتم: 

- نه بابا، اين چه حرفيه؟! 

راستى بابت چادر ممنونم

دستتون درد نکنه

- خواهش ميکنم

به شادى سر کنى

چقدر خوبو مهربون بود

صورتش گندمى بود، چشماى قهوه اى درشت داشتو ابروهاى هشتى

بينى و لباشم اندازه بود

در کل زيبا بود و مهربونى تو جز جز صورتش پيدا بود

با هم به سالنى که مخصوص پذيرايى بود رفتيم

يه سالن مستطيلى شکل که جمع و جور و اندازه بود

اونقدر تمييز بود که هرکس بياد ميفهمه صاحب خونه آدم تمييز و با سليقه ايه! 

تعدادى مهمون اونجا بودن که هيچ کدوم رو نمىشناختم 

فقط چهره ى يه نفر آشنا بود

آره خودشه

مادر مريم! 

خدا به دادم برسه امشب

رو مبلى دو نفره نشستم

خاله مينا به بهانه کمک به آشپزخونه رفت

على هم با رفتن خاله اش اومد کنارم نشست

سرمو پايين انداخته بودمو با انگشتاى دستم بازى ميکردم

بجز همون سلامى که اول کردم حرف ديگه اى نزدم

البته کسى هم منو آدم حساب نکردو حرفى باهام نزد

فقط همه با شک نگاهم ميکردن

بدبختى جايى هم نشستيم که روبروى مادر مريم بود

نميتونستم سرمو بلند کنم

يه کم که گذشت سنگينيه نگاهى رو رو ى خودم حس کردم

درسته که همه از لحظه ى ورود زوومم شدن، ولى اين نگاه بدجورى کلافه ام کرده

فکر کنم مادر مريم باشه، آخه موجش ازسمتى که اون نشسته مياد

سرمو بلند کردم و با دو چشم درشت و خشن آبى روبرو شدم

مردى که هيچى ازش نميدونستم، فقط کينه ى نگاهشو درک ميردم

شايد سى ساله باشه

موهاى قهوه اىتيره اشو بالا زده بود و صورت قشنگى داشت

يه پيراهنو شلوار جين پوشيده بود

گره ى ابروهاش خيلى عميق بودو چشماش ...  

نفرتو نسبت به من نشون ميداد

مگه کى بود؟

چکارش کرده بودم که خودمم خبر نداشتم؟! 

يعنى کيه؟

منم مثل خودش با اخم بهش نگاه کردم

هيچ کدوممون از رو نرفتيم

نه من نگاهمو گرفتم نه اون

هرچى بيشتر نگاهش ميکردم، بيشتر عصبانى ميشدم

مگه چکارش کردم؟

انگار ارث باباشو ازم ميخواد

همينجور زول زده بودم بهشو تو خيالم داشتم تيکه تيکه اش ميکردم که يه دفعه يه سقلمه خورد به پهلوم

آى آرومى گفتمو به بغل دستيم نگاه کردم

اوه اوه اوه! 

اين ديگه چشه؟

چرا امشب همه اينجورى نگاهم ميکنن؟ 

على با اخم داشت بهم نگاه ميکردسوالى و با اخم نگاهش کردم که دستشو حلقه کرد دورمو کنار گوشم گفت: 

- بهت ياد ندادن نبايد زول بزنى تو چشم مرد نا محرم؟! 

پس بگو چشه! 

با اخم نگاهمو ازش گرفتمو گفتم: 

- به اون مرد نامحرمتون چى؟

به اون ياد ندادن، به خانوما زول نزنه؟! 

- يعنى هرکس به تو نگاه کنه تو هم بايد نگاهش کنى؟

- نه، ولى وقتى کسى که نميشناسمش اينطورى با نفرت داره نگاهم ميکنه، خونم به جوش مياد

مگه من چکارش کردم؟

لحنش آرومتر شدو نگاهشو پايين انداختو گفت: 

- اون داداش مريمه! 

- چى؟

پس بگو ...  

امشب من کشته نشم خيليه! 

دستشو از دورم برداشتو با لباى کج شده گفت: 

- کشته چرا؟

- اون از مامانت

اينم از دارو دسته ى مامان مريم

همه به چشم دشمن بهم نگاه ميکنن

- اينطور نيست

اونا خيلى آدماى خوبين

- منکه نگفتم بدن 

با من بدن! 

از جاش بلند شدو گفت: 

- پاشو بريم بهشون معرفيت کنم

- وقتى همو ميشناسيم، معرفى براى چيه!؟ 

- براى احترامه! 

پاشو

با اکراه از جام بلند شدمو به سمتشون رفتم

دلم نمى خواست ولى مجبور بودم

کنار على، جلوى اونها ايستادم

معلوم بود از ديدنم دل خوشى ندارن ولى به احترام على از جاشون بلند شدن

سلام آرومى کردمو آرومتر جواب شنيدم

مادر مريم، همراه با دوتا پسر که کنارش بودن به ما نگاه ميکردن

على خطاب به اونا گفت:

- معرفى ميکنم، بهار! 

همين، فقط بهار

حتى همينم با اکراه گفت

چرا توقع داشتم بگه همسرم؟

چرا بگه؟

چون همسرشم! 

مگه نيستم؟

دستشو به سمت مادر مريم گرفتو گفت: 

- مادرم و برادراى گلم مهدى و ميثم! 

به دو برادر نگاه کردم شبيه هم بودن

فقط يکى با چشماى آبى و کينه اى، پر از نفرت! 

و اون يکى با چشمايى عسلى رنگ، مهربون مثل ...  

آره مثل سهيل 

با همون چشما و همون نگاه

با صداى صحبت مادر مريم نگاهمو از اون چشماى عسلى رنگ گرفتمو به مادرش نگاه کردم که خطاب به من گفت: 

- فکر ميکردم دنبال رضايتى

صورتشو جمع کردو گفت: 

- بس نبود خودشو پر پر کردين؟! 

بايد بچه و شوهرو خونه و زندگيشم ميگرفتين؟

در جوابش على به حرف اومد:

- جنس بهار با اون مردک فرق داره

بهار بى تقصيره، براى همين از اون بى همه چيز جدا شد

با اين حرفش تيز نگاهش کردم که از چشماى تيز بيپ مهدى دور نموند

پوزخندى زدو گفت: 

- على جان، درکت ميکنم که بعد از مريم احتياج به زن داشتى، ولى فکر نميکى با اين تصميم اشتباه بزرگى کردى؟

نگاهى با تحقير به من کردو ادامه داد: 

- با زنى ازدواج کردى که تو سختى شوهرشو ترک کرد 

ميگن آدما تو سختى خودشونو نشون ميدن

پسره ى پر روى.. 

خونم به جوش اومد

هرچى از دهنش در اومد گفت! 

على هم که مثل بز کوهى نگاه کرد! 

پس چى؟

نکنه توقع داشتى ازت دفاع هم بکنه

اونم از کى؟

زن قاتل عشقش! 

ولى الان زنشم!

زنش!

نکنه دلت ميخواد به رسميت بشناسدت! 

نه! 

معلومه که نه! 

منم اونو شوهرم نميدونم

به جهنم که لال مونى گرفته

خودم الان مثل شير از خودم دفاع ميکنم

چادرمو که افتاده بود رو شونه امو محکم با يه دستم گرفتم و دست ديگه امو دور بازوى على حلقه کردمو با لبخندى مصنوعى رو به اون چشم آبى چشم سفيد گفتم: 

- شما نميخواد نگران على جان باشيد

هرچى باشه على ازدواج دومشه و آدما تو ازدواج دومشون موفق ترن

اينبار بهتر از سرى قبل تصميم گرفته

شما نگران خودت باش

معلوم بود همه شون دارن حرص ميخورن

بادى به غبغبم انداختمو يه لبخند واقعى اومد رو لبم

ولى على بادمو خالى کرد

- صدبار ديگه ام ازدواج کنم هيچ کس براى من مريم نميشه!

حالا حتما بايد اينو ميگفت! 

از رو نرفتمو با لبخند بهش گفتم: 

- قبول دارم عزيزم

از قديم گفتن که هيچ عشقى تو دنيا مثل عشق اول نميشه

ولى تو با مريم، مدت زيادى بودى

ما تازه ازدواج کرديم

هنوز زوده براى قضاوت و مقايسه! 

با اين حرفم هيچ کدوم هيچى نگفتن

فقط مادر مريم آهى کشيدو گفت: 

- من ميرم پيش عسل

دلم براش سوخت

از حرفايى که زدم پشيمون شدم

به چه قيمتى دل يه مادرو سوزوندم! 

تو مرام من دل سوزوندن نيست

بخاطر کى اين کارو کردم؟

على! 

ارزششو داره؟ 

نه، نداره! 

فقط ميخواستم پوزخند مسخره ى اين پسره محو بشه

پررو!

هنوزم داره با پوزخند نگاهم ميکنه

با نگاهش کلافه شدم

همون موقع فرشته ى نجاتم رسيد

خاله مينا اومدو بهم گفت: 

- بهار جان، چرا هنوز با چادر بيرونتى؟

بيا بريم چادرتو عوض کن! 

نفس راحتى کشيدمو دنبالش رفتم

به اتاقى رفتيم که حدس ميزنم مال مامان على باشه

يه چادر رنگى که جنسشو نميدونم چيه بهم داد

خيلى قشنگ بود

مخصوصا گلاى ريز صورتيش

سبک و راحتم بود

مثل اون مشکيه سر نميخورد

با هم به آشپزخونه رفتيم

خانمايى که اونجا جمع بودن با ديدنم ساکت شدن و لبخنداى مصنوعى تحويلم دادن

مينا همه رو بهم معرفى کرد و از خانواده ى على گفت

گفت على سه تا خاله داره و يه عمو

پدرشم که فوت شده

دايى هم که نداره

عمه هم يکى داشته که اونم فوت شده

از خودشم گفت

اين که نه ساله ازدواج کرده و يه پسر شش ساله داره

خيلى خوبو خون گرم بود

با حضورش کمتر احساس ناراحتى کردم

از حسين برادر على هم گفت

اينکه امشب بايد جايى ميرفته و نبوده

اينکه مدتيه عاشق دخترى شده و قرار بوده با هم ازدواج کنن ولى بخاطر فوت مريم ازدواجشون عقب افتاده

و بعد از سالگردش ازدواج ميکنن

سعى کردم تو انداختن سفره کمک کنم

هرچند که چادر دستو پامو ميگرفتو مدام مادر شوهر اخم بهم ميکرد

در کل شب بدى نبود، البته اگه نگاه هاى پر از نفرت مهدى رو فاکتور بگيريم

ساعت از دوازده گذشته بودو همه رفته بودن

فقط ما بوديمو خاله مينا

حسينم يه ربعى ميشه که رسيده

لحظه شمارى ميکنم بريم تا از نگاه برزخى مادر على خلاص بشم

خواستم برم عسلو آماده کنم که با صحبت على سر جام نشستم

- مامان، چرا خانووده ى مريمو دعوت کرده بودين؟

اينجورى ميخواهين منو شرمنده کنين!

- دشمنت شرمنده باشه پسرم

اين چه حرفيه؟

چند روز پيش گفته بود دلش براى عسل تنگ شده، منم گفتم بياد اينجا تا هم دور ور هم باشيم هم اون شما رو ببينه! 

- نبايد قبلش با من هماهنگ ميکردين؟

يا بهم ميگفتين که اينجان! 

نترسيدين در باره ى بهار به فاميل حرفى بزنن؟

- خب بزنن! 

آخرش که چى؟

بالاخره که همه ميفهمن کيه! 

مگه من کيم؟

چطور در موردم صحبت ميکنه!

بابا کجايى که ببينى چقدر خار شدم

اشک تو چشمام حلقه زد

از جام بلند شدمو به على گفتم: 

- تو که انقدر نگران اين چيزايى، انقدر به اين ازدواج پافشارى نمى کردى! 

بذار مردم هرچى ميخوان بگن

فقط گناهامو ميشورن! 

ديگه صبر نکردم ببينم چى ميگن

به اتاقى که عسلو توش خوابونده بودمو متعلق به حسين بود رفتم

لباس عسلومرتب کردمو پتوشو دورش پيچيدم که تو هواى شب که سردتره، سرما نخوره

چادر رنگى رو با چادر مشک اعصاب خورد کن عوض کردم، عسلو بغل کردمو از اتاق بيرون رفتم

همين جوريش نميتونستم اون چادرو جمع کنم

واى به الان که عسلم بغلم بود

روسريم عقب رفته بود

ميدونستم على خوشش نمياد، ولى محل ندادم

به على نزديک شدمو چشم تو چشماش دوختم

- پاشو بريم

سرشو به علامت تاييد تکون دادو بلند شد

مادرش با لحن غير دوستانه اى گفت: 

- از حالا ميگم نگى نميدونستم

ما از اين رسمايى که زن به مرد امرو نهى کنه نداريم

ديگه داشت شورشو در مياورد

امشب به اندازه کافى تحملش کردم

نگاهمو ازش گرفتمو خداحافظى آرومى گفتمو از خونه بيرون رفتم

حتى نميتونستم با مينا درستو حسابى خداحافظى کنم

جلوى ماشين ايستادم تا على بياد

اونم با اخم اومدو دروباز کردو منتظر شد سوار بشم

نشستمو اونم محکم دروبست

عسلو به خودم فشردم تا بيدار نشه

هردو ساکت بوديمو با خشم به روبرو نگاه ميکرديم

من از دست اونا ناراحت بودم، اون چشه که قيافه گرفته؟

به محض توقف ماشين تو پارکينگ، درو به شدت باز کردو در سمت منو باز کردو عسلو از بغلم بيرون کشيد

ديوونه! 

رم کرده! 

رفت طرف آسانسور و منتظر شد تا برم

درو محکم بستمو پيشش رفتم

با اخم منتظراومدن آسانسور بود

منم بدتر از اون

بجاى دلجويى از من داره ادا مياد

آسانسورايستادو مادوتا مثل وزراى جنگ داخلش رفتيمو به هم خيره شديم

نگاهمون از همون نگاهاى پيش از جنگ بود

با چشامون براى هم خط و نشون ميکشيديم

در آسانسور باز شدو من نگاهمو ازش گرفتمو بيرون رفتم

جلوى در واحد کفشامو در آوردم تا درو باز کنه

چادر کندمو مچاله اش کردم

در باز شدو به داخل خونه پرواز کردم

چادرو رو راحتى پرت کردمو کيفمم کنارش

ايستادو نگاهم کرد

عسلو رو دستاش خوابونده بودو نگاهم ميکرد

چشمامو تو چشماش دوختمو شروع به باز کردن دکمه هاى مانتو کردم

مانتومو در آوردمو. پرتش کردم رو زمين

شالمم کشيدم بيرون از سرمو پرتش کردم 

نفس پر خشمى کشيدو به سمت اتاقش رفت

عسلو تو اتاق خوابوندو اومد بيرون 

جلوم وايستادو با حرص شروع کرد به باز کردن دکمه هاى پيراهنش 

منم کم نياوردمو دکمه هاى کتمو باز کردم

کتمو رو زمين پرت کردمو بهش چشم دوختم

زيرکتم يه تاپ مشکى پوشيده بودم

هر دو پر از حرص بوديم

هر دومون داغ بوديم

پر از حرصو نفرت!

دکمه هاى پيراهنشو باز کرده بودو عضلاتشو سخاوت مندانه تو ديد گذاشته بود

فکشو فشردو گفت: 

- اون مزخرفات چى بود جلوى مادر و برادراى مريم گفتى؟

من از تو خوشم بياد؟

من؟

چنان داد زد که چشمام کامل باز شد

با چشماى گرد شده نگاهش کردم

دستشو به علامت تهديد جلوم گرفتو ادامه داد: 

- تو خواب ببينى جاى مريمو بگيرى 

دو روز باهات خوب تا کردم خيال برداشتت؟

بار آخرت باشه خودته جاى مريم گذاشتى

صد سال ديگه ام بگذره نگاهم بهت عوض نميشه

تو زندگيه من هيچ جايگاهى ندارى

هيچى! 

اين چى ميگه؟

من بخواب با اون باشم؟

من؟

هيچى نگم فکر ميکنه خبريه! 

تيز نگاهش کردمو رفتم جلوش

سينه به سينه اش ايستادمو تو چشماش خيره شدم

دندونامو رو هم فشار دادمو از بينشون گفتم:

- بفهم چى ميگى

من بخوام با تو باشم؟

من؟

اونم با کى! 

تو؟

من فقط عاشق سهيلم

تا آخر عمرم

حتى اگه بياى التماسمم کنى نگاهت نميکنم

شايد اسممو تصاحب کرده باشى ولى جسمو روحم هميشه مال سهيله! 

با تموم شدن حرفم يه طرف صورتم سوخت

سرم به سمت مخالف چرخيدو صداى فرياد خفه شوى على تو خونه پيچيد

دستمو به صورتم گرفتمو با بهت نگاهش کردم

تو صورتم سيلى زد! 

تو صورت من؟

به چه جرمى؟

جرم عاشقى! 

خودشم براى عشقش داره گلوشو پاره ميکنه! 

براى اون جرم نيست، براى من جرمه! 

از کى تا حالا عاشقى جرم شده

اون که ميدونست عاشق سهيلم پس اينکارا چه معنى ميده

با چشماى اشکى نگاهش کردم

اشک تو چشمم حلقه زد ولى اجازه خروج بهش ندادم

غرورم برام ارزش داشت

نگاهى بهش کردم که از صدتا سيلى بدتر بود

دستاشو مشت کردو با چشماى قرمز گفت: 

- هيچ وقت، هيچ وقت دست رو غيرتم نذار

هرچى هم که بوده باشى الان زن منى

ناموسمى

ميتونى اينو بفهمى؟

- مردونگى به سيلى زدن تو صورت زن نيست

به مرديه! 

کسى که زورشو با سيلى نشون ميده مرد نيست، يه ترسوئه که پشت اسم مرد قايم شده

برات متأسفم! 

خيلى حقيرى! 

نگاهمو ازش گرفتمو به اتاق رفتم

هنوز درو کامل نبسته بودم که در با شتاب باز شدو على اومد تو اتاق

رومو ازش گرفتمو خواستم با بى محلى از کنارش ردبشم که اومد جلومو بازوهامو گرفتوفشار داد

معلوم نيست باز چشه

منتظر نگاهش کردم تا حرفشو بزنه ولى بيشتر بازوهامو فشار داد

نگاهمو ازش گرفتم

نگاهم به يقه ى بازش افتاد

وضعيتمون درست نبود

من با اون تاپ و اون با ... 

دوباره نگاهمو به چشماى خشنش دوختمو منتظر شدم

تو کل صورتم نگاه کردو گفت: 

- اگه انقدر عاشقش بودى خودتو در اختيار يکى ديگه نميذاشتى

دهنمو باز کردم تا جوابشو بدم ولى چشماشو رو هم فشردو گفت: 

- وسط حرفم نپر!

چله نشين عشقت ميشدى بهتر از اين بود که ...  

و اينبار نگاهى به شونه هام انداخت

- هرچى بودى تموم شده

الان زن منى

ميتونم هرکارى که دلم بخواد باهات بکنم

به هر نحوى ...  

از روزى که اسمت رفت تو شناسنامه ام، مال من شدى

تماموکمال

خوشم نمياد زنم چشمش دنبال مرد ديگه اى باشه! 

- تواگه دوست نداشتى، دست نميذاشتى رو ناموس مردم

- حالا يادت افتاده؟

دست گذاشتم چون ميخواستم حرص اش بدم

ميخوام کارى کنم که خودش با دستاى خودش قبرشو بکنه

به تو هم اجازه نميدم طرفش برى

نه جسمت نه روحت، حق نداره براى اون بپره

اون بايدشاهد باشه که عشق جلوى چشم از دست دادن چه دردى داره

اهل زدن زن نيستم، ولى اگه مجبور شم بازم ميزنم

اون سيلى حقت بود

حق ندارى جلوى شوهر شرعى و قانونيت وايستى و بگى عاشق يکى ديگه ام

من از اين بى غيرتى هارو نميتونم تحمل کنم

به خانواده ام، به خصوص خانواده ى مريم خيلى احترام ميذارى 

ديگه بى حرمتى امشبتو تکرار نميکنى

اون بار جلوى مادرم ازت دفاع کردم چون حق با تو بود ولى امشب ...  

هرچى باشه مادرمه، حق نداشتى اونجورى بياى بيرون از خونه

- بشينم تا هرچى دلشون ميخواد بهم بگن؟

آره خب، تو که چيزيت نميشه، اين وسط همه ى توهين ها به منه

اون پسره ى ايکبيرى به چه حقى در موردم اونجورى حرف ميزنه وتوهم هيچى بهش نميگى! 

- اگه ساکت ميموندى خودم جوابشو ميدادم

- منتظر شدم يه چيزى بگى ولى بيشتر از اون نميتونستم قيافه ى مثل بز تو نگاه کنم

من هيچى که نباشم، چند وقته شبو روز دارم براى دخترت زحمت ميکشم، منتى نيست، خودمم دوستش دارم، ولى انتظار داشتم حرمتمو نگه ميداشتى

نميدونستم تو مرام شما جواب خوبى رو با سيلى و توهين ميدن! 

- من ... 

- کافيه هرچى بايد ميگفتى، گفتى 

برو بيرون ميخوام لباسمو عوض کنم

و اين يعنى جلوت معذبمو شرايطم درست نيست

نگاهى کلى بهم انداختو پوزخندى زدو گفت: 

- خب عوض کن

آدم که از شوهرش خجالت نميکشه!

با اين حرفش تنم لرزيد

قلبم ديوانه وار شروع به کوبيدن کرد

ترس تو وجودم رخنه کرد

نکنه ...  

نکنه بخواد ...  

نه، اون قول داده

از اين قرارا بينمون نبود

ولى اونم مرده

از قديم گفتن مردونياز.. 

اگه کارى که دلم نميخواد بکنه ...  

اگه غرورمو خورد کنه ...  

من در برابرش چکار ميتونم انجام بدم

جثه ى من کجا و هيکل درشت اون کجا! 

با يه اشاره اش فوت ميشم

نگاه ترسونمو بهش دوختم

شايدم نگاه ملتمسمو

هيچى برام مهمتر از اين نيست که بم دست درازى نکنه

التماسش نميکنم

ولى پاش بيوفته جونمو ميگيرم تا دستش بهم نخوره

تا اين فکرو کردم دستاش رو

شونه ام حرکت کرد

مثل راه رفتن مورچه

مور مورم شد

شونه امو عقب کشيدمو بهش چشم غره رفتم

لبخند بد جنسى رو لبش اومدوکارشو تکرار کرد

حرصم گرفتدستاشو پس زدمو غريدم

- اين مسخره بازى رو تموم کن

نذار بيشتر از اين مردونگيت زير سوال بره

- شايدم مردونگيم بهت ثابت بشه

- مردونگى رو با نرونگى اشتباه نگير

اگه اينجورىبود الان مرد توجنگل زياد بود

مشتشو فشردو چشماشو ريز کردو گفت:

- من هيچ نظرى به تو ندارم

ولى اگه بخواى منو

پيچ نى و بر اون پسره کارى ميکنم که هميشه پا بند اين خونه بشى

بااين حرفش دلم ريخت

منظورش چيه! 

نکنه سر لجبازى ...  

کنارش زدمو گفتم: 

- روزى که به تو بله گفتم براى هميشه قيد سهيلوزدم

خيالت راحت باشه

نفس صدا دارى کشيدو از اتابيرون رفت

على از اتوق بيرون رفت

جاى سيليش درد ميکرد

جلوى آينه رفتمو به چهار انگشت قرمز شده وىصورتم نگاه کردم

لباسمو با يه تاپ و شلوارک آبى عوض کردم

هميشه عادت داشتم لباساد باز بپوشم ولى از وقتى که اومدم اينجا  ... 

ولى امشب فرق ميکنه

امشب داغم

از حس نفرت پرم

نفرت از آدمايى که حتى يک لحظه آرامشو نميتونن تو زندگيم ببينن

على که اهل ديد زدن نيست

اگه ميخواست بلايى سرم بياره تا حالا آورده بود

امشبم اينجورى کرد که منو بترسونه

يه ورقو خودکار برداشتمو شروع به نوشتن کردم 

هميشه وقتى دلم ميگرفت شعر ميگفتم

امشبم از اون شبا بود

بى تو دل ميگيردو غمگينو نالان ميشود

از جدايى شکوه کرده، غم نمايان ميشود

از فراغت غم شده در دل هميشه پايدار

گر نيايى قلب منحيرانو سوزان ميشود

خسته و بى تاب از اين اهل زمانه گشتهام

اى خدا پس کى شب هجران به پايان ميشود

دورى از يار عزيزم ماتمى بر دل زده

کى شب ظلمو جدايى ها به پايان ميشود

از همه رانده شدم، دنيا بيابان گشته است

اين بيابان خراب، پس کى گلستان ميشود

شعر از: شيوا

صبح با صداى تق تق در از خواب بيدار شدم

حتما " على ميخواد بره

از جام بلند شدمو از اتاق بيرون رفتم

ديشب زديکاى صبح خوابم برده بود براى همين خيلى خوابم ميومد

سرم پايين بودو خواستم در اتاق على رو باز کنم که همون موقع از اتاق اومد بيرون

نزديك بود بخورم بهش، كه تا يه قدم عقب رفتم هوشيار شدمو خودمو سفت نگه داشتم

تو چشماى على نگاه کردم تا از جلو ى در کنار بره، ولى نگاهش به اون سمت صورتم که سيلى خورده بود خيره بود

سرمو انداختم پايين تا نبينه

ولى بادستش چونه امو گرفتو عميق نگاهم کرد

سرمو تکون دادمو از دستش بيرون کشيدم

دستشو انداختو زير لب گفت: 

- يخ بذارروش جاش نمونه

ديشب قرمز بود ولى الان لابد کبود شده که اينطورى ميگه

بهش نگاه کردمو پوزخندى زدمو گفتم:

- ديگه کارش از يخ گذشته

نگران نباش، کسى منو نميبينه که بخواى کارتو پنهون کنى

با ناراحتى اسممو صدا زد

- بهار! 

ولى بهش محل نذاشتمو درو تو صورتش بستم

روى تخت رفتمو پتو رو روى صورتمم کشيدم

بوى عطرى که هر روز حالمو خوش ميکرد، امروز با قرار گرفتن سرم رو بالش حالمو بد کرد

يه حس بد همراه با حالت تهوع

حس نفرت

على با سيلى که زد

بايد بهاى سنگينى بده

ديشب براى خودش نفرت خريد

نفرت

بهتره بخوابم تا بعد بتونم حساب شده کار کنم

بايد فکرمو خالى از هر چيزى کنم

حيف که دلم نميخواد بجز سهيل ...  

وگرنه کارى ميکردم که التماشم کنه و به دستو پام بيوفته

خوردش ميکرد

ولى نميخوام

زيبايى هاى من فقط مال سهيله

بايد يه فکر ديگه کنم

يه فکر اساسى

يه هفته اى ميگذره و من با على قهرم

فقط اگه مجبور بشم باهاش حرف ميزنم

غذا هم فقط براى خودمو عسل درست ميکنم

اونم يا از بيرون ميخره يا خودش درست ميکنه يا اگه غذا زياد اومده باشه برميداره ميخوره

قشنگ معلومه از اين وضع راضى نيست

ولى حقشه

شدم نوکر بى جيره مواجب آقا، پررو گرى هم ميکنه

امروز عصر حاضر شدو شيکو آراسته از خونه بيرون رفت

نگفت کجا ميره منم نپرسيدم

بهتر که رفت، حالا يه نفس راحت ميکشم

رفتمو مثل قديما که وقتى حوصله ام سر ميرفتو کارى نبود که انجام بدم، خودمو درست ميکردمو

کمى حالم جا ميومد

مشغول حاضر شدن شدم

يه تاپ پشت گردنيه قرمز با يه دامن کوتاه مشکى پوشيدمو موهامو باز دورم ريختم

يه عالمه ريمل زدم که چشماى سياهم خوشگلترو وحشى شد

يه کم رژگونه زدمو يه رژلب سرخ آتيشى

به خودم نگاه کردم

عالى شد

رفتم تو پذيرايى ومشغول بازى با عسل شدم

اونم انگار از قيافه ام خوشش اومده بود، چون هى ميرفتو ميومدو ميگفت: 

- بوس؟

و با جواب مثبت من لوپمو بوس ميکرد

خودمم خوشم ميومد

کيه که از زيبايى خوشش نياد!

يه ساعتى گذشته بود که صداى زنگ واحدمون اومد

حتما عليه

لابد ماشينو گذاشته تو پارکينگو حوصله اش نيومده درو با کليد باز کنه

با اين فکر بلند شدم که در واحدو باز کنم

يه نگاه به خودم کردم

با خودم فکر کردم

برم لباسمو عوض کنم؟

و جواب دادم

نه بابا حوصله دارى

اونکه کارى بهت نداره

تازه به قول خودش فقط مريم به چشمش مياد

من که هميشه تو مهمونى ها با آرايشو بى حجاب بودم

حالا لباسم به اين بازى نبوده ولى خب ...  

بى خيال اونکه محرمه! 

با اين خيال خام درو باز کردم

ولى با ديدن کسى که پشت در بود، مو به تنم سيخ شد

اين اينجا چکار ميکنه؟

چه لبخند ژکوندى هم ميزنه! 

بهار خاک به سرت

خاک! 

با اين وضع! 

حالا چکارکنم؟

درو ببندم؟

زشته که! 

پس چکار کنم؟

اگه على بيادو مارو تو اين وضع ببينه.  ... 

قيامت بپا ميکنه!

ماتو مبهوت داشتم نگاهش ميکردم که لبخن, دندون نمايى زدو گفت: 

- تعارفم نميکنى بيام تو؟

چه خودمونى شده! 

اخمى کردمو گفتم: 

- على خونه نيست، تشريف ببريد، با خودش هماهنگ کنيد وقتىى اومد خونه بياييد! 

خنده ى مسخره اى کردو گفت: 

- کار على ندارم، اومدم عسلو ببينم! 

نگاهش بين يقه و شونه هام در حرکت بود

هيچ ابايى از ديد زدنم نداشت

نگاهش بدجورى همه ى وجودمو ميکاويد

هيچ خوشم نيومد

خواستم درو ببندم که پاشو گذاشت لاى درو با دستش درو هول داد 

زورم بهش نميرسيد 

در کامل باز شد

لبخند پيروزى روى لبش نشستو گفت: 

- نمى خواى به مهمونتون تعارف کنى؟

- ميمونى که از ديوار بالا مياد احتياج به تعارف نداره

با چوب بايد سراغش رفت! 

قهقه اى زدو گفت: 

- کى من از ديوار بالا اومدم که خودم خبر ندارم؟! 

- چجورى اومدى تو آپارتمان؟

زنگ خونه که زه نشد! 

- جلوى در بودم که يکى از همسايه ها داشت ميرفت بيرون، منو شناختو درو باز گذاشت

نگاهى کلى بهم انداختو گفت: 

- حالا اجازه ميفرمايين؟

درو گرفتمو گفتم: 

- درست نيست وقتى على خونه نيست بياى داخل! 

نيش خندى زدو با تحقير نگاهى به. اهامو بعدش صورتم انداختو گفت: 

- چرا؟

نکنه محرم نا محرمى حاليته! 

يا شايدم به قول اون مثل معروف نميخواى با نا محرم زير يه سقف باشى تا شيطان نفر سوم نباشه! 

ميترسى با يه مرد تو خونه تنها باشى؟

شايدم چشم على رو دور ديدى، مکان درست کردى! 

تو چشمام زل زدو گفت: 

- مزاحمتون شدم؟

- هه! 

مرد! 

بعضى ها از مردى فقط ياد گرفتن اسمشو يدک بکشن

وگرنه از همه نا مردترن! 

هولم دادو بى توجه به من اومد تو

خونه 

کى تا حالا با اين وضع وايسادم که فرص داخل اومدنو بهش ندم ... 

اون وقت اون سرشو زير انداختو اومد تو! 

مثل اينکه حريفش نميشم

فعلا "" برم لباسمو عوض کنم تا بيشتر از اين همه جامو ديد نزده

به اتاق عسل رفتمو سريع يه شلوار با اولين مانتو روسريى که دستم اومدو پوشيدم

از اتاق اومدم بيرون

چه خوشه براى خودش

نشسته رو کاناپه و عسلم گذاشته رو پاهاش

با ديدنم با لحن مسخره اى گفت: 

بابا حاج خانووم!

چى شد؟

تا دو دقيقه پيش که نيکل کيدمنم تو جيبت ميذاشتى، حالا مريم مقدس شدى! 

با خونسردى نگاهش کردمو گفتم: 

- خدا در توبه رو براى همين باز گذاشته

يه ابروشو انداخت بالا و با لبخند بد جنسى تو چشمام نگاه کردو گفت: 

- اون وقت ببخشيد حاج خانوم، اين رژ قرررررمزتون چي ميشه؟

نکنه فقط موهاتو بايد بپوشونى! 

- جواب ابله هان خاموشى ست! 

با خششم نگاهم کردو منم همونطورى بهش چشم دوختم

مردک پررو سرشو زير انداخته اومده، شيرين زبونى هم ميکنه! 

پاهامو رهم انداختمو مثل همه ى وقتايى که عصبانى ميشم، تکونشون دادم

اونم نگاهشو گرفتو مشغول صحبت با عسل شد

يه کم که گذشت سرشو بلند کردو زل زد به لبام ... .

يه جورى نگاه ميکرد که ترسيددم جلوش بشينم

چنان با اون چشماى آبى زل زده بود بهم که ترسيدم بلايى سرم بياره

از اون خواهر چنين برادرى بعيده! 

بلند شدمو به اتق رفتم. با دستمال افتادم به جون لبم

رژمو پاک کردم

بعدم رژگونه امو پاک کردمو در آخر مژه هامو بين دوتا انگشت شصتو اشاره ام گرفتمو کمى از حجم ريملو ازش پاک کردم

از اتاق بيرون رفتم

با ديدنم پوزخندى زدو گفت: 

- براى کى فيلم بازى ميکنى؟!

آمار همه ى کاراتو دارم

پايه ثابت همه ى پارتى هاى شمال شهر بودين تو و اون شوهر ب ى ن ا مو ست

حالا براى ما رو ميگيرى؟

يه شبه, اهد شدى! 

على خبر داره چه کثافتى بودى؟! ميدونه با کى رفته زير يه طقف؟

ميدونه خواهر زاده امو دست چه ل ج ن ى سپرده! 

به چه حقى به خودش اجازه ميداد بتم تو ها ين کنه! 

از جام بلند شدمو جلوش ايستادمتو چشماش نگاه کردم

با تعجب نگاهم ميکرد

سرمو خم کردم، صورتمو گرفتم درست مقابل صورتش

با صداى آروومو پر عشوه اى گفتم: 

- تو جوش چيو ميزننى؟

ناراحتى على دوتا دوتا ميگيره و سر تو بى کلاه مونده! 

يه کم ت. چشماش خيره شدمو بعد به لباش نگاه کردم

دوباره به چشماش نگاه کردم چشماى ابى رنگش خمار شده بوديه کم ديگه سرمو خم کردم که باعث شد. چشماشو ببنده

مردک بى ...  بى ... .

هرچى آب دهن تو گلوم بود تو دهنم جمع کردمو تو صورتش پرتاب کردم

با بهت چشماشو باز کرد

تو شوک رفته بوداز جاش بلند شدو با صداى بلندى گفت: 

- تو چه غلطى کردى؟

بلندتر از خودش داد زدم: 

- از خونه ى من گمشو بيرون تا همه چيزو به على نگفتم، 

از جاش دستشو به صورتش کشيدو لباشو رو هم فشار دادو گفت: 

- جواب اين کارتو بد پس ميدى 

خيلى بد

از خونه بيرون رفتو درو محکم بست

مردک چشم چرون!

رفتم تو اتاقو لباسامو با يه بلوز شلوار ساده عوض کردم

ديگه حسو حالى نداشتم

پسره به کل حسمو پروند

هرچى نسبت به برادرش ميثم حسم خوبه، نسبت به اين بده

از اتاق اومدم بيرون

همون موقع هم على رسيد

با طلبکارى رفتم جلوشوگفتم: 

- هيچ معلوم هست کجا رفته بودى؟! 

با ابرو هاى بالارفته نگاهم کردو گفت: 

- فکر نميکنم به شما ربطى داشته باشه! 

بعد نيش خندى زدو گفت: 

- نگرانم شده بودى؟

- توهم نزن! 

برادر زن جونت اومده بود اينجا

کارت داشت

- کى؟

مهدى؟

- آره! 

- چکارداشت؟

حس شيطونيم گل کرد

بد نيست يه درسى به اون پسره ى پرو بدم که ديگه پاشو درازتر از گليمش نکنه

شونه امو بالاانداختموگفتم:

- به من که درست نگفت، يه حرفايى زد که د ست ازشون سر در نياوردم

ميگفت بايد به خودت بگه

ميخواى زنگ بزن بهشو بگو اون حرفايى که به بهار زدى چى بوده و کاملشو به خودت بگه! 

- خب چى گفته؟

بگو شايد بفهمم منظورشو!

- من زبون اين جماعتو نميفهمم زنگ بزن خودش بگه

راستى بگ يه قدرى شو من بهتگفتم ولى تو ميخواى کاملشو از خودش بشنوى!

- چرا؟

- خب دلم نميخوادبگه زنش خنگه و نفهميده من چى گفتم! 

سرشو تک ن دادو گفت: 

- آهان! 

باشه! 

- رو پخش کن بزن! 

- ديگه چى؟! 

- آخه انقدر تند گفت که نفهميدم

دلم ميخواد بدونم چى گفتو انقدر سريع رفت! 

دوباره سرشو تکون دادو گفت باشه! 

آخ جون! 

امروز بخت باهام ياره 

هرچى ميگم ميگه باشه! 

به دستش چشم دوختم که تلفنو برداشتو شماره گرفت!

زد رو پخش کن

صداى بوق! بووق! بوووق! 

- بله؟

- مهدى، سلام! 

- به داش على خودمون 

سلام، چطورى؟

خوبى؟

عسل خوبه؟

- عسل! 

مگه نديديش؟

بهار گفت اومده بودى اينجا! 

اى مار موذ! 

نميخواست لو بده

فکر کرده من چيزى نميگم اولين شوک! 

- آ.. آره 

ديدمش، همينجورى پرسيدم عادت شده ديگه!

- چه خبر خوبى؟

- اى بد نيستم شما چه خبر؟

- خبرا که پيش شماست! 

کارى داشتى اومده بودى؟

- کار؟

نه، کار خاصى نداشتم! 

- ولى بهار ميگه اومدى يه حرفايى زدى! 

- آ .. آره يه حالو احوالى کردم، بهت گفت چى گفتم؟!

- آره، برام تع يف کرد ولى زنگ زدم تا خودت بهم بگى!

- چى؟

- چه خبرته؟

چرا داد ميزنى؟

گوشمو کر کردى! 

- بهار.. يعنى بهار خانم چى گفت؟

- گفت يه حرفايى بهش زدى که.. 

على نگاهى به من کردو نفسشو فوت کردو ادامه داد

- ترجيح ميدم از خودت بشنوم

- به جون تو چيز خاصى نبود

فقط دلم تنگ شده بود اومدم يه سرى بزنم

تو هم که نبودى، برگشتم!

- مطمئنى چيزى نبوده که به من بگى؟! 

- نه بابا چيزىزنبوده!

زيادم رو حرفاى اون حساب نکن

ممکنه يه حرفى بزنه که ميونه ى مارو بخواد بهم بزنه

ميدونى که جنس زن حسوده

شايد خوشش نياد من زياد باهات گرم بگيرمو يه چيزايى بگه که واقعيت نداشته باشه! 

- نه بهار حرفى نزده

فقط گفت ميخواستى يه چيزى به من بگى

ميخواست خودش بگه ولى گفت ترجيح ميده خودت بگى! 

- نه چيز خاصى نبود

يه سوال داشتم که حل شد

به اينجا که رسيد على پخش کنو قطع کرد

منم به آشپزخونه رفتم تا شام درست کنم

پسره ى مارمولک

ميخواد منو خراب کنه

عالى بودحالم جا اومد

هم يه شوک اساسى بهش دادم

هم اينکه هميشه اين عذاب وجدانو داره که آيا على ميدونه اون امروز ميخواست چکارکنه! 

حقشه

بدتر از اين بايد به سرش ميومد!

ده روزى گذشته

با على آتش بس کرديم

در واقع از ا نروزى که سر مهدى باهاش حرف زدم با هم حرف ميزنيم

امروز جمعه ست

از صبح على عسلو برده خونه ى مادرش

خبر خاصى نبوده فقط مادر بز گ دلش براى نوهاش تنگ شده

ساعت نزديک يکه 

علد گفت عسلو تا شب ميذاره اونجا و خودش. مياد خونه، ولى هنوز نيومده

منم که انقدر امروز استرس دارم که خدا ميدونه! 

حس ميکنم قراره يه اتفاقى بيوفته

ده دقيقه گذشته و من همينجورى نشستم

بايد قدر عسلو بيشتر بدونم

وقتى خونه نباظه دلم ميگيره

زنگ اف اف زه صدا در ا چپ د

کى ميتونه باشه؟!

با ديدن تصوير روبروم دلم زيرو رو شد

اون ...  اينجا ... 

نفهميدم چجورى مانتو پوشيدمو يه شال انداختم رو سرمو از خونه بيرون رفتم

تو حياط رسيدم

قلبم تند ميزنه

خدايا يعنى خودشه! 

دوباره تونستم ببينمش! 

قدمام کند شدنو ياراى حرکت ندارن

نفسم داره بند مياد

بذار بند بياد

نفس واقعيم اونجاست

پشت در! 

چطور تونستم نپينمشو زنده بمونم؟

اشکام دونه دونه رو صورتم ميشينن

صورتم خيس شده

تا پشت در رفتم ولى اونجا  ... 

انگار پاهام قلم شده

زانوهام ياريم نميکنن

قلبم ديوانه وار تو سينه ام ميکوبه

دو طرف گيجگاهم درد گرفته

احساس ميکنم فشارم به چهار رسيده

هيچى و هيچ جارو نميبينم

فقط دطتايى رو ميبينم که درو گرفتنو کسى که پشتش به منه

خوبه در حالت نرده نرده اى يه

ميتونم از اينجا کلافگيشو ببينم

ميخوام زود تر برمو اين فاصله رو از بين ببرم ولى چطورى!

درو باز کردمو اسمشو صدا زدم: 

- سهيل! 

به طرفم چرخيد

با اشتياق نگاهم کرد

شوق نگاهش رفتو جاشو به دلگيرى داد

دستاشو مشت کردو فشرد

اونقدر محکم که صداى استخونوى بند انگشتاشو هم شنيدم

- فيق نيمه راه شدى

گفتم عيب نداره، من خطا کردم چرا اون پاسوزم بشه ...  

ولى از وقتى که فهميدم زن کى شدى ...  

شبو روزمو از دست دادم تا آدرستو پيدا کنم

هيچ کس آدرستو بهم نميداد

نه خانواده ى خودم

نه خانواده ى تو!

آخرسر انقدر التماس بهادر کردم تا آدرس اينجا رو گفت

فقط اومدم يه سوال بپرسم چرا بهار؟

چرا زن اين آدم شدى؟

چى دارم که بگم!

چى بگم؟

- سهيل! 

- ميدونى چقدر دلم براى اين سهيل گفتنات تنگ شده

ميدونى چقدر حسرت ميخورم که ديگه مال من نيستى! 

چرا بهار؟

چرا؟

چيه اون آدم از خود راضى دلتو برد؟

تو که ميگفتى خيلى عاشقمى! 

اين بود عشقت؟

حداقل ميرفتى زن يکى ميشدى که دلم نسوزه! 

چقدر

تو شبايى که براش پر خاطره کردى التماسش کردى که بره رضايت بده؟

هان؟

- سهيل! 

- صدام نکناز اين خراب ترم نکن! 

کارى نکن يه بلايى سر خودمو تو بيارم! 

کارىنکن همين الان بدزدمتو ببرمت!

چرا ترکم کردى بهار؟

اگه ترکم کردى پس چرا نذاشتين بميرم؟

مرگ برام عروسى بود

بميرم بهتر از اينه که تورو تو بغل اون يارو ببينمت! 

داشت زه خودش فشار مياورد که اشکش نريزه! 

مرد بود

غرور داشت 

من ميدونم که الان چه حالى داره! 

ولى چى بگم 

چى دارم که بگم؟!

تنها جوابم بهش اشک بود

کمى نگاهم کردو دستشو رو صورتم کشيد

قطرات اشکمو گرفتو بوسيد

تو چشماى ملتمسم نگاه کردو گفت:

- يعنى سهم من از تو همين يه قطره اشکه؟! 

چشمامو بستمو باز کردم

نفسمو بيرون دادمو با آخرين توانم تلاش کردم که بگم: 

- ماقسمت هم نبوديم سهيل!

مشتشو تو ديواركنار در كوبيدو داد زد: 

- اين حرفو نزن لعنتي! 

چرا قسمتم نبودى؟

چون يه از خود راضى اومده تورو گرفته! 

من نميتونم بهار

همه ى سختى هارو به خاطر تو تحمل كردم

درد شلاقايى كه به تنم زدن اندازه ى دردى كه تو رو دلم گذاشتى نيست! 

خيلى سخت بود

خيلى درد داشت

ولى به خاطر تو تحمل كردم

به اميد اينكه فرداش مياى ملاقاتيم

به اميد ديدنت زير اون ضربه ها جون سالم به در بردم

حالا چطور توقع دارى بشينمو دم نزنم! 

روزى كه گفتن شاكى رضايت داده فقط به خاطر ديدن تو خوشحال شدم

ميخواستم با گلو شيرينى بيام اين خبرو بهت بدم

ولى چى شنيدم! 

بهار من شوهر كرده بود

حالا زن كى شده؟

همونى كه حكم اعدامتو جلوت گذاشت! 

با چشماى سرخش كه آبنماى اشكاى حلقه شده تو چشمش بود بهم نگاه كرد

دستشو جلو آوردو دستمو گرفت 

- تو مال خودمى بهار

فقط مال من! 

با گ رفتن دستام حس خوبى بهم دست داد

حسى كه خيلى وقته منتظرشم

ولى با اين حرفش يادم اومد كه من متعلقبه كس ديگه اى ام

شايد فقط اسما " ولى زنش بودم

بهش تعهد داشتم

دستام سرد شد

با فشار آرومى دستمو از دستش بيرون كشيدم

با اخم نگاهم كردو گفت: 

- حتى دستت هم ازم دريق ميكني! 

نكنه لياقت گرفتن دستاتو ندارم! 

چى بهش بگم؟

بگم آيه اى خونده شدو مارو به هم حرام كردو آيه ديگه اى خونده شدو منو به ديگرى حلال كرد!

حالا اگه دستام تو دستت باشه، به خاطر اون حس خوب ميشه خيانت! 

بگم شوهرم خيلى به محرم نامحرمى حساسه! 

به خصوص به تو!

چى بگم

- اينو نگو سهيل

من ديگه لياقت ندارم خودمو به حصار دستاى تو بسپرم

سرشو تو صورتم خم كردو گفت:

- اين غم صدات براى چيه؟

دلم ميخواست زبون باز كنمو بگم به خاطر تو! 

به خاطر دورى از تو

براى كارى كه كردمو همه بدكاره صدام كردن

براى اينكه تو زنده بمونى

فدا كردم خودمو تا باشى

نميتونستم

سهيل تحمل شنيدنشو نداشت

شر درست ميشد

هيچ وقت نتونستم به كسى بگم

چه اون موقع كه على اين پيشنهادو داد، چه الان که زنشم

دوباره تو چشمام نگاه کردو با صداى آرومى گفت: 

- چيزى هست که بايد به من بگى؟

از کجا فهميده! 

هنوزم مثل قديم حرف نگاهمو ميخونه

ميدونه ته اين چشما رازى دارم که نميتونم فاش کنم

دستشو زير چونه ام گذاشتو گفت: 

- اذيتت ميکنه؟

کتکت ميزنه؟

چرا حس ميکنم يه راز دردناک پشت چشمات دارى! 

بهم بگو بهار چى اذيتت ميکنه؟

دليل اين ازدواج مسخره، اونم با اين عجله چيه؟

چى بگم! 

بهش بگم؟

تعريف کنم چى شدهبگم چرا زن على شدم! 

درکم ميکنه! 

کمکم ميکمنه 

نره با على دعوا کنه! 

على هرچى نباشه پاى حرفش موند

سهيلو آزاد کرد

بهم دست نزد

چونه امو از دستش کشيدم بيرون

به چشماى منتظرش نگاه کردمو لب باز کردم

- م ... 

- بهار! 

با شنيدن صداش چهار ستون بدنم لرزيد

با چشماى گرد شدم نگاهش کردم

با اخم به منو سهيل نگاه ميکرد

يعنى از کى اينجا بوده؟! 

اومد کنارمو دستشو دورکمرم حلقه کردو با سر به سهيل اشاره کردو گفت: 

- حضرت آقا اينجا چى ميخوان؟

لال شدم

نميتونستم چيزى بگم

دستاشو تو پهلوم فرو بردو منتظر نگاهم کرد

سهيل نگاه دقيقى به من انداخت

انگار فهميد تو شرايطى نيستم که جواب بدم

سرشو کمى بالا گرفتو گفت: 

- مردم کلاهشون يه جا ميوفته ميرن برش ميدارن

نگاهى به چشمام کردو ادامه دا د: 

- منم زنم اينجاست! 

اومدم دنبالش! 

چى! 

سهيل اين چه حرفيه!

على با شنيدن زنت. حرف غريد

- زنت؟

به سمتش هجوم بردو يقه اش. گرفتو به ديوار چسبوندشو با فک منقبض اش گفت: 

- اون زنى که ازش دم ميزنى الان زن منه! 

زن تو همون موقع که ازت طلاق گرفت، مرد! 

يقه اشو بيشتر فشار دادو گفت:

- نکنه خيال کردى بروت امانت نگهش ميدارم؟!

روزى که مستو ملنگ تو خيابونا ويراژ ميکشيدى بايد فکر اينجاشوميکردى

فکر رکدى چقدر اين زن تحمل داشت؟

راحتت کنم، بهار نميتونست هر لحظه منتظر مرگت يا ديوونه بازى هاى تو باشه! 

با ازدواج با من خودشو راحت کرد تا ديگه دستت بهش نرسه! 

نگو على چپ نگو! 

تو که دروغگو نبودى! 

سهيل طاقت نداره! 

با ترس و لرز به سهيل نگاه کردم

نگاهى به چشماى اشکيم کردو گفت: 

- تو از کى تا حالا زبون بهارى؟

خودش بايد بهم بگه! 

تا خودش نگه منو نميخواد دسست از سرتون بر نميدارم

على و سهيل هر دو منتظر نگاهم

ميکردن

على با خشم در حالىکه هنوز يقه ى سهيل تو دستش بود

و سهيل با التماس

چى بگم؟

ميتونم بگم دروغه و من فقط تو رو دوست دارم!

على يقه ى سهيلو آزاد کرد. تو صورتم نگاه کردو با لحن مهربونى گفت:

- ميدونم خجالت ميکشى عزيزم اشکالى نداره

سرشو خم کردو پيشونيمو بوسيد

سوختم

هم از شرم، هم از داغيه پيشونيم! 

به سهيل نگاه کردم که با وفسوس نگاهم ميکرد

على دوباره دستشو دور کمرم حلقه کردو رو به سهيل گفت: 

- ميبينى که

نميخوادت!

تو براش تموم شدى! 

اون الان زن منه!

بهت ره راهتو بکشى برى و ديگه مزاحم منو همسرم نشى وگرنه دفعه ى بعد جور ديگه اى باهات تا ميکنم

دلت که نميخواد باز آب خنک بخورى! 

منو به سمت مخالف چرخوندو حکم کمرمو فشار داد تا حرکت کنم

به زور بايد هم قدم کسى ميشدم که نميخواستمش

به اجبار حرکت کردم

دلم نميخواد براى سهيل درد سر بشه 

کمى که رفتيمو وسطاى حياط بوديم سرمو چرخوندم و از بين زاويه ى گردن و شونه على ديدم مردى رو که مات و مبهوت ايستاده بودو داشت داش

حسرت نگاهمون ميکرد

با چه رويى نگاهش ميکنم! 

شرم زده نگاهمو دزديدمو با مردى همراه شدم که داشت به هدفش ميرسيد

به انتقام شيرينى که منتظرش بود رسيده بودو داشت سهيلو له ميکرد

به محض باز شدن در واحدمون هر دومون مثل دوتا شير زخمى به هم نگاه کرديمو آماده ى حمله شديم

به طرفش حمله کردمو با مشتاى کوچيکم به جون سينه و شکمش افتادم

مشت ميزدمو زار ميزدمو ميگفتم: 

- چرا؟

چرا

چرا

چرا

 ... 

اشکام مثل رگبار روى صورتم ضربه ميزدن

دستاى على دور مچم حلقه شد

فشرد دستى که با آخرين توانش ضربه ميزد به مرد روبروش

دى که مردش بود

ولى اون نميخواست که باشه

مشتمو گرفتو محکم تکونم داد

تکون شديدى خوردم

به شماى قرمزو عصبانيش نگاه کردم

منتظر شدم تا بگه چرا

چرا اين کارو با ما ميکنه

چرا اونى که تا حالا دستشم به من نزده امروز تو بغلش ميکشتمو پيشونيمو مهمون بوسه 

اش ميکنه! 

فقط

براى س زوندن دل سهيل! 

سهيلى که دستش از همه چى کوتاهه!

دستامو محکم تکون دادم تا آزاد بشن از زندان دستاش

سرمو به دو طرف تکون ميدادمو چشمامو رو هم فشار ميدادم تا اشکامو کنار بزنم 

جيغ ميزدم

فريادم تو خونه پيچيده بود

- به چه حقى اون کارو با سهيلم کردى؟

به چه حقى غرورشو خورد کردى؟

به چه حقى بغلم کردى؟

کى بهت اجازه داد منو ببوسى؟

کى گفچ ميتونى به من دست بزنى؟

من فقط مال سهيلم

فقط سهيل ميتونه منو تو آغوش بگيره

فقط سهيل حق داره بهم دست بزنه

فقط سهيل اجازه داره منو ببوسه!

با پايان حرفم ضربه ى محکمى به صورتم خورد

افتادم کف خونه 

نگاهى به على کردمو نيم خيز شدم که اومد جلومو يقه ى مانتومو گرفتو بلندم کرد

به محض ايستادن به طرف ديگه ى صورتم سيلى زد

اينبار شدتش بيشتر بود

پرت شدم کنار راحتى

دستمو به دسته ى ميزى که به فاصله ى چند ميلى متر از سرم بود گرفتم

اگه چند ميلى اونطرف تر بود ... 

راحت ميشدم

جريان مايعى رو کنار لبم حس کردم

لابد خونه!

دستمو به ميز تکيه دامو با فشار کمى بلند شدم

بهش نگاه کردم

با خشم نگاهم ميکردو مشتشو فشار ميداد

- يهبار ديگه از اين زراى زيادى بزنى دندوناتو تو دهنت خورد ميکنم

تو بغل کى برى؟

مگه من د  ... سم که هر غلطى بخواى بکنى؟

خوب تو گوشت فرو کن

من شوهرتم

تنها کسى که حق داره نگاهت کنه منم

تنها کسى که حق داره بغلت کنه منم 

تنها بوسه بهت از طرف لباى منه

فقط من!

آزادت گذاشتم دم در آوردى؟

محتاج آغوشى؟

باشه، خيالى نيست، مياى بغل خودم 

بعد مريم نگاهم به سمت هيچ زنى نميره، ولى عيب نداره، زنمى، وظيفه امه، بايد نيازاتو برآورده کنم

اگه ميخواى بگو!

چهار انگشتشو جمع کردو با شصتش سينه اشو نشونه گرفتو گفت:

- ن شوهرتم، خودمم جورتو ميکشم

همه جوره

با خشم بهش نزديک شدمو گفتم:

- هوا و ه و س خودتو اى من ننويس

من بميرمم نميدارم دستت بهم بخوره!

- آهان، ه و س دستاى عشق سابقتو کردى!

- اون هرچى که باشه انقدر مرد هشت که زن کسىنظر نداشته باشه!

مثل بعضى هوم نيست که منتظر فرصتن تا مال مردمو تصاحب کنن

- مالى نبودى که بخوام تصاحبت کنم

مثل تو تو خيابون ريخته فقط بايد جمع تون کر ... 

با سيلى که به صورتش زدم نتونست جمله اشو کامل کنه

تو چشماش براق شدمو گفتم:

- ازت متنفرم!

چرخيدمو به اتاقعسل رفتم

درو از داخل قفل کردمو خودمو رو زمين پرت کردم

درد داشتم

همه ى بدنم درد ميکرد

حتى دستى که به على سيلى زده بود هم درد داشت!

ده روزى ميگذره

با على قهرم، هيچ حرفى باهاش نميزنم

حتى مواقع ضرورى

وقتمو مثل هميشه با عسل پر ميکنم

کبودى هاى صورتم بهتر شده

چه روزى بود ا ن روز! 

از اون روز تا حالا چند بارتصميم گرفتم برم خونه ى پدرم ولى با چه رويى؟

بابام بهم گفت برى ديگه حق ندا ى برگردى

حالا برم چى بگم! 

بدتر از اون عليه!

بگه تا سهيلو ديد هوايى شد

يعنى نشدى؟

باز اين صداى مزاحم تو سرم رژه رفت 

آره اصلا هوايى شدم

از وقتى که ديدمش بدتر شدم

نميتونم بدون اون نفس بکشم.. 

آخه چکار چپ کنم؟

قول دادم که دادم

آقا اصلا کم آوردم

نميتونم

زور که نيست

اونايى که با عشق ازدواج ميکنن وقتى ميبينن با هم نميت نن کنار بيان جدا ميشن. اى به حال ما که از اول با نفرتو ونتقام شروا شد

روزى هزار بار اين حرفارو ميزنمو بازگ ميگم نه، نامرديه! 

تو همين افکار بودم که عسل چسبيد به پامو گفت: 

- مامم ما! 

- جوونم؟

از همه بدتر دوريه عسلو نميتونم تحمل کنم

خيلى بهش وابسته شدم

بغلش کردمو بردمش تو اتاق

چشماش خمار خواب بود

خوابوندمش رو تخت تا خوابش ببره

خودمم شروع کردم به نوازش دادن کمرش

يه کم که گذشت شروع کردم به خوندن

آروم خوندم ناله ى دلمو 

- وقتى که، دل تنگه، فايده اش چيه آزادى! 

زندگى زندونه، وقتى نباشه شادى 

دنياى زندونى ديواره

زندونى از ديوار بيزاره

صدام بلندترو با احساس تر شد

- پرنده که بالش ميسوزه

دل سنگ به حالش ميسوزه 

 ... 

سرمو بلند کردم چا با ريتمش سرمو تکون بدم

ولى قامت على رو تو چارچوب در ديدم

بهش نگاه کردمو خوندنمو قطع کردم

بلند شدمو خواستم از کنارش رد شمو از اتاق بيرون برم که مچ دستمو گرفت

خواستم دستو بيرون بيارم که با يه حرکت منو چرخوندو روبروش نگه داشتو هر دو بازومو گرفت

با خشم نگاهش کردم

نگاهى بهم کردو گفت: 

- نمى خواى اين مسخره بازى رو تموم کنى؟

به جاى جواب نگاهظ کردمو پوزخند زدم

مطمئنم تا ته ترين جاى ممکنش ميسوزه

حدسم درست بود

عصبانيتشو سر دستم خالى کردو بيشتر فشارش داد

- دارم باهات حرف ميزنم نميتونى مثل آدم جواب بدى؟!

با لبخند حرص درارى نگاهش کردمو گفتم:

- نچ! 

- خوبه پس هنوز يه کم زبونت سالم مونده!

لبامو به طرف راست صورتم جمع کردمو نگاهش کردم

خوب ميدونستم اين نگاه چه حرصى به آدم مقابلت ميده

جرى تر شدو دستمو کشوندو از اتاق بيرون برد

رو راحتى سه نفره پرتم کردو باصدايى بلندتر از قبل گفت: 

- وقتى باهات حرف ميزنم عين آدم جواب بده

صاف نشستمو تو چشماش نگاه کردمو گفتم: 

- من آدمى نميبينم که بخوام باهاش حرف بزنم

سرشو تکون دادو تک خنده اى کردو گفت: 

- بله، شما فقط اون عوضى رو آدم ميبينى!

- اون به قول تو عوضى شرف داره به تويى که فقط زورت به ضعيفتر از خودت ميرسه! 

- من آدمى نبودم که دست رو زن بلند کنم

حرفاى خودت باعث شد

- مرد بودى حرف ميزدى نه کتک! 

- قبول، من يه کم تند رفتم، ولى مقصر خودت بودى

هر آدمى به يه چيزايى حساسه، منم به ناموسم ..

- براى من ناموس ناموس نکن

تو نه به من علاقه دارى که بخواى غيرت بازى در بيارى

نه من برات مهمم 

فقط ميخواى به وسيله ى من سهيلو حرص بدى! 

- اينطور نيست

نميگم بهت علاقه دارم ولى از روزى که زنم شدى جزعى از خانواده امى و اجازه نميدم کسى وارد حزيم خانواده ام بشه 

در ثانى مگه من تو رو براى همين نگرفتم؟

ما عقد کرديم، تا تو اونو زنده نگهداريشو منم اينجورى تقاص کارشو ازش پس بگيرم

- به قول خودت من زنتم

غيرتت اجازه ميده براى انتقام گرفتن از زنت مايه بذارى؟

اومد کنارم رو صندلى نشستو نگاهم کردو با لحن مهربونى گفت: 

- من از زنم مايه نذاشتم

- پس چى گذاشتى.؟

تويى که حتى دست منو نميگيرى، جلوى اون بغلم کردى! 

همشم براى اين بود که حرص سهيلو در بيارى

- منکر اين نميشم که از مشت شدن دستاش حال خوبى بهم دست داد 

ولى دليل اصلى کا م چيز ديگت اى بود

يه ابرومو انداختم بالا و گفتم: 

- چى؟

دست چپشو انداخت دور شونه امو گفت: 

- که بهش حالى کنم تو ديگه صاحاب دارى

متعلق به منى

اون هيچ حقى نسبت به تو نداره

اون بايد با چشم خودش ميديد که تو به مرد ديگه اى تعلق گگرفتى و نميتونه دست دراز کنه و تو رو برداره

با دست راستش روى گونه ام کشيدو ادامه داد: 

- بابت رفتارم با تو معذرت ميخوام

ولى خودتم مقصر بودى

اون حرفا خيلى برام گرون تموم شد

زنى که مال منه و من حتى انگشتم بهش نخورده ... 

تو چشماى من نگاه ميکنه و از لمس شدنش توسط مرد ديگه اى حرف ميزنه و ميگه فقط مال ا ن مرده

هرچى هم که هيچى بينمون نباشه تو زنمى

روت حساسم

غيرت دارم

تو دست رو بد نقطه اى گذاشتى! 

صورتمو به سمت چپ متمايل کردم تا دستش کنار بره

به زمين نگاه کردمو گفتم: 

- ميتونستى با حرف بگى

مثل الان

- تو اون موقع داغ بودى

شايد ديدن اون باعث شده بود شوک بهت وارد بشه

ولى اگه سيلى نميزدم بهت تا شب ميخواستش جيغ بکشى

منم داغ ديدم

توسط همونى که دارى سنگشو به سينه ميزنى

تحمل منم حدى داره

اون آدم همه ى زندگيمو مادر بچه امو ازم گرفته و تو به خاطر اون به اين قلب وامونده مشت ميزدى

دستشو محکم به قلبش کوبيدو گفت: 

- فکر کردى اين عشقو احساس سرش نميشه 

فکر کردى سنگه؟

خيال ميکنى نميدونم هر شب عکسشو بغل ميگيرى و ميخوابى

صبح از ترس من زير پتوت قايمش ميکنى

فکر کردى خوشحال ميشم تويى که بى تقصيرى رو هميشه با چشماى غم گرفته ببينم؟!

نه! 

به على قسم دلم ميسوزه برات

هربار ميگم ولت کنم برى پى زندگيت، صورت غرق خون مريم مياد جلوم

مريم من به خاطر عياشى اون مرد

چطور بذارم برى و اون با دل خوش زندگى کنه در حالى که منو بچه ام به خاطر اون تنها شديم؟

همه ى حرفاش درست بود

اونم درد کشيده بود

فقط چون مرد بودو مغرور به زبون نمياورد

به چشماى سرخش که معلوم بود هر لحظه ميخواد بباره ولى براى حفظ مردونگيش جلوشونو گرفته بود نگاه کردم

اونم حق داشت

ولى من چى؟

دلم چى؟

سهيل چى؟

خدايا تو بگو چکار بايد کنم!؟

خودت کمکم کن

يک ماه ميگذره

به خودم قبولوندم که بايد تا آخرش پاى کارى که کردم وايسم

ديروز مامانم زنگ زدو گفت: 

- بهادر گفته اگه بهار جدا بشه و برگرده سر خونه زندگيش ميبخشمش وگرنه ديگه اسمشم نميارم

مثل اينکه سهيل به بهادر گفته اگه من برگردم از خداشه

دلشون خوشه

منم از خدامه برگردم

فکر نميکردم سهيل اينجورى با قضيه کنار بياد

به هر حال جوابم به مامانم اين بود که من شوهرمو دوست دارم

چى بگم! 

عصر مثل هميشه على مشغول کاراى حساب کتاب بودو منم با عسل سر گرم بودم

صداى زنگ خونه باعث شد به على نگاه کنم

اونم شونه اشو به علامت نميدونم بالا انداختو آيفونو جواب داد

- کيه؟

-  ... 

- به به مهدى جان! 

بفرما تو! 

بر خر مگس معرکه لعنت! 

باز اون موش جونده پيداش شد

چقدر بدم مياد ازش

به اتق رفتمو يه مانتو سفيد تا روى زانو پوشيدم با يه روسرى زرد سر کردم 

تا از اتاق بيرون رفتم، على که داشت به طرف در واحد ميرفت وايسادو نگاهم کرد

سرشو تکون دادو گفت: 

- اينا چيه پوشيدى؟

- مشخص نيست؟

- برو عوضش کن

- پوشش خوبه، منم با اينا راحتم

ناراحتى بگو نياد اينجا 

- هيس، ممکنه بشنوه 

- برام مهم نيست

- لا اله الا ا ... 

درو باز کردو با روى خوش ازش استقبال کرد

منم سلام ريزى گفتمو به آشپزخونه رفتم

چاى دم کردمو منتظر نشستم تو آشپزخونه تا چايى دم بکشه

صداى صحبتشون ميومد

- چه عجب پيدات نيست

- هستيم

شما سرت شلوغه سايه ات سنگينه

- چيه مهدى ناراحتى انگار

چيزى شده؟

- منو که ميشناسى 

حرف تو دلم نميمونه

از کسى ناراحت شم بايد بهش بگم

- نکنه از من ناراحتى! 

چى شده اداش! 

- ازت توقع نداشتم با اون همه عشقى که به مريم داشتى

با يه چشمو ابرو اومدن زن اون مرده هم زنه رو عقد کنى هم رضايت بدى شوه ش آزاد شه

حتما در ازاى ازدواجش با تو قول آزادى شوهرشو داده بودى ديگه! 

- کسى حرفى زده! 

- لازم نيست کسى بگه

کاملا معلومه

تو به خاطر يه زن از قاتل مريم گذشتى

اين بود اعتماد ما به تو! 

- اينجورىنيست

- اگه اينجورى نيست پس چيه؟

چيه که مثل خوره افتاده به جونم که خون مريم پاى مال شد

خودت بگو!

پس بگو چرا باهام بده

به خاطر مريم

ولى هرچى هم که باشه بازم چشم چرونه

گوشامو تيز کردم تا بهتر بشنوم

- اينطور نيست

مريم اولينو آخرين کسى که دلم براش لرزيده

- پس اونى که تو اين خونه ست چى 

اگه دلت نلرزيده چيه که عقدش کرديو آورديش اينجا؟

- قضيه داره

- چيه که ارزش داشته تو هنوز خاک مريم خشک نشده تجديد فراش کنى؟

بگو ما هم بدونيم

اين زن چى داشته که به خاطرش حرمت مريمو نگه نداشتى؟

- به خاطر انتقام

- چى؟

نکنه گرفتى اديتش کنى؟

- انتقام از اون قاتل

اون مريممو گرفت، منم بهارشو گرفتم

نبودى ببينى با چه حسرتى بهش نگاه ميکرد

- منظورت اينه که ...  

- آره

هيچى بين ما نيست

فقط گرفتمش که دل اونو بسوزونمو دستش به بهار نرسه! 

- ولى چشمش دنبالشه! 

- ميدونم

- خود بهار چى؟

راضيه؟

- نه، ولى داره سعى ميکنه که خودشو با شرايط وقف بده

- چرا قبول کرد؟

- معلومه، به خاطر شوهرش

تا اون زنده بمونه

- چه فداکار! 

- اينجور آدما کم پيدا ميشن

- خوب تعريفشو ميکنى نکنه دلتو برده؟!

- هيچ وقت کسى جاى مريمو نميگيره

ولى براى بهار احترام زيادى قائلم

- نکنه تلافى شو سر عسل در بياره؟

- انقدر که بهار هواى عسلو داره من که باباشم ندارم

- اوممم، چى بگم؟

چرا زودتر نگفتى؟

- نميخواستم کسى بفهمه

قرارم نيست کسى چيزى بدونه

- باشه بين خودمون ميمونه 

- ممنونم

- ولى خيلى زبون داره

بدت نيادا اما عجيب بچه پررو ئه! 

- حاضر جوابه! 

- خيلى 

به دنبال اين حرف هر دوشون خنديدن

رو آب بخنديد

منو مسخره ميکنيد؟

زودتر چايى بريزم ببرم تا بيشتر از اين پشت سرم صفحه نذاشتن

سه تا چاى ريختمو تو سينى گذاشتمو از آشپزخونه بيرون رفتم

با ديدنم خنده اشون که هنوز ادامه داشت به لبخند تبديل شد

منم لبخندى زدمو به على گفتم: 

- تو دين شما غيبت گناه نيست؟

- دين ما؟

مگه دين تو نيست؟

- چرا، ولى چون تو خيلى مواظبى گناه نکنى و از همه بيشتر امر به معروفو نهى از منکر برات مهمه، گفتم که حواست باشه! 

- خوب نيست آدم فال گوش وايسته ها! 

به اين مگس چشم آبى که مزه پرونى کرد نگاه کردمو در جوابش گفتم: 

- غيبتو مسخره کردن آدما چى؟

خوبه؟

- ما حرف خودمونو ميزديم

- از کى تا حالا بهار شده خودتون؟

دروغم به گناهاتون اضافه شد

سرمو تکون دادمو گفتم: 

- نچ نچ نچ

خوب نيست دروغ به اين شاخ دارى بگين!

نگاه عميقى بهم کردو گفت: 

- ما قصد توهين نداشتيم بهار خانوم 

شرمنده اگه ناراحتتون کرديم

- ديگه تکرار نشه

بفرماييد

يه نگاه به سينى چايى که جلوش گرفته بودم کردو تو چشمام دوخت

اعتراف ميکنم که چشماى آبى زيبايى داره

ولى نه به زيبايى چشماى مردونه ى على على! 

از کى اونو با بقيه مقايسه ميکنم؟!

کى چشماى سياهش که روزى ميترسيدم بهشون نگاه کنم برام زيبا شد؟!

يه فنجون برداشتو زير لب تشکر کرد

سينى رو جلوى على گرفتم

کل سينى رو از دستم گرفتو به کنارش اشاره کردو گفت:

- بشين 

کارى که گفتو کردم

سينى رو روى ميز گذاشتو يه فنجون جلوى من گذاشتو يکى هم جلوى خودش

کمى از چايى اش رو مزه کردو گفت: 

- از حرفامون ناراحت شدى؟

- مهمه؟

- لابد مهمه که ميپرسم

- نه! 

- خوبه! 

ديگه هيچ کدوم حرفى نزديم

يه کم که مهدى با عسل بازى کرد، خداحافظى کردو رفت

شايد على نبايد اون حرفا رو ميزد

ولى من همه ى اونارو ميدونستم

تک تکشو حفظ بودم

جز اين نميتونست باشه

تازه خوشحالم شدم که على حسى بهم نداره

اگه دچار احساسات ميشد ناراحت ميشدم

نميخوام

هيچ وقت نميخوام قلبم براى کسى بجز سهيل بزنه! 

روزها ميرنو زمستون از راه رسيده

از زمستون خاطره زياد دارم

يادش بخير

اين موقع زمان امتحانا بودو سهيل هميشه تو سالن منتظرم بود چا بعد از امتحانم بگه

خوب دادى؟

و من با بد جنسى بگم

خراب کردم

از بس ديشب زنگ زدى نذاشتى بخونم

از ياد آورى اون روزها لبخندى رو لبم ميشينه

از اظهار شرمندگى سهيل، براى خراب شدن امتحانم.. 

از قربان صدقه رفتناش

از اخمى که رو صورتم بود و قهقه ى دلم

از شکر خدا کردن هام براى داشتن سهيل

چى شد که به اينجا رسيديم؟

واقعا چشم و نظر بود؟!

اولين. برف زمستون شروع به باريدن کرده

گوشيمو رو آهنگى که مى خوام تنظيم ميکنمو گوش ميدم

برف، برف، برف ميباره

قلب من امشب بى قراره

برف برف برف ميباره

خاطره هاتو يادم مياره

تا دوباره صدامو درا ه

يادش به خير

پارسال مثل امروز بود با سهيل رفتيم توچال

چقدر برف بود

چقدر هيجان بود

قدر خنديديم با دوستامون

اين آهن وصف حال دل منه

وصف الان منه

چشمامو گيبندمو با آهنگ نجوا ميکنم

برف برف برف ميباره

آسمونم دلش غصه داره

حق داره هرچى امشب بباره

جاى برف، باز ميشينى کنارم

مطمئنم ديگه شک ندارم

شک ندارم تو هم فکرم هستى

تنهايى تو اتاقت نشستى

سهيل

چکار کنم که هر لحظه يادت نکنم

چرا اون بى احتياطى رو کردى

چرا بى عقلى کردى

چرا يه بار فکر نکردى که اين ديوونه بازى ها کار دستت ميده

يادش به خير، اون روز با هم سيگار برگ کشيديم

من براى اولين بارم بود

ولى خوشم اومد

هرچى که با تو بود خوب بود

تو برف بهم چسبيد گرماى آتيش سيگارو نگاه داغ تو ذوبم کرد

يادش به خير

چشم به برفاى بيرن از پنجره دوختم

دوباره نجوا کردم

با نگاه به برفاى يه دست سفيد

چهره ى سهيل جلوى نظرم اومد

لبخندى زدمو کمى بلند تر خوندم

گفته بودى دلت تنگ نميشه

پس چرا هى مياى پشت شيشه

برف برف برف ميباره

خاطره هاتو يادم مياره

دستمو روى شيشه ميکشم تا اون روياى قشنگو لمس کنم

خنده ى آدمک، روى برفا

روزاى خوبمو زنده کرده

من دلم گرم هيچکى نميشه 

سردمه، سردمه خيلى سرده

بازدوباره داره برف ميباره

باز چه سوکت چه کم اک ميباره

يخ زده دستاى بيگناهم

چشم به راهم فقط چشم به راهم

چشم به راهم، چشم به راهم

ياد به خير 

چه شيرين بود ضربه ى اون گوله برفى که تو صورتم زدو من فقط تونستم تا شب باهاش قهر بمونم

طاقت نداشتم باهاش حرف نزنم

يه شوخى ارزش ناراحت کردنشو نداشت

برف برف برف ميباره

قلبم من امشب بى قرا ه

برف برف برف ميباره

خاطره هاتو يادم مياره

بر برف برف ميباره

تا دوباره صدامو دراره

( بابك جهانبخش. برف )

دستى روى شونه ام نشست

به گرمى دستاىى سهيل تو اون روز برفى بود

چشمامو بستمو خاطره ى دستاشو به جون کشيدم

تو اون خلسه ى شيرين بودم که يه دفعه يادم افتاد من ديگه پيش سهيل نيستم

پس اين دستا ...  

على ... 

با تعجب سرمو چرخوندمو به کسى پشتم ايستاده بودو دستاشو رو شونه ام گذاشته بود نگاه کردم

تو نگاهم خيره شدو گفت: 

- شايد نتونم دستاى سردتو گرم کنم، ولى قول ميدم نذارم سردتر از اين بشه

صداقت تو چشماش معلوم بود

حس امنيتو بهم ميداد

چشمامو رو هم گذاشتمو گفتم: 

- اميدوارم

- فردا قراره بريم خونه ى مامانم

- اگه قراره مثل اون دفعه بشه من نميام

- نميذارم چيزى خراب بشه

- خانواده ى مريمم هستن؟

- نه! 

فقط خاله مينا و عموم اينان

- خوبه! 

شونه امو از دستش خارج کردمو به سمت عسل رفتم

يه کم باهاش مشغول شدمو بعد على رو صدا کردم

- على! 

- بله؟

- بيا لطفا

- اومدم

بلند شد و به اتاق عسل که من بودم اومد

کمد

لباسمو باز کردمو رو بهش گفتم:

- ميشه خودت بگى چى بپوشم

نميخواستم دوباره سر چيزاى بيهوده جنگ اعصاب داشته باشيم

خبر خاصى هم نبود که بخوام با وسواس لباس انتخاب کنم

کمى تو کمد نگاه کرد. يه بليز و شلوار آبى فيروزه اى بيرون آوردو گفت: 

- اينارو بپوش

هم آستين بلنده هم يقه اش باز نيست

- باشه، ولى منکه با مانتو ام چه فرقى ميکنه

- چرا با مانتو باشى!

مانتوتو در بيارو يه چادر رنگى سرت کن

اينجورى هم قشنگى لباست مشخصه، هم اندامت تو چشم نيست

- باشه

با ابرو هاى بالا رفته نگاهم کردو گفت: 

- حرف گوش کن شدى! 

- حوصله ى بحث ندارم

بعدشم، اون دفاه چون بار ا لم بود ميرفتيم، نمى خواستم فاميلتون مريمو بزنن تو سرم

- هيچ کس حق چنين کارى رو نداره

- ولى مادرت اين کارو کرد

- فقط مامانو خاله مينا و خانواده ى مريم ميدونپ تو همسر سابق قاتلى

بقيه نميدونن

مامانمم به خاطر شوهر سابقت ازت کينه داره، وقتى هم ديد سريع طلاق گرفتى و با من ازدواج کردى کمىديدش نسبت بهت بد شد

ولى وقتى خوب بشناستت نظرشو رفتارش عوض ميشه

- اون فقط مريمو دوست داشته و فکر ميکنه رفتنش تقصير منه

هيچ وقت زخم زبوناش تموم نميشه

دو طرف شونه امو گرفتو تو چشمام نگاه کردو گفت: 

- من ايمان دارم که تو ميتونى نظر اونو نسبت به خودت عوض کنى

من شايد بهت ايراد ميگيرم بهار، ولى باور کن به ذات پاکت ايمان دارم

تو اونقدر خوب هستى که همه رو عاشق خودت کنى

با اين حرفش ترسيدم

نکنه منظو ش خودشه! 

دستاشو کنار زدمو نگاهمو ازش گرفتمو گفتم:

- ولى من نميخوام کسى عاشقم بشه

فقط احتراممو نگه دارن برام کافيه

کمى با تعجب نگاهم کردو بعدش لبخندمهربونى زدو گفت: 

- باشه

سرشو پايين انداختو گفت: 

- اگه چيزى لازم داشتى بهگ بگو

و بدون اينکه منتظر جوابم باشه از اتاق بيرون رفت

از بعد از ناهار كارامو كردم

عسلو حمام بردم

خودمم حمام كردمو بعدش لباسهاى على رو اتو كردم

ساعت شش هر سه مون حاضر بوديم چادر سر كردن برام سخت بود ولي به هر جون كندنى بود رو سرم نگهش داشتم

جلوى در خونه دوباره از سرم سر خورد كه على با يه دستش بالاي چادرمو گرفتو برام مرتبش كردو جلوشو نگه داشت تا بگيرمش

عسلم كه رو يه دستش داشت

وقتى جلوي چادرو اونجوري كه نگه داشته بودم نگاه كرد لبخند زدو با لحن شيطونى گفت: 

- اينجورى مثل خاله سوسكه شدى! 

بله؟

من؟

تقصير منه كه به حرفش گوش كردم تا امشب مثل دفعه ى قبل خونه ي مامانش دير نشه

خودم از دست اين چادر كلافه بودم حالا با اين حرفش.. 

حسابى جوش آوردم

شايد شوخى كرد ولى من آدمى نيستم كه متلك كسى رو بى جواب بذارم

سرمو بالا گرفتمو گفتم: 

- من خاله سوسكه ام؟

خودتو نديدى كه عين اون سوسك سياهايى 

دقيقا مثل تو سياهن

بدنشونم مثل خودت سفته

هرچي هم كه بهشون بزنى آخ نميگن

درست مثل خودت پوست کلفتن! 

هاج و واج داشت نگاهم ميکرد

يه دفعه مثل بمب ترکيد از خنده

صورتش از بس خنديده بود سرخ شده بود

ديوونه! 

من گفتم الانه که پاچه بگيره ولى انگار خوشش اومد

وقتى حسابى خنده هاش چموم شد دستشو دورم حلقه کردو با ته مونده ى لبخندش گفت: 

- تشبيه به جايى بود!

منم مثل خلا بهش نگاه کردم

لبخند دندون نمايى زدو منو به بيرون از خونه هول داد

تو ماشين يه آهنگ آرومو آرامش بخش گذاشتو خودشم باهاش نجوا کرد

با تعجب نگاهش کردمو گفتم: 

- حاج آقا شما هم! 

نيم نگاهى بهم کردو گفت: 

- دين و ايمانم به جاى خودش هست ولى خشک مقدس نيستم

اين آهنگام تحريک نميکنه آدمو که نخوام گوش کنم

هر چند که بعضى عقيده دارن اينا هم گناهه ولى هنوز به اون درجه از ايمان نرسيدم که بگم پاکو بى هيچ گناهى هستم

حرفاش راست بود

شايدم درست بود

باهاش موافق بودم

عجيبه ولى جديدا " خيلى وقتا باهاش موافقم!

با ورودمون به خونه شاون مامانو خاله اش جلومون اومدن

احوال پرسى مادرش کمى بهتر از قبل شده

مينا که عاشقشم

انقدر گرمو صميمى رفتار ميکنه که فکر ميکنم خاله ى خودمه

با حسينو شوهر خاله ى على هم سلامو احوال پرسى کردمو براى عوض کردن لباس به همون اتاق اون دفعه اى رفتم

منتها اينبار به جاى مينا، مامان على باهام اومد

مانتو و چادرمو در آوردمو گذاشتم شالم رو سرم باشه

چون اعتبارى به چادر سر کردن من نيست

مادرش چادر رنگى براق از جنسى شبيه ساتن به رگ قهوه اى که گل هاى ماتى به همون رنگ داشت بهم داد تا سر کنم

خيلى قشنگ بود منکه اهل چادر نيستم دلم خواست سر کنمچادرو گرفتمو تشکر آرومى کردم

آرومتر از من جوابمو داد و با لبخند به سرتا پام نگاه کرد

- خيلى شيک پوشو خوش لباسى

بيخود نيست دل على رو بردى

على از زنى که خوش لباس باشه خوشش ميومد

به تعريفى که کرد لبخندى زدمو تشکر کردم

چادرو روسرم انداختم ولى تا خواستم درزشو بگيرم از سرم سر خورد

مادرش با تعجب نگاهم کردو گفت: 

- مگه بلد نيستى چادر سر کنى؟

بفرما! 

حالا خرو بيارو باقالى بار کن. داشتم اميدوار ميشدم که باهام خوب شده ها ...  

گوشه ى لبمو به دندون گرفتمو گفتم: 

- نه بلد نيستم

- واه! 

پس چرا سر ميکنى؟

خب با همون مانتو باش ديگه! 

چه روشن فکر! 

اى ول مادر شوهر! 

انقدر خوب بوده و رو نکرده بود! 

با ناله گفتم: 

- على ميگه!

- خوبه که ونقدر به حرفشى! 

على از اولم رو حجاب خيلى حساس بود! 

خواستم بگم به چى حساس نيست! 

زهى خيال باطل که فکر ميکردم با على حرف ميزنه تا چادر سر نکنم! 

تازه خوششم اومد

- بله، خيلى رو حجاب حساسه! 

- اشکال نداره يه کم که بگذره عادت ميکنى 

اينم از اين! 

چه ميشه کرد؟!

با هم از اتاق بيرون رفتيم

البته با چه مشقتى!

يادم باشه تو اولين فرصت برم يه چادر راحت بگيرم

اين خيلى قشنگه ولى سخته

به محض اينکه خواستم بشينم زنگ خونه زده شد

حسين با گفتن حتما عمو اينان به سمت در رفت

از جام بلند شدمو به مهمونهاى تازه وارد نگاه کردم

اول عمو احمد اومد

بهش سلام کرديم

بعدش زنو دخترى اومدن که دفعه ى قبلى نديده بودمشون

خيلى برام عجيب بود، چون هر دوشون مانتويى بودن

مانتو زن عموش آزادو بلند بود ولى دختر عموش، مانتوى کوتاهى پوشيده بودو به نسبت آرايش زيادى داشت

به اونها هم سلام کردم و خاله مينا مارو به هم معرفى کرد

زن عمو پروين و دخترش، شهره! 

مهمونى قبلى رو به خاطر اينکه شهره دانشجوى شماله و اونجا کار داشته و مادرشم رفته بوده پيشش نتونسته بودن بيان

براى همين امشب دعوتشون کرده بودن

گويا شهره ترم آخره رشته ى مهندسى پليمره و درگير کاراى پايان نامه اشه!

اينا اطلاعاتى بود که مينا خيلى سريع تر از بى بى سى برام گفت

تعجبم وقتى بيشتر شد که شهره با يه تونيک و ساپورت، بدون حجاب يا روسرى اومد نشست

مينا که متوجه تعجبم شده بود، بهم گفت مادر شهره از خانواده ى بى حجابى هست و عموى على هم از اول اينو پذيرفته و دخترشو تو پوشش راحتو آزاد گذاشته! 

جالبه

اينا هم از اين مدلاش دارن

عمى على انگار خيلى روشن فکر خودشه

به شهره نگاه کردم

چشمهاى سياهى داشت که به پدرش رفته بودو اثرى از قهوه اى چشگاى مادرشو نداشت

در عوض چشماش مثل مادرش درشت بود

قد بلندى داشتو پوستى گندمى

در کل خوشگل و لوند بود

از اون دسته دخترخاى پسر پسند!

شهره دستى تو موهاى مشكيش كشيدو با لبخند به من نگاه كرد

يه كم آناليزم كردو گفت: 

- فكر نميكردم على به اين سرعت بعداز مريم ازدواج كنه ولى حالا كه ميبينمت ميفهمم كه حق داشته

تيكه اى هستى براى خودت

به لبخندى اكتفا كردم

نميدونم چرا حس خوبي بهش ندارم

وقتى نگاهش ميكنم استرس ميگيرم

به على نگاه كردم كه محجوبانه سرشو زير انداخته بود تا از نگاه احتمالى به شهره جلوگيرى كنه

سرشم تا ميتونست به طرف مخالف چرخونده بود

كاملا معلوم بود چرا اينجورى نشسته

نميدونم چطور شهره كه تو اين خانواده بزرگ شده و ميدونه اونا معذب ميشن رعايت نميكنه

دوباره به على نگاه كردم

اعتراف ميكنم كه حجبو حياش به دلم نشست

يه شيرينى خاص

يادمه هميشه سر اينكه سهيل بى پروا به همه نگاه ميکرد مشکل داشتم

ولى مگه گوش ميکرد؟!

همش ميگفت من به چشم خواهرى بهشون نگاه ميکنم

شايد راست ميگفت

شايد بيشتر براى کنجکاوى نگاهشون ميکرد

ولى چه دليلى داشت که ببينه مثلا اون دختر چه تيپى زده! 

براش عادى بودو عادتش شده بود

يکى از عادتاى بدش بود که من دوست نداشتم

چشم پاک بود

نگاهش بد نبود

ولى دلم نميخواست شوهرم به دوستم يا دوستاى دوستاش نگاه کنه! 

شايد زيادى حساسمو بسته فکر ميکنم، ولى از مرداى با حيا خيلى خوشم مياد

باز که من دارم اونا رو با هم مقايسه ميکنم

چرا اين روزها مدام على و سهيلو با هم قياس ميکنم؟!

مگه من عاشق سهيل نيستم؟! 

پس چه دليلى داره اونو با کس ديگه اى مقايسه کنم

مگه نميگن عاشق کوره و عيب معشوقشو نميبينه! 

من قبل از ازدواج هيچ کدوم از رفتاراى سهيلو نميديدم و همه ى کاراشو توجيه ميکردم

ولى بعد از ازدواج حساسيتم بيشتر شد

باز دارم ايراد ميگيرم

منکه عاشقم پس اين افکار چيه! 

اصلا هر جور که باشه الان که ديگه دستت هم بهش نميرسه! 

حيف! 

هنوزم صداى دوستت دارم گفتناش تو گوشمه

- بهار! 

تکون نسبتا " شديدى خوردمو به کسى که صدام زد نگاه کردم

به چشماى سياهى که اين رو,ا به جاى ترس بهم آرامش ميده

سوالى نگاهش کردم

با لبخند گفت: 

- بيا بريم شام بخوريم

- شام؟

- آره سفره رو انداختن

پاشو بريم 

- واى، يعنى اين همه تو فکر بودم!

چرا کسى صدام نزد

- هرچى باشه تازه عروسى، درست نيست کار کنى

- چه حرفا! 

لبخندى زدمو به سمت سفره رفتم

مينا با لبخند نگاهم کردو مادرو زن عموى على با اخم!

با اين که هميشه آروم غذا ميخوردم سعى کردم کمى تند بخورم که براى جمع کردن سفره و شستن ظرفا کمک کنم

نميخوام تو زندگيم به دشمنام اضافه کنم

مگه دنيا تا کجا ادامه داره براى خودمون دشمنى ارمغان بياريم؟

بايد تا ميتونم دل به دست بيارم

نه براى خود شيرينى، بلکه براى اينکه با اين کار خدا ازم راضى باشه و راهى در برابرم قرار بده

تند تند شروع به شستن ظرفا کردم

به کسى هم اجازه ندادم کمکم کنه

بعد از زمان زيادى که گذشت، دستامو با دستمال خشک کردمو از آشپزخونه بيرون رفتم

مامان على با لبخند نگاهم کردو دستت درد نکنه ى غليظى گفت

لبخندى نا خواسته روى لبم نشست

مادر شوهر جون به جونش کنى با کمکت حالش بيشتر خوش ميشه

از قديم گفتن 

( عروس بايد زرنگ باشه )

على هم با لبخند نگاهم کردو به کنارش اشاره کردو با صداى نسبتا بلندى گفت: 

- بهار جان بيا اينجا بشين

نگاهى به اطرافم کردمو ديدم شيش دنگ حواس همه به منه

منم ناچار رفتم کنار على رو صندلى دو نفره ى راحتى نشستم

با لحن مهربونى گفت:

- خسته نباشى خانوم!

و اين خانوم عجيب به دلم نشست! 

لبخندى که ناخواسته رو لبم نشسته بود نميخواست جمع بشه

دلم نميخواست على فکر کنه بى جنبه ام 

ولى لبخندمم نميتونستم جمع کنم

براى اولين بار تو جمعى که هميشه با غضب نگاهم ميکردن محبت ديدم

خاله مينا برامون چاى آورد

با تشکر برداشتمو رو ميز تا سرد بشه و بخورم 

يه کم که گدشت بلند شديم تا به خونه بريم

لباسامون عوض کرديمو با خداحافظى از همه رفتيم بيرون

تا خونه رسيديم چادرو پرت کردم رو راحتى و با ناله به على گفتم: 

- على اين چادرو بى خيال شو

خواهش!

آقا من نميتونم چادر سرم کنم

چه فايده اى داره چادر سر کردنى که از اينجا تا ماشين ده بار بازو بسته اش ميکنم

باور کن اينجورى چادرو چادرى زير سوال ميرن

- من حجاب خيلى برام مهمه

ميتونى مانتوى بلندو آزاد بپوشى اشکال نداره، مانتو بپوش

- من از لباساى گشاد متنفرم

يه جورى ميشم لباس گشاد باشه

- پس بايد همون.چادرو سر کنى

- حداقل چادر عربى بگير برام

- حرفشو نزن که خيلى بدم مياد

چيه آدم شکل لپ لپ ميشه! 

- واه، چادر به اون قشنگى

منکه خوشم مياد 

خيلى هم به دخترا مياد

- مى خواى کش بدوز به اين چادرت

- کش؟!

عمرا "، کش مال چادر ساده ست، نه مثل اينکه گل داره

- به هر حال راه حلى بود که به ذهنم رسيد

- انقدر بدم مياد که زور گويى

اصلا ميدونى چيه؟

سوالى نگاهم کرد

صدامو کمى بالاتر بردمو گفتم: 

- يا چادر عربى ميخرى برام، يا من ديگه چادر نميپوشم

با اخم به چشماش نگاه کردمو چند لحظه بعد به اتق عسل رفتم

لباسامو عوض کردمو خواستم بخوابم که صداى در اتاق اومد

با حرص گفتم: 

- بيا تو

در باز شدو على سرشو تو اتاق کردو گفت: 

- خوابيدى؟

- اگه بذاريد! 

- ميشه لباساى عسلو بدى تا عوض کنم براش

آخه با اون لباسا سخته براش بخوابه

آخى! 

چه مظلوم

مثل پسر بچه هاى تقصيرکار که ميترسن شده

عسلو بگو

چطور يادم رفت لباسشو عوض کنم

راسته که هيچکى مادر نميشه

حتى اگه بخوام بهترين زن باباى دنيا هم بشم باز جاى مادرشو نميگيرم

از جام بلند شدمو لباس تو خونه اى عسلو برداشتمو به سمت در اتاق رفتم

همين طور که نصف بدنش بيرون اتاقو نصفش داخل بود دستشو دراز کرد تا لباسارو بگيره که دستمو عقب کشيدمو گفتم: 

- خودم براش عوض ميکنم

لبخند پررنگى زدو آروم گفت: 

- مرسى خانوم! 

از اين لفظ و لحن حس خوبى بهم دست داد

جديدا " خيلى از اين خانوم آخر جمله هاش که بهم ميگه خوشم مياد

از بس بى جنبه ام

نه

على خيلى سرد رفتار کرده حالا با يه خانوم گفتن سخت جلوى خودمو ميگيرم که دندوناى عقلم از لبخندى که ميخواد رو لبم بشينه پيدا نشه

دو ماهى ميگذره

على برام چادر عربى خريد

خيلى راحته

خيلى هم ازش خوششم اومده

جنسشم نرمو سبکه

در کل راحت و خوبه

يه تخت يه نفره ى سفيدم برام خريده که تو اتاق عسل طورى گذاشم که با تخت عسل زاويه نود درجه ميسازه

تخت عسل چسبيده به ديوار رو به دره و تخت من چسبيده به ديوار کنار در

کم کم داريم به عيد نزديک ميشيم

چند بارى خونه ى مادر على رفتيمو يه بارم اونا اومدن خونه ى ما

واى که اون روز من چقدر استرس داشتم

مادرشم از اون ايراد گيراس

تا رو کابينتا دست ميکشيد که ببينه خاک روش نباشه

ولى در کل با لبخند رضايتى از پذيراييم تشکر کرد

رفتارش باهام بهتر شده

على هم که ميشه گفت خيلى مرد خوبيه

خيلى هوامو داره

اين روزا مدام ميگم خوش به حال مريم

درسته که خودم عاشق سهيلمو با اون زندگى خوبى داشتم ولى زنها هميشه مردا رو با هم مقايسه ميکنن و منم اين روزها مدام على رو با سهيل قياس ميکنم

امروز قرار بود بريم براى عسل خريد کنيم که خروس بى محل زنگ زدو گفت داره مياد اينجا

تو اين دو ماه، سه بار اومده

هر دفعه هم که مياد انقدر منو زير نظر ميگيره که خدا ميونه

انگار زير ذره بينم

حرکات منو على رو کامل تحت کنترل داره

نميدونم

لابد ميخواد مطمئن بشه که حرفاى على راسته چيزى بينمون نيست

ولى رفتارش خيلى باهام بهتر شده

فقط گاهى اوقات ميخواد حرصمو در بياره

امروزم که برنامه امونو به هم زد

يه مانتو که بلنديش تا زير زانوم هستو چسبون نيست على برام خريده که تو خونه بپوشم

منم اونو پوشيدمو روسرى سرم کردمو يه چايى دم کردم تا آقا مهدى تشريفشونو بيارن

نشسته رو راحتى و زير زيرکى نگاهم ميکنه

منم روبرو نشستمو با چشماى ريز شده نگاهش ميکنم

خدا رحم کرده على حساسو غيرتيه وگرنه اين به جايى که منو با چشماش بخوره درسته قورتم ميداد

- خب مهدى جون چه خبرا؟

چکار ميکنى کم پيدايى

- خبر خاصى نيست

درگير کاراى شرکتم

منکه ميام تو کم پيدايى

با لبخند رو به على کردم و گفتم: 

- مهدى خان راست ميگن

ايشون که تا بيکار ميشه اينجاست

يه بارم تو و عسل بريد بهشون سربزنيد

مهدى با لبخند نگاهم کردو على با تشر صدام زد

- بهار

شونه امو بالا انداختمو گفتم: 

- مگه دروغ ميگم! 

بايد برى سر بزنى هرچى باشه دل مادر زنتم براتون تنگ ميشه

مهدى با لبخندى که به لب داشتو هنوز نگاهش به من بود گفت: 

- خب بهار خانم حق داره

راست ميگه مامانم خيلى دلش. تنگ شده

بعد خطاب به من گفت: 

- ولى شما هم بايد قول بديد که باهاشون بياييد

- آخر زمان شده؟!

کى با پاى خودش ميره به قتلگاهش که من برم؟

- بهار! 

- نه على، بهار خانم راست ميگن

شايد برخورد ما درست نبوده که اين برداشتو کردن

به على که با اخم نگاهم ميکرد نگاهى کردمو از جام بلند شدم تا به آشپزخونه برم

تا به سمت مخالف چرخيدم مهدى صدام زد

- بهار خانوم! 

باز مى خواد مزه پرونى کنه

با نگاهى حرصى بهش چشم دوختم تا حرفشو بزنه

فنجون چايى شو بالا گرفتو با مظلومى گفت: 

- شرمنده، ميشه يه چايى براى من بيارين؟

البته اگه زحمتى نيست! 

با اخم به طرفش رفتمو فنجونو گرفتمو گفتم: 

- زحتم باشه بايد بيارم ديگه

- آخه چايى هاتون خيلى خوش طعم، آدم با يکى سير نميشه

- چايى که غذا نيست سير کنه، بعدشم اگه خوشتون اومده ميتونين به مادرتون بگين چايى که دم کردن يه کمم حل و دارچين بريزن تو قورى تا اين طعمى بشه

تو چشمام خيره شدو گفت: 

- فکر نکنم بتونه به اين خوش طعمى درست کنه، بايد يه زنى بگيرم که از قبل بلد باشه

نگاهمو از چشماى آبى رنگش گرفتمو گفتم:

- فکر کنم راه حل خوبى باشه! 

به آشپزخونه رفتمو صداى على رو شنيدم که گفت: 

- آره مهدى بايد زن بگيرى، کم کم دارى پير ميشى! 

و هر دو به اين شوخى خنديدن!

چايى به دست بيرون اومدمو ديدم على و عسل نيستنو مهدى تنها نشسته

با تعجب پرسيدم: 

- على کجاست؟

- عسل خوابش گرفت برد بخوابونتش

- آهان

چاى رو جلوش گرفتم و با اخم نگاهش کردم تا برداره

خنده اى کردو گفت: - دستت درد نکنه

چرا از من بدت مياد؟

- ميدونى و باز هم مياى اينجا! 

- دلم ميخواد بيام، خ نه ى خواهرمه!

- خونه ى خواهر خدا بيامرزت بود

الان خواهرت اينجا نيست که دم به ساعت اينجايى

فنجونو به لباش نزديک کردو با لبخند خاصى گفت: 

- خودش نيست، شوهرو بچه و خونه و جهازو وسايلش که هست! 

ابرويى بالا انداختمو گفتم: 

- پس بگو تو حکم نگهبان و باربرو دارى!

با تعجب به جلو خم شدو گفت: 

- باربر؟

چه ربطى داشت؟

با لبخند به دورتا دور خونه نگاه کردمو گفتم:

- آخه اينجور که پيداس بيشتر به هواى وسيله ها اومدى 

اشکال نداره، ميتونى به کارت برسى

جمعشون کن و ببر شون! 

تک خنده اى کردو با چشم هاى ريز شده تو چشمام خيره شدو گفت: 

- گفته بودم که خيلى دلم ميخواد اون زبون کوچولوتو از ته بچينم؟!

با بهت بهش نگاه کردم

چه پسر خاله شد

به جاى اينکه ناراحت بشه ميخنده! 

اينکه از على هم خل وضع تره! 

همين موقع على اومدو مهدى هم با لبخند نگاهشو ازم گرفت

دوباره حول و هوش کارو درارو گرونى و اين جور مسائل صحبت کردن

حوصله ام سر رفت

مثلا قرار بود براى بچم بريم خريد!

خميازه اى کشيدمو به على گفتم: 

- عسل هم که خوابيد، اگه بيرون نميريم منم برم بخوابم- بخوابى؟

- آره ديگه، حوصله ام سر رفت! 

مهدى سريع از جاش بلند شدو گفت: 

- جايى قراره بريد؟

خوب ميگفتين من مزاحمتون نميشدم! 

على با اخم نگاهم کردو به مهدى گفت: 

- نه بابا اين چه حرفيه؟!

فقط ميخواستيم بريم براى عسل خريد کنيم

مهم نيست يه روز ديگه ميريم

- اي حرفا چيه مگه ما با هم تعارف داريم؟

پاشين کاراتونو کنيد بريد

من ديگه بايد برم

- برى؟

کجا برى؟

مگه من ميذارم؟

بايد شام پيش ما بمونى! 

واى

شام براى چى؟

نفسش از جاى گرم بلند ميشه ها!

بعد از هزار تعارف و آيه و قسم، قرار شد اين زنبور مزاحمم با ما بياد

کاپيشن عسلو برداشتمو همونطور که خواب بود جورى که بيدار نشه تنش کردم

چادر عربيمو سرم کردمو عسلو بغل کردمو از اتاق بيرون رفتم

تا پامو از اتاق بيرون گذاشتم نگاهم به دو جفت چشم مشتاق افتاد

يکى سياه و يکى آبى

على جلو اومدو خواست عسلو ازم بگيره که قبول نکردمو گفتم ممکنه بيدار بشه

سوار ماشين شديمو راه افتاديم

به يکى از مجتمع تجارى ها که مدلاى زيادى لباس بچه داشت رفتيم

عسلم که تو کل مسير خوابيده بود بيدار شدو با خوشحالى با مغازه ها سرک ميکشيد

وروجک دلش ميخواست خودش راه بره

تا ازش غافل مى شديم شروع به دويدن ميکنه

ما سه تا آدم گنده حريف ا ين فنچ کوچولو نميشيم

يه دست پيراهنو کفش براش خريديم

رنگ جفتشم صورتى بود

اصرار کرد کفششو بپوشه

ولى تا پوشيد باز فرار کرد

على هم که بنده خدا با اون هيکل تو مجتمع دنبالش ميدويد

على دنبال عسل رفته بودو منو مهدى هم داشتيم مغازه ها رو نگاه ميکرديم

با صداى مهدى نگاه از ويترين مغازه گرفتمو به اون نگاه کردم

- چادرت خيلى بهت مياد

- مرسى

- وقتى ديدمت جا خوردم

شبيه لبنانى ها شدى

- مگه ايرانى ها کمتر از اونان؟!

نه، نه، منظورم اينه که خيلى بهت مياد

يه دختر سفيد، با چشمو ابروى مشکى و قيافه ى کاملا شرقى، که تو يه چادر عربى قاب گرفته شده

با تعجب نگاهش کردم

تو اين مدت رفتارش خيلى باهام خوب شده ولى ديگه اين حرفا خيلى زياد بودکه بزنه! 

تو چشمام خيره شدو با لحن آرومى گفت: 

- فوق العاده شدى! 

نگاهمو ازش گرفتمو خودمو به نشنيدن زدم

نگاهمو به جايى که على و عسل بودن دوختمو گفتم: 

- ا، اونجان! 

و بدون اينکه منتظرش بشم به سمت على رفتم

وقتى کنار على رسيدم نفس آسوده اى کشيدمو با لبخند نگاهش کردم

مهدى منو گيجم ميکنه

نگاهش! 

حتى با نگاه على هم فرق ميکنه

شبيه نگاه سهيله!

نه اين غير ممکنه

اون حتما چون به عسل محبت ميکنم با محبت نگاهم ميکنه

آره 

حتما منو به جاى خواهرش ميبينه

تا آخر شبو حتى موقع شام از نگاه کردن به مهدى فرار کردم

شبم که تا خونه رسيديم به سرعت ازش خداحافظى کردمو به اتاقم رفتم

اونم خداحافظى کردو رفت

تمام شب فکرم مشغول شد

چرا زندگى داره با نن بازى ميکنه

ياد اين جمله افتادم: 

-زندگی چیست؟

تصویری ازنقاشی خداوند ... فقط مال بعضیها رو داده لئوناردوداوینچی کشیده ومال مارو خدیجه 6 ساله ازساووجبلاغ!

خدا يا خودت کمکم کن

خدايا شکرت!

عيد از راه رسيدو سال قبل با همه ى بدى هاش تموم شد

آره بدى هاش

چون براى من خوبى نداشت

اميدوارم امسال سال خوبى باشه

کنار سفره ى هفت سينى که با على انداختيم نشستيم

دعاى سال تحويلو دارم ميخونم

صداى گوينده ى تلوزيون نويد سال نو رو ميده

آغاز سال هزارو سيدو نودو ...  

با لبخند به على و عسل نگاه ميکنم

على، عسلو سفت تو بغلش گرفته و به زور ميخواد بوسش کنه

عسلم که جيغ ميکشه و ميخواد از چنگ باباش فرار کنه

على موفق ميشه و يه ماچ آبدار از عسل ميکنه

به محض اينکه دستش از بدن کوچولوى عسل آزاد ميشه، عسل به سمت من ميادو تو بغلم قايم ميشه

على با خنده طرفش مياد که بهش تشر ميزنم

- دخترمو اذيت نکن! 

چشم کشيده اى ميگه و با لبخند شيطونى ميگه 

- مامانشو چى؟

با چشماى گردشده نگاهش ميکنم

منظورش چيه

تا بخوام بفهمم چى شد به طرفم اومدو سرشو به طرفم خم کرد

باز قلبم ريتم گرفته

چشماى مثل بشقاب گردشده امو بهش ميدوزمو اون ... 

با لبخندى که رو لبشه پيشونيمو ميبوسه

خود به خود چشمام بسته ميشه

خيلى خوبه که تو رفتارش ه و س نيست

خوبه که بهم احترام ميذاره

صداش کنار گوشم باعث ميشه لبخند عريضى رو لبم بشينه

- عيدت مبارک مامان عسل! 

از لفظ مامان عسل يه حالى ميشم

شايد براى اينکه عسلو بچه ى خودم ميدونم

خوشحالم که على هم اينو قبول کرده

با قدر دانى نگاهش ميکنمو ميگم

- عيد تو هم مبارک، باباى عسل

لبخندى ميزنه که تمام تلخى هاى سال پيشو ميبره

مثل بچه اى ميمونم که از نگاه مهربون پدرش غرق شادى ميشه

عيد در کل خوب گذشت

مادر على خيلى رفتارش باهام خوب شده

ديگه وقتى مى خواد صدام بزنه نميگه ببين، يا به على بگه به زنت بگو

صدام ميزنه دخترم

منم بهش ميگم حاج خانوم

اتفاق خاصى تو عيد نيوفتاد

اما امروز قراره مهدى بياد اينجا

ديروز سيزده به در بود

با على و عسل رفتيم پارک

روز خوبى بود ولى نميدونم چرا نحسيش مارو گرفتو قراره امروز اين پسره بياد اينجا

مانتو و شال آبى فيروزه ايمو سر کردمو منتظر اومدن مهمونمون شدم

على هم که با عسل مشغوله

با شنيدن صداى زنگ يه حس بدى تو جونم افتاد

على درو باز کرد

مهدى يه پيراهن فيروزه اى که عجيب به چشماش ميومد و شلوار جين پوشيده بود

با لبخند با على دست دادو بادش عسلو بغل کردو حسابى چلوندش

بچم داشت گريه اش در ميومد

با اخم به طرفش رفتمو عسلو از بغلش بيرون کشيدم

اخمى کردو گفت: 

- خسيس مگه کمش مياد

- بچه اذيت ميشه

- مهم نيست

آدم خوردنى رو بايد خورد

نميدونم چرا حس کردم نگاهش رنگ خاصى داره و لحنش خاص تر

على خنديدو گفت: 

- هر وقت زن گرفتى و بچه دار شدى اون وقت بچه ى خودتو بچلون!

- فعلا که زنى که من بخوام بگيرم تو گاوصندقه و کليدشم دست بد کسى افتاده! 

- نکنه راست راستى خبريه! 

از ى ناقلا؟

مهدد نگاهى به على و بدش به من کردو گفت: 

- مدتى ميشه! 

- کى هست؟

آشنائه؟

- هى تقريبا! 

- پس چرا دست به کار نميشى؟

- فکر نکنم فعلا شوهرش بدن

- هر کسى که باشه خودم به زورم شده برات ميگيرمش

مهدى باز نگاهى به منو بعد نگاهى به على کردو گفت:

- قول؟

- قول مردونه! 

مهدى لبخندى از ته دل زدو به على که دستشو جلو آورده بود دست داد

کمى خيالم راحت شد که کسى رو دوست داره

تازگى ها از نگاهش به خودم ميترسم

ميترسيدم نظرى داشته باشه

ولى حالا خيالم کمى راحت شد

به آشپزخونه رفتم تا شربت بيارم

ليوانارو تو سينى چيدمو داخلشون شربت آلبالو ريختم، آروم آروم آب تو ليوانا ريختم تا شربتو آب با هگ قاطى نشه و قشنگ تر باشه

احساس کردم کسى پشت سرمه، فکر کنم عليه، ليوانى که دستم بودو تو سينى گذاشتم و برگشتم

ولى با ديدن کسى که کاملا بهم نزديک بودو پشتم وايساده بود ترسيدمو دستمو رو قلبم گذاشتمو هينى کشيدم

دستاشو به علامت تسليم بالا آوردو گفت:

- نترس منم

چى شد؟

- شما اينجا چکار ميکنى؟

- جمله بنديت مورد داره

با شما ميگن ميکنين! 

البته من با تغيير شما به تو موافق ترم

نفس عميقى کشيدمو گفتم: 

- پرسيدم چى ميخواى؟

- فعلا آب! 

- بفرماييد دارم شربت ميارم

- باور کن تشنه امه

دلم آب ميخواد! 

- باشه بريد براتون ميارم

- چه کاريه! 

ميمونم ميخورم ديگه! 

ديوونه ام کرد

على کجاست که اين اومده اينجا! 

ليوان آبو به دستش دادم

تشکرى کردو يه نفس آبو سر کشيد

بعد در حالى که ليوانو رو کابينت ميذاشت به سرتا پام با لبخند نگاه کردو گفت: 

-ست کردى باهام! 

- من اگه ميدونستم تو از اين رنگ خوشت ميادو امروز مى خواى بپوشى، عمرا " اينو نميپوشيدم

- چرا؟

رنگ به اين قشنگى

خيلى بهت مياد

- ممنون! 

- هنوزم سهيلو دوست دارى؟

از سوالى که يه دفعه اى پرسيد جا خوردم

به اون چه ربطى داره داره!

اخمى کردمو گفتم:

- به شما ربطى نداره! 

- محض کنجکاوى پرسيدم! 

- کنجکاوى يا فضولى؟!

- چرا انقدر از من بدت مياد؟

- ميدونى و بازم از رو نميرى! 

چقدر پرويى تو! 

احيانا " از ورثه ى سنگ پاى قزوين نيستى؟

با اين حرفم چشماش گرد شدو خنده ى کنترل شده اى کرد تا صداش بيرون نره

صورتش از زور خنده سرخ شده بود

يه کم که گذشتو خنده هاش تموم شد گفت: 

- تو ديگه کى هستى! 

دختر يه دونه اى! 

اى بابا 

من هر چى ميگم بدش بيادو دمشو بذاره رو کولشو بره

اين از رو نميره

خواست چيزى بگه که على اومد تو آشپزخونه و نگاهى به ما کردو به مهدى گفت: 

- اينجايى؟

- اومدم آب بخورم

- شرمنده تنهات گذاشتم، همکارم زنگ زد

- نه اين حرفا چيه! 

متوجه شدم

- بفرماييد

بهار خانم شما هم بيا من سينى رو ميارم

از على به خاطر کمکش تشکر کردمو از آشپزخونه بيرون رفتم و به بهانه ى رسيدگى به عسل، دست عسلو گرفتمو تو اتاقش بردم

ارديبهشت ماه از راه رسيده

همه چى خوبو آرومه

تو خواب عميقى بودم که يه دفعه صداى جيغ و بعدش گريه ى عسل بلند شد

از خواب پريدمو رو تخت نشستم

نميدونستم چه زمانى از روزه و کجا هستم

به اطرافم نگاه کردمو يادم اومد کجام

به ساعت نگاه کردم

واى! 

ساعت ده شده

چقدر خوابيدم. 

لابد عسل از خواب بيدار شده ديده کسى کنارش نيست ترسيده

على چرا بيدارم نکرد؟

به سرعت با چشماى نيمه بسته و خوابالو بلند شدمو از اتاق بيرون رفتم

داشتم به طرف اتاق على ميرفتم که يه دفعه ديدم على و عسل جلوى تلوزيون نشستن

بى توجه به على، کنار عسل رفتمو بغلش کردمو گفتم: 

- جانم مامان؟

چى شدى؟

- با ب با اذت تونه! 

- بابايى اذيتت کرد؟

- اوهوم

دستشو به لپ سرخ شده اش گرفت

جاى دندوناى على بود

تازگى ها عسل توپولتر شده، على هم مدام گازش ميگيره

با اخم همونطور که نيمه نشسته بودم به على نگاه کردمو گفتم: 

- چرا بچه رو اذيت ميکنى؟

-  ... 

على به جايى که جوابمو بده خيره شده بود به من

صاف ايستادمو سوالمو تکرار کردم 

ولى به جاى جواب، نگاهشو ازم دزديد

اين چشه؟!

چرا اينجورى نگاهم ميکنه؟

نکنه چيزى شده! 

نکنه من مشکلى دارم! 

اول صبحى جنى شده! 

دوباره صداش زدم

- على! 

ولى بازم نگاهشو به زمين دوختو جوابمو نداد

نکنه من مشکلى دارم 

کمى سرمو خم کردمو به خودم نگاه کردم

ميخوام ببينم مشکلم چيه که على اينجورى نگاه ميکنه و بعدم نگاهشو ازم ميدزده! 

نگاهم به پا هاى بازم افتاد

کمى نگاهمو بالاتر بردم

هنوزم باز بودتا زانو و از زانو بالاتر رفتم

بالا تنه امو نگاه کردم

با ديدن کامل لباس آه از نهادم در اومد

اين که لباس خوابه

چقدرم بازه

من.. 

اينجورى ...  

جلوى على..

واى! 

اى خاک عالم تو اون فرق سرت بهار! 

با چه اعتماد به نفسى اينجو ى اومدى جلوى على ... 

چنان جيغى کشيدم که خودم از صدام وحشت کردم

بدون اينکه نيم نگاهى به على بندازم، به طرف اتاق دويدم

درو بستمو پشت در نشستم

مردم از خجالت

حتما اون موقع که خودمو ديدم مثل هميشه از خجالت سرخ شدم

صداى خنده ى بلند على تو خونه پيچيد

ديوونه

چرا ميخنده؟

خجالت من خنده داره! 

صداى خنده اش که قطع شد صداى عسلو شنيدم که بو اون صداى بچه گونه اش به على گفت: 

- ماما سوسک؟

- آره بابايى، يه سوسک سياه ديد

داشت به اون روز که بهش گفتم سوسک سياه اشاره ميکرد

هنوز يادش نرفته! 

من چطور با اين وضع رفتم بيرون! 

ديشب از بس گرمم بود اولين لباس خوابى که دستم اومدو پوشيدم

هميشه تو خونه ى خودم لباس خواب ميپوشيدم

موقع خواب دلم ميخواد راحتو آزاد باشم

اين مدت از بس لباساى پوشيده پوشيدم حواسم نبود که با اين لباس خوابيدم

اونم چه لباسى

قدش که يه وجب بود، جنسشم از تورو حرير بود، خيلى هم بدن نما!

يعنى کاملا آبروم پيش على رفت!

الان پيش خودش چى فکر ميکنه!

نکنه فکر کنه از قصد با اون وضع بيرون رفتم ..

اصلا چرا اين موقع روز خونه ست؟

خب خنگ خدا امروز جمعه ست! 

واى که چقدر من خنگم! 

حالا با چه رويى برم جلوش؟!

بگو چرا اونجورى نگاهم ميکرد

چه دوربينشو زوومم کرده بود

بى انصاف نباش بهار، اونکه زودى نگاهشو دزديد 

ولى اول ديداشو زد بعد نگاهشو دزديد

چه توقعاتى دارى تو!

اين همه مدت زنشى نگاه چپ بهت نکرده، اون وقت حالا با يه نگاه که از عمد هم نبوده اينجورى ميگى! 

على هرچى که هست، چشم چرون نيست 

چه طرفداريشم ميکنم

از کى طرفدارش شدم؟!

يه ساعتى گذشتو من تو اتاق نشسته بودمو فکر ميکردم

با صداى تقه اى که به در خورد از فکر بيرون اومدم

صداى على به گوشم رسيد

- بهار

بهار

-  ... 

- بهار خانوم با شمام! 

-  ... 

- جوابمو ندى درو باز ميکنما! 

درو باز کنه .

منکه هنوز با اين لباسام ... 

اگه درو باز کنه که بدتره

ولى با چه رويى جوابشو بدم؟!

- بهار

- ب ... بله؟

- بيا بيرون، عسل بهانه اتو ميگيره!

- الان ميام

لباسمو عوض کردمو نفس عميقى کشيدمو درو باز کردم

آخرش که چى؟

به هر حال بايد باهاش روبرو شم

تا شب نگاهمو از على دزديدم

اونم آقايى کردو به روم نياورد

از اين اخلاقا نداره که بخواد سوتى دادنتو به روت بياره

به هر حال ممنون اين اخلاقشم

دو روز ديگه هم گذشت

تو اين دو روز خيلى با هم حرف نزديم

فقط در حد گفتگو هاى واجب با هم حرف ميزنيم

هنوزم وقتى يادش ميوفتم که با چه وضعى جلوش بودم. ... 

تا نزديک گلوم از شرم داغ ميشه! 

على هم يه جورايى ناشيانه نگاهشو ازم ميدزده

ولى گاهى اوقات ميبينم که با يه لبخند محو نگاهم ميکنه

امروز چهار شنبه ست

على سر کاره و عسلم هنوز خوابه

صداى زنگ خونه زده شد

به سمت اف اف رفتم

مردى پشت در بود که پشتش به دوربين آيفون بود

گوشى رو برداشتم

- بله؟

با چرخيدنش به سمت دوربين و ديدنش، ضربان قلبم شدت گرفت

اون اينجا.. 

چى شده؟

نکنه اتفاقى افتاده؟!

حواسمو به صداش دادم 

- منم بهارم

بهارم؟

يعنى هنوز بهارشم؟

همونطور که اون سهيل منه! 

تو خلسه ى خوبى فرو رفته بودم که صداش منو به خودم آورد

- نمياى پايين؟

چى ميگفتم؟

چى ميتونستم بگم بگم؟!

مگه ميشد اون کارى رو ازم بخوادو من انجامش ندم! 

برم پايين! 

پايين که سهله، تا قله ى قافم بخواد ميرم

سهيل کافيه ازم جون بخواد

منکه همه ى زندگى و جوونيمو براش دادم، جونمم ميدم 

فقط تونستم اينو بگم

- الان ميام

به ساعت نگاه کردم

يازده بود

هنوز خيلى وقت هست تا على بياد

يه شال رو سرم انداختم، حوله ى بستن دکمه هاى مانتو رو نداشتم، براى همين چادر عربيمو به سرم کشيدمو کليدو از روى در برداشتمو چهار طبقه رو پايين دويدم

شتابان به طرف در رفتم

در رو پاشنه چرخيدو مردى رو ديدم که همه ى زندگيمه

نفس نفس زنون صداش زدم

- س.. س..هي.. ل! 

نگاهى به چشمام کردو گفت:

- جون دلم؟

از لفظش دلم قنج رفت

مثل قديما صدام کرد

خدا ميدونه چقدر انتظار شنيدن اين کلمه رو کشيدم

با شوق به سرتا پام نگاه کردو دستشو به سمتم کشيدو گفت: 

- خداى من، چقدر با اين چادر ناز شدى! 

خواست صورتمو نوازش کنه که سرمو عقب کشيدم

دلخورو عصبانى نگاهم کردو گفت:

- مگه اون مردك خونه ست که ميترسى و عقب ميکشى؟

واقعا فکر ميکرد از ترس على عقب کشيدم! 

يعنى نميدونه اين کار براى منى که شوهر دارم خيانت محضه! 

تو چشماش نگاه کردمو گفتم: 

- اونى که ميبينه و من ازش ميترسم خداى بالاى سرمه، نه على! 

من شوهر کردم سهيل، نامزد يا همسرت نيستم که ...  

گوشه لبمو گاز گرفتم تا بقيه ى حرفمو نگم

با حسرت نگاهم کردو گفت: 

- يعنى سهم گن از تو فقط ديدنت از دوره؟

مگه ميشه ببينمتو به اين دل لامصب بگم نزن، اينقدر به درو ديوار اين سينه نزن

اينقدر بيشتر از اين آتيش به اين جون بى روح نکش! 

ميتونم؟

بلندتر داد زد 

- ميتونم؟

- هيس! 

دادا نزن سهيل! 

- چرا ميترسى آبروريزى بشه؟!

مگه اون نامرد آبرويى هم داره؟

اگه آبرو داشت تورو تو منگنه نميذاشت که به شرط ازدواجت باهاش، رضايت آزادى منو بده! 

چشمام از تعجب گرد شد

ميدونست

از کجا؟

از کى؟

چطورى فهميده؟

کى بهش گفته؟

سوالمو بلند گفتم، پوزخندى زدو گفت: 

- چرا؟

چرا بهار؟

چرا اين کارو کردى؟

چرا اين ننگو به جونم انداختى؟

بى حيثيتم کردى! 

به چه قيمتى؟

آزاديم؟

نفس کشيدنم؟

تو هوايى که ديگه تو توش نفس نميکشى! 

بين آدمايى که زنمو، همه کسمو بى وفا ميخونن! 

تو خونه اى که بى تو ديواراش برام شکلک در ميارن! 

دستشو روى قلبش کوبيدو با بغض گفت: 

- از وقتى فهميدم دارم آتيش ميگيرم

دارم خفه ميشم از اين بغض سنگينى که تو گلوم نشسته

چطورى باهاش کنار بيام؟

چکار کنم که پست بگيرم؟

چکار؟

اشک همه ى صورتمو پوشونده بود

با دستم اشکامو پاک کردمو گفتم: 

- تمومش کن سهيل

تو رو جون بهارت تمومش کن

- تمومش کنم که چى بشه؟

که هم تو هم من تو اين برزخ دستو پا بزنيم! 

ميدونم دوسش ندارى

ميدونم دلت باهاش نيست

اون روز از نگاهت خوندم که يه کاسه اى پشت نيم کاسه ست! 

نبايد اين کارو با من ميکردى 

اين مجازات خيلى برام زياده

عادلانه نيست

فقط به خاطر يه لحظه غفلت ...  

بايد تموم زندگيمو ببازم؟

من کى رو تو قمار کردم که تو رو خودت قمار کردى و خودتو باختى؟

هان؟

باز کلمه ى آخرشو با داد گفت

چشمامو بستمو نفسمو تو سينه ام حبس کردم

چى بگم؟

چى ميتونم بگم؟!

اون چه ميدونه که من اون موقع تو چه شرايطى بودمو مجبور بودم به هر چيزى چنگ بزنم

حتى يه طناب پوسيده!

دلم ميخواست بدونم کى به سهيل گفته

نکنه على گفته که بيشتر دلشو بسوزونه! 

نگاهى به چشماى غمگينش کردمو گفتم: 

- کى بهت گفت؟

- چه اهميتى داره؟

بعدشم، يعنى انقدر خنگم که شک نکنم زنم که اون همه عاشقم بود چرا به اين سرعت ازدواج کرد؟

اونم با شاکى! 

بعدش هم که من آزادشدم

اينا يعنى چى؟

- کى گفته؟

- کسى حرفى نزده

در واقع انگار خبر دار هم نبودن که بگن

فقط وقتى اتفاقى بهادر تاريخ ازدواج مجددتو گفتو قضيه ى نارضايتى پدرتو بعدش فرار تو از خونه ... 

فهميدم که تاريخ ازدواجت با تاريخى که شاکى رضايت داده بود يکيه! 

يعنى حدسش انقدر سخته که مجبورت کرده باهاش ازدواج کنى تا رضايت بده!

تويى که طاقت يه روز دورى پدرتو نداشتى حالا به خاطر يه مردى که چازه پيداش شده پشت پا به خانواده ات ميزنى! 

- خودت فهميدى؟

- آره! 

ولى کاش ميمردم

بين يه حس خوبو بد گير کردم

از يه طرف خوشحالم که بهارم بى وفا نبوده و عشقش پوشالى نبوده و از طرفى.. 

دستاشو مشت کردو با فک منقبض گفت:

- ميميرم تا شبمو به صبح برسونم وقتى که ...  

وقتى فکر ميکنم چى در کنارش کشيدى.. 

وقتى به شبايى که تو اين مدت باهاش داشتى فکر ميکنم..

وقتى فکر ميکنم چند بار به آغوش کشيدتت.. 

ميميرم بهار

داغون ميشم از تصورش

من بى غيرت 

من بى همه چيز.. گرفتم کپه ى مرگمو تو خونه گذاشتم در صورتى که زنم.. 

ناموسم ... 

بهارم ..

شبهايى رو صبح ميکنه که دلش راضى نيست

کنار مرديه که مجبوره باهاش باشه

قطره اى اشک از چشمش چکيد

معلوم بود خيلى جلوى خودشو گرفته بوده که گريه نکنه

اينم از غرور زيادش بود

پشت دستشو به چشمش کشيدو گفت:

- اذيتت ميکنه؟

چى بگم؟

بگم حتى بهم دستم نزده 

بگم خيالت راحت، من هنوزم بهار خودتم 

فقط مال تو.. 

بگم على اونقدر مرد هست که به منى که عشق کس ديگه اى تو دلمه دست درازى نکنه

اگه بگم على چى ميشه؟

من به اون قول دادم

ولى اون که نگفته سهيل ندونه رابطه نداريم.. 

فقط گفت ميخوام براى سهيل دست نيافتنى باشى

مثل مريم که براى على دست نيافتنى شد

سهيل گناه داره

داغ سنگينيه براى مرد که زنش  ... 

اونم سهيلى که عاشقمه

چه اشکالى داره بهش بگمو کمى مرحم درداش بشم؟! 

هنوز دو دلم که بهش بگم يا نه! 

آخه ديگه شوهرم نيست که بخوام از کوچيکترين مسايلم بهش بگم

الان على شوهرمه

ولى على از من هيچى نميدونه

خصوصى ترين چيزهاى منو سهيل ميدونه

گذشته از اون من هنوز سهيلو شوهرم ميدونم

چيز خاصى که نميخوام بگم.. 

فقط ميگم اتفاقى بين منو على نيوفتاده

اينکه عيبى نداره! 

اما اين مرد الان با من نسبتى نداره ... 

الان غريبه ست

درست نيست بگم.. 

آخ! 

ديوونه شدم

نميتونم بشينمو آب شدن سهيلمو ببينم

اون از خودم برام عزيزتره

ميدونم بيشترين ناراحتى که داره از اينه

تصميممو گرفتم

من نميتونم غمو تو چشماى عسل رنگ سهيل ببينم

سرمو پايين انداختمو با انگشتاى دستم بازى کردم

نفس عميقى کشيدمو لبمو با زبونم تر کردمو گفتم: 

- سهيل! 

جوابى نداد، سرمو بلند کردمو ديدم بهم خيره شده و منتظره

حرفمو ادامه دادم

دوباره چشمامو به زمين دوختم

روم نميشد تو چشمش نگاه کنمو اين موضوعو بگم

شايد يه زمانى هيچ حيايى در برابرش نداشتم ولى الان..

الان ديگه اون شوهرم نبود

اين مطلب اونقدر خصوصى هست که نبايد بگم

چطور چشم تو چشم بهش بگم 

با نگاهى به زمين و صدايى لرزون گفتم: 

- بين منو على اتفاقى نيوفتاده! 

-  ... 

جمله امو سريع گفتمو سرمو تا جايى که ميشد تو گردنم فرو کردم

عرق سردى از گردنم به سمت کمرم راه افتاده

درونم کوره ى آتيشه

هنوز نگاهم به زمينه

نميتونم نگاهش کنم

شرمم ميشه

بازى دنيا چه کارايى که با ما آدما نميکنه

مردى که روزى محرم ترين شخص زندگيم بوده الان برام نامحرمه و ازش شرم ميکنم

هنوزم ساکته

سکوتش طولانى شد

آروم به گردنم حرکت دادمو زاويه اشو زياد کردم

نگاهى زير زيرکى بهش انداختم

نتونستم چشماشو ببينم

کمى بيشتر سرمو بلند کردم

چشماى سياهم تو نگاه عسلى رنگش نشست

برق شوق تو چشماظ خ نه کرده بود

با وجد به سرتا پام نگاه کردو گفت: 

-اين ...  اين حقيقت داره؟

لبخندى زدمو سرمو زه علامت تأييد تکون دادم

انرژى غير قابل وصفى تو وجودش پيدا شد

به سرعت بهم نزديک شدو دستاشو براى به آغوش کشيدنم باز کرد

منم از شوقش خوشحال شدم

زمانو مکانو فراموش کردمو از ش استقبال کردم

شايد فقط چند سانتى متر به رسيدن قفسه ى سينه امون به همو قفل شدن تنمون تو حصار دستاى همديگه مونده بود، که يادم اومد

على!

اون شوهرمه نه سهيل! 

من چکار ميخواستم بکنم؟!

سريع با قدم بلندى عقب کشيدمو دستاتو به حالت استپ جلوم گرفتم

سهيل با تعجب ايستادو سوالى نگاهم کرد

آب گلومو قورت دادمو گفتم: 

- من شوهر کردم سهيل! 

- زورى بوده و تو بهش علاقه ندارى

- علاقه ندارم ولى تعهد که دارم

با شک نگاهم کردو گفت: 

- چى ميخواى بگى بهار؟

- درسته که بين منو اون اتفاقى ني فتاده ...  ولى دليل نميشه که بهش خيانت کنم

- خيانت کدومه؟!

چى ميگى تو؟

يعنى حتى نميتونم بغلت کنم؟

- بهتره از اينجا برى سهيل

درست نيست اينجا باشى

بهت گفتم که خيالت از بابت من راحت باشه

دلم نميخواد غمگين باشى

من با على يه قرارى گذاشتم، در ازاى آزادى تو باهاش ازدواج کردم ولى به شرطى که بهم دست نزنه

اون پاى حرفش مونده، منم بايد پاى قولى که دادم بمونم

بهتره برى و فراموش کنى که بهارى بوده

فکر کن تو اون تصادف منم مثل اون زن مردم.. 

داد زد

- تمومش کن بهار! 

تو زنمى 

حقمى 

سهممى

مال منى

اجازه نميدم تو رو ازم بگيرن

تو رو پس ميگيرم

واى اينکه بد تر شد

چرا داره بدترش ميکنه! 

نگاهى به سر تا پام کردو گفت: 

- برو لباساتو جمع کن بريم 

- ب ... ب..بريم؟

کجا؟

- خونه ى پدرت! 

همون جا ميمونى و در خواست طلاق ميدى

بعد از طلاقت هم دوباره با هم ازدواج ميکنيم

اين چى داره ميگه؟!

چى فکر رکده با خودش! 

منو نشناخته

فکر کرده انقدر نا مردم؟!

نميدونه هميشه پاى حرفم ميمونم

على به من اعتماد کرده

نميتونمنميتونم

تو چشماش نگاه کردمو گفتم: 

- من نميام

- يعنى چى؟

چرا؟

- من نميتونم از على طلاق بگيرم

- چى ميگى؟

ن ...  نکنه دوسش دارى؟

- نه! 

بفهم چى ميگى سهيل

من فقط تو رو دوست دارم

ولى نميتونم از على جدا شم

داد زد

- چرا؟

چرا نميتونى از اون لعنتى جدا شى؟

چيزى گرو گذاشتى؟

- آره

- چى؟

- شرافتمو! 

- چى ميگى بهار؟!

تو ميخواى يه عمر زندگى مونو حروم کنى به خاطر هيچ و پوچ؟!

- من قول دادم سهيل

اون به قولش وفا کردمنم بايد وفا کنم

بهتره تو هم برى

به سمت داخل حياط رفتم

جلوى در ايستادمو آروم خداحافظى کردم

به جاى جواب خداحافظى گفت: 

- به زودى يه راه حل پيدا ميکنمو ميام ميبرمت

مطمئن باش! 

با غم نگاهش کردمو درو بستم

در دلم گفتم کاش بشه

تندى به خونه رفتم

عسل بيدار شده بودو صداى گريه اش از پشت در شنيده ميشد

سريع درو باز کردمو به آغوش کشيدمش

- ببخش عزيزم

ببخش که مامان خوبى برات نبودم

بخش که تو رو فراموش کردم

ببخش دخترم

کمى آروم شد

صبحانه اشو دادمو باهاش بازى کردم

ميخواستم از فکرو خيال بيرون بيام

دلم نميخواست به سهيلو التماس چشماش فکر کنم

من اين کارو کردمو تا آخر بايد ادامه بدم

نميتونم زير حرفم بزنم

تازه منم برم، مگه على طلاق ميده؟!

حق طلاق با مرده

على هم که مشکلى نداره که بخوام شکايت کنمو دليلى براى طلاقم باشه

همه ى اينا رو خوب ميدونم

رفتار سهيل بچه گانه و از سر احساسه

من همه ى اين مدت به اين فکر کردم

ميشدم نميرفتم

من به على قول دادم

به عسلم قول دادم

قول دادم براش مادرى کنم

بهش عادت کردم

مثل بچه ى خودم دوستش دارم

دو روزى ميگذره و من همش تو خودمم

امروز على فکر ميکرد افسرده شدم

ميخواست ببرتم دکتر

ولى من چيزيم نيست، فقط حوصله ندارم

احساس ميکنم خسته ام

يه خستگى دائمى

حوصله ى کارى رو ندارم

غذا يا سينه ى مرغ سرخ ميکنم يا نيمرو يا تن ماهى

حوصله ى درست کردن غذا هايى که بايد بالا سرش موندو ندارم

دلم ميخواد بميرم

يه خواب عميق

بخوابمو ديگه بلند نشم

شايد کفر باشه، ولى خود خدا هم ميدونه که طاقتم تموم شده

دلم يه زندگى بى دغدغه ميخواد

يه آرامش ابدى

دلم براى آغوش مامانم تنگ شده

براى نوازش دستش رو سرم

دلم براى حرف زدن با بابام تنگ شده

دلم براى اون بهادر بى معرفتم تنگ شده

حتى براى ريحانه..

اونم سراغى ازم نگرفت

چه توقعاتى! 

وقتى برادرت چشم نداره ببينتت، چه انتظارى از زن داداش دارى؟!

بيشتر وقتمو رو تخت دراز ميکشمو به ديوار اتاق نگاه ميکنم

رو ديوار نقش زندگيمو ميبينم

روزهاى بر باد رفته و عمر هدر شده امو

درسته که زندگيم با عشق شروع شدو به عشقم رسيدم

درسته که خيلى ها آرزو دارن فقط يه روز با عشقشون باشن

ولى مگه زندگيم چقدر دوام داشت! 

بيشترين خاطراتم خلاصه شده تو اين قفس تنهايى

کاش مرغ عمرم پر بکشه و بره

اينجورى هم من راحت ميشم هم بقيه

حتى على هم راحت ميشه

تا کى عزب بمونه! 

مرده

جوونه

نياز داره زن بگيره

يکى که حرفشو نگاهشو بفهمه

يکى که دردرى از دردشبرداره

خستگى از تنش بيرون کنه

نه من که خستگى به جونش ميکشم

تو اين دو روز ترحم و غم نگاهشو حس ميکنم

با افسوس نگاهم ميکنه

معلومه که دلش ميخواد منو ازاين حالو هوا در بياره

ولى نميدونه چجورى

موقع شام مثل اين دو روز با غذام بازى ميکردم

غذاى عسلو زودتر داده بودمو خوابونده بودمش

امروز عصر نخوابيده بود، براى همين زود خوابش برد

نگاه سنگين على ر. روى خودم حس ميکردم

ميگم سنگين، چون واقعا سنگين بود

- چرا غذاتو نميخورى؟

بدون اينکه نگاهش کنم جوابشو دادم

- ميل ندارم

- چرا؟

مگه چى خوردى که سيرى؟

- چيزى نخوردم، ولى اشتها ندارم

- غذا رو دوست ندارى؟

ميخواى برم برات غذا بگيرم؟

هان؟

يه چيزى که دوست داشته باشى! 

برم؟

چه مهربون شده اين روزا

از اولم مهربون بود ولى رو نميکرد

لبخندى به اجبار زدم 

- نه مرسى

به غذا نيست، ميل ندارم

- دلتنگى؟

- آره

- براى خانواده ات يا  ... ؟

- براى همه شون

- ميخواى.. ميخواى برى ببينيشون؟

خانواده اتو ميگم! 

بهش نگاه کردمو با غم گفتم: 

- وقتى جايى اونجا ندارم کجا برم؟

وقتى گفتن برى ديگه حق برگشت ندارى و من رفتم ...  . برم چى بگم؟!

- به هر حال پدرو مادرتن

ميخواى برم باهاشون حرف بزنم؟

- زحمت نکش، با مادرم در تماسم، ميگه بابات فقط وقتى ميبخشتت که جدا بشى

با اين حرفم اخماش تو هم کشيده شدو به فکر فرو رفت

منم ديگه حرفى نزدم

على غذاشو تموم کردو بلند شد و ميزو جمع کرد

خواستم کمک کنم که نذاشت

بعد از جمع کردن ميز، دستکش هاى ظرف شستنو دستش کرد

با بهت نگاهش کردمو گفتم: 

- نگو که ميخواى ظرف بشورى؟

لبخند مهربونى زدو گفت: 

- چرا؟ 

بهم نمياد؟!

- اصلا

با اين قيافه ى هميشه اخمو، با اون هيکل، با اين تيپ مردونه، اصلا بهت نمياد

خنده اى کردو گفت: 

- الان که شستم ميبينى که خيلى هم بهم مياد

کنارش رفتمو با تنه بهش زدم که کنار بره

دلم نميومد اون بشوره

شايد زيادى مرد سالارم، ولى از اينکه مرد ظرف بشوره خوشم نمياد

تکون که نخورد هيچ، چنان با تنه اش بهم زدو منو کنا زد که به سمت ورودى آشپزخونه شوت شدم

خنده ى بلندى کردو گفت: 

- ميبينم که به يه فوت بندى!

لبخند خسته اى زدم

حوصله ى بحث نداشتم

پشتمو کردم بهشو گفتم: 

- هرطور راحتى! 

به اتاقم رفتم تا بخوابم

آره ديگه اتاقم

عسل که پيش باباشه منم اينجام

پس اينجا ميشه اتاق من

بيچاره على! 

مثلا ميخواست يه کارى کنه حالو هوام عوض بشه

تنها گذاشتمش

از کى دلم براى تنهايى على ميسوزه؟!

شايد از همون روزى که تو بيمارستان به خاطر از دست دادن زنش زجه زد! 

آره

شايد همون شب بود که از خدا خواستم صبرش بده و بهش کمک کنه

اما فکرشو نميکردم که خدا براى پر کردن تنهايى على منو انتخاب کنه

امروز از دو روز گذشته بى حوصله ترم

دلم ميخواد يه گوشه بشينمو زار بزنم

همش منتظر يه خبر بدم

يه نگرانى

واى خدا جونم خيلى حالم بده

تا ظهر بى حوصله نشستمو به صفحه ى سياه تلوزيون زل زدم

عسل بچم که انگار حالمو فهميده بودو خيلى طرفم نميومدو خودشو مشغول بازى کرده بود

قربونش برم که انقدر فهميده ست

ظهر ناهارمو خورده و نخورده از سر ميز بلند شدم تا برم تو اتاقمو بخوابم

على با تعجب صدام زدو پرسيد چرا انقدر کم خوردم؟

- سيرم

ميل ندارم

- سه روزه که همينو ميگى

مطمئنى خوبى؟

چرا وقتى نگرانى على رو براى خودم ميبينم يه حس خوب بهم دست ميده؟!

- خوبم، فقط خسته ام

- از چى؟

بى هوا گفتم: 

- از زندگى! 

على با بهت نگاهم کردو به طرفم اومد

دو طرف شونه امو گرفتو تکونم دادو با صداى بلندى گفت: 

- هيچ وقت، هيچ وقت اين حرفو نزن

به چه حقى اينجورى ميگى؟

- نميدونستم تو قرار داد اسارتم نوشته شده حق مردنم ندارم! 

تلخ شدمو طلب کارانه اين حرفو زدم

به چه حقى ميخواست براى همه چى من تصميم بگيره! 

کمى سرشو خم کردو تو صورتم دقيق نگاه کردو گفت: 

- معذرت ميخوام، منظورم اين نبود

ولى دلم نميخواد از اين حرفا بزنى

تو هنوز خيلى جوونى

درست نيست حرف از مرگ بزنى

پوزخند صدا دارى زدمو گفتم:

- جوون؟!

خب باشم

مگه چى قراره بشه؟

چى قراره تغيير کنه؟

جوونى و زندگى بدون عشقو ميخوام چکار؟

- اگه هوايى شدى و اين کارات بهانه ست بهتره فکرشم از سرت بيرون کنى که ميفرستمت برى پيش اون

ناليدم: 

- تو که دردمو نميفهمى چرا ميپرسى؟

خب بذار به درد خودم بميرم ديگه! 

- بهار! 

- بهار مرد

ولم کن ديگه! 

نميدونم چرا اشکام سرازير شدن

دلم ميخواست دق و دلى مو سر اون خالى کنم

کم تقصير نداشت

تنها کسى که بى تقصير بود من بودم

بيشتر از همه هم من عذاب کشيدم

به اتاق رفتمو درو محکم بستم

خودمو رو تخت پرت کردمو سرمو زير پتو فرو بردم

کمى گذشت که در به صدا در اومد

محلش ندادمو سرمو به بالش فشار دادمو چشمامو بستم

بذار فکر کنه خوابم

صداى باز شدن در و بعد قدم هايى تو اتاق اومد

چشممو بيشتر فشار دادم تا باز نشه

تخت کمى تکون خوردو کسى رو کنارم حس کردم، خيلى نزديک

چون تختم يه نفره بود خيلى نزديکم نشسته 

از اين نزديکى زياد استرس گرفته ام

نميدونم چرا احساس لرزش دارم

دستش از روى پتو رو سرم ميشينه

نفسمو تو سينه ام حبس کردم

پتو رو کنار ميزنه

طرف روست صورتم رو بالشه و طرف چپ صورتم به سمت على هستش

نفسش که به صورتم ميخوره رو حس ميکنم

دستش روى سرم ميشينه و به آرومى نسيمى بين موهام شروع به حرکت ميکنه

کمى که ميگذره حس خوبى بهم دست ميده

حس آرامش! 

پوست دستشو رو پوست سرم حس ميکنم

حرارت دستش بيشتر از قبل شده

تپش قلب منم! 

شايد يه ربعى گذشت که حس كردم نفسهاش بهم نزديک تر شد

خودمو منقبض کردم تا لو نرم

تا نفهمه بيدارم

نفس هاى داغش اونقدر نزديکم شد که آتيش شد به گونه ام

خشکم زد

قلبم از تپش افتادو آروم گرفت

نه تنها حس بدى بهم دست نداد، بلکه آروم گرفتم!

داغى ب و س ه اش پوست صورتمو ميسوزونه

نفس هاش دور شدو دستش با مکث بيشتر و يه فشار خفيف از رو سرم برداشته شد

تخت تکون خوردو نشون از فاصله گرفتنش ميده

صداى در بهم فهموند که رفته

چى شد؟

على چشه؟

من چمه؟

چرا گر گرفتم؟!

چرا ناراحت نشدمو حس بدى ندارم و بلعکس  ... 

حس خوبو آرامش تو رگ هام جارى شده! 

خدايا من چم شده؟!

کمى بعد خواب چشمامو گرفت

دلم آرامش ميخواست

خواب ميتونست کمى از اين دنيا خارجم کنه

بعد از خواب کمى حالم بهتر شد

افسرده نشدم، فقط بى حوصله ام

فکر کنم تو فاز پيش از افسردگى ام

از اتاق بيرون رفتم

على داشت روزنامه ميخوندو عسل هنوز خواب بود

على با ديدنم لبخندى زدو پرسيد

- خوب خوابيدى؟

- آره

نميدونم چرا ازش خجالت ميکشم

حرف ديگه اى نتونستم بزنم

انگار اگه حرف بزنم دستم رو ميشه و ميفهمه بيدار بودم

کمى خودمو مشغول کردم که عسلم بيدار شد

على با خنده به طرفش رفتو يه گاز محکم از لپش گرفت

- آخيش

با گلايه صداش زدم

- على! 

نگاه خندانى بهم کرد

- جانم؟ 

چى گفت؟!

گفت جانم.. 

به من؟

چرا؟

مگه من جونشم؟!

مگه خودش نگفت پرستار بچه اشم

پس چرا امروز اينجورى ميکنه

داره معادلاتمو بهم ميريزه

نکنه خيالى داره ... 

نکنه مهربون شدنش از قصد و غرض باشه؟!

منتظر داره نگاهم ميکنه

چرا منتظره؟

من قرار بود حرفى بزنم؟

چى ميخواستم بگم؟

سرمو چرخوندمو عسلو ديدم

آهان! 

عسل! 

- چرا گازش گرفتى؟

- دوست دارم

خوشم مياد 

- منم از خيلى چيزا خوشم مياد بايد انجامشون بدم؟

- آره 

حالا چه چيزى هست؟

پررو

با حرص نگاهش کردمو گفتم: 

- مثلا دلم ميخواد با اين دمپايى که پامه بکوبونم تو سرت

خوبه؟

با تعجب نگاهم کردو بعد بلند بلند خنديد

يه کم که خنديدو خنده اش تموم شد با همون چشماى گرد شده اش گفت: 

- چه دل پرى دارى تو!

مثل اينکه راست راستى منو به شکل همون سوسک سياها ميبينى و ميخواى بکشيتم 

آره؟

- ن ...  نه بابا  ...  اين چه حرفيه؟

همينجورى گفتم! 

- خيلى خب، نميخواد رنگ به رنگ بشى

برو عسلو حاضر کن، خودتم حاضر شو بريم بيرون

- بيرون براى چى؟

- از بس تو خونه نشستى اينجورى شدى

پاشو حاضر شو بريم، يه کم حال و هوات عوض بشه

- حوصله ندارم

- بى خود

انقدرم با من کل کل نکن

برو حاضر شو

هميشه ميخواد دستور بده

هميشه هم حرفشو به کرسى ميشونه

زور گو!

با اخم حاضر شدمو بيرون رفتيم

يه کم که گشتيم حالم بهتر شدو اخمام باز شد

اون به خاطر من اومده بيرون، نبايد اخم کنمو بد اخلاق باشم

در کل گردش خوبى بود

على اصرار داشت شامم بيرون بخوريم که من قبول نکردم

خسته شدم

بعد از اين همه وقت که تو خونه بودم حوله ى زياد بيرون موندنو ندارم

ماشينو تو کوچه جلوى خونه پارک کرد

ميگفت کار داره

عسل رو پام خواب بود

على زودتر از من پياده شدو عسلو ازگ گرفت

تا از ماشين پياده شدم نگاهم به شخصى که جلوى در بود خورد

شخصى که خيلى برام عزيز بود

اينجا چکار ميکنه؟

چى شده؟

نفهميدم چطورى به سمتش رفتمو وجود على رو هم فراموش کردم ... .

با شوق به طرفش پرواز کردم

دستامو براى به آغوش کشيدنش باز کردم

با اشتياق صداش زدم 

- داداش! 

فقط خدا ميدونه که يه خواهر چقدر برادرشو دوست داره

محبتى که خواهر به برادرش داره از جنس آسمونه و خدايى

حتى اى اگه اون برادر چند ماه سراغى از خواهرش نگرفته باشه، باز خواهرش عاشقانه به سمتش پرواز ميکنه

و من همين کارو کردم

اما به جاى آغوش بازش سيليى که به صورتم خورد پذيرام شد

با بهت دستمو روى جاى سيلى گذاشتمو نگاهش کردم

طلب کار بود انگار

غريد

مثل يه ببر زخمى

- تو چه غلطى. کردى؟

از کى تا حالا انقدر خود سر شدى که تنهايى چنين تصيم مهمى ميگيرى؟

به چه حقى زن اون شدى که از اعدام سهيل جلوگيرى! 

به چه حقى خودتو قربانى کردى؟!

مگه من بى ناموس خير سرم داداشت نبودم

از کى انقدر خود سر شدى 

هان؟

واى سهيل

به بهادرم گفتى

اين بود فکر بکرت! 

آخه اگه من ميخواستم اون بفهمه که خودم زبون داشتم

تا کى بايد چوب بچگى تو رو بخورم! 

خدا! 

نا باور نگاهش کردم

با نگاهم جرى تر شدو باز به طرفم يورش آورد

ولى اينباردستى جلوشو گرفت

به على نگاه کردم که جلوى بهادر سينه سپر کرده بودو پنجه تو پنجه ى بهادر انداخته بود

هر دو با خشم تو چشم هاى هم زول زده بودن

بهادر با نفرت نگاهش ميکرد

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

از بين فک قفل شده اش غريد: 

- به چه حقى خواهرمو اسير کردى؟

به چه جرأتى تو فشار گذاشتيش تا زنت بشه

به چه نيتى گولش زدى؟

- اووو، خان داداش! 

از کى تا حالا غيرتى شدى؟

تازه يادت افتاده خواهر دارى؟

- فکر نميکردم خواهر بى عقلم چنين حماقتى بکنه! 

حالا که فهميدم اومدم ببرمش

ديگه نميذارم رنگشو ببينى! 

- مگه شهر هرته؟!

فکر کردى الکيه! 

اون زن منه، زن قانونيم 

تو که سهله قانونم نميتونه اونو از من بگيره 

بهادر على رو هول دادو با مشت کوبيد تو صورتش

- زن چه کشکيه!

ازدواج زورى بوده

ميبرمش

ازت شکايت ميکنم

براش بهترين وکيلو ميگيرم که طلاقشو ازت بگيرم

على دستى به صورتش کشيدو صاف ايستاد

با اخم غليظ ترى نگاهش ميکرد

- برو

برو وکيل بگير

برو ببينم ميخواى چکار کنى! 

اگه بهار تو خونه ى من و پيش منه به خواست خودشه

- وقتى تهديدش کردى به قتل شوهرش چه خواستى؟!

- قتل؟!

تا اونجايى که من ميدونم قاتل اونه

خوبه، آش نخورده و دهن سوخته! 

چه بساطى درست کرده

اى خدا بگم چکارت کنه، سهيل! 

تازه ياد عسل افتادم

اونکه پيش على بود

پس الان کجاست

جستجو گرانه کوچه رو نگاه کردم

به اين سرعت خونه که نميتونه برده باشتش

به ماشين نگاه کردمو ديدم بچم به ماشين چسبيده و داره گريه ميکنه

دلم ريش شد

اينا چى ميگن؟!

من به عسل عادت کردم

مگه ميتونم ترکش کنم

من در برابر اون مسئولم

گذشته از اون، من به على قول دادم

اون وفا کردو سهيلو آزاد کرد

منم نبايد حالا که خرم از پل گذشته زير قولم بزنم

هميشه از آدماى دو دره و دو دوزه باز متنفر بودم

حالا خودم مثل اونا رفتار کنم؟!

درسته سهيلو دوست دارم، ولى على رو ترک نميکنم

مگر اينکه خودش بگه و با رضايت خودش باشه

خدا رو چه ديدى؟!

شايد گذشت زمان آتيش نفرتشو کمتر يا خاموش کرد

شايدم دلش به حالم سوختو گذاشت برم پى زندگيم

اونجورى تا آخر عمر مديونش ميشمو هميشه ميام به عسل سر ميزنم شايدم على با يکى ازدواج کردو دوباره رنگ آرامش به زندگيش برگشت

دلم ميخواد برم عسسلو آروم کنم، ولى با وجود عسل نميتونم حريف اين دوتا بشم

بهتره برمو شرو بخوابونم

هنوز دارن داد ميزنن

على چه ژستى گرفته

هرکى ندونه باورش ميشه که منو دوست داره و عاشقمه

خوب بلده نقش بازى کنه چه زنم زنمم ميکنه

ميخواد بهادر باورش بشه که منو ميخواد

چه خوب نقشه اى

آره

چرا به فکر خودم نرسيد

اگه باور کنه که ما همديگه رو دوست داريم

اون موقع دست بر ميداره

الانم به تحريک سهيل اومده

حتما سهيل گفته من به زور با على ازدواج کردم اونم. ... 

خدا کنه از رابطه امون چيزى نگفته باشه

چاره چيه؟!

بايد ثابت کنم که على انتخاب خودم بوده و دوستش دارم

هنوز در حال بحثن

وقتى على در جواب مشتى که خورد حرکتى نکرد، بهادرم مشت دومى بهش نزد

ممنون اين اخلاق على هستم

بهش احترام گذاشته وگرنه با هيکلى که على داره مشخصه که بهادرو حريفه

هيچ دلم نميخواد وتفاقى براى هيچ کدومشون بيوفته

بايد جلوشونو بگيرم

بهشون نزديک شدم

بهادر نگاهى بهم کردو با لحن سردى گفت: 

- برو وسايلتو جمع کن بذار تو ماشين

- من نميام

به على نگاه کردم که برق شادى تو چشماش خونه کرده

بهادر با لحن سرد تر و عصبيى گفت: 

- اين مسخره بازى ها چيه؟!

ميگم برو جمع کن بريم

نترس نميذارم اذيتت کنه

محکم ايستادمو تو چشماى بهادر نگاه کردم

- من به خاطر ترس نميگم

- پس چى؟

- نميام چون دوسش دارم

شوهرمو دوست دارم

خروشيدو داد زد: 

- خفه شو!

- نميشم

مگه زوره! 

شوهرمه، دوسش دارم، با تو هم جايى نميام

تو هم اگه ميخواى کمکم باشى و برادرى کنى، کنارم باش، پشتم باش، نه روبروم! 

بيشتر از اين نميتونستم تو چشماى بهت زده ى روبروم نگاه کنم

يکى.با بهتو شوق و اون يکى با بهتو عصبانيت

پيش عسل رفتم

خوشبختانه در ماشين قفل نبود

از گريه به هق هق افتاده بودو رنگ به رو نداشت

بغلش کردم. با بيشترين سرعت از کنار بهادر گذشتمو به خونه رفتم

کمى بعد هم على اومد

منتظر نگاهش کردم

منظورمو فهميدو گفت:

- رفت!

تو اتاقم رفتمو لباسامو با يه تاپ يقه دراپه ى سفيد و يه دامن بلند که زمينه اش سفيده و گلاى ريز آبى و قومز داره عوض کردم

خيلى گرممه

از درون مثل کوره ى آتيشم

حتما وقتى ميخواستم آتيش بين اونا رو خاموش کنم دستم تو آتيش رفته و حالا حرارتش به همه ى جونم سرايت کرده

احساس عطش دارم

از درون داغم

على يه چندتايى از اين دامنا که هم آزادو خنکه و هم بلند برام خريده که تو خونه بپوشمو راحت باشم

هميشه لباساى تنگ و چسبون ميپوشيدم ولى جلوى على که روم نميشه

پس همينا بهتر از چيز ديگه ست

هنوز جلوش تاپ و لباساى باز نميپوشم، ولى امروز بى نهايت و عجيب گرممه

چه عيبى داره

هم محرمه هم کبريت بى خطر! 

به آشپزخونه رفتمو اول يه ليوان آب خنک خوردمو بعد هم يه کم يخ تو يه پاکت ريختمو پيش على رفتم

با اخم هاى در هم روى راحتى تک نفره نشسته بود

جلوش که ايستادم تازه متوجه من شد

نگاهى بهم انداخت، اول حس کردم نگاهش يه جور خاصى شد ولى بعد نگاهشو ازم گرفتو اخم کرد

بى توجه به تغيير حالتش، جلوش خم شدمو دست چپمو روى دسته ى صندلى گذاشتم و با دست راستم کيسه ى يخو روى قسمت متورمو کبود صورتش که ناز شصت داداشم بود گذاشتم

اول چهره اش کمى جمع شدو بعد سعى کرد دستمو عقب بزنه

- اين چه کارى؟

برو بهار لازم نيست! 

- فردا ميرى بانک جلوى همکارات خوب نيست صورتت اينجورى باشه

يخ جلوى کبودى و ورمشو ميگيره

نگاهشو پايين انداخت

منم کارمو ادامه دادم

يه نگاه بهش کردمو ديدم هى نگاهش تا نزديکى يقه ام ميادو بعد نگاهشو ميدزده و به زمين ميدوزه

واه! 

اين چشه؟!

مثل اينکه ضربه به مغزش آسيب رسونده

شونه اى از بى تفاوتى بالا انداختمونگاهمو به کبودى صورتش دوختم

نميدونم چرا صورتش لحظه به لحظه داشت سرخ تر ميشد! 

دوباره يخو رو صورتش گذاشتم که پوفى کردو نفس داغشو تو صورتم فوت کرد

بعد دستمو گرفتو از صورتش جدا کرد

- ميشه تمومش کنى بهار؟

من خوبم احتياجى به اين کارا نيست! 

- نه! 

يعنى چى احتياجى نيست؟! 

بايد حد اقل نيم ساعت روش بمونه

- باشه برو خودم ميذارم

- ميتونى؟

- دستم که چلاق نشده 

خودم ميتونم

سرمو تکون دادمو صاف ايستادم

نفسمو از خستگى بيرون دادمو به آشپزخونه رفتم تا شام بپزم

ولى همش فکرم به سمت اين ميرفت که چرا حرارت دستاى على اين همه تغيير ميکرد؟!

و چرا وقتى خواست پاکتو يخو ازم بگيره از هميشه داغ تر بود!

حالو حوصله ى غذاى آنچنانى رو نداشتم

سيب زمينى برداشتمو شستمو گذاشتم بپزه

کوکوى سيب زمينى هم را حته هم عسل دوست داره

کبودى صورت على يه کم بهتر شده

موقع شام وقتى نگاه منو رو خودش ديدبا تعجب نگاهم کردو با بارو و تکون دادن سرش پريد چيزى شده

و من از اين حرکتش که مثل مامانا شده بود وقتى جلوى جمع ميخوان با اشاره حرف بزنن، لبخند دندو نمايى زدم

لبخند محوى رو صورتش نشستو نگاهشو دزديد

بعد از شام زودتر بلند شدو تشکر کردو به اتاقش رفت

اين امشب چشه؟!

نکنه گفتم دوستش دارم خيالاتى برش داشته و فکر کرده خبريه! 

واى! 

من با چه رويى جلوش رفتمو محبتمم قلمبه شده بود

لابد فکر کرده چيزى هست که من بهش ميرسم

دوتا فنجون چايى ريختمو تو سينى گذاشتم

جلوى در اتاق ايستادمو دو ضربه به در زدم

- بيا تو

با نگاهى شکاک وارد شدمو نگاهش کردم

رو تخت دراز کشيده شده بودو خيره شده بود به عکس مريم

سرفه اى کردم تا حواسش جمع من بشه

نگاهى به سرتا پام کردو باديدن سينى چايى رو تخت نشست: 

- چرا زحمت کشيدى؟

- عادت دارى بعد از شام چايى بخورى

خيره تو چشمام نگاه کرد

نگاهش معذبم کرد

سرمو پايين انداختمو با انگشتاى دستم بازى کردم

کمى که گذشت سرمو بلند کردمو نگاهشو غافگير کردم

هنوز نگاهش بهم بود

- على من.. من اون حرفايى که جلوى در زدم.. 

راستش براى اينکه بهادر کوتاه بياد گفتم که ... 

سرمو پايين انداختمو بمو گزيدم

گفتنش برام سخت بود

خودش کارمو راحت کرد

- که منو دوست دارى! 

بى حرف فقط نگاهش کردم

کمى که گذشت چشماشو بستو گفت:

- ميدونم

بابت طرفدارى به جاتم ازت ممنونم

ميدونم که گفتنش برات سخت بوده

از بابت منم نگران نباش

برداشتى از حرفت نکردم

- خوبه

چايى تو خوردى صدام کن بيام سينى رو ببرم

- مگه خودت نميخورى؟

- حواسم نبود بى خوابم ميکنه

من برم پيش عسل

در اتاقو که باز کردم برم بيرون صدام زد

ايستادمو نگاهش کردم تا حرفشو بزنه

نگاهشو به تخت دوختو گفت: 

- ميشه ...  ميشه ديگه ...  جلوى من اين لباسو نپوشى و هر وقت تنهايى بپو شيش!

با اين حرفش ماتم برد

من اين لباس ...  

نگاه هاى خيره ى على

دزديدن نگاهش از يقه ام.. 

واى

سريع چرخيدمو از اتاق بيرون رفتم

درو بستمو وسط خونه ايستادم

خاک بر اون سرت بهار!

چطورى روت شد اينجورى  ... 

به تاپم نگاه کردم

يقه اش حسابى باز بود

يعنى زيادى باز بود

اون از حرف زدنم..

اونم از لباس پوشيدنم..

نکنه پيش خودش خيالاتى بکنه

فکر نکنه قصدى دارم ..

تا صبح به خودم بدو بيراه گفتم

از بس بى حيام..

خب گرمم بود

چکار کنم؟

تو خونه که نميشه چادر چاقچول کرد!

على زيادى بى جنبه ست! 

بى جنبه ست که اين همه وقت به عنوان زنش تو خونه اشى و فاصله ات فقط باهاش يه اتاقه ولى هنوز نگاه چپ بهت نکرده و دست از پا خطا نکرده!

خب .. قبول، من مقصرم

على اگه جنبه نداشتو قرضى داشت ..

نگاهشو نميدزديدو به اتاقش فرار نميکرد

آخى!

چه نجيب 

انقدر از نجابتش خوشم مياد

نمى دونم چرا از اينکه همسر على هستم خوشحال شدم

درسته که عاشقش نيستم ولى دوستش دارم

آره، اعتراف ميکنم که دوستش دارم

اما نه به عنوان عشق ..

بلکه به عنوان يه دوست

يه هم خونه!

هم خونه اى که ا نقدر مرد هست که به خاطر يه لذت زود گذر سراغم نياد

با اين فکر لبخند بزرگى رولبم نشستو تونستم بخوابم

دو روزى ميگذره

لباسامو با توجه بيشترى انتخاب ميکنم، ولى على هنوز نگاهشو ميدزده

به هر حال ممنون اين سر به زير شم

اگه سر به زير نبود چطورى ميتونستم اينجا روزامو شب کنمو شبامو صبح!

امروز على خانواده ى مريمو دعوت کرده خونمون

قراره شام بيان

از اين کار خيلى خوشم نيومد، ولى زشته مخالفت کنم

به هر حال خونه ى خودشه

غذا هم از بيرون سفارش داده

منم براى خالى نبودن عريضه و يه خودى نشون دادن، سالادو ژله درست کردم

يه مانتوى سبز با شالو شلوار سياه پوشيدم

آرايشم که نکردم

هم على خوشش نمياد، هم خبرى نيست، هم اينکه از نگاه هاى اون پسره مهدى خوشم نمياد

آرايش نکرده منو با نگاهش ميخوره، واى به حال  ... 

زنگ در زده شد

على با روى باز درو باز کرد، ولى بعد از ورود مهمونا با لحن پکرى پرسيد

- پس مامان کوشن؟

- کار داشتن

- چه کارى مهدى؟

خب زنگ ميزدى خودم ميومدم دنبالشون

- ميشناسيش که، مرغش يه پا داره

- بفرمايين!

خب معلومهه به خاطر من نيومده

هنوز نميتونه حضور يکى ديگه رو به عنوان عروس تو خونه ى على و در کنارش ببينه

حقم داره

با مهدى خشک و سرد و با ميثم، گرمو صميمى احوال پرسى کردم

بعد از تعارفات نشستنو مشغول حرف زدن شدن

منم که براى اينکه حوصله ام سر نره با عسل مشغول شدم

کمى که گذشت سنگينى نگاهى رو حس کردم

سرمو بلند کردمو با چشماى آبى رنگى چشم تو چشم شدم

با ديدن نگاهم رو خودش لبخندى زدو کمى سرشو به علامت احترام خم کرد

اخمى کردمو نگاهمو ازش گرفتمو به على دوختم

مشغول صحبت با ميثم بودو غافل از نگاه اين مگس چشم آبى!

با شنيدن صداى حرف زدن مهدى با عسل توجه هم بهش جلب شد

- عسلى دايى

- هان؟

- هان نه، بله

- بله؟

- بيا اينجا

با دست به روى پاش زد

عسلم بلند شدو دويد بغلش

يه بوس صدا دار به لپ عسل زدو دوباره باهاش حرف زد

- اين لباس خوشگلو از کجا خريدى؟

- ماما برام خريده!

نگاه معنى دارى بهم انداختو با لبخند گفت 

- ميگى برا منم بخره؟

- نه

- ا! چرا؟

- ماماى خودمه

- خب منم دايى تم

- نه ييخوام

- خسيس!

- اوچولا

- شکلات ميخواى؟

- اوهوم

- هر وقت مامانى براى دايى از اين لباسا خريد، منم اوچولا ميدم

با گفتن اين حرفش به عسل تو فکر فرو رفتم

دايى!

شايد منو به چشم خواهرى ميبينه

خيلى وقته تو چشماش نفرت نيستو به جاش محبتو توش ميبينم  ... 

ممکنه منو مثل مريم ببينه!

شايد من زيادى بد بينم

بايد خوشبين تر باشم

به عسل که منتظر نگاهم ميکرد نگاه کردمو سرمو سوالى تکون دادم

مهدى که فهميد متوجه حرف عسل نشدم، لبخندى زدو گفت:

- ميگه براى دايى هم ميخرى؟

- اگه برادر خوبى باشه آره!

نميدونم چرا با اين حرفم لبخندش رنگ باختو اخم مهمون صورتش شد

تا موقع شام اتفاق خاصى پيش نيومد

بعد از شام تو آشپزخونه مشغول جمع و جور کردن بودم که مهدى اومد کنارمو گفت:

- ميشه يه ليوان آب به من بدى؟

- البته

- مرسى

تو فکر بود

ليوانو جلوش گرفتم

از دستم گرفتو گفت:

- ميخواستم .. ميخواستم يه چيزى بهت بگم 

کمى ترسيدم از اينکه چه حرفى ميخواد بزنه

ولى به روى خودم نياوردمو گفتم:

- بفرمايين

گوش ميکنم

كمي اين پا و اون پا كردو در آخر نگاهشو به زمين دوختو گفت: 

- ميخواستم ...  ميخواستم بابت حرفايى كه اون اوائل بهت زدم عذر خواهي كنم

من در موردت بد قضاوت كردم

فكر ميكردم آويزون على شدى

فكر ميكردم تا شوهرت تو دردسر افتاده، دورش زدى

فكر نميكردم انقدر مرد باشى كه به خاطر زندگى شوهرت زندگى خودتو فدا كنى

از روزى كه واقعيتو از على شنيدم از روت شرمنده ام

چند بار ميخواستم معذرت خواهى كنم ولى غرورم اين اجازه رو نميداد

برات احترام زيادى قايلم

همه ى وقتتم كه صرف عسل كردى

برام قابل ستايشى

از اين به بعد هر كارى داشتى خوشحال ميشم به من بگى

ميتونى رو من حساب كنى

متحيرم كرد

اين حرفارو مهدى زد! 

درست شنيدم؟

انقدر تغيير!

از كى خوب بودو من نديدم

فقط تونستم بگم: 

- از امروز به بعد يه برادر ديگه هم دارم

رو برادريت حساب ميكنم

نميدونم چرا حس كردم با اين حرفم ناراحت شد

دستاشو مشت كردو سرشو پايين انداختو از آشپزخونه بيرون رفت

يه ساعت ديگه نشستنو رفتن

على ميخواست امشب با دعوت كردنشون روابطو خوب كنه

ميگه اينجا هميشه خونه ى دخترشونه

دوست داره باهاشون رفتو آمد داشته باشه

موقع رفتن عسلو هم با خودشون بردن

ميگفتن مادرشون دلش براى عسل تنگ شده

قرار شد فردا بيارنش خونه..

صبح وقتى على بيدار شد، بدون اينكه صدام بزنه بيدار شدم

انگار عادت كردم

از اتاق بيرون رفتمو على رو در حال رفتن ديدم

با ديدنم شرمنده گفت:

- شرمنده، يه امروزم با سرو صدام نذاشتم بخوابى

- نه، خودم بيدارشدم

ديگه عادت كردم

- چيزى نميخواى ظهر بگيرم؟

- نه

- خداحافظ

- به سلامت

با رفتن على منم مشغول كارام شدم

كلى كار عقب افتاده دارم

بهتره امروز كه عسل نيست تا خرابكارى كنه كارامو انجام بدم

مشغول مرتب كردن خونه بودم كه زنگ در زده شد

گفتم شايد عسلو آوردن

ساعت يه ربع به يازدهه

به سمت آيفون رفتم

ولى با ديدن شخص پشت در نفس تو سينه ام حبس شد

باز چى شده؟

خدايا خودت به دادم برسو به خير بگذرون

با دلهره اف افو برداشتمو درو باز كردمو سريع به سمت حياط رفتم

باز تا در حياط دويدم

جلوى در نفس حبس شده امو آزاد كردمو درو باز كردم

با اخم به سر تا پام نگاه كردو گفت: 

- برو وسايلتو جمع كن بيا بريم

- چى؟

بريم

كجا بريم؟!

- بريم يه جايى كه فقط خودم باشمو خودت

بريم جايى كه دست هيچ كس بهمون نرسه

- دارى منو ميترسونى

منظورت چيه؟

- با يكى از دوستام صحبت كردم

ميتونه مارو قاچاقى بفرسه اون ور آب تا بريم اروپا، از اونجا هم راحت ميتونيم بريم امريكا

پامون كه از ايران خارج بشه، درخواست طلاق ميدى و غيابى طلاق ميگيرى

بعد با هم ازدواج ميكنيمو زندگى جديدو شيرين ترى رو با هم شروع ميكنيم

متوجه شدى يا بازم بگم؟

نه، هنوز متوجه نشدم

درك حرفاش برام سنگينه

جدايى و آزادى

ازدواج و زندگى با سهيل

چه روياى شيرينى

يعنى ممكنه! 

ميشه؟

برم؟

از اينجا

از پيش مردمى كه بهم گفتن خائن

از زندگى اجباريى كه هميشه حرف زور توش شنيدم

از نگاه هاى غير دوستانه ى كسايى كه هم وطن يا بهتر بگم، همشهريم هستن

جدا بشم! 

از مردى كه مجبور شدم باهاش ازدواج كنم

برم از خونه اش؟!

خونه اى كه روز اول ازش بدم ميومد ولى الان دوسش دارم

ترك كنم! 

بچه اى رو كه با زبون شيرينش به من ميگه مامان! 

ميتونم؟

با سهيل بودن آرزوم بوده ولى ...  

اون مردو بچه اى كه نزديك يك ساله باهاشونم چى؟

مردى كه به من اعتماد كردو عزيز ترين يادگاريه عشقشو به من سپرد

برمو مهر تأئيدى بزنم به حرف اونايى كه بهم گفتن دمدمى مزاجه و شوهرشو ترك كرده! 

اگه نرم سهيل چى ميشه؟

اين برق چشماى منتظرش..

اگه برم چى؟

على چى ميشه؟!

مردى كه برادرانه به زنى كه به عنوان همسر به خونه اش اومد نگاه كرد! 

اگر نرم برنامه هاى سهيل بهم ميريزه

الان بهترين فرصته

نه على خونه ست، نه عسل

يه نامه مينويسمو تموم

اما اسم اين كار خيانت نيست؟!

با صداى سهيل به خودم اومدم

- چقدر فكر ميكنى بهار! 

زود برو وسايل ضروريتو بيار

شناسنامه و مداركتو يادت نره

هنوز دارم با گيجي به سهيل نگاه ميكنم

خدايا چكار كنم؟

بهم نزديك شدو كامل تو صورتم نگاه كردو گفت: 

- اين ترديد براى چيه بهار؟

نكنه ...  

- من نميتونم بيام 

- ميفهمى چى ميگى؟!

- من ميفهمم، ولى انگار تو متوجه وضعيت من نيستى! 

من متأهلم سهيل، اينو ميفهمى؟

- پس حقيقت داره! 

- چى؟

- اينكه دوسش دارى 

- بهادر دهن لقى كرده؟

- نبايد ميگفت؟!

-  ... 

به جاى جواب دادن فقط نگاهش كردم

با كلافگى سرشو تكون داد

الانم صداشو بالا ميبره

خوب ميشناسمش

همه ى حالتاشو حفظم

با صداى خيلى بلندى گفت: 

- الان وقت اين حرفا نيست بهار، زود برو مداركتو بيار

- ميفهمى چى ازم ميخواى؟!

من متأهلم

ازدواج كردم

به اين ميگن خيانت! 

- الان وقت دادن درس اخلاق نيست

خيانت كدومه؟!

تو فقط زن منى! 

من! 

نميذارم با اون بمونى 

- من كه بهت گفتم ...  

پوزخند صدا دارى زدو ميون حرفم اومد

- آره، يه چيزايى گفتى

ولى نگفتى كه ميخواى با اون حرفا منو بفرستى دنبال نخود سياه تا خودت تو بغل اون به من بخنديد

با تموم شدن حرفش دستم رو صورتش فرود اومد

من به خاطر اونو حسى كه بهش دارم نگاه خريدارانه هم به على ننداختم 

اون وقت اون ميگه ... 

بى انصاف!

به چشماش خيره شدمو گفتم: 

- خيلى بى انصافى

حيف من كه خودمو زندگى و جوونيمو فداى تو كردم

دستشو به صورت سرخ شده اش كشيدو گفت: 

- نگاه و احساست عوض شده

دوسش دارى

لازم نيست منو گول بزنى

حقيقت همونه كه به بهادر گفتى

منو بگو كه مثل يه حيوون دراز گوش حرفاتو باور كردمو به بهادر گفتم دروغ ميگى! 

گفتم بهار من فقط مال منه! 

- معلومه كه ...  

- ببند دهنتو بيشتر از اين نميخوام به دروغات گوش كنم

مثل روز روشنه كه دوسش دارى

شايدم عاشقش شدى

يادته اون اوايل كه ازت خوشم اومده بودو قبول نميكردى بهم چى گفتى؟

-  ... 

- گفتى پسر رويا هاى من چشمو ابرو مشكيه، نه تو! 

حالا اونى كه ميخواستى رو پيدا كردى

سهيل ميمونه و حوضش! 

- چرا نميخواى بفهمى كه ... .

- تمومش كن! 

تو اگه هنوز پاى عشقت به من بودى، باهام ميومدى

موندنت ثابت ميكنه كه دوسش دارى

چه نامردانه خنجرتو فرو ميكنى تو قلبم سهيل! 

چرا حرفمو نميفهمى

چرا باورم نميكنى؟!

باشه! 

حالا كه خودت ميخواى، حرفى نيست! 

منم مثل خودش صدامو بالا بردمو جوابشو دادم: 

- آره دوسش دارم

چيه؟

جرمه؟

شوهرمو دوست دارم

به صورت متعجبش خيره شدمو مثل خودش خنجر شدمو خونى كردم قلبشو

- من مردى رو كه تو يه خونه باهامه، ولى نگاهش بهم برادرانه ستو دوست دارم

اون مردى كه تو اين يه سال نگاه چپ. بهم ننداخته رو دوست دارم

كسى كه منو يه انسان ميبينه، نه فقط يه زن! 

كسى كه بچگى و حماقت نميكنه تا آتيش به پا كنه و من براى خاموش كردن آتيشش بالو پرم بسوزه! 

هر كارى كنه پاى كارش وايميسته

هر حرفى بزنه پاى حرفش وايميسته

عادت نكرده ديگران كاراشو رفعو رجوع كنن

عادت نداره تا يه دختر بى حجاب يا آرايش كرده ميبينه چهار چشمى براندازش كنه!

كار حروم نميكنه و حروم نميخوره

مثل مرد هوشياره و پشت زنش وايميسته

مست نميكنه تا تو بى خبرى زنشو از دست بده

فاصله اش باهام يه اتاقه ولى هيچ وقت نخواسته كه اون فاصله رو برداره

نگاهشو دستش هرز نرفته

من اون مردو دوست دار ... 

آخرين حرف جمله ام با كشيده اى كه خوردم تو دهنم ماسيد

ناباورانه دستمو به صورتم گرفتم

سهيل به من سيلى زد؟!

تا حالا به خاطر اون سيلى خوردمو حالا از خودش! 

نگاهمو به چشماى سرخ شده از خشمش ميدوزم

همه ى رگ هاى صورتش زده بيرون

انگشتشو تهديد وار جلوم گرفتو گفت چيزيو كه سوزوندو باد شدو خاكسترمم از بين برد

- فكر نميكردم انقدر پست باشى

انقدر وقيح باشى كه جلوى من صفات عشقتو بشمارى

تيكه ميندازى؟!

به من؟

مگه من گفتم برو شوهر كن

مگه من گفتم در عوض رضايت برو خودتو عرضه كن؟!

من خواستم برى تنگ دل اون مرتيكه! 

من اگه ميدونستم همچين قرارى بين شماست كه همونجا خودمو ميكشتم

فكر كردى تا اين حد بى غيرتم كه تو چشمام نگاه ميكنيو از عشقت به اون ميگى؟

بد كردى بهار! 

خيلى بد كردى

آوار ميشم رو سرتون

نميذارم آب خوش از گلوتون پايين بره

سايه ميشم

هر جور كه باشه سايه ميشمو ميام تو زندگيت! 

از دست من راحت نميشى

نميذارم اون زن دزد، تو رو بدست بياره

نميذارم عشقتون به ثمر برسه

- سهيل! 

- خفه شو ديگه اسممو نيار

رفتى رضايت گرفتى، تمام

كارت تموم شد

چرا دل نميكنى؟

لابد اون بى صاحاب يه جا گيره كه كنده نميشه! 

- ببند دهنتو! 

من احمق دوست داشتم! 

- من خر هنوزم دوست دارم

هنوز! 

ديگه صبر نكردم

چرخيدمو به سمت خونه امون رفتم

خونه ى منو على 

جايى كه صاحبش شايد سيلى زد

شايد داد زد

زور گفت

ولى حيثيتمو زير سوال نبرد

فقط تا آسانسور تونستم جلوى خودمو نگه دارم

اشك رقصنده ى صورتم شد

به محض توقف آسانسور، به خونه پرواز كردم

درو بستمو پشت در، سر خوردم

صداى هق هقمو همه ى ستون هاى ساختمون ميتونستن بشنون!

از پشت در بلند شدم

نميتونم

نميتونم بدون سهيل باشم

نميتونم ديگه نبينمش

دويدم پشت پنجره

پرده رو با شتاب كنار زدم

شايد اين آخرين بارى باشه كه ميبينمش

نميتونم حتى يك ثانيه رو هم از دست بدم

به كوچه نگاه كردم

اونم سرشو بالا گرفته

نميدونم ميتونه منو ببينه يا نه

با اين كه فاصله اش ازم زياده ولى هنوز ميتونم اخماى تو هم گره خورده اشو ببينم

صورتش كه با ته ريش قشنگى تزئين شده

از وقتى آزاد شده اين شكليه

بهش مياد

مثل ماهيى كه آخرين لحظه هاى عمرشه و هزار بار دهنشو بازو بسته ميكنه تا شايد آب بهش برسه و راه نفسش باز بشه

براى بيشتر ديدن سهيل دارم له له ميزنم

من نميتونم

نميتونم از سهيل بگذرم

امروز تونستم از دلم بگذرمو پاى حرفم بمونم

ولى خودمو كه نميتونم گول بزنم

من نميتونم از سهيل دست بكشم

هيچ وقت

سرشو انداخت پايينو به طرف ماشينش رفت

سوارشدو راه افتاد

صداى كشيده شدن لاستيكاش رو آسفالت كوچه تا اينجا هم اومد

باز عصبانيه و تند ميرونه

اينم يه عادت ديگه 

تا جايى كه چشمام يارى ميكردن نگاهش كردم

وقتى از پيچ كوچه گذشت سرمو عقب كشيدم

دوباره به كوچه نگاه كردم

كوچه ى خالى از سهيل! 

بد جورى داره بهم دهن كجى ميكنه

اين كوچه ى خالى از هر زخمى برام عميق تره

دوباره بغضم تركيد

با گريه به اتاقم رفتمو گوشيمو روشن كردم

رو آهنگ دلخواهم پلى كردمو باز به كوچه زل زدم

صداش سكوت خونه رو شكست

انگار حرفاش حرفاى دل منه

- تو رو دوست دارم

مثل حس نجيب خاك غريب

تو رو دوست دارم

مثل عطر شكوفه هاى سيب

تو رو دوست دارم عجيب

تو رو دوست دارم زياد

چطور پس دلت مياد

منو تنهام بذارى

عسلى نگاهش وقتى تو درياى سرخ رنگ عصبانيت بود، جلوم ظاهر شد

چرا من انقدر دوسش دا م خدا؟!

چرا عشق تبصره و قانون نداره؟!

باز گوش سپردم به ملودى قلبم

صدايى كه انگار قلبم برام ميخوند

- تو رو دوست دارم

مثل لحظه ى خواب ستاره ها

تو رو دوست دارم

مثل حس غريب دوباره ها

تو رو دوست دارم عجيب

تو رو دوست دارم زياد

نگو پس دلت مياد منو تنهام بذارى

چطور دلت اومد سهيل؟

تو كه منو ميشناسى

ميدونى اهل زير آبى رفتن نيستم

چرا كاريو ازم خواستى كه اونجورى بگم؟!

- توى آخرين وداع

وقتى دورم از همه

چه صبورم اى خدا

ديگه وقت رفتنه

تو رو مى سپارم به خاك

تو رو مى سپارم به عشق

برو با ستاره ها

تو رو دوست دارم

مثل حس دوباره ى تولدت

تو رو دوست دارم

وقتى ميگذرى تميشه از خودت

تو رو دوست دارم مثل

خواب خوب بچگى

بغلت ميگيرمو

ميميرم به سادگى

بدون تو مرده اى هستم كه راه ميره

ميميرم سهيل

امروز مردمو تو نفهميدى

- تو رو دوست دارم

مثل دلتنگى هاى وقت سفر

تو رو دوست دارم

مثل حس لطيف وقت سحر

مثل كودكى تو رو 

بغلت ميگيرمو

اين دل غريبمو

با تو مى سپارم به خاك

چرا بايد اين وداع آخرمون باشه؟!

اعتمادت به من همين بود

هركسى بود همين رفتارو ميكرد

بهش گفتم عليو دوست دارم

خدااا

چقدر من احمقم

معلومه بهش بر ميخوره

لعنت به تو باشه تقدير، لعنت! 

- توى آخرين وداع

وقتى دورم از همه

چه صبورم اى خدا

ديگه وقت رفتنه

تو رو مى سپارم به خاك

تو رو مى سپارم به عشق

برو با ستاره ها

مازيار فلاحى

نبش قلب

هنوز هق هق ميكنمو از خدا مرگمو ميخوام

ولى هنوز زنده ام

از بس به كوچه نگاه كردم چشمام دارن سياهى ميرن

نگاهمو از اين كوچه ى نفرت انگيز كه منزلگاه جداييمون شد گرفتمو به اتاقم رفتم

با صورت تو بالش فرو رفتم

با صداى زنگ خونه سرمو از روى بالش بلند كردم

بالشم خيس شده

يعنى انقدر اشك داشتم؟!

حالا كى اومده به اين بد موقعى! 

درو باز كردم

مهدى يه

عسلو آورده

هميشه خر مگسه

وقت نشناس

دستو صورتمو شستمو با همون مانتو و شالى كه سرم بود سمت در ورودى رفتم

درو باز كردمو سلام آرومى گفتم

لبخند بزرگى رو لبش بود كه با ديدنم خشك شد

يعنى انقدر وضعم خرابه! 

دستشو تا نزديكيه صورتم آوردو بعد مشت كرد

عسلو كه بغلش بودو از اين دستش به اون يكى دستش دادو سرشو كمى بالا گرفتو بعد دوباره سرشو تو صورتم خم كرد، نگاه آبى رنگ نگرانشو به چشمام دوخت

با مهربون ترين لحن ممكن كه از ا ن بعيد بود گفت: 

- كى چشماى بهار مارو بارونى كرده؟

با تعجب نگاهش كردم

مگه چشمام چجورى شدن كه اينجورى ميگه؟!

نگاه سرگردونش تو چشمام ميچرخيد

نگاهش يه جوريه

يه حسو حال عجيبى تو چشماشه كه منو ميترسونه

نگاهمو به زمين دوختمو تعارفش كردم

- ممنون

مزاحم نميشم

عسلو آورده بودم كه انگار وقت مناسبى نيست

شما هم حالتون مساعد نيست

درست نيست تو خونه تنها باشين 

بيايين اگه حال نداريم ببرمتون دكتر 

اين حرفا رو مهدى زد يا من اشتباه شنيدم؟!

بهار ما! 

يعنى منو جزئى از خودشون ميدونه؟!

چه رسمى حرف ميزنه، تا حالا به اين مودبى نديدمش

شايدم قيافه ام معلومه كه رو به موتمو ميخواد با خاطره ى خوش بميرم

- ممنون، خوبم

چيزيم نيست كه نتونم عسلو نگه دارم

شما بفرماييد كه از كارتون نيوفتيد

- اين چه حرفيه؟!

عسل خواهر زاده مه

مثل بچه ى خودمه

شما هم بيا زودتر بريم

- احتياجى نيست

يه كم دراز بكشم خوب ميشم

- اين چشماى كاسه ى خون با دراز كشيدن خوب ميشه؟!

- حوصله ى بيرونو ندارم

- خب از بس كه تو اين خونت نشستى افسرده شدى 

بيا بريم، ميبرمت جايى كه حسابى حالت جا بياد

- كجا؟

- اول اينكه هر جا شما بفرماييدو دوست داشته باشين

دوم اينكه من جاى بدى نميبرمت

- على چى؟

- تو راه بهش زنگ ميزنم

- ولى من حوصله ندارم، گردش شما رو هم خراب ميكنم، خودتون با عسل بريد

- گردش كجا بود؟

من به خاطر تو ميخوام برم دختر خوب! 

- تو؟

- اينطورى راحترم

جان مهدى اذيت نكن، بيا بريم

چقدر شبيه بهادر گفت

يه لحظه فكر كردم بهادر جلومه

لبخندى به زور زدمو سرمو به علامت تأييد تكون دادم

- پس تا منو عسل ميريم ماشينو روشن كنيم حاضر شو بيا

حوصله ى عوض كردن لباسمو نداشتم، يه مانتو كرمى پوشيده بودم با يه شال مشكى، فقط شالمو. چون خيس شده بود با يه شال قهوه اى عوض كردم

چادر عربيمو سرم كردمو درو بستمو بيرون رفتم

مهدى تو ماشين نشسته بود

خواستم سوار شم كه بين يه دو راهى گير كردم كه جلو بشينم يا عقب! 

قبلا از اين اخلاقا نداشتم

نميدونم شايد اخلاق على رو منم اثر گذاشته

خواستم به طرف در عقب ماشين برم كه مهدى خم شدو در جلو رو باز كرد 

- چقدر استخاره ميكنى! 

بيا بشين! 

جلوى چادرمو تو دستم گرفتمو سوارشدم

عسلم عقب نشسته بودو مثل آدم بزرگا كمر بندشو بسته بودو صاف نشسته بود

همچين ژست گرفته بود كه دلم ميخواست بخورمش

كمى كه گذشتو تو سكوت داشتم بيرونو نگاه ميكردم مهدى به حرف اومد

- نميخواى بگى چى شده؟!

- چيز مهمى نيست

- مهم نيستو به اين روز درت آورده! 

- حوصله ندارم

ميشه نپرسى؟

- ببخشيد، قصد فضولى نداشتم

- اين چه حرفيه؟

من حالو حوصله ندارم

حرفى نزدو مشغول رانندگى شد

بعدم يه موزيك آرومو از دستگاه صوتيه ماشين پخش كرد

كمى كه گذشت باز اون حس و حال اومد سراغم

دوباره اشكاى چشمام شروع به باريدن كردن

- باز چى شد؟

بهار! 

- مهم نيست

تو به كار خودت برس! 

با اين حرفم فرمونو به سمت راست اتوبان پيچوندو كنارش توقف كرد

كامل به طرفم چرخيدو با لحن غمگينى گفت: 

- د آخه كارم تويى! 

فكر كردى الان چيزى برام مهمتر از اشكاى تو هست؟!

- حوصله ندارم

تو چرا كاسه ى داغتر از آش شدى؟

- چون من خودم آشم ...  

على اذيتت كرده؟

- نچ!

- دلت برا خونواده ات تنگ شده؟

- نچ!

- به جاى نچ نچ كردن، درست جواب منو بده

- نميخوام

به تو ربطى نداره

- ربط داره لامصب

ربط داره!

چرا نميفهمى كه اشكات حالمو بد ميكنه؟!

با ابرو هاى بالا رفته نگاهش كردم، پوز خندى زدمو گفتم: 

- بهت نمياد انقدر دل نازك باشى كه با اشك يه زن ناراحت بشى!

- با اشك تو!

نه هر زنى!

با اين حرفش تعجبم بيشتر شد

اين چى ميگه! 

منظورش چيه؟!

به چشماى آبى رنگش كه تازه گى ها رنگ مهربونى به جاى نفرت توش خونه كرده بودو امروز برق عجيبى همراهش بود خيره شدم

نگاهش تو كل صورتم چرخيدو تو چشمام ثابت موند

- به خاطر اون پسره گريه كردى؟

- اون پسره اسم داره! 

سهيل! 

بعدشم، گفتم كه به تو مربوط نيست! 

- وقتى سركش ميشى خوشگلتر ميشى! 

مثل الان كه نميتونم نگاهمو از روى صورتت مهار كنم! 

دوباره ماتم كرد

نگاهمو از چشماش دزديدمو به داشبورد دوختم

فكر كنم امروز قراره كيشو مات بشم! 

- نگاهتو ندزد بهار

من اين نگاهو دوست دارم

- اين مزخرفاتو تموم كن

مارو برگردون خونه! 

- پس فهميدى

چقدر دلم ميخواست دليل محبتمو عشق تو نگاهمو بفهمى!

- بسه

برو خونه! 

- من دوستت دارم بهار

ديگه كاملا هنگ كردم

چطور جرأت ميكنه اين حرفو بزنه

روش ميشه؟!

همينو به زبون آوردم

- تو روت ميشه اين حرفو ميزنى؟

من زن دامادتونم!

- فقط اسمت تو شناسنامه اشه

همين

- روزى كه براى خود شيرينى اين حرفو بهت زد، بهت اعتماد كرد كه گفت! 

- من به اعتمادش خيانت نكردم

تقصير من نيست

دله

حرف سرش نميشه

بعدشم، مگه من چى ازت ميخوام؟

گفتم دوستت دارم

از على جدا شو بيا با من ازدواج كن

يه زندگى پر از عشق برات ميسازم

نميذارم اشك تو نگاهت خونه كنه

همين!

چيز زياديه؟!

تا آخر عمرت ميخواى مثل زاهداى چله نشين زندگى كنى؟

- تمومش كن

ناراحتم! 

آخه مثبتا كمه

نقد خلوته

اسم بعضى ها رو ديگه تو تشكر ها نميبينم

 ... 

عكس شخصيتا تو گروه طرفدارانه

دوست داريذ بريذ ببينيد

عالين

شهرزاد جون زحمت كشيده

دستش درد نكنه

دوباره تو چشماش نگاه كردمو با خشم گفتم: 

- تو به اين ميگى همين؟!

من شوهر دارم

چرا نميفهمى؟!

- يه جورى ميگى انگار چى گفتم؟!

نگفتم كه خونه خالى جور كردمو بيا با هم بريم ...  

بقيه ى حرفش با كشيده اى كه به صورتش زدم ناقص موند

تا چه حدى مييتونه وقيح باشه كه حتى حرفشم به من بزنه! 

صورت كج شده اشو صاف كردو ماشينو روشن كردو با اخم پاشو رو گاز گذاشت

منم نگاهمو به بيرون دوختمو حرفى نزدم

سرعتش داشت بيشترو بيشتر ميشد

مسير داشت به اتوبان كرج ختم ميشد

اين مسيرو خوب ميشناختم

كجا داره ميره؟!

نكنه ميخواد ...  

به عسل نگاه كردم كه خوابش برده بودو با سرو صداى ما هم بقدار نشده بود

با ترس بهش نگاه كردم 

- كجا ميرى؟

-  ... 

جوابمو ندادو با چشماى سرخ شده نگاهم كرد

دوباره داد زدم

- ميگم كجا ميرى؟

- نترس نميخوام بلايى سرت بيارم

كار دارم

- چكار دارى بيرون ازوشهر؟

مارو ببر خونه، هر جا خواستى برو

- امروز بايد تكليف تو معلوم بشه

يه باغ هست كه مال رفيقمه

ميريم اونجا، به على هم ميگم بياد

همونجا حرفامو بهش ميزنم

بهت ميگم دوست دارم، فكر كردى خائنم؟

فكر كردى تا اسمت تو شناسنامه ى عليه بهت دست ميزنم؟!

نه خانم 

من تورو تمامو كمال مال خودم ميخوام

- خفه شو

اين حرفارم تموم كن

من از على جدا بشمم زن تو نميشم 

- على نميذاره زن اون پسره بشى

فقط با من ميتونى خوشبخت شى

در صورتى طلاقت ميده كه بخواى زن من بشى.. 

تازه اينم صد در صد نيست ...  ولى احتمالش بيشتره! 

بفهم لعنتى! 

بفهم!

دستمو به دستگيره ى در ماشين گرفتم داد زدم: 

- اين مزخرفاتو تموم كن

يا همين الان از اولين خروجى خارج ميشيو دور ميزنى مارو ميبرى خونه، يا درو باز ميكنمو خودمو پرت ميكنم پايين! 

- اين كاراى بچه گانه چيه؟

درست بشين

از چى ميترسى؟

كاريت ندارم، فقط ميخوام تكليفتو معلوم كنم

- تو كاره اى نيستى كه بخواى تكليفمو معلوم كنى

من احمقو بگو كه فكر كردم نگاهات برادرانه ست

محبتت بى منظوره

نگو آقا قصد ديگه اى داشته! 

- من قصد بدى ندارم

قصدم خيره

ميخوام باهات ازدواج كنم

- نكنه توقع تشكرم دارى ازم! 

- تمومش كن

من ازت خوشم اومده

دركم انقدر سخته! 

- آره درك كسى كه از زن شوهر دار خواستگارى ميكنه سخته!

برميگردى يا خودمو پرت كنم؟!

- بهار! 

- داد نزن سر من! 

مارو برگردون! 

- ولى من ميخوامت! 

چرا نميفهمى؟

دوست دارم

نه انگار دست بردار نيست

دستگيره درو كمى فشار دادم

تا خواست قفلو بزنه با يه فشار بازش كردم

با يه دستش فرمونو گرفت و با دست راستش بازوى منو گرفتو كشيد

فرمونو كمى چرخوندو كنار اتوبان نگه داشت

دستمو از بين دستش بيرون كشيدم

صاف نشستم

- ديدى كه باهات شوخى ندارم

ديگه نميخوام از اين حرفا ازت بشنوم

سرشو رو فرمون گذاشت

كمى كه گذشت سرشو بلند كردو تو چشمام نگاه كرد

درياى آبى رنگ چشماش سرخ رنگ شده

با لحن آرومى جوابمو داد

- الان ميبرمت خونه

راه افتادو از اولين خروجى خارج شدو به سمت خونه رفت

به محض توقف جلوى خونه پياده شدمو عسلو بغل كردمو سمت در خونه رفتم

درو باز كردمو بدون توجه به بهار، بهار گفتناش به خونه رفتم

عسل خوابش كامل نشده و نق ميزنه

لابد گرسنه اشم هست

يه نيمرو درست كردم دادم خوردو خوابوندمش

تا اومدن على تو خونه راه رفتمو حرص خوردم

تو مخم نميگنجيد كارش

نميتونم دركش كنم

هزارى هم منو على رابطه اى بينمون نباشه من زن عليم

مگه چقدر برخورد باهام داشته كه به اين نتيجه رسيده؟!

خوبه جوون تازه بلوغ يافته نيست

كى ميخواد بزرگ بشه؟!

خيلى بچه گانه رفتار كرد

عليو چكار كنم

اگه بفهمه ...  

امروزو بايد فراموش كنم

نبايد بذارم بفهمه

عسل حرفى نزنه ...  

نه اون بچه ست

حرفاش مهم نيست

تازه تو ماشين همش خواب بود

حالا اگه على بفهمه ناراحت ميشه؟

معلومه..

ممكنه قشقرق به پا كنه ... 

شايدم براش مهم نباشه 

شايد راحتم بشه

اون كه براش مهم نيست من كجا باشم يا با كى باشم

فقط ميخواد من با سهيل نباشم

آره، براش مهم نيستم

مگه براى تو اون مهمه؟

خب ...  خب ...  نه! 

ولى اون خيلى حساس و غيرتيه

شايدم يه بلايى سر مهدى بياره..

آره

حتما اين كارو ميكنه

اون بى عقلو بگو..

چطور تونست اون حرفا رو بزنه

اونم به كى؟

به من

به قول اون اوايل خودش، به زن قاتل خواهرش! 

خودش به على چيز ميگفت اون وقت حالا ...  

گيج شدم

گيجم كرده

شايدم نقشه اى داره

شايد ميخواد انتقام بگيره ... 

اين بيشتر بهش مياد

ولى ...  

نگاهش از نفرت خالى شده

من عشقو تو چشماش ميبينم

آخه چطور اين اتفاق افتاد؟!

خودمم موندم واقعا! 

خدا ... 

على كه اومد گرفتگيه حالمو پرسيد

منم سردردو بهانه كردم

براى خودمونم نيمرو درست كردم

يه مسكنم خوردمو خوابيدم

تا شب نگاهمو از على دزديدم

ميترسم از نگاهم بفهمه يه خبرايى شده

دلم براى على ميسوزه

اون مهديو برادرانه دوست داره و بهش اعتماد كرده، اما اون ... 

ده روزى ميگذره

تمام اين ده روز استرس اينو داشتم كه على چيزى بفهمه

يا مهدى بى عقلى كنه و حرفى بزنه

از طرفى هم نگران سهيلم

از اون روز تا حالا خبرى ازش ندارم

نميدونم تهديداش راست بود يا الكى! 

ديروز سال مريم خدا بيامرز بود

تو خونه ى مادر على مراسمو گرفتن

عجب روزى بود

از طرفى از مواجه شدن با مهدى فرار ميكردمو از طرفى هم از شنيدن حرفاى مردم

هر كدوم با ديدنم نچ نچى ميكردنو شروع به پچ پچ كردن ميكردن

گاهى هم بلند حرف ميزدنو ميشنيدم زخم زوناشونو

به على ميگفتن بى وفا

به منم ميگفتن فرصت طلب

ميگفتن معلوم نيست از كى چشمم عليو گرفته كه تا زنش مرده گلش افتادم ...  

مدام ميگفتن بى آبروها صبر نكردن سال زنش تموم بشه

يا اينكه على بى زنيش سر نميشده

ناراحت بودن كه من چرا تو اون مجلسم

براى مادر مريم دلسوزى ميكردن

خدا ميدونه كه اگه ما نبوديم غيبت كيو ميخواستن بكنن

دخترى كه حسين دوستش داره هم با خانواده اش اومده بودن

مينا معرفيش كرد بهم

دختر خوبيه

با اينكه جارى دوست ندارم اما ازش خوشم اومد

چشماى سبز داره با پوست سفيدو قدى بلند

خوشگله

اين دوتا برادر انگار علاقه ى خاصى به چشم رنگيا دارن

زن هر دوشون چشم رنگيه! 

ديروزم با همه ى سختى هاش گذشت ..

مادر عليم كه يه روز خوبه يه روز بد..

ديروزم از اون روزا بود..

حس ميكرد ملكه هستو اونجا هم كاخ فرمانرواييشه!

مدام امرو نهى ميكرد..

يه دخترم زورى ميگفتو هر چى كار بود رو سرم ميريخت

منو بگو فكر ميكردم باهام خوب شده ولى خيال باطل

البته اون به زرنگ بودن خيلى اهميت ميده

اخلاقش دستم اومده ..

از زن تنبل خوشش نمياد..

منم تا جايى كه از دستم بر ميومد كمكشون كردم

به خاطر كارهاى ديروز، از صبح تا حالا كمرم درد گرفته..

على ميدونه ديروز خيلى كار كردمو سنگينى بلند كردم

مدام با شرمندگى نگاهم ميكنه

دلم براش ميسوزه

ديروز سر خاك انقدر نزديك على ايستادم كه خيليا فكر كردن از عشقو علاقه ست

خبر نداشتن كه از ترس مهدى چسبيدم به على كه مبادا بيادو حرفى بزنه

يه هفته از سالگرد مريم ميگذره

امروز مهدى اومده اينجا

نميدونم چه كار داره و چى ميخواد

منكه اومدم تو اتاقو خودمو سرگرم كردم

حوصله ديدن قيافه شو ندارم

ولى گوشم به بيرونه كه ببينم چى ميگه

صداى حرف زدنشون تو اتاق مياد

- خب چه خبرا؟

پيدات نيست

- هستيم

كارو زندگيو.. 

- زندگى؟

- مامان گير داده زن بگيرم

- به به چه خبر خوبى

- دلت خوشه ها.. 

- خب مادرت حق داره

الان ديگه داره از وقت زن گرفتنتم ميگذره

- منكه نميگم نميگيرم

من اونايى كه مامان نشون ميكنه رو نميخوام

- چرا؟

شخص خاصى مد نظرته؟

- راستشو بخواى يكيو دوست دارم ... 

اين چى داره ميگه

قلبم داره مياد تو دهنم

نكنه بگه ... 

باز صداى على بلند شد.

- پس اينو بگو

آقا گلوش يه جا گير كرده

حالا كى هست اين خانم خوشبخت؟

نگو

خواهش ميكنم حرف نزن

يعنى انقدر ديوونه ست كه اسم منو بگه

على چكار ميكنه؟!

نزنه بلايى سرش بياره

بهتره برم بيرونو نذارم بقيه اشو بگه

بلند شدم تا مانتو بپوشم ولى حواسم به حرفاشون بود

- غريبه نيست

ميشناسيش! 

- چه خوب

بگو بريم يه آستينى برات بالا بزنيم خب! 

- اتفاقا" يه گره اى تو كارمونه كه فقط به دست تو باز ميشه! 

- چيه؟

از فاميلاى ماس؟

- فاميل كه ... 

راستش خيلى بهت نزديكه

- خب بگو ببينم! 

- راستش اون ...  اون ... 

شالمو سرم كردم كه نگه ولى ...  

- اون بهاره!

- كى؟

ب..ب..هار! 

كدوم بهار؟

درو باز كردمو بيرون رفتم

نگاه پر از خشم على رو صورتم چرخيد

تو نگاهش حس خوبى نيست..

كاش يكى ديگه رو بگه.. يه بهار ديگه..

مگه از نگاهش نميخونه كه براش نا خوشاينده؟!

مهدى امروز قصد جونمو كرده..

- همين بهارى كه جلوت ايستاده

من ...  راستش ...  

من دوسش دارم..

نگاهش به من بودو با اون حرف ميزد

- اون وقت شما نميدونى كه بهار خانم شوهر دارن..

- خودت بهتر ميدونى كه بجز اون اسم تو شناسنامه هيچى بين شما نيست! 

لج نكن على..

تو كه دوسش ندارى..

تو خودت گفتى فقط براى اينكه دست اون پسره بهش نرسه عقدش كردم

چرا ميخواى هم زندگيه خودتو خراب كنى، هم بهارو؟!

حداقل طلاقش بده بذار با من ازدواج كنه

بذار اونم طعم خوشبختيو بچشه

تو از سهيل كينه دارى چرا سر بهار خالى ميكنى؟

على دستشو به علامت سكوت جلوى مهدى گرفت

با اخماى در هم و قدم هاى محكم به طرفم اومد

نگاهى تو صورتم كردو پرسيد

- مهدى چى ميگه؟

چى بينتون گذشته كه اومده تورو ازم خواستگارى ميكنه؟

چه سرو سرى با هم دارين كه ...  

ادامه ى حرفش به خاطر كشيده اى كه به صورتش زدم ناقص موند

سرش متمايل به راست شد

اونقدر محكم زدم كه از مچ دستم تا بند بند انگشتام درد گرفت

اون حق نداشت اينجورى بگه

حق نداشت قضاوت نا حق كنه! 

اين قضاوت حق من نيست ... 

سرمو بلند كردمو تو نگاه پر خشمش خيره شدمو غريدم

- به چه حقى به من تهمت ميزنى؟

برادر زنت ماليخوليايى داره گناه من چيه؟

من اگه به فكر جدا شدن ازتو بودم ميرفتم دنبال دلم

دنبال عشقم

دنبال سهيلى كه هزار راه فرار جلوم گذاشت تا از تو و اين خونه فرار كنم ولى نرفتمو مردونه موندم پاى قولى كه دادم

دل عشقمو شكستم تا غرور تو نشكنه

تا نگى بهار عهد شكن بودو وفا نكرد به عهدش

اون وقت تو ... 

با يه سرى چرنديات اين احمق بهم ميگى ...  

هق هقم بلند شد..

دستمو جلوى دهنم گرفتمو با غم به نگاه مشكيش خيره شدم و حرف آخرو زدم..

- ديگه يه لحظه ام اين خونه رو تحمل نميكنم

به اتاق عسل رفتمو لباساى خودمو كه از اول با خودم آورده بودمو ريختم تو چمدونم

على سراسيمه به اتاق اومدو كنارم رو زانوهاش نشست

بى توجه بهش مشغول كار خودم شدم كه صداى ملتمسش تو اتاق پيچيد..

- بهار! 

-  ... 

- بهار خواهش ميكنم كوتاه بيا

-  ... 

- تو برى عسلو چكار كنم

- فكر كن من مردم

بدش به مادربزرگاش

- اين حرفها نيست..

اون بهت عادت كرده..

- مشكل خودته! 

- من اشتباه كردم

حق با توئه..

نبايد زود قضاوت ميكردم ولى خودتو بذار جاى من ...  

- اگه اول به برادر زن جانت ايراد ميگرفتى انقدر دلم نميشكست

- تو مشكلت اينه؟

باور كن هنگ كردم

با خودم فكر كردم بهار جلوى من كه شوهرشم جورى رفتار ميكنه كه انگار دشمنش جلوشه

اونوقت چطور با اون رفتار كرده كه با اطمينان از طرف بهار، درخواستشو ميگه و تنها مشكلش منم!

فكر كردم خودت بهش نخ دادى كه..

- ببند دهنتو على كه..

منو بگو ميخواستم از دعواى تو با اون جلوگيرى كنم

نگو تنها مقصر منم

آره ديگه..

مثل هميشه تقصير از زنه

اگه مشكل نداشت كسى جرأت اين كارو پيدا نميكرد

از جام بلند شدمو چمدونو رو زمين كشيدم

كنار در اتاق چادر عربيمو كه خيلى بهش عادت كردمو برداشتمرو سرم كردم

دست على روى دستم كه رو دسته ى چمدون بود نشست

خواستم دستمو خارج كنم كه فشار دستشو بيشتر كرد

- نرو بهار!

من اشتباه كردم، قبول

اصلا هر كارى كه تو بگى ميكنم ولى نرو

- نميتونم فضاى اين خونه رو تحمل كنم

ميخواى خفه بشم؟

- حداقل بگو كجا ميخواى برى؟

- نترس، پيش سهيل نميرم

ميرم خونه ى پدرم

- پدرت؟!

- دلتنگشونم..

دلگيرم ازت..

دلم خونه! 

سرمو پايين انداختمو از اتاق بيرون رفتم

مهدى هنوز اونجا بود

با ديدنم صاف ايستادو من من كنان گفت: 

- باور كن من.. 

- هيچى نميخوام بشنوم

تا وقتيم كه نگاهت بهم برادرانه نباشه نميخوام ببينمت! 

درو باز كردم

كمى چمدونو بلند كردم تا از در عبورش بدم

دست على روش نشستو بلندش كرد

نگاهشو از من گرفتو به مهدى نگاه كرد

انگشت اشاره ى دست آزادشو تهديد وار تكون دادو با صداى بلندى گفت: 

- خدمتت ميرسم

حسابت باشه براى بعد

حواست به عسل باشه تا من بيام

دنبالم اومدو تو آسانسور دكمه ى پاركينگو زد

سوالى نگاهش كردم كه جوابمو داد

- خودم ميرسونمت

- لازم نكرده

خودم راهو بلدم

ميخواى مطمئن شى كه ميرم خونه ى بابام

ژست الكى نگير و تريپ مرام برندار..

خوشم نمياد بهم شك دارى..

از بى اعتمادى بيزارم..

- من به تو اعتماد دارم

- ندارى!

اگه داشتى اون حرفارو نميزدى!

- آدميه ديگه، يه لحظه ممكنه كارى كنه يا حرفى بزنه كه دست خودش نبوده و از عمد نبوده

- مثل سهيل كه كارش از عمد نبود

و تو نبخشيدى

- بحث اون جداست و غير قابل جبران

اگه مريم قطع عضو ميشد ولى زنده بود ميبخشيدمش ولى ...  

آسانسور به پاركينگ رسيد

چمدونو كامل از دستم گرفتو به سمت ماشينش رفت

به اجبار دنبالش رفتم

روى صندليه عقب ماشين نشستم

اخماش غليظ تر شد

- تا حالا كسى بهت گفته كه خيلى لجبازى؟

- آره، به اندازه ى موهاى سرم

لبخند خيلى محوى رو لبش پيدا شد

رو صندليه پشتش نشسته ام، از آينه كامل صورتش پيداست

بچه پررويى زير لب نثارم كردو حركت كرد

جلوى خونه ى پدرم نگه داشت

خواستم درو باز كنم كه مچ دست چپمو گرفت

با تعجب نگاهش كردم

نگاهشو دزديدو گفت: 

- ميشه نرى؟

- بايد برم

دلم تنگه

- كى بر ميگردى؟

- معلوم نيست

- برميگردى كه؟!

- شايد

- اذيتم نكن بهار

- خب نميدونم

دلم خيلى تنگشونه

بايد ببينم كى آروم ميشم

- پس بر ميگردى! 

- ممكنه نتونم دوريه عسلو تحمل كنم

- فقط عسل؟!

- انتظار ديگه اى دارى؟

- نه! 

نفسشو بيرون دادو دستمو رها كرد

- اگه مشكلى پيش اومد خبرم كن

هر ساعتى كه بود مهم نيست

زنگ بزن تا بيام

- ممنونم، ولى اونا خانواده منن

دلسوزتر از اونا كسى نيست

- به هر حال گفتم اگه ...  

حرفشو قطع كردو دستشو به صورتش كشيد و زير لب گفت

- خداحافظ

- خدا نگهدار

پياده شدمو با قدم هايى لرزان به سمت خونه اى رفتم كه تو تمام عمرم برام پر از آرامش بود

زنگو فشار دادم

صداى مادرم پر از بغض بود

- بهارم تويى؟

- ما ... 

اجازه نداد جواب بدم

گوشيو گذاشت روش..

يعنى چى؟

برگشتمو به پشت سرم نگاه كردم

على هنوز منتظر بود

با نگاهم از ماشين پياده شدو كنار ماشين دست به سينه ايستاد

صداى دويدن و كشيده شدن پايى رو تو حياط شنيدم

به سمت در چرخيدم 

در رو پاشنه چرخيدو مادرم با يه شال كه معلوم بود عجله اى به سرش كشيده جلوى در ظاهر شد

صداى بغض دارش اشك رو مهمون چشمام كرد

- بهار خودتى؟

- مامان! 

به آغوش پر از آرامشش پناه بردم

كمى كه گذشتو بغض هر دومون خالى شد، سرمو بلند كردم

صورتش هنوز همونطورى بود

فقط كمى شكسته تر! 

نگاه مامان به پشت سرم كشيده شد

با شك پرسيد

- با اون اومدى؟

- آره

- ميخواد بياد تو خونه؟

- نه، فقط منو رسونده

- خوبه! 

برگشتمو به على نگاه كردم

كمى سرشو تكون دادو سوار شدو رفت

- اين چرا اينجوريه؟

- چه جورى مامانم؟

- همش اخمه! 

با توام همينطوريه؟

- نه بابا

اولش اينجوريه، بعد يخش آب ميشه و خندون ميشه! 

- بچم سهيل كجا و اين كجا! 

- مامان! 

- چيه؟

حق اظهار نظرم ندارم؟!

- دوست ندارم با هم مقايسه اشون كنين

- نكنه خودتم به اين نتيجه رسيديو پشيمونى؟

- نه! 

نظرم همونه كه اول بود

- بيا بريم تو، خوب نيست اينجورى دم در باشيم

چمدونو كشيدمو وارد خونه ى كودكيم شدم

مامان با تعجب به چمدون نگاه كرد

- قهر كردى؟

- نه! 

- پس اين چيه؟

- دلم براتون تنگ شده بود

دوست دارم مدتى اينجا بمونم

- دروغ كه نميگى؟!

- دروغم چيه؟!

- آخه نيس خيلى زود دلت تنگ شده برا همين تعجب كردم

دست آزادمو دور گردنش حلقه كردم

- قربونت برم تيكه ننداز

هم رووم نميشد بيام، هم ناراحت بودم

من ترسيدم بابا راهم نده! 

- مگه دست خودشه كه راهت نده؟!

بهش گفتم، نميرم خونه ى بهار ولى اگه بهار بياد حق ندارى بيرونش كنى

دلش ازت گرفته..

حق داره..

پدرته..

نبايد اونجورى از خونه ميرفتى! 

حالا هم ميرى دستشو ميبوسيو هر چى گفت ميگى چشم!

- چشم

ولى نبايد تنهام ميذاشتين

اگه بهادرم بود بى خيالش ميشدين؟!

- باز مثل بچگيات به برادرت حسودى كردى؟

بزرگ شو يه كم

بله اونم بود همين بود! 

خيالت راحت شد؟!

ماچ آبدارى از صورتش كردمو وارد ساختمون خونه شديم

دلم براى همه جاى اين خونه پر ميكشيد

چقدر دلتنگ بودمو نميدونستم!

تو اتاقم بودم كه مامانم با صداى بلندى گفت: 

- بابات اومد

همين جمله ى دو كلمه اى كافى بود تا قلبم بياد تو حلقم

تپش قلبم دوباره اومد سراغم

اين روزها عجيب تپش قلب ميگيرم

سعى كردم به خودم مسلط باشم

نفس عميقى كشيدمو از اتاقم بيرون رفتم

بابا تو سالن بود

پشتش به من بودو داشت با مامان حرف ميزد

هنوز متوجه حضور من نشده

دستاى يخ زده امو مشت كردمو تلاش كردم كه صدام نلرزه

با بيشترين توانم لباى بسته امو از هم باز كردم

- سلام 

تعجب بابا حتى از پشتش هم مشخص بود

چرخيدو ديد صورت يخ زده امو

به طرفم اومد

نا باور نگاهم كرد

چقدر پيرو شكسته شده

موهاش سفيد سفيد شده

كمى نگاهم كرد

- بابا ...  

سيلى محكمى به صورتم زد

سيليى كه درد نداشت

سوزش نداشت

شيرين بود

به شيرينى عسل!

عسل! 

همين چند ساعت چقدر دلم براش تنگ شده

دستمو رو صورتم گذاشتم

به چشماى بابام كه اشك توشون حلقه زده نگاه كردم

كمى دست هاشو از هم باز كرد..

منتظر نگاهم كرد

مثل پرنده اى كه از قفس آزاد ميشه پر كشيدم

پر كشيدم تو آغوش پدرانه اش! 

دستاى مردونه اش به دورم حلقه شد

اگر ميدونستم مجازاتم فقط همين يك سيليه زودتر از اينها اومده بودم

كاش همون روز اول ميومدمو اين همه وقت دور نبودم از پدرم و از آغوش پدرم

- بابا جون! 

- بهاركم! 

بهار كوچولوى من! 

دختر لج باز خودم! 

لج باز! 

ياد على افتادم

اونم همينو ميگفت

كمى فاصله گرفتمو نگاهش كردم

به اندازه ى تمام اين چند ماه

به اندازه ى همه ى روزها و ساعت هاى دلتنگيم نگاهش كردم

دستشو به صورتم كشيد

- دردت گرفت؟

- حقم بود! 

- درد قلب من بيشتر از اين بود دختر! 

فكر نكردى برى ديگه به كى بگم دختر بابا؟

فكر نكردى عادت ندارمةيه روز نبينمت؟!

- خودتون گفتين نيا! 

- امان از دست شما بچه ها! 

شوهرت كجاست؟

- خونه! 

- چرا نيومده؟

- فكر نميكرد راهش بديد يا خوشتون بياد كه ببينينش! 

- هر وقت خواست بياد

اون داماد اين خونه ست! 

مهم نيست چى شده! 

مهم خوشبختيه توئه! 

مامانم وارد بحث ما شد

- ولى آقا..

- سهيل تموم شد خانم

خدا رو شكر اون پسر بزرگى كردو بخشيدش

ديگه عذاب وجدان اونو ندارم

از اين به بعد اون داماد ماس

خوب نيست حالا كه همه چى به خير گذشته دشمنيا ادامه داشته باشه

كمى با بابا و مامان صحبت كرديم

نزديك ساعت نه بود كه زنگ خونه زده شد

- كيه مامان؟

- بهادرو ريحانه ان

واى بهادرو بگو

برخورد آخرمون خيلى بد بود! 

صداى بابا منو به خودم آورد

- برو زنگ بزن شوهرتم بياد

- ا ...  ا.. راستش ...  ميخوام يه چند روزى با خودم خلوت كنم

- مگه دعواتون شده؟

- نه بابا جون! 

- پس اين ديگه چه صيغه ايه؟

- از بس دلم تنگ شده بودو گرفته بود بهش گفتم بيارتم اينجا و تنهام بذاره تا يه كم با خودم خلوت كنم

اون بيچاره هم قبول كرد

- خود دانى

ولى زياد كشش نده! 

- چشم! 

بهادر با سرو صدا وارد خونه شد

بلند شدمو پيششون رفتم

با ديدنم لبخندش به اخم تبديل شد

ريحانه با شوق و خوشحالى بغلم كرد

- واى بهار! 

الهى قربونت برم

دلم برات يه ذره شده بود

دلگير نگاهش كردمو جوابشو دادم

- خوبه يه ذره شده بود كه يه زنگم نزدى! 

- به جون خودم بهادر نذاشت

ميشناسيش كه ...  

- آره عزيزم

ميدونم! 

به بهادر اخمو نگاه كردم

به حرف اومد

- به به، آبجى خانوم دل داده! 

عشقتون كجاست؟

بابا تشر زد بهش 

- بهادر! 

- دروغ ميگم مگه بابا؟!

انگار نه انگار كه خانواده داره

همه رو داده اونو گرفته! 

- با خواهرت درست صحبت كن! 

- چرا آقا جون؟

چون شوهرشو.به يه مرد ديگه فروخت؟

- بهادر! 

- من نميتونم تحمل كنم

يه بار ميگم شايد مجبور شده، ميرم دم نونه اش، تو چشمام نگاه ميكنه و ميگه دوسش دارم

از طرفى به سهيل ميگه مجبور شدم زنش بشم

اون بدبخت ساده ام رفته كلى دوندگى كرده كه با خانوم از مرز خارج بشه و اون ور آب راحت طلاقشو براش بگيره ...  

اون وقت خانوم چكار ميكنه؟!

ميگه نميام! 

اگه مجبور شدى زنش بشى با سهيل ميرفتى! 

باز بابا جوابشو داد

- تو چه برادرى هستى كه خواهرتو تشويق به خيانت ميكنى؟

بى غيرت! 

بهادر اخماش بيشتر تو هم رفتو رو به بابام گفت: 

- منو شما با هم به توافق نميرسيم

بهتره بريم

راه بيوفت ريحانه! 

به سرعت از خونه بيرون رفتو درو محكم بست

ريحانه بغلم كردو با عذر خواهى دنبالش رفت

خدايا چرا بهادر كوتاه بيا نيست؟!

شام تو سكوت خورده شد

تا ساعت يازده با مامان حرف زديم

بعد هم شب به خير گفتيمو هر كدوم به اتاق خودمون رفتيم

رو تختم دراز كشيدم

جاى راحت سابقم

ولى هر چى اين پهلو اون پهلو شدم خوابم نبرد

مدام به ساعتو گوشيم نگاه ميكردم

مدام به على فكر ميكردم

به اينكه الان عسل خوابه

على چكار ميكنه؟

با مهدى دعوا كرده يا نه؟!

چرا بهم زنگ نميزنه؟

اين فكر آخرى باعث شد لبخند تلخى روى لبم بشينه

آخه تو چكارشى كه بهت زنگ بزنه؟!

تازه الان داره يه نفس راحتم ميكشه از دستت! 

يعنى الان خوشحاله كه من نيستم؟!

تا ساعت يك نيمه شب به همين منوال گذشت

چشمام كم كم داشت خمار ميشدو خوابو به خونه اش راه ميداد كه صفحه ى گوشيه سايلنت شدم، روشنو خاموش شد

مثل عقابى كه چنگ ميندازه به شكارش بهش چنگ زدم

با ديدن شماره دلم شروع كرد به بندرى زدن

من چقدر بى جنبه شدم

يه تلفنه ديگه

گوشى دستم بود ولى جواب ندادمو يه كمى طولش دادم كه نفهمه منتظر بودم

داشت نفساى آخرشو ميكشيد كه كليد برقرارى تماسو زدم

چيزى نگفتمو فقط گوش دادم

صداى نفس كشيدن اومدو بعد صداى كسى كه هيچ وقت فكر نميكردم براى شنيدن صداش اينقدر هيجان زده و مشتاق ميشم

- بهار! 

-  ... 

- بهار خانمى! 

ديگه بسه بهتره جواب بدم

خميازه ى الكى و مصلتى كشيدمو با صراى خواب آلود جوابشو دادم

- بله؟

- سلام! 

- سلام، تويى على؟

- منتظر كس ديگه اى بودى؟!

- من؟ ... نه نه، فقط خواب بودم، تعجب كردم اين موقع شب زنگ زدى! 

- شرمنده بيدارت كردم  ... 

خودم بى خوابى زده به سرم فكر كردم هنوز اول شبه برو بخواب! 

- چى؟

قطع نكيا! 

من ديگه بيدار شدم

خنده اى كردو با لحن شادى گفت: 

- باشه نترس قطع نميكنم

اخمامو تو هم كشيدمو با دست آزادم محكم زدم پس كله ى بى مخم! 

دختره ى خنگ! 

- با منى؟

- كى؟

من؟

منكه حرفى نزدم! 

- انگار يكى گفت دختره ى خنگ! 

- چ.. چى؟

نه بابا! 

لابد خط رو خط شده! 

خب حالا كارى داشتى زنگ زدى؟

- من ...  من.. يعنى.. آره ...  راستش.. 

- چيزى شده؟

عسل خوبه؟

- آره اون خوبه

فقط من ...  

- تو چى؟

چيزيت شده

مريض شدى خدايى نكرده! 

- نه خوبم، فقط ... 

- اى دردو فقط! 

جون به لبم كردى 

خوبه حالت يا نه؟!

بجاى جواب دادن صداى قهقه اش تو گوشى پيچيد  ... 

خنده هاش كه تموم شد با صدايى كه ته مونده ى خنده توش بود جوابمو داد

- نگو براى من نگران شدى كه باورم نميشه

- معلومه كه نگران تو نيستم

نگران عسلم

نگفتى چرا زنگ زدى! 

- دلتنگت شدم! 

- چى؟

- يواشتر دختر 

مردمو بيدار كردى! 

- حرف تو حرف نيار

چى گفتى؟

- ول كن نيست! 

آقا جون دلتنگت شدم

دلم براى زنم تنگ شد

شايد باورت نشه، ولى عجيب جاى خاليت تو چشمه! 

- خوبه! 

- همين! 

- توقع بيشترى داشتى؟

- نه، فقط فكر كردم شايد تو هم ...  

- اشتباه فكر كردى 

من براى كسى كه بهم بى اعتماده دلتنگ نميشم

- من بهت بى اعتماد نيستم

- رفتار امروزت چيز ديگه اى ميگفت! 

- بابت امروز معذرت ميخوام

باورم نميشه! 

اين عليه! 

همون مرد از خود راضيه كه داره عذر خواهى ميكنه؟!

اونم از من! 

- با مهدى چكار كردى؟

- دوتا بادمجون كاشتم پاى جفت چشماشو يه سرخاب پر رنگم كاشتم گوشه ى لبش! 

- هى!

واقعا " 

- آره! 

حق نداشت تورو بخواد ازم بگيره! 

- مادرش شاكى نشد؟

- مگه بچه ست كه بره با وليش بياد؟!

كلى هم پشيمون شد از حرفش! 

خيلى بچگانه رفتار كرد

- عسل كجاست؟

- خوابيده، صبجم ميبرمش خونه ى مامانم! 

- ميخواى بياريش اينجا؟!

- نه عزيز دلم 

تو استراحت كن

اين مدت حسابى خسته شدى! 

- تعارف نكن! 

- اهل تعارف نيستم

- باشه، پس ديگه من برم

كارى ندارى؟

- كى برميگردى؟

- نميدونم 

هنوز معلوم نيست

- زودتر بيا! 

- نميدونم حالا ببينم چى ميشه

- عسل خيلى بهانه اتو ميگيره

فكر نكنم زياد طاقت بياره از دوريت!

- فقط عسل؟!

- هم عسل، هم باباى عسل! 

خداحافظ! 

گوشيو قطع كرد

حتى صبر نكرد جواب خداحافظيشو بدم

چرا حالا كه باهاش حرف زدم آروم شدم؟

حس عجيبى دارم

درك احساسم برام سخته

هنوز گنگه

از طرفى سهيلو دوست دارم و از طرفى نميتونم نسبت به على بى تفاوت باشم

نميدونم اين حس چيه! 

ولى هرچى هست داره احساس دختر بچه هاى دبيرستانى رو يادم مياره

مثل اينه كه بار اولمه اين حسو دارم

نميتونم دركش كنم كه چيه

فقط ميدونم كه شيرينه و عجيب دلتنگم براى مردى كه دلتنگمه!

دو روزه خونه ي بابامم

هر شب على زنگ ميزنه و كلى با هم حرف ميزنيم

اول ميگفت به بهانه ى عسل زنگ ميزنم، آخه گريه ميكنه و تورو ميخواد

ولى مگه خودش راه به عسل بيچاره ميده؟!

زود گوشيو ميگيره  ... 

ديشب اعتراف كرد كه به صداى شب به خير گفتنم عادت كرده و براى اينه كه هر شب قبل از خواب، زنگ ميزنه

نميتونم كامل دركش كنم

دركش برام سخته

از يه طرفى حسم نسبت به سهيل همونه و از طرفى با شنيدن حرفاى على، قلبم ضربان ميگيره! 

نميدونم از كى اين حس شروع شد

ولى مدتهاست كه ذهنم داره عليو با سهيل مقايسه ميكنه

سهيل بچگى خيلى داشت

خطا و اشتباهم زياد داشت ولى من همون جور كه بود دوسش داشتم

همه چيزم بود

ولى با رفتار اون روزش ...  

شايدم حق داشت اون رفتارو بكنه

با هزار ذوق و شوق رفته بود دنبال كارا ولى من ...  

آخه دلم از اين ميسوزه كه بعد از اين همه وقت هنوز منو نشناخته

نميدونه من اهل دور زدنو خيانت نيستم؟!

بارها به خودش گفته بودم كه از خائنا بيزارم

چه از نوع زن و چه از نوع مرد

طرفتو نميخواى؟

دوستش ندارى؟

مردو مردونه بيا بهش بگو ...  

ديگه خورد كردن غرورش براى چيته آخه؟!

به على هم حق ميدم ناراحت شده باشه

با اينكه باهاش قهر كردم

با اينكه براى تنبيهش از خونه اش رفتم ... 

ولى بهش حق ميدم ناراحت بشه

غرور مردو ميشناسم

ميدونم مهمترين چيز تو زندگيش غرورشه! 

دارم به همه حق ميدم بجز به خودم! 

پس سهم من چيه از اين دنيا؟!

به همه حق بدمو خودم بسوزمو بسازم؟!

به على گفتم آخر هفته ئعنى جمعه شب برميگردم خونه

انقدر خوشحال شدو ذوق كرد كه از ذوقش منم ذوق كردم

فكر نميكردم تا اين حد بهم وابسته شده باشه

عسلو بهانه ميكنه ولى يقين دارم كه خودش بيشتر بى تابى ميكنه

اينو حسم بهم ميگه و حس يه زن هيچ وقت بهش دروغ نميگه!

روزها به سرعت گذشتنو جمعه از راه رسيد

اين مدت بهادر اينجا نيومد ولى ريحانه يه بار اومد بهم سر زد

مامان خيلى به خاطر بهادر ناراحته ولى بابام گفت باهاش حرف ميزنه و بهادر بايد بفهمه كه ديگه سهيل داماد ما نيست

بابا به طور عجيبى منطقى شده

هيچ فكر نميكردم دورى از من انقدر تأثير روش بذاره

قراره شب برگردم خونه

صبح بابا حرفى زد كه غافلگير شدم

- براى شام به شوهرت بگو بياد اينجا

خوب نيست اين كدورت بيشتر از اين ادامه داشته باشه

هر چى باشه شوهرته

رفتار ما تو زندگيه تو هم تأثير ميذاره

بهتره بعد از اين با شوهرت بيايى! 

هرچى بوده گذشته 

شايد تقدير اين بوده

نميشه كه با تقدير جنگيد

چشمام ديگه بيشتر از اين گرد نميشد

هم خوشحال شدم و هم متعجب

درسته كه بين منو على چيزى نيست ولى منم دلم ميخواد مثل دختراى ديگه زندگى كنم

دوست دارم زود زود بيام ديدن خانواده ام

و اونها هم بيان خونه ى من! 

به قول بابا بايد با تقدير ساخت

تا كى خودمو عذاب بدم؟

منم آدمم

جوونم 

احساس دارم

دلم ميخواد يه زندگيه عادى داشته باشم

درسته كه تو قبلم براى هميشه عشق سهيلو نگه ميدارم، ولى كمش يه زندگيه عادى كه سهمم هست! 

به قول مهدى منم حق دارم دوست داشته باشم و دوست داشته شم! 

گوشيمو برداشتم تا به على زنگ بزنم

از صبح كه بابا اون حرفو زده بيش از حد فكر كردم

هرچى سبك سنگينش كردم ديدم حق با بابامه! 

حالا عليو چكار كنم؟

اگه كوتاه نيادو قبول نكنه چى؟!

اون وقت ديگه بابا كوتاه بيا نيست

مطمئنم ميخواد على رو امتحان كنه! 

شمارشو گرفتم 

بوق اول

بوق دومو سوم ...  

- جانم؟

چه رازى تو اين كلمه هست كه با شنيدنش ضربان قلبم بالا ميره؟!

چرا انقدر بى جنبه شدم؟ 

اگه عاشق سهيل نبودم ميگفتم حتما" حسى در ميونه ولى حالا ...  

چى باعث شده اين تغييرات تو قلبو احساسم به وجود بياد؟!

با كمى مكث جواب دادم

- على! 

- جونم؟

سلام خانوم! 

- سلام

خوبى؟

- الان عاليم! 

- الان؟

- بگذريم

كارى داشتى؟

نا پرهيزى كردى! 

- راستش ...  براى امشب بابا خواسته بياى اينجا

- من؟

- آره ديگه! 

- چيزى شده؟

- بابا ميخواد كدورتا تموم بشه، خواسته امشب شام بياى اينجا تا دور هم باشيم 

صداى نفس كشيدنشو شنيدم

وقتى ديدم جوابى نميده دوباره به حرف اومدم

- مياى؟

- فكر نميكنم از ديدن من خوشحال بشن

نيام سنگينتره! 

- على! 

- اصرار نكن بهار! 

- خواهش! 

به خاطر من! 

اگه ذره اى برات اهميت دارم.. 

آخه منم دلم ميخواد با خانواده ام رفتو آمد داشته باشم

من به جهنم ...  به خاطر عسل! 

- ميام ...  ولى نه به خاطر عسل

فقط به خاطر خودت

حس شيرينيو زير پوستم به جريان افتاد

گفت به خاطر من! 

يعنى براش مهمم؟!

صداش از فكر كردن اضافى بيرونم آورد

- بهار! 

- ب ... بله؟

- هستى؟

- ساعت هفت اينجا باش

عسلم با خودت بيار

خداحافظ

بدون اينكه منتظر جوابى ازش باشم قطع كردم

حركت قفسه ى سينه ام نشونه از تلاطم قلبم بود

چرا باز به تپش افتاد

سرمو به شدت تكون دادم تا از افكار بيهوده بياد بيرون

خودمم نميدونم چه مرگم شده!

تا شب دل تو دلم نبود

نميدونم اين استرس از كجا سراغم اومده بود

حس كسيو دارم كه عزيزشو سالهاست نديده و حالا قراره با هم ملاقات كنن

نميدونم چرا قلبم از صبح داره ميزنه و آروم نميگيره! 

با چه سرعتيم ميزنه! 

دست شوماخرو از پشت بسته! 

اه! 

آروم بگير ديگه! 

از ساعت پنج رفتم به اتاقم تا آماده بشم

حسم مثل شبى شده كه قرار بود سهيل بياد خواستگاريم

سهيل! 

ياد سهيل كمى از هيجانمو گرفت، ولى وقتى به ساعت نگاه كردمو ديدم عقربه كوچيكه رو شيش رفته دوباره اون هيجان موذى سراغم اومدو تند تند مشغول آماده شدن شدم

با وسواس تو كمد لباسم دنبال لباس گشتم

يه پيراه سبز رنگ چشممو گرفت

تا روى زانو بودو يقه اش ايستاده بود

آستينشم فوق العاده كوتاهه

ازش خوشم مياد

پوشيدمشو خودمو نگاه كردم

خب، چون يقه اش بسته اس، اگه موهامو بالاى سرم جمع كنم بهتره

موهاى فر مشكيمو بالاى سرم جمع كردمو با گل سرى كه سنگهاى سبز رنگ داشت رو موهام فيكسشون كردم

خوبه

سايه ى مشكى زدم با خط چشم كلفت

يه عالمه هم ريمل زدم

يه رژ گونه ى مسى هم زدم 

حالا يه رژ لب سرخ رنگ

اووم

عاليه! 

تضاد آرايشم با اون رژ خيلى قشنگ شده

يه عالمه هم عطر زدم

صندل هاى سبزمو پوشيدمو دوباره به خودم نگاه كردم

شدم همون بهار هميشگى

همونى كه قبل از اين يه سال ...  

بهار ميفهمى دارى چكار ميكنى؟

براى كى انقدر به خودت رسيدى؟

براى على! 

يعنى انقدر برات مهم شده؟!

پس حست به سهيل چى شد؟

ادعاى عاشقيت كشك بود؟!

خودتو جورى درست كردى كه هر مردى با يه نگاه جذبت ميشه

على هم كه محرمته! 

اين چند روزم كه خيلى احساستش از پشت تلفن فوران كرده بود

نكنه فكر كنه خيالاتى دارم

يا نكنه هوايى بشه! 

منكه نميخوام غير از سهيل با كسى ...  

اين آرايشو چكار كنم؟!

پاكشون كنم؟

ساعت پنج دقيقه به هفته

الانه كه على بياد

اگه بخوام لباسو آرايشمو عوض كنم كه خيلى دير ميشه!

چه فكرايى ميكنما

منكه قبلا هم با اين تيپ تو مهمونيا بودم

تازه على كه محرمم هست

يه تيپ و آرايش ساده ست

مگه چى ميخواد بشه؟!

سعى كردم بى خيال باشم 

شونه اى بالا انداختمو از اتاق بيرون رفتم

مامان يه كت و دامن شيك و ساده پوشيده بود مثل هميشه مرتبو شيك پوش

بابا هم يه پيراهن آبى كه خط هاى ريز آبى داشت پوشيده بود با شلوار مردونه ى سرمه اى

با ديدنم هر دوشون لبخندى زدنو به سالن پذيراى رفتن

گوشه ى لبمو جويدمو به ساعت نگاه كردم

هفتو پنج دقيقه بود

پس چرا نيومد؟!

نكنه نخواد بياد؟

ولى خودش گفت ميام

تقصير خود احمقمه ديگه

صبر نكردم درست حرف بزنمو خداحافظى كنم

شايد پشيمون شده! 

واى زنگ زده شد

خودشه

دويدم سمت آيفون

خودشه

اى جونم، عسلم باهاشه! 

درو زدمو دويدم تو حياط

با يه دستش عسلو بغل كرده بودو با دست ديگه اش يه جعبه شيرينى دستش بودو روى جعبه هم يه دسته گل گذاشته بود

منو كه ديد جلو تر اومدو سرتا پامو برانداز كرد

جلوش ايستادمو عسلو از بغلش گرفتمو سلام كردم

- عليك سلام خانوم خانوما! 

خوش ميگذره؟

- به خوشيه شما

به عسل نگاه كردم كه يه بليز قرمز با شلوار كتون قرمز پوشيده بودو موهاشم دم موشى بسته بود

انقدر خوشمزه و خوردنى شده كه با ذوق گفتم: 

- اى جونم

خوبى عسل مامان؟

اجازه ندادم جوابمو بده و دوتا ماچ آبدار از لپاش كردم

با صداى على صورتمو كه به صورت عسل چسبونده بودم جدا كردمو نگاهش كردم

با ژست مغرور مخصوص خودش با نگاه عميقى گفت: 

- فقط با عسل درستو حسابى سلام و احوال پرسى ميكنى؟

با تعجب نگاهش كردم كه تا بيام بفهمم چى شد، صورتشو نزديكم آوردو خيلى آروم گونه امو بوسيد

دو بار پلك زدمو نگاهش كردم

سرشو عقب كشيدو با لبخند خاصى گفت: 

- حالا شد!

به اين ميگن احوال پرسى!

هنگ كردم حسابى

على از اين كارا نميكرد! 

نكنه به خاطر اين وضع منه ...  

نه، مشكل از خودشه، پاى تلفنم معلوم بود يه چيزيش شده! 

خواستم جوابشو بدم كه صداى مامان مانعم شد

- خوش آمديد، بفرماييد خواهش ميكنم

على نگاهشو از نگاه سر گردونم گرفتو به پشت سرم، يعنى جايى كه مامان بود دوخت! 

- سلام

چشم، خدمت ميرسم

بريم بهار! 

با هم هم قدم شديم

مثل يه خانواده ى واقعى

پدرو مادرو فرزند! 

على گلو شيرينيو تحويل مامان داد و با لحن خيلى مودبى باهاش صحبت كرد

- خدمت شما

شرمنده، زودتر از اينا بايد خدمت ميرسيدم

راستش شرايط مساعد نبود وگرنه تا حالا براى عرض ادب خدمت رسيده بودم

- خواهش ميكنم پسرم

اين حرفا چيه؟

بفرمايين

عسلم مثل آدم بزرگاه به مامانم نگاه كردو گفت: 

- سلام

- سلام عزيزم! 

خوبى عروسك خانوم؟

- عروسك.نيستم، عسلم! 

- اى خدا چه زبونيم داره وروجك! 

عسل كمى مامانمو نگاه كردو با تعجب به من نگاه كردو پرسيد

- مامى اين كيه؟

- مامان بزرگه

- منكه دوتا دارم! 

- حالا ميشن سه تا! 

- سه تا دوست دارم! 

ذوق زده شده

هميشه از همه چى سه تا ميخواد

گاهى على به شوخى بهش ميگه "پدر سوخته نميشه كه، يعنى تو شوهرم سه تا ميخواى؟"

و عسل با همون لحن و فكر كودكانه اش ميگه "بله"

هميشه از اين بله ى بلندش به وجد ميام

خدايى خيلى دوسش دارم

از بس دوست داشتنيه

مامان كه گويا هم از على خوشش اومده هم از عسل

عسلو از بغلم گرفتو خودش بغلش كرد

به على هم وقتى گفت پسرم فهميدم ازش خوشش اومده

دفعه ى قبل هيچكدوم تو شرايط خوبى نبوديم

هم على توپش پر بود، هم مامان و بابا! 

ولى امروز انگار فرق داشت

على متين و آقا منشانه رفتار كرده بود

همون طور كه مامانم دوست داره

حالا مونده بابا

خدا كنه اونم به خير بگذره

ديگه تحمل تنشو دورى از خانواده امو ندارم

غم دورى از سهيل برام سنگين هست

بهتره يه كم دردام سبكتر بشن!

بابا جلوى در اصلى سالن ايستاده بود

على پيش قدم شدو دستشو براى دست دادن رو به بابا گرفت

بابا نگاهى به دست على كردو خيلى رسمى

باهاش دست داد

- سلام آقاى امينى! 

- سلام ... خوش آمديد ... بفرماييد

بابا دستشو به سمت پذيرايى گرفت و از على دعوت كرد به اون سمت بره و بشينه ... 

على دنبال بابا رفت..

جلوى على رفتمو كت نوك مدادى رنگشو گفتم در بياره و به من بده

على لبخندى زدو تو جاش كه تازه نشسته بود نيم خيز شدو كتشو در آورد

كتشو به جا لباسيه راهرويى كه جلوى در وردى بود آويزون كردمو به جمعشون برگشتم 

عسل هنوز بغل مامان بودو داشت بلبل زبونى ميكرد

نگاهمو تو سالن چرخوندم تا يه جا بشينم كه على به كنار خودش كه روى يه مبل سه نفره نشسته بود اشاره كرد

- بيا اينجا بهار جان! 

ديگه رسما كپ كردم

اين امشب يه چيزيش شده ... 

خدا به دادم برسه امشبو! 

لبخندى زدمو كنارش نشستم

سنگينى نگاه بابامو رو خودم حس ميكردم

همه ساكت بودنو فقط صداى شعر خوندن عسل سكوت رو ميشكست

كمى كه گذشت از جام بلند شدم و به بهانه ى پذيرايى به آشپزخونه رفتم

تا رسيدم آشپزخونه يه ليوان آب خنك خوردمو با دستم خودمو باد زدم

احساس گرما ميكنم شديد! 

تا حالا هيچ وقت قدر امشب خجالت نكشيده بودم

اين چشه؟!

تو خونه كه تنهاييم از اين كارا نميكنه

شايد ميخواد جلو بابا اينا حفظ ظاهر كنه

آره اين منطقى تره! 

ليوان ها رو از شربت آلبالو پر كردمو به سالن برگشتم

على و بابا در حال صحبت بودن

خب انگار به خير گذشته گوش شيطون كر ..

شربتو اول جلوى بابا و بعد مامان گرفتمو بعدم جلوى على..

با لبخند نگاهم كردو گفت: 

- دستت درد نكنه خانمى! 

جان؟!

خانمى! 

با منه! 

از كى تا حالا؟!

يعنى اينى كه امشب من ميبينم عليه؟!

با گيجى نگاهش كردم كه دستشو دراز كردو سينيو ازم گرفت

رو ميز جلوش گذاشتو خواست بشينم

تا نشستم نگاهم به لبخند منظور دار مامانو بابا افتاد

حق دارن

چه ميدونن چه خبره؟!

اونا هم خوشبختى دخترشونو ميخوان

شاد بودنشو

ولى نميدونن كه بين ما ...  

- ماشاا ...  چقدر دخترتون خوشگله

آدم از ديدنش سير نميشه

- دست بوس شماست

شبيه مادر خدا بيامرزشه! 

و به دنبال اين حرف آه سوزناكى كشيد ... 

حالا شد

كم كم داشتم شك ميكردم كه خودش باشه

مامان و بابا هر دو با هم گفتن: 

- خدا رحمتش كنه! 

عسل از بغل مامانم بيرون اومدو جلوم ايستاد

- مامى غذا ميخوام

على تشر آرومى بهش زد

- عسلم، بابا زشته! 

- راست ميگه خب

بچم گرسنه اشه

من ميرم بهش غذا بدم

عسلو بغل كردمو به آشپزخونه بردم

كمى از ته چينو كشيدم تو بشقابو منتظر شدم تا سرد بشه

عسلم برام.يه توپ دارم قلقلسه رو ميخوند

تيكه هاى مرغو با چنگال تو دهنش گذاشتمو پلوشم جدا دهنش كردم

اينجورى بيشتر دوست داشت

مامان براى امشب چند مدل غذا سفارش داده بود كه از غروب آورده بودن و ما فقط كافى بود تو ماكروويو گرمش كنيم، براى عسل ته چين برداشتم چون ميدونستم خيلى دوست داره

غذاشو كه خورد يه ليوان آبم بهش دادم

خميازه اى كشيدو با چشماى خمار از خوابش نگاهم كرد

دلم ضعف رفت براى اون چشماى آبيه خمارش كه شبيه بچه گربه هاى ملوس شده بود

يه بوسش كردمو به اتاقم بردمش

روى تختم گذاشتمشو خودمم به پهلوى چپ روبه عسل پشت به در، كنارش دراز كشيدم

دوست داره موقع خواب كنارش باشم و تا كامل خوابش ببره دستمو ميگيره

كمى كه گذشت چشماى خوشگلشو بستو خوابيد

ولى هنوز دستمو رها نكرده

منم براى اينكه بيدار نشه يه كم بيشتر پيشش موندم

شايد ده دقيقه گذشت كه دو تقه به در خورد

همونطور با همون پوزيشنى كه بودم، بدون اينكه برگردم گفتم: 

- بيا تو مامان! 

صداى باز شدن درو ورود شخص منظورو شنيدم

چند قدم كه روى پاركت هاى كف اتاق برداشت حس كردم اين صداى پاى مامان نيست

بلكه صداى قدمهاى محكميه

مثل قدمهاى يه مرد

مرد؟!

مثل صداى پاى على!

با اين فكر خيلى سريع سرمو چرخوندمو ديدم كه، بله! 

خودشه! 

اينجا اومده براى چى؟!

فرصت فكر كردن نيست 

براى همين خيلى سريع از جام بلند شدمو ايستادم

به صورتش نگاه كردم كه ديدم چشماش داره بد جورى براندازم ميكنه

اين چرا اينجورى نگاهم ميكنه؟!

به خودم نگاه كردم

واى! 

پس بگو ... 

اى خاك عالم تو اون سر بى مخت بهار! 

پيراهنم تا كجا بالا رفته بود

سريع دستمو بهش گرفتمو پايين كشيدمشو صافش كردم

روم نميشه به على نگاه كنم

ولى آخرش كه چى؟!

بايد بپرسم براى چى اومده؟

نيومده كه حيثيت به باد رفته ى منو ببينه ... 

حتما" كار داشته اوده

نگاهمو بالا آوردمو بهش خيره شدم

چشماشو بستو نفس عميقى كشيد!

اومد نزديكتر و دستشو برد پشت موهام

گيره سرمو باز كرد

نگاهش خاص شده

خيلى خاص!

با لحنى كه مثل نگاهش عجيب بود برام گفت: 

- موهاتو باز بذار

وقتى ميريزه دورت خوشگلتر ميشى

چى گفت؟!

با منه؟

چرا امشب انقدر رفتارش عجيب شده؟!

دستش بين موهام حركت كرد

صورتش كمى جلو اومد

هنوز گيج حركاتو حرفاش بودم

فاصله ى صورتش باهام به اندازه ى دو تا انگشت شد

صداى آرومشو در حالى كه نگاه خيره اش به چشمام بود شنيدم

- دلم برات يه ذره شده! 

يه شوك ديگه! 

امشب قصد جونمو كرده به گمانم! 

- اين يه هفته اى كه نبوديو نديدمت فهميدم كه خيلى بهت وابسته شدم

و باز سكوت جواب من به ابراز احساسات صادقانه اش بود

تو نگاهش خيره شدم

چشماش دو دو ميزد

منم كه كلا هنگ كردم

تا بيام بفهمم چى شد، فاصله ى بينمونو از بين برد

چشماشو بستو ناخود آگاه پلكهاى منم رو هم رفت

كمى كه گذشت سرشو عقب كشيدو با چشماى خمارش نگاهم كرد

با نگاه بهش تازه فهميدم چه غلطى كردم! 

تازه هوشيار شدم

چشماى گرد شدمو به مرد روبروم دوختم

باز صورتش داشت نزديك ميشد كه دستامو سپر سينه اش كردمو صورتمو به طرف ديوار سمت چپم چرخوندم

انگار جا خورد

دستش به آرومى از بين موهام بيرون اومد و اون يكى دستش كه به آهستگى روى كمرم به حركت در اومده بود از حركت ايستاد

نگاهمو از ديوار گرفتمو سعى كردم به خودم مسلط باشم

نگاهمو به زمين دوختمو گفتم: 

- بهتره بريم بيرون

وقت شامه! 

على سرشو تكون دادو عقب گرد كردو از اتاقم بيرون رفت

با رفتن على نفس حبس شدمو آزاد كردم

رفتم جلوى آينه و به خودم نگاه كردم

دستم بى اراده به سمت لبم رفت

من چطور اون كارو كردم؟!

چرا حالت انزجار از كارش بهم دست نداد

چرا اون لحظه فراموشم شد همه ى دنيا و فقط يه شيرينى زير پوستم حس كردم

چطور تونستم ...  

پس سهيل چى؟

به خودت بيا بهار

ميدونى سهيل الان تو چه حاليه؟

حالم از خودم بهم ميخوره

چطور تونستم اين اجازه رو بهش بدم

على به چه حقى اين كارو كرد

اين حال عجيب چيه؟

اين تپش قلب لعنتى چرا دست بردار نيست

چرا انقدر محكم ميزنه

فكر نكنم خوردن صدتا ايندرال( قرصى براى از بين بردن تپش قلب ) هم بتونه آرومش كنه

امروز على چشه؟

اين رفتار از اون بعيده

اين يه هفته چه اتفاقى افتاده كه على رو از اين رو به اون رو كرده! 

به من وابسته شده؟!

يعنى وابستگى تا اين حد تاثير گذاشته روش! 

من چرا زودتر عكس العمل نشون ندادم؟

اون مرده ... 

عشقش يه ساله كه مرده ...  

شايد حق داره نگاهش به زنى كه عقد كرده اشه و هم خونه اش يه جور ديگه بشه

شايد به خاطر نياز ...  

ولى منكه هنوز عاشق سهيلم

منكه تو دلم فقط اسم سهيل حك شده ...  

من چرا مخالفت نكردم؟

چرا با يه تو گوشى جوابشو ندادم؟

اصلا من امشب چطور با اون برم تو يه خونه ...  

زير يه سقف ... 

تنها ...  

نكنه بخواد ... 

سعی کردم فکرهای مزاحمو از سرم بیرون کنم

جلوی آینه به خودم نگاه کردم

رژلب پخش شده ی دور لبمو با دستمال پاک کردم

بی اختیار دستمو رو لبم کشیدم

هنوزم از اون کار حس بدی ندارم

فقط وقتی به سهیل فکر میکنم دچار عذاب وجدان میشم

کمی رژمو ترمیم کردمو از اتاق بیرون رفتم

مامان با دیدنم لبخندی زدو گفت:

- اومدی؟

کی تا حالا منتظرتیم

میخواستم بیام صدات کنم که علی آقا فهمیدو خودش اومد صدات بزنه، ولی اونم اومد، موندگار شد

چکار داشتین مگه انقدر طولش دادی دخترم؟

وای که با حرفای مامان هر لحظه بیشتر سرخ میشدم از خجالت

هجوم خونو به صورتم خوب حس میکردم

سرمو تا جایی که میشد پایین نگه داشتم

روم نمیشد نگاهمو بالا بیارم که مبادا علی رو ببینم!

با بلند شدن مامان برای چیدن میز شام منم دنبالش رفتم

با هم میزو چیدیم و در اون حین مامان از خوبی های علی میگفتو اینکه تو همین زمان کم خیلی ازش خوشش اومده

مامان به احترام گذاشتنو با ادب بودن خیلی حساسه

برای همین از رفتار علی خوشش اومده

انگار اینبار علی با دست پر اومده و خوب تونسته دلاشونو به دست بیاره!

موقعی که میخواستیم بشینیم پشت میز شام بابا و مامان به علی تعارف کردن که بشینه ولی من حتی یه حرف کوچیکم نزدم

علی مردد کنارم ایستاد که مامان دوباره اصرار کرد بشینه

علی هم یه صندلی برای خودش بیرون کشیدو صندلی کناریشو برای من!

کنارش نشستمو بی حرف به میز زل زدم

دوباره مامانم به حرف اومد

- بهار جان برای علی آقا غذا بکش

- چشم

به علی نگاه کردم که با اخم ریزی به گوشه ای نگاه میکرد

معلوم بود حسابی تو فکر رفته!

بشقابشو برداشتمو براش برنج کشیدم

کمی هم جوجه کباب و کباب برگ براش گذاشتم

تشکری زیر لب کردو گفت کافیه

با کمترین صدا بهش ته چین تعارف کردم که گفت نمیخواد

کمی هم برای خودم غذا کشیدمو مشغول شدم

در سکوت شام خوردیم

یک ساعتی بعد از شام نشستیم و بعد علی اشاره کرد که بریم

از جام بلند شدمو به اتاقم رفتم

لباسای قبلیم به اضافه ی یه سری دیگه از لباسام که از قبل اینجا داشتم، به خصوص لباس شب هامو برداشتمو تو چمدونم گذاشتم

لباسای خودمم با یه بلوز و شلوار عوض کردم و مانتو و روسریمو پوشیدمو چادرمم سرم کردم

نمیتونستم هم چمدونو بردارم هم عسلو بغل کنم

بنابر این از اتاق بیرون رفتمو علی رو صدا زدم تا بیاد عسلو بغل کنه

گوشه ی اتاق ایستادم 

نگاهمو به زمین دوختم تا نگاهم بهش نیوفته

با سر به زیری اومد تو اتاقو سمت عسل رفت

بغلش کردو خواست بیرون بره که چمدونمو دید

خواست اونو برداره که دستمو روی دسته ی چمدون گذاشتمو با صدای ریزی گفتم:

- شما بفرمایین

خودم میبرمش!

- شما؟

نگاه پر اخمی بهم انداختو دستشو روی دستم که روی دسته ی چمدون بود گذاشت

با این کارش، سریع دستمو عقب کشیدم

دوباره تیر نگاهش تو چشمام فرو رفت

این نگاه رو خوب میشناسم

مطمئنم خیلی از دستم شاکیه!

نگاهمو ازش گرفتمو به زمین دوختمو گفتم:

- بذارید خودم میبرمش

با عسل سخته براتون!

- من با زنم تعارف ندارم

صداش پر از خشم بودو زنمشو خیلی غلیظ ادا کرد

خدا به دادت برسه بهار

معلومه حسابی از دستت شاکی شده!

بی خود کرده!

به جایی که من شاکی باشم اون دست پیش گرفته؟!

اگه بخواد حرف اضافه بزنه میشورمو پهنش میکنم تا حالش جا بیاد

با این فکر حس بهتری بهم دست داد

یعنی چی که مثل دخترای آفتاب مهتاب ندیده، بلرزمو بترسم!

علی در حالی که با یه دستش چمدونو گرفته بودو با دست دیگه اش عسلو بغل کرده بود از اتاق بیرون رفت!

من سعی کردم به خودم مسلط باشمو دنبالش رفتم

علي زودتر از خونه بيرون رفت

چمدونو كنار ماشين گذاشت و در ماشينو باز كرد

عسلو رو صندلى عقب خوابوندو برگشت با بابا دست دادو خداحافظى كرد

سرشو كمى خم كردو با مامانم خداحافظى كردو با اجازه اى گفت و به سمت ماشين رفتو سوار شد

صداى بابا منو از فكر بيرون آورد

- پسر خوبيه

فكر نميكردم انقدر خوبو متين باشه

بهت گفتم كه، در موردش حسابى تحقيق كردم

خيالم از بابت تو راحت بود اين مدت

همه تعريفشو كردن

خوشحالم كه انتخابت اشتباه نبود

شايد هنوزم باشه وقتايى كه اونو با سهيل مقايسه كنى

ولى مطمئن باش اونجورى به هيچ نتيجه اى نميرسى

چون اونا دوتا آدم جدا از همن

با عقايد متفاوت

اهل دله

درد كشيده ست

از نگاهشم كه به تو داد ميزنه دوستت داره

خوشبخت بشين بابا! 

بابت جهيزيه هم هرچى كه مى خواى پول ميدم بخر

مثل ازدواج اولت

مبادا چيزى بخواى و نگى

بعد از بابا نوبت مامان رسيد كه حرف بزنه

- منكه خيلى مهرش به دلم افتاده

بابات راست ميگه، خيلى آقاست

از همه مهمتر متانتو وقارشه

دين و ايمانشه

يادته هميشه بايد التماست ميكردم كه نماز بخونى و تو ميگفتى هر وقت همسال شما شدم ميخونم؟!

ولى حالا كارت به جايى رسيده كه خودت اول وقت وضو ميگيريو نمازتو ميخونى

ميدونى كه با اينكه از اول خيلى تو قيد و بند حجاب نبودم ولى به نمازم اهميت ميدادم

حالا كيف ميكنم اينجورى شدى!

با لبخند ازشون خداحافظى كردمو قول گرفتم كه اونها هم خونه ى ما بيان

با آرامشى كه از حرفاى مامان و بابا به رگهام تزريق شد به سمت ماشين قدم برداشتم

نشستمو على با تك بوقى كه زد راه افتاد

با اخم و در سكوت رانندگى ميكرد

نصف مسير گذشته بود كه سكوتو شكست

- قصد بدى نداشتم

نميدونم، يهويى شد ولى ...  

مكثى كردو با صداى آروم ترى گفت: 

- معذرت ميخوام

با اين حرفش دلم براش سوخت

عذر خواهى لازم نبود

من زنشم

خودش گفت زنمى! 

ولى حالا به خاطر يه حركت كوچيك ...  

چقدر خوبه كه افسارش دست دلش نيست

دركش ستودنيه

حس بدمو درك كرده

عذر خواهيشم براى همينه

كدوم مردى از زنش توقع نداره؟!

زنشون كه چه عرض كنم! 

بعضيا كافيه يه مرغ از جلو خونه اشون رد بشه ...  

يا يه مورچه ى ماده! 

ولى على ...  

اون اهل لذت و عيشو نوش نيست

اهل كاراى بد نيست

عهد شكن نيست

زير قولش نميزنه

بهم حس امنيت ميده

اينو با رفتارش تو اين مدت واين حرف آخرى كه زد بهم ثابت كرده

ديگه لازم نيست نگران باشمو بترسم! 

تا وقتى على پيشمه اونقدر امنيت دارم كه نگران چيزى نباشم

ولى برعكس سهيل ...  

خيلى دوستم داشت

خيلى بهم محبت ميكرد

ولى هميشه بابت كارها و رفتارش نگران بودم

هميشه ترس از دست دادنش باهام بود

آخر سرم اون كابوس به واقعيت تبديل شد

اگه رفتارش كمى عاقلانه تر بود ...  

الان تو اين وضعيت نبودم

نجوايى تو دلم طنين انداخت كه "برو خدا رو شكر كن طرفت عليه و مرده، اگه يكى بود كه از همون روز اول وظايف زن بودن و همسر بودنتو بهت گوش زد ميكرد چى! "

ميتونستى تحمل كنى؟!

مجبور بودى تحمل كنى و دم نزنى!

تو پاركينگ قبل از اينكه على عسلو بغل كنه در عقب ماشينو باز كردمو عسلو بغل كردم

نميخواستم دوباره با ديدن چمدون تو دستم اونو ازم بگيره

دلم نيومد هر دوشونو برداره

براى همين عسلو بغل كردم و قبل از اينكه مخالفتى كنه به سمت آسانسور رفتم

دكمه ى آسانسورو زدمو منتظر شدم تا هم آسانسور بياد هم على

با باز شدن در آسانسور، على هم كنارم قرار گرفت

هر دو همگام و ساكت وارد شديم

جلو در واحد كليدو از جيبش بيرون آوردو درو باز كرد

منتظر ايستاد تا اول من داخل بشم

كمى جلو رفتمو منتظر شدم تا كليد برقو بزنه

با روشن شدن خونه با خيال راحت به سمت اتاق على رفتم

اگه اون حرفو تو ماشين بهم نميزد نميدونم با چه جرأتى ميخواستم پا تو اين خونه بذارم

عسلو رو تخت خوابوندمو لباساشو در آوردم

فقط يه زير پوش و پوشكش تنش بود

مدتيه از پوشك گرفتمش ولى هنوزم وقتايى كه مهمونى ميريم پوشكش ميكنيم على هم امشب اينكارو كرده بود

خوبه كه حواسش به همه چى هست

در حالى كه چادرمو از سرم در مياوردم به اتاق عسل رفتم تا لباس مناسبى براى خوابش بهش بپوشونم

لباساى عسلو پوشوندمو از اتاق بيرون رفتم

تا زمانى كه من تو اتاق بودم على بيرون روى راحتى نشسته بود

بيرون كه اومدم از جاش بلند شدو داخل رفت

منم رفتم اتاق عسل تا لباسامو عوض كنم

مدتى بود كه با على راحت شده بودمو براى اينكه هوا هم خيلى گرم شده بود براى خواب لباساى راحت و گاهى كوتاهى ميپوشيدم، ولى امشب ... 

نميتونم ريسك كنم

درسته با حرفش بهم اطمينان داده ولى بايد جوانب احتياط رو در نظر گرفت

يه لباس آستين بلندو آزاد پوشيدم

خنكيش خوب بود ولى بلندو گشادو دست پا گيره بود

از اون دسته لباسايى بود كه فقط براى موارد خاص كه مجبور بودم ميپوشيدم

از اتاق بيرون رفتم

على رو صندلى نشسته بودو سرشو تو دستش گرفته بود

خواستم بى توجه از كنارش رد بشم كه سرشو بالا آوردو با اخم نگاهم كرد

يه نگاه عميق و پرسش گر!

نگاهشو ازم گرفتو پرسيد: 

- اين لباس براى چيه؟

- براى خواب ديگه، مگه چشه؟!

- چرا يه لباس بازو راحت نپوشيدى؟

اين الان چى گفت؟!

چشمام در حد ديس بزرگ شد

اونكه تو ماشين يه حرفاى ديگه اى زد! 

نكنه راست راستى امشب قصد و قرضى داره؟!

آب گلومو قورت دادمو در حالى كه به صورت پر از خشمش نگاه ميكردم جوابشو دادم

- با اين راحتم

دلم خواست اينو بپوشم! 

از جاش بلند شدو راه رفت

كمى سرتا پامو برانداز كردو با صداى سردى گفت: 

- تا اونجايى كه من ميدونم از اين لباسا خوشت نمياد بپوشى!

حالا يه دفعه چى شده؟!

من كى به اين گفتم خوشم نياد؟!

مردم انقدر تيز! 

شايد من يه كار بخوام بكنم تو نفهمى هميشه بايد با ف برى فرحزادو با ش برى شمرون؟!

جوابى ندادم كه نزديم ايستادو با نگاهى دلگير گفت: 

- دلم نميخواد به خاطر يه كار كوچيك كه بين زنو شوهرا عاديه و من بابتش ازت عذر خواهى هم كردم با هام غريبى كنى! 

من جنبه ام بالا هستو ظرفيتم زياده 

پس نيازى نيست بترسى! 

نگاهشو ازم گرفتو به اتاقش رفت

با حرفش دلم ريش شد

نبايد اين كارو ميكردم

معلومه كه ميفهمه! 

حس بدى گرفتم

مثل عذاب وجدان

مثل حس گناهكار بودن

شايد گناهكار باشم

زنى كه از شوهرش دورى ميكنه! 

من به على اعتماد دارم، ولى با اين كار نشونش دادم كه اينطور نيست! 

حس عذاب وجدان دارم

نميخوام ناراحت باشه

پيراهنو تو دستم مشت كردم

لعنت به اين لباس! 

لعنت به من كه امشب براى بار چندم عليو رنجوندم

لعنت به من كه ناراحتيش عذابم ميده و خوشحاليش خوشحالم ميكنه! 

با اعصابى داغون به رختخواب رفتم

شايد تا صبح يك ساعتم نخوابيدم

امشب جلوى على شرمنده شدم

من زنشم ولى طورى رفتار كردم كه به خاطر يه كار كوچيك كه شايد حقش باشه، ناراحتو شرمنده بشه! 

اين حق على نبود

حقشه كه بهترين ها رو داشته باشه

شايد با يكى كه قدرشو بدونه و مثل من دلش مال يكى ديگه نباشه!

يه هفته از برگشتنم ميگذره

على بيشتر از قبل هوامو داره و مهربونتر شده

فقط چيزى كه تغيير كرده نگاههاى دزدكى و دزديدن نگاهش وقتى مچشو ميگيرم هست

عسل از فرداى اون روز اومد و پيش من ميخوابه

البته رو تخت خودش

اما دوست داره تو اتاق خودش و كنار من باشه

شب اول ميتر سيدم بهانه بگيره و نصفه شب گريه كنه

ولى آروم خوابيد و تا صبح بيدار نشد

خودمم از اينكه اومده پيشم و انقدر بهم وابسته ست خوشحالم

خودمم بهش وابسته هستم

عسلو مثل دختر خودم ميدونم

فردا قراره بريم بعله برون حسين

رويا دختر خوب و مهربونيه

تو ظاهر كه اينطور بود اون روز! 

بدم نمياد برم

بعد از اين مدت يه تنوع خوبه

ولى براى اينكه حوصله ئ دردسراى بعدشو ندارم به على گفتم بهتره من نيام

با اخم و تشر جوابمو داد كه تو زن منيو هر جا كه من دعوت بشمو برم بايد همراهم باشى

نگرانيمو ميدونست و درك ميكرد كه به خاطر مادرش دو دلم

بهم اطمينان داده كه رفتار مادرش بهتر از قبل خواهد بود

مدتى مادرش خوب شده بودو خوشحال بودم، ولى موقع سالگرد مريم ديدم اينطور نيست و هنوزم دل خوشى ازم نداره

اما على ميگه اين مدتى كه نبودمو روزا عسلو ميبرده اونجا مادرش فهميده كه سرو كله زدن با عسل چقدر سخته و در حضور على بارها منو دعا كرده بابت نگهداريه عسل! 

خوبه حداقل به خاطر نوه اش به منه عروس يه محبتى ميكنه

كلا مدل مادرش اينجوريه

وقتى كارت داره و تو با زرنگيو خانمى تمام كارارو ميكنى، ميشى دخترمو لبخند از رو لبش كنار نميره ولى اگه يه بار شرايطت طورى باشه كه نتونى كمك كنى يا عروس زرنگى باشى.. 

اخماش ميره تو هم! 

ديگه اخلاقش دستم اومده

اما خوشم نمياد براى خود شيرينى و پاچه خوارى جلوش خمو راست بشم

عروس شدم، برده كه نشدم! 

يا مريم خيلى خوبو زرنگ بوده 

يا اين خانوم فكر كرده صد سال پيشه ه عروسها كاراى مادر شوهرارو هم ميكردن! 

حالا نگفته كه كاراى اونم انجام بدم 

ولى همينكه من باشم ديگه دلش نميخواد قدم از قدم برداره دليل بر صدق حرفامه

فردا شبو بگو

خدا به خير بگزرونه!

يه پيراهن پفيى و عروسكى صورتى به عسل پوشوندم

موهاشم دم موشى بستم

بجز اين مدل ديگه اى نميشد، بچم يه ذره مو داره! 

خودمم يه كت و دامن بنفش پر رنگ بوشيدم كه دامنش تا روى زانوم بود و دور يقه و پشت گردنش سنگو مرواريد كار شده بود، همين، ساده و شيك! 

يه جوراب شلوارى مشكى هم پوشيدم تا پاهام پوشيده باشه

موهامم ساده بالا ى سرم بستم فقط كمى از قسمت گيج گاهم، موهامو كشيدمو بستم كه چشمامو كشيده ترو خوش حالت تر نشون ميداد

كمى كرمو ريمل و رژلبم زدم

احتياجى به رژگونه ندارم، نميخوام آرايشم زياد تو چشم باشه

هرچى باشه يه مهمونيه خودمونيه كه زنو مرد مختلطن

منم نميخوام جورى باشم كه نگاه مردا رو صورتم دودو بزنه

از طرفيم نميخوام على ناراحت بشه

اون خيلى رو سنگين رنگين بودن رفتار زنش حساسه

اگه از اول مواظب بودم مهدى جرأت نميكرد اون حرفا رو بزنه

خوبه كه فعلا شرش كم شد

هرچند كه به خيال خودش نيتش خير بوده

ولى براى من خوب نبود

نميخواستم على. اون حرفارو بزنه بهم

خوب بود كه رفتمو دورى از خانواده ام تموم شد، ولى نه به قيمت شنيدن اون حرفا از على

تازه فقط اون نيست كه ... 

بعد از اون اخلاق على عوض شده

بد نشده ولى يه جورى شده

فكر ميكنم حرفاى مهدى رو اين رفتار بى تأثير نبوده

يه شال بنفش سرم كردمو مانتوى مشكيمم دستم گرفتمو دست عسلو گرفتمو از اتاق بيرون رفتم

على رو كاناپه نشسته بودو به نقطه اى خيره بود

با احساس حضور ما سرشو به طرفمون گرفتو خيره شد به چشمام

يه كم كه نگاهم كرد از جاش بلند شدو طرفم اومد

با بلند شدنش تازه تونستم درست ببينمش

اوم

محشر شده

خيلى خوش تيپ كرده لعنتى! 

يه كت و شلوار مشكى پوشيده با پيراهن زرشكى 

اندام درشتش قشنگ تو لباساش قاب گرفته شده

با ديدنش حس كردم دلم يه جورى شد

انگار براى بار اوله كه ميبينمش

سياهيه چشماش از هميشه مشكى ترو براق تره

جورى كه آدم دلش ميخواد به قعرش بره و كشفش كنه

اخم ريز هميشگيش جذاب ترش كرده

بينى و لباشم كه خوب بودو براى مرد قشنگ

پوست سياهش اين بار برنزه به نظرم اومد، نه سياه! 

آره برنزه بهتره

كى ميگه اين سياهه؟!

اندامشم كه ...  

بهار بسه! 

معلوم هست چته؟!

امود جلومو با لبخند جذابى بهم خيره شد وهمين يه جمله كافى بود كه نيشم تا بناگش باز بشه

- خيلى خوشگل شدى!

بى حواس با همون لبخندى كه رو صورتم جا خوش كرده بود جوابشو دادم

- تو هم خيلى جذاب شدى! 

با تموم شدن حرفم ابروهاش از تعجب بالا رفتو با لحن مشكوكى گفت: 

- واقعا؟

خاك! 

تازه فهميدم چى گفتم

اينكه خودش نزده ميرقصه واى به اينكه ...  

بدون اينكه به روى خودم بيارم دستى كه مانتو روش بودو بالا آوردمو گفتم: 

- من برم مانتومو بپوشم! 

بى توجه بهش به اتاق رفتمو مانتومو پوشيدم

كيفمو دستم گرفتمو چادرمم سرم كردم

يكى هم ز،م تو سرم تا ديگه از اين بى حواسيا نكنم

از روز اول كه اومدم شروع كردم پشت هم سوتى دادن

خب دختر يه كم سنگين باش

بفهم، بعد حرف بزن

دهنمو كج كردمو با ادا گفتم 

(تو هم جذاب شدى! )

بى جنبه

تا يه تعريف كرد خودتو باختى؟

من كى خودمو باختم؟!

من فقط ...  

بسه، توجيه نكن

اه ديوونه شدم دارم خودم خودمو توبيخ ميكنم

از اتاق بيرون رفتم

على دست عسل تو دستش بودو به زمين خيره شده بود

بد جورى تو فكر بود، چون وقتى كنارش قرار گرفتمو گفتم بريم، به خودش اومدو با تعجب نگاهم كرد

فهميدم متوجه نشده، براى همين حرفمو تكرار كردم

با گيجى سرشو تكون دادو راه افتاد

سوار ماشين شديمو حركت كرديم

قرار بود جلوى خونه ى پدر رويا منتظر بمونيم تا با حسين و مادرش اينا با هم بريم

پرسيدم چرا نرفتيم از خونه ى مامانت بريم كه جواب داد اونجا مسيرش به ما نزديكتره

منم ديگه حرفى نزدم

جلوى خونه اشون ماشينو پارك كردو گوشيشو دست گرفت

چند لحظه بعد شماره گرفتو صحبت كرد

- سلام

شما كجاييد حسين؟

-  ... 

- ما جلوى دريم، زودتر بياييد

خداحافظ

گوشيو قطع كردو به سمت من كه به نيمرخش زل زده بودم تا مكالمه اشو كامل بشنوم چرخيد

با نگاه عميقش چيزى وو دلم به جوشش افتاد

نميدونم چه رازى تو سياهى چشماش هست كه طاقت نگاهو ازم ميگيره؟!

تازگيا اين شده سوال هر روز و هر لحظه ام!

با رسيدن حسين و بقيه ما هم از ماشين پياده شديم

خانواده ى عموشو خاله هاشم اومده بودن

البته فقط بزرگترا

منكه تو اون جمع فقط با مينا جور بودم 

براى همينم از لحظه ى ورود طورى وارد شدم كه كنار مينا باشم

على هم پشت سرمون ميومد

با خانواده ى عروس يا همون رويا سلام و حال و احوال كرديم

همه به هم معرفى شدن و بعد از تعارفات معمول روى صندلى ها جاى گرفتن

رويا تك فرزند بود

حدود بيست و يك سالشه و قيافه اى زيبا داره كه چشماى سبزش اول از همه تو چشم مياد

پدرش دبير فيزيكه و مادرشم معلم اول ابتداييه

حتما خيلى اعصاب داره

منكه نميتونم با كلاس اوليا سر كنم

صحبتاى اصلى شروع شدو قرار شد يك ماه ديگه عقد و عروسيو با هم برگزار كنن

خب شناخت هر دو خانواده از هم كامل بود

قرار بوده پارسال ازدواج كنن كه با اون تصادف همه ى برنامه هاشون عقب ميوفته

پس ديگه دليلى براى طول و كش دادن نيست

باز ياد پارسال افتادمو تصادف

ياد سهيل افتادم

سهيل عزيزم

يعنى الان كجاست؟

به من فكر ميكنه؟

نكنه فراموشم كرده! 

از خودم بدم مياد

به خاطر نگاهى كه به على پيدا كردم

به خاطر رفتارم

ولى رفتارم با سهيل طبيعى بود

يعنى عاقلانه بود

نميخواستم بفهمه هنوز به اون فكر ميكنم تا اميدوار باشه

اون روز كه از رابطه ام با على بهش گفتم فكر ميكردم بدونه چيزى بين ما نيست آرومتر ميشه

اما نميدونستم بدتر ميشه

دلم نميخواد يه مشكل جديد براش پيش بياد

سهيل بچگى زياد ميكنه

موقعيت منو هنوز درك نكرده

وگرنه كدوم آدم عاقلى به زن شوهر دار پيشنهاد فرار ميده

اونم قاچاقى! 

فكر نكرد اگه گير بيوفتيم ممكنه سنگسار بشم؟!

اونش برام مهم نيست

از مرگ هراسى ندارم، ولى بدتر از مرگ حرفاى مردمه

معلوم نيست بعد عز اون چيا بگنو زقر بار اون حرفا كمر بابام بشكنه! 

سهيل هميشه عجولانه تصميم ميگيره

من به قولى كه به على دادم پاى بندم ولى اگه الان على بگه برو، به يه ثانيه نكشيده ميرم پيش سهيل

على برام قابل احترامه

مرده

انسانيت داره

ميتونه بهترين دوست برام باشه

يه همخونه ى عاليه! 

همين! 

نگاه هاى پر از تحسين منم حتما به خاطر همين حس احترامه

آره، فقط احترامه

با صداى بهار گفتن كسى از فكر بيرون اومدمو به طرف صدا نگاه كردم

على بود كه جاشو با مينا عوض كرده بودو كنارم نشسته بود

اخمش غليظ تر از هميشه بود

كمى سرشو پايين آوردو كنار گوشم گفت: 

- ميشه بگى به چى فكر ميكردى كه اين همه وقت از جمع جدايى؟!

- مهم نيست! 

- فراى من مهمه! 

- اختيار فكر و ذهن من دست تو نيست

حد خودتو بدون! 

- پس درست حدس زدم ... 

داشتى به بله برون رمانتيكت با اون يارو فكر ميكردى! 

واى خدا عجب گيرى كردما

مثل خودش اخم كردمو با صداى آرومةولى محكمى گفتم: 

- تو هرجا ميرى برات تداعيه خاطرات مريم جونت ميشه دليلى نداره بقيه هم مثل خودت باشن! 

با اين حرفم از حرص دستاشو مشت كردو نفسشو بيرون دادو از بين دندوناى فشرده به همش گفت: 

- من هر لحظه از زندگيم با ياده مريمه! 

نكنه حسوديت ميشه؟!

- مسخره ست! 

از خدامه اونقدر به يادش باشى كه يه موقع سر من خراب نشى! 

اختيار زبونم وقتى جوش ميارم دست خودم نيست

مثل الان

ولى حسابى بهم ريختو با خشم گفت: 

- چند بار سرت خراب شدم؟

هان؟

حيف كه اينجا جاش نيست! 

بذار بريم ...  جواب اين حرفتو تو خونه بهت ميدم!

وقتى بخواهى زمان زود بگذره، ثانيه ها مرچه وار حركت ميكنن

ولى امان از وقتى كه بخواى دير بگذره ... 

از يه آهوى تيز پا تندتر ميدوند

و الان همين وضع براى من پيش اومده

على انقدر ناراحت و عصبانيه كه يه لحظه ام اخمش باز نشد

بد حرفى بهش زدم

ميدونم رو اين مسايل حساسه! 

اما حالا ...  

بله برون تموم شده و ميخواهيم برگرديم خونه..

ولى كى جرأت داره با اين ديو سه سر تو خونه تنها باشه

اين مادر شوهرم كه يه تعارف نميكنه، بلكه ما بريم اونجا امشب ...  

حداقل عصبانيتش ميخوابه ...  

دعوت كه هيچى، بخوره تو فرق سر من! 

موقعى كه بعد از شام نشستيمو مثلا اومد كنارم باهام حرف بزنه، حرف نزد كه ...  

تيغ زد

يه كم نگاهم كردو بعد با اخم ه على نگاه كردو با ناله گفت: 

- حالا خوبه بار اولت نبوده، اين اداهارو در ميارى! 

بچم على از بس بهش غر زدى امشب زهر شد بهش ...  

يه لحظه كه لبخند نزد هيچ ...  

اخمشم از هم وا نشد

ديگه بله برونم حسادت داره كه تو اينطورى ميكنى؟

بله؟

چى ميگه واسه خودش؟!

من حسودى ميكنم؟!

به چى؟

به اين لبخنداى مصنوعى! 

اخمم غليظ تر از قبل شدو بهش گفتم: 

- من بار اول كه ازدواج كردم كمبودى نداشتم كه بخوام حسادت كنم

هم شوهرم صد برابر اين مجلسارو برام گرفت، هم پدر شوهر و مادر شوهرم برام سنگ تموم گذاشتن! 

عقده ى اين مجلساى خاله زنك بازيو ندارم! 

با اين حرفم چشماش گشاد شدو در حالى كه روشو بيشتر ميگرفتو از جاش بلند ميشد گفت: 

- واه واه واه! 

چه زبونى داره؟!

از عقرب بدتره! 

بيچاره پسرم كه درسته قورتش ميده! 

نتونستم بيخيالش بشم

بايد حد خودشو بدونه و كارى به زندگى من نداشته باشه! 

سرمو بالا گرفتمو با غرور گفتم: 

- شما نگران نباشيد، معده ام سالمه و ميتونم هضمش كنم! 

مثل سكته ايا چشماش از حدقه زد بيرونو پشتشو كرد بهمو رفت يه كنارى نشست و اونم به جمع ما اخمو ها اضافه شد!

با همه خدا حافظى كرديمو سوار ماشين شديم

عسل خوابيده بودو خودم بغلش كرده بودم

به بهانه ى اينكه عسل تو بغلم خوابه رو صندلى عقب نشستم

على با حرص از تو آينه ى جلوى ماشين نگاهم كردو در حالى كه لبشو ميگزيد استارت زد

كل مسير هر دومون ساكت بوديم

وقتى تو پاركينگ ماشينو خاموش كرد، منتظرش نشدمو پياده شدم

و بى توجه به اون دكمه ى آسانسورو كه تو همون طبقه بودو زدم

درش باز شدو وارد شدم

تا كليد طبقه ى خودمونو زدمو منتظر شدم تا درش بسته بشه على رسيد

ولى به محض اينكه رسيدو خواست دستشو بياره جلوى در آسانسور، درش بسته شدو با چهره اى ضايع موند سر جاش! 

در خونه رو با كليد خودم باز كردم

سخت بود ولى ارزش ضايع شدن عليو داشت

زودى به اتاق عسل رفتمو اونو روى تختش خوابوندم

چادرمو از روى سرم برداشتم كه در با شتاب باز شد

على با صورتى سرخ شده تو درگاه ايستادو با صدايى محكم ولى آروم گفت: 

- بيا بيرون ببينم

محلش ندادمو مشغول باز كردن دكمه هاى مانتوم شدم

هر قدم كه عصبانى بشه به خاطر عسل داد نميزنه

اونم وقتى كه عسل خوابه! 

صداى قدم هاى محكمشو شنيدم

نگاهمو از مانتوم كه حالا همه ى دكمه هاش باز شده بود گرفتمو به صورتش خيره شدم

خلى سرخ تر از قبل شده

بازومو گرفتو منو به دنبال خودش كشيد

سعى كردم دستمو از تو دستش خارج كنم، ولى مگه زورم ميرسه؟!

با فشارى كه لحظه به لحظه بيشتر ميشد منو به سمت اتاق خودش برد

درو پر صدا باز كردو منو به سمت داخل كشيد

دو طرف درگاهو گرفتمو گفتم: 

- ول كن، كنديش! 

- حقته بشكنمش! 

- چيه بهت بر خورده دون پاچيديو دم تكون ندادم؟!

توقع ديگه اى داشتى؟

نكنه خيال كردى خر ميشمو با اين رفتار تازه ات دم به تله ات ميدم؟

بازومو ول كردو كاملا جلوى صورتم ايستاد

چونه امو تو دستش گرفتو با خشم گفت: 

- حرف مفت نزن! 

من اهل دون پاچيدن نيستم

تو هم اونقدر وفا دار نيستى كه توقع دم تكون دادن ازت داشته باشم! 

خيلى بهم برخورد

يعنى ميخواد بگه من بى وفامو از سگم بدترم؟!

با خشم تو چشماش زل زدمو گفتم: 

- خيلى بى معرفتى 

من به خاطر وفا به تو از سهيلم گذشتم! 

- اول اينكه جلوى من اسم اون ميمو كه از پشت اسمش برميدارى هيچ، حتى اسمشم نميارى! 

درثانى، بى معرفتم منم يا تو كه اون حرفا رو ميزنى؟!

پس گله مند بود بابت حرفام

فشار دستش روى چونه ام كمتر شده ولى رهاش نكرده

- مگه حرف بدى زدم؟

حقيقتو گفتم! 

- من كى خواستم خراب شم رو سرت؟!

هان! 

صداش بلند تر شدو خشمگين تر

با دست آزادش شالمو از سرم كشيدو پرت كرد رو زمين

تو چشمام خيره شدو گفت: 

- كى خواستمت؟!

كى بهت تعرض كردم؟

كى مجبورت كردم خلاف ميلت باهام باشى؟

د حرف بزن، كى؟

نميخوام بازنده من باشم

چى پيش خودش فكر كرده؟!

درسته كارى بهم نداشته، ولى همش به خاطر اون نيست

خودم نخواستم

خودم بهش چراغ سبز نشون ندادم

با اين فكر تو جلد سرتق هميشگيم رفتمو جوابشو دادم

- كاريم نداشتى، چون خودم نخواستم

وگرنه تا حالا ...  

با كشيده ضدن يه دفعه ايم به طرف تختش حرف تو دهنم نصفه موند

پرتم كرد رو تخت و با حرص گفت: 

- كه خودت نخواستى! 

باشه، الانم خودت نخواه ببينم چه غلطى ميتونى بكنى!

به سمتم اومدو يقه ى مانتومو چنگ زدو كامل بازش كرد

كت خودشو كندو پرتش كرد رو صندلى ميز آرايش

لب تخت نشستو روم خيمه زد

دستش به سمت دكمه هاى كتم رفت

با چشمايى وحشت زده و زبونى بند اومده نگاهش كردم

رفت سراغ دكمه ى دوم ...  

واى نه! 

حالا چكار كنم؟!

اشك تو چشمام حلقه زدو با دستم مچ دستشو گرفتم

با خشونت دستمو كنار زد

سفيدى چشماش كاملا سرخ بود

ولى اين سرخى فقط از خشم نبود

نگاهش كمى تغيير كرده بود و من اينو نميخواستم

هر دوتا دستمو روى سينه اش گذاشتمو با ناله اسمشو صدا زدم

- على تو رو خدا! 

دستش بى حركت موند

نگاهشو به چشمم انداختو بعد پلكشو بست

نفس عميقى كشيد و دستشو برداشت

با چشماى بسته و لحنى محكم گفت: 

- برو بيرون! 

سريع بلند شدم

با پشت دستم اشكمو پاك كردمو به طرف در رفتم

همون لحظه صداشو شنيدم

- اين بارو به خاطر قسمى كه دادى گذشتم

ولى اگه يه بار ديگه از اين حرفا بشنوم، كوتاه بيا نيستم

تو اين مدت احترامتو نگه داشتم، پس تو هم بايد احتراممو نگه دارى! 

خوشم نمياد به منى كه به خواست زنم احترام ميذارمو طرفش نميرم تيكه بندازيو حرفاى نا مربوط بزنى! 

با تموم شدن حرفش خودمو تو اتاق انداختم

درو از داخل قفل كردمو لباسامو عوض كردم

روى تخت. دراز كشيدمو تا صبح اشك ريختم

حق با عليه! 

اون خودش نخواسته ...  

وگرنه منه نى قيلونو چه به اون گوريل! 

كى ميتونه حريف اون بشه كه من بتونم؟!

حق داره ناراحت بشه

اونم مرده

به خاطر من از حق طبيعى خودش گذشته.. 

اون وقت من ...  

نبايد اونطورى حرف ميزدم

اونم حق نداشت باهام اونطورى صحبت كنه! 

حق نداره غرورمو خورد كنه

من به اندازه ى كافى درد كشيدم

ديگه تحمل شنيدن زخم زبونو ندارم! 

حالم بده! 

خوبه انقدر معتقده و كوتاه اومد وگرنه ...  

خدايا شكرت!

صبح با سر درد بدى بيدار شدم

اه

از شانس بدم جمعه ستو عليم خونه! 

موهامو شونه كردمو از اتاق بيرون رفتم

تو آشپزخونه نشسته بودو داشت چايى ميخورد

خوبه چايى هم دم كرده

منم رفتمو يه فنجون چايى ريختمو نشستم

با ديدنم اخمش غليظ تر شد

اصلا انگار با اخم به دنيا اومده

سوسك سياه اخمووو

تقصير منه كه گفتم برنزه ست

لياقتت همون سياه سوخته ست

هه، چه شعريم شد واسه خودش

ميتونم با آهنگ جلوش رژه برمو براش بخونم

ولى. كى جرأتشو داره! 

نگاهشو از صورتم گرفتو مشغول خوردن شد

نه من سلام كردم، نه اون! 

انگار ايندفعه بدتر از قبله

بلكه خسته بشه و بگه برو ور دل بابات اينا، نخواستمت! 

ديوونه ست اين بشر

وگرنه تو وضعيت الان كه همه عصبى و روانين كى حوصله داره با يكى كه سوهان روحشه زندگى كنه! 

زودتر از من بلند شدو به اتاقش رفت

منم يه پوره ى سيب زمينى برعى عسل درست كردمو رفتم به اتاق خودمو عسل

ظهر شدو داشتم غذاى عسلو بهش ميدادم

خودمم كه قراره كوفت بخورم، چون نه اعصاب دارم نه حوصله

على هم قراره زهر مار از دستم نوش جان كنه

مردك روانى

ديشب سكته ام داد

فكر كرده ميترسم

ميخواد زهر چشم بگيره

حالا درسته يه كم ترسيدم ولى فقط يه كم! 

چه رويى هم دارم من

خوبه ديشب از ترس ويبره شده بودم

خوشم نمياد هرچى ميشه ميخواد زورشو نشون بده و از اون بدتر يه دلى از عزا در بياره

به به تشريف فرما شدن

چه اخميم كرده

اخمت درسته تو حلقم! 

خل شدم، به جايى كه برم تو فاز غم، رفتم. تو لاين چرتو پرت! 

يه نگاه به گاز كرد

هه 

تابلوئه دنبال غذائه

خب چيزى پيدا نكرد

سرشو كرد تو يخچال

اونجا هم كه چيزى نيست

دوباره يه نگاه به ميز كرد ... 

بروهاشو بالا انداختو يه نيم نگاهم به من كرد كه منم با اخم نگاهمو ازش گرفتم

گوشه ى لبشو جويدو بيرون رفت

آخيش رفت

يه دقيه ديگه اينجا بود از خنده ميتركيدم

مردك شكمو

چند روز غذا بهت ندمو گشنگى بخورى ميفهمى دنيا دست كيه

منو ميترسونى! 

عسل غذاشو تموم كرد

منم كه اصلا ميل نداشتم، بغلش كردمو به اتاق بردمش

كمى با هم بازى كرديم

نيم ساعتى گذشته بود كه زنگ درو زدن

كيه يعنى؟

بيخيال با من كه كارى نداره

مامان اينام كه بى خبر نميان، كس ديگه اى هم با من كارى نداره

يه ابعى گذشتو ديدم صدايى از بيرون نمياد

كى بوده كه انقدر بى صدا! 

نكنه زنى يا دوست دخترى آورده كه منو جوش بده؟!

خب بياره به من چه؟!

يعنى برات مهم نيست؟!

نه! 

ولى فقط يه كم، يه كم ناراحت شدم اگه فكرم درست باشه

معنى نداره

من زنشم

حق نداره ...  

چه سكوتيم كردن

اگه مرد بود مهمونش كه انقدر بى صدا نبود

صداى نكره اشو مينداخت رو سرش ...  

پس لابد زنه!

سعى كردم چهره ى بى تفاوتى به خودم بگيرم، از اتاق بيرون رفتم

هيچ صدايى نميومدو كسيم تو پذيرايى نبود

فقط صداى ظرف ميومد، يا شايدم قاشق چنگال

در اتاقش باز بود

يه سركى توش كشيدم

نه خاليه

شايد باهاش صميميه و بردتش تو آشپزخونه و همون جا نشستن

به آشپزخونه رفتم، ولى از چيزى كه ديدم خيلى جا خوردم

اينكه تنهاست! 

آخى چه مظلوم! 

الهى!

نشسته داره غذا ميخوره

يه ظرف غذا جلوى. خودشه و يكيم جلوى صندليه كناريش كه خاليه

يعنى براى منم گرفته؟!

چه مهربون! 

ولى نبايد بهش رو بدم

محتاج غذاش كه نيستم

محل نذاشتمو چرخيدم برم بيرون كه صداشو شنيدم

- مادمازل رژيم تشريف دارن؟!

جوابشو ندادمو قدمى به جلو برداشتم كه باز صداشو شنيدم

- بيا بخور، براى تو هم خريدم

- من اگه غذا ميخواستم خودم.بلد بودم بپزم 

ميل ندارم

بدون اينكه نگاهش كنم به اتاق برگشتم

بيچاره دلم براش سوخت

چه فكرايى كه نكردم

على عمرا اهل اين حرفا باشه! 

يه صدايى تو سرم گفت "سهيل چى؟"

سهيل ...  

خب اون اوايل دوست دختر خيلى داشت ولى بعد از اينكه با من دوست شد با همه كات كرد

خب الان كه ديگه با من نيست

اونم با اون آب پاكى كه من رو دستش ريختم

ممكنه بره ...  

نه، حتى نميخوام بهش فكر كنم

اون منو دوست داره

عاشقمه! 

عاشقت بود، شايد الان ازت متنفر باشه! 

يعنى ممكنه؟! 

دلم نميخواد به چيزاى بد فكر كنم

سرمو تكون دادم تا از افكار بد بيام بيرون

كمى كه گذشت احساس گرسنگى بهم دست داد

از بس فكراى جورواجور كرده بودم مغزم هنگيده بودو قند خونم افت كرده بود

خونه كه ساكته

فكر كنم على هم خوابيده

چيزى نميشه اگه برم يه كوچولو غذا بخورم

از كجا ميخواد بفهمه؟!

با اين فكر لبخندى رو لبم اومدو از جام بلند شدم

به واسطه ى اين افكار شيطانى كه بر ضد على هم بود يه جورايى، از اون فاز غم بيرون اومدم

پاورچين پاور چين از اتاق بيرون اومدمو به آشپزخونه رفتم

دوتا ظرفا هنوز رو ميز بودن

نكنه جفتشو خورده باشه؟!

از اون هركول بعيد نيست

نخوره كه هيكلش اين نميشه! 

ظرفى كه اون موقع جلوش نبودو برداشتمو درشو باز كردم

به به پره! 

بدون اينكه به ميز دست بزنه رفته خوابيده

خوبه ديگه، يه حمال مفت گير آورده 

ديگه چرا به خودش زحمت بده؟!

براى كنجكاوى ظرف اونم باز كردم و در كمال تعجب ديدم بيشترش مونده

آخى! 

اينكه غذاشو نخورده! 

يه كم دلم سوخت، ولى به جهنم، حقشه

ميخواست اذيتم نكنه

نشستمو بسم ا.. گفتمو شروع كردم

اووم چه خوشمزه ام هست

جوجه كباب سفارش داده

براى اينكه صدا بوجود نياد داغشم نكردم

ناخنك به اين غذا يخشم ميچسبه! 

قاشق پنجم شيشم بودم كه يكى گفت: 

- ميبينم كه اشتهات باز شده! 

اين ...  

اينكه صداى عليه

كى بيدار شده؟!

سرمو بلند كردم ه ديدم به درگاه آشپزخونه تكيه داده و دست به سينه داره نگاهم ميكنه! 

خواستم لقمه مو قورت بدمو جوابشو بدم كه لقمه پريد به گلوم

راه نفسم بسته شدو به سرفه افتادم

سرمو خم كردمو سرفه كردم ولى هنوز نميتونستم درست نفس بكشم

اشك از چشمم بيرون اومده بود ولى هنوز نفسى نبود

دستاى قوى و مردونه اى به پشت كمرم ضربه زد

شدت ضربه زياد بودو دردم گرفت، ولى باعث شد راه نفسم باز بشه

نفس عميقى كشيدم كه صداشو شنيدم

- يكى نيست بگه مگه از سال قحطى اومدى؟!

خب گرسنه اته بيا بخور

منكه مال تو خريدم، ديگه اين اداها چيه؟

با من قهرى چرا خودتو عذاب ميدى؟

همينه ميگن زن ناقص العقله ديگه! 

با من قهر كرده داره خودضو مجازات ميكنه و گشنگى ميخوره! 

صبر كن ببينم

هيچى نگم ميخواد همين جور برا خودش بگه

سرمو بلند كردمو به چهره ى نگرانش نگاه كردمو گفتم: 

- استپ كن! 

پياده شو با هم بريم

من بى عقلم؟

- من گفتم ناقص حالا خودت خودتو بهتر ميشناسى يه حرف ديگه اس!

- مم.من..من بى عقلم؟!

تو به چه حقى با من اينطورى حرف ميزنى؟

اصلا به قول خودت اگه كسى غذا نخوره بى عقله، پس چرا خودت غذاتو نخوردى؟

- چون تنها غذا خوردن بهم نميچسبه! 

اوخى! 

براى اين غذا نخورده! 

ميخواسته با هم بخوريم! 

به هر حال ...  نبايد كوتاه بيام

تو نگاه سياهش خيره شدمو گفتم: 

- منم با تو غذا خوردن بهم نميچسبه! 

جوش آورد

آخ جون! 

دستاشو مشت كردو گفت:

- ديگه از چه كارايى به همراهى من باشه خوشت نمياد؟!

كمى آب خوردمو از جام بلند شدم

حاليش نيست كه داشتم خفه ميشدمو بايد بهم آب بده

ولش كنى فكر ميكنه اومده ميدون جنگ

- از غذا خوردن با تو! 

گردش كردن با تو! 

مهمونى رفتن با تو .!

حرف زدن با تو! 

بحث كردن با تو! 

و خوابيدن با تو! 

صورتش سرختر شدو نزديكم اومدو با خشم گفت: 

- يه بارگى بگو از مردن با تو هم بدم مياد ديگه!

اصلا ميدونى چيه؟

زيادى بهت رو دادم دور برداشتى 

من شوهرتم، چه بخواى چه نخواى! 

از اين به بعد بايد خوشت بياد كه همه ى اين كارارو با من انجام بدى! 

بايد تو اون مغز پوكت فرو كنى كه من شوهرتم

از اين به بعدم مياى تو اتاق خودم ميخوابى! 

- بله بله؟

نچايى يه وقت! 

اين مزخرفاتو من شوهرتمو غيره رو فراموش كن! 

من به اسم زنت به اين خونه نيومدم كه حالا به خيال هم خوابى با من بخواى نسبتتو باهام به رخم بكشى! 

من فقط پرستار عسلم! 

اينو تو مخ پوکت فرو كن!

بدون اينكه بهش مهلت حرف زدن بدم از كنارش گذشتمو به اتاقم رفتم

اه، لعنتى 

غذامو كوفتم كرد مردك از خود راضى

بيا پيش خودم بخواب! 

واى كه دلم ميخواد خفه اش كنم

منه خرو بگو كه فكر ميكردم اون با همه ى مردا فرق داره

فكر ميكردم اهل اين حرفا نيصت

نگو آقا آب نديده بوده وگرنه شنا گر خوبيه

رو بهش نميدم كه پا پيش نذاشته، وگرنه مردو چه به مردونگى! 

همشون فقط زورگويى و غرايزشون براشون مهمه

هه

احترام! 

من اگه الاغ نبودم كه نميگفتم احترامه

نگو منتظر فرصت بوده خفتم كنه

همشون از يه قماشن

فقط يكى مثل اين با سياسته و دنبال يه فرصت خوب كه كارشو بندازه گردن خودت

بد قواره ى بد تركيب

من كوفت بخورم بهتر از اينه كه با تو غذا بخورم

***

سه روزه باهاش قهرم

نه حرفى نه اشاره اى نه هيچ چيز ديگه اى بينمون نيست

غذا درست ميكنم ولى وقتايى ميخورم كه اون خونه نيست، شبا هم وقتى به عسل غذا ميدم خودمم ميخورم

اونم فهميده خوشم نمياد باهاش هم كلام بشم، خودشو سبك نميكنه و دم پرم نميذاره

ناراضى نيستم

دلمم نميسوزه براش

هنوزم وقتى به اين موضوع فكر ميكنم كه گفت مياى پيش من ميخوابى، كفرم بالا مياد

هيچ دلم نميخواد نگاهش به من براى اين مسايل باشه

مهربونى هاى اخيرشو به حساب قدر دانى ميذاشتم نگو خيالات ديگه اى داشته! 

امروز از بخت بدم از اقبال سياهم ...  

از بانك كه اومد بدون اينكه نگاهم كنه گفت: 

- حسين دوروز جايى كار داره و نيست، مادرمم مريضه و درست نيست خونه تنها بمونه

ازش خواستم بياد اينجا

حواست باشه اون نميدونه چيزى بين ما نيست

نميخوامم بفهمه! 

واى! 

حالا اينو كجاى جيگر خون شده ام بذارم؟!

كاراى خونه رو كردم

اتاقا رو مرتب كردم

يه تونيك سبز و ساپورت مشكى پوشيدمو يه تاپ دامن سبزم به عسل پوشوندم

چايى دم كردم

ميوه ها رو شستم و تو ميوه خورى چيدم

ظرف شكلات خوريو پر كردم

بعد از اينكه خيالم از كارا راحت شد نشستم تا مادرش بياد

اين وسط فقط نگاه هاى گاه و بيگاه و دزدكيه على اذيتم ميكرد

از روزى كه اون كارو كردو اون حرفو زد ديدم بهش عوض شده

فكر ميكنم منتظر فرصته تا غافلگيرم كنه

اخم كردمو پاهامو رو هم انداختمو تكونشون دادم تا استرسم كمتر بشه

با شنيدن صداى زنگ از جام بلند شدم

على هم بلند شدو درو باز كرد

براى استقبال جلوى در واحد رفتيم

مادرش با لبخند وارد شد

على و عسلو با عشق بغل كردو بوسيد و منو با اكراه

چادرشو از سرش در آوردو روى راحتى نشست

به آشپزخونه رفتمو چايى ريختم تو فنجون و داخل سينى گذاشتم

جلى مادرش خم شدمو تعارف كرد

فنجونى برداشتو زير لب تشكر كرد

همونطورم زير لب جواب شنيد

جلوى على فقط كمى خم شدم

براى راحتى دستشو بالا آوردو فنجونى برداشتو با بى تفاوتى تشكر كرد

يه فنجونم براى خودم رو ميز عسلى گذاشتمو نشستم

در حالى كه چاى ميخوردن از پا درد مادرش و كم سر زدنهاى على به خونه اشون حرف زدن

بعد مادرش براى عوض كردن لباسش بلند شدو به اتاق عسل رفت

ولى هنوز كامل داخل اتاق نشده بود كه برگشتو با شك نگاهمون كردو گفت: 

- اين يكى تخت چيه تو اتاق عسل؟

- براى وقتى كه شما يا يه مهمونى بياد اينجا بمونه راحت باشه

عسلم گاهى اوقات بهانه گيرى ميكنه و بهار بايد پيشش بخوابه

اينجورى راحت تره

- معلومه خب

به خاطر راحتيه خودتون، انقدر زود جاى بچمو سوا كردين، بايدم بهونه گير بشه! 

گيم دوئل شروع شد

خجالتم نميكشه

با حرص لبامو رو هم فشردم تا حرفى نزنم

على به صورت پر از حرصم نگاهى كردو به مادرش گفت: 

- اين چه حرفيه مامان؟بهار بيشتر از مريم به عسل نرسه، كمتر نميرسه! 

اين على بود؟

اون بود كه اين حرفو زد و منو با مريم مقايسه كرد؟

اونم بعد از بساطى كه اين چند روز داشتيم! 

باور نكردنيه!

شام در سكوت خورده شد

عسلو كه زودتر شامشو داده بودمو حالا گيج خواب بودو به اتاقش بردم و خوابوندمش

خدا خدا ميكردم كه گريه كنه و بخواد كنارش بمونم

ولى اين بچه مظلومتر از اين حرفا بود

تو خواب مثل يه فرشته كوچولو شده بود

صورتشو بوسيدمو از اتاق بيرون رفتم

مادرش نشسته بودو از سيبى كه پوست كنده بود به على تعارف ميكرد

با وردوم نگاهى بهم انداختنو دوباره مشغول حرفاى خودشون شدن

كمى نشستيم كه مادرش خميازه كشيدو خواست بخوابه

به اتاق عسل رفت

با مسواكى كه از كيفش بيرون آورد به سرويس بهداشتى رفت

فرصتى براى فكر كردن نيست

به اتاق عسل رفتمو عكس سهيلو تو يكى از كيفاى كناريم قايم كردمو تو قسمت انتهايى كمد مخفيش كردم

بعدم لباسامو با يه بلوز شلوار راحتى عوض كردم

از اتاق بيرون اوندمو خواستم به آشپزخونه برم كه مادرشم از سرويس بهداشتى بيرون اومد

نگاهى به سرتا پام كردو گفت: 

- به اين گرما، خب يه پيراهن راحت بپوش

مگه بچه اى؟

اين ديگه چيه؟

فكر كنم قصد داره رو اعصابم اسكى بره! 

نفسمو بيرون دادمو با گفتن راحتم از كنارش گذاشتم

اونم راهشو كشيدو به اتاق عسل رفت

على هنوز نشسته و به صفحه ى تلوزيون خيره شده

نميدونم چرا نميره بخوابه! 

زودتر بره تا منم بى سرو صدا برم يه گوشه بخوابم ديگه

عجب بساطيه ها

بالاخره رضايت دادو از جاش بلند شد

منم خودمو تو آشپزخونه سرگرم كردم تا بره

يه ربعى گذشت، نفس عميقى كشيدمو به اتاق على رفتم

به صاف خوابيده بودو دست چپشو روى پيشونيش گذاشته بود

مردد ايستادمو نگاهمو تو اتاق چرخوندم

نه ميتونستم برم از اتاق عسل رختخواب بيارم، نه دلم ميخواست كنارش بخوابم

به خصوص كه جديدا خطر ناكم شده بود

صداشو شنيدم

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

- پس چرا نمياى بخوابى؟

- شما نگران نباش

خوابت كه ببره منم ميخوابم

- يعنى ميخواى همون جا بمونى تا من خوابم ببره؟!

- آره! 

- و اگه من خوابم نبرد چى؟

- اون وقت يه غلطى ميكنم

- بيا بخواب اين مسخره بازيا رم بذار كنار

- حداقل برو گوشه ى تخت كه منم اون طرف بخوابم

- شب اولى كه اومدى انقدر حساس نبودى! 

- اون موقع تو چشمات بجز نفرت چيز ديگه اى نبود

خيالم راحت بود كه كارى بهم ندارى! 

به گوشه ى سمت راست تخت رفتمو پشت به على دراز كشيدم

- مگه الان تو چشمام چيه؟

- نميدونم، يه چيزى كه وقتى بهش نگاه ميكنم مضطربم ميكنه

- برگرد

خودمو جمع تر كردم

- همينطورى راحت ترم

- خوشم نمياد وقتى با كسى حرف ميزنم پشتش بهم باشه 

برگرد

نفس عيقى كشيدمو جوابشو دادم

- من اينجورى راحتم

تخت تكونى خوردو صداش اومد

- ولى من ناراحتم

دستش بازومو قفل كرد

لرز به تنم افتاد

- دستتو بردار

- برگرد

- خوشم نمياد از اين رفتارت

- برگرد بهار! 

دستشو كنار زدمو چرخيدم

حالا هر دومون به طرف همديگه به پهلو دراز كشيده بوديم

- خب؟

- چرا از من ميترسى؟

من همونم كه اين يه سال بودم

- د نيستى! 

رنگ نگاهت عوض شده! 

لحن گفتارت عوض شده

فرق كردى! 

- گيريم كه اينطور باشه، ايرادى داره؟

- نداره؟

- هنوزم دوسش دارى؟

- خيلى! 

چشماشو بستو نفسشو تو صورتم فوت كرد

- اون از زندگيه تو رفته بيرون

الان.. من شوهرتم! 

- شوهر شناسنامه اى! 

- تموم كن اين مسخره بازيو بهار! 

يه روز يه جورى نگاهم ميكنى كه ميگم بهارم به من ميل داره ...  

تا يه قدم ميام جلو پسم ميزنى! 

يه روز مهربونيو يه روز باهام دعوا دارى 

اين همه تضادو به حساب چى بذارم؟!

- من همون بهارم

از روز اول ميدونستى كه چقدر سهيلو دوست دارم ... 

دستاش مشت شدو حرفمو قطع كرد

- گفته بودم خوشم نمياد اين حرفو ازت بشنوم

- چه خوشت بياد و چه خوشت نياد، من بهارم.. 

زنى كه به خاطر عشق به شوهرش تن به خواسته ى تو داد

قرارم نبود ازم توقعى داشته باشى! 

- الانم ندارم! 

- ولى نگاهت اينو نميگه! 

خيره شد تو چشمامو گفت: 

- تو كه انقدر خوب حرفشو ميفهمى بگو ببينم چى ميگه؟

تو نگاهش خيره شدم

نگاهش كلافه بودو خشمگين! 

كمى كه گذشت نگاهش روى اجزاى صورتم به حركت در اومد

دستش به طرف صورتم دراز شد

نرسيده، دستشو پس كشيد..

چشماشو بستو پشتشو بهم كرد

- من نامرد نيستم بهار

پاى حرفى كه زدم وايميستم.. 

خوشم نمياد ازم فرارى باشى! 

نميگم بهت بى ميلم ولى ...  

-  ... 

- ولى نميخوام به زور تصاحبت كنم! 

در ضمن ...  

منم ميبينم كه نگاه تو هم مثل اوايل نيست.. 

رنگ نگاه تو هم عوض شده.. 

ترديد توش مشهوده! 

شب به خير! 

با حرف آخرش هنگ كردم

يعنى چى؟!

حس من فقط احترامه.. 

نه چيز ديگه.. 

چه بى پروا گفت به من بى ميل نيست! 

هر چى نباشه مرده! 

نفس عميقى كشيدم تا التهاب درونم كمى خالى بشه

پشتمو بهش كردمو پتو رو تا بالاى سرم روم كشيدم

سعى كردم بخوابم

ولى كو خواب؟! 

تا صبح فكر كردم به حرفاش و به دنيايى كه براى خودم ساختم

به احساسى كه ازش حرف زد فكر كردمو به جوابى جز اين نرسيدم كه من عاشق سهيلمو مال سهيل! 

حسم به على فقط احترامه

همين

صبح با تكون خوردن تخت از خواب بيدار شدم

على ايستاده بودو پيراهنى هم تنش نبود

پشتش به من بودو منو نميديد

نگاهم به بدنش بود

به عضلات بازو و استيل محكم بدنش

نميدونم سنگينيه نگاهمو حس كرد كه.. 

چرخيدو نگاه خيره امو غافل گير كرد

با ديدنش هول شدم

نگاهمو گرفتمو از روى تخت بلند شدم

- ميرم برات چايى دم كنم

خواستم از كنارش رد بشم كه مچ دستمو گرفت

سوالى نگاهش كردم

- اين نگاه دزدكيو به حساب چى بذارم؟

- اين همه شما مردا به زنايى كه برهنه گى دارن نگاه ميكنيد رو چه حسابيه؟

نگاه منم براى همين بود

- ولى من به زنى بجز زن خودم نگاه نميكنم

جلوم ايستادو با دست آزادش چونه امو گرفتو تو چشمام خيره شد

- دوست داشتم بجاى اين جواب بگى شوهرمى ...  چه اشكالى داره؟!

- اشكالش همين جاست كه من تو رو به چشم شوهرم نگاه نميكنم! 

اخمش غليظ تر شدو فشار دستاش بيشتر

فكشو رو هم فشردو غريد

- پس بهتره از اين به بعد به چشم شوهرت نگاه كنى! 

- همين ديشب دم از مردونگى زديو گفتى مجبور به كارى نميكنيم! 

- الانم همينو ميگم ...  

ولى صبر منم حدى داره! 

- من قولى به تو ندادم كه تو هم به خاطرش بخواى صبر كنى! 

اگه ميبينى فشار روت زياده برو زن بگير!

- ناراحت نميشى سرت هوو بيارم؟!

- بيجا ميكنى! 

منو طلاق بده، هر غلطى خواستى برو بكن! 

بازوهامو تو دستش گرفتو فشرد

- اين پنبه رو از تو گوشات در بيار كه طلاقت ميدم

زير حرفم نميزنمو دست بهت نميزنم تا ...  

تا وقتيكه خودت نخواى.. 

ولى طلاقت نميدم

- به خواب ببينى كه من بخوام ...  

- به بيدارى ميبينم! 

با خشم فشار ديگه اى به بازوم دادو رهام كرد

لباسشو پوشيدو از اتاق بيرون رفت

تا شب تو خودم بودمو فكرم در گير رفتار و حرفاى على بود

بى حوصله بودم

مادر على هم وقتى ديد حوصله ندارم بيخيالم شدو تيكه پرونيشو تموم كرد

ديشب كه به خير گذشت ولى از كجا معلوم امشبم ختم به خير ميشه!

هم ناهار كم حوردم هم شام

موقع خوابم همون لباس ديشبيو پشيدم

زودتر عسلو خوابونده بودمو خودمم شب بخير گفتمو به اتاق على رفتم

جاى ديشبيم دراز كشيدمو پتو رو روى سرم كشيدم

ذهنم آشفته بودو خوابم نميومد

نيم ساعتى گذشت كه در اتاق باز شد

پشتم به در بودو سرم زير پتو

چشمامو رو هم فشردم تا نفهمه بيدارمو بى حرف بخوابه.. 

تخت تكون خورد

كمى گذشت.. 

شايد ده دقيقه..

پتو به آرومى از روى صورتم كنار رفت

ترس تو دلم نشست

كمى اعضاى بدنم منقبض شد

بوى عطرش بيشتر از قبل به مشامم ميخورد

خيلى نزديك شده بودبهم..

صورتش رو نيمه ى راست صورتم نشست و بوسه ى آرومى زير گوشم زد

پتو رو بيشتر كنار زدو دستش به دور كمرم حلقه شد

استرس همه ى وجودمو گرفته بود

سرشو بيشتر به صورتم چسبوند

از پشت تو بغلش بودم و اينو نميخواستم

ميترسيدم به خاطر بحث صبح مون ...  

كمى تكون خوردم تا از جاش تكون بخوره

دستشو محكمتر حلقه كردو صداش زمزه وار به گوشم رسيد

- ميدونم بيدارى، نترس كاريت ندارم

نميخواستم لو برم، با اينكه با اطمينان از بيدار بودنم حرف زده بود

كمى سرمو تكون دادمو خميازه ى آرومى كشيدم

بوسه ى به گونه ام زد

- اگه ميخواى مثل يه پسر خوب بخوابم، انقدر وول نخورو بخواب! 

صداش بوى

شيطنت ميداد

نميخواستم هر طور كه دلش ميخواد باشه

- برو كنار! 

- گفتم كه ... 

- آره، گفتى كارم ندارى، ولى بهتره حدتو بدونيو فاصله اتو حفظ كنى! 

- اگه بخوام به حدم فكر كنم كه اين فاصله ام نبايد باشه! 

چشماى گرد شده امو باز كردمو دستمو روى دستائ حلقه شده اش به دورم گذاشتم

- دستتو بردار على! 

- اينكه فقط زنمو بغل كنم توقع زياديه؟

- من زنت نيستم! 

- پس چرا با ازدواج مجددم مخالفت كردى؟

- چون منو تو ميدونيم چيزى بينمون نيست ...  

مردم كه نميدونن! 

- اگه يواشكى بگيرم؟

- تمومش كن على! 

صدام بلند شده بودو باعث شد دستشو روى دهنم بگيره تا صدام بيرون نره

- آرومتر، چرا داد ميزنى؟!

كفرم حسابى در اومده بود

خواستم جوابشو بدم كه دوتا ضربه به در خوردو صداى

مادرش از پشت در شنيده شد

- يواشتر، مثلا بچه خوابه ها  ... 

چقدرم ادا ميان اين دختراى حالا! 

غر غر كنان رفتو من از خشم دستامو مشت كردم

همينم مونده بود فكراى ناجور در باره مون بكنه! 

على خنده ى ريزى كردو گفت: 

- خب راست ميگه چقدر ناز ميكنى تو! 

با حرص صداش زدم

- على! 

دوباره حلقه ى دستشو تنگتر كردو گفت: 

- جانم؟

حرف تو دهنم ماسيد! 

ته دلم نميخوامش ولى ...  

- برو كنار! 

- مگه جات بده؟

- برو كنار گفتم! 

- منم پرسيدم مگه جات بده؟

با خشم دستشو پس زدمو به طرفش چرخيدم

تو سياهى چشماش كه همراه با يه برق خاصى بود خيره شدم

- قرار بود كارى به من نداشته باشى

دستش دوباره كمرمو در بر گرفت

- مگه غير از اينه؟

- معنيه اين كارت چيه؟

- وقتى كنارميو انقدر بهم نزديكى نميتونم بيخيالت بشم! 

ولى حرف زدم ...  قول دادم، پاش وايميستمو دست از پا خطا نميكنم! 

- پس دستاتو از دور كمر من بردار! 

به جاى جواب دادن و گوش كردن صورتشو تو صورتم خم كردو گفت: 

- اگه هيچ حسى به من ندارى ...  پس اين لرزش صدات براى چيه؟

من حرارت نگاهتو درك ميكنم بهار! 

- من ...  من.. فقط.. فقط از ترسه! 

با اين كارات غافلگير شدم

همين! 

- غافلگير يا دو دل؟!

تو هم آدمى، همونطور كه حس من براى هميشه خواب نموند تو هم نميتونى منكر بشى! 

- شايد تو مريمو فراموش كنى چون ديگه زنده نيست، ولى من نميتونم.. 

با تو بودن خيانت به سهيل ميدونم! 

صورتشو عقب كشيدو حلقه ى دستش باز شد

- صد بار گفتم اسمشو جلوى من نيار! 

با من بودن خيانته به اون؟

اون وقت با اون بودن چى؟

- اونم خيانته به تو! 

- خودتم ميفهمى چى ميگى؟

بالاخره با من خيانته يا با اون! 

- خودمم نميدونم، گيج شدم..

دركش برام سخته! 

اگه به ياد سهيل بيفتم عذاب وجدان ميگيرم كه كارم خيانته به تو و اگر ...  

اگر يه لحظه نگاه و حسم به تو فرق كنه ...  

حسم خيانته به اون! 

- چون احمقى! 

من شوهرتم! 

اون وقت ...  

اومدم وسط حرفشو با لحن مظلومى گفتم: 

- ولى اون عشقمه! 

- خوش به حال عشقت! 

اصلا ببينم ...  

انقدر كه تو به اون وفا دارى اونم به تو وفا دار هست؟

با شناختى كه از اون دارم بهش نميخوره دست از خوش گذرونياش كشيده باشه! 

پشتمو بهش كردمو جوابشو دادم

- من نميدونم اون هنوز عاشق من هست يا نه! 

خودش ميدونه ...  

ولى مهم اينه كه من هنوز عاشقمو عشقمو فراموش نكردم

تخت تكون خوردو فهميدم اونم پشتشو كرده به من

صداى ناراحتشو شنيدم كه با لحن غمگينى گفت: 

- گاهى پشيمون ميشم از پيشنهادى كه براى آزاديش و اسارت تو دادم! 

و گاهى حسرت ميخورم به حالش كه تو ...  

جمله اشو كامل نكرد

حدسش سخت نيست

سعى كردم چشمامو ببندمو به چيزى فكر نكنم

روز سوميه كه مادر على اين جاست

قراره شب حسين بياد دنبالش

بالاخره امشب تموم ميشه و راحت ميشم

على از صبح باهام سر سنگينه

مثل اينكه بهش بر خورده

ناهارمونو خورديمو خواستم چايى بري،م كه مامانم زنگ زدو گفت شب بعد از شام ميان اينجا

هرچى اصرار كردم براى شام بيان قبول نكردو گفت يه فرصت ديگه

خيلى خوشحال شدم

با انرژيه بيشترى كارامو كردم

مادر عليم كه معلومه گوش خوابونده ببينه چه خبره! 

امروز كه بى حوصلگيه هر دومونو ديد گير بهم نداد 

فقط زير لب گفت

- پسر بيچاره ام ...  

چقدرم ناز ميكنه اين براش! 

خودمو به نشنيدن زدم چون حوصله نداشتم باهاش بحث كنم

شاممونو زودتر خورديمو منتظر شديم

ساعت ده اومدن

با استرس به اطراف خونه نگاه كردم

همه چيز مرتب بود

با على و مادرش براى استقبال جلوى در رفتيم

بابا و مامان با لبخند وارد شدن

بعد از سلام و احوال پرسيو معرفى مادر على بهشون..

رو راحتى نشستنو با لبخند نگاهمون كردن

مامان كمى با مادر على گرم گرفته بود

اونم انگار از مامانم خوشش اومده بود و با لبخند باهاش صحبت ميكرد

مامان سراغ عسلو گرفت كه گفتم خوابيده

بعد بابا حرفى زد كه غافلگيرمون كردكرد

- پس فردا ميخواهيم بياييد بريم شمال

كارارو هماهنگ كردم

على آقا، فردا مرخصيتو بگير تا پس فردا صبح زود حركت كنيم

حاج خانومم حتما بايد بيان

به برادرتم بگو تشريف بيارن با خانومش

- ولى آقاى امينى، من كارمندم معلوم نيست بهم مرخصى بدن

- يه كاريش كن كه بدن

ما به خاطر شما دوتا و آشنايى بيشتر ميخواهيم بريم

اينجورى همه بيشتر با هم آشنا ميشيم

- اما.. 

- ديگه اما نداره

ما امشب براى اينكه عوتتون كنيم اومديم

خب حاج خانوم شما كه به ما افتخار ميدين؟!

- چى بگم؟

اگه على آقا كار نداشت چشم

مزاحمتون ميشيم

واى من تازه ميخواستم از نقش بازى كردن راحت بشمااا

- ولى بابا جون ...  

- بهار جان شما دخالت نكن! 

اين يعنى محترمانه خفه شو

بابا اصلا خوشش نمياد حرفى بزنه و كسى حرفشو رد كنه! 

بنابراين خفه خون گرفتم

على هم قبول كرد هرجور شده مرخصى بگيره

چون بابام اينا نيتشون خيره و اگه دعوتشونو رد كنه درست نيست

كمى ديگه نشستنو بعد از گب كوتاهى و باز قول گرفتن از منير خانوم مادر على بلند شدن كه برن

تا جلوى در واحد رفتيمو ايستاديم كه بابا دستشو تو جيبش كردو سوييچى رو بيرون آوردو جلوى من گرفت

- بهار بابا! 

ميخواستم برات وسايلى كه لازمه و احتياج بخرم ولى مادرت گفت قبول نكرديو گفتى همه چى دارى 

اين ماشين باشه كادو ى عروسيتون

خوشبخت بشين

به دستش نگاه كردمو گفتم

- نه بابا ممنون

بار اولم نبوده كه ...  

با نگاه به اخماى هر چهار نفر ساكت شدم

- بگير انقدرم رو حرف من نه نيار

على به ميون بحث اومد

- آقاى امينى من ماشين دارم

هر وقتم كه بهار جان بخوان ميتونن از اون استفاده كنن

- نگفتم كه نداريد پسرم

دلم خواست يه هديه بهتون بدم

اينم مال هردودتونه

خوشحال ميشم پس فردا هم با اين بياييد

- ولى  ... 

- من پدر زنتم! 

ميشه انقدر با من تعارف نكنى! 

- چشم هرچى شما بگين

صداى خوشحال مادر على بلند شد

- دستتون درد نكنه نبايد خودتونو به زحمت مينداختين

- قابلشونو نداره

تا دم در حياط بدرقه شون كرديم

جلوى در بابام به ماشين پرادوى سفيد رنگى كه روبروى خونه پارك شده بود اشاره كردو گفت

- ميپسنديش؟!

با شادى پريدم بغلشو بلند گفتم

- عاشقتم بابايى! 

با خنده منو از خودش جدا كردو گفت:

- خجالت بكش خرس گنده! 

باز لوس شدى؟!

با خنده خداحافظى كرديم باهاشون

سوييچو به على دادم 

با تعجب نگاهم كرد كه گفتم

- مال هردومونه

ميبريش تو پاركينگ؟

- نميدونستم انقدر عشق ماشينى؟!

پس بگو چرا انقدر عاشق اون پسره اى! 

لابد روزى يه رنگشو برات ميخريده! 

مات حرفش شدم

يعنى من انقدر مال دوستم!

خيلى عصبانى شدم

سريع پشت سرش رفتمو دستمو زدم رو شونه اش

- حرف زدى وايستا جوابتو بگير! 

با اخم به طرفم چرخيدو دست به سينه نگاهم كرد

با بغضى كه تو صدام مشهود بود گفتم: 

- من اگه مال دوست بودم اون زندگيه پر زرق و برقو ول نميكردم

من اگه اين چيزا برام مهم بود زن سهيل ميموندمو ميگفتم هر چى ميخواد بشه، من كه جام خوبه! 

من اگه پول برام ارزش داشت خونه ى بابامو به خاطر قبول شرط تو رها نميكردمو پشت پا نميزدم به خوشبختيم

من اگه احمق نبودم خودمو مسخره ى دست تو نميكردمو از اون سر شهر نميومدم اين سرو براى تو كلفتى نميكردم، بعدشم از خودتو مادرتو بقيه كلفت بشنومو همه تيكه بارم كنن

من با سهيل خوشبخت بودم چون مهربون بود

خوب بود

دركم ميكرد

با پتك نميزد تو سرم

تحقيرم نميكرد

ولى تو راه به راه قضاوت نادرست كردى 

تحقيرم كردى 

با شرطت خوردم كردى 

منو شكستيو دم نزدم

هر چى گفتى قبول كردم

هر گلى به سرم گرفتى دم نزدم

با سليقه ات خودمو تغيير دام تا حرفى نباشه پشت سرت..

اون وقت تو ...  

به من ميگى پولكى! 

- هيس، آروم بهار تو كوچه زشته! 

- به جهنم كه زشته! 

من از صبح برات مثل يه كلفت كار ميكنم هرچى بخواى برات فراهم ميكنم

كارهايى به خاطرت كردم كه خونه ى بابام باهاشون بيگانه بودم.. 

اون وقت با يه ناراحتى، مادرت نازو ادا اومدنمو بهم گوش زد ميكنه و ايراد ميگيره ازم!

اشك صورتمو پوشوند

تا اينجاشم خيلى تحمل كردم

دستمو جلوى دهنم گرفتم تا صداى هق هقم بلندتر نشه

از جلوى چشماى متعجب مادرش گذشتمو

به سمت آسانسور دويدم 

صداى صبر كن بهار گفتن عليو شنيدمو اهميت ندادم

به اتاق عسل رفتمو دو زانو روى تختم نشستم

با صداى ريزى گريه كردم

دلم شكسته 

از همه! 

اين حقم نيست! 

كمى كه گذشت لاى در باز شد بدون اينكه ببينم كيه گفتم: 

- برو على ميخوام تنها باشم

بدون اينكه جوابى بشنوم در بسته شد

دقيقه اى بعد دوباره در باز شد

- گفتم ميخوام تنها ...  

با ديدن مادرش حرفمو نيمه كاره رها كردم

- ميتونم بيام تو دخترم؟

-  ... 

حرفى نزدمو وارد اتاق شد

كنارم نشستو دستامو گرفت

- من واقعا نميدونستم موضوع از اين قراره.. 

فكر ميكردم به هواى رضايت اومديو بعد بيخيال شوهرت شدى

نميدونستم على اين شرطو گذاشته

براى همينم حس خوبى بهت نداشتم

فكر ميكردم يه دختر لوس از خود راضى هستى كه آدما برات اسباب تفريح هستن! 

اما با شنيدن حرفات.. 

شرمنده ام نبايد پيش داورى ميكردم

حتما برات سخت بوده..

- من به خاطر زنده موندنش خودمو گرو گذاشتم

روح و جونمو فروختم به على، در ازاى رضايت نامه، ولى از همه توهين شنيدم

فكر ميكردم حداقل على دركم ميكنه ولى اونم ... 

- اين حرفو نزن

يه كم جوشى هست ولى معلومه كه خيلى دوستت داره

نميدونى وقتى اومدى بالا چطورى دستشو كوبيد به ديوار! 

هول شدمو نيم خيز نشستمو سراسيمه پرسيدم

- دستش زخم شد؟

- مثل اينكه همون قدر كه اون خاطر تورو ميخواد تو هم اونو دوست دارى! 

به هر حال زنو شوهرين

يه ساله كه با همين

بايدم مهرتون به دل هم بيوفته! 

يه سال شب و روز با هم بودن كم نيست

شايد حكمتى در اين ازدواج بوده و از اول قسمت هم بودين! 

من بد كردم ولى همش از حرص و جوشى بود كه به خاطر آبرومون خوردم

على خيلى زود بعد از مريم زن گرفت اونم تورو كه شوهر سابقت ...  هرچند که نذاشتيم کسى بفهمه ...  ولى در دهن مردمو که نميشه بست! 

فكر كردم از قصد دنبال على رفتى 

آخه اون اهل اين حرفا نبود

نگو ميخواسته به قول خودش انتقام بگيره

ولى هرچى كه بود گذشته، مهمه اينه كه الان همديگه رو دوست دارين! 

- من به تغيير رفتار شما هم عادت كردم

يه روز ميگين دخترمو يه روز ديگه ميشم اين! 

الانم شايد برا آروم شدن جو اينارو ميگين! 

- من تا امشب نميدونستم براى چى زنش شدى! 

خوبه كه زنى مثل تو گير على اومده

اون شوهرت كه تو رو از دست داد حالا حالا ها بايد افسوس بخوره! 

از جاش بلند شدو با گفتن حلالم كن به سمت در رفت

با شنيدن حرفاى مادرش آرومتر شدم

ولى نه اونقدر كه بيخيال حرف على بشم

نيم ساعتى بود كه نشسته بودم تو اتاقو تو فكر بودم

على اومد تو اتاقو با نگاه غمگينى گفت

- مامان داره ميره! 

- الان ميام! 

من كه اين چند روز هر كارى براى حفظ ظاهر كردم

اونم كه نيم ساعت پيش اومد معذرت خواهى كرد

پس ديگه دليلى نداره كه زحمت اين سه روزو به باد بدم

از اتاق بيرون رفتم

با ديدنم از جاش بلند شدو گفت 

- با اجازه ات برم لباسامو بردارم

لبخندى زدمو در جوابش گفتم

- خواهش ميكنم من بايد ميرفتم اتاق خودمون شما بايد ببخشيد! 

- به هر حال وقتى زنو شوهر قهر ميكنن جدا شدن اتاق يه امر عاديه! 

لبخندى به اين حرفش زدمو به على نگه كردم

با لبخند داشت نگاهم ميكرد

اخم كردمو نگاهمو گرفتم

تا مادرش لباساشو عوض كرد و حاضر شد زنگ در به صدا در اومد

على جواب دادو به حسين تعارف كرد كه داخل بياد ولى اون قبول نكرد! 

زمانى كه مادرشو براى خداحافظى ميبوسيدم كنار گوشش گفتم

- سفر شمال سر جاشه يه موقع از دست ما ناراحت نشده باشينو نيايينا! 

ما منتظرتونيم

اين بحثاى ما هم تا فردا تموم ميشه

لبخند معنى دارى زدو گفت

- همينكه زنو شوهر برن تو تخت خواب يادشون ميره با هم قهر بودن! 

حرفشو بلند زدو بلندم خنديد

از خجالت سرمو زير انداختم كه دست على دور شونه ام نشستو صداش از كنار گوشم اومد

- بهار من كينه اى نيست مادر! 

- خدا حفظتون كنه

خودمو از حصار دستاش بيرون كشيدمو براى عوض كردن بحث گفتم

- به حسين آقا و رويا جونم بگين حتما بيان! 

- رويا كه پدرش نميذاره بياد، حسينم بهش ميگم تا ببينم چى ميشه! 

- پس ما فردا شب يا پس فردا صبح مياييم دنبالتون

- حالا خبر ميدم

خداحافظ

- خدانگهدار

قصدم خود شيرينى نبود ولى با حرفايى كه زدم ميترسيدم ناراحت بشه و نياد و از اون طرفم بابام ناراحت ميشد

بعدشم اونكه عذر خواهى كرد

درو بستم، خواستم به اتاق عسل برم كه على بازومو كشيد

ايستادمو منتظر نگاهش كردم

دستاشو دو طرف بازوم گذاشتو با لحن مهربونى گفت

- بهارم با من قهره! 

- شيرين زبونى نكن حنات رنگى نداره! 

- حالا شما استفاده كن شايد رنگ داد! 

سرمو بلند كردمو بهش خيره شدم

با لبخند نگاهم ميكرد

خواستم كنارش بزنم كه صورتشو جلو آوردو با مظلومترين حالت ممكن گفت

- بهار! 

معذرت ميخوام

حرفم بد بودو رفتارم زشت! 

با گيجى نگاهش كردم كه صورتشو جلوتر آوردو پيشونيمو بوسيد و زير لب و خيلى آروم، طورى كه به زور شنيده ميشد گفت: 

- دوستت دارم! 

تا بيام بفهمم چى گفته از كنارم رفت! 

دوباره اون حس تو وجودم افتاد

دوباره اون گرما.. 

منكه عاشق يكى ديگه ام پس اسم اين حسو چى بذارم؟!

تا صبح به حرف على فكر كردم

اونكه هنوزم از عشقش به مريم ميگه.. 

پس اون حرفش چه معنى داره! 

شايدم ميخواد در باغ سبز نشون بده ...  

اين بيشتر با عقل جور در مياد

صبح بى سرو صدا رفته بود

منم كه ديشب دير خوابيدم تازه الان كه ساعت يازدهه بيدار شدم

عسلم كه خوش خواب تر از من..

بلند شدمو صبحونه خوردم و براى ناهار ماكارانى درست كردم

عسلم بيدار شدو صبحونه اشو دادم

نزيديكاى اومدن على يه لباس پوشيده در واقع يه تى شرت و شلوار ورزشى پوشيدم

هرچى باشه بهتر. از بلوز دامنه.. 

على با ديدنم سلام آرومى كردو اخمى به چهره اش نشوند

زير لب جورى كه بشنوم گفت

- باز محجبه شدنش شروع شد! 

به اين تيپ ميگه محجبه! 

حقم داره با اون لباسايى که من ميپوشيدم حق داره اينو بگه..

ناهار در سكوت خورده شد

تا شبم حرف خاصى نزديم جز اينكه حسين به خاطر كاراى عروسيش سرش شلوغه و نميتونه بياد

قرار شد شش صبح بيدار بشيمو بريم دنبال مامان على و بعد بريم دنبال بابام اينا تا با هم راه بيوفتيم 

زودتر از هميشه كارامونو كرديمو خوابيديم

نگرانم

خيلى زياد

اين مدتى كه شماليم.. 

اونم با اين اخلاق جديد على.. 

اونم جلوى خانواده امون ...  با فكر بهش استرس بدى ميگيرم

به على اعتماد دارم ولى اونم مرده و ممكنه به خاطر خودش رو خواسته ى من پا بذاره!

صبح طبق قرارمونوحركت كرديم

با ماشين من رفتيم هرچند كه على خيلى راضى نبود ولى وقتى ديد نظر من عوض نميشه كوتاه اومد

تا قبل از سوار شدن مادرش هر دو اخم داشتيم ولى تا سوار شد هر دو به ظاهر لبخند زديم و على هم فرصت طلبى كردو راه براه دستمو ميگرفت

منم كه جلوى مادرش روم نميشد مخالفت كنم

تو كل راه ساكت بودم

گاهى به سوالاى مادرش جواب كوتاه ميدادمو دوباره نگاهمو به جاده ميدوختم

خيلى استرس دارم

از اخلاق جديد على ميترسم

احساس خطر ميكنم

ميدونم آدمى نيست كه حرفشو به زور پيش ببره ولى تو خونه اتاقمون جداستو خيالم راحت

اما اونجا ... 

نزديكاى ظهر رسيديم رامسر

ويلامون كنار دريا بودو محيط قشنگى داشت

جلوى ساختمون گل و درخت بود وپشتش دريا

سالن پذيرايى جلو بودو اتاق خواب ها پشت كه به دريا ديد داشته باشن

صبح با صداى دريا بيدار شدن آرامش زيادى داشت كه من يك سال بود اين آرامشو حس نكرده بودم

ولى الانم انقدر استرس دارم كه بعيد ميدونم آرامشى قسمتم بشه..

وسايلو تو اتاقامون گذاشتيم و من اتاق خودمو برداشتم

اتاقى كه با سهيل تو خاطره داشتم

فقط دو بار با سهيل اومده بوديم اينجا چون خودشم شمال ويلا داشت و بيشتر اونجا ميرفتيم ولى همون دو بارم كافى بود براى بدتر كردن حال خراب من! 

نگاهم به تخت دو نفره ى روبروم بود و سعى داشتم خاطراتمو پس بزنم

اما مگه ميشه؟!

هرچى بيشتر تلاش كنم كمتر موفق ميشم

تو افكار خودم بودم كه دستى روى شونه ام نشست..

ياد سهيل افتادم كه هر وقت تو فكر بودم دستش روى شونه ام مينشست..

با لبخند برگشتمو گفتم 

- سهي ... 

با ديدن على حرفم نيمه موند

فهميده بود چى ميخواستم بگم و با ابرو هاى گره خورده گفت 

- سهيل ... 

دست به سينه كمى نگاهم كردو بعد شروع كرد به دورم راه رفتن..

خيلى عصبانى بوداينو فكش كه به شدت رو هم فشرده ميشد نشون ميداد

- تا كى بهار؟

تا كى بايد اون جلو روت باشه و با خيالش زندگى كنى؟

تا كى بايد تو رو با اون ببينمو دم نزنم؟!

صداش هر لحظه بلند تر ميشد

دستمو جلوى بينيم گرفتمو با غم گفتم

- آرومتر 

صدات ميره بيرون! 

من كى با اون بودم؟

- مگه قراره با جسمش باشى؟

تو هميشه با خيال اونى.. 

هميشه! 

- مگه دست خودمه؟

اصلا به من چه؟

تقصير منکه نيست ... 

خودتم هميشه به ياد مريمى ...  براى تو عيب نيست به من ميرسه ميشه گناه كبيره؟!

- مريم مرده، اينو بفهم! 

بعدشم، من كه جديدا همش ميگم بهار! 

كى گفتم مريمو مثل تو رفتم تو هپروت با اون بودن؟!

- مگه بايد بگى؟

مثل روز روشنه كه هنوزم به فكرشى! 

منم دست خودم نيست، هرجا ميرمو به هرچى نگاه ميكنم يادش ميوفتم! 

بازوهامو گرفتو تو چشمام خيره شدو گفت: 

- تو يك ساله كه از اون جدا شديو زن منى! 

مال منى.. اينو بفهم! 

- نميتونم! 

فشار دستاش بيشتر شد

- بهار نذار به زور مجبورت كنم كه باور كنى من شوهرتم! 

- مثلا چه غلطى ميخواى بكنى؟!

- حالا ميبينى! 

به سمت در رفتو قفلش كرد

فهميدم ميخواد چكار كنه

رفتم جلوشو سرمو بالا گرفتمو گفتم: 

- تو نميتونى افسار نفستو دستت بگيرى الكى منو بهانه نكن! 

مرد باشو پاى حرفت بمون! 

قول دادى، سر قولت وايستا! 

چرا هرچى ميشه ميخواى بهونه ى رابطه رو جور كنى! 

يه نگاه خيره كردو آروم گفت: 

- بهانه نيست، ميخوام باور كنى اون تموم شده

ميخوام درك كنى كه مال منى.. 

يه دفعه هر دو دستشو از بالاى سرش به سمت پايين حركت دادو با صداى بلندى گفت: 

- د آخه دوستت دارم احمق! 

هر دو به هم خيره شديم با غم 

نگاهمو به زمين دوختم

فاصله اشو زياد كردو چرخيد به سمت در..

درو باز كردو بيرون رفتو محكم درو بست..

به در خيره شدم

اينبارم گذشت، ولى تا كى پاى حرفش ميمونه.. 

خوبه ويلا بزرگه و كسى نميشنوه صداى كس ديگه اى رو.. 

وگرنه جواب بقيه رو چى ميداديم با اين اوضاع!

ناهار در سكوت خورده شد، سعى كردم نگاهم به على نيوفته تا كمتر ياد موقعيتمون بيوفتم

بعد از جمع كردن ميز بيرون رفتم تا كمى به دريا نگاه كنم

عاشق نگاه كردن به دريا هستم

خوش به حال اونايى كه نزديك دريا زندگى ميكنن

رفتو آمد موج هاش منو به ياد زندگى ميندازه.. 

گاهى خروشان و گاهى آروم! 

و بدون پيش بينى ...  

نميشه فهميد اين موج آروم كى قراره خروشان بشه

مثل زندگى آدما كه معلوم نيست تا كى آرامش دارن

كمى رو ساحل قدم زدمو با دريا حرف زدم

كارى كه از بچگيم ميكردم.. 

يه كم بهتر شدمو به سمت ويلا رفتم

به اتاق نرفتمو تو پذيرايى نشستم

نميخواستم با على تنها باشم

شايد بيشتر خجالت ميكشم تا ترس.. 

اون در حالى كه احساس منو ميدونه احساسشو بهم گفته ولى دل من فقط يك نفر توش جا داره و اون سهيله! 

تا شب اتفاق خاصى نيوفتاد

مادرامون با هم جور شدنو همه ى وقتشونو به صحبت ميگذرونند

من خودمو با عسل مشغول كردمو على و بابا با هم صحبت ميكنند

پيداست كه بابا از على خوشش اومده

خب اعتراف ميكنم كه با همه ى زورگويى هاش مرد خوش مشرب و خوبيه

خوب و كامل و عاقل ...  

بيشترين تفاوت على و سهيل در همينه

على همه كاراش عاقلانه ست و سهيل با بى فكرى هر كاريو انجام ميده

موقع خواب منير خانم عسلو بغل كرد كه به اتاق خودش ببره

نميخوام با على تنها باشم

دستمو دراز كردم تا عسلو بگيرم

- نه حاج خانوم، بذاريد پيش خودمون بخوابه 

ممكنه خوابش نبره و اذيتتون كنه! 

- عيب نداره، شما برين راحت بخوابين

عسل پيش منه، شما به فكر خودتون باشين

تنهايى راحت ترين! 

- ولى ما به عسل عادت داريم.. اونم تازه جاى خوابش عوض شده، ممكنه بيدار بشه و ما هم كنارش نباشيم بترسه و گريه كنه! 

- نه دخترم، بريد بخوابيد

من تو يه اتاق بزرگ تنهايى خوابم نميبره 

با عسل راحت ترم! 

- اگه ميترسيد ميخواهيد من بيام پيشتون! 

- واه! 

پس شوهرت چى؟!

نه نميخواد، اونقدرام ترسو نيستم، همين كه يكى پيشم باشه كافيه! 

تو برو به شوهرت برس، نميخواد نگران من باشى! 

و به دنبال اين حرف به اتاق كنارى اتاق ما رفت.

با قيافه اى آويزون به اتاق رفتم

على با پوزخندى نگاهم كرد

- از ترس آقا گرگه به هر طنابى ميرسيد چنگ انداختى، آره؟!

- متوجه منظورت نميشم! 

- انقدر ترسناكم كه ميخواى به وسيله ى عسل از خودت محافظت كنى؟

انقدر حقيرم كه به زن خودم تعرض كنم؟!

از چى ميترسى تو؟

- صداتو بيار پايين! 

دليلى نداره ازت بترسم

- پس اون همه اصرار به مامانم چى بود؟

نكنه محض رضاى خدا بود؟!

- پس چى؟

مگه گربه ام كه محض رضاى خدا موش نگيرم؟!

- دختر من موشه ديگه؟

- حالا! 

منظورم اين نبود! 

بى توجه بهش با همون تى شرت و شلوار جين رفتم رو تخت دراز كشيدم

اونم شروع كرد به درآوردن پيراهنش

وقتى نگاه خيره و ترسيده امو ديد زير لب جورى كه بشنوم گفت: 

- گرممه! 

آخى! 

دستاشو به دو طرف بدنش باز كردو كشيد تا خستگيش در بره 

به طرف تخت اومد كه با چشماى گرد شده خودمو عقب كشيدم

پوزخندى زدو ملحفه رو از رو تخت برداشتو با نگاه عميقى به من به سمت كاناپه ى تو اتاق رفت! 

روش دراز كشيد و براى اينكه پاهاش روش جا نميشد مجبور شد وو خودش جمع بشه! 

رو دست راستش خوابيدو به من نگاه كرد

حالت سواليه صورتمو كه ديد گفت:

- من رو تختى كه اون يارو خوابيده و زنم ازش خاطره داره نميخوابم!

با اين حرفش از شرم سرخ شدم

نگاهمو به دستام دوخوم كه باز صداشو شنيدم

- اون روز بعد از حرفاى مهدى خيلى به فكر رفتم

اينكه اين زن چى داره كه همه مردا جذبش ميشن؟!

از مهدى دلگير شدم

من بهش اعتماد داشتم

تو حريم خونه ام راهش دادم، فكر نميكردم چشم بدوزه به ناموسم ..

بعد از رفتن تو از خجالتش در اومدم ولى  ... 

بعد از رفتنت تازه فهميدم خونه بدون تو برام هيچه!

فكر كردم بهت عادت كردم 

ولى وقتى باهات تلفنى صحبت كردم ديدم وابسته هم شدم

اوقدر كه وقتى گفتى بيا خونه بابام اومدم!

از خدام بود بيامو ببينمت..

دلم حسابى برات تنگ بود

وقتى تو اون لباس سبز رنگ ديدمت حس كردم يه بار ديگه دلم لرزيد!

با خودم گفتم يه حس ساده ست كه از دوريش بوجود اومده 

به خاطر همون دوريو وابستگيه ولى  ... 

سرشو بلند كردو هر دو دستشو زير سرش گذاشتو به سقف نگاه كردو ادامه داد: 

- ولى وقتى اون شب رفتى اتاقتو مادرتم رفت به كاراش برسه بابات حرفى بهم زد كه حس كردم اين دل ديگه مال خودم نميشه ...  

بهم گفت سهيل اومده بوده دنبالت.. 

گفت كاراتو كرده بوده تا تورو با خودش ببره..

همه چى رديف بوده و فقط مونده بوده موافقت تو ولى ...  

تو قبول نكرديو موندى پاى حرفت.. 

گفتى قول دادى و ميمونى.. 

گفتى على شوهرمه و بهش خيانت نميكنم ...  

اينارو بهادر به بابات گفته بوده.. 

نميدونى شنيدن اين حرفا چه حسى به يه مرد ميده

حسى تو رگم جريان پيدا كرد كه بعد از ثانيه اى انگار قلبم اونو به همه ى اعضاى بدنم پمپاژ ميكنه..

دلم ميخواسن بگيرمت تو بغلمو تا ميتونم فشارت بدم

دوست داشتم بشينمو سالها نگاهت كنم..

حرفت برام قابل تقدير بود

اون موقع فهميدم اين حس ...  اين خواستن ...  اين شوق ...  و حتى ترس از دست دادنت فقط عادت نيست.. 

بلكه دوست داشتنه! 

حقش بود برم گردن اون نامردو بشكنم ولى بابات قسمم داد كارى نكنم كه بعدا پشيمون بشم.. 

شايد اونم حق دا ه هر كارى بكنه تا بهارشو به دست بياره، ولى مهم اينه كه اين بهار ديگه بهار اون نيست و بهار منه! 

فقط مال من! 

عادت ندارم چيزى كه مال منه به كسى ببخشم.. 

يه عادت ديگه ام دارم ...  اينكه اگه يه چيزيو بخوام هركارى ميكنم كه بدستش بيارم.. 

از پريشب تا حالا كه اون حرفا رو زدى ديدم حق دارم بخوامت.. 

تو از اون همه ناز و نعمت دست كشيدى به خاطر عشقت ...  

اومدى با منه بد اخلاق زورگو ساختى و خوبى كردى به منو دخترم

پاى قولت مردونه موندى! 

پس هر كارى لازم باشه ميكنم تا دلتو به دست بيارم

لازمم نيست از من بترسى.. من صبرم زياده! 

حالا هم پاشو اون لباستو عوض كنو لامپو خاموش كنو راحت بخواب!

حرفاش مثل پتك بود وو سرم ...  

يعنى واقعا على منو دوست داره؟

فكر ميكردم احساسش از نيازه و زود گذر ولى ...  

دلم نميخواد اين حسو داشته باشه

على خوبه، حيفه كه منيو دوست داشته باشه كه دلم مال يكيه ديگه ست! 

لباسمو عوض كردمو لامپو خاموش

رو تخت دراز كشيدمو خيره شدم به مرد روبروم.. 

مردى كه سرنوشت اونو جلوم قرار داد

مردى كه به خاطر حس بدش از خاطره ى منو سهيل، رو كاناپه اى خوابيده كه به زور ميتونه خودشو روش جا بده

مدام تكون ميخوردو اين نشون ميداد كه بيداره

دلم سوخت براش..

براى مردى كه اسم همسر روش بودو همسر نبود.. 

دلم سوخت براى همسرى كه از شش صبح تا حالا رو پا بوده وحالا ...  

حتى نميتونه چند ساعتى بخوابه با اون جاى كم.. 

و اين شد دليل تا دلم مثل هميشه به رحم بيادو صداش بزنم.. 

- على! 

- جانم؟

ديگه عادت كردم به جانم گفتناش! 

- بيا رو تخت بخواب، اونجا جات خوب نيست.. 

- راحتم، بخواب و فكر من نباش! 

- من اينطورى ناراحتم.. 

از صبح زود بيداريو رو پا ...  خسته اى ...  خوابتم كه نميبره! 

- دلم نميخواد رو تختى بخوابم كه قبلا زنم با ...  

حرفشو ادامه ندادو بلند شد نشست

دست راستشو بين موهاش فرو برد و نفس كلافه اى كشيد

معلوم بود گفتن ادامه اش براش سخته! 

- با خودت لج نكن، تو فقط ميخواى يه گوشه بخوابى چه فرقى ميكنه؟!

- فرق ميكنه! 

- خودت اذيت ميشى! 

-  ... 

كاناپه جايى قرار داشت كه روبرو تخت بود

على هم الان روبروم بود

از دستش كلافه شدمو پشتمو بهش كردمو گفتم: 

- هر طور راحتى ...  

منكه دردم نمياد

خودت اذيت ميشى! 

- شما نگران اذيت شدن من نباش.. 

اگه ناراحتيم برات مهم بود يه كم با دلم راه ميومدى.. 

- اون قضيه اش جداست ... 

تلاش بيخود نكن چون حرف من دوتا نميشه ...  

همه اش ميخواد حرفو برسونه به نقطه ى مورد نظرش ...  

طولى نكشيد كه خوابم برد..

شايد يك ساعتى ميشد كه خوابيده بودم كه دستى دور شكمم حلقه شد..

تو عالم خواب و بيدارى بودم..

فقط گرماى اون دست هوشيارم ميكرد

دستمو رو دستاى گره زده شده رو شكمم گذاشتمو مثل آدم نا بينا از حس لامسه ام كمك گرفتم..

دستاى بزرگو مردونه اى كه منو در بر گرفته بود..

صداى خش دارشو شنيدم

- نترس بهار منم ...  

با شنيدن صداش دو حس متفاوت بهم دست داد..

يكى آرامش كه صاحب دستو ميشناسم و ديگرى ترس ...  

نميخواستم اينجورى و با اين وضعيت كنارم باشه ...  

دستمو رو دستش گذاشتم تا گره دستشو باز كنم..

گره رو محكمتر كردو كنار گوشم گفت: 

- ناراحتى ازراينكه اينجام؟!

- برو عقب.. 

فاصله بگير از من.. 

- بخوامم نميتونم.. 

- دارم اذيت ميشم اينجورى! 

- نگران چى هستى؟!

به جون خودم كاريت ندارم! 

- قرار نبود اينجورى خفتم كنى! 

- مگه خفتت كردم؟!

- هيس.. آرومتر ممكنه كسى صداتو بشنوه.. 

- برام اهميتى نداره.. 

صدامم آرومه! 

از بس خفه حرف زده بودم نفسم گرفت

نفس عميقى كشيدمو سعى كردم خودمو كنار بكشم..

حلقه ى دستشو بيشتر فشردو بهم نزديكتر شد..

چونه اشو روى سرم گذاشت و با صداى آرومترى گفت: 

- آروم بگير دختر! 

ميخواستم سرمو بچرخونمو به كاناپه و بعد به اون نگاه كنمو راحت تر صحبت كنم..

ولى انقدر محكم منو تو حصار تنش گرفته بود كه انگار ميخوام فرار كنم.

دوباره تكون خوردمو ناليدم: 

- يواشتر چرا دارى ميچلونيم؟

برو كنار! 

- كجا برم؟

تازه گيرت آوردم عزيزم ... 

با ناله گفتم: 

- اصلا اينجا چه كار ميكنى؟

- كمرم درد گرفت، رو اون كاناپه نميشه خوابيد ...  

- منم از اول همينو بهت گفته بودم ديگه! 

- منم به حرف شما گوش كردم ديگه! 

- ادا خودتو در بيار، بعدشم برو كنار تر اينجورى خوابم نميبره! 

- سعى كن ببره، چون بايد عادت كنى! 

- بايد؟!

بريم تهران همه چى مثل قبل ميشه 

ما هم كه اتاقمون جداست! 

- شايدم ديگه دليلى براى جدا بودن اتاقامون نباشه! 

- على! 

- تا وقتى اينجورى عليو كش دار ميگى قول نميدم كه پاى حرفم بمونما! 

-  ... 

- وقتى اينجورى صدام ميكنى دوست دارم، ولى ميترسم نتونم جلوى ابراز احساستمو بگيرم! 

- الان مثلا جلوشو گرفتى؟!

- الان ...  بى طرفم! 

ولى اگه ميذاشتى اون وقت نشونت ميدادم احساس يعنى چى! 

- عشقو احساسو با غريزه قاطى نكن لطفا! 

دستتم بردار!

- اين حس پاكه، احتياجى هم نيست دستمو بردارم، مال خودمى! 

- واى، از دست تو! 

خنده ى ريزى كردو بى هوا گونه امو گاز گرفت

آخ ريزى گفتمو دستمو رو صورتم گذاشتم

سرمو به سمت صورتش كه حالا از روى بالش بلند شده بودو بالاى صورتم معلق بود چرخوندمو به چشماى سياهش كه تو تاريكيه اتاق برق ميزد نگاه كردم

- معلوم هست چته؟

دردم گرفت! 

- حالا يه گاز كوچولو بود ديگه! 

- اين كوچولو بود؟!

اصلا به اجازه ى كى گاز گرفتى؟

- ديگه اگه قرار باشه يه گازم از زنم نتونم بگيرم كه نميشه! 

- همچين ميگه انگار ميوه گاز زده! 

- اووم زدى تو خال! 

اونم چه ميوه اى! 

يه سيب سرخ خوردنى! 

- سيب سرخ! 

- البته من دستم چلاق نيستا! 

گفته باشم ...  نخواى اون مثالو بزنى! 

- اين عليو نميشناسم! 

تو همونى هستى كه آدم جرأت نداشت باهاش شوخى كنه؟!

- تازه كجاشو ديدى؟!

على اگه بخواد از همه مهربونتر و عاشق تر ميشه! 

اينو تو مخت فرو كن!

صبح كه بيدار شدم سرم رو بازوى على بود

خواستم بلند بشم كه دستش مانع ام شد

با كلافگى دستشو كنار زدمو نشستم

نگاهى به صورت غرق در خوابش كردم..

اين رفتارتو چى معنى كنم؟

چرا هم خودتو عذاب ميدى هم منو.. 

من از اول گفتم منو تو ما نميشيم! 

خودتم همينو ميخواستى ولى حالا ...  

پوفى كردمو بلند شدم

لباسامو بدون كوچكترين صدايى برداشتمو به حمام رفتم

نميخوام بيدار بشه..

از اين على جديد ميترسم.. 

ازش بعيد نيست بياد دنبالم.. 

پسره ى بى حيا! 

دوش سريعى گرفتم..

مدام گوشم به بيرون از حمام بود كه مبادا على بيدار بشه.. 

لباسامم از ترسم با خودم آورده بودم داخل حمام

زير آب حالم بهتر شد

لباسامو پوشيدمو حوله رو روى موهام انداختمو بيرون اومدم

به محض خروجم از حمام با دوتا چشم خندون و منتظر روبرو شدم

به پهلو لم داده بود رو تخت و نگاهش به سمت در حمام بود..

- عافيت باشه خانمى! 

- سلامت باشى! 

سعى كردم به لبخند رو لبش اهميت ندمو كارمو انجام بدم

كمى آب موهامو با حوله گرفتمو رو صندليه ميز آرايش نشستمو سشوارو از كشو بيرون آوردم..

يه كم سشوارو روى موهام گرفتمو خاموشش كردم

خواستم بذارمش كنار كه دستى روى دستم كه به دسته ى سشوار بود، اومد

با تعجب به على نگاه كردم.. 

با همون لبخند گفت: 

- اينا كه هنوز خشك نشدن ..

ممكنه سرما بخورى بذار من خشكشون كنم! 

مات شدم به صورتش.. 

سشوارو از دستم گرفتو روشنش كرد..

روى موهام گرفتو دست ديگه اش بين موهام حركت كرد

سعى كردم نگاهمو به زمين بدوزمو به حس خوبى كه از حركت دستش رو موهام بهم دست ميده فكر نكنم 

كمى كه گذشت صداشو شنيدم

- از موهات خوشم مياد.. 

خيلى وقتها ميشد كه دلم ميخواست دستمو بينشون فرو كنم.. 

الان حس خوبى دارم

تو چى؟

- من؟

من چى؟

- اول اينكه از تو آينه ى روبروت نگاهم كن..

دوم اينكه ميگم چه حسى دارى؟

همون طور كه گفت نگاهش كردمو سعى كردم حرفمو بدون هيچ حسى بزنم..

- هيچى، مثل وقتايى كه ميرم آرايشگاه و آرايشگر موهامو سشوار ميكشه.. 

فقط دلم ميخواد زود تموم بشه تا از صداش راحت بشم.. 

در ضمن، من اصلا خوشم نمياد كسى به موهام دست بزنه!

مات و مبهوت نگاهم كردو دستش بى حركت موند

از فرصت استفاده كردمو از جام بلند شدمو گفتم:

- من برم به عسل سر بزنم.. 

و بدون اينكه اجازه بدم بهش تا حرف بزنه از اتاق بيرون رفتم! 

صبحانه در سكوت خورده شد

مادر على با ديدن خانواده ام رفتار بهترى باهام داره..

نميدونم دلش سوخته با حرفاى اون شبم يا اينكه از كادو بابا خوشش اومده! 

اميدوارم دومى نباشه.. 

دلم نميخواد به خاطر پول باهام مهربون باشن.. 

چيزى كه هميشه باعث ميشد دور و اطراف سهيل شلوغ باشه ...  

يادش به خير، اون موقع كه دانشجو بوديم همه دوستاش يه سره تيغش ميزدن

هرچى ميگفتم اينا رفيق جيبتن گوشش بدهكار نبود ...  

پس كجا رفتن اون رفيقاى شيش دنگ، زمانى كه سهيل زندان افتاده بود! 

يه سراغى هم ازش نگرفتن ...  

هميشه چوب سادگيشو ميخوره ...  

حتى الانم مطمئنم بدون فكر و مثل هميشه با بى خيالى روزگارشو ميگذرونه! 

يه كم سوپ براى عسل درست كردم

با اينكه ميتونه غذاى سفره رو بخوره ولى بعضى وقتها براش سوپ ميپزم تا ويتامين هاى مورد نياز بدنش از مواد مطبيعى فراهم بشه

زير گازو كم كردمو به مامانم گفتم حواسش بهش باشه..

اينجا خدمتكارو نگهبان نداشت

فقط يه پير مردى بود كه هفته اى يك بار مياد به اينجا سر ميزنه و مرتبش ميكنه ...  

براى همين خيلى راحتو آزاد ميشه تو ويلا گشت.. 

دريا هم كه پشت ويلا هستو به بيرون ديد نداره 

هميشه با خيال راحت مياييم شنا ميكنيم ...  

البته محض احتياط كه از ويلا هاى اطراف ديده نشيم با مايو نمياييم.. 

با بلوز شلوار يا تاپ شلوارك و از اين جور لباسا ميريم تو آب! 

از در پشتيه ويلا كه به دريا راه داشت بيرون اومدمو كنار دريا قدم زدم.. 

فعلا حس شنا كردن ندارم.. 

فقط دلم ميخواد دريارو نگاه كنم.

كنار دريا ... 

روى شن هاى ساحل نشستمو به دريا خيره شدم ... 

خيره شدمو اهميتى ندادم به قدمهايى كه اين روزها همه جا دنبالمه ...  

خيره به دريا بودمو محل ندادم به مردى كه كنارم نشست..

حتى زمانى كه دستش به دور شونه ام حلقه شد هم نگاهمو حركت ندادم ... 

فقط خيره بودم به انتهاى دريا كه به آسمون ختم ميشد ... 

زيبا بود و خواستنى 

دلم ميخواست روى اون خط انتهايى بين دريا و آسمون باشم و حس كنم از همه كس به آسمون نزديكترم ...  

صداش سكوت دوست داشتى محيطمو شكست 

- تا كى بهار؟!

تا كى ميخواى ازم دورى كنى؟

تا كى ميخواى منو حسمو نديد بگيرى؟

بدون اينكه بهش نگاه كنم جوابشو دادم

- خودت خواستى.. 

از اول قرارمون همين بود..

من به اسم پرستار تو خونه ات اومدم ...  توقع ديگه اى ازم نداشته باش..

- من يه غلطى كردم ...  يه حرفى زدم، تو باورت شد؟

يعنى فكر كردى تا آخر عمر قراره همونطور بمونيم؟!

سرمو چرخوندمو نگاهش كردم

يه ابرومو انداختم بالا و گفتم: 

- مگه دروغ گفته بودى كه باورم نشه؟!

- دروغ نگفتم ...  ولى ...  ولى ...  كدوم مرديه كه از حقش بگذره كه من بگذرم؟

منو درك كن بهار ...  من مردم ...  از قديم گفتن زنه و ناز، مرده و نياز ...  منم كه همه جوره خريدارتم ...  چرا بهم بى محلى ميكنى؟

- خودت جواب خودتو دادى 

مرده و نياز ... 

و تو الان اون نيازو حس كردى! 

حقم دارى، يك ساله كه زنت فوت شده و تو هم يه جورايى گوشه عزلت نشسته بودى ...  

حالا غرايزتو حس كرديو ميگى خب اين كه تو خونه ام هست..

زنمه ...  

حقمه ... 

از همه مهمتر، در دسترسمه، بى دردسر ...  

پس از بغلش به يه نوايى برسم ...  

- بس كن اين حرفارو بهار! 

من يه همچين آدميم؟

منو اينطور شناختى؟

من فقط خواهان تو ام.. 

نه به صرف زن بودنت! 

به خاطر خودت ...  

حسم به تو خيلى قويه ...  

يه نياز ساده و زودگذر نيست.. 

من يه پسر تازه به بلوغ رسيده نيستم كه بعد از يه بار زندگيه مشترك و اين سنو سال، نفهمم احساسمو! 

من قلب تورو ميخوام نه جسمتو ...  

اگه فقط جسمت بود، فكر كردى تصاحبش برام كارى داشت؟

نگاهمو از نگاه عميقش كه تا اعماق جونم نفوذ ميكرد گرفتمو به دريا دوختم

لب باز كردمو جوابشو دادم

- يادته اوايل از كنار تو بودن پروايى نداشتم؟

حتى با كنارتو خوابيدن يا تو يه اتاق بودنم مشكلى نداشتم، اما الان دارم..

ميدونى چرا؟

جوابى نداد كه خودم ادامه دادم

- اون موقع نگاهت اين نبود..

تو نگاهت فقط نفرت بود ...  

نگاهت هميشه دزديده بود از زنى كه شوهرش قاتل عشقت بود..

تو حتى از منم متنفر بودى.. 

شايد به زبون نميوردى، ولى من ميفهميدم كه به خاطر اون شب نحس از منم نفرت داشتى كه تو اون حادثه حضور داشتم ...  

اما الان ...  

نگاهت قشنگ شده..

شفاف شده ...  

ولى من اين نگاهو دوست ندارم.. 

با دستم به دريا اشاره كردمو ادامه دادم

- اين دريا رو ببين ...  

وقتى عميق بهش نگاه ميكنى، انگار كه موج هاش دستاييه كه به تو ميگه بيا ...  

انگشتاى دستى كه به علامت بيا بازو بسته ميشن

ولى اگه خوب نشناسيشو ماهر نباشى ...  

بد جورى تو چنگالش اسير ميشى! 

تو رو ميگيره و در خودش حلت ميكنه ...  

نيستت ميكنه.. بدون اينكه اثرى از تو به جا بمونه ...  

كنار دريا بايد با احتياط قدم بردارى.. 

بايد حرفه اى باشى تا پا تو حريمش بذارى.. 

نگاه تو به من، حس همين دريا رو ميده كه ميخواد منو به سمت خودش بكشونه.. 

ولى من نميخوام نزديك بشمو در تو حل ...  

نميخوام از خود واقعيم جدا بشم..

من يه بار پا تو درياى عشق گذاشتم ... 

قبلا غرق شدم.. 

حل شدم ...  

من بهارم.. 

همونى كه عاشق شد و پاى عشقش موند ... 

همونى كه حسشو، دلشو..قلبشو كشت ...  .. 

روحشو فروخت تا عشقش زنده باشه ...  

ولى جسممو نميفروشم ...  

نزديك شدن من به تو ...  الان كه قلبم مال يكيه ديگه ست ...  

مثل اين دريا نيست ...  

بلكه باتلاقيه كه هر دومونو تو قعرش ميبره و نابود ميكنه ...  

چون تو هم مثل من عاشق يه نفر ديگه اى! 

اين حسم فقط از نياز مردونه ات نشأت ميگيره! 

بذار همون هم خونه هايى كه بوديم بمونيم مال هم ...  

- حرفات تموم شد؟

-  ... 

- وقتى ميگم دوستت دارم، حتم داشته باش كه دوستت دارم! 

درياى احساسمو انقدر برات شفاف ميكنم كه بدون ترسو واهمه پا توش بذارى! 

قبلا عاشق بودى قبول 

ولى مگه نميشه بازم عاشق و حتى عاشق تر شد؟!

من نميگم مريمو فراموش كردم.. نه ...  

هنوزم دوستش دارمو يه گوشه از قلبم جاش محفوظه.. 

ولى ميدونم اين قلبى كه اينجورى با نزديك شدن به تو تالاپ تولوپ ميكنه ...  اين چشمى كه بجز تو جاى ديگه اى رو نگاه نميكنه ...  

اينا همه نشونه ى عشقه  ...  نه نياز ...  نه ه و س  ...  كه اگه اينطور بود اين حسو بايد به همه ى زنها ميداشت.. 

نه فقط به تو! 

من دوستت دارمو براى رسيدن به روحت ...  

به قلبت ...  

به حست.. نه جسمت! 

هر كارى ميكنم!

هر كارى! 

با شوك از شنيدن حرفاش سرمو چرخوندمو نگاهش كردم.. 

چشماش غمگين بود ولى رو لبش لبخند نشسته بود، نگاهم به نگاه غم گرفته اش بود كه صورتشو به صورتم كه فاصله اشون يه وجب بود نزديكتر كردو كنار لبمو بوسيد!

بعدم سريع سرشو عقب كشيدو از جاش بلند شد!

سه روزه اينجاييم و على كمتر بهم گير داده ... 

ديگه اصرارى نداره اما نگاه گله مندش لحظه اى رهام نميكنه

شب ها هم كه گير داده دستش به دورم حلقه باشه..

ميگه راحتت ميذارم كه خوب فكر كنى ولى نميذارم ازم دورى كنى! 

ميگه از بس اين يه سال از هم دور بوديم منو پس ميزنى ...  

فكر ميكنه اينجورى حس من عوض ميشه.. خبر نداره اگه قرار بود از دورى دورى بياد من تا حالا دست از سهيل شسته بودم

قراره فردا برگرديم

مامان و بابا خيلى به عسل عادت كردن 

شايد بتونن اونو مثل نوه اشون دوست داشته باشن..

به جاى بچه ى من ...  

با اين وضعيت كه من قراره تا آخر عمر اسير دستاى على باشم كه فكر نميكنم مادر بشم

آرزوى من بود كه مادر بچه ى سهيل بشم ...  نه مرد ديگه اى! 

يه تى شرت جذب با يه ساپورت پوشيدمو موهامو بالاى سرم بستمو از ويلا بيرون رفتم

به سمت دريا رفتم

كمى موج داشت.. شايدم يه نيمچه طوفان بود.. هه.. طوفان ...  

هر چى كه بود، دلگير يا شادو رقصان ...  من هوس شنا كردم

دو روز گذشته نتونستم شنا كنم، ولى امروزو از دست نميدم

پاهامو از دمپايى خارج كردمو روى اولين موجى كه به سمتم اومد گذاشتم

كم كم جلو تر رفتم و تا شونه هام زير آب بود

دلم ميخواست فقط جلو برم ...  

بدون شنا كردن ... 

كمى بيشتر جلو رفتم.. 

عجيب كشش داشتم نسبت به اون آبيه خروشان.. 

صدايى صدام زد.. ولى نشنيدم چى ميگه، فقط يه بهار محو شنيدم

نميخوام نگاهمو از دريا بگيرم 

برنگشتم تا ببينم كيه يا چى ميگه! 

صداى موج ها زياد بود

وزش باد و امواج سمفونيه جالبى رو ايجاد كرده بودن

دوباره صداى شخصى مزاحم شنيدن اين موسيقيه دلنشين شد

گردنم زير آب بود.. 

ميلم به جلو رفتن هنوز تموم نشده بود

دلم ميخواد محو بشم.. 

حل بشم.. 

مثل اين امواج ...  

دلم ميخواد يه حباب بشمو بى هيچ فكرى معلق بشم تو هوا.. 

خدايا يعنى ميشه؟!

موج بزگى اومد كه با شتاب چشمامو بستم.

همزمان دستى به دور شكمم حلقه شدو منو بلند. كرد

پاهام رو هوا بودو به بدنى كه مثل يهوديوار پشت سرم بود تكيه دادم

صداى عصبانى و نگرانشو شنيدم كه كنار گوشم غريد

- ديووونه! 

اين چه غلطى بود كردى؟!

هنوز تو شوكى كه بهم وارد شده بود بودم

نگاهم به دريايى بود كه آروم شده بود..

من داشتم چكار ميكردم؟!

چى داشت به سرم ميومد؟

نزديك بود غرق بشم ...  

كمى عقب تر رفتيم

سرمو چخوندمو به صاحب دستايى كه به دورم حلقه شده بود نگاه كردم

كمى از نيم رخش مشخص بود

نميتونستم كامل ببينمش

منو از پشت تو بغلش گرفته بودو به سمت ساحل ميرفت.. 

نزديك ساحل منو مثل يه پر سبك تو دستش چرخوند

حالا صورتامون مقابل همديگه بود.. 

من با بهت و اون باخشم بهم نگاه ميكرديم.. 

قفسه ى سينه اش از خشم بالا و پايين ميشد

سفيدى چشمش سرخ بودو سياهى چشمش براق! 

با صداى بلندى گفت: 

- هيچ ميفهمى چه غلطى داشتى ميكردى؟

ميخواستى خودتو بكشى؟

به خاطر چى؟

به خاطر كى؟

براى يه احمقى كه حتى حاضر نشد بياد اونجور كه تو براى عشقت التماس و كردى گدايى عشقشو بكنه؟!

غرورشو حفظ كردو مثل تو زير پا نذاشتش! 

يه كم تلاش نكرد جز اون راه خلاف و غير قانونى كه بيشترين دردسر و ضررش مال توئه! 

انقدر عاشقشى كه كوركورنه هم دنياتو خراب كردى هم ميخواى آخرتتو به باد بدى؟!

حرفاش مثل تير بود تو قلبم..

با اين ديد به قضيه نگاه نكرده بودم..

شايد درست ميگفت، اما براى منكه فرقى نميكرد.. من هنوزم عاشق سهيلم.. 

فكر كرده ميخواستم خود كشى كنم ... 

با صدايى كه از زور ترس ميلرزيد گفتم: 

- من نميخواستم خودكشى كنم ...  

- پس چه گ ...  

پس چه غلطى داشتى ميكردى؟

مظلوم نگاهش كردمو جواب دادم

- داشتم دريا رو لمس ميكردم

خواستم بيشتر حسش كنم..

هنوز پاهام رو زمين بود ...  

حرفم هنوز تموم نشده بود كه آغوششو تنگتر كردو منو محكم به خودش فشرد

سرم تو سينه اش فرو رفتو دستم به پيراهنش چنگ زد.. 

سرشو خم كرده بود كنار سرم و هر دو دستش كمرمو حصار كرده بودن.. 

صداى آرومش از كنار گوشم اومد

- تو كه منو نصفه جون كردى دختر! 

نفس عميقى كشيدو فشار دستش بيشتر شد..

دردم گرفت..

لب باز كردم ... 

- كمرم شكست على! 

- اگه واقعا ميخواستى اون كارو بكنى همه ى استخوناتو ميشكستم! 

- ميفهمى چى ميگى؟

ولم كن خورد شدم!

يكى از دستاش از روى كمرم به سمت موهام رفت..

آروم و نوازشگر دستش تو موهام حركت كرد..

- خوبه كسى نديدت بجز من ...  

خدارو شكر دلم طاقت خياورد تو ويلا بدون تو بمونمو بيرون اومدم ...  

اگه نميومدم ...  

اگه دير ميرسيدم..

ميمردم بهار! 

من طاقت يه داغ ديگه رو ندارم! 

دلم براش سوخت..

حق داره انقدر بترسه.. 

- عمر دست داست.. 

تو كه بيشتر از من اين حرفا حاليته! 

- ترس اين چيزا سرش نميشه! 

از دور كه ديدمت دارى جلو ميرى ترسيدم.. اول فكر كردم همين جورى ميريو ميخواى شنا كنى ولى ...  

وقتى جلوتر رفتيو هر چى صدات زدم جواب ندادى ...  

نفهميدم چطورى بهت رسيدم..

اون موجم كه سر بزنگاه رسيد.. 

خدا رحم كرد بهمون! 

هنوز دستش تو موهام در حركت بود

سرمو تكون دادمو با كلافگى گفتم: 

- على دستتو بردار از موهام.. خوشم نمياد! 

با مكث كوتاهى دستشو برداشت

- به اونم ميگفتى دست نزنه يا فقط از دست من چندشت ميشه؟!

- متوجه منظورت نميشم.. 

منو بذار زمين! 

دستاش شل شد..

دلگير نگاهم ردو زمينم گذاشت.. 

حق داشت اينو بگه.. 

حق داشت..

مردا از موى بلند و پر خوششون مياد.. 

سهيلم استثنا نبود

تازه عاشق موهام بود

هيچ وقت دوست نداشتم كسى دست تو موهام كنه يا موهامو شونه بزنه ولى سهيل ...  

اون فرق داشت..

همه چيز با اون فرق داشت.. 

حركت دستش تو موهام حس خوبى داشت.. 

حس خوبى كه نميخوام اونو با على هم تجربه كنم.. 

اون حس فقط با سهيل برام شيرين بود..

داخل ويلا شديمو بدون اينكه كسى متوجه قيافه اى خيس و داغونمون بشه به اتاقمون رفتيم.. 

حوله اى به على دادمو گفتم: 

- بهتره برى حموم دوش آب گرم بگيرى تا سرحال بشى! 

- خودت چى؟

تو كه بيشتر بهش احتياج دارى! 

هم ترسيدى هم يخ زديو ممكنه سرما بخورى.. 

زودتر برو تا سرما نخوردى! 

دلم سوخت براش.. 

على با همه ى جديتش مهربون بود..

مهربونو دل سوز! 

دلم نميخواست اينطورى ناراحت ببينمش! 

ميخواستم حالو هواش عوض بشه براى همين اولين شوخيى كه دم دستم رسيدو گفتم: 

- نميخواد نگران من باشى ..

يه نگاه به خودت بنداز، مثل اون گربه پشمالو سياهايى شدى كه يكى آب ميريزه روشون.. قيافه ى عصبانيو طلبكارتم كپ خودشونه! 

الانه كه آماده ى حمله و پنجول انداختن به عاملش كه من باشم باشى! 

با ابرو هاى بالا رفته نگاهم كرد

كم كم لبخند هم مهمون لباش شد..

راست راستى با اون موهاى خيسى كه تو پيشونيش ريخته شبيه شده بهش!

با لبخند بدجنسى بهم نزديك شدو گفت: 

- پس آماده باش كه آقا گربه هه يه لقمه ى چپت بكنه! 

دستاشو عين پنجول كردو با حالت نمايشى به طرفم حركت داد..

جيغ خفه اى كشيدمو به انتهاى اتاق دويدم.

خودمو گوشه ى اتاق جمع كردمو گفتم: 

- على برو ديگه اذيت نكن! 

- سرما ميخورى خب! 

- نگران من نباش ...  من موهام بلنده كارم طول ميكشه

تو برو زود بيا بعدش من ميرم.. 

باشه اى زير لب گفتو به طرف حمام رفت.. 

جلوى در مكث كردو با لخند بدجنسى كه رو لبش بود گفت: 

- ميخواى تو هم بياى؟

با حرص اسمشو صدا كردم كه نديدو گفت: 

- باشه بابا رفتم، نترس گربه اش تربيت شده ست ...  نميخورتت! 

خنده اى كردو رفت داخل حمام.. 

نفس راحتى كشيدمو لباسامو عوض كردم

حوصله ى حمام رفتن نداشتم

دلم نميخواد برم خودمو گربه شور كنم، الانم كه وقت يه حمام درستو حسابى نيست

صبر ميكنم تا شب سر فرصت ميرم

موهامو خشك كردمو. بافتمشون..

اينطورى بهتر شد..

خواستم از اتاق بيرون برم كه در حمام باز شدو على با حوله اى كه فقط نيم تنه اشو پوشونده بود بيرون اومد

سعى كردم نگاهمو از بالا تنه ى خوش فرمش كه بدجور تو چشم ميومد بگيرم ...  

نگاهمو به زمين دوختمو خواستم برم كه راهمو سد كرد..

سرمو پايين تر گرفتم

- برو كنار! 

بازوهامو تو دستاش گرفتو سرشو پايين آورد تا مقابل صورتم قرار بگيره

- مگه نميخواستى حمام برى؟

- حوصله ام نمياد ...  بعدا ميرم! 

- حوصله ات نمياد يا از من ميترسى؟

- ترس چى؟

در حمام از داخل قفل ميشه ...  دليلى نداره بترسم! 

- حالا چرا انقدر سر به زير شدى؟

نگاهم كن ببينم.. 

سرمو بلند كردم و به نگاهش خيره شدم..

زياد نزديك بوديم ...  

اين فاصله ى كم اذيتم ميكرد..

با كلافگى گفتم: 

- بذار برم ديگه، ممكنه عسل بهانه امو بگيره! 

- كاش يه كم هم به فكر باباى عسل بودى ...  

آخه باباشم خيلى بهانه اتو ميگيره! 

فقط نگاهش كردم..

دستش رو بازوم حركت كرد.. 

سرش جلو اومد..

دستمو سپر كردم رو سينه اش.. 

توقف كرد..

چشماشو بستو عقب كشيد..

از سر راهم كنار رفت و من با سرعت زيادى بيرون رفتم از اون اتاق.. 

درو بستمو كنار ديوار ايستادم

نفس عميقى كشيدمو سعى كردم تمناى نگاهشو نديد بگيرم.. 

پيش مامان اينا رفتم و خودمو با عسل مشغول كردم.. 

***

صبح زود تر بيدار شديم.. 

امروز بعد از ناهار بر ميگرديم تهران ...  

دلم ميخواد برگردم ولى با اين اخلا تازه ى على از تنهايى باهاش ميترسم.. 

درسته كه به خواستم احترام ميذاره و ميدونم كه زير قولش نميزنه ولى مرده ديگه ...  

اگه يه وقت بيخيال قولش بشه ...  

از صبح تا حالا با اين فكر دارم ديوونه ميشم.. 

نميونم بايد چكار كنم

به هر حال بايد تو مسير جاده ى زندگى پيش برم.. نميشه كه متوقف بشه ...  

خدا خودش مراقبمه ...  

به اميد خودش!

كارامونو كرديم ...  ويلا رو مرتب كرديم و راه اقتاديم

در طول راه ساكت بودمو نگاهمو دوختم به درختاى سبز شمال ...  

به دره هاى هيجان آور چالوس ... 

باز مرغ دلم پر زد به خاطراتم با سهيل ...  

هميشه تو جاده سقف ماشين اسپرتشو كنار ميزدو با سرعت رانندگى ميكرد ... 

پر از شور و هيجان بود.. 

بر عكس على.. 

به على نگاه كردم كه با آرامش رانندگى ميكرد و اخم ظريفى رو چهره اش بود ...  

تفاوت زيادى بينشونه ...  

سنگينيه نگاهمو حس كرد ...  سرشو به طرفم چرخوندو گره ابروشو بيشتر كردو سرشو به علامت چيه تكون داد

لبخندى زدمو سرمو به علامت منفى به طرفين تكون دادم

لبخند مهربونى زدو نگاهشو ازم گرفت.. 

منم دوباره نگاهمو به جاده دوختم ...  

مادرشو جلو خونه اشون پياده كرديمو به سمت خونه امون رفتيم

با بابام اينا هم از ابتداى تهران خداحافظى كرده بوديم و از شون جدا شده بوديم ...  

ساعت هفت بود كه به سر كوچه مون رسيديم..

آسمون هنوز روشن بود.. و كوچه مشخص.. 

عسل باديدن كوچه گفت: 

- خونه! 

منو على با شنيدن اين حرف از عسل كه رو صندليه عقب ماشين نشسته بود و به داخل كوچه اشاره ميكرد، بهش نگاه کرديم..

هر دومون خنديديم ...  

خيلى باهوشه.. 

با ته مونده ى خنده ام نگاهمو از عسل گرفتمو به روبرو نگاه كردم ...  ولى با ديدن ماشينى كه با فاصله ى چند خونه از خونه ى ما پارك شده بود خنده رو لبم ماسيد.. 

ماشينى كه هم پلاكشو حفظ بودم و هم سند مالكيتشو ميشناختم

همه ى مشخصاتشو از بر بودم.. 

با ترس به على نگاه كردم كه حواسش نبودو از آينه ى جلوى ماشين به عسل نگاه ميكردو باهاش حرف ميزد.. 

دوباره به اون ماشين نگاه كردم و اينبار نگاهم رو صاحب ماشين كه كنارش ايستاده بودو بهش تكيه داده بود ثابت موند..

اون اينجا چكار ميكرد؟!

حركت ماشينمون آروم بود و داشتيم بهش نزديك ميشديم

نگاهمون تو هم گره خورد

ضربان قلبم با بى رحمى شدت گرفتن.. 

ماشينمون از كنارش گذشت.. 

سيگارشو از بين لباش بيرون آوردو دودشو تو فضاى اطرافش فوت كرد.. 

تيكيه اشو از ماشينش گرفتو سيگارو زير پاهاش له كرد.. 

و اين يعنى خيلى عصبانيه.. 

سرمو به سمت عقب ماشين چرخوندم تا باز ببينمش.. 

اختيار نگاهم دست خودم نبود.. 

تشنه بودمو ميخواستم سيراب بشم از نگاه عسلى رنگش.. 

از ماشينش فاصله گرفتو قدمى به سمت ما برداشت

ماشين پيچيدو توقف كرد.. 

كمى جا خوردم.. 

با ترس به على نگاه كردم ببينم چرا توقف كرده ...  

نگاهش به روبروش بودو ريموت در به دستش.. 

رد نگاهشو دنبال كردم..

جلوى در پاركينگ بوديم..

در با آرامش در حال باز شدن بود.. 

مضطرب بودمو جرأت نگاه كردن به پشت سرمو نداشتم.. 

دوباره به على نگاه كردم ... 

سرشو به طرفم چرخوندو نگاهم كرد.. 

دستشو به پشتى صندليم تكيه دادو تو صورتم دقيق شد

- خوبى؟

پس هنوز متوجه نشده.. 

پلكمو روى هم گذاشتمو آروم زمزمه كردم

- آره! 

هنوز چشمام بسته بود كه حركت نوازشگرش رو گونه امو حس كردم.. 

چشمامو باز كردمو به نگاه نگرانش كه بهم خيره شده بود نگاه كردم

صورتشو جلوتر آوردو گفت: 

- مطمئنى؟

- فقط خسته ام.. 

دلم ميخواد بخوابم.. 

- الان ميريم تو، خيلى خسته شدى اين چند روز.. 

صورتمو عقب كشيدمو سرمو به سمت شيشه ى ماشين چرخوندم..

سهيل برگشته بودو تو ماشينش نشسته دود..

از جايى كه اون به ما نگاه ميكرد ...  با كم كردن فاصله توسط على ...  و نشستن دستش رو صورتم ...  

طورى كه فقط پشت سر من پيدا بودو سر على كه فاصله اى با من نداشت ...  

منظره ى جالبى ايجاد نكرده ...  

اونم براى سهيل كه خودش هميشه اين كارو ميكرد ...  

الان پيش خودش چه فكرى ميكنه و چه برداشتى ميكنه ...  

اينم از شانس بد منه! 

آخه الانم وقت اين بود كه على با اون فاصله ى كم صورتمو نوازش كنه و دردمو بپرسه؟!

يا سهيل اونجا باشه و به نظرش بياد كه ما همديگه رو.. 

با فشرده شدن پدال گاز توسط على.. صداى گوش خراش لاستيكاى ماشين سهيل هم شنيده شد..

هميشه وقتى بيش از حد كنترلش عصبانيه اينطورى گاز ميده و با سرعت رانندگى ميكنه  ... 

خدا كنه اتفاقى براش نيوفته.

به اتاقم رفتمو روى تختم دراز كشيدم ... 

حوصله ى هيچ كسو هيچ چيزيو نداشتم ... 

چرا بايد اينجورى بشه؟!

هر وقت ميخوام اين فكرو خيالاتو فراموش كنم نميشه! 

پتو رو رو سرم كشيدمو خوابيدم ... 

حتى براى شام هم بلند نشدم.. 

على هم انگار فهميده بود يه چيزيم شده، بيدارم نكرد ...  

هرچند خوابم نبرد..

فقط اداى خوابيدنو در آوردم ...  

***

يك هفته ست كه گذشته ...  

ولى هنوز فكر من به اون روزه ...  

حالا چه فكرى در موردم ميكنه ...  

اصلا براى چى اومده بود اينجا ...  

نميتونستم آروم باشم ...  

مگه ميشه آروم بود؟!

حدود دو هفته ى ديگ عروسيه حسينه ...  همه حواسشون به كاراى اونه ...  

حقم دارن، كارا زياده ...  

خوبه كسى از من توقع نداره ...  

امروز على گفت براى عصر بريم خريد.. 

حس و حالشو ندارم.. ولى براى اينكه مشكوك نشه قبول كردم ... 

تو پاساژا دنبال يه هديه ى مناسب بوديم براى عروس و داماد ...  

من نظرم اينه كه طلا براشون بخريم ...  

على تنها برادرشه خب ...  

جلوى ويترينى چشمم به يه دستبند طلا سفيد افتاد.. يه ببر بزرگ روى دسبند بود كه به صورت حلقه وار دورشو گرفته بود و روش سنگ داشت

نشون على دادمش ...  

خوشش اومد و داخل مغازه رفتيم.. 

با شنيدن قيمتش على كمى تو فكر فرو رفت ...  

خب شش ميليون براى يه كارمند زياده كه بخواد پول كادو بده ...  

دلم سوخت.. 

بايد سنجيده تر عمل ميكردم ...  جلوى فروشنده هم كه زشته بگيم گرونه و نميخواهيم ...  

به ويترين كوچيكى كه تو مغازه بود نگاه كردم.. 

يه دستبند ظريف چشممو گرفت، نگين و سنگى هم نداشت كه بگه جواهره و فلانه و بهمان ...  

فكر كنم خوب باشه..

با انگشت اشاره اونو نشون دادمو رو به على گفتم: 

- واى على اينو ببين، چه نازو ظريفه! 

- مگه از اون يكى خوشت نيومده بود؟!

ميدونستم اونقدر مغرور هست كه به روى خودش نياره قيمتش بالائه ...  

سرمو به علامت نفى تكون دادمو گفتم: 

- نه فكر كنم اين بهتر باشه.. 

به نظرم رو دست قشنگتر ميشينه! 

آقا ميشه اونو بيارين!

فروشنده با ابروهاى بالا رفته نگاهم كردو گفت: 

- ولى اولى كار خاص تريه ها! 

- نه از اين بيشتر خوشم اومده، ميشه لطفا! 

دستبندو بيرون آوردو به دستم داد..

همونطور كه فكر ميكردم ظريف بود و زيبا.. 

كار شيكى بود.. روبه فروشنده كردمو خواستم قيمتشو بگه 

خوشبختانه انتخابم درست بودو. قيمتش دو ميليونو دويست تومان بود.. 

خب خيلى بهتره.. 

به على نگاه كردم كه با لبخند رضايت بخشى نگاهم ميكرد

لبخند زدمو به علامت تاييد پلك زدم.. 

همونو خريد با يه تمام سكه براى حسين.. 

هر دورو تو كيفم گذاشتمو از مغازه بيرون اومديم ...  

عسلو هم كه قبل از اومدن پيش مادر على گذاشتيم تا نه خودش خسته بشه و نه ما رو خسته كنه.. 

كمى كه از مغازه فاصله گرفتيم على سرشو به گوشم نزديك كردو گفت: 

- ممنونم! 

با تعجب نگاهش كردمو پرسيدم

- از من؟

چرا؟

- بابت خريد دستبند.. 

- خودت خريديش، دست خودت درد نكنه.. 

- ممنونم كه جلو فروشنده غرورمو حفظ كرديو يه انتخاب خوبو زيبا كردى! 

- نه بابا.. من از اين بيشتر خوشم اومد، فكر كردم به رويا بيشتر مياد ...  

- با هم كه تعارف نداريم ...  

ميدونم فكر جيب منو كردى، وگرنه از اول از اون يكى خوشت اومده بود

جوابشو ندادم كه با لبخند نگاهم كردو گفت: 

- كشته مرده ى همين مرامو معرفتتم به مولا! 

از تعريفش خوشم اومد ... 

بعد از يك هفته لبخند رو لبم نشست.. 

يه لبخند واقعى و از ته دل!

امشب عروسيه حسينه ...  

به اصرار على و مادرش اومدم آرايشگاه..

عسلو خونه ى مامانم گذاشتمو با منير خانم اومديم اينجا تا حاضر بشيم براى شب..

خوشبختانه عسل به مامانم عادت كرده و دوستش داره.. 

مادر على ميخواست ببرتش خونه مادر مريم، آخه اونها هم شب دعوتن.. ولى منو على مخالفت كرديم..

چشمام بسته استو آرايشگر داره رو صورتم كار ميكنه ...  

فكرم رفت به اون شب كه با على براى خريد رفتيم ...  

به اصرار پيراهنيو انتخاب كردو مجبورم كرد بخرمش ...  

خودش پسنديدو منو فرستاد تو اتاق پرو و خودشم خريد.. 

نه اينكه از لباس خوشم نيومده باشه، نه.. 

ولى لباس زياد دارم .. از طرفى هم هنوز با على تعارف دارم ...  

راحت نيستم برام خرج كنه ...  

لباس انارى رنگيو تو ويترين ديدو خواست بپوشمش ...  

قشنگ بود..

تو تنم خيلى خوب نشسته بود.. 

يقه اش.به صورت هفتى باز بود و از پشت هفت بازترى بود تا امتداد كمر ميومد ...  

جنسش از حرير بودو بلنديش تا روى پا ...  

روى پاى راستش كمى جمع شده بودو باعث ميشد پاى راست نمايان بشه.. 

كمرش تنگ بودو تا نزديكاى زانو جذب بدن بود ...  

تن خورش خوب بودو ازش خوشم امد ...  

اجازه ندادم على ببينتم ...  

هم چيزى بينمون نيست هم اينكه نميخوام اينجورى اخلاق جديدش بدتر بشه ...  

اين خودش نزده ميرقصه.. 

هر چند كه از وقتى از شمال اومديم كارى بهم نداشته و تحميلى در كارش نبوده.. ولى بايد احتياط كرد ...  

با صداى تموم شد آرايشگر چشمامو باز كردم.. 

لباسمو پوشيدمو روى صندليه ديگه اى نشسته ام براى درست كردن موهام.. 

اون شب شب خوبى بود.. 

با على بيرون شام خورديم.. 

بعد از شاموقدم زديمو از خودمون حرف زديم ...  

از علايقمون ...  

از بچگيمون ...  

و از آرزوهامون ...  

از اينكه دلم ميخواست يه وكيل خوب بشم ولى بعد از گرفتن ليسانس فرصتى براى امتحان وكالت پيش نيومد.. 

از قولى كه على داد كه كمكم ميكنه ...  

و از خيلى چيزهاى ديگه ...  

به آينه ى مقابلم نگاه كردم.. 

موهاى فر و مشكيم با اين مدل شلوغ كه مخلوطى از مدل جمع و باز بود خيلى بيشتر به چشم ميومد

به چند حلقه ى فر شده ى كنار صورتم.. به كشيدگيه كنار چشم هام.. 

قشنگ شده بود.. 

آرايش صورتمم خوب بود و زيبا ...  

جيغ نبود ولى زيبا بود.

چشمهاى مشكيم با سايه ى دودى رنگ پشت پلكم سياه تر از هميشه شده ... 

خط چشم نازكى كه كشيده شده چشمامو درشت تر از قبل كرده.. 

رژ گونه ى مسى رنگ فقط گونه هامو برجسته تر كرده.. 

و رژ لب هم رنگ لباسم جلوه ى زيبايى رو ايجاد كرده.. 

كار موهام تموم شد 

از رو صندلى بلند شدمو يه نگاه كلى به خودم انداختم ...  

خوب شدم ...  

لبخندى از سر رضايت زدم.. 

با صداى منير خانم نگاهش كردم.. 

كت دامن صدرى رنگى پوشيده بود.. 

موهاشو ساده بالاى سرش جمع كرده بود و آرايشى متناسب با سنش داشت.. 

لبخند دندون نمايى زدو بيشتر بهم نزديك شد

- ماشاا ... خيلى خوشگل شدى .. 

روزبه روز بيشتر به اين نتيجه ميرسم كه على حق داشته بهت دل ببنده.. 

همه جوره عالى هستى!

لبخندى زدمو جواب تعريفشو دادم

- شما لطف دارين! 

ساعتى بعد مانتو پوشيده و چادر سر كرده تو ماشين من، كه دست على بود نشسته بوديم.. 

على ميخواست با ماشين خودش بياد ولى به اصرار من قبول كرد ...  

به هر حال خريديم براى استفاده ...  

نه اينكه بمونه تو پاركينگ..

بابام هم اينطورى راضى تره.. 

صورتمو تقريبا پوشونده بودمو فقط بينيم بيرون بود.. 

على چند بارى سرشو خم كرد تو صورتم تا منو ببينه ولى هر دفعه با شيطنت سرمو عقب كشيدم ..

وقتى جلوى تالار پذيرايى پارك كرد پياده شديم  ... 

مادرش جلوتر از ما رفت و على كنارم اومدو گفت:

- حالا ديگه خودتو قايم ميكنى؟

بذار شب كه ميريم خونه  ...  اون وقت ديگه نميتونى فرار كنى ..

نه گذاشتى لباستو تو تنت ببينم نه آرايشتو ..

به هم ميرسيم ..

با صورت پوشونده از تنها جاى باز چادر نگاهش كردم

لبخند زدمو بهش خيره شدم..

ميدونم همه ى تهديداش الكيه و براى اذيت كردن منه ..

كت و شلوار مشكى رنگى پوشيده بود با يه پيراهن آبى نفتى.. 

خيلى جذاب شده بود و شايد براى هر دخترى بجز من، نفس گير ... 

سالن زنونه از مردونه جدا بود ... 

از در وروديه سمت بانوان داخل شديم يه راهرو بود كه به چندتا در ختم ميشد..

يكى، درى كه به سالن اصلى راه داشت.. 

يكى، در اتاق پرو ...  براى تعويض لباس و يا حاضر شدن خانم ها ..

يكى هم در سرويس بهداشتى..

با منير خانم به اتاق پرو رفتيمو لباسامونو عوض كرديم و به سالن اصلى رفتيم 

هنوز كسى به اون صورت نيومده بود.. 

منو مادرعلى هم جايى نشستيم كه به در. ورودى نزديك باشه و به مهمونها خوش آمد بگيم

مدتى گذشت و بيشتر مهمونها اومده بودن.. 

بعضياشون منو ميشناختن و به بعضيا معرفى ميشدم.. 

كم كم از اين بشين پاشو و لبخند هاى ظاهرى خسته شدم كه مامانم و عسل اومدن ...  

با ديدن عسل تو اون لباس عروس سفيدش بغلش كردمو يه ماچ آبدارم از لپش گرفتم.. 

بعدم به هوايى كه عسل بغلمه با مامانم رفتيم گوشه اى و دور يه ميز نشستيم.. 

همون موقع هم عروس و دادماد اومدن.. 

چادر عربيمو دم دستم گذاشته بودم كه وقتى داماد اومد همونو سر كنم كه كامل هم پوشش داره.. 

از شانس بدم جايى نشسته بوديم كه شهره و مادرش و دختر خاله هاش ميز كناريه ما بودن.. 

نميدونم چرا حس خوبى به اين دختر ندارم.. 

دست خودم نيست ولى ازش خوشم نمياد ..

كمى كه از شورو حال ورود عروس و داماد گذشت صدا ها كمتر شد.. 

صداى شهره كه صندليش دقيقا پشت من بود شنيده ميشد كه با آب و تاب داشت يه چيزيو تعريف ميكرد.. 

منم كه نميتونم گوشمو بگيرم.. 

بنابر اين، نا خواسته حرف هاشو شنيدم ... 

- واى نميدونين ...  هرچى بگم كم گفتم.. 

آقا.. متين.. روشن فكر ...  

خوشگل ...  تحصيل كرده. خانواده دار ...  

از همه مهمتر.. پولدار! 

ده روزه باهاش آشنا شدم ولى انگار يه عمره كه ميشناسمش.. 

اونم خيلى به من وابسته ست.. از بس هر شب بهم زنگ ميزنه همش ميگه ميخواد منو ببينه ...  

ميدونه اهل اونجور دوستيا نيستم ...  اونم گفته قصدش ازدواجه ...  

اصلا قسمت بوده انگار.. اتفاقى آشنا شديم.. 

جلوى خونمون با ماشين خوشگلش تصادف كردم ...  

يعنى اون از پش زد به ماشين من ...  

كلى هم بابت اون پرايد قراضه عذر خواهى كرد ...  

بعدم براى پيگيرى كارا بيشتر با هم آشنا شديم ...  

اه.. دختره ى ترشيده با چه فيسى هم تعريف ميكنه.. 

حالم بد شد ...  

حالا انگار پسر كى هست؟!

هر كس ندونه فكر ميكنه پسر شاه پريونه.. 

از جام بلند شدم كه مينا اومد كنارمو گفت على كارم داره.. 

مثل اينكه جلوى در تو راهرو منتظرمه.. 

حسين رفته بودو چادرمو كنار گذاشته بودم.. 

با همون سرو وضع جلوى راهرو رفتم.. 

درو باز كردم.. 

على داخل در ورودى اصلى ايستاده بود.. از خانوما هم كسى اونجا نبود 

با ديدنم نگاهش رو كل بدنمو بعد صورتم چرخيد.. 

با لبخند نگاهش كردمو گفتم: 

- بسه.. تموم شدم ... 

نگاهشو دزديدو سرشو پايين انداخت.. ولى ثانيه اى نگذشت كه دوبا ه نگاهش بالا اومد

باز لبخند رو لبش اومد 

- بهار خانوم ما چه كرده امشب! 

قصد جونمو كردى؟

- بيخيال.. اين حرفا بهت نمياد! 

تو صورتم خيره شدو با لحن خاصى گفت: 

- چرا بهم نمياد؟

كلا تو هر احساسى از طرف منو ناديده ميگيرى..

- منظورى نداشتم.. 

لبخندى زدو نگاهشو به صورتم دوخت.. 

دستشو به سمت صورتم آوردو گفت: 

- خيلى ناز شدى! 

هنوز دستش به صورتم نرسيده بود كه صداى سرفه ى شخصى مانع شد..

بعدم مينا از پشت در بيرون اومدو با لبخند دندون نمايى گفت: 

- اهمم

على جان خوب نيست اينجا وايستادى ...  كارتو زود بگو و بقيه اشو بذار براى آخر شب تو خونه اتون.. 

ممكنه خانما بخوان برن دستشويى يا اتاق لباس، نميدونن كه شما اينجايى! 

على كه از خجالت سرخ شده بود، سرشو پايين انداخت و گفت: 

- بله خاله جون، حق با شماست.. راستش ميخواستم عسلو ببرم! 

با تعجب گفتم: 

- عسلو؟!

چرا؟

- دلم لك زده براش.. مادرتم كه اومد يه دقيقه فقط ديدمش، ميخوام ببرمو قشنگ بخورمش! 

همون موقع مينا با لودگى و لبخند بدجنسى به على گفت: 

- فقط على جان جا براى شامم بذار.. اول كه مادر بچه رو درسته قورت دادى.. بعدم كه ميخواى خود بچه رو بخورى ...  

ماشاا ...  بيخود نيست اين هيكلو دارى! 

منكه نتونستم جلوى خودمو بگيرمو پقى زدم زير خنده.. 

مينا هم ميخنديد ولى على از خجالت سرخ شده بودو سرشو زير انداخته بود..

مينا هم براى اينكه خجالت على كمتر بشه ميونه رو گرفتو گفت: 

- شما باشين من ميرم عسلو ميارم ...  

و سريع درو بست و رفت.. 

على با لبخند نگاهم كردو گفت: 

- فقط ميخواستى منو رسواى عالم كنى؟!

- ميخواستى احساساتتو كنترل كنى! 

- بدبختيش اينه كه غير كنترل هم نبود ...  آش نخورده و دهن سوخته! 

دوباره در باز شدو مينا با لبخند گفت: 

- بيا فعلا نيمچه آش خودتو بخور، بعد دختر مردمو آش فرض كنو يه لقمه اش كن! 

- خاله شما گوش وايساده بودين؟

- باهوش، يادت نيست من چقدر گوشام تيزه! 

در ضمن خودمم تندو تيزه ام.. زود رفتمو اومدم.. 

نگران نباش فقط آخراى حرفاتو شنيدم.. 

على با خنده سرشو تكون دادو دستشو براى بغل كردن عسل باز كرد

بغلش كردو سفت و محكم به معناى واقعى چلوندش.. 

زبون بسته عسل.. 

خدا رحم كنه، غوليه واسه خودش! 

با لبخند خداحافظى كردو رفت بيرون.. 

با مينا خنديديمو به سالن رفتيم.. 

مينا از اول به دلم نشسته بود ..

هم رك بود، هم مهربون! 

مراسم به خوبى انجام شد..

كادو ها داده شد..

آرزوهاى خوشبختى از طرف دور و آشنا بيان شدو مراسم به پايان رسيد ...  

مامانو بابام از جلوى تالار خداحافظى كردنو رفتن.. 

ما هم قرار شد تا دم در خونه ى عروس و داماد دنبالشون بريم.. 

خوشبختانه از خانواده ى مريم فقط مادرشو ميثم اومده بودن..

و من از اين بابت از مهدى ممنونم كه نيومدو شبمونو بهم نزد.. 

جلوى خونه ى حسين از رويا و حسين خداحافظى كرديمو راه افتاديم.. 

حسين به خاطر مادرش همون نزديكيا خونه گرفته بود كه بتونه زود به زود به مادرش سر بزنه و اگه مشكلى بود بتونه سريع بياد پيشش! 

عسل خوابش برده بود و رو صندليه عقب ماشين تو بغل مادر على بود.. 

على ماشينو به حركت در آوردو جلو خونه مادرش نگه داشت.

مادرش پيشنهادى داد كه سكته ى ناقصو زدم.. 

- على جان امشب عسل پيش من ميمونه شما بريد راحت باشيد! 

چشمام گرد شدو سريع سرمو به سمت عقب چرخوندمو گفتم: 

- چى؟

نه حاج خانوم.. اين چه حرفيه؟

شب ممكنه از خواب بيدار بشه اذيت بشين.. 

تازه لباساشم سخته بايد ببرم عوض كنم براش! 

- عسل به من عادت داره گريه نميكنه ...  

لباسم همونايى كه تو كيفشه و خونه ى مامانت برده بوديو بهش ميپوشونم.. 

- خب اگه بيدار بشه منو باباش نباشيم نا آرومى ميكنه! 

- انقدر تعارف نكن.. 

عسل نوه امه، يه شبم به من ميرسه.. 

شما دوتا از صبح روپا بودين خسته اين.. برين راحت استراحت كنين.. 

- اين حرفا چيه؟!

مگه عروس داماديم كه خسته باشيم؟!

على آقا شما يه چيزى بگو.. 

- من رو حرف مادرم حرف نميزنم! 

- خب ديگه بريد! 

بد جنس.. 

از خدا خواسته ست.. 

دوباره به مادرش نگاه كردم تا آخرين تلاشمو بكنم.. 

حالا يكى نيست بگه يه بچه چكار ميتونه بكنه؟!

بازم به از هيچيه! 

- اصلا شما بياين بريم خونه ما.. 

شب ممكنه تنهايى بترسين.. 

- نه، من عادت دارم.. نميترسم ...  

اوندفعه ام مريض بودم اومدم اونجا وگرنه خونه مون راحت ترم، ترسم نداره ..

بيا على كمكم كن برم.. 

- چشم! 

نگاهى به من كردو لبخند پيروزمندانه اى رو لبش نشستو درو باز كرد.. 

عسلو از بغل مادرش گرفتو كيفشم به دستش گرفت ...  

با مادرش از ماشين پياده شديم ...  خدا حافظى كرديمو به سمت خونه اشون رفت.. 

پوفى كردمو سوار ماشين شدم ...  

حس وقتيو دارم كه ميخواستم كنكور بدمو نميدونستم چى قراره بشه.

تمام طول راه استرس داشتمو انگشتاى دستمو تو همديگه گره زدم 

انقدر لبمو جويدم كه مزه ى خونو حس كردم ...  

مدام به خودم اميد ميدادم كه لولو خور خوره كه نيست ...  

اگه ميخواست اذيتت كنه تا حالا صد بار اذيت كرده بود ...  

با اين اميدا به خودم آرامش تزريق ميكردم ولى مگه ميشه ...  

در خونه كه باز شد سريع به اتاقم رفتم..

خواستم لباسمو عوض كنمو بعد برم جلو چشمش 

تقه اى به در خوردو قبل از اينكه اجازه بدم در باز شد..

على نگاه دقيقى بهم انداختو دستشو بالا آوردو به دوربين تو دستش اشاره كردو گفت:

- لطفا بيا چندتا عكس باهم بگيريم  ... 

با ناله گفتم

- واى على خيلى خسته ام  ... 

موهام رو سرم سنگينى ميكنه  ... 

سختمه، ميخوام زود لباسمو عوض كنمو موهامو باز كنم بخوابم  ... 

با نگاه دلگيرى گفت:

- خيلى طول نمشه  ...  فقط براى يادگارى ميخوام  ... 

بدون اينكه اجازه بده نظر بدم از اتاق بيرون رفت  ... 

به ناچار دنبالش رفتم

با ديدنم لبخند خسته اى زدو به كاناپه اشاره كرد كه بشينم

همون كارو كردم..

دوربينو رو پايه گذاشتو تنظيمش كردو خودشم كنارم اومد..

كنارم نشستو دستشو به دور كمرم حلقه كرد..

هرچقدر من سردو يخ بودم، اون گرم و داغ بود ... 

همين نزديكيه بيش از اندازه منو ترسوندو باعث شد سرمو به سمت صورتش بچرخونمو نگاهش كنم ..

همون موقع صداى چيك دوربين عكاسى شنيده شد..

با لبخند نگاهم كردو گفت:

- منو نگاه نكن .. به دوربين نگاه كن ..

با اخم سرمو به سمت دوربين چرخوندم

از جاش بلند شدو دوباره تنظيمش كرد

باز كنارم نشستو اين بار دستش به دور شونه ام حلقه شد

سعى كردم اهميتى ندم تا زودتر تموم بشه ..

با گرفتن عكس فشار دستشو بيشتر كردو گفت:

- حالا پاشو يكيم ايستاده بگيريم ..

لب پايينيمو كمى بيرون آوردمو با بى حوصلگى سرمو تكون دادم

جايى كه گفت ايستادمو خودش رفت دوربينو تنظيم كردو پيشم اومد ..

پشتم ايستادو از پشت منو تو بغلش گرفت ..

هر دو دستش دو طرف پهلوم نشسته بودو من اين همه نزديكيو دوست نداشتم  ... 

عكس كه گرفته شد، سرش از پشت تو گردنم خم شدو بوسه ى داغيو روش نشوند ..

سريع به عقب پسش زدمو با خشم گفتم:

- خوشم نمياد به بهانه ى عكس ازم سوءاستفاده كنى!

عصبانى شدو با اخمو صداى بلند گفت:

- دليلى ندا ه بخوام استفاده ى سوء كنم  ... 

زنمى حلامى، اراده كنم ميتونم داشته باشمت!

- بشين تا منم بذارم!

- بس كن اين حرفارو بهار!

يه كم دركم كن ..

منم آدمم، احساس دارم ..

نميتونم بى تفاوت از كنارت بگذرم  ... 

- باز شروع شد  ... 

باز رسيديم به همون بحث قديمى!

من نميتونم  ...  نميخوام با تو باشم ..

زوره؟!

- زور نيست، ولى انصافم نيست  ... 

- اينكه زن مردمو بگيرى چى؟!

انصاف بود؟!

- خودت خواستى 

ميتونستى قبول نكنى!

آخرش كه چى؟!

به هر حال بايد از يه جا شروع بشه ديگه  ... 

اصلا تا وقتى كه ما مثل همه ى زنو شوهرا با هم نباشيم تو اون حس مسخره اتو كنار نميذارى

قدمی عقب رفتمو با صدای بلند گفتم

- بس کن علی!

فاصله امونو با یه قدم بلند پر کردو با صدای آرومی گفت

- تو بس کن!

تا خواستم سرمو بلند کنمو چشم تو چشمش جوابشو بدم، اون یه وجب فاصله ی بین صورتامونو از بین برد

حتی اجازه نداد حرف بزنم  ... 

یه دستشو به کمرم گرفتو دست دیگه اشو پشت گردنم  ... 

خواستم سرمو عقب بکشم که با دستی که رو کمرم بود بهم فشار وارد کرد

کلافه شدمو اشکی از گوشه ی چشمم فرو ریخت  ... 

قطره ی اشک پایین اومد و روی لبم نشست..

حسش کردو چشمای بسته اشو باز کرد ... 

با تعجب نگاهم کردو با لحن غمگینی گفت

- یعنی انقدر ازم بیزاری؟

فکر میکردم تو موقعیتش که قرار بگیری باهاش کنار میای!

جوابی ندادم که پیشونیشو به پیشونیم چسبوندو با صدای آرومتری گفت

- هیچ وقت فکر نمیکردم یه چشمون سیاهی اینطوری دلمو زیرو رو کنه که اختیار از کف بدم  ... 

و باز جوابم بهش قطره اشکی از چشمم بود ... 

و اینبار از غم علی بود ریزش این اشک  ... 

چشمامو بوسیدو با دستاش دو طرف صورتمو قاب گرفت  ... 

نفس های داغش تو صورتم میخورد و صدای نوازش گونه اش به گوشم خورد 

- آخرش که چی؟

میخوای منو تو حسرت وصالت بذاری؟!

میخوای یه عمر با حسرت نگاهت کنم؟

جوابی نداشتم که بهش بدم ... 

و سکوتمو حمل بر رضایتم گذاشت ... 

بوسه ای به گردنم زدو دوباره به سمت صورتم اومد..

دستامو روی سینه اش گذاشتمو با صدای ضعیفی که پر از بغض بود گفتم

- تو که نمیخوای جسمم با تو باشه و روحم با یکی دیگه؟!

-  ... 

- اینو میخوای؟

گره ی بین ابروهاش عمیق تر شدو نفسشو تو صورتم فوت کرد  ... 

سرشو عقب کشیدو چشماشو بست ... 

رو پاشنه ی پا چرخیدو با شونه های افتاده به اتاقش رفت ... 

با صدای بسته شدن در اتاق علی، چشمام بسته شدو قطرات اشک فرو ریختن از سیاهی زندان چشمام  ... 

این اشک نه برای خودم  ...  بلکه برای مردی بود که با مردونگیش منو شرمنده ی خودش کرده بود ... 

برای مردی که به زور و جبر جلو نمیادو با اجبار زنشو اسیر خواسته های خودش نمیکنه  ... 

این مرد اونقدر برام قابل احترام هست که به خاطر همین حس احترام پا رو دلم بذارمو پیش قدم بشم ... 

ولی نمیتونم ... 

نمیتونم با خودمو احساسم کنار بیام  ... 

نگاه من از اول به اون مثل نگاه به زندان بانی بوده که منو از عشقم جدا کرده  ... 

نمیتونم چون رفتنم مصادف با مرگ احساسمه و مرگ احساسم برابر با مرگ خودمه  ... 

نمیتونم  ... 

هنوز تا چشمام بسته میشه تصویر چشمای عسلی رنگی پشتشون نمایان میشه  ... 

علی برام قابل احترامه  ... 

حتی برام دوست داشتنیه  ... 

ولی  ... 

با پشت دست صورتمو پاک کردمو با قدم هایی لرزون به اتاقم رفتم ... 

درو از داخل قفل کردمو به سمت عکسی رفتم که مدتها بود مخفی کرده بودمش ... 

عکسو بغل کردمو زار زدم ... 

هق هق گریه ام سکوت شب سیاه رو شکست  ... 

با مشت به قلبم زدم ... 

به قلبی که دیگه نزنه با دیدن این مرد ... 

به قلبی که از تپش نیوفته با نزدیک شدن مردی که شوهرمه  ... 

حرارت بدنم با نزدیک شدن به علی بالا میره ولی نه از عشق  ... 

نه از خواستن  ... 

از ترس  ... 

از هراس  ... 

از نزدیکی زیاد به مردی که چشمهاش خواهان منه و من  ... 

نمیتونم تن به خواسته اش بدم  ... 

با حالی زار بلند شدمو به خودم نگاه کردم..

دیگه خبری از اون زیبایی نبود ... 

صورتم با ریزش ریمل سیاه شده بود ... 

برق چشمام خاموش شده بود ... 

مثل بدبختها شدم ... 

مثل آدمی که همه چیزش بر باد رفته  ... 

ده روز از عروسيه حسين ميگذره ...  

على دوباره شده همون عليى كه روز اول ديبمش ... 

اخمو و بد اخلاق و كم حرف ...  

ده روزه درستو حسابى نگاهم نميكنه..

تا مجبور نباشه باهام حرف نميزنه.. 

به جز به عسل به كسى لبخند نميزنه.. 

از سر كار كه مياد يا ميره تو اتاقش يا نگاهشو به تلوزيون ميدوزه.. 

همش تو خودشه..

با عسلم به زور حرف ميزنه.. 

فكر كنم حسابى از دستم ناراحته.. شايدم قهره ...  

حقم داره ...  خودم ميدونم كه چقدر براش سخت بوده كه تا اون حد غرورشو بشكنه..

بايد زودتر از اينها كم محليم ميكرد..

بعد از ناهار ظرفا رو شستمو خواستموبه اتاق برم كه صدام زد ... 

تعجب كردم..

تو اين مدت مستقيم باهام حرف نزده..

جلوش ايستادمو با انگشتايى

در هم گره زده پرسيدم

- چيزى شده؟

- بيا بشين ميخوام باهات حرف بزنم..

بشين

رو صندليه روبروييش نشستمو نگاهمو بهش دوختم..

كمى تو چشمام خيره شدو بعد با اخم نگاهشو گرفت..

دستاشو تو هم گره زدو سرشو زير انداخت

- ميخوام در باره ى موضوع مهمى باهات حرف بزنم ... 

تحمل اين وضع هم براى من سخته و هم براى تو ...  

بايد يه فكر اساسى كرد..

خوب به حرفايى كه ميزنم فكر كن ...  

ده روز بهش فكر كردمو به اين نتيجه رسيدم..

دلم نميخواد تو اجبار قرار بگيريو احساساتى تصميم بگيرى ...  

مطمئن باش من همون كاريو ميكنم كه تو بخواهى.. 

خب؟

- اهمم ... باشه! 

ميشه زودتر بگى ...  نگرانم كردى!

نگاهشو به زمين دوختو شروع كرد

- خيلى وقته ذهنم مشغول اين موضوعه.. ولى فكر ميكردم به خاطر دورى از هم و اينجور مسائله و بر طرف ميشه ...  

ولى اون شب ديدم اينطور نيست ...  

شايد اگه صد سالم بگذره حست عوض نشه

اون روز كه تو دريا بوديو نصفه جونم كردى، بهش فكر كردم  ... 

اما گاهى ما آدما اونقدر خودخواه ميشيم كه بيخيال همه چى ميشيم ...  

اون روز وقتى ديدم خدايى نكرده، زبونم لال تا مرگ يه قدم فاصله داشتى.. با خودم گفتم على اين يه نشونه ست.. 

يه هشداره از طرف خدا.. 

شايد خدا ميخواد بهت بفهمونه انقدر منم نزنى ...  

انقدر نگى اين دختر مال منه ...  

اونم يكيه مثل بنده هاى ديگه ى خدا ...  

اگه خدا نخواد نميتونى داشته باشيش..

اراده كنه ميتونه ازت بگيرتش..

شايد بخواد بهم بفهمونه كه تو كى هستى كه. خودتو انداختى بين دو نفر؟!

اگه خدا ميخواست كه مريمتو نميگرفت ...  

زنده ميموند.. 

يا اصلا تصادفى پيش نميومد..

خودش داده.. خودشم گرفته.. 

اگه با اون تصادف نميكرد به يه طريق ديگه ميرفت ...  

عمر دست خداست ...  هر وقت بخواد و هركيو كه بخوادو ميبره ...  

شايد اين اسارت اجباريه تو ...  

اين زندگيو ...  تحميل خودم به تو.. نا حق باشه.. 

نامردى باشه.. 

بهار! 

نميخوام بيشتر از اين سوهان روحتو ملكه ى عذابت بشم ...  

ميخوام آزادت كنم از اين قفس ...  

ميخوام بهت ثابت كنم كه وقتى ميگم دوستت دارم فقط حرف نيست ...  

من نميخوام تو رو تو يه قفس زندانى كنمو فقط نگاهت كنم..

از خدام بود دلت باهام راه بياد..

هركارم كه بايد ميكردمو كردم ...  

ولى نشد.. 

دل تو مال يكى ديگه ست ...  

تا خودت نخواى هيچ رقمه نميشه رامش كرد ...  چون زديش به نام يكى ديگه.. 

ميخوام ببرم اين طنابو از دستو پات! 

ميخوام بريو خوش باشيو بخندى.. 

از اون خنده اى از ته دل ...  

ميگن خاك سرده ...  

شايد اين يك سالو خاكى كه بين منو مريم قرار گرفت، آتيش كينه امو اموش يا سرد كرد..

اونو نميتونم ببخشم ...  

ولى تو رو هم نميتونم عذاب بدم ...  

تو اين هفته اى كه مياد ميرم دنبال كاراى طلاق ...  

ميتونى بريو .هر جا با هر كس كه ميخواى زندگى كنى! 

فقط يه فرصت ميخوام ازت كه هم خودمو آروم كنم هم مامانمو بقيه رو آماده كنم ...  

بايد دنبال يه بهانه هم باشم ...  

خودتم ميتونى فكراتو بكنى ...  هر وقت پشيمون شدى ميتونى بهم بگى ...  

ولى به جون عسل قسمت ميدم كه ذره اى ترحم نداشته باشى براى تصميم گيريت ...  

يه چيز ديگه هم هست ...  

تا وقتى حدا نشديم هيچ احدو ناسى نميخوام موضوع رو بفهمه.. به خصوص اون مردك و برادرت..

تا وقتى هنوز اسمت تو شناسنامه ى منه نميخوام بهش خبر بديو خيالاتى برش داره ...  . 

تا وقتى شرعيو قانونى زنمى روت غيرت دارمو اين كارو بد ميدونم ...  نميخوام به ريشم بخنده ...  متوجه هستى كه.؟

از شنيدن حرفاش هنگ كرده بودم ...  

فقط تونستم سرمو تكون بدمو جواب مثبتو بدم ...  

اونم سرشو تكون دادو گفت 

- خوبه، ميدونم كه ميتونم رو قولت حساب كنم! 

هنوز با چشمايى گشاد شده نگاهش ميكردم كه لبخند تلخى زدو از جاش بلند شدو به اتاقش رفت.

يه هفته ميگذره  ... 

على طبق قولى كه داد كارارو شروع كرد ...  

چون توافقيه خيلى طول نميكشه.. ولى بايد روند قانونيش طى بشه ...  

هنوز سر در گم و دو دلم.. 

انگار به اين خونه و آدماش عادت كردم ...  

از همه مهمتر عسل ...  تو اين يك هفته هر وقت نگاهش ميكنم اشك تو چشمام ميشينه ...  

بهش وابسته شدم.. 

مثل دختر خودمه ...  

برام سخته ازش جدا بشم.. 

يك سال مدت كمى نيست ...  

عسلم كه يه روزه همه رو عاشق خودش ميكنه، چه برسه به من! 

با نگاه به على كه آب ميشم از شرم ...  

با كارى كه در حقم كرد.. نامرديه كه برمو نمونم ...  

بعضى وقتها ميگم پا رو دلم بذارمو بمونم.. 

على كارى كرد كه شايد اگه سهيل بود نميكرد ...  

على نشون داد كه واقعا عاشقمه ...  

ولى از طرفى ميدونم كه دلم با اون نيست..

سهيل حكم ميوه ى ممنوعه اى رو داره كه براى منه از نسل آدم و حوا خواستنيه ...  

دلم ميخواد دستمو دراز كنموبرسم بهش ...  

و حالا كه اون تحريم و مانع بر طرف شده، چرا دستمو پس بكشم ...  

از اون گذشته، على حق داره زنيو داشته باشه كه براش جونشم بده ...  

يه مرد فوق العاده ...  

شده تو اين چند روز كه بارها گفتم

كاش سهيلو از اول نديده بودمو از اول مال على بودم ...  

كاش تقدير جور ديگه اى مارو جلوى هم قرار ميداد ... 

خودم ميدونم على خيلى خوبه ...  

ميدونم وسعت عشقش از دريا بيشتره ...  

ولى عاشق نه چشم داره نه عقل! 

و من اون عشق كور و ديوونه ام! 

نميگم سهيل بده ...  اما على ...  

على مرده واقعيه ...  

كسيه كه ميشه با خيال راحت بهش تكيه كرد ...  

تصميممو گرفتم ...  

حالا كه يه فرصت فرام پيش اومده بايد برم ...  

اگه پاى سهيل وسط نبودو از اول زندانيه على ميشدم، هيچ وقت به رفتن فكرم نميكردم ...  

ولى دلم در گرو آدم ديگه ايه! 

خود على هم خواست از روى ترحم تصميم نگيرم ...  

نميشه به خاطر احساس دين و دلسوزى زندگيه جفتمونو خراب كنم ...  

تازه على ديگه اون مرد يك سال پيش نيست كه منو فقط به چشم پرستار بچه اش ببينه ...  

اون ازم انتظاراتيو داره كه يه شوهر از زنش داره ...  

و من ...  

نميتونم!

پس موندنم ظلمه تا وقتى كه نگاهم به سهيله! 

بايد عاقلانه تصميم بگيرم ...  

حتى اگه اون تصميم به نفع من نباشه.

تا غروب فكر كردمو فكر ...  

نميخوام با مامانمم مشورت كنم..

هم على خواسته حرفى نزنم، هم اينكه جواب مامان معلومه! 

اگه بفهمه ميگه ما آبرو داريمو مسخره ى تو نيستيم.. 

بابامم شايد دوباره باهام قهر كنه.. 

ولى آخرش كه چى! 

قراره تا يك ساعت ديگه مادر على بياد اينجا 

ميخواد بياد سر بزنه..

از عروسى حسين تا حالا نديديمش.. 

بنده خدا دلش تنگ شده خودش ميخواد بياد! 

اونو بگو.. 

تازه داشت باهام خوب ميشد ...  

اى خدا! 

كارامو كردمو خودمو مشغول كردم تا مهمونمون بياد..

هنوز وقت نكرديم حسينو رويا رو پا گشا كنيم.. 

با اين همه مشكل و درد سر معلومه كه وقت نميكنيم.. 

خدا كنه بهشون بر نخوره.. 

هرچند كه شايد ديگه قسمت نشه همديگه روببينيم ...  

با صداى زنگ از جام بلند شدم

درو باز كردمو منتظر اومدن مهمونمون شدم..

على هم دست از بازى كردن با عسل كشيدو اومد جلوى در كنارم ايستاد..

مادرش با لبخندو روى باز وارد شد..

با حسين رومده بود ولى گفت حسين كار داشته و نتونسته بالا بياد! 

به هر حال فكر كنم تا مهمونشون نكنيم نيان! 

حقم دارن! 

بايد قبل از رفتنم دعوتشون كنم كه حداقل يه خاطره ى خوب از من داشته باشن!. 

على جلوى مادرش بهتر باهام برخورد ميكرد.. 

هنوز بهش حرفى نزده بودو نميخواست مادرش متوجه بشه! 

بعد از شام بود كه مادرش از ازدواج شهره تعريف كردو منم گوشامو چشمامو تيز كردمو كامل دوختم به دهان مباركش تا ببينم جريان چيه! 

- هفته ى ديگه عروسيشه

مثل اينكه با شهره از قبل آشنا شده بوده

زن عموت كه ميگفت خيلى خاطر شهره رو ميخواد! 

- آخه با اين عجله؟!

مگه خيلى وقته ميشناسن همديگه رو؟!

- نه على جان، شايد يك ماه كه آشنا شدن، ولى پسره انقدر شيفته ى شهره شده كه زود اومده خواستگاريو اصرار به ازدواج داشته! 

شهره هم كه از خدا خواسته.. 

عموتم تحقيق كرده ديده خوبن قبول كردن ديگه! 

هرچند زن عموت همه اش از ثروت پسره حرف ميزد.. 

فكر كرده خوبى به مال و ثروته! 

خلاصه اونها هم گفتن احتياجى به جهيزيه و اينجور وسايل نيستو خونه اشونم مبله ستو هر چى زود تر عروسى بگيرن! 

- ولى به نظر من يا اينا خيلى قبل تر همو ميشناختنو خيلى وقته كه با همن.. 

يا اينكه يه ريگى به كفش طرف هست كه با اين سرعت عروسى گرفته! 

- نميدونم، خدا ميدونه! 

هرچى كه هست انشاا ...  خوشبخت بشن! 

- انشاا ... 

- اى واى! 

- چى شد مامان؟!

- كارتتونو گذاشته بودم بيارم يادم رفت! 

- عيب نداره! 

حالا گفتم چى شده! 

فوقش يا هر وقت اومدم اونجا ميگيرم يا آدرسشو از حسين ميگيرم ديگه! 

- زن عموت بنده خدا گفت كلى كار ريخته سرش.. 

كارت تو و حسينو آورد خونه ى ما كه من بدم بهتون! 

- غريبه كه نيستيم.. 

بدون كارتم مياييم!

مادرش به من نگاهى كردو با لحن مشكوكى گفت: 

- چقدر كم حرف شدى دخترم! 

چيزى شده؟

- نه، چيزى نيست! 

- حتما بيايينا! 

زن عموش گفت از قول اون دعوتتون كنم

- چشم خدمتشون ميرسيم! 

- چشمت بى بلا!

اين يك هفته هم گذشت.. 

امروز قراره بريم عروسى شهره! 

از صبح دلشوره دارمو حالم خوب نيست.. 

يه حس بدى دارم ...  

به على گفتم خوبه من نيام، ولى گفت زشته اگه نرم! 

هم عموش اينا ناراحت ميشن هم اينكه از حالا بازار شايعه درست ميشه كه بيخود نبود رون روز زنش نيومد ...  

عروسى تو يه باغ برگزار ميشه.. 

مجلسشونم مختلطه! 

مثل اينكه هم خانواده ى زن عموش و هم خانواده ى داماد بى حجابنو اينطورى راحت ترن! 

يكى از كت و دامن هامو نشون على دادم كه اونو بپوشم 

على هم گفت چون قراره بشينيمو كتم مدل يقه اش باز نيست خوبه و همونو بپوشم.. 

دامنشم كه تا روى زانومه و باهاش جوراب شلوارى ميپوشم.. 

يقه ى كت يستاده و بسته ست ...  كلا بيشتر لباساى اين تيپيم يقه بسته هستن.. چون از اولم دلم نيمخواست قسمت يقه ى لباسم باز باشه.

با يه شال شيرى رنگ همرنگ لباس كه سرم كنم هم موهامو ميپوشونم هم قسمت بالايى يقه امو ميپوشونم ...  

موهامو بالاى سرم جمع كردم تا از زير شالم هم بيرون نياد ...  

جلوى موهامم هم به سمت بالاى سرم فرستادمو شالمو سرم كردم..

يه آرايش كم و مليح كردم با يه رژلب صورتى ..

مثل هميشه چشمها و لب هام بيشتر تو ديد بود..

آرايشم ساده ست ولى هركارم كنم مژه هاى پرم خيلى تو چشم ميان! 

به خودم تو آينه نگاه كردم..

لباس شيرى رنگم كه ساده بودو فقط يه گل به رنگ خودش رو يقه ى كتش بود خيلى بهم ميومد ...  

اين لباس آخرين لباسى بود كه قبل از تصادف سهيل خريدمو هنوز نديده بودش ...  

خريده بودم براى تولدش بپوشم ...  

ميخواستم تو مهمونيش كه مثل هميشه يه پارتيه شلوغ با حضور همه ى دوستاش بود بپوشم.. 

ولى افسوس كه قسمت نشد.. 

انشاا ...  يه فرصت ديگه! 

مانتومو پوشيدمو چادرمو سرم كردمو از اتاق بيرون رفتم..

على و عسل هر دوشون حاضرو آماده نشسته بودن.. 

على با ديدنم از جاش بلند شدو عسلم بغل كرد..

نگاه دقيقى به صورتم كردو رو لبم يه مكث كوچيك كردو بعدم با اخم نگاهشو ازم گرفتو به سمت در رفت.. 

دستامو مشت كردم تا به خودم مسلط بشم و دنبالش رفتم.

از در باغ داخل رفتيم..

نميدونم چرا با هر يه قدمم قلبم زير و رو ميشه.. 

اين استرس لعنتى چى بود ديگه! 

كمى جلو رفتيم كه على به نقطه اى خيره شدو با لبخند سرشو تكون داد..

رد نگاهشو دنبال كردم..

حسين دستش را بالا برده بود تا ببينيمش..

با نزديك شدن ما از جايش بلند شدو با سربه زيرى سلام كرد..

اونو رويا و مادرش زود تر از ما اومده بودن..

روى يكى ازشش صندليى كه دور ميز گردى چيده بودن نشستم.. 

عسلو روى صندلى سمت راستم نشوندمو على هم روى صندليه سمت چپم نشست..

پشتم به در باغ بودو روبروم سكوى گردو بزرگى كه جايگاه عروس و داماد و محل رقص بود قرار داشت

رويا و منير خانم براى تعويض لباس به اتاق پرو رفته بودن..

لباسم موردى نداشت كه بخوام به اونجا برم..همينجا هم ميتونستم لباسمو عوض کنم.  ... يا در واقع چادرمو دربيارم ... 

از جام بلند شدمو چادرمو از سرم برداشتمو مانتومم در آوردم..

تاشون كردمو تو كيفى كه براى لباسهامون آورده بودم گذاشتم..

دوباره سر جام نشستم..

همون موقع صداى هلهله به پا شد..

گويا عروس و داماد اومده بودن..

خواستم سرمو به سمت در باغ بچرخونمو ببينمشون كه با صداى عسل به اون نگاه كردم..

- مامى شيرينى! 

كيك ترى كه در ديس روى ميز بود را برداشتمو تو بشقابش گذاشتم..

براش تكه كردمو به دهنش گذاشتم..

ديگر حواسم پرت عسل شدو از عروس و داماد غافل شدم..

با صداى على و حسين بهش نگاه كردم..كردم

حسين با بهت به پشت سرم نگاه كردو گفت: 

- داماد اينه؟

و بعد صداى عصبيه على كه با دستهاى مشت شده غريد

- اين اينجا چه غلطى ميكنه؟!

باز مثل هميشه كه عصبانى ميشد صورتش سرخ شده بود..

به تعجب به پشت سرم نگاه كردم كه ببينم چه خبره! 

اول شهره رو ديدم كه پيراهن سفيد آستين بلندى پوشيده بود و همه ى موهاشو تو كلاه بزگى پنهان كرده بود.. 

بعد به دستش نگاه كردم كه دور بازوى داماد حلقه شده بود.. 

كم كم نگاهم به بالا كشيده شد..

داماد يك سرو گردن بلند تر از عروس بود..

كت و شلوار مشكى با پيراهن سفيد پوشيده بود و پاپيون مشكى زده بود

نگاهم به صورتش افتاد..

قلبم از كار افتاد..

اگر بگم مرگم رو پيش رويم ديدم دروغ نگفتم ...  

دستانم لرزان شدو چشمهايم بارانى 

دست گرمى انگشت هاى يخ زده ام رو گرفت ...  

ولى توانش رو نداشتم كه نگاهمو از اون چشمهاى عسلى رنگ، با اون لبخند معنى دارش بگيرم.

حالا ميفهمم احساس مادريو كه فرزندش مرده و شيون ميكشه ...  

حالا ميدونم حس آدمى كه آسمان رو سرش خراب ميشه چيه! 

حالا درك ميكنم درد كسى كه سكته قلبى كرده و چشمانش به خاطر درد از حدقه بيرون ميزند و زبانش قدرت تكلم ندارد ...  

من همان مرده اى هستم كه با سر بريدن عشقم پيش چشمانم نفسهاى آخرم رو كشيدم ...  

من همان گناه كاريم كه در جهنم تبعيد شده و از خدا تقاضاى يك فرصت ديگر رو داره.. 

من همان غرق شده در اقيانوس عشقم كه بلعيده شدمو حتى تفاله ام دور ريخته نشد ... 

من بهارم كه يك سال با احساس تازه اى كه با بودن با شوهرم برايم پيش ميامد جنگيدم تا عشقم خيانت نبينه و كشته نشه.. 

و حالا چه بى رحمانه عشق چند ساله ام دست در دست ديگرى انداخته و با لبخندى شبيه پوزخند به من نگاه ميكنه ...  

شهره با لاقيدى سلامو خوش آمد گفت و شوهرش را معرفى كرد..

نفهميدم چى گفتم و عكس العملم چه بود.. 

فقط وقتى به خودم اومدم كه آنها دور شده بودن و دستى به دور شانه ام حلقه شد..

شايد نفسم دوباره برگشت.. 

مثل غرق شده اى كه به زور و جبر و با نفسهاى مصنوعى نگهش ميدارند و وادارش ميكنند نفس بكشدو زندگى كند..

به على چشم دوختم كه پلكش را بستو باز كردو با اين كار ميخواست دلگرميم بده ... 

مگه قلب قطب نشين من با اين ها كردنها گرم ميشود؟!

على با اخم به حسين نگاه كردو با تاكيد گفت

- مامان هيچ وقت دادگاه نيومده بود ...  اونو نديده.. فقط اسمشو شنيده بود..

نميخوام بفهمه اين داماد جديد كيه! 

هيچ كس نبايد بفهمه ...  حتى رويا! 

نميخواد كوچكترين حرفى به بهار زده بشه.. 

ميفهمى كه.. نميخوام دوباره اون تنش ها شروع بشه ...  

فقط تو و خانواده ى مريث ديده بودينش كه خدا رو شكر اونها امشب نيستنو معلوم هم نيست كى اين بى شعورو ببينن! 

حواستو جمع كن حسين ...  اگه فقط يه نفر بفهمه اين مردك همون شوهر سابق بهاره من از چشم تو ميبينم ... 

شير فهم شد؟

- بله داداش، خيالت راحت باشه.. 

- خوبه! 

نگاهمو به زمين دوخته بودمو تلاش ميكردم در زندان چشمهام باز نشه و قطراتش آزاد نشن ...  

نبايد غرورم، تنها چيزى كه برام باقى مونده رو از دست بدم ...  

منير خانم و رويا اومدن.. 

سلام سردى كردمو دوباره نگاهمو به زمين دوختم..

نميخواستم سرمو بلند كنم..

نميخواستم با فرد آشنايى چشم تو چشم بشم ...  

نميخواستم بيشتر از اين آبرويم برود..

حسين و رويا براى ديدن آشناهاشون از جاشون بلند شدن..

نگاهم از زمين به دستم و از دستم به عسل در گردش بود.. 

نيم ميلى هم سرم رو بالا نميگيرم ...  

ظرفيتم تكميل استو توانم تمام شده.. 

صداى مادر على رو شنيدم كه مورد خطابش من بودم

- بهار مادر چى شده؟

جديدا تو خودتى.. رنگ به رو ندارى.. 

بيحال و كم حرف شدى.. 

بشاش نيستى.. 

ببينم.. خبريه؟!

خدا بخواد حامله اى؟!

با اين سوال به سرعت سرم را بلند كردمو چشمهاى گرد شده امو به مادرش دوختم..

صورتم از خجالت سرخ شد

نگاهمو به زير انداختمو با صداى

ريزى پاسخش رو دادم

- نه حاج خانوم! 

- از كجا معلوم؟!

شايد باشى.. اين حال و روز تو مثل زن ويار كنو حامله ست! 

سرمو زير انداختمو جوابى ندادم.. 

صداى پر از حرص عليو شنيدم

- نه مامان.. بهار حامله نيست.. هنوز برامون زوده! 

- زود كجا بود؟!

عسل كه سنش خوبه شما هم كه ديگه وقتشه يكى بيارين! 

اين دست اون دست نكنيدو عقبش نندازين ...  

بعد سرش را سر پايين افتاده ى من نزديك كردو گفت

- قرص مرصم نخور.. 

يه وقت خدايى نكرده نازا ميشى! 

يكى بيارين بعد هر كار خواستين بكنين! 

لبمو از خجالتو شرم گاز گرفتم..

اين ديگه چه بحثى بود.. 

امشب از زمينو زمان برام ميباره انگار.

نميدونم چند ساعت گذشته ...  

نميدونم عروسيه امشب تا كجاها پيش رفته ...  

فقط اينو ميدونم كه هر كارى كردم كه نگاهم از ميزمون بالاتر نره ...  

اما اين بار نتونستم..

با شنيدن اين آهنگ مگه ميتونم.. 

سرم بى اختيار بلند شد و نگاهم رو عروس و دامادى كه ميخواستن رقص دونفره  با هم داشته باشن ثابت موند..

Evrey nighting my dreams

I see you

I feel you

Where is ...  

 ... 

بى انصاف ... 

هيچى ديگه از آهنگو نشنيدم ...  

چشمام ميخ نگاه عسلى رنگى بود كه با بى رحمى داشت قربانيشو سر ميبريد..

اما خيالم ... 

هوشم.. 

حواسم ... 

همه به شب عروسيه خودمون بود..

به رقص دو نفره مون با اين آهنگ ... 

به احساسى كه اونشب داشتمو همون موقع بهش گفتم..

به قولى كه بهم داد ... 

به بوسه هاى يواشكيش از گونه ام ... 

به دستاى پيچيده شده اش دور كمرم ...  

غرق بودمو زمانى به حال برگشتم كه سهيل..

سهيل من.. 

با اتمام آهنگ گونه ى عروسشو بوسيد.. 

همون كارى كه شب عروسيه خودمون كرده بود..

اين بار نتونستم سد راه اشكم بشمو چكيد قطره اشكى از زندان حبس شده ى چشمام ...  

سريع با پشت ذست پاكش كردمو به اطرافم نگاه كردم..

كسى حواسش به من نبود..

هركس يه جورى مشغول بود.. فقط ... 

چشماى سياهى به من خيره بودن كه با اخم عميقى خيره بود بهم ... 

نگاهمو به دستاى مشت شده اش دوختم..

مطمئنم اگه پاى آبروش وسط نبود اين مشتو ميكوبوند تو صورت سهيل ... 

به سهيل نگاه كردم كه در گوش نوازنده چيزى گفتو با لبخند ازش جدا شد..

با نگاه به من پيش عروسك تازه اش رفت ... 

عروسكش ... 

مگه تنها من عروسك خونه اش نبودم؟!

صداى موزيك بلند شدو دوباره دستهاى مردى دور كمر زنى حلقه شد ... 

دستهاى زن روى شونه ى مرد قرار گرفتو شروع به حركت كردن با آهنگ

- فكرشم نكن ...  

دوباره با خيالت عاشقم نكن.. 

تو مال من نميشى دلخوشم نكن..

فكرشم نكن..

شهره پشت به من بودو نگاه سهيل تو نگاه پر آب من ... 

با خباثت زل زده بود تا جون دادنمو ببينه ...  

آروم شروع زد به لب زدن و با خواننده همراه شد ... 

ميخوندو نگاهش به چشماى من بود ...  

انگار اين حرفارو ميخواست به من بزنه.

انگار حرف دل ما بود ... 

- منتظر نباش..

اگرچه غرق دل تو اشك و گريه هاش..

نميذارم بياد تو گوش تو صداش..

منتظر نباش..

حالا كه..

يكى ديگه كنارته..

تموم سهم من ازت اتاق و خاطراتته.. 

تو بغض.. 

يه عكس روى ميز من..

قراره با يه سايه زندگى كنم عزيز من.. 

فكرشم نكن..

دوباره مثل اون روزا..

يه عالم حرفاى دوتايى باشه بين ما دوتا.. 

من بى تو..

يه درد بى نهايتم..

گمون كنم تا آسمون رسيده اين شكايتم..

فكرشم نكن..

 ... 

بعضى حرفا ميسوزونه قلب آدمو..

بعضيا يه حرفايى ميگن به آدما ... 

كاش تو مثل بقيه نبودى با دلم ... 

درد عشق تو كشيدم اى خدا دلم..

حالا كه.. 

يكى ديگه كنارته..

تموم سهم من ازت اتاق و خاطراتته..

تو بغض ...  

تموم مدت نگاهم ميخ نگاه سهيل بود كه آروم همراه با خواننده لب ميزدو ميخوند و نگاهش به من بود..

شايد اگه اون دستاى حمايت گر كه به دورم حلقه شده نبود تا حالا رو زمين افتاده بودم..

چشمامو بستم ... 

نفس على تو صورتم خوردو صداشو كنار گوشم شنيدم

- ميخواى بريم؟

- نه! 

چشممو باز كردمو به نگاهى خيره شدم كه مثل قديم مهربون نبود.. 

برعكس با كينه بهم. خيره شده بود..

نگاه ازش گرفتمو به على نگاه كردم..

بغض كرده.. با نگاهى پراز اشك بهش لبخند زدم..

لبخندمو با لبخند جواب دادو با پشت دست گونه امو نوازش كرد..

چشممو بستمو قطره اشكى از چشمم فرو ريخت..

از جام بلند شدمو به على گفتم ميرم يه آبى به صورتم بزنم..

راه نفسم بسته بودو احتياج به هوا داشتم.

بدون اينكه به كسى نگاه كنم به سرويس بهداشتى رفتم ... 

خدا خدا ميكردم كسى نبينتمو وضعيتم بد تر از اين نشه ...  

آب سردو رو صورتم ريختمو نفس عميقى كشيدم ... 

خوب بود، دوباره اين كارو تكرار كردم..

تو آينه به خودم نگاه كردم ... 

هيچ شباهتى به بهار قديم نداشتم..

پژمرده شدم ... 

با سرى افتاده بيرون اومدم..

سرويس بهداشتى گوشه ى باغ بودو ديد به جايى نداشت..

قدم دومو برداشتم كه سينه به سینه ى كسى شدم..

سرمو بلند كردمو با ديدن مردى كه مقابلم بود نفس تو سينه ام حبس شد ... 

شايد دلم ميخواست زمان از حركت بايسته و تمام وجودم چشم بشه و او نو ببينم ... 

سرشو كمى خم كرده بود تو صورتمو با لبخند معنى دارى نگاهم ميكرد ... 

يادم اومد وضعيتمونو ... 

دردمو حس كردم..

اصلا اون اينجا چكار داشت..

مگه امشب شب داماديش نيست..

دنبال من چرا راه افتاده؟

با اخم بهش خيره شدمو گفتم

- شب عروسيته بايد پيش عروست باشى.. 

اينجا چكار ميكنى؟!

- منم اومدم پيش عروسم! 

با اين حرفش به اطراف نگاه كردم..

كسى بجز ما نبود..

پوزخندى زدو گفت

- نترس، شوهر جونت حواسش به بچه اش بود 

به خاطر يه همچين آدمى منو پس زدى كه چارقد به سر بشى؟!

تحقير در كلامش مشهود بود..

به خودم جرأت دادمگفتم

- برو كنار از سر راهم ... 

- كنار برم؟

تازه اومدم سر راهت بس بشينم ... 

گفته بودم كه

خراب ميشم رو زندگيت.. 

از اين به بعد عين بختك بالاى سرتم..

منه خرو بگو فكر ميكردم پاى من ميونى.. 

فكر ميكردم اون حرفارو براى دست به سر كردن من ميزنى كه شر درست نكنم..

نگو خانوم راست راستى بندو آب داده بوده! 

يه ماه پيش اومدم دوباره باهات حرف بزنم..

ميدونى چى ديدم؟!

زنم با خنده هاى از ته دل، با يه مرد عقده اى سرگرم بود..

اونقدر هول بوديد كه صبر نداشتيد بوسه اتونو بذاريد برا تو خونه ...  

همونجا جلو در ...  

احمق بودم كه بهت دل بستمو اميد داشتم بهت ...  

زندگيمو بهم زهر كردى، زندگيتونو جهنم ميكنم ...  

از همون روز رفتم گشتم دنبال يه دختر دم بخت تو فاميلاى نزديكش ... 

دختر عموش كيس خوبى بود..

هم اخلاقش قابل تحملو امروزيه.. هم قيافه اش خوبه ...  

باهاش از در آشنايى در اومدمو مخشو زدم..

ميدونى كه.. استاد مخ زنيم! 

- با من مشكل داشتى، براى چى زندگيه يه بى گناهو ميخواهى بهم بريزى

- بهم نميريزم ... 

همون زندگييو براش ميسازم كه ميخواد.. 

منتها رو نرو تو و شوهر جونتم ميرم ... 

خدا رو چه ديدى شايد طلاقت داد! 

نا باور اسمشو صدا زدم

- سهيل!

با اخم نگاهم كردو گفت

- برا من مظلوم نمايى نكن

حنات ديگه برام رنگ نداره ...  

دوستت داشتم ... 

اميد داشتم حالا كه بهش پا نميدى ولت ميكنه ...  

كدوم مرديه كه اين همه مدت صبر كنه؟!

ولى خرابش كردى! 

خونه اى كه بعد از شنيدن حرفهاى اون روزت برا تو درست كردم.. حالا عروس ديگه ايو به خودش ميبينه ...  

- من تا آخرين لحظه پاى تو ايستادم ... 

امشب بهم ثابت شد على خيلى مرد تر از توئه! 

خدا ميخواست كه اونو ببينم ...  

تو رو هم بخشيدم به شهره جونت! 

اينبار نوبت اون بود كه با ناباورى نگاهم كنه ...  

با پشت دست اشكاى مزاحممو پس زدمو از كنارش گذشتم ... 

هنوز چند قدمى جلو نرفته بودم كه صدايى سر جام ميخكوبم كرد

- بهار بابا! 

به سمت راستم نگاه كردم..

به مردى كه در تمام مدتى كه عروسش بودم بجز خوبى ازش نديده بودم..

با لبخند نگاهش كردم..

دلم براش تنگ شده بود..

- سلام بابا! 

- سلام به روى ماهت! 

اينجا چكار ميكنى؟

- عروس ...  عروس.. دختر عموى ...  ش ...  شوهرمه! 

-  ... 

-  ... 

تو سكوت بهم خيره شد.. سرشو تكون دادو گفت

- كه اينطور! 

پس دليل اصرار سهيل خان هم معلوم شد ...  

پس بگو سهيلى كه اين يه سال به خواهش هاى مادرش براى ازدواج توجهى نميكرد چى شد كه تو اين مدت كم به اين دختر دل بست ...  

باز يه بى عقليه ديگه! 

نميدونم كى ميخواد درس عبرت بگيره! 

تو خوبى بابا؟!

شرمنده ات شدم با کاری که برای سهیل کردی ...  

وقتى سهيل جريان آزاديشو فداكاری تو رو گفت، ميخواستم بيام ازت تشكر كنم ... حقش بود بيام دستتو ببوسم..

ولى ترسيدم بيامو شوهرت خوشش نيادو شر بشه براى تو! 

دست مريزاد دارى! 

شير مادرت حلالت باشه دخترم ...  

شرمنده كه اين پسره رو دنده ى لج افتاده و به جاى تشكر شده گربه كوره! 

- اين حرفا چيه بابا! 

مطمئنم اگه سهيلم جاى من بود هميون كارو ميكرد..

من براى زنده موندن سهيل كار زيادى نكردم ...  بدتر باعث عذاب سهيل شدم ... 

- اون بى عقله كه كار تورو اينطور تلافى ميكنه ...  

منو مادرش جونشو مديون تو هستيم ...  

هرچند كه مادرش از موضوع خبر نداره و نا عادلانه قضاوت ميكنه ...  

- حق دارن! 

- زندگيت خوبه؟

- خدارو شكر ...  مرد خوبى قسمتم شده! 

- خوشبخت باشين ...  

- بابا! 

- جانم بابا جان؟

- ميشه از سهيل بخواهين كار بدون فكرى نكنه و پاشو نكنه تو زندگيه من؟!

- مگه ميخواد اين كارو بكنه؟!

- ميترسم كه بخواد! 

- اگه بخواد يه همچين كارى كنه، خودم گردنشو ميشكنم! 

- بابا! 

- هنوزم براش نگران ميشى؟!

برو به زندگيت برس ...  

خيالت راحت..

حواسم بهش هست! 

با دلى آرومتر از قبل ازش تشكر كردمو خداحافظى كردم..

سر جام نشستم كه منير خانوم موشكافانه پرسيد

- بهار اون آقا كى بود داشتى

اين همه وقت باهاش حرف ميزدى؟

ترسيدم..

نكنه سهيلو ديده ...  

ولى ماكه تو ديد نبوديم

با ترس گفتم

- كدوم آقا؟!

- همون كه موهاش سفيده و كت شلوار طوسى پوشيده ...  

اونكه الان باهاش حرف ميزدى 

پدر سهيلو ميگفت

نفس راحتى كشيدمو اولين چيزى كه به ذهنم رسيد گفتم

- يكى از دوستاى بابام بودن ...  سراغ بابارو ميگرفت ...  

به على نگاه كردم كه هنوز اخم به صورت داشت..

پلكشو به علامت تاييذ رو هم گذاشتو به روبروش خيره شد.

نشسته بودمو لبامو ميجويدم..

سعى ميكردم به جايى نگاه نكم..

به سوالاى رويا كوتاه جواب ميدادم ... 

خودمو با عسل مشغول ميكردم..

تلاش كردم به چيزى فكر نكنم..

على با محبت نگاهم ميكرد ... 

دستاى يخ زده امو تو دستش ميگرفتو منو به آرامش دعوت ميكرد..

ولى مگه اين طوفان آروم شدنى بود.. 

صداى خانوم گفتن كسيو شنيدم..

سرمو به سمت صدا چرخوندم..

با ديدن خاله ى سهيل نفسم بند اومد..

با نگاه مشكوكى به من خيره بودو به سمتم ميومد..

نگاهمو دزديدمو دستامو تو هم قفل كردم..

صداى عليو كنار گوشم شنيدم.. 

- چى شد؟

- اون خانومه منو ميشناسه! 

دستش به دور شونه ام حلقه شدو با اطمينان گفت

- آروم باش..

زن نزديكتر اومد..

صداشو شنيدم.

- خانوم شما ...  

عسلو بغل كردمو رو پاهام نشوندم..

- خوبى مامان؟

چيزى نميخواى؟

صداى على رو شنيدم كه با سعل مشغول حرف زدن شد

- دختر بابا مامانو اذيت نميكنه ...  مگه نه؟

- من مامیمو دوس دالم ...  

اذهت نييكنم.. 

از لحن با مزه اش لبخند رو لبم اومدو بوسه اى به لپش زدم ... 

صداى زنو شنيدم كه با شك با خودش حرف ميزدو نزديك من ايستاده بود..

اما من جرأت نداشتم سرمو بلند كنم

- نه.. اون نيست ...  

اون دختر به اين سن نداره ...  

تازه از اين با حجاباهم نيست ...  مثل خودمونه اون ... 

شايد شبيه همن..

آره ...  وگرنه اون مياد اينجا چكار..! 

صداى قدم هاشو شنيدم كه دور ميشد..

نفس حبس شده امو آزاد كردمو به على نگاه كردم..

با لبخند گفت

- تموم شد!

براى خوردن شام از جام بلند نشدم تا سمت ميز سلف برم..

بهانه آوردم كه حال ندارم..

على برام غذا آورد..

ميل به خوردن نداشتم..

حتى نگاه نكردم كه غذا چى هست..

به زور، على دو قاشقى به دهنم گذاشت ... 

نگاهمو از ميز گرفتمو به روبرو خيره شدم..

سهيل با اخم هاى در هم نگاهش به من بود..

پوز خندى زدو نگاهشو گرفت ...  دستش به دور عروسش حلقه شد..

به على نگاه كردم كه با اخم به من خيره شده بود..

باز بغض به سراغم اومده بودو احساس خفگى ميكردم ... 

آب گلومو قورت دادمو با صداى بى رمقى گفتم 

- ميشه بريم خونه؟!

- حالت خوب نيست؟

- ميشه؟

- آره عزيزم، حاضر شو بريم..

- حالم خوب نيست ...  اگه ميشه عسل بره خونه مامانت.. 

- باشه!

نفهميدم چطورى خداحافظى كردمو از باغ بيرون اومدمو خودمو تو ماشين پرت كردم..

تا وقتى ماشين حركت كنه خودمو كنترل كردم.. 

ولى به محض عبور از پيچ كوچه ى باغ ...  

سد اشكم شكستو صورتم خيس شد..

به خيابون نگاه ميكردمو اشك ميريختم..

نميتونستم اشكهامو مهار كنم..

على حرفى نميزد فقط صداى نفس هاى پر صداش شنيده ميشد..

نزديك خونه دستش رو دستم نشست..

دستشو پس زدم..

با لحن آمرانه اى گفت

- آروم باش بهار.. 

بسه ديگه تموم شد..

تموم شد! 

چى تموم شد؟!

آروزى با سهيل بودن؟!

با خشم به طرفش برگشتمو گفتم

- براى تو شايد.. ولى براى من نه! 

الان خيلى خوشحالى كه رقيبت از ميدون بيرون رفته؟!

- تو حالت خوب نيست.. بعدا صحبت ميكنيم..

- آره خب.. فرار كن.. 

مگه حرفى هم براى گفتن دارى؟!

الان تو دلت عروسيه ...  

كورخوندى! 

آرزوى با من بودنو به خواب ببينى! 

- تمومش كن! 

با صداى فريادش ساكت شدم.. 

با حرص گازو فشردو جلوى پاركينگ نگه داشت..

به محض پارك ماشين، پياده شدمو به سمت آسانسور رفتم ... 

اهميتى به حرفش ندادم كه گفت صبر كن منم بيام..

كفشامو در آوردمو چادرو مانتو مو از تنم كندم..

پرتشون كردم وسط خونه..

به اتاقم رفتمو عكس سهيلو از زير بالشم برداشتم..

چند شبى بود كه همدم شبهاى تنهاييم شده بود..

به عكسش خيره شدم ... 

سرمو بلند كردمو به آينه مقابلم خيره شدم..

زن توى آينه، با قيافه ى بهم ريخته و صورتى سياه شده از ريختن لوازم آرايش، بهم دهن كجى ميكرد..

عكسو بلند كردمو با آخرين توانم به سمت آينه پرتش كردم..

از صداى شكستن آينه، دستهام به گوشهام گرفته شدو چشمهام بسته ... 

در اتاق با صدا باز شدو على بين چهار چوب ايستاد..

نگاهش بين اتاق در گردش بود 

با بهت گفت

- چكار ميكنى بهار؟!

به جاى اينكه جوابشو بدم با صداى بلند گفتم

- همه تون نامردين..

همه مثل همين ...  

از همه تون متنفرم ... 

از تو بيشتر از بقيه ...  

با اون شرطو شروط مسخره ات ... 

از سهيلم متنفرم ... 

از زندگيم متنفرم..

از دنيا بيزارم..

با احتياط به سمتم اومد

- آروم باش بهار جان ...  

من دركت ميكنم ...  ميدونم سخته.

بهش با پرخاش گفتم

- جلو نيا! 

به خيالت الان همه چى تموم شده؟!

فكر كردى من باهات ميمونم؟!

 ... 

اصلا ...  اصلا ... تو چرا يه دفعه اى گفتى طلاقت ميدم؟!

ميدونستى ...  

ميدونستى اومده خواستگاريه دختر عموت ... 

ميخواستى منو خر كنى! 

ميخواستى به ظاهر يه كارى كنى كه بگم باريكلا آق على! 

صدام رفته رفته بالاتر ميرفت..

با صداقت تو چشمام نگاه كردو گفت

- به جان عسلم من خبر نداشتم ... 

- دروغ ميگى! 

- د آخه اگه من ميدونستم ميذاشتم بياد تو فاميل ما كه همش با تو چشم تو چشم باشه؟!

اگه من خبر داشتم كه نميذاشتم اين ازدواج سر بگيره ...  

- پس چرا حالا؟!

حالا كه تو از خر شيطون پياده شدى! 

خدا هم ميخواد باهام بازى كنه! 

بسم نبود اين يه سال؟!

- اين حرفارو نزن بهار! 

- تو حرف نزن كه همه چى زیر سر توئه! 

چى آيدت شد با ازدواج با من؟

الان خيلى خوشبختيم؟!

نكنه فكر كردى حالا همه چى تموم ميشه و منم طلاق نميگرم؟!

- منم انتظار ندارم حالا كه شوهر جونت زن گرفته به اجبار بمونيو خودمو بهت تحميل كنم ... 

قول دادم پاشم وايميستم..

كارا كه انجام شد ميريم محضر! 

- ازت طلاق ميگيرم ميرم ... 

نميذارم رنگمو ببينين ... 

نه تو.. 

نه اون احمق! 

- هر غلطى دلت ميخواد بكن ...  

تقصير منه انقدر به دلت راه اومدم ... 

تو اصلا ميفهمى عشق چيه؟!

اگه ميفهميدى اين همه احساسى كه به پات گذاشتمو درك ميكردى! 

از خودم گذشتم تا تو آزاد باشيو به اونى كه ميخواى برسى..

اون وقت اينه دست مزدم؟!

- نوش دارو بعد از مرگ سهراب به چه دردى ميخوره؟!

نكنه توقع لوح تقديرم دارى؟!

- تو امشب قاطى كردى! 

مخت تاب برداشته ...  

نميفهمى چى ميگى! 

- پس تو براى چى دارى با يه آدم نفهم بحث ميكنى؟!

با داد ازش پرسيدمو با داد جوابمو داد

- چون منه نفهم عاشق اين آدم نفهمم! 

با اين حرفش نگاهم روش ثابت موند ... 

عاشقم بود ...  

مثل سهيل كه يه روزى ميگفت عاشقمه ...  

ولى چى شد؟!

وقتى فكر ميكردم هجران تموم شده و وصال نزديكه اينجورى بهم ضربه زد..

آ لا اگه عاشق بود ميرفت با يكى ديگه؟!

امشب شب عروسيشونه! 

امشب اون با يكيه ديگه ما ميشه ...  

امشب ...  

نه ...  

نميتونم بهش فكر كنم ... 

نميتونم ... 

دوتا دستامو به سرم گرفتمو رو زانو نشستم ... 

چشمامو بستمو به صداها گوش دادم ... 

صداى دوستت دارم سهيل ... 

بهار گفتنش ...  

عشقم گفتنش ... 

سهيل ...  

اون امشب برام تموم شد..

لرز به تنم نشست ... 

چشمام سياهى رفتو ديگه سياهى مطلق شدو دیگه چیزی نفهميدم .

چشمامو باز كردمو به اتاق سفيدى كه توش بودم نگاه كردم..

دستم ميسوخت..

سرمو چرخوندمو به سرمى كه به دستم وصل بود خيره شدم..

نميدونمستم كجام ... 

اينجا به ظاهر كه بيمارستانه..

ولى من اينجا چكار ميكنم..

به سمت مخالفم نگاه كردم..

على كنار تختم رو صندلى نشسته بودو دستشو تو موهاش فرو كرده بود..

گلوم خشك بود..

با صداى خش دارى صداش زدم

- على! 

انگار تو فكر بود..

با شنيدن صدام سريع سرشو بلند كردو با ذوق نگاهم كردو از ته دلش گفت

- جان على؟!

-  ... 

جوابى بهش ندادم كه بلند شدو دست آزادمو تو دستش گرفتو سرشو نزديك صورتم كردو گفت

- تو كه منو نصف جون كردى دختر! 

با خودت چكار كردى؟!

- آب! 

- تشنه اته؟!

- اوهوم

- الان ميارم..

از يخچال كوچيكى كه تو اتاق بود پارچى بيرون آوردو تو ليوان يك بار مصرفى آب ريخت..

ليوانو به لبم نزديك كرد..

سرمو بلند كردمو كمى آب خوردم..

- من چرا اينجام؟

- يادت نيست؟

حالت بد شد ...  بى هوش شدى!

دكتر گفت شوك عصبيه!

با استراحت خوب ميشى!

- ساعت چنده؟

- سه!

- هييــــــــى!

سه نصفه شب؟!

- آره، چيه مگه؟

تو تا الان بالا سرم بودى؟!

- اين مسايل بين زنو شوهر مهم نيست ... 

زنو شوهر!

خب راست ميگه زنشم ديگه!

شوك عصبى!

حالم خيلى بد بود  ... 

چقدر سر اين بدبخت جيغ زدم ... 

قاطى كرده بودم..

به لباسام نگاه كردم..

به جاى كت، مانتو تنم بود..

از راحتيه تنم ميشد فهميد كه كتو برام عوض كرده ..

عوض كرده؟!

سريع ملحفه اى كه روم بودو كنار زدمو به پاهام نگاه كردم..

به جاى دامن، شلوار پام بود..

حتى ساقمم در آورده بود..

واى!

هستو نيستمو ديده بود ... 

اصلا به چه حقى؟!

به سمتش براق شدمو با اخم گفتم

- به چه حقى لباساى منو عوض كردى؟!

- توقع داشتى با اون كت دامن بيارمت؟!

بيخيال بهار!

غريبه كه نيستم.. شوهرتم!

- شوهرتم شوهرتم ... 

سوزنت گير كرده؟!

من كار ندارم اون لباس خوب بود يا بد!

من ميگم چرا منو لختم كردى؟!

- هيس!

آروم بهار ..

چرا با داد ميگى لختم كردى؟!

صدات ميره بيرون زشته!

- زشت اينه كه تو همه جاى منو ديد زدى!

دستشو به علامت سكوت جلو بينيش گرفتو گفت

- هيس! 

آروم ...  حالا انگار چى شده! 

دوتا تيكه پاره استخون ديگه ديد زدن داره؟!

- تو به اندام من ميگى پاره استخون؟!

- پس نه! 

بگم فيله گوساله! 

- بى ادب! 

- خب مگه دروغ ميگم ...  

آدم پر و پاچه زنشو نبينه كيو ببينه؟!

- وقيح! 

بلند خنديد..

انگار خيلى از اين بحث خوشش اومده..

پسره ى پر رو! 

با اخم بهش نگاه كردم..

خوب كه خنده هاشو كرد به سرمم نگاه كردو گفت

- خب، اينم تموم شد ...  بگم بيان آفش كنن! 

از اتاق بيرون رفتو با يه پرستار برگشت..

پرستار با ديدنم لبخندى زدو گفت

- بالاخره بهوش اومدى؟!

اين شوهرت مارو كشت..

خيلى دوست داره ها..

اگه يه كم دير تر بهوش ميومدى درمانگاهو رو سرش ميذاشت..

هر يه ربع ميومد ميگفت چرا بهوش نمياد! 

الان ديدم نيم ساعته پيداش نيستا، نگو خانومش بهوش اومده.. 

به على نگاه كردم كه با لبخند خاصى نگاهم ميكرد..

لبخندشو با لبخند جواب دادم..

پرستار سرمو از دستم كشيدو گفت ميتونم برم..

از جام بلند شدم..

يه مانتو كوتاه سفيد.. با شال قرمز ...  بدون كفشو جوراب ... 

به پايين تخت نگاه كردم..

نه انگار كفش ندارم..

سوالى نگاهش كردمو گفتم

- كفشم؟

- كفش؟!

يادم رفت! 

- چادر؟

- تو اون وضعيت كه بغلت كردم توقع داشتى چادر بندازم رو سرت؟!

حالا از كى تا حالا انقدر مقيد شدى؟!

- بحث اون نيست ... 

اينكه تو منو با اين تيپ خفن آوردى عجيبه! 

- از تيپ خودم كه بدتر نيست..

هر دفعه از اتاق بيرون ميرم آب ميشم از خجالت

نگاهى بهش كردم كه همون كتو شلوارى كه براى عروسى پوشيده بود تنش بود ... 

گره كرواتشم شل كرده بود كه به نظر من قشنگترش كرده بود..

با تعجب نگاهش كردمو گفتم

- تو كه خوبى، تيپتم قشنگه ...  

چرا خجالت كشيدى؟!

- اين تيپ با اين دمپايى رو فرشى، همخونى داره به نظرت؟!

دمپايى! 

به پاهاش نگاه كردم ... 

راست ميگفت ... 

با همون دمپايی سرمه ايه رو فرشى، اومده بود..

خيلى خنده دار بود..

با اون همه دردو غم بازم نتونستم جلوى خنده امو بگيرمو پقى زدم زير خنده ...  

با خنده من لبخندى زدو گفت

- بخند بهار خانوم ...  وقت خنده منم ميرسه! 

- تا حالا مرد به اين مضحكى نديده بودم ... 

- از اون بدتر اينه كه جنابعاليو بغل كرده بودمو تو سالن ميدوئيدم ... 

همه بهم ميخنديدن ...  

فكر خودت نيستى فكر قلب منو بكن دختر جون! 

با اينكه با خنده و شوخى گفت تا جو پيش اومده باقى بمونه.. 

ولى بازم ياد علت حال بدم افتادم ... 

لبخند از لبم رفتو به نقطه اى خيره شدم ... 

على دستى به سرم كشيدو گفت

- باز كه غمگين شدى! 

- دلم گرفته على! 

- ميگذره! 

- كى تموم ميشه؟!

من كى رنگ شاديو ميبينم؟

- به زودى همه چى درست ميشه ...  

بريم؟!

- بريم! 

خواستم از تخت بيام پايين كه باز يادم افتاد دمپايى ندارم.

نه كفش پام كرده بود نه دمپايى.. 

حداقل خودش يه دمپايى پاش بود..

با ناله نگاهش كردمو گفتم

- حالا چطورى بريم؟

- با ماشين ديگه.. 

- با هوش منظورم خودمم..

پا برهنه ام! 

- آهان.. 

اينه مشكلى نيست.. همون جور كه آوردمت، همون طورم ميبرمت..

- يعنى.. ميخواى باز ...  

بغلم كنى؟!

- آره ديگه! 

- نميخوام..

اون موقع هم بى هوش بودم.. هرچند كه نبايد اونكارو ميكردى.. 

ولى الان كه اصلا ... 

داشتم ادامه ى حرفمو ميگفتم كه بهم فرصتى ندادو منو رو دستش بلند كرد..

نتونستم حرفمو ادامه بدم..

با بهت گفتم

- چكار ميكنى؟!

- بخوام با تو سرو كله بزنم تا صبح اينجا اسيريم..

زنمى.. محرممى ...  يه بغل كه به جايى بر نميخوره ... 

حرفش درست بود..

هم محرم بوديم.. هم با اون وضعيت و بدون كفش ...  چطور ميخواستم راه برم ... ؟!

در ماشينو باز كردو موقع نشنوندنم رو صندلى آروم با دست به پشتم زدو گفت

- ديدى بد نبود! 

بدون حرف نگاهش كردم ... 

لبخندی زدو ماشينو دور زد و سوار شد

به محض اینکه ماشینو تو پارکینک پارک کرد درو باز کردمو پیاده شدم

تا آسانسور دو قدم بیشتر نبودو میتونستم پیاده برم

قدم اولو که برداشتم، علی درو باز کردو کفت

- کجا میری؟

صبر کن ببرمت!

- راهی نیست خودم میرم!

راهی نیست که ... 

فقط پاهم کثیف میشه که میشورمشون!

به آسانسور رسیدم

علی از ماشین پیاده شدو با دو قدم بلند به من رسیدو کنار گوشم گفت

- آره خب ...  پاهات کثیف بشه بهتر از اینه که همه ی بدنت کثیف بشه!

- همه ی بدنم؟!

- آخه نیست من کثیفم، بغلت کنم همه ی هیکلت کثیف میشه!

با دهن باز نگاهش کردم

فکر کرده که برای این نرفتم بغلش!

- چی میگی علی؟!

منظورم این نبود  ... 

من .. فقط نمیخواستم اذیت بشی!

- شما نمیخواد به فکر من باشی!

- علی!

- بی خیال بهار  ... امشب به اندازه ی کافی تنش داشتیم..

نه من کشش دارم نه تو!

- ولی آخه  ... 

در آسانسور باز شدو علی بی توجه به من وارد شد..

منم حرفی نزدم ... 

به من چه!

من که مسئول فکر و خیالات اون نیستم!

در خونه رو باز کرد  ... 

منتظر شد تا من وارد بشم!

داخل خونه رفتمو مانتومو از تنم کندم ... 

خواستم در اتاقمو باز کنم که صدای علی منو میخکوبم کرد!

- نمیشه تو اون اتاق بخوابی  ... 

برو تو اتاق من بخواب!

این چی میگه؟!

دستامو به کمرم زدمو گفتم

- متوجه هستی چی میگی؟!

من اگه از سهیل نا امید شدم دلیل نمیشه بیام ور  دل تو!

با اخم غلیظی نگاهم کردو گفت

- میفهمی چی میگی؟!

نترس منظور خاصی ندارم ..

یعنی انقدر پستم که امشب با این حالت بخوام خیالاتی داشته باشم؟!

در ضمن ...  من نمیخوام حالا که امیدت از اون بی خاصیت کنده شده مجبور بشی منو تحمل کنی!

- هه! خدا از ته دلت بشنوه!

نترس علی آقا غرورت خورد نمیشه ... 

اگه منظور نداری چه اصراریه که بغلم کنیو بیام پیشت بخوابم؟!

همه ی شما مردا مثل همین  ... 

حق دارین به ما بگین جنس ضعیف ... 

از بس شما ضعیف کشی کردین این شده روزگار ما!

- د  آخه احمق!

من اگه میگم بیا اتاق من به خاطر اون شاهکاریه که تو اتاقت ساختی!

زدی خورد خاکشیر کردی آینه رو ... 

پر از خورده شیشه ست اونجا.. باز میگی میخوام برم اتاقم!

چرا من هرچی میگم ربطش میدی به حسم!

فکر کردی همه مثل اون الدنگن که دل داده گی شون فقط و فقط برا اینجور مسائل باشه!

یا اینکه بهت گفتم دوستت دارم فکر کردی ضعیفمو نمیتونم جلو خودمو بگیرم  ... 

اصلا غلط کردم گفتم دوستت دارم ...  خوب شد؟!

انگار خيلى تند رفتم..

اين بيچاره چه گناهى كرده! 

از وقتى از عروسى اومديم دارم بهش گير ميدم..

تقصير اون چيه؟!

اونكه ميخواست طلاقم بده..

هنوزم كه ميگه سر حرفش هست! 

سرمو پايين انداختمو به اتاق على رفتم..

گوشه ى تخت خزيدمو پتو رو رو سرم كشيدم..

على هم به اتاق اومدو لامپو روشن كرد..

از صداى خرش خرشى كه ميومد فهميدم داره لباس هاشو عوض ميكنه! 

چشممامو بستمو محل نذاشتم..

با تكون خوردن تخت حضور عليو نزديكم حس كردم..

صداى نفس كشيدن پر حرصش سكوت اتاقو ميشكست..

نميتونستم بخوابم ... 

انقدر نزديك بودن بهش برام سخته! 

از اين پهلو به اون پهلو شدم..

صداشو شنيدم كه پر حرص بود ولى سعى ميكرد آروم باشه

- بخواب ...  نترس نميخورمت! 

- مگه من گفتم ميخواى بخورى؟!

- اين تكون خوردنات معنى ديگه اى نميده! 

منكه گفتم كارى بهت ندارم ... 

تازه قول دادم پاى حرفم بمونمو طلاقت بدم ... 

من اگه گفتم دوستت دارم از ته دلم گفتمو براى هميشه ميخوامت.. نه براى يكى دوشب! 

- ميدونم ... على!؟!

- جانم؟

- راست گفتى كه تو از ماجراى ازدواج اونا خبر نداشتى؟

- منكه به جون عسلم قسم خوردم برات! 

ديگه چى بگم؟ 

پتو رو از رو صورتم برداشتمو به طرفش چرخيدم..

اونم به پهلو شده بودو نگاهش به من بود..

تو اون تاريكى هم تونستم صداقت چشمهاشو ببينم..

بهش خيره شدمو از ته دلم گفتم

- معذرت ميخوام! 

لبخند رو لبش نشستو دستش به پشت سرم اومدو تو موهام نشست ... 

با صداى آرومى گفت

- دركت ميكنم..

اگه خودخواهى هاى من نبود، تو اين شب بدو تجربه نميكردى!

با لبخند نگاهش كردم كه صورتش جلو اومدو گونه امو بوسيد..

شب به خير آرومى گفتو با عقب كشيدن سرش چشمهاشو بست! 

منم چشم هامو بستمو سعى كردم به چيزى فكر نكنم..

امشب بيش از ظرفيتم تحمل كردم..

فكرو خيال باشه براى بعد..

به هيچى نميخوام فكر كنم ... 

حتئ به آرامشى كه كنار على دارمو حس خوبى كه از دستش به مغزم القا ميشه.

صبح با تنى خسته از خواب بيدار شدم ... 

به ساعت كه نگاه كردم مخم سوت كشيد..

ساعت دو بود ... 

يعنى من اين همه خوابيدم! 

حتما تاثير داروهاى خواب آوريه كه تو سرمم تزريق كردن، وگرنه من با اون جنگ اعصابى كه ديشب داشتم كه خوابم نميبرد..

از جام بلند شدمو از اتاق بيرون رفتم ... 

بعد از شستن دستو صورتم به آشپزخونه رفتم كه عليو مشغول آشپزى ديدم..

بى توجه بهش به سمت اتاقم رفتم..

درو كه باز كردم از تعجب دهنم باز موند ... 

هيچ خورده شيشه اى تو اتاق نبود..

همه ى اتاق تميز شده بود..

حتما كار عليه..

خواستم رو تخت بشينم كه ديدم چيزى روشه ...  

دقيق نگاه كردم ديدم عكس سهيله كه ديشب قابشو شكستم ... 

به صورت برعكس گذاشته بودش رو تختم ... 

اينم كار عليه..

اين كارارو چى معنى كنم؟!

چرا انقدر خوبى ميكنى؟!

با اين كارا ميخواى چيو ثابت كنى! 

شايدم ميخواد از رفتن منصرف بشم ... 

حتما همين طوره..

از طرفى ميگه آزاديو از طرفيم با اين كارا ميخواد پايبندم كنه

عكسو برداشتمو براى آخرين بار بهش نگاه كردمو ريزش كردم ... 

خورده هارو ريختم تو سطل زباله اى كه تو اتاق بود ... 

سهيل ديگه تموم شد..

سهيل ديگه متعلق به يكى ديگه ست..

من حتى حق ندارم اين عكسو داشته باشم..

همون ديشبم سعى كردم عشقشو بكشم..

من مجبور بودم ازدواج كنم ...  اون چى؟!

باز با يه تصميم عجولانه زندگيه منو بهم ريخت..

از اتاق بيرون رفتمو بى توجه به على به سمت يخچال رفتم ... 

پارچ آبو برداشتمو يه ليوان آب ريختم ... 

بعد از خوردن آب كمى آرومتر شدم ... 

بوى مرغ تو خونه پيچيده بودو اشتهامو تحريك ميكرد ... 

على هم مشغول چيدن ميز بود ... 

با ديدن اين كاراش بيشتر جرى شدمو ميخواستم علت اين كاراشو بپرسم كه اون زود تر از من به حرف اومد

- امروز وكيلى كه گرفتم براى كارامون زنگ زد..

سوالى نگاهش كردم تا بقيه ى حرفشوو بزنه..

تو چشمام خيره شدو گفت

- كارا انجام شده و ده روز ديگه يا نهايتش دو هفته ى ديگه همه چى تموم ميشه و راحت ميشى! 

من فكر ميكردم با اين اداهاى اول صبحيش ميخواد منو منصرف كنه.. 

ولى انگار خودشم خيلى مشتاقه! 

نگاهمون در هم خيره بودو فقط تونستم بگم

- چه خوب! 

با اين حرفم به وضوح ديدم كه دستاش مشت شدنو گره ابروش عميق تر از هميشه.

يك هفته از عروسى سهيل ميگذره..

امشب عموى على همه رو براى پا گشايى دخترش دعوت كرده خونه اشون..

مادر على خيلى اصرار كرد كه بريم، ولى على گفت حال نداره و كمى سرما خورده..

هرچند كه مادرش باشك گفته بود تو اين فصلو سرما؟!

ولى به هر حال قانع شد و كوتاه اومد..

على اصلا دلش نميخواد مادرش بفهمه سهيل كيه! 

ميگه اگه مادرش بفهمه دوباره شروع ميكنه به گير دادن..

از طرفيم نميخواد با سهيل رو در رو بشه..

امشب كه تونستيم از دستشون فرار كنيم، خدا بعد ها رو به خير كنه! 

على از وقتى اومده خونه يه ريز اخم كرده..

محض دل عسلم يه لبخند نزد ..

جو خونه خيلى بده..

ساكت و اعصاب خورد كن! 

کسى که چشم ديدنشو نداشته شده داماد عموشون.. منم برم يه عمر با هم چشم تو چشم ميشن..

نبايد هر دفعه انقدر بهم بريزه كه..

بايد باهاش حرف بزنم..

آه ... 

بازم نشسته رو كاناپه و به روبرو زول زده..

كنارش نشستمو صداش زدم

جوابى نداد كه دوباره صداش كردم

تكون شديدى خوردو با تعجب نگاهم كرد..

لبخندى زدمو گفتم

- چته؟

از وقتى اومدى تو خودتى! 

اين مهمونيا عاديه..

نميشه كه هر دفعه خودتو داغون كنى!

- من نميدونم آدمى كه بار دوم ازدواج ميكنه، ديگه مهمون كردنش چيه! 

- شهره كه بار اولش بوده.. به هر حال حسرت دارن..

توكه نميشه هر دفعه يه خبرى ميشه اينجورى كنى!

- مگه چكار ميكنم، نكنه ناراحتى نرفتيم؟

لابد دلت ميخواست بريم تا عشق قديميتو ببينى!

با چشمايى گرد شده نگاهش كردمو جوابشو دادم

- هر چى ميخوام باهات خوب رفتار كنمو ملاحظه اتو كنم، تو بدتر ميكنى! 

انصافم خوب چيزيه ... 

براى چى دلم بخواد اونو ببينم..؟

- براى اينكه عاشقشى! 

براى اينكه تنها مردى كه دوستش دارى اونه ... 

براى اينكه منتظرى از من ظلاق بگيرى برى پيش اون! 

- سر من داد نزن ...  

من اونقدر پست نيستم كه به يه مرد زن دار فكر كنم ... 

منو چى فرض كردى؟

اينكه يه خونه خراب كنم! 

سهيل زن داره، از شب عروسيش براى من تموم شد ... 

گناه شهره چيه كه بخواد پا سوز ما بشه!؟

من بميرمم پيش سهيل بر نميگردم..!

- اميدوارم همين طور باشه! 

بعد از اين حرف از جاش بلند شدو به اتاقش رفت..

كلا هر روز بدتر ميشه..

گاهى فكر ميكنم شايد به خاطر طلاق گرفتنمون اينجورى شده ... 

نميدونم.. شايد ... 

مثل اين دو روز، صبح با كسلى از خواب بيدار شدم..

دو روزه كه با على سر سنگينم..

البته اونم با من سر سنگينه..

من از دستش دلگيرم، نبايد اون حرفا رو به من ميزد، ولى اون مثل بچه ها دست پيش گرفته پس نيوفته ...  

گاهى اونقدر بچگانه و خودخواهانه رفتار ميكنه كه دلم ميخواد سرشو بكوبونم به ديوار..

خودم كم درد سر دارم ...  كم فكرو خيال دارم ...  اونم شده بلاى جونم ... 

از يه طرف كار ابله هانه ى سهيل.. 

از يه طرف قضيه ى طلاق ... 

از طرفى به اين خونه و على عادت كردم ... 

مهمتر از همه هم عسله كه خيلى برام عزيزه.. 

دلم نمياد تركش كنم.. ولى دلمم نميخواد به خاطر عادت يا دلسوزى، يه عمر بمونمو بسازم ... 

من اهل اين زندگى نيستم ... 

هميشه دوست داشتم عاشقانه زندگى كنم..

عليو دوست دارم..، اما به عنوان يه دوست.. نه عشق! 

خدايا كمكم كن تصميم درستو بگيرم! 

با شنيدن صداى زنگ از افكارم اومدم بيرون ... 

با ديدن شخصى كه پشت در ايستاده قلبم ضربان گرفت..

اينجا اومده براى چى؟!

باز چى شده؟!

اف افو برداشتمو با صداى لرزونى گفتم

- بله؟!

- باز كن ...  واحد چندمين؟!

يعنى چى شده؟!

ميخواد بياد بالا!؟!

مثل مسخ شده ها گفتم چهارو درو باز كردم ... 

با دستاى لرزون درو باز كردمو منتظر ايستادم تا بياد ... 

خيلى دلم براش تنگ شده ...  

هميشه با هم صميمى بوديم ... 

هميشه حرفامونو به هم ميگفتيم ...  

به هم نزديك بوديمو من دوست داشتم اخلاق خوبشو ...  

ولى حالا ...  

از آسانسور بيرن اومدو تونستم لبخند قشنگشو ببينم ... 

مدتها بود كه اين لبخندو نديده بودم..

از وقتى كه اون تصادف نحس اتفاق افتاد ... 

آره از همون موقع بود كه لبخندشو نديده بودم ... 

از همون موقع نديدم اين لبخند ناياب دوست داشتنيو! 

ايستاد جلومو نگاهم كرد..

منم مثل آدم هاى منگ بهش نگاه كردم ... 

نميدونم برم جلو بغلش كنم يا فقط باهاش دست بدم ... 

اين مدت دورى خيلى چيزها رو عوض كرده ...  

مردد ايستاده بودم كه با باز شدن دستهاش به طرفين، به ثانيه نكشيد كه تو آغوشش جاى گرفتم

سرمو روى شونه اش گذاشتمو اجازه دادم اشكهام روى شونه اش بنشينن ... 

صداشو زير گوشم شنيدم

- ببار بهارم ... 

ببار تا ابرهاى سياه دلت پر بكشن ... 

ببار تا آسمون دلت تميز و آفتابى بشه ...  

ببار تا آروم بشيو خندون! 

كمى كه گريه كردم انگار آروم شدم ... 

سرمو عقب كشيدمو با خجالت نگاهش كردم..

لبخند مهربونى رو چهره ى مردونه اش نشستو گفت

- ديگه خجالتت براى چيه؟!

لبمو به دندون گرفتمو گفتم

- به جاى اينكه تعارف كنم بيايى تو خونه.. دم در نگه ات داشتمو دارم گريه ميكنم ... 

پيراهنتم خيس كردم..

- فداى سرت ... 

يه بهار خانوم كه بيشتر نداريم ... 

داخل شدو به طرف راحتى تك نفره اى نشست ... 

اونقدر دلتنگش بودم..

اونقدر تو فشار عصبى بودم اين مدت كه يادم رفت بپرسم براى چى اومده! 

اونم بعد از اين همه وقت ...  

شايدم به خاطر اون عروسى عذاب وجدان گرفته! 

شايدم دلش برام سوخته و براى دلداريم اومده ...  

فقط ايستادمو نگاهش ميكنم..

يه كم كه گذشت، به خودم اومدم..

به آشپزخونه رفتمو دوتا فنجون چايى از همونايى كه دوست داشتو ميگفت چايى تو معركه ست، براش ريختمو بيرون اومدم ... 

نگاه عميقى بهم انداختو چايى رو برداشت

نشستمو نگاهش كردم.. 

لبخندى زدو گفت

- خوبى؟

- خوبم.. 

- كم حرف شدى يا من غريبه شدم؟!

- چى بگم؟!

- خبر دارى سهيل ازدواج كرده؟!

- آره! 

- پسره ى بيشعور اومده بود كارت عروسيشو بهم بده! 

منم نامردى نكردمو خوابوندم زير گوشش! 

- هى! 

دعواتون شد؟

- نه بابا، اونكه روش نميشه تو روم وايسته ...  

هرچى باشه با هم رفيق بوديم، به خاطرش اين همه وقت با تو قهر كردم، از يدونه خواهرم كناره گيرى كردم به خاطر اون! 

ميدونم خيلى دوستش دارى، هنوز باور نكردم كه حرف اون روزت راست باشه و شوهرتو دوست داشه باشى ...  هنوز اميد داشتم پيش هم برگرديد، اون وقت پرو خان.. 

تو چشم من نگاه ميكنه و ميگه زن گرفتم ...  

زدمش، شاكى شد كه چرا زدمش.. 

بهش گفتم نفهم بى عقل، بهار به خاطر تو مجبور به ازدواج شد، نه مثل تو كه با اختيار خودت برى زن بگيرى، دالام ديمبو راه بندازى! 

ميدونى چى گفت؟!

سوالى نگاهش كردم كه گفت

- يكيو گرفتم كه خراب بشم رو زندگيه بهار ...  

مردك بى غيرت، ميگه كارى ميكنم شوهرش طلاقش بده ...  

تو به خاطر اون از خودت گذشتى، اون به خاطر خودش حاضره تورو بد نام كنه كه بى دردسر طلاق بگيرى! 

راستى ميدونى چرا اينجور گفته؟

اصلا تو از كجا فهميدى ازدواج كرده؟

- زنش دختر عموى عليه! 

با دهن باز نگاهم كرد ... 

لبخند تلخى زدمو براى عوض شدن بحث گفتم

- ريحانه رو چرا نياوردى؟

- ميخواستم اول خودم ببينمت..

من به خاطر اون بى عقل با تو قهر كردم، اون وقت آقا به فكر ريختن آبروى خواهرمه! 

تف به ذاتت بياد مرد! 

- بسه بهادر، ولش كن! 

سهيل از اون شب براى من تموم شد ... 

ديگه دلم نميخواد به اونم فكر كنم ...  

- مگه تا قبل از اون بهش اميد داشتى.؟

چيزى هست كه من بايد بدونم؟!

اصلا تو چرا انقدر پكرو بى حالى؟!

نكنه شوهرت اذيتت كرده؟!

- من از على جز خوبى چيزى نديدم! 

- پس چته؟

- قضيه اش مفصله.. 

- برام بگو! 

اگه موضوع مهمى هست بگو تا بتونم كمكمت كنم ...  

دوست ندارم بازم اشتباه بكنى!

دو دل بودم بین گفتنو نگفتن ... 

ولی تا کی مخفی کنم

به زودی همه میفهمنو دوباره بهادر ازم دلگیر میشه ... 

در حالی با انگشتای دستم بازی میکردمو نگاهمو ازش گرفته بودم صداش زدم

- بهادر

- جونم خواهری؟

- من  ...  من .. میخوام یه کاری بکنم..

- چکار؟

- راستش، در واقع بین منو علی چیزی نبوده و ...  و  ...  نیست  ...  اما ... 

- چقدر منو من میکنی!

چی شده؟

- علی عاشقم شده!

جوابی نشنیدم ... 

سرمو بلند کردمو نگاهش کردم..

لبخند محوی رو لبش بود..

با دیدن نگاهم لبخندش عمیق تر شدو گفت

- تازه فهمیدی؟

اینکه همون روزم که من اومدم معلوم بود!

- معلوم بود؟

- یه مرد وقتی برای زنی یقه پاره میکنه که عاشق اون زن باشه ... 

یه مرد وقتی با اطمینان میگه این زن مال منه که جای اون زن تو قلبش باشه ... 

خب  ...  حالا این کشفت خیلی برات عجیبه که اینطوری میگی؟!

دوباره نگاهم به زمین دوخته شد

- نه  ...  راستش  ...  علی  ... 

علی خیلی دلش میخواست با هم از اول شرووع کنیم ...  ولی من ... 

سرمو بلند کردمو به صورتش که حالا کمی اخم روش نشسته بود نگاه کردم

- من نمیتونم هم سهیلو دوست داشته باشم، هم عیلو!

اونم وقتی که سهیل جلو رومه ... 

عاشقش بودم  ...  اونم به مدت زیادی ...  کم نبود ... 

نتونستم با خودمو حسم کنار بیام ... 

علی رو دوست دارم، اما مثل  ...  مثل یه دوست خیلی خوب!

نه مثل شوهر!

اوایل قصد داشت دلمو به دست بیاره  ...  ولی وقتی دید فایده نداره، یه تصمیمی گرفت!

دوباره نگاهش کردم

نمیدونم از شنیدن این حرف چه واکنشی نشون میده..

در حالی که نگاهم به چشمهاش بود ادامه دادم

- گفته طلاقم میده آزاد باشم  ... 

گفت برو زندگیی که دوست داری با كسى كه دوست دارى شروع كن ... 

حتی گفت .. گفت .. اگه اون آدم، منظورش سهيله، گفته اگه خیلی برات با ارزشه برگرد پیشش!

همه ی کارها رو هم کرده ... 

خوشحال بودم از شنیدن خبر آزادیم ...  دل تنگ علی و دخترش میشدم .. ولی سهیل برام عزیز تر بود ... 

از اولم گفته بودم اگه علی ازم بگذره برمیگردم پیش سهیل ... 

اما اون هفته  ...  وقتی رفتیم عروسی دختر عموی علی، سهیلو تو لباس دامادی دیدم ... 

دلم شکست ... 

خیلی غصه خوردم داداش ... 

حالا که علی مردونگی کرده بودو میخواست منو بفرسته برم، .. حالا که همه چی داشت تموم میشد ... 

سهیل یه بازی جدید راه انداخت ... 

فکر کردم علی بعد از اون از طلاق منصرف بشه  ... 

ولی گفت نمیخواد تتحمیل بشه و یه زندگی بی روح و اجباری داشته باشیم .

نگاهش عمیق تر از هر وقتی بود  ... 

کمی نگاهم کردو بعد لباش به حرکت در اومدن

- و تصمیم تو چیه؟

- میخوام برم ... 

خیلی دوستشون دارم ...  مخصوصا عسلو ...  ولی  ... 

- ولی وقتی یه حرفی بزنی حتما باید همون بشه ...  آره؟

با خودت بازی نکن بهار ... 

نمیخوام دخالت کنم، فقط میخوام راهنماییت کنم..

این مردی که اینجوری از تو دست کشیده و پا رو احساس خودش گذاشته خیلی بیشتر از خیلی عاشقته!

کاری نکن که پشیمون بشیو اون وقت فرصتی برای جبران نداشته باشی ... 

خوب فکر کن ... 

یه وقت نری و دوباره بخوای برگردی و خودتو مضحکه ی خاص و عام کنی ... 

تازه اون به جهنم!

اگه بری و بخوای برگردی ولی دیگه قبولت نکنه چی؟

فکر کردی بری چی قسمتت میشه؟

تو جونی، نمیشه که تا آخر عمر چله نشین یه عشق مسخره باشی ... 

اونم برای کسی که قدرتو ندونست!

به خودتون فرصت بده

بدون اینکه به سهیل فکر کنی به زندگیت نگاه کن ... 

تو علی رو دوست داری..

بچه اشم دوست داری ... 

به قول خودت به این زندگی عادت کردیو باهاش اخت شدی!

برگردی خونه ی بابا و بعدش چی بشه مثلا؟

جز اینکه مردم بد تر از بد پشت سرت میگن؟!

تو با این مرد میتونی خوشبخت بشی..

کسی که یه عاشق واقعیه میتونه خوشبختت کنه ... 

میتونه زخماتو ترمیم کنه ... 

مگه من همونی نبودم که میگفتم برگرد پیش سهیل؟!

هان؟

ولی الان میگم دورشو یه خط قرمز بکش..

اون لیاقتتو نداره ... 

اگه داشت از اول زندگیتونه با یه قمار بیهوده از دست نمیداد ... 

به خودت بیا بهار!

یه ساله با مردی ازدواج کردیو هنوز نسبت بهش دو دلی ... 

من موندم اونکه تو رو دوست داره چطور این همه وقت صبرش لبریز نشده!

این کارش خیلی ارزش داره

قدرشو بدون..

راحت از دستش نده..

زندگیت خوبه..

براش بجنگ!

حتی اگه شده با خودت..

با احساست!

با همه کس و همه چیز!

عجولانه تصمیم نگیر!

- علی خیلی خوبه ...  ولی من نمیتونم با خودم کنار بیام!

گفته تصمیم با خودمه ... 

هر جور خودم راضیم، همون کارو میکنه

خواست حرفی بزننه که در اتاق باز شدو عسل بین در ایستاد ... 

با دیدنم با لبخند اومد طرفم

بغلش کردمو بوسیدمش

- سلام عسلکم..

خوبی مامان جون؟

- اوهوم!

- بریم دستو صورتتو بشورم ... 

بلند شدمو برددم دستو صورتشو شستم ... 

از دستشویی که بیرون اومدم بهادر با لبخند نگاهم کردو گفت

- دخترته؟

- آره!

- بیا بغل دایی ببینم ... 

از لفظ دایی که به کار برد یه حالی شدم

نزدیکش رفتم تا عسلو بهش بدم که عسل خودشو بیشتر بهم چسبوند

- غریبی میکنه داداش!

- حق داره خب..

تا حالا دایی شو ندیده ... 

- نترس عسلم، این داییه!

بعد از اینکه صبحونه ی عسلو دادم خورد و کمی با بهادر حرف زدم، بهادر بلند شد که بره

تعارفش کردم که بمونه ولی قبول نکرد ... 

موقع رفتن دوباره تاکیید کرد که عجولانه تصمیم نگیرم

مثل اینکه از این حرف علی خوشش اومده بود..

سهیلم که از چشمش افتاده بود ... 

از طرفی هم فکر آبرومونو میکرد ... 

با جدا شدن دوباره ام بازار غیبت دوست و آشنا بازم گرم میشه و این بار بد تر از قبل خواهد بود ... 

باهام خداحافظی کردو عسلو بوسیدو رفت ... 

مهر عسل به دل بهادرم افتاده بود ... 

تصمیم گرفتم بیشتر فکر کنم تا بابا اینا رو از خودم نا امید نکنم

فقط که نباید فکر خودم باشم ... 

باید به اونها هم فکر کنم ... 

از طرفی ته دلم علیو دوست دارم ... 

با این کارش مردونگی کرد ... 

از همه مهمتر  ...  عشقشو بهم ثابت کرد..

باید ببینم میتونم یا نه!

حق نیست با اجبارو اکراه باهاش باشم..

اون لایق بهترین هاست ... 

علی که از کار اومد، سعی کردم رفتارم بهتر از این چند وقت باشه..

اونم متوجه حال خوبم شدو پرسید جریان این خوش اخلاقیم چیه؟!

منم جریان اومدنو بهادرو به طور خلاصه و فاکتور گرفتن از سهیلو حرفای اصلیمون بهش گفتم..

از اینکه آشتی کرده بودیم خوشحال شد ... 

در کل روز خوبی داشتیم ... 

شبم با آرامش بیشتری نسبت به شب های قبل خوابیدم.

پنج روز به سرعت گذشت..

جو خونه خوبه.. 

همه آروميم..

تو اين مدت سعى كردم با محبت بيشترى به زندگى مشتركمون نگاه كنم..

گاهى با خودم فكر ميكنم كه ميتونم از اين زندگى آروم و بى سرو صدا دست بكشم؟!

اين كار ميتونه حماقت باشه..

به قول بهادر بايد حساب شده تر فكر كنم ... 

با شنيدن صداى تلفن از افكارم بيرون اومدم..

با برداشتن گوشيو شنيدن صداى منير خانوم، استرس بدى تو جونم پيچيد..

نميدونم چرا لرزه به صدام افتاد ... 

- سلام مامان.. بفرماييد! 

- خوبى دخترم؟

- خيلى ممنون، به لطف شما! 

- زنگ زدم براى فردا شب دعوتتون كنم اينجا! 

- چشم، به سلامتى خبريه؟!

- هميشه به خوبيو شادى باشه ...  

آره دخترم، راستش دختر جاريمو پا گشا كردم ... 

هرچى باشه ما خانواده ى عموش هستيمو از همه ى فاميل بزرگتر ... 

بايد دعوتشون كنيم..

منم كارامو كردمو براى فردا شب دعوتشون كردم..

حتما زود تر بيايين كه يه كم هم كمكم كنين..

به على هم بگو.. زنگ زدم جواب نداد..

- چ ...  چشم..

- انگار بى حالى! 

عسل حالش خوبه؟!

- ب ...  بله؟

- نگرانم ميكنى، خوبيد؟

- آ.. آره، آره.. خوبيم..

عسل هم خوبه ... خدمت ميرسيم..

- سلام برسون، خداحافظ!

- خداحافظ

ديگه تا ظهر هيچى نفهميدم ... 

اين مهمونى برام خوش آيند نبود..

دلم نميخواد برم..

ولى مگه ميشه نرفت؟!

تازه تاكييد كرد زودتر بريم..

با اومدن على، مثل پرنده اى كه از قفس آزاد شدهربه سمت در پرواز كردم..

تا الان منتظر بودم بيادو بهش بگم.. 

ولى حالا كه اومده، نميتونم بهش بگم! 

يه ترس ناشناخته ريخته تو جونم.. 

على كمى نگاهم كردو يه ابروشو انداخت بالا و گفت 

- اتفاقى افتاده؟!

بدون اينكه بخوام هول شدم ... 

شايد ازعكس العملش ميترسم ... 

با مكث جوابشو دادم

- نه! 

- پس چرا اومدى استقبالمو اينجورى جلو راهو گرفتى؟!

مطمئنى چيزى نيست؟!

كنار تر رفتمو كاملا وارد خونه شد..

در حالى كه نگاهش به من بود كتشو در آوردو منتظر بود تا حرف بزنم

- چيز خاصى نيست، فقط ... 

گردنشو كج كردو گفت

- فقط؟

- مامانت براى فردا شب دعوتمون كرد خونه اشون! 

ابروشو بالا انداختو سرشو تكون داد..

كتو روى دسته ى مبل گذاشتو با حالت مشكوكى گفت

- زنگ زد خونه؟

- آره!

- مادرم انقدر وحشتناكه، كه ترس تو نگاهت بيداد ميكنه؟!

- آخه فردا.. 

- ميشه بيست سوالى طرح نكنى؟!

راستو حسينى بگو ببينم موضوع چيه؟!

- فردا شب مهمونى دارن ... 

از منم خواسته زودتر برم كمكشون.. 

- از كار ترسيدى؟!

حالا مهمونش كى هست؟

مناسبتش چيه؟!

- دختر عموت ...  براى پا گشايى! 

با صداى بلند گفت

- چى؟

اونا براى چى؟!

- خب بزرگتره ...  اصلا.. اصلا برو از خودشون بپرس! 

- منو دور نزن بهار ...  

نگو تو دلت عروسى نيست كه باورم نميشه..

خيلى خوشحالى كه ميتونى راه به راه ببينيش؟!

- ديوونه اى ديگه.. شاخ و دم كه ندارى، منتها مغزم ندارى! 

ميدونم حساسى هى ميخوام مراعات كنم، بدتر ميكنى! 

اصلا منو بگو كه خر گازم گرفته بودكه در مورد زندگيمون تجديد نظر كنم! 

عصبانى بودمو همه ى اين حرفهارو در حالى كه تو صورتش براق شده بودم گفتم..

اونم بدتر از من شدو با يه قدم اومد جلوم ايستادو تو صورتم خيره شدو از بين دندوناى كليد شده اش گفت

- خر نه ...  سهيل گازت گرفته و هواييت كرده ...  

لابد بمونى بيشتر برات ارزش داره! 

ميتونين به معاشقه هاى نصفه مونده اتون برسيد ... 

اجازه ى حرف بيشترو بهش ندادمو دست راستمو بلند كردمو كوبوندم تو صورتش ... 

صورتش به سمت راست متمايل شدو گونه ى چپش سرخ.

سرشو صاف كردو به گردنش تاب داد..

به صورتم خيره شدو با نگاه عميقى گفت

- من زن وحشى نميخوام..

مال بد بيخ ريش صاحابش! 

نگاه كوتاهى به اجزاى صورتم انداختو نفسشو فوت كردو سرشو عقب كشيد ... 

قدمى عقب رفتو در حالى كه انگار با خودش حرف ميزنه گفت

- خوبه، ناهارمونم خورديم ... 

دست خودمم با اين ضربه سيلى درد گرفته بود ... 

شايد حقش بود ... 

وقتى قاطى ميكرد مهارش سخت بود ... 

كف هر دو دستمو روى هم فشردمو به اتاقم رفتم ... 

عسل كه سير بودو منو على هم كه كوفت خورده بوديم ... 

دسرمونم حرص و جوش بعدش بود ... 

روى تختم دراز كشيدمو چشمهامو روى هم گذاشتم ... 

اين زندگى قابل اصلاح نبود ... 

از بن و ريشه خراب بود انگار ... 

مردش حرف از اعتماد ميزدو تو عمل كاملا بى اعتماد بود ... 

تا كى ميتونستم اين جنگ اعصابو تحمل كنم؟!

اونم حالا كه حضور سهيل هميشگى شده ... 

صداى بلند حرف زدن عليو با كسى شنيدم ... 

صداى مخاطبش شنيده نميشد ... 

گويا با تلفن صحبت ميكرد ... 

گوش هام مثل آنتن هاى الكتريكيه هوشمند تيز شدن تا بفهمم جريان از چه قراره

- اونا نميدونن، تو كه خبر دارى چرا ميذارى كار به اينجا بكشه؟

-  ... 

- من نميدونم، خودت كه بهتر از همه ميدونى چشم ديدار اون عوضيو ندارم ... 

يه جورى كنسلش كن..

-  ... 

- ديگه اونارو براى چى دعوت كرده؟!

همه ى فاميل بايد بيان بوزينه ى نو رسده ى فاميلو ببينن؟!

-  ... 

- پس تو اونجا چه غلطى ميكنى؟!

عرضه ى هيچ كارى هم ندارى!

-  ... 

- ديگه داغون تر از اينكه نميشم ...  

مردك زده زنمو كشته، به اين زنمم كه نظر داره ...  بشينم راحت ديدشو بزنه؟!

-  ... 

- يه جورى مامانو راضى كن كنسلش كنه ...  

اصلا بگو آپانديس على گرفته و رفته عمل كنه ...  اينجورى مهمونى بهم ميخوره! 

-  ... 

- چى ميگى واسه خودت؟!

آپانديس كه سهله، من لازم باشه كليه امم عمل ميكنم تا اون بهارو نبينه ...  

فاميله كه باشه، غلط كرده! 

-  ... 

- آره غيرتى ميشم، چون زنم برام عزيزه ... 

اسپند رو آتيش ميشم، چون زنمو دوست دارم

نميذارم اون نگاه نا پاكشو بهش بندازه!

با شنيدن اين حرفش قلبم ضربان گرفتو باز پاى رفتنم سست شد ... 

نميدونم چه كارى درسته ... 

دوباره شروع كردم به خود در گيريو فكر كردن ... 

دوباره ميخوام خودمو قانع كنم كه على حق داره اين عكس.العمل رو داشته باشه ... 

هر چى هم سرم نشه، اونقدر سرم ميشه كه براى يه مرد ترك كردن زنى كه دوستش داره چقدر ميتونه سخت باشه ... 

تا دو دقيقه پيش عزمم جزم بود براى رفتن ... 

ولى حالا ...  

تا شب تو اتاق بودم ... 

حتى به بهانه عسل هم بيرون نيومدم ... 

موقع خواب بود كه على در حالى كه عسل بغلش بود به اتاق اومد ... 

صورتم به طرف در بودو چشمامو بستم تا فكر كنه خوابم ... 

پاورچين پاورچين به اتاق اومدو عسلو رو تخت خوابوند ... 

از لاى چشمم ديدمش كه صورت عسلو بوسيد برگشت ... 

حالا روبه من بود ... 

همون نيمه درز چشمم رو هم دوختم تا نفهمه و بره ... 

صداى قدم هاش تو فضاى مسكوت اتاق پيچيد ... 

بوى عطرش تو بينيم پيچيد ... 

حرارت حضورشو با چشمهاى بسته هم حس ميكردم ... 

گرما بيشتر شدو سرم با نوازش دستش بين موهام، داغ شد ... 

نفس هاش از فاصله ى يك ميلى مترى، صورتمو مور مور ميكرد ... 

صداى دلخورشو شنيدم كه مثل دميدن روح در بدن مرده ميتونه باشه ... 

- تو كه كتكتم زدى ...  ديگه قهر كردنو ناز كردنت براى چيه؟

-  ... 

حرفى نزدم كه دوباره خودش به حرف اومد

- ميدونم بيدارى، ولى اگه دلت نميخواد منو ببينى عيب نداره ... 

حق داشتى بزنى، حرفهاى خوبى نزدم ... 

گاهى وقتها بيش از حد غير قابل تحمل ميشم ... 

تو اين وضعيت ديوار كوتاه تر از تو پيدا نكردم ... 

حلالم كن ... 

تا بيام حس شيرين حرفهاشو درك كنم، حسى شيرينتر رو گونه ام كاشت ... 

قلبم بى قرارتر شدو حس كردم پوست صورتم از داغى در حال سوخته ... 

و عجيبه اين حس برام

با صداى بسته شدن در اتاق، بلند شدمو رو تخت نشستم..

دست راستمو روى گونه ى سمت راست و داغم گذاشتمو دست چپمو روى قلب پر تلاطمم ... 

على با همين كارهاش ذره ذره از يه مرد اخمو، تبديل به بهترين دوستم شد ... 

هر وقت خواستم ازش كينه به دل بگيرمو خودمو از اين زندگى كنار بكشم با يه حرف يا يه حركت، كيش و ماتم كرد ... 

سرمو بلند كردمو به آسمون فرضى كه از پس سقف اتاق، فقط خودم ميتونستم ببينمش نگاه كردم ... 

و اين بار خدا مخاطبم بود..

- خدايا حالمو ميبينى؟!

منكه الان حس ميكنم بهت نزديك تر از دو سال پيش يا يك سال پيشم ... 

منكه همه ى سختى ها رو ميذارم به حساب امتحانات ميان ترم تو ... 

منكه دلمو شستم از عشقى كه برام ممنوع شده بود ... 

چرا؟

چرا هر روز بيشتر سردرگمم؟!

چرا نميتونم با خودم كنار بيام..

دلم ميخواد عليو دوست داشته باشمو باهاش بمونم.. ولى هر بار خاطراتم با سهيل يادم مياد..

هر روز ميگم سهيل برام تموم شده ... 

با بوسه ها يا از محبتهاى على داغ ميشم ... 

بدنم واكنش نشون ميده به ابراز احساساتش ...  

ولى نميتونم حسمو درك كنم ... 

دلم ميخواد بهش تكيه كنم..

ديگه نگران چيزى نباشم ... 

مثل هر زنى، فقط شوهرمو ببينم ... 

ولى ... 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

ولى تا بخوام چشمامو ببندمو خودمو بسپارم به احساس پاك و قشنگش، سهيل مياد جلوى چشمم ... 

خاطرات بودنم با سهيلو ميبينم ... 

خدايا بهم فراموشى بده تا فراموش كنم قبلا سهيل نامى بوده ... 

بد جايى گير كردم ...  انگار جلوى يه دره ايستادمو راه برگشت ندارم ...  ولى اگه جلوتر برم پرت ميشم پايين ... 

خدايا نجاتم بده ... 

على خوبه ...  آرزوى هر دختريه ...  ولى من ... 

دلم ميخواد اونجور كه هر زنى شوهرشو دوست داره دوستش داشته باشم ... 

نه مثل بهترين دوستم ... 

دلم نميخواد با كسى مقايسه اش كنم ... 

كمكم كن خدا ... 

كمكم كن ... 

من نميتونم به جدايى ازش فكر كنم ...  بهش وابسته ام ... 

صدامو ميشنوى خدا؟

تو كه از رگ گردنم بهم نزديك ترى ... 

ميدونم صدامو ميشنوى ... 

جوابمو بده ... 

كمكم كن جوابتو بشنوم ... 

با گريه دردو دل ميكردمو حواسم نبود كه صدام بلند شده ... 

تو تاريكى اتاق به سقف زل زده بودمو چشمهاى اشكيم بجز آسمون جايى رو نميديد ... 

دست گرمى روى بازوم نشست..

صداى گرمى اسممو صدا كرد..

قدرت اون دستهاى گرم منو از اون خلسه ى شيرين با خدا بودن بيرون آورد ... 

مثل مسخ شده ها نگاهمو از سقف گرفتمو به مردى كه مقابل تختم زانو زده بود دوختم ... 

نگاهم تو نگاهش گره خوردو صداش سكوت اتاقو شكست ... 

- نميخوام وابسته ام باشى ... 

ميخوام دلبسته ام باشى.

پلكمو بستمو قطره اشكى از چشمم رها شد ... 

با باز شدن چشمهام، تو اون فضاى تاريك اتاق، تونستم برق چشمهاى مشتاقشو تشخيص بدم ... 

لبخند غمگين رو لبهاشم ديدم ... 

با بغض گفتم

- من ميخوام يه فرصت به خودمون بدم ...  ولى تو به من اعتماد ندارى ...  

باورم ندارى ...  

گاهى با حرفهات حس ميكنم يه زن بدم ...  يه خونه خراب كن ... 

من حتى ميترسم كه اگه جدا بشمو باد خبر به سهيل برسونه اون ... 

نكنه قيد زنشو بزنه و بخواد بيام سمتم ... 

نميخوام يه دختر بى گناه كه هيچ نقشى تو اين جريان نداشته آسيب ببينه، اون وقت تو ... 

- من بدم ...  

من متعصبم ... 

شكاكم، يا حتى احمقم ... 

آره، احمقم كه اين همه خوبى تو رو نميبينمو اون حرفهارو ميزنم ... 

ولى بهار..

باور كن دست خودم نيست ... 

خيلى وقته بهت علاقه دارمو تو از من گريزونى ...  

مدتهاست ميخوامتو تو منو نميبينى ...  

نگاه من به توئه و نگاه تو به يه جاده ى دور كه شايد مسافرت از راه برسه ... 

اونم مسافرى كه زدو دخترمو بى مادر كرد ...  منو بى سرو سامون كرد ... 

الانم پرو پرو اومده دختر از ما گرفته ... 

اون شهره ى بى عقل هم كه فقط مادياتو ميبينه ... 

من چطور طاقت بيارمو بشينم دست رو دست بذارمو پا رو پا بندازمو نگاهش به تورو ببينم ... 

اونم نگاه پر از خواهش اون ... 

تو زن منى ...  

عشق منى ...  

نميتونم ببينم كسى چپ نگاهت كنه ... 

تمام عصبانيتم هم به همين دليله ... 

از يه طرف نميخوام كسى بفهمه بين تو و اون چيزى بوده ... 

حتى مامانم ... 

نميخوام بازار شايعه، در مورد زن پاكم راه بيوفته..

اين توقع زياديه؟

- نه، ولى دليل نميشه به من انگ هر..ز..گى بزنى! 

- من غلط بكنم اگه بخوام از اين شكرا بخورم ... 

فقط عصبانى بودم، كنترل زبونم از دستم در رفت.. 

- نميشه هر بار كنترل از دست بديو منو محكوم كنى! 

- سعيمو ميكنم ... 

در واقع بهت اعتماد دارم.. اين زبونم كوتاه ميكنم كه ديگه بهت حرفى نزنه ... 

تا روزى كه بريم محضرو جدا بشيم نميذارم خم به ابروهات بياد ... 

خوبه؟!

- خوبه! 

با اين خرفش وا رفتم..

من به موندن فكر ميكردمو اونوميخواد منو طلاق بده؟!

جوابمو طوطى وار گفتم تا التهاب درونمو نفهمه.

نيم خيز شد..

پيشونيمو بوسيدو از اتاق بيرون رفت ... 

رفتو نفهميد با اين حرف آخرش بيشتر از قبل سوختم ... 

سوختمو دود از قلبم به ريه هام رفتو داشت خفه ام ميكرد، و من دم نزدم تا بيادو نجاتم بده..

صبح تا ظهر به حرف هاى على فكر ميكردم..

به حرفى كه زد..

مگه نگفته بود حق انتخاب دارم؟

مگه نميگه دوستم داره ... 

پس اين چه دوست داشتنيه.. 

نكنه به خاطر حضور سهيل نظرش عوض شده..

ديشبم گفت نميتونه بشينه و نگاه سهيل به منو ببينه ... 

يعنى قصد داره طلاقم بده.. 

بدون اينكه خودم بخوام؟!

ولى من دوستش دارم ... 

آره دوستش دارم..

حالا كه فكر ميكنم ميبينم نميتونم ازش جدا بشم ... 

يه رروز خواست عقد كرد و حالا نميخوادو طلاق بده؟!

مگه من مسخره اشم..

خب چكار ميتونم بكنم؟

منكه غرورمو خورد نميكنم ... 

تازه، عاشقشم كه نيستم..

فقط دوستش دارم..

نميخوام از دست بدمش..

ولى اگه رو تصميمش پافشارى كنه مجبورم تركش كنم ... 

ظهر تو سكوت ناهارمونو خورديم..

خيلى دلم از دستش گرفته..

اون حق نداره براى من تصميم بگيره ... 

شايد من دلم خواست بمونم ... 

به خودم كه نميتونم دروغ بگم..

من دوستش دارم.. فقط ... 

فقط نميتونم باهاش باشم ... 

برام سخته به اين سرعت..

احتياج به زمان دارم ... 

با اينكه ديگه به سهيل فكر نميكنم ولى حس ميكنم هر وقت كه بخوام با على باشم خاطراتم با سهيل يادم مياد ... 

و من از اين واهمه دارم ... 

بعد از ناهار على گفت براى ساعت هشت حاضر بشم كه بريم خونه مامانش ... 

سرمو تكون دادمو حرفى نزدم..

اونم نگاهى بهم انداختو به اتاقش رفت ... 

تا وقتى كه بريم تو اتاق راه ميرفتم..

دلشوره داشتم..

تو جمع خانوادگى على اينا.. منو سهيل ... 

اگه كسى بويى ببره ...  

حتى فكرشم مو به تنم سيخ ميكنه ... 

عسلو حاضر كردمو خودمم يه مانتو بنفش با شال و شلوار همرنگش پوشيدم..

فقط مانتوم كمى روشنتره

از اتاق بيرون اومدم تا بريم كه على با ديدنم اخم غليظى كردو گفت

- با اين وضع ميخواى بياى؟

با تعجب نگاهش كردمو گفتم

- مگه چمه؟

- با اين مانتو تنگ ميخواى برى تا اون مردك حسابى اندامتو آناليز كنه؟

- باز رفتى سر خونه اولت؟

- نه، نرفتم، ولى تو هم يه كم مراعات كن ... 

دستهامو به طرفينم گرفتمو گفتم

- ميشه بگى چكار كنم؟

- ميتونى يه مانتو آزادتر بپوشى ... 

- منكه اونجا هم چادر رنگى ميپوشم..

- يه بار بازو بسته اش كنى كافيه تا اون همه جاتو ببينه ... 

- بيماريه وسواس گرفتى تو ...  

- من به اون مرد حساسم..

با گفتن به جهنم به اتاقم رفتم ... 

على هم پشت سرم اومدو قبل از اينكه خودم ببينم كدوم مانتو رو بپوشم، دستشو دراز كردو مانتو هامو زيرو رو كردو يه مانتو بلند و كمى آزاد كه اصلا دوستش نداشتم و فقط يه روزى خريده بودمش..بيرون كشيدو به دستم داد ... 

با حرص لبمو رو هم فشردمو از دستش گرفتم..

سعى ميكنم دركش كنم ... 

با عصبانيت مانتو قبليمو در آوردم و پرتش كردم رو زمين ... 

در حالى كه نگاهمو بهش دوخته بودم مانتومو پوشيدم گفتم

- خوب شد؟

جناب برادر على؟!

- تيكه ننداز، بريم ... 

وقتى رسيديم همه اومده بودن ... 

على با اكراه نگاهى به سهيل انداختو در جواب سلامش خوش آمديد ريزى گفتو روى دورترين صندلى به سهيل نشست.

تا موقع شام سعی کردم خودمو مخفی کنم و جلو چشم سهیل ظاهر نشم ..

یه گوشه نشستمو مواظب بودم نگاهم به سهیل نیوفته ..

هرچند که گاهی اختیار نگاهمو از دست میدادمو نگاه بی غیرتم به سمتش کشیده میشد  ... 

ولی تا به شلوار کتان سورمه ای رنگش میرسید، حواسمو جمع میکردمو نگاهمو کنترل  ... 

بعد از شام با مینا مشغول شستن ظرف ها شدیم  ... 

اون میشست و من آب میکشیدم

مینا که دستش تند بود، زود کارش تموم شد 

منم که تو ظرف شستن کند بودم هنوز داشتم با آرامش ظرف هارو آب میکشیدم ..

مینا کمی منتظرم ایستاد، ولی منن که میدونم کارم حالا حالاها طول میکشه بهش اصرار کردم بره پیش بقیه  ... 

قبول نمیکردو میخواست کمکم کنه که اجازه ندادم

به ناچار قبول کردو رفت  ... 

خوبی خونه ی مادر علی این بود که سبک قدیمشو حفظ کرده بود  ... 

آشپزخونه به صورتی بود که کاملا پوشیده بود و با دری به حال وصل میشد، و به پذیرایی دید نداشت ..

ما هم که تو آشپزخونه مشغول کار بودیم چادرمونو برداشته بودیم  ... 

همه کمک کرده بودن و من که امشب دیر اومده بودم تصمیم گرففتم ظرف ها رو بشورم  ... 

تو افکار خودم غرق بودم که دستی به کمرم کشیده شد  ... 

احساس کردم این دست زیادی برام آشناست و لرز به تنم افتاد  ... 

خودمو منقبض کردمو چرخیدم  ... 

با دیدن سهیل که پوزخندی به لب داشتو خیره شده بود بهم هینی کشیدمو با ترس به اطرافم نگاه کردم  ... 

خواست دباره دستشو به سمتم بیاره که خودمو عقب کشیدمو گفتم 

- برو بیرون!

- همیشه بهتر ازم استقبال میکردی!

- اون همیشه بود  ... 

- اینجوریاس؟

خیلی عوض شدی!

علی جونت بد جوری مغزتو شستشو داده  ... 

کادو پپیچتم که کرده  ... 

- برو بیرون سهیل!

- به تو کاری ندارم، اومدم آب بخورم!

- زن  عزیزت نمیتونست برات بیاره؟!

- تو که منو خوب میشناسی  ... 

زنم رو چشمم جا داره  ... 

دلم نمیاد کار کنه  ... 

مثل اون برج ایفل فقط قد دراز نکردم که با غرور بشینمو زنم کار کنه!

- مرد اون نیست که نذاره زنش کار کنه  ... 

مرد اونه که بذاره زنش بهش تکیه کنه!

اخم کردو گفت

- من نذاشتم بهم تکیه کنی؟

-  ... 

- با تو ام!

من نذاشتم؟

- خودت خرابش کردی ... 

اگه با حماقت تکیه گاه خیالیمو خراب نمیکردی این وضع مون نبود!

- یه غلطی کردم، تا عمر دارم باید جواب پس بدم؟!

ابرومو بالا انداختمو گفتم

- مگه آب نمیخواستی؟!

بردار بخور دیگه!

- مثل ترسو ها از من فرار میکنی!

- ترسو تویی که پشت زنت قایم شدی!

یه دختر بی گناه رو وارد این ماجرا کردی که چی؟

- تو دلت برا اون میسوزه یا خودت حسودیت میشه؟

چادرمو برداشتمو سرم کردم

بهش محل نذاشتمو مشغول شستن شدم  ... 

از روی کابینت لیوان و پارچ آبو که هنوز اون رو بودو برداشت

زیر چشمی نگاهش کردم ... 

یه پیراهن آبی تنش بود و صورتش سرخ شده بود  ... 

سهیل با نقشه با شهره ازدواج کرده بود ... 

مجبور بودم این حرفها رو بزنم  ... 

باید امیدش از من کنده بشه  ... 

نه اینکه هنوز بخوامش نه  ... 

فقط دلم میسوزه  ... 

من اهل دل شکستنو دل سوزوندن نیستم  ... 

اما گاهی آدم مجبوره سنگ باشه تا مثل شیشه خورد نشه!

در برابر سهیل باید سنگ باشم  ... 

باید مقاوم باشم تا بره دنبال زندگیش  ... 

شاید اون موقع منم تونستم با خودم کنار بیام  ... 

لیوانو دوباره پر کرد ..

قدمی بهم نزدیک شد  ... 

دستام شروع به لرزیدن کرد  ... 

هیچ وقت فکر نمیکردم از نزدیک شدن سهیل به خودم بلرزم  ... 

اما الان مثل بید در حال لرزش بودم  ... 

میترسیم  ... 

از رفتن آبروم میترسم  ... 

از بد شدن پیش مردم اضافه گو میترسم  ... 

از مردمی که منتظرن زنی یه نگاه کج بندازه  ...  قدم که دیگه جای خود دارد  ... 

نمیخوام نقل مجلس های دور همی شون بشم  ... 

فامیل خودم که منو میشناختن بعد از طلاقم چه حرفها که نزدن..

وای به حال اینها که غریبه هستنو دل خوشی هم از من ندارن!

صداشو نزدیک خودم شنیدم

- شنیدی اگه یکی چشمش به یه مالی باشه، صاحابش از اون مال خیر نمیبینه؟

جوابشو ندادم  ... 

نفرت دارم از آدمهایی که زنو مال میبیننو میخوان تصاحبش کنن!

و حالا سهیل داره میره تو اون دسته از آدما!

دوباره ادامه داد

- من چشمم بد جوری تو رو گرفته  ... 

در واقع تو از اول مال خودم بودی.. اون نامرد تورو از چنگم در آورد ... 

تو هم که انگار نه انگار عاشق بودی  ... 

زود وا دادی!

اما میدونم چطوری پست بگیرمو داغتو به دلش بذارم!

با این حرفش دستم خشک شدو سرمو بلند کردم ... 

نگاهم تو چشمهای سرخش خیره موند  ... 

خواستم جوابشو بدم که با شنیدن صدای شهره نگاه ازش گرفتمو خودمو مشغول شستن نشون دادم  ... 

- سهیل؟!

اینجا چکار میکنی؟

مگه نرفته بودی تو حیاط تلفنتو جواب بدی؟!

- چرا فدات شم ...  تلفنم که تموم شد احساس تشنگی کردم، اومدم آب بخورم!

- خب عزیزم میگفتی من برات میاوردم!

- آخه من دلم میاد به تو کار بگم؟

زن که نگرفتم کار کنه  ...  زن گرفتم خانومی کنه!

یه لیوان آب خواستم که خوردم  ...  بریم؟

صدای خنده ی پر عشوه ی شهره رو شنیدم که موافقتشو اعلام کرد  ... 

قلبم سوخت  ... 

از لحن سهیل!

از تیکه کلامی که همیشه به من میگفتو حالا تقدیم به دیگری میکرد  ... 

از روزگار که انقدر کثیف شده بودو باعث شده بود این روی مردی که روزی عاشقش بودمو ببینم!

اشکی از چشمم چکید  ... 

باز این اشکهای مزاحم  ... 

دستمو آب کشیدمو آبی به صورتم زدم ..

سعی کردم به این فکر نکم که چی شنیدمو دیدم که دستهای سهیل به دور شهره حلقه شدو دلمو ریش کرد  ... 

نگاهمو به آب دوختم تا بجز آب هیچی تو نگاهم نقش نبنده .

از آشپزخونه بيرون رفتمو يه گوشه نشستم ... 

نگاهم به گلهاى قالى دوخته شدو مغزم با نا فرمانى خاطرات سهيلو دوره ميكرد ... 

نميدونم كى شهره جلوم ايستادو براى خداحافظى باهام دست داد..

فقط وقتى نگاهمو بالا كشيدم سهيلو ديدم كه كت سرمه اى رنگ اسپرتى پوشيده بودو از گوشه ى چشم نگاهم ميكرد يادم افتاد كى هستم، كجا هستم، و الان چه زمانيه ... 

بلند شدمو خداحافظى كردم.. 

نگاهمو چرخوندمو به على نگاه كردم كه با ابرو هاى گره خورده و چشمهاى دلخور بهم خيره بود..

نميدونم چرا دلم لرزيد..

اونم از ترس..

مثل دزدى كه موقع ارتكاب جرم مچشو ميگيرن ... 

نگاهمو دزديدمو باز گلهاى قالى رو ديد زدم ... 

باز با افكارم درگير شدم ... 

باز خود خوريم شروع شد..

از اين اخلاقم متنفرم كه بعد از هرچيزى خودمو شماتت ميكنم و خودم خون خودمو ميكنم تو شيشه ... 

با صداى پروين خانم سرمو بلند كردم، داشت با مينا حرف ميزد..

مينا كنارم ايستاده بودو راحت مكالمه اشون شنيده ميشد ... 

- والا على آقا تا قبل از اون خدا بيامرز اينجورى نبود ... 

صبر نكرد با يكى مثل خودش ازدواج كنه ...  بيچاره معلوم نيست چشه كه همش تو خودشه ...  

هميشه اخم كرده ست ...  رفتارش با داماد منم كه ديدنيه ... 

عارش مياد يه نگاه بهش بندازه..

من جلو دامادم آبرو دارم.. اون تو خونه اش مشكل داره نبايد كه ديگرانو مقصر بدونه..

يه جورى رفتار ميكنه كه انگار چشمش دنبال شهره بوده و از شوهر كردنش ناراضى! 

خيلى ناراحت شدم..

حق نداره راجع به على اينطورى حرف بزنه ... 

كمى بهش نزديكتر شدمو وسط حرفش اومدم..

- پروين خانوم فكر نميكنم اگه على آقا شهره جونو ميخواست، ميومد با من ازدواج ميكرد ... 

همون موقع كه مريم به رحمت خدا رفت، شهره رو ميگرفت.. نه منو! 

- واه، شهره رو ميگرفت؟

مگه من دخترمو به يه مرد بيوه ميدادم؟!

- همون طور كه به يه مرد مطلقه دادين، مطمئن باشين به على هم ميدادين ... 

- چى؟

مطلقه؟!

چه حرفها ...  همه از حسوديتون به دامادم تهمت ميزنين..

چشم ندارين ببينين يه آدم به اين پولدارى شده داماد من! 

- پس معيارتون براى داماد گرفتن مشخص شد.. پول بوده! 

- حرف تو دهن من ميذارى؟

واه واه واه! 

منير چطورى با تو سر ميكنه؟!

- من قصد بى احترامى نداشتم، ولى نميتونم بشينمو ببينم يكى داره پشت سر شوهرم صفحه ميذاره! 

- من صفحه گذاشتم؟!

- نذاشتين؟!

جوابى نداشت بده..

مينا ميونه رو گرفت تا كار بيخ پيدا نكنه ...  

از دست اونم ناراحت بودم ... 

نبايد بشينه و نگاه كنه هر كى هر چى ميخواد به على بگه!

با رفتن خانواده ى عموى على نفس راحتى كشيدم..

انگار يكى دست گذاشته بود رو گلومو ميخواست خفه ام كنه ... 

ديگه داشتم اكسيژن كم مياوردم.. 

خوب شد رفتن..

نگاهم كه به مينا افتاد با طلبكارى بهش زل زدم..

فهميد دردم از چيه و معنى نگاهم چى! 

با لبخند نزديكم شدو گفت

- به حرفهاى پروين خانم اعتنا نكن ... 

در برابر اون بايد يه گوشت در باشه و يكيش دربازه ... 

منم اگه جوابشو ندادم براى اينه كه ميشناسمش..

حرف تو گوشش نميره..

فقط خودتو حرص ميدى! 

- شما به عنوان خاله ى على نبايد بهش اجازه ميداديد پشت سرش حرف بزنه..

- اون حرفهارو فقط پشت سرش نميگه..

اگه باهاش بحث كنى نه تنها به خودشم ميگه، بلكه كل فاميلو خبر ميكنه كه من اينجورى ميگمو حرفم درسته و از اين مسايل..

بهش محل نذارى همين جا تموم ميشه، اما اگه كشش بدى انقدر ميگه تا كل فاميلو قانع ميكنه با حرفهاش ... 

- اما نبايد اجازه بديد اونطور حرف بزنه..

- خوش به حال على با اين وكيل مدافع! 

با اين حرفش ديگه بحثو ادامه ندادم كه مينا هم با لبخند منظور دارى نگاهشو ازم گرفتو رفت.. 

منم رفتم به على گفتم بريم خونه..

اونم قبول كردو رفتيم ...  

به خونه كه رسيديم هر دومون اخم كرده بوديم..

على اومد طرفم تا حرفى بزنه..

دستمو به علامت ايست جلوش گرفتمو گفتم

- بذار براى بعد.. 

امشب اصلا حوصله بحث ندارم..

- معلومه، نبايدم..

- على! 

ازت خواهش ميكنم بذارى براى بعد..

با حرص دستشو مشت كردو به اتاقش رفت..

منم خيلى سريع لباسمو عوض كردمو دراز كشيدم ... 

تو تاريكى اتاق به سقف زل زدمو فكر ميكردم ... 

من به كجا رسيدم؟!

چى ميخوام؟!

ميدنم ديگه سهيلو نميخوام ...  اما هنوزم نميتونم بهش فكر نكنم ... 

الان با شهره تو خونه اشونن! 

حتما خوشبختم هستن..

از برخوردشون پيدا بود..

هرقدر هم كه ظاهرى باشه، شهره كه نميدونه..

فكر ميكنه شوهرش عاشقشه ... 

سهيل خوب بلده چطور با يه زن حرف بزنه كه بگيرتش تو مشتش ... 

كاش على هم يه كم.بلد بود ... 

كاش به جاى اخم لبخند ميزد..

كاش به جاى اينكه هر روز مواخذه ام كنه، هر روز ميگفت دوستم داره ...  

اون موقع كمتر ياد مهربونى سهيل ميوفتادمو زودتر دلبسته اش ميشدم ... 

من چى ميگم؟!

از كى دلم خواسته على بهم محبت كنه ... 

اصلا چرا از محبتش دل گرم ميشمو اونطورى جلوى زن عموش ازش دفاع ميكنم..

چرا امشب بيشترين نگرانيم اين بود كه على از تنها بودنم با سهيل تو آشپزخونه خبر دار نشده باشه.

دو روزه على باهام سر سنگينه و از شب مهمونى هم حرفى نزده ... 

سكوتش بيشتر عذابم ميده..

دلم ميخواد علت ناراحتيشو بپرسم تا اگه شبهه اى براش ايجاد شده برطرفش كنم، اما ميترسم آخرش به دعوا ختم بشه..

اين روزها كه نه من حوصله دارم و نه على..

درخواست طلاقمونم كه سر جاشه..

ته قلبم وقتى به اين موضوع فكر ميكنم دلم نميخواد ازش جدا بشم..

ميترسم با يه بحث، كاسه ى صبر هردومون لبريز بشه و كارى كنيم كه بعدا پشيمون بشيم..

امروز صبح زود بيدار شدم..

دلم شور ميزنه..

حس بدى دارم..

يه ترس ناخود آگاه! 

ساعت شش صبحه ... 

ساعت پنجو ربع نمازمو خوندم ولى بعد از اون فقط يك ربع تونستم بخوابم..

بهتره بلند بشم صبحونه آماده كنم..

چاى دم كردمو ميزو چيدم..

مرباى به، رو كه على خيلى دوست داشت رو ميز گذاشتمو نان سنگك هم از فريزر بيرون آوردمو تو ماكرو فر گذاشتم..

به اتاق على رفتم..

به روى شكم خوابيده بودو موهاش ريخته بود تو صورتش..

اينطورى شبيه پسرهاى تخس و شيطون ميشد.. نه اون مرد منظمو اتو كشيده ... 

دلم خواست دستمو تو موهاش بكشم..

از اين كار خوشم مياد..

هرچند كه دوست ندارم كسى به موهاى خودم دست بزنه، ولى دست زدن به اين حالت مو.. اونم وقتى كه على خوابه رو خيلى دوست دارم ... 

دستمو كمى جلو بردم ولى يك آن به خودم اومدم..

از كى على انقدر برام خواستنى شده؟!

من فقط دلم ميخواد گاهى دست به موهاش بكشمو گاهى نگاهش كنمو اونم با محبت باهام رفتار كنه.. 

مثل همه ى شوهرها ...  

ولى نميخوام رفتارى كنم كه اونم ازم توقعاتى داشته باشه ... 

من هنوز آمادگيشو ندارم..

همين دوستى ساده رو ترجيح ميدم به همه چيز.. 

هنوز نتونستم با خودم كنار بيام..

نبايد رفتارى كنم كه على برداشت منظور دارى كنه! 

سرفه اى كردمو صداش زدم، ولى بيدار نشد..

دوباره صداش كردم.. 

احساس كردم پلكش يه تكون كوچولو خورد، ولى بازم بيدار نشد..

جلوتر رفتمو دستمو روى بازوش گذاشتمو تكونش دادم..

به روى كمر چرخيدو با چشمهاى بسته خميازه كشيد..

صاف ايستادمو صداش كردم كه ديدم نه! 

فايده نداره.. 

بيدار نميشه ...  

خم شدمو هردوتا بازوشو تو دستم گوفتمو در حالى كه صداش ميكردم تكونش هم ميدادم ... 

چشمهاش باز شدو بهم خيره شد..

منم به چشمش خيره شدم ... 

فاصله ى بين صورتمون كمتر از سه انگشت بود..

با درك موقعيتم خواستم سرمو عقب بكشم كه فهميدو با دستاش بازوهامو گرفتو منو به سمت خودش كشيد ... 

رو شكمش افتادمو سرمو بلند كردم ... 

حالا فاصله به يه انگشت رسيده بود..

ضربه هاى محكم قلبش به سينه اشو ميفهميدم ... 

خودمم بهتر از اون نبودم..

با دستم فشارى بهش آوردم كه دستشو برداره و بلند بشم..

لبخندى زدو گفت

- چه خوب ميشد كه هر روز تو بيدارم كنيو اول از همه صورت تورو ببينم! 

ضربان قلبم اوج گرفتو نگاهمو از نگاهش كه رنگ شيطنت گرفته بود دزديدم ... 

باز صداش اومد 

- شايد آخرين فرصتمون باشه..

هنوز با خودت كنار نيومدى؟!

- نه! 

حقيقتو گفتم در حالى كه دو دل بودم..

هم دوست داشتم به اون ضربان طبل مانند گوش بدم.. هم دلم ميخواست ازش فرار كنم ... 

دستش شل شدو با فشار به سمت عقب، مجبورم كرد بلند بشم..

تو صورتم خيره شدو اخم هم خونه ى صورتش شد.

نگاهمو دزدیدمو از اتاق بیرون رفتم  ... 

نان سنگک داغ شده رو روی میز گذاشتمو مشغول خوردن شدم ... 

کمی بعد علی با قدم های سنگین اومد کنارم نشست  ... 

در سکوت کمی از چایش رو خورد  ... 

داشتم کره روی نان میزدم که با حرفش دستم خشک شد ... 

- وکیل همه ی کارا رو کرده  ... 

امروز باید بریم کارمونو یه سره کنیم ..

دیشب بهم زنگ زدو گفت برای ساعت ده قرار گذاشته  ... 

من میرم بانک از همون جا مرخصی ساعتی میگیرمو میرم ..

تو هم زودتر کاراتو بکنو عسلو ببر خونه مامانم و بیا!

-  ... 

توان حرف زدن نداشتم

دلم مثل آهن گداخته داغ شده بود  ... 

سرمو به علامت تایید تکون دادم و به زور لقمه رو داخل دهنم گذاشتم  ... 

علی هم از جاش بلند شد، سنگينيه نگاهشو حس ميكردم ... 

نتونستم از جام بلند بشم  ... 

نگاهمو به میز دوختمو به حرف علی فکر میکردم  ... 

اگه قرار بود امروز برای همیشه ازش جدا بشم، پس کار صبحش چه معنی میداد؟!

صداشو شنیدم که گفت:

- آدرسشو نوشتم گذاشتم رو میز سالن ... 

دیر نکنی!

علی امروز قصد جونمو کرده به گمانم  ... 

تاوان چیو دارم پس میدم؟!

نکنه به تلافی حرف صبحم اینطور سنگ شده  ... 

با شنیدن صدای بسته شدن در، نگاهمو از میز گرفتمو از جام بلند شدم  ... 

میزو جمع کردم ... 

یه کم سوپ برای عسل پختم  ... 

تا ساعت نه وقت بود که خوب پخته بشه  ... 

دلم میخواد به عنوان آخرین کار براش سوپ بپزم  ... 

آخه اون دخترمه  ... 

چطور ازش دل بکنم؟

به اتاقش رفتمو نگاهش کردم  ... 

مثل فرشته ها بود  ... 

دستهای سفیدو تپلش کمی مشت شده بودو چشمهای نازش بسته بود  ... 

من چطور میتونستم از این فرشته دل بکنم؟!

نمیتونم  ... 

نکنه سوال علی اتمام حجت آخر بود  ... 

میخواست مطمئن بشه و با خیال راحت ترکم کنه  ... 

شایدم حق داره  ... 

ولی نه!

حق نداره  ... 

یه بار به خواست اون زندگیم تغییر کرد  ... 

دیگه نمیخوام زندگیم اسباب دست اون باشه  ... 

به ساعت نگاه کردم..

هشت بودو من هنوز تو فکرم!

باید به حرف بهادر گوش کنم  ... 

علی خوبه ..

دوستم داره  ... 

اونکه از احساسش به من گفته..

مشکل منم که هنوز با خودم کنار نیومدم  ... 

ولی شاید واقعا ازم خسته شده  ... 

هر دو دستمو بین موهام فرو کردمو نالیدم

ای خدا خسته شدم..

چکار کنم  ... 

غرورمو حفظ کنم یا زندگیمو؟!

به ساعت نگاه کردم ..

الان دیگه باید برسه  ... 

از این اخلاقش خوشم میاد ..

هیچ وقت دیر نمیاد  ... 

همیشه آن تایمه!

دستی به لباسم کشیدم  ... 

استرس دارم  ... 

نمیدونم برخوردش چطور میتونه باشه  ... 

نمیدونم ساده از کنارم میگذره یا  ... 

لبمو میجویدمو فکر میکردم  ... 

افکار مالیخولیایی که از صبح باهامن!

افکاری که کمک که نمیکنن هیچ  ... 

بد ترم میکنن حالمو!

برای بار صدم به ساعت نگاه کردم  ... 

عقربه ی بزرگ رو دوازده رفت  ... 

الان باید بیاد  ... 

در باز شد  ... 

از روی صندلی که روش نشسته بودم بلند شدم  ... 

به طرفش رفتمو خیره شدم تو چشمهای سیاهش  ... 

اونم خیره شد تو چشمام  ... 

از نگاهش نمیتونم چیزی بفهمم  ... 

قدمی به سمتم برداشت ..

منم قدمی بهش نزدیک شدم ..

سرتا پامو برانداز کرد  ... 

صدای محکمشو شنیدم

- تصمیم آخرتو گرفتی؟!

خیره تو نگاهش جوابشو دادم  ... 

- آره!

- دیگه بار بعدی وجود نداره ها!

من دیگه حرفم برنمیگرده  ... 

دیگه نظرم تغییر نمیکنه ..

پس فردا نیای التماس کنی که اشتباه کردمو از این حرفها!

- من به کاری که میکنم ایمان دارم!

- بهار!

نظر من دیگه هیچ وقت  ...  هیچ وقت عوض نمیشه ها!

- دوست داشتم بجای این حرفها بهم میفتی بمون!

دوستم داشتم بگی دلم میخواد پیشم بمونی!

یعنی غرورت انقدر برات مهمه!

- من قبلا گفتنی ها رو گفتم!

دیگه نوبت تو بود که بگی!

با کار امروزت جوابتو دادی  ... 

غیر از اینه؟!

- نه!

- بهار، برای آخرین بار دارم بهت میگم  ...  من دیگه نظرم تغییر نمیکنه ها!

عصبانی شدم  ... 

چقدر اینو میگه؟!

به چه حقی میخواد با قلدری منظورشو بفهمونه!

با خشم و صدای بلند گفتم 

- کاش انقدر وجود داشتی که بجای این همه حرف بی خودو این همه صغری کبری چیدن بهم بگی دوست دارم تا آخر عمر پیشم بمونی!

خیلی سخته؟!

یه کلمه ی بمون!

نرو!

انقدر برات سنگین و پر حجمه که از زبونت خارج نمیشه!

اونم کمی صداشو بلند کردو گفت

- من گفتنیا رو گفتم  ...  خواستنی هارو هم خواستم  ... 

دیگه دلیلی نداره که راه به راه جلوت زانو بزنمو ازت خواهش کنم!

مشکل من نیست که تو التماس تو چشمامو نمیبینی!

ولی از الان به بعد دیگه پشیمونی سودی نداره  ... 

دیگه کوتاه نمیام  ... 

به هیچ وجه!

به هیچ رقم!

افتاد؟!

منظورشو فهمیدمو با بستن پلکم موافقتمو اعلام کردم .

هردو دستش روى شونه هام نشست ... 

چشمامو باز كردمو به صورتش كه رو صورتم خم شده بود نگاه كردم ... 

نگاهشو يه دور كامل تو صورتم چرخوندو تو چشمام ثابت موند

- چرا نيومدى؟

دو ساعت منتظرت شدم ... 

بعدشم كه تلفن زدم، گوشيو دادى به عسل و اونم ميگه (بابا مامان ميگه بگو خوابم؟!)

وروجك زبونشم مثل تو دراز شده ... 

يك لحظه با يادآورى لحن عسل و اينكه چطور آبرومو برد لبخند رو لب هر دومون نشست..

اما فقط براى يك لحظه بود ... 

دوباره هردو با اخم بهم نگاه كرديمو باز على ادامه داد

- اين نيومدنتو چى معنى كنم؟

- معنى اينم نميفهمى؟!

- چرا، ولى تو رو نميفهمم ... 

اگه قرار بود نيايى بايد بهم خبر ميدادى كه نرم ... 

يا حد اقل زنگ ميزدى كه نگرانت نشم..

- روم نشد..

- ديگه اين رو ميخواست ... 

- تو صبح بدون اينكه ازم بخواى كارى كه دلم ميخوادو انجام بدم ...  بدون اينكه بگى بمون.. بدون هيچ حرفى رفتى ...  

غرورمو خورد كردمو موندم ... 

- من قبلا هم بهت گفته بودم تصميم با خودته..

نميخواستم شوهر زورى باشم ... 

ديگه نميتونم نگاهمو از زنم بدزدم.. اينو ميفهمى تو؟!

- آروم، عسل تو اتاقشه ميترسه ... 

مگه خرم كه نفهمم؟!

اتفاقا خوبم ميفهمم ...  ولى يه درصدم به اين فكر كن كه شايد من بعد از ازدواج شهره با سهيل، به اين فكر كنم كه تو ديگه نخواى باهات بمونم ... 

كه موندم برات سخت تر باشه تا رفتنم ... 

خودت به اينها فكر كردى؟!

- ميتونستى ازم بپرسى! 

- اتفاقا خودتم ميتونستى از من بپرسى ... 

يه كلمه ميخواستى بگى بهار باهام ميمونى يا نه؟!

خيلى سخته؟!

لابد فكر كردى همونطور كه زورى گرفتى ميتونى زورى هم پس بدى؟!

- منو خر گاز گرفته بخوام اين كارو كنم، يا تو رو كه اين فكرو كردى؟!

من از وقتى حسم بهت عوض شد گفتم ...  ولى تو هميشه نگاهت به جايى غير از من بود ... 

- حالا چيه؟!

ناراحتى نرفتم؟

اگه واقعا انقدر تحملم برات سخته بگو! 

خجالتم نكش ...  تعارف نداريم كه ... 

سرشو بلند كردو به سقف نگاه كرد..

دستشو برداشتو كشيد به صورتش..

نفسشو فوت كردو دوباره بهم خيره شد ... 

- اگه بگم سلول سلول تنم تورو ميخواد دروغ نگفتم..

چى بگم ديگه؟!

- من نميخوام به واسطه ى مردانگيت ...  به واسطه ى يه نياز كه يك ساله ازش محروم بودى، سلول هاى تنت منو بخوان ... 

من ميخوام مولكول مولكول قلبت منو بخوان ... 

تو اين يك سال زجر زياد كشيدم ... 

ولى حس ميكنم با تو ميتونم به خوشبختى برسم ... 

ولى دلم ميخواد منو از نو بسازى ... 

حسمو از اول بسازى ... 

كارى كنى دوستت داشته باشم تا خودم بگم سلول هام تورو ميخوان ... 

رو يه ساختمون خرابه، يه طبقه ى جديد نميسازن ...  اول خرابش ميكنن و بعد از نو ميسازنش ... 

من حكم همون ساختمونو دارم..

من تحمل دو طبقه رو ندارم..

اولين طبقه ى احساس منو سهيل ساخته ... 

نميخوام طبقه ى بعديشو تو روى اون بسازى ...  

نميخوام هر وقت به خودم نگاه ميكنم اون طبقه رو هم ببينم..

بايد اونو از ذهنم و وجودم پاك كنيو دوباره بسازى ...  

ميتونى؟!

- تو چى؟

ميتونى قلبتو يكى كنى و بذارى كلنگمو بزنمو خرابش كنم؟!

اجازه ميدى خاطراتشو پاك كنم؟!

ميذارى از نو بسازم؟

- خاطرات اونى كه تو ذهن منه بايد پاك بشه..

اون داره با يكى ديگه خاطره سازى ميكنه ...  يه خونه پذيراى دو تا صاحب خونه نيست ... 

- بهار، من كمكت ميكنم.. ولى از حق خودم نميگذرم ... 

بايد خودتو براى زن بودن.. براى كامل بودن براى شوهرت آماده كنى! 

امروز فرصت داشتى كه برى ...  خودت نخواستى و چقدر اين نخواستنت براى من خواستنى بود ... ولى دفعه ى بعدى در كار نيست..

خودتم بايد كمك كنى تا از نو ساخته بشى! 

- بهم فرصت بده..

صبر كن تا خودمو از اون خونه ى خاطرات بيرون بكشم.

نگاهمو به زمين دوختمو گفتم

- نميخوام بعد از هر بار با هم بودنمون، خاطراتم با اونو يادم بياد ... 

چونه امو با دستش گرفتو سرمو بلند كرد ... 

تو چشمهام خيره شدو گفت

- من كمكت ميكنم.. ولى خودتم بايد بخواى..

حالا كه به ميل خودت مونديو اجبارى هم در كار نيست، بايد خودتو براى با من بودن آماده كنى.. 

در ضمن.. از امشبم پيش خودم ميخوابى! 

- ولى عسل ... 

- حرف نباشه ...  عسل ديگه بزرگ شده..

منم لولو خور خوره نيستم ...  نميخورمت كه انقدر ميترسى ... 

قبلا هم پيشم خوابيدى! 

- ب ...  باشه! 

با لبخند سرشو خم كردو گونه امو بوسيدو گفت

- قربون آدم چيز فهم..

حالا ناهار چى درست كردى براى شوهرت؟!

از اين لفظش خوشم اومد ... 

حتى از بوسه ى روى گونه ام ... 

دلم ميخواد از اين لحظه به بعد، همه چيز على رو حمل بر خواستنى بودنش بذارم..

ناهارو خورديمو تا شب با هم از علايقمون گفتيم..

شديم مثل دوتا نامزد كه تازه ميخوان با هم آشنا بشن ... 

شام بيرون رفتيمو بعد از اون رفتيم پارك ... 

عسل كه كلى ذوق كرده بود..

منم خوشحال بودمو على هم خنده از رو لبش كنار نميرفت..

وقتى خونه اومديم، يه كم استرس گرفتم.. ولى سعى كردم به خودم مسلط باشم ... 

مدام نفس هاى عميق ميكشيدم كه از چشم على دور نموند ... 

با لبخند نگاهم كردو گفت

- اگه نفس تنگى دارى بگو تا يه نفس مصنوعى خوب بهت بدم.!

با اين حرفش سرخ شدمو سرمو پايين انداختم..

عسلم كه به خاطر فضاى خوب پارك انگار خواب از سرش پريده بود، نشسته بود رو پاى على و رو به على گفت

- بابا نفس مصوييى چيه؟!

على با خنده لوپشو بوسيدو گفت 

- بذار مامانم بياد اينجا كنار من بشينه تا بهت نشون بدم چيه! 

با چشماى گرد شده نگاهش كردمو گفتم

- على! 

اين حرفها چيه؟!

- رو حرف شوهرت حرف نزن.. بيا اينجا ببينم.. 

رو راحتى دو نفره نشسته بودو با دستش به كنارش اشاره ميكرد ... 

مردد بودم.. از طرفى ميدونستم آدمى نيست كه جلو بچه از اين كارا بكنه..

داشتم دو دو تا يكى ميكردم كه عسل با خواهش گفت

- مامى بيا ايگه

با اين حرف عسل از جام بلند شدمو با لبخند رفتم كنارشون نشستمو يه بوس گنده از عسل كردم ... 

على با ديدن اين كارم لب هاشو جمع كردو صورتشو كج كردو گونه ى سمت چپشو جلوم گرفتو گفت

- مامى من! 

اين واقعا عليه؟!

چشمهامو تو كاسه چرخوندمو گفتم

- من فقط دخترمو بوس ميكنم.. مگه نه عسلم؟

عسل هم با افتخار سرشو بالا و پايين كردو گفت

- اوهوم! 

على با خنده گفت

- پدر سوخته حالا باباتو ضايعه ميكنى؟

اون كلاغه رو ببين چه خوشگله! 

عسل به على نگاه

كردو گفت

- كدوم؟

كوش؟!

- رو سقفو نگاه كن ميبينيش ... 

تا عسل سرشو بلند كردو نگاهشو به سقف دوخت، على با دست چپش صورتمو به سمت خودش آوردو گونه امو بوسيد ... 

هاج و واج نگاهش كردم كه با شيطنت لبخند زدو ابرو شو بالا انداخت..

اين روى على تا حالا كجا بود كه من نديده بودم.

پيش عسل موندم تا خوابش ببره ... 

نميخوام احساس تنهايى كنه..

پتوشو روش كشيدمو به اتاق على رفتم ... 

على طاق باز رو تخت خوابيده بود..

كمى لرزش تو بدنم حس ميشد كه بهش توجه نكردم..

گوشه اى ترين جاى تخت خوابيدمو پشتم به على بود..

نه من حرفى زدم نه اون! 

حتى شب به خيرى هم كه هر شب ميگفتيم، نگفتيم..

فكر نميكردم خوابم ببره، ولى طولى نكشيد كه چشم هام سنگين شدو خوابم برد..

با احساس سنگينى جسمى رو دستم از خواب بيدار شدم..

خواستم تكون بخورم كه نشد ... 

نگاهم از خودم به بغل دستيم كشيده شد كه هيچ فاصله اى باهام نداشتو دست راستش حصار تنمو دست چپش به عنوان بالش سرم بود ... 

هردومونم رو به هم بوديم ... 

هم تعجب كردم، هم خجالت كشيدم..

من كى تو بغلش اومدم كه خودمم نفهميدم ... 

برام عجيبه، اما احساس آرامش ميكنم ... 

نگاهمو به صورت غرق خوابش دوختم..

مژه هاى بلند مشكيش بد جورى تو چشم بودن..

بى اراده انگشت دست راستم به مژه هاش كشيده شد..

اخم ريزى رو صورتش نشستو چشمهاش باز شد..

با ديدنم لبخندى زدو گفت

- مردم آزارم بوديو خبر نداشتم..

لبخندى زدمو دستمو جمع كردم..

منو بيشتر به خودش فشردو گفت..

- ديشب تو خوب خوابت برد.. ولى من تا كى بيدار بودم..

آخر سر مجبور شدم عروسكمو بغل كنمو بخوابم ... 

اعتراف ميكنم، به دخترا حسوديم شد كه هر شب عروسكشونو بغل ميكننو ميخوابن..

تازه ديشب فهميدم چرا بيخوابى شون با بغل كردن عروسكشون رفع ميشه..

نگاهمو به يقه اش دوختم كه صداى خندونشو شنيدم..

- از اين خجالتا نداريما..

راستى.. من يه عادتى هم دارم..

در واقع از اين كار خوشم ميادو انرژى ميگيرم..

بايد همين اول كارى بگم كه خودت بدونى بايد چكار كنى! 

با تعجب نگاهش كردم كه لبخند مردونه اى زدو فاصله اشو با صورتم از بين برد ... 

باز برق از سرم گذشت..

كمى بعد سرشو عقب كشيدو گفت

- هر روز صبح ازت صبح به خير ميگيرم..

اين قانون منه! 

اعتراض هم وارد نيست..

بدون اينكه اجازه بده حرفى بزنم از جاش بلند شدو به سمت حمام رفت..

در حمامو باز كردو از همون جا گفت

- تا من يه دوش ميگيرم، شما هم صبحونه رو آماده كن! 

بى اختيار لبخندى

رو لبم نشست..

صبح به خير! 

حتى سهيلم از اين كارا نميكرد..

بى خود نيست ميگن "از آن نترس كه هايو هوى دارد.. از آن بترس كه سر به تو دارد.."

سرمو تكون دادم تا از فكر مقايسه ى اون و سهيل بيرون بيام..

از جام بلند شدمو صبحونه رو آماده كردم..

وقتى به اتاقم رفتمو خودمو تو آينه ديدم هوس كردم يه كم به خودم برسم..

يه تاپ صورتى پوشيدم با يه شلوارك سفيد..

يه كمى هم آرايش كردمو با رضايت دل از آينه كندم.

يك ماهى ميگذره و من روى جديدى از زندگيو ميبينم..

مهربونياى على روز به روز بيشتر ميشه..

شبها كنارش ميخوابم، جايگاه سرم دست اونه و هم بازى دستهاى اون، موهاى من ... 

ديگه به اين نتيجه رسيدم كه خيلى بيشتر از بيشتر دوستش دارم ... 

با نگاه كردن بهش لذت ميبرمو ضربان قلبم اينو تاييد ميكنن..

ديگه جلوش معذب نيستمو لباسهاى آزادترى ميپوشم..

البته نه لباسهاى آنچنانيو لباس خواب..

به خواست بهادر يه شب كه با على خونه ئ مامان دعوت داشتيم بهادرم اومدو همونجا ناراحتى هاى گذشته رو از دل على در آورد..

كلى هم از على خوشش اومده بود ... 

الان همه چيز خوبه و روابط ما در حد نامزدها ميمونه ... 

هنوز يه ترس تو دلم ... 

ترس از اينكه اسم اين عشق نباشه و نام ديگه ايو يدك بكشه..

چه از جانب من و چه از جانب على!

ولى سعى ميكنم به اين افكار اهميت ندم

ساعت ده بود كه بيدار شدمو صبحونه خوردم..

داشتم براى عسل الويه درست ميكردم كه زنگ در به صدا در اومد..

با ديدن تصوير سهيل ضربان قلبم اوج گرفت ... 

اون اينجا چكار ميكرد ... 

اونم حالا كه فكر ميكردم همه چيز تموم شده و ميتونم در آرامش زندگى كنم ... 

خواستم جواب ندم كه دوباره زنگ زد..

از ترس بيدار شدن عسل و يا مشكوك شدن همسايه ها آيفونو برداشتم

- بله؟

- بهار؟

- چكار دارى؟

- يه دقيقه بيا دم در، خودت ميفهمى! 

- نميتونم ... 

بهتره بريو ديگه زنگ اين خونه رو نزنى! 

- داغونم بهار ... 

جون سهيل بيا ... 

از لحنش دلم ريش شد..

هر كس اون حال و روزو اون سوز صداشو ميشنيد هم، همين كارو ميكرد..

- صبر كن الان ميام! 

در رو باز كردمو به مردى كه با لبخند نگاهم ميكرد خيره شدم..

با اولين حرفش ترسو تو وجودم تزريق كرد..

- ميدونستم هنوز دوستم داريو با قسم دادنت به جونم حرفمو زمين نميزنى!

مات حرفش شدم ... 

هنوز ول نكرده؟!

منو بگو كه فكر ميكردم دست از سرم برداشته..

اخم كردمو رو بهش گفتم

- اومدم تا زودتر حرفتو بزنيو برى.. 

همين! 

- نگو، ولى چشمات داد ميزنن كه به واسطه ى همون عشق و علاقه امون جوابمو دادى! 

- كار ندارى من ميرم ... 

حوصله ى شنيدن مزخرفات تو رو ندارم ... 

- حالا شد مزخرفات؟!

هميشه كه نجواهاى عاشقونه بود ... 

- حرفتو ميزنى يا برم؟!

- بهادرو ديدم..

با شنيدن اين حرف، پاهام به زمين چسبيد..

نكنه بهش حرفى زده باشه؟!

آخه اون آلو تو دهنش خيس نميخوره.. 

با شك نگاهش كردم كه لبخند غمگينى زدو گفت

- ميگفت قرار بوده ازش جدا شى! 

ميگفت كاراتونم كردينو اون يارو هم موافق بوده طلاقت بده تا بياى پيش خودم ... 

ولى از شانس گند من انقدر دير تصميم گرفتين كه من اون اشتباه رو كردم ... 

ولى اينا مهم نيست بهار..

مهم حس منو توئه..

ازش طلاق بگير.. منم شهره رو طلاق ميدمو بعدش با هم ازدواج ميكنيمو مثل قديم ازدواج ميكنيم..

باشه بهارم؟

با اين حرفش واقعا حس تنفر بهم دست داد..

بهش توپيدم

- اون دختر بى گناه چه تقصيرى داره كه دل به توى نامرد بسته؟

من احمق بودم كه ميخواستم از مردى مثل على، به خاطر تو دست بكشم..

همون شب عروسيت حسم نسبت به تو مردو اونو به على بخشيدم..

اشكى روى گونه ام جارى شد..

سرمو با افسوس تكون دادمو آخرين حرفو زدم ... 

در واقع تير خلاصو..

- براى خودم متاسفم كه يه روزى عاشق تو بودم..

بدون اينكه بهش نگاه كنم به خونه رفتمو درو بستم.

آخرين قطره اشكى كه به خاطر سهيل ريختمو با سر انگشتم گرفتمو با لبخند وارد خونه امون شدم..

ديگه هيچ اشكى به خاطر سهيل نخواهم ريخت..

با حرفهاى امروزش بيشتر از قبل نا اميدم كرد..

هرچى از سهيل نا اميدتر ميشم، به على اميدوارتر! 

ظهر كه على اومد، با روى باز به استقبالش رفتم ... 

بد عادتم كرده با اين بوسه هاى روى پيشونيم..

لبخند عميقى رو لبم نشستو به چشمهاى مشتاقش خيره شدم..

- سلام.. خسته نباشى! 

- شما هم خسته نباشى و عليك سلام به روى ماهت! 

خنده اى كردمو به آشپزخونه رفتم، در همون حين بهش گفتم

- تا لباساتو عوض كنى ميزو ميچينم! 

چشم غليظى گفت و به اتاقش رفت..

هنوز نميتونم بگم اتاقمون..

شايد تا وقتى كه همه جوره مشترك نشده بينمون برام اينطور باشه..

مشترك ... 

زندگى مشترك ... 

و بعد اصليش كه تو زندگى ما حذف شده..

دلم ميخواد اون خلا پر بشه..

بايد پر بشه ... 

ديگه دختر نازك نارنجى يك سالو چند ماه پيش نيستم كه همش فكر و ذكرم به يه نفر خلاصه بشه ... 

الان فكرو ذكرم يه نفر ديگه ست..

يكى كه شايد دير شناختمش.. ولى خوب شناختمش ... 

ناهارو تو سكوت خورديم ... 

على يه چايى بعد از غذا خوردو دوباره آماده شد بره بانك..

امروز عصر كار هم بود.. بايد ميرفت شعبه..

در عوض فردا به خاطر عيد قربان تعطيله! 

امشب شب عيد بزرگيه ...  

برنامه ها دارم براى امشب ... 

با تكون خوردن دست على جلوى

صورتم از فكر اومدم بيرون..

خم شدو گونه امو بوسيدو گفت

- خانوم من كجا غرق شده بودن؟!

با شيطنت ابرومو بالا انداختمو گفتم

- جاهاى خوب خوب! 

- كجا؟

- بماند! 

لبخند دندون نمايى زدو ازم خداحافظى كرد..

كنار در ايستادم تا وارد آسانسور شدو رفت.

امشب برام يه شب خاص و رويايى خواهد بود..

با عسل رفتيم حمام ... 

اونكه عادت داشت بعد از حمام بخوابه و تا بيرون اومديم خمار خواب بود..

خوابوندمشو لباس پوشيدمو به آشپزخونه رفتم..

از اونجايى كه امشب ميخوام سنگ تموم بذارم، دو نوع غذا درست ميكنم و براى پيش غذا هم سوپ مرغ و دسرم كه ژله درست ميكنم..

مواد شيرين پلو رو آماده كردم و دوتا سينه مرغم گذاشتم بيرون از فريزر تا بپزم..

بعد رفتم سراغ رنده كردن گردو، براى فسنجون..

تا ساعت هشت تو آشپزخونه مشغول بودم..

عسلم كه تازه بيدار شده و اومده كنارم..

خيالم از بابت غذاها راحت شدو به اتاق رفتم..

اول لباس هاى عسل رو عوض كردم..

يه پيراهن عروسكى ليمويى داشت كه آستين هاش پوفيه..

با پوشوندنش به عسل، يادم اومد خودمم يه لباس ليمويى كوتاه دارم..

فكر كنم جالب بشه..

اونو پوشيدمو به خودم نگاه كردم..

لباس تا بالاى زانومه و فقط دوتا بند داره و كلا مدلش تنگه! 

بهم مياد.. لبخندى زدمو به عسل نگاه كردم كه با اشتياق

داشت به منو خودش نگاه ميكرد..

يه بوس از لپش كردمو مشغول آرايش كردن شدم..

خط چشم درشت و با دم كشيده كه چشمهامو درشت تر نشون ميده..

سايه ى پژ و طلايى..

رژ گونه ى طلايى و رژ لب كالباسى..

كار آرايش صورتم تموم شد، دستمو دراز كردم برس بردارم تا موهامو درست كنم كه عسل جلوم ايستادو گفت

- مامى منم ماتيك..

- وروجك امشب ميخواى رو دست من بلند بشى؟!

آرايش ميخواى؟

- آره.. 

براش رژ زدمو بوسش كردم، جاى رژم رو صورتش موند، با دستم پاكش كردمو خواستم به موهام برسم، كه باز صدام زد

- جانم؟!

چشمشو بستو دستشو روش گذاشتو گفت

- از اين هام ميخوام! 

- اينها بده! 

- خوبه.. خودت دالى! 

وروجك! 

حريفش نميشم كه..

براش خط چشمم كشيدم كه ديگه خيلى خيلى خوردنى شد..

با لبخند بهش گفتم

- برو عروسكتو آماده كن تا من نخوردمت! 

چند لحظه با تعجب نگاهم كردو بعدش رفت سمت عروسكش..

منم بالاخره موفق شدم موهامو درست كنم..

كار خاصى نداشت، چون على موهاى بازمو دوست داره و موهام حالت دارن..

كمى ژل به موهام زدمو به حالت فر و آزاد رو شونه ام ريختمشون..

از قسمت چپ موهام كمى باز پشت سرم به سمت راست ريختم تا بيشتر موهام سمت راستم باشنو قشنگتر بشه..

با رضايت نگاهمو از آينه گرفتمو به ساعت دوختم..

ساعت نه شده..

ديگه الانه ست كه على

بياد..

از جام بلند شدم تا همه چيزو چك كنم.

يه دور كامل به خونه نگاه كردم..

همه چيز كامله..

ميزو چيدم با دوتا شمعدان حاوى شمع و گلدون پر از گل سرخ مصنوعى.. 

دوست داشتم طبيعى بگيرم، ولى فرصت نشد و فكر كردم همينم غنيمته! 

يه موزيك لايت رو سيستم صوتى، تنظيم كردم تا وقتى على اومد بذارم..

به غذاها سر زدم..

خوب و آماده بودن..

سالادو كه از قبل درست كرده بودم رو ميز گذاشتمو براى بار دهم به ساعت نگاه كردم..

نه و نيم شده..

عسل خوابش گرفته و مدام خميازه ميكشه..

غذاشو بهش دادم خورد..

با چشمهاى خواب آلود پرسيد

- مامى، بابا كى بياد بريم ناناى؟!

- الان مياد عزيزم. 

مامى فداى حرف زدن چپولت بشه! 

ناناى ميخواى؟

- اوهوم ... 

بخوابم بعد ناناى كنم؟!

- بيا بريم بخواب قربونت برم..

عسلو بردم خوابوندم ... 

ساعت ده شده..

تلفنو برداشتمو شماره ى على رو گرفتم..

با خوردن سومين بوق آزاد دلم ريش شد كه با شنيدن صداش دل گرم شدم..

- سلام عرض شد..

- سلام! 

چه لفظ قلم! 

- بده؟

- چقدر دير كردى؟!

نگرانت شدم..

- يكى از همكارا رو دارم ميرسونم، بعد ميام، نگران نشو، خيلى ترافيكه!

خواستم جوابشو بدم كه صداى بلند مردى گفت

- على مواظب باش! 

يا حضرت زهرا! 

على! 

اگه بگم حس مرگ دارم دروغ نگفتم..

اگه بگم خون تو تنم يخ بست، دروغ نگفتم..

احساس ميكنم هر آن ممكنه سقوط كنم..

گوشيو بيشتر به گوشم چسبوندمو سعى كردم بشنوم..

- على.. خدايا خودت رحم كن! 

باز هم فقط صداى دعاى اون مرد ناشناس رو شنيدم.. 

با هر حرفش بيشتر احساس كرختى ميكنم..

پاهام سر شدنو زبونم بند اومده..

خواستم لب از هم باز كنم..

انگار با چسب يا نخ دوختنشون به هم! 

حتى حنجره ام يارى نميكنه صدام آزاد بشه..

صداهاى همهمه شنيدم..

با آخرين توانم صداش زدم

- على! 

على اونجايى؟!

تو رو خدا جوابمو بده..

چرا صداتو نميشنوم..

على چى شده؟!

بجز يه سروصداى نامعلوم كه نشونه ى يك تصادف بود، چيزى شنيده نميشه..

ذهنم به عقب برگشت..

لحظه ى آخر تنها جواب على به من صداى ترمز وحشتناك ماشين و صداى وحشتناكتر مردى بود كه على رو صدا كرد..

چه اتفاقى افتاده؟!

خدايا! 

بازم يه تصاذف ديگه؟!

اين چه تقديريه كه تا دل ببندم بايد با تصادف بند دلم پاره بشه؟!

نكنه ناف منو با تصادف بريدن؟!

منكه امشب رو راست شدم با خودم..

رو راست شدم با تويى كه خداييمو خواستم زن باشمو همسر..

خواستم تمكين كنم، همون طور كه تو فرمان دادى! 

خواستم رضايت شوهرو بدست بيارم، همون طور كه خودت دستور دادى بر بدست آوردن دل شوهر! 

به كامل بون نيمه ى ديگه ى دين..

به اينكه دل مردم فقط براى خونه اش و زن خونه اش بتپه! 

كجاى كارم غلط بود؟!

تاوان چيو دارم پس ميدم؟!

تاوان عذاب يك ساله ى على؟

يا نگاه آخر سهيل! 

كدوم خدا؟!

صد بار زنگ زدم به موبايلش.. ولى فقط بوق آزاد ميخورد..

کسى جواب نميداد..

داشتم ميمردم..

اشک همه ى صورتمو پوشونده..

دو زانو رو زمين نشستمو به در خيره شدم

شايد بياد.

ساعت يازده شده..

نميدونم بايد چکار کنم..

به کى زنگ بزنمو خبر بگيرم..

حتى نميدونم اسم دوستش چيه که بگردم از دفتر تلفن شماره اشو پيدا کنم..

تازه اگه شماره اش نوشتته شده باشه..

خونه ى مادرش هم که نميشه زنگ زد..

اين وقت شب فقط ميترسونمش..

به حسين هم اين موقع زنگ بزنم چى بگم؟!

بگم چى شده؟

اصلا چيزى نميدونم..

فقط صداى فرياد دوستشو شنيدم..

شايد.. شايد دوستش به حسين خبر داده باشه..

اگه اتفاقى افتاده باشه، حتما خبر ميده..

با اين فکر تلفنو برداشتم..

بوق اول.. دوم.. سوم ...  واى خدا ششم..

جواب نميده! 

نکنه اونم خبر دار شده رفته دنبالش؟!

نکنه اتفاق خيلى بدى افتاده.. 

نکنه بيشتر از يه تصادف بوده..

اگه على بلايى سرش بياد من ميميرم..

من نميتونم..

عسل چى..

اون از مادرش، اونم از باباش..

لال شى بهار.. باباش سالمه..

بايد سالم باشه..

من منتظرشم..

ميخوام امشب براش فراموش نشدنى بشه..

حتى ميخوام خودم بهش بگم که چقدر دوستش دارمو اين بار سلول سلول تن من اونو ميخواد..

بايد بهش بگم..

خيلى حرفها دارم که بهش نگفتمو بايد بگم..

على به من قول داده باهام بمونه..

اون حرفش حرفه..

قولش قوله..

زير حرفش نميزنه..

دستى به صورت خيسم کشيدمو شروع کردم به راه رفتن..

هر قدمى که برميدارم، سرمو بلند ميکنمو به ساعت نگاه ميکنم..

همش تقصير منه..

نبايد بهش زنگ ميزدم..

اون پشت فرمون بود..

من حواسشو پرت کردم.. من! 

از خودم بدم مياد..

هميشه باعث درد سر شدم براى على..

اون فقط يه زندگى آروم ميخواست در کنار زنى که کامل براى اون باشه.. نه نصفه نيمه.. نه در حد يه پرستار..

ولى من اينم ازش دريغ کردم..

از خودم متنفرم..

اگه بلايى سر على بياد خودمو نميبخشم..

حقته بهار خانوم.. بکش..

چقدر اذيتش کردى..

چقدر حرصش دادى.. حالا تو حرص بخور..

فکر کردى دنيا به کام توئه که تا بهش علاقه مند بشى، همه چيز به خير و خوشى پيش بره..

مگه زندگى قصه ست؟!

دنيا دار مکافاته..

ميخواستى اون موقع که وقت داشتى به زندگيت برسى..

حالا فهميدى چکار کردى..؟!

اگه دير شده باشه..

اگه راه جبرانى نباشه.

تو تاريكى خونه نشسته امو نگاهمو به در دوختم ... 

تنها روشنايى خونه شمعهايى بودن كه در حال آب شدن بودنو چيزى به پايان عمرشون نمونده بود..

مثل عمر من كه عمرم رو به اتمامه..

ساعتو نميبينم ولى بايد دو شده باشه..

يك ساعتى ميشه كه عقربه يك نيمه شبو نشون ميدادو دل منو خالى تر ميكرد..

شده تا صبح منتظرش ميشينمو با روشن شدن هوا، عسلو به مامانم ميسپرمو ميرم دنبالش ميگردم..

آونقدر اشك ريختم كه ديگه اشكى برام باقى نمونده ...  

كاسه ى اشكم خشك شده و چشمهام ميسوزن..

حس ميكنم صداى پا شنيدم.. شايدم خيالاتى شدم..

ولى نه ...  صداى چرخيدن كليد تو قفل مياد..

نكنه دزده! 

شايدم از بس تو اين سكوت و تاريكى به در نگاه كردم خيالا برم داشته..

خودمم در عجبم كه چرا هنوز زنده ام يا ديوونه نشدم ... 

واقعا كه پوست كلفتم..

هييى! 

اين سايه ...  

سايه ى يه مرد جلوى دره..

يه مرد هيكلى و قد بلند ... 

يعنى اينم خيالاته؟!

صداى تق بسته شدن در هم خيالاته؟!

چرخيدن سرش به اطرافو ميبينم..

من نزديك آشپزخونه نشستمو تو اون نور كم كه نزديك منه صورت من پيداست.. ولى صورت اون مرد ...  صورتش مشخص نيست.. اما هيكلش ... 

عين على هستش! 

صورتش به سمت من چرخيدو نگاهش به من خيره شد..

كمى خم شدن سرشو هم ميبينم ... 

دستامو مشت كردم تا بتونم از جام بلند بشمو نزديكتر برم..

شايد از نزديك مطمئن بشم خودشه..

قبل از اينكه به زانوم فشارى وارد كنم براى بلند شدن، صداى آشناش ترانه ى شب ساكتو تاريكم شد

- بهار! 

خدايا ...  باور كنم يا خياله؟!

اين مرد ... 

اين هيكل درشت كه تو تاريكو روشن خونه پيداست ... 

اين آهنگ آشناى صداش ... 

اينهارو واقعيت بدونم يا وهم؟!

خيال به اين حد واقعى هم مگه ميشه؟!

چشمهامو ريز كردم تا بهتر ببينمش..

صداى قدمش رو كف پوش خونه بلند شد..

با اولين قدمش، منم بلند شدم ... 

هرچند كه پاهام ميلرزنو دنيا دور سرم ميچرخه ... 

اما بايد محكم باشمو جلو برم ... 

بايد

بفهمم واقعيته يا وهم يا يه خواب شيرين!

قدم ديگه اى جلو رفتم که باز صداش که از هر ملودى برام دلنشين تره بلند شد..

- هنوز نخوابيدى؟!

نخوابيدم؟!

اگه نخوابيدم اين روياى شيرين چيه جلوم؟!

نفهميدم چطورى قدمهامو تند کردمو چطور تو ءغوشش جا گرفتمو دستهام به دور گردنش آويخته شد..

نفهميدم از سر دلتنگى بود يا باور بيدار بودنم که صورتشو غرق بوسه کردم..

نفهميدم چشمه ى اشکم دوباره کى جوشيد ... 

کى صورتم خيس شدو کى از خيسى اشکم صورت على هم خيس شد..

فقط زمزمه ى خدا رو شکر که زنده اى، بين اشکهامو بوسه هام شنيده ميشد..

و على که مات و مبهوت به من خيره بود..

وقتى به خودم اومدم که با دستش دو طرف سرمو گرفتو منو از خودش جدا کرد..

وقتى با هر دو دستش صورتمو قاب گرفتو انگشتهاى شصتش برف پاک کن اشکهام شدن..

وقتى سرشو به موازات صورتم خم کردو گفت

- آروم باش عزيز دل على ...  آروم! 

با نجواى آرامبخشش چشمهام بسته شدو آرامش تو خونم جارى شد..

نفس عميقى کشيدمو چشممو باز کردم..

تو تيله هاى سياه رنگش خيره شدمو گفتم

- تو سالمى؟!

لبخندى زدو گفت

- ميبينى که ...  سر و مر و گنده! 

- پس چرا بى خداحافظ تماس قطع شد..

چرا دوستت اسمتو گفتو داد زد؟

چرا اين همه زنگ زدم جوابمو ندادى؟!

- الان بگم؟!

با اين حرفش عصبانى شدمو گفتم

- من مردمو زنده شدم .. هنوز باورم نميشه بيدارم.. اون وقت تو شوخيت گرفته؟!

لبخندش دندون نما شدو گفت

- منظورم اينه که اينجا.. تو تاريکى ...  جلوى در  ...  نميخواى من بيام رو مبل بشينم.. کتمو در بيارم.. لامپو روشن کنيم ...  باشه؟!

- باشه.. ولى سريع باش! 

خنديدو گفت

- اى به چشم! 

لوسترو روشن کردمو منتظر شدم بشينه..

ولى حرکتى نکردو با تعجب به سرتا پام نگاه کرد.. بعد نگاهش رو صورتم خيره شد ... 

عجب نگاهشو که ديدم، يادم اومد چه تيپى زدم و خوشحال شدم که حتما از تيپم نوشش اومده..

يه لحظه يادم رفت که ميخواستم باز خواستش کنم که چرا انقدر نگرانم کرده..

لبخندى زدمو نگاهمو به زمين دوختم ... 

با سوالش سرمو بلند كردمو نگاهش كردم

- خبرى بوده؟!

- نه، خبر خاصى که نبوده ... 

يه کم قند تو دلم آب شد ... 

منتظر ادامه ى حرفش و در نهايت تعريفش شدم..

از بعد از ظهر منتظر بودم بيادو ازم تعريف کنه ... 

حالا هم يادم رفت که چقدر گريه کردمو چه اتفاقى افتاد ... انگار همين که سالم ديدمش برام بس بود..

همين که اومده بود خونه و مقابلم بود، برام غنيمت بود ... 

- جشن هالووين بوده احيانا يا بالماسکه اى چيزى؟!

چه ربطى داشت ... 

چرا چرت و پرت ميگه..

با تعجب نگاهش کردمو گفتم

- چه ربطى داره؟

- آخه مثل اونهايى که براى اين جشن خودشونو شکل جن ميکنن شدى ...  

با اين حرفش وا رفتم ... 

مثل شير برنج، نزديک بود رو زمين پخش بشم ... 

جن! 

شکل جن شدم؟!

منکه به اين خوبى شدم ...  از هميشه هم بهتر شدم..

شاکى نگاهش کردمو گفتم

- تو شايد جن باشى، اونم از نوع بو داده اش، ولى من پرى هستم ... 

به اين خوشگلى شدم.. خيلى هم دلت بخواد ... 

لبخند خسته اى زدو گفت

- دل ما که همه جوره شما رو ميخواد ولى مطمئنى خوشگل شدى؟

به نظرت زير چشمات و حتى صورتت رو زياد سياه نکردى؟!

- نه عاليم ...  خيلى ...  هم ...  

تازه داشتم ميفهميدم اين حرفها و اين نگاه شيطون چى معنى ميده ... 

نکنه به خاطر گريه ...  

واى بلندى گفتمو به سمت اتاق على دويدم ... 

با ديدن خودم تو آينه شير برنج که خوبه، سوپ شدم.

خيلى سريع با شير پاك كن صورتمو پاك كردم ... 

خوب كه تمييز شد به خودم نگاه كردمو گفتم ( اينهمه به خودم رسيدم، همه اش پاك شد ...  تازه شكل جنم شدم.. ) 

بعدشم براى خالى نبودن عريضه، اولين رژ لبى كه به دستم اومدو زدم به لبم..

رنگ سرخش بى حالى صورتمو پوشونده.. 

خوبه، بهتر از هيچيه..

بقيه ى آرايشو هم بى خقال شدمو از اتاق بيرون رفتم..

على نشسته بودو سرشو با دستش گرفته بود..

مطمئنم يه اتفاق افتاده ...  

اما نميدونم چرا حرف نميزنه..

رفتم جلوش ايستادم، سرشو بلند كردو تو صورتم خيره شد..

لبخندى زدو دستهامو گربتو به سمت خودش كشيد ... 

ميخواست كنارش بشينم..

منم طبق خواسته اش نشستم..

كمى نگاهم كردو شروع كرد

- وقتى زنگ زديو داشتم باهات حرف ميزدم، تو راه خونه ى دوستم بودم

وقتئ گفتى كى ميايى و انتظارو تو صدات ديدم، يه حس خوىب بهم دست داد..

يه لحظه انگار از اين هالم فارغ شدم كه نميدونم كى و چطور يه موتورى پيچيد جلوم ...  منم كه حواسم نبودو فقط وقتى دوستم داد زد فهميدم..و ترمز كردم..

پسره با شيشه ى ماشين برخورد كردو افتاد كف خيابون..

اونقدر ترسيدمو هول شدم كه يادم رفت تو اون طرف خط منتظرمى و ممكنه بترسى..

گوشى از دستم افتادو از ماشين پياده شدم..

بعدم پسره رو رسونديم بيمارستان..

خدا رو شكر كلاه ايمنى سرش بودو به جز پاش، جاى ديگه اش آسيب نديد..

تا بسترى شدو مامور از كلانترى اومدو. يكى از اقورمش اومدن پيشش ...  شد الان كه در خدمتتم..

انقدر درگير شدم ...  انقدر فكرم مشغول بود كه اگه رضايت نده و پام گير باشه چكار كنم، كه يادم رفت زنگ بزنمو خبر بدم بهت..

گوشيمم افتاده بود كف ماشينو الان كه برگشتم، ديدمش..

شرمنده كه ترسوندمت..

تمام صحنه هاى تصادف سهيل جلوى نظرم اومد ... 

تمام گريه هامو التماس هام..

ترس تو دلم نشست..

دستهام شروع به لرزيدن كردن ... 

تحمل تكرار دوباره رو نداشتم..

دستشو كمى فشار دادم تا يه كم آرومتر بشم..

با صداى لرزونى پرسيدم

- رضايت داد؟

- چرا ميلرزى قربونت بشم..؟

آره عزيزم.. اصلا تقصير من نبود.. خودشم قبول كرد كه مقصر خودش بوده..

اين بود كه تو همون بيمارستان كارا انجام شدو امضا دادو منم وقتى خيالم از بهبودى حالش راحت شد اومدم خونه! 

چونه امو تو دستش گرفتو تو چشمهاى هميشه پر آبم نگاه كردو گفت

- ميدونى وقتى پليس اومد چه حالى داشتم؟

وقتى دكتر داشت اون پسرو ويزيت ميكردو هنوز معلوم نبود وضعيتش چى ميشه! 

سرشو پايين انداختو ادامه داد

- حال اون شب تو رو داشتم ...  شايدم حال اون شب سهيلو ... 

اينكه نميفهميدم چى شده.

همش نگاه پر التماس تو جلو چشمم بود ... 

وقتى مصدوم گفت مقصر خودش بوده و شكايتى نداره، يه نفس راحت كشيدم..

بهش گفتم خير ببينى تو زندگيت ... 

لبخندى زدو گفت

(با شكايت و اين مسايل كه زمان به عقب برنميگرده و منم سالم نميشم ... 

در هر دو صورت يك ماه بايد پام تو گچ بمونه ... 

بريد به سلامت ... )

از اون موقع، از وقتى نگاه خودم منتظر خوب شدن اون پسر بود ...  نگاه دلواپس تو جلوى چشمم بود..

نگاه پر خواهشت كه ميگفت ببخش ...  بگذر ...  ولى من ... 

فقط به خودم فكر كردم ... 

فقط به درد خودم فكر كردم..

يه بار نشد خودمو بذارم جاى تو..

يه بار نشد به لذت بخشش فكر كنم..

فقط شيرينى انتقام زير دندونم بود..

امشب فهميدم كه اون تصادف ممكنه براى همه پيش بياد و من چقدر در حق توى بى گناه ظلم كردم ... 

كاش پرو بالتو نبسته بودم..

از روت شرمنده ام بهار ... 

منو ببخش! 

- اين حرفها چيه كه ميزنى؟

تو عصبانيت، هركس هر كارى ممكنه ازش سر بزنه..

تازه تو اصلا منو اذيت نكردى..

ميتونستى بد تر از اين باشى

ميتونستى شوهر بدى باشى ... يا.. يا هر كارى كه دلت مخواست باهام بكنى ... 

تو حتى به خاطر من حاضر شدى از خواسته ى خودت بگذرى.. حاضر شدى از منم بگذرى..

من از زندگيم راضيم على! 

خوشحالم از اينكه زن توام..

كمى آرامش به چشمهاش برگشت..

لبخند كم جونى زدو گفت

- اين حرفهارو براى دل خوش كنك من كه نميگى؟!

- معلومه كه نه ... 

من از زندگيم راضيم ...  يه زندگى آروم ... 

يه شوهر خوب.. يه دختر دوست داشتنى..

ديگه چى ميخوام؟

- عشق ... 

-  ... 

- تو دوست داشتى با عشق زندگى كنى ... ولى با ازدواج با من ... 

نذاشتم حرفشو ادامه بده..

دستمو رو لباش گذاشتم تا ساكت بشه تو چشمهاش خيره شدمو گفتم

- من دوستت دارم.

ناباور نگاهم کردو گفت

- به قول خودت آدما دوستاشونو دوست دارن  ... 

نگاهش غمگین بود..

دلم سوخت ...  ولی این دلیل نمیشه که اذیتش نکنم ..

سعی کردم طبیعی رفتار کنمو سوتی ندم..

سرمو پایین انداختمو گفتم 

- مگه بده؟

اینکه خیلی خوبه دوستمی!

- دلم میخواست بیشتر از یه دوست باشم ..

- مثلا چی باشی؟!

- از تکرار بدم میاد  ... 

خوشم نمیاد یه چیزیو صد بار بگم  ... 

راستی  ... 

نگاهش کردم که با شک نگاهی به لباسم کردو گفت

- این چیه تو پوشیدی؟

از این نا پرهیزیا نمیکردی؟!

خنده ای کردمو با لحن بچگانه ای گفتم

- دیدم آقامون کبریت بی خطره، گفتم یه کم ناپرهیزی کنم!

- کاری نکن بی خطری کبریتو بهت نشون بدم!

بعدشم، این لباس و اون آرایش ریخته که معلوم بود یه خروار بوده یه کمه؟!

- اوووو!

حالا یه کم بیشتر از یه کم!

چیه مگه؟!

دلم خواست آرایش کنم که آخرش به چیز رفت!

- چیز!

- بی خیال  ...  شام که نخوردی، بریم شام بدم بخور!

- من میل ندارم، مرسی!

- حداقل یه کم بخور، کلی زحمت کشیدم!

- اگه زحمتتم مثل آرایشو کارای دیگه ات به خاطر دل خودت بوده، پس خوردن و نخوردن من اهمیت نداره!

بلند شد بره به اتاق که منم از جام بلند شدم ..

مرد لوس از خود راضی بی احساس!

نمیذاره یه ذره سر به سرش بذارم کیف کنم!

انقدر عصبانی شدم که بهم بی محلی کردو داشت میرفت تو اتاق که با صدای بلند بهش گفتم

- یعنی بعضی وقتها انقدر از دستت حرصم میگیره که دلم میخواد خفه ات کنم ... 

از عصر خودمو برات درست کردم  ... 

غذا پختم ... 

میز چیدم  ... 

تا این وقت شب منتظرت شدم  ... 

اون وقت تو عین یه موجود چشم درشت که کاری به چیزی نداره و سرش به آخور خودش گرمه، سرتو زیر میندازیو میری!

به تو هم میگن مرد!

مردو چنان غلیظ گفتم که خودمم از لحنم شوکه شدم  ... 

این مزخرفات چی بود من گفتم؟!

درسته که از بی محلی، اونم بی محلی شوهر بدم میاد  ...  ولی نباید این حرفها رو میزدم

یه سال ناز کردمو ادا اومدمو غرورمو حفظ کردم ... 

اونوقت حالا  ... 

گوشه ی لبمو گاز گرفتمو به علی نگاه کردم ..

ابروهاش تا آخرین حد ممکن بالا رفته و با بهت نگاهم میکنه .

حقم داره  ... 

تا حالا از این حرفها نزده بودم!

خیلی خجالت کشیدم  ... 

خجالتم وقتی اوج گرفت که نیش علی تا بناگوشش باز شد!

خیر سرم میخواستم اونو اذیت کنم  ... 

خودم که بیشتر اذیت شدم  ... 

از بس که خنگم!

سرمو زیر انداختمو چرخیدم به سمت آشزخونه ..

وارد آشپزخونه شدمو خواستم شمع ها رو که دیگه خودشون داشتن جون میدادنو تموم میشدو خاموش کنم که صدای شاد و سر حال علی بلند شد..

- به به!

چه میزی هم چیده خانومم!

چه مجلل!

چه شیک!

شمع هم که بوده!

شمع و گل و پروانه همه جمع اند!

به دنبال این حرفش خنده ی سرخوشی کردو نزدیکم شد ... 

از این خوشحالی بی موقع اش بیشتر حرص میخورم..

لبمو کج کردمو سعی کردم به حرفهاش محل نذارم!

شمع رو فوت کردمو دستمو دراز کردم تا بشقاب های دست نخورده و تمییزو که برای دونفر چیده بودمو جمع کنم..

دستش رو دستم نشستو صداش آرومتر از قبل به گوشم خورد

- تو شام نخوردی؟

این میز که دست نخورده ست!

چرا شام نخوردی؟!

دستشو پس زدمو بشقاب هارو تو هم گذاشتمو تو کابینت گذاشتمو گفتم

- خیر سرم نگران شوهرم بودم!

از پشت دستشو به دور شکمم حلقه کردو گفت

- الهی شوهرت برات بمیره که تا این وقت شب گرسنه موندی!

کمی خودمو منقبض کردمو سعی کردم دستشو کنار بزنم

- برو علی، حوصله ندارم!

گره ی دستش سفتر شدو سرو چسبوند به گوشمو گفت

- ولی من تازه حوصله ام اومده سر  جاش!

از خوردن نفس هاش به گوشم مور مورم شد..

سرمو به سمت سرش خم کردم تا از مور مورم کم بشه!

دستمو رو دستش گذاشتمو گفتم

- مگه بی حال نبودی؟

مگه خوابت نمیومد؟

برو بخواب دیگه!

- کی؟

من؟!

من کی خوابم میومد؟

اصلا مگه من بی خانومم خوابم میبره؟!

- خانومت کار داره!

- خودم کمکش میکنم کارش تموم بشه!

- لازم نکرده! برو بذار به کارم برسم!

- میگم دستم نمک نداره ها!

خودم میزو جمع میکنم  ...  شما برو یه لیوان آب یخ بخور که اعصابت آروم بشه!

بیشتر عصبانی شدم  ... 

میخواست به روم بیاره!

انقدر بدم میاد این مردا بد جنس میشنو میخوان سر به سر ما بذارنو از این کار کیف میکنن!

برگشتم به سمتش  ... 

دستاشو برنداشت..

حالا کاملا تو آغوشش جا گرفتم  ... 

انگشت اشره امو تهدید وار جلوش گرفتم و گفتم

- بهت اجازه نمیدم منو به سخره بگیری!

نگاهش تو صورتم چرخیدو با لحنی آرومتر از همیشه گفت

- حرص میخوری خوشگل تر میشی!

با این حرفش لال شدم  ... 

نگاهم تو چشمهای سیاهش نشست!

چشمهایی که سیاهیش رنگ خواهش گرفته بود  ... 

چشمهایی که سفیدیش به خاطر خستگی سرخ رنگ شده بود  ... 

چشمهایی که با برق خاصی همراه بود  ... 

مسخ چشمهاش شدم  ... 

از وقتی نو جوون بودمو فهمیدم احساسات یعنی چی از مرد چشم و ابرو مشکی خوشم اومد ..

فقط به مردای چشم مشکی توجه میکردم ..

تا اینکه سهیل سر راهم قرار گرفت  ... 

اونقدر بهم خوبی و محبت کرد که نفهمیدم کی معیارام عوض شد و به جای رنگ شب، از رنگ عسل خوشم اومد!

اما الان  ... 

تو این خونه ..

با این مرد  ... 

مردی که شوهرمه و ریز ریز منو شیفته ی خودش کرد ... 

مردی که اول وابسته ام کرد و بعد دلبسته!

مردی که با صبرش خیلی برام ارزش و احترام پیدا کرد ..

مردی که زنو فقط به عنوان یه هم خواب ندید!

مردی که ارزش برام قائل شد ... 

مردی از جنس علی!

پاک  ... 

نجیب  ... 

مهربون  ... 

وفا دار ... 

مقید  ... 

معتقد  ... 

و  ... 

و دوست داشتنی!

نمیدونم من اشتباه میکنم یا واقعا چشمهاش دارن بهم نزدیک میشن  ... 

فاصله اش کم و کمتر میشه ... 

و من چشم هامو میبندم تا با همه ی حواس پنج گانه، بجز بینایی  ...  لمسش کنم!

بوش کنم  ... 

بشنوم صدای پر خواهش نفس کشیدنشو ... 

سرشو عقب کشید  ... 

چشمهامو باز کردم ...  ولی نگاهم به زمین بود  ... 

پیشونیش به پیشونیم چسبید ... 

صدای روح نوازش شنیده شد

- خیلی خیلی میخوامت!

با همون نگاه خیره به زمین  ... 

زیر لب  ... 

زمزمه کردم..

- منم!

لبخند عریضشو میتونستم ندیده هم حس کنم..

دستش محکم تر به دورم حلقه شدو خواست از روی زمین بلندم کنه!

نگاهم به بالاتر کشیده شد..

به پشت سرش ... 

به میزی که هنوز غذا ها دست نخورده روش چیده شده بودن خیره شد  ... 

دستمو روی سینه اش گذاشتم و فشاری بهش ئارد کردم تا زمین بذارتم  ... 

سرشو پایین تر آوردو تو چشمهام نگاه کرد

- باز چی شده؟

- غذاها!

- غذاها چی؟

گرسنه اته؟!

- نه  ...  باید میزو جمع کنم!

با تعجب برگشت و به پشت سرش نگاه کرد..

با یه قدم بلند به سمت میز رفتو دیس برنج رو برداشتو به سمت یخچال رفت

لب یه اعتراض باز کردم

- اونجوری نذار ... 

- بی خیال بهار ... بذار جمع شه بره پی کارش!

- چه عجله ایه؟!

حالا وقت تلافی خنده ها و اذیت هاش بود!

- اذیت نکن!

دیگه کاسه ی صبرم لبریز شده ها!

بهانه گیری نکن و بذار جمع شون کنم!

- خب بذار خودم آروم آروم جمع میکنم!

- لازم نکرده آروم جمع کنی  ... خودم سه سوته جمع اش میکنم  ... 

ظرف فسنجون و مرغو هم با دستاش برداشتو اونهارو هم تو یخچال گذاشت  ... 

بعد دستاشو به دو طرفش باز کردو گفت

- خب دیگه تموم شد  ...  بریم که بهانه ای پذیرفته نمیشه!

با لبخند نگاهش کردمو سرمو به سمت راستم کج کردم  ... 

قدم اولو به سمت بیرون برداشتم که کنارم قرار گرفتو دستاش به دورم حلقه شد  ... 

بلندم کردو گونه امو بوسید  ... 

لامپ ها رو خاموش کردو به اتاقش رفت..

اتاقی که دیگه اتاق هردومون بود  ... 

وقتی چشم باز کردم بجز ملحفه ی تخت پوشش دیگه ای روم نبود  ... 

تصاویر دیشب جلوی چشمم به حرکت در اومدنو لبخندی روی لبم نشست  ... 

به کنار دستیم نگاه کردم..

علی به روی شکم خوابیده بود ... 

طبق معمول موهاش تو پیشونیش ریخته شده بود  ... 

دستی به موهاش کشیدمو پیشونیشو بوسیدم..

صدای خواب آلودش بلند شد

- به تلافیش دوتا ازت میگیرم!

خنده ی ریزی کردمو سرمو بلند کردم..

نگاهم تو یه جفت چشم آبی رنگ قفل شد ... 

قلبم به درد اومد با دیدنش..

نگاهش به من بود  ... 

به من و شایدم به علی  ... 

عذاب وجدان گرفتم ... 

سرمو زیر انداختم ... 

مثل دزدی که مچشو گرفتن  ... 

با صدای آرومی نجوا کردم

- ببخش!

صدای خواب آلود علی بلند شد 

- چی؟!

بی توجه به علی، با اون حرف زدم..

- نمیخواستم شوهرتو بدزدم  ... 

دست خودم نبود  ...  یه دفعه دیدم ...  دلمو باختم  ... 

دلی که فکر میکردم به کس دیگه ای گرو دادمو دست خودم نیست ... دلی که فکر میکردم اختیارش دیگه با من نیست  ... 

باختمش.  ... 

به بهای یک سالو خورده ای از عمرم!

علی بلند شد نشست ..

دستشو به چشمهاش کشیدو گفت

- معلوم هست چی میگی؟!

صدام هم مثل نگاهم غمگین بود ... 

دیگه از سرخوشی چند دقیقه ی پیش خبری نبود..

- میشه  ...  میشه .. این عکس .. مریمو از اینجا.. برداری؟!

علی به دیوار روبور خیره شد ... 

کمی نگاهش کردو سرشو زیر انداختو زیر لب گفت 

- باشه!

عکس تو کمد، کنار لباسهاش، تو چمدون جا گرفت ... 

لباسهای من کنار لباس های علی، جای قبلی لباس های مریم جا گرفتن  ... 

حس بدی به مریم ندارم..

حس حسادت ندارم..

ولی با دیدن عکس یا لباسهاش، احساس یه خیانت کارو دارم..

عذاب وجدان میگیرم..

شاید علی هم همین احساسو داره که بی چون و چرا درخواستمو قبول کرد ... 

روز یا عید خوبی بود  ... 

عسل کمی حال و هوای گرفته امونو عوض کرد  ... 

خنده بازم مهمون لبهامون شد  ... 

و ظهر فراموش کردیم که از اون چشمهای آبی که به ما خیره شده بودن، خجالت کشیدیم!

تا شب خنده های از ته دل، باز برگشت رو لبمون ... 

انگار فقط صبح تا ظهر به حرمت اون زن، نگاه از هم دزدیدیم ... 

بعد از جا گذاری لباسها و عکس، انگار خاطراتش هم تو چمدون گذاشته شد..

خاطره ی عشقی که ثمره اش یه دختر چشم آبی خوشگله..

دختری که از حالا به بعد منو علی، مامان و باباشیم ... 

اما نه شبیه منه و نه شبیه علی!

شاید درآینده ای نه چندان دور، هر کسی مارو ببینه بپرسه چرا دخترتون شکل شما نیست ... 

چرا ما چشم سیاهیم و اون چشم آبی!

تو خواب نازى بودم كه حس كردم بازوم داره ميسوزه ... 

اخمهام تو هم رفتو بيدار شد، ببينم عامل اين سوزش چيه ... 

باز شدن چشمم همانا و شاخ در آوردن رو سرم همان! 

اين داره چه غلطى ميكنه؟!

هر لحظه ام داره فشارشو بيشتر ميكنه ... 

جيغ بنفشى كشيدمو با داد گفتم

- ول كن دستمو، اول صبحى گازت برا چيه؟!

نگاهم كردو بدون اينكه شدت گاز گرفتنشو كم كنه، ابرو بالا انداخت ... 

با حرص باز داد زدم

- اين لامصب كه زير دندونت مزه كرده، گوشته ها ...  استخون نيست كه دارى ميجوى!

ول كه نكرد هيچ، فشارو بيشتر كرد ... 

حس كردم الانه ست كه خون بيوفته..

ديدم جيغ و داد اثر نداره، خودم دست به كار شدم ... 

على سمت راستم خوابيده بودو بازوى دست راست راستم زير دندونش بود ... 

اين يه هفته كه زندگى مشتركمون شروع شده، فهميدم خيلى به گاز گرفتن من علاقه داره..

حالا هم كه از خواب بودنم استفاده كرده تا به هدف شومش برسه..

الان نشونش ميدم ... 

كمى نيم خيز شدمو سرمو بلند كردمو بدون اينكه بهش فرصت بدم، دندونهامو گذاشتم رو گردنش ... 

با تمام قدرت فشار دادم ... 

دستم كه آزاد شد، هيچ ...  دادشم بلند شد ... 

- آى آى بهار، ول كن ... 

الان رگ حياطيم پاره ميشه، خونم ميوفته گردنت ... 

آى بهار ولش كن ديگه..

تازه فهميدم گاز گرفتن چه لذتى داره ... 

تازه عز و جز كه ميكرد بيشتر خوشم ميومد..

ديد رهاش نميكنم، با دستش شروع كرد به قلقلك دادنم ... 

نا مرد بلد بود كجارو قلقلك بده كه نتونم طاقت بيارم..

نتونستم جلوى خودمو بگيرمو شروع كردم به خنديدن ... 

حالا اون دست بردار نبود ... 

كمى به خودم پيچيدمو التماسش كردم تا دست برداشت ... 

تا رهام كرد نيم خيز شدم كه اونم مثل من نيم خيز شدو نشست..

دستشو رو گردنش گذاشتو شروع كرد غر غر كردن..

- اى دندونات بريزن الهى ... 

بى دندون بشى زن! 

معلوم نيست زنه يا خون آشام..

گردنم جاى گاز گرفتنه؟!

نميگى جاش سياه ميشه جلو مردم زشته ... 

مردم نميگن بجايى كه گردن زنش كبود باشه گردن خودش كبود شده؟!

همه بايد بفهمن چه زن وحشيى گيرم اومده! 

- اوهو.. مواظب حرف زدنت باشا..

به. من چه.. خودت شروع كردى..

مگه مريضئ منو تو خواب گاز ميگيرى؟

لبخند دندون نمايى زدو گفت

- امروز عيده، منم خواستم عيديمو ازت بگيرم ... 

- عيد غدير تو بايد عيدى بدى كه سيدى، اون وقت از من عيدى ميگيرى؟!

بيخود نيست ديشب عسلو خونه ى مادرت گذاشتى نقشه داشتى..

دستمو نگاه كردم كه خون مردگى روش نشسته بود..

نشونش دادمو گفتم

- ببين چكارم كردى!

لبخند منظور دارى زدو. صورتشو بهم نزديكتر كردو گفت

- تو خواب خيلى خواستنيو خوردنى شده بودى ... 

صدات زدم، بيدار نشدى، منم اينجورى يه تيرو دو نشون كردم..

با حرص نگاهش كردمو خواستم كنارش بزنم كه با هر دو دستش شونه امو گرفتو مجبورم كرد رو تخت بخوابم..

نگاهشو تو صورتم چرخوندو با گفتن "هنوز خيلى وقت هست تا اومدن مهمونها، فاصله اشو باهام از بين برد.."

بدون اينكه بهم فرصت مخالفت بده.

به ساعت نگاه كردم ... 

يازده شده ... 

جلوى در حمام رفتمو عليو صدا زدم ... 

- على زود باش، الان مامان اينا ميان ... 

- اومدم ... تا يه دقيقه ديگه ميام..

- بدو ديگه.. چقدر حوصله دارى ميكنى! 

خدا رحم كرد زن نشدى! 

غرغر كنان به آشپزخونه رفتم ... 

يه بار ديگه همه چيزو چك كردم ... 

قراره امروز كه عيد غدير مامان بابام و بهادرو ريحانه بيان خونه امون ... 

براى ناهار دعوتشون كرديم..

غذا از بيرون ميگيريم ...  ولى بازم من استرس دارم ... 

مثل دخترهاى تازه عروس كه بار اوله براشون مهمون مياد ... 

همه چى اوكى بود..، خودمم يه دست كت شلوار سبز پوشيدم.. دلم خواست امروز كه عيد سيداست تيپ سبز بزنمو سبز پوش بشم..

ظرف ميوه رو برداشتمو رو ميز سالن گذاشتم..

همون موقع، على با حوله اى كه به دور كمرش پيچيده بود بهم نزديك شد..

به دو قدميم كه رسيد با داد گفتم

- بدو برو لباس بپوش كه الان ميان ...  بدو دير شده! 

- بد اخلاق..

- برو على جان، زشته ... 

- بله، چشم.. رفتم ديگه ... 

دو قدم فاصله گرفت ... 

منم با خيال راحت به اطرافم نگاه كردم، تا يكبار ديگه از كامل بودن همه چى مطمئن بشم، ولى تا از على غافل شدم، ديدم جفت لوپامو گرفته تو دستشو تا جا داره ميكشه لوپ زبون بسته امو ... 

با جيغ اسمشو صدا زدم كه خنده كنان به اتاق رفتو در همون حال گفت

- عاشق اين جيغ جيغ كردناتم ... 

اين روشو نديده بودم ... 

خيلى شيطون شده

ولى من اين شيطنتهاشو خيلى دوست دارم ... 

مرد به اون اخمويى، حالا يه پا شيطون شده برا خودش ... 

مثل اينكه آب نبوده، وگرنه شناگر خوب و ماهريه..

در كل محبتش و شوخيو اخمش ...  همه به جا و قشنگه ... 

و من هر. روز بيشتر بهش وابسته ميشم ... 

حتى به اين اذيت كردن هاش هم عادت كردم.

دو ماه از زندگى مشتركمون ميگذره..

يك ماه و نيمه كه هرمون هاى بدنم بهم ريخته..

يه كم اعصابم قاطيه..

حوصله هيچيو ندارم

ماهيانه ام عقب افتاده ... 

كلافه ام..

زود رنج شدم..

روز به روزم بد تر ميشم ... 

خودم يه حدسهايى ميزنم، ولى همين بيشتر منو بهم ميريزه و ميترسونه..

دلهره دارم..

آمادگيشو ندارم..

از همه مهمتر على ... 

شايد اونم مخالف باشه..

آخه الان خيلى زوده ...  

نميتونم ...  اين حس برام گنگه..

اگه همونى باشه كه تو ذهنمه ...  

اگه حامله شده باشم ... 

هنوز خيلى زوده ... 

زندگى مشتركمون تازه شروع شده..

عسل كوچيكه ... 

براى من زوده ... 

و على ... 

شايد براش سخت باشه مخرج دوتا بچه كوچيك ... 

از صبح از بس فكر كردم ديوونه شدم..

استرسش بدتره ... 

امروز ميرم يه بى بى چك ميخرم تا هم خيالم راحت بشه و هم تكليفم معلوم ... 

كمى به كارهاى خونه رسيدمو عسلو آماده كردمو بيرون رفتيم..

از اولين داروخانه چيزى كه ميخواستمو خريدم و برگشتيم خونه ... 

بع ديدن دوتا خط

پر شده رو نوار، دلم بيشتر بهم ريخت ... 

اين يعنى مثبته ... 

شايدم مثبت كاذب باشه، به اينها اعتبارى نيست، فردا صبح ميرم آزمايش خون ميدم ... 

على از وقتى اومده خونه زووم كرده رو صورتم ... 

نميدونم چشه! 

چى شده كه اينطورى نگاهم ميكنه ...  ولى هر چى هست، من اين نگاه مثل بازپرس ها رو دوست ندارم..

بعد از ناهار رفتيم بخوابيم ... 

به محض اينكه رو تخت دراز كشيدم به طرفم چرخيدو به جزء جزء صورتم نگاه كرد..

- چته بهار؟!

- هي..هيچى! 

- پس چرا نگاهتو ازم ميدزدى؟

چرا چند وقته پكر و بى حالى؟!

خدا نكرده افسردگى نگرفته باشى! 

- نه.، خوبم، چزى نيست ... 

باز نگاهمو دزديدم ... 

دستش زير چونه ام نشستو مجبورم كرد بهش نگاه كنم

- من زنمو خوب ميشناسم، چى شده؟!

كسى ناراحتت كرده؟

از من دلخورى؟

- مگه بجز خوبى از تو چى ديدم كه دلخور باشم؟!

- من حال زنمو ميفهمم ...  دركت ميكنم.. ديگه اونقدر ميشناسمت كه بدونم مدتيه تو خودتى! 

- درسته، يه چيزى هست ... 

يعنى هنوز نيست ها..

ولى ممكنه باشه ... 

در واقع اگه باشه، الانم هستا ... 

اما صد در صد نيست ... 

برا همين شايد نباشه..

- ااا، درست حرف بزن ببينم ... 

شايد باشه، نباشه ديگه چيه؟!

چرا ميپيچونيم؟!

واضح حرف بزن بفهمم ... 

- آخه هنوز مطمئن نيستم ... 

- مهم نيست، دلم ميخواد بدونم چى باعث شده بهم بريزى ...  حتى اگه حدس و احتمال باشه! 

- خب ...  خب.. شايد تو خوشت نياد..

- چيه كه خوشم نياد؟

باز سرو كله ى اون مرتيكه پيدا شده؟!

- نه، نه! 

به اون ربطى نداره ... 

مربوط به خودمونه ...  ولى از اونجايى كه نه من آمادگى دارم، نه تو.. ميترسم برات خوشايند نباشه ... 

الان وقتش نبود! 

- وقت چى؟!

- چرا داد ميزنى؟

- يه حرف درست بزن، منم بفهمم..

ديوونه ام كردى! 

- خودمم ديوونه شدم..

- بهار! 

با اين داد آخر ديگه رسما كپ كردمو اتومات وار زبونم حركت كرد ... 

نگاهم به نگاهش دوخته شد تا از حسش با خبر بشم..

خيلى برام مهمه كه حس واقعيشو بدونم..

- من حامله ام! 

با چشمهاى گرد و گشاد نگاهم كرد كه حرفمو تصحيح كردم..

- البته شايد باشم!

اخم ريزى كردو پرسيد

- منظورت چيه؟!

- ميدونستم خوشت نمياد ... 

منظورم معلومه.. يعنى داريم بچه دار ميشيم ... 

- ما كه حالا نميخواستيم ... 

با اين حرفش غم دلم صد برابر شد ... 

لبام ارزيدن..

چقدر احمق بودم كه فكر ميكردم خوشحال ميشه ... 

با دلخورى نگاهش كردمو جوابشو دادم

- حدس ميزدم خوشحال نشى ... 

ميشدى جاى تعجب داشت ... 

تو كه يه بچه از مريم جونت دارى ...  ديگه از من ميخواى چكار؟!

يه كم نگاهم كردو بعد لبخند زدو دستشو به سمتم دراز كرد..

خواست بغلم كنه كه نذاشتمو خودمو كنار كشيدم ... 

با صدايى كه خنده توش مشهود بود شروع كرد به حرف زدن ... 

- حسود خانوم، تو به اون خدا بيامرز حسودى ميكنى؟!

من كى گفتم بچه نميخوام؟!

من فقط تعجب كردم، چون تا حالا حرفى از بچه نزده بوديم ... 

قرار نذاشته بوديم.. براى همين تعجب كردم..

وگرنه من كه از خدامه بچه ام مامان نازى مثل تو داشته باشه ... 

بچه يه هديه ست از طرف خدا ... 

مگه عقلم كمه كه ناراحت بشم؟!

فقط شوکه شدم ... 

قصد ناراحتى تو نداشتم ... 

فردا بريم دکتر؟!

- دروغ نگو..

اگه خوشحال ميشدى معلوم بود ...  ذوق ميکردى ... 

اول گفتى ما که نمى خواستيم ... 

- تعجب کردم قربونت برم ... 

تو که ميدونى من چقدر بچه دوست دارم ... 

- از کجا بدونم؟!

تو فقط عسلو دوست دارى ... 

چون که اون يادگار عشقته! 

- اون وقت تو کى من هستى؟!

- همين ديگه ...  من فقط زنتم ... 

عشق و عاشقيتم حرف بود ... 

ميخواستى منو خامم کنى ... 

- باز شروع شد ... 

بهارم.. خانومم عشقم ... 

به کى قسم بخورم عاشقتم که باورت بشه؟!

من نوکر خودتو اون فسقلى تو شکمتم هستم.. خوبه؟!

- براى دل خوش کنک من بگى که فايده نداره ... 

بچه ام عشق پدرى ميخواد ... 

زورى که نيست ... 

روشو ازم گرفتو نگاهشو به سقف دوختو ناليد

- عجب گيرى افتادما ... 

خانوم من ...  من اون بچه ى فندقى تو شکمتو دوست دارم ... 

قلبا.  ...  عقلا  ...  همه جوره چاکرشم.. نديده ميخوامش ... 

خوبه؟!

- خودتو مسخره کن!

- گير سه پيچ بدى ول نميکنى ... 

بدترين خصوصيت شما خانوما همينه! 

- شما مردها صدتا بدى دارين , اين يکى به اون صدتا در! 

- من نگفتم يه بدى دارين.. گفتم بدترينش اينه ... 

وگرنه زبون درازتون شهره ى خاص و عامه! 

- همينه که هست ... 

اين زبونم نداشتيم که شما مردا درسته قورتمون داده بودين! 

- عوضش حالا شما مارو قورت ميدين! 

- اصلا خوب ميکنيم! 

بلکه از رو زمين محو بشين! 

- اين بچه چه کوفتيه هنوز نيومده بين ما دعوا انداخت؟!

- هوى.. مواظب حرف زدنت باشا..

خودت کوفتى! 

- حالا به خاطر يه نيمچه بادوم من کوفتم؟!

خوبه گفتى معلوم نيست! 

- معلوم نيست، ولى هشتاد درصد هست  ... 

اجازه نميدم بهش چيز بگى!

با دلخورى پشتمو کردم بهش ... 

صدام زد ولى جوابى ندادم ... 

دست چپش به زير پهلوم سر خورد..

کمى به شکمم فشار وارد کرد تا منو به طرف خودش بچرخونه..

سعى کردم با دستم، دستشو از خودم جدا کنم ... 

ولى فشارشو بيشتر کردو دست راستشم حصارم کردو سرشو خم کرد روى صورتم..

با اخم نگاهش کردم..

لبخند زدو با صداى آرومى گفت

- مگه من چى گفتم که قهر ميکنى؟!

صبح ميريم دکتر ...  اگه حامله بودى خودم فدات ميشم ...  خوبه؟!

- خدا نکنه.. نمى خواد فدا بشى ...  بابا باش! 

- مگه نيستم؟!

- دلم نميخواد محبتت به زور باشه ... 

- مگه خلم؟!

کدوم پدريه که بچه اشو دوست نداشته باشه؟! 

- از حرف زدنت مشخصه ... 

- خيلى حساس شدى ... 

گير نده ديگه!

- حس ميکنم خوشحال که نشدى هيچ ...  ناراحتم شدى! 

- مگه دستم به اون حست نرسه ... 

اين حرفها چيه؟!

من نوکر خودتو بچه اتم هستم دربست ... 

- آخه خودمم نميخواستم ... 

- ميشه بگى گريه ات براى چيه؟!

- ميترسم ... 

- از چى؟!

- هنوز آمادگى مادر شدنو ندارم ... 

- تو با رفتارت با عسل ثابت کردى که بهترين مامان دنيايى ... 

مطمئنم از پسش بر مياى! 

دستش نوازش گر موهام شد و آرامشو به خونم تزريق کرد ... 

بيخودى حساس شدم.

باديدن جواب آزمايش، حس بهترى پيدا کردم ... 

حسى پر از شادى ... 

يه حس غير قابل وصف ... 

نگاهمو به چشم هاى منتظر على دوختم..

با ديدن لبخندم، لبخند مهمون لبهاش شد ... 

با نگاهش پرسيد جواب چيه؟!

لبخندم وسعت گرفتو جوابشو دادم

- مثبته! 

لبخندش عميق تر شد ... 

شايد با همه ى آماده نبودنمون، بهترين خبر و اتفاق بود برامون ... 

حس مادر بودنو از همين الان ميتونم تو رگم لمس کنم ... 

مادر بچه ام ... 

يه بچه از خون خودم ... 

يه بچه که پدرش على هست و مادرش من ... 

چقدر شيرينه اين حس برام ... 

هنوز هيچى نشده حضورشو حس ميکنم

حضور يه بچه از جنس منو على ... 

على با شوق به حرف هاى دکتر گوش ميکرد ... 

هر از گاهى سوالاتى ميپرسيد که باعث تعجبم ميشد ... 

اطلاعاتش از زن باردار و تغييرات باردارى اونقدر زياد بود که با دهن باز نگاهش کنم ... 

قسم ميخورم مردايى که ده تا بچه بزرگ کردن به اندازه ى اون اطلاعات ندارن..

درسته که يه بچه داره، ولى اين همه اطلاعات فقط يه دليل داره..

علاقه اش به مريم ... 

حتما موقع بارداريش حسابى هواشو داشته..

با اين فکر آهى از حسرت کشيدم ... 

خوش به حال مريم ... 

با گرماى دستى رو دستم از فکر بيرون اومدم ... 

به على نگاه کردم که منتظر چشم به دهنم دوخته بود ... 

- چيزى گفتى؟!

- خانم دکتر ميگن حالت تهوع يا ويارم دارى؟

- نه ...  هنوز ندارم ...  اما ميترسم ... 

از حالت تهوع بيزارم ... 

دکتر لبخندى زدو گفت

- کى خوشش مياد که شما دوميش باشى عزيزم؟!

به هر حال اين حالو همه ى باردار ها دارن ... 

مادر بودن که به اين راحتى نيست ... 

سختى زياد داره.

سه ماه و سه هفته از بارداريم ميگذره..

ويارم خيلى شديده ... 

از بوى همه ى غذا ها حالم بهم ميخوره ... 

طبق دستورات دکتر، غذاهاى سرخ کرده و پر ادويه نميخورم ... 

صبح ها يک دفعه از جام بلند نميشم..

هر شب يه تيکه بيسکويت يا نون روغنى کنار تختم ميذارم تا وقتى بيدار ميشم بخورم و معده ام خالى نباشه ... 

وضعيتم بهتر شده، ولى خوب نه! 

اما بهتر از قبلم ... 

ولى بازم حالم بد ميشه ... 

يه کم شکمم برآمده شده، ولى هنوز معلوم نيست و نميشه گفت مشخصه باردارم ... 

مادرم وقتى فهميد کلى خوشحال شد ... 

مادر على هم دست کمى از مادر من نداشت ...  يه سره هم ميگه خدا کنه پسر باشه ... 

با اينکه يه دختر داريمو خودمم پسر دوست دارم، ولى وقتى مادرش تاکيد ميکنه روى پسر بودن بچه، ناراحت ميشم ... 

خوشم نمياد اگه دختر شد بگن عيب نداره ... 

بابام و بهادر سر از پا نميشناسن ... 

همه خوشحالن..

حتى حسين و رويا هم خوشحال شدن ... 

عسل فهميده قراره بچه دار بشمو يه سره ميگه نى نى کى مياد؟!

سعى ميکنم از علاقه ى نى نى بهش بگم تا حسودى نکنه ... 

چند وقت يه بارم براش يه کادو ميخرم و ميگم اينو نى نى برات خريده ... 

خيلى خوشحال ميشه و بدون حساسيت و حسادت منتظر به دنيا اومدن بچه اس! 

فعلا تنها مشکلم ويارمه ... 

نه تنها از بوى غذا، بلکه از بوى بدن مرد هم بدم مياد ... 

و على هم از بقيه ى مردا مستثنى نيست ... 

بيچاره هر وقت بهم نزديک ميشه ازش دورى ميکنم ... 

رومم نميشه بهش بگم جريان چيه! 

بگم از بوى تو بدم مياد که ناراحت ميشه ... 

تازه داشتيم رنگ خوش زندگى رو ميديديم ... 

اين بچه چى بود ديگه؟!

خواستم بخوابم که دست على رو شونه ام نشستو خواست برگردم به سمتش ... 

به الاجبار برگشتمو نگاهش کردم..

دلخور نگاهم کردو گفت

- ميشه بگى دليل کناره گيريت چيه؟!

چرا دوباره از من فرارى شدى؟!

همش پسم ميزنى! 

چرا؟!

چى بگم؟!

تا کى مراعات کنم ... 

اون بايد مراعات منو کنه ... 

بدون فکر، مثل هميشه که حرف آخرو اول ميزنمو خراب کارى ميکنم دهنمو باز کردم..

- آخه حالم ازت بهم ميخوره ...  

- چى؟!

به قيافه اش كه شبيه علامت سول شده بود نگاه كردم..

هم خنده ام گرفت، هم ميخواستم حرفمو ماست مالى كنم ... 

لبخندى زدمو خواستم بگم كه اون با اخم و لحن سردى به من توپيد ... 

- بله ديگه..

بايدم حالت بهم بخوره ... 

فكر ميكنى نمفهمم علت ناراحتيت چيه؟!

- ميدونى؟!

- معلومه كه ميدونم ...  از وقتى حامله شدى رفتارت با من عوض شده ... 

لابد روزى صد دفعه از خدا ميپرسى كه چرا بچه ى تو شكمت از اون نيست! 

- از.. اون ...  

- آره.. از همون نامرد ...  همون عشق قديمت ... 

همونى كه آرزوت بود بچه اش تو بطنت باشه ... 

از بس ناراحتيو به فكرشى، بى رو دروايسى به من ميگى حالم ازت بهم ميخوره..

بسمه ... 

چقدر صبر كنمو دم نزنم..؟!

منم آدمم ...  تحمل منم حدى داره ... 

تا كى بايد نازتو بكشمو تو برام پشت چشم نازك كنى؟!

با چشمهاى گشاد و دهن باز نگاهش كردم ... 

اشك تو نگاهم نشست..

توقع اين قضاوتو نداشتم ... 

منو بگو كه فكر ميكردم به خاطر اطلاعاتش از باردارى، از حال روحى من خبر داره و دركم ميكنه ... 

- فكر ميكردم بهم اعتماد كردى ... 

فكر ميكردم گذشته ام برات تموم شده ست ... 

چطور دلت مياد؟!

منكه تا وقتى مهرش به دلم بود، نذاشتم نزديكم بشى ... 

منكه بهت گفتم ديگه فقط تويى و غيرى جود نداره ... 

اين بود اعتمادت ... ؟

اين بود ايمانت؟

كاش ايمانت از قلبت بود، نه از زبونت ...  

- مگه غير از اعتماد كار ديگه اى كردم؟

چقدر با دلت راه اومدم؟

چقدر ملاحظه اتو كردمو كوتاه اومدم؟

حالا كه با خودت كنار اومدى، حامله شدى ... 

منم كه از خدامه ازت بچه داشته باشم ...  هواتم دارم ... 

اون وقت بجاى نجواى عاشقونه ى آخر شب بايد اينو بهم بگى؟!

اينه رسمش؟!

- صبر و ملاحظه كردى، به خاطر عشق خودت كردى ...  منتشو سر من نذار..

منم به خاطر تو خيلى كارها كردمو ... 

خودمو احسامو، همه رو كشتمو از اول ساختمشون ... 

اون وقت به خاطر حس خودت سرم منت ميذاريو به خاطر بچه ات بهم سر كوفت ميزنى؟!

تو كه بچه نميخواستى خيلى بيخود كردى كه مواظب نبودى! 

- درست صحبت كن بهار ... 

من عاشقت شدم درست.. منتيم نيست.. ولى بى انصاف نباش.. من به ناطرت يه سال پا رو دلم گذاشتم ... حقمه حالا كه فكر ميكنم به دلم راه اومدى توقع محبت يا يه حرف عاشقانه ازت داشته باشم ... 

نه اينكه بگى ... 

دستمو جلوش گرفتم تا سكوت كنه..

ساكت شد و با اخمو سوالى نگاهم كرد ... 

بغض گلومو قورت دادمو نفسى كشيدم تا بتونم حرف بزنم ... 

- علت كناره گيريم ازت رو پرسيدى منم حقيقتو گفتم ... 

چون به بوى بدن مردا ويار دارم..

نميتونم تو محيط بسته تحملشون كنم..

بوياييم قوى شده ... 

حتى تو يه محيط باز و خيابونم بوشونو حس ميكنم..

دست خودمم نيست..

همين كه ميتونم كنارم و رو يه تخت تحملت كنم كليه! 

اين درد بى درمون من اين همه داد و بيداد داشت؟!

پتو رو کشیدم رو سرمو پشتمو کردم بهش ... 

صدام زد، ولی جواب ندادم ... 

دلم گرفته  ... 

خودم کم بدبختی دارم  ...  دیگه حوصله ی نق زدنهای علیو ندارم ... 

کمی گذشت ... 

فکر کردم بیخیالم شده و خوابیده  ... 

اما دستش روی شکمم نشستو صداشو نزدیک گوشم شنیدم..

- بهارم!

-  ... 

- بهار خانومی  ... 

-  ... 

- قهری؟

-  ... 

- خب منکه دستمو بو نکرده بودم که تو چته!

فکر کردم از ناراحتیت این کارها رو میکنی  ... 

بهار  ... 

-  ... 

- حرف بزن خب!

- نمیخوام باهات حرف بزنم  ... 

- منکه گفتم نمیدونستم  ... 

- بگی!

دلیل نمیشه هر اتفاقی میوفته پای سهیلو وسط بکشی  ... 

یا اعتماد داری و منو قبول داری  ...  یا نداری!

خوشم نمیاد هر وقت بحثمون شد این جریانو پیش بکشی!

امروز اینجوری میگی ... 

اونم با یه تغییر ساده  ...  از کجا معلوم فردا با حرف یکی، نیای بگی بچه اتم مال سهیله؟!

با این حرف داد بلندی زدو دستشو که روی شکمم بود محکم فشار داد ... 

به شدت پتو رو از روم کنار زدو خیمه زد رو صورتم ... 

با اخم و خشم تو صورتم نگاه کردو از بین دندونهاش غرید ... 

- بار آخرت باشه که این حرفو زدی ... 

حتی تصورشم برام سخته ... 

هر کس دیگه بجز تو و با موقعیت الانت بود، این حرفو زده بود دندونهاشو خورد میکردم  ... 

باهات مدارا میکنمو نازتو میکشم، قرار نیست هرچی به زبونت میاد بگی ... 

اول حرفتو مزه مزه کن، بعد بگو!

بهت اخطار میدم بهار!

بار آخرت بود که از رابطه با سهیل گفتی!

حتی اگه مثال یا تشبیه باشه  ... 

رو این قضیه کوتاه بیا نیستم!

با بغض نگاهش کردم  ... 

هرقدرم که حرفم بد باشه، نباید اینجوری سرم داد بزنه!

مگه چی گفتم؟!

لبمو رو هم فشردم تا بغضم سر باز نکنه!

نگاه دلخورمو از نگاه تیره اش گرفتمو صورتمو عقب کشیدم تا فاصله بگیره!

مانع نشدو عقب گرد کرد  ... 

فاصله گرفت و پشتشو به من کردو خوابید  ... 

شاید من زیادی حساس شدم ... 

ولی دلیل حساسیت اون چیه؟!

غیـرت!

این لغتو کردن پوشش همه ی بد اخلاقی ها و کارهاشون!

منم پشتمو بهش کردمو خوابیدم  ... 

به جهنم که قهر کرده!

***

امروز چهار ماهمه  ... 

علی باهام کنار اومده ..

تحمل قهر نداره و بحث اون شبمون تا فردا صبحش قهر به همراه داشت  ... 

سعی میکنم کمتر به روش بیارم که از بوش حالم بد میشه!

تازه جای شکرش باقی که علی تمییزه و بوی عرق نمیده!

مرد کثیفی نیست!

وگرنه که حضورشو تو یه اتاق و یه خونه هم نمیتونستم تحمل کنم  ... 

کمتر بیرون میرم  ... 

سعی میکنم تا میشه تو جمع و مهمونی هم نرم  ... 

بیشتر از بوی غذا، از بوی مردها حالم بد میشه ..

حالت تهوع میگیرم ... 

همه باهام راه میان  ... 

البته بجز علی کسی نمیدونه درد اصلی مردم گریزیم چیه!

همه فکر میکنن به خاطر غذا و اینهاست  ... 

روم نمیشه به بابام یا بهادر و کس دیگه بگم با نزدیک شدن شما بهم، حالم بد میشه!

برای همین مهمونی تعطیله!

مادرم بیشتر درکم میکنه!

مادر علی هم میانه ست  ... 

اما کوتاه بیا نیست  ... 

شب یلدا دعوتمون کرد که نرفتیم ..

خیلی ناراحت شد  ... 

هزار تا دلیل و برهان آوردم که تو شلوغی حالم بهم میخوره  ... 

اون شب گذشت، ولی برای امشب دوباره دعوتمون کرده  ... 

بازم مهمونی!

نمیدونم چکار کنم از دستش!

میگه جلو فامیل آبرو دارم!

میگه خوشش نمیاد هر جا خبری میشه ما نیستیم!

به خاطر ناراحتی های اون دفعه اش، این بار ما کوتاه اومدیمو قرار شد بریم  ... 

مثل اینکه خانواده ی عموی علی هم دعوتن!

خدا کنه شهره و شوهرش نیان!

که اگه بیان بازم جنگ اعصاب داریم!

خدا خودش به خیر بگذرونه!

همه اومدن و خبری از شهره و سهیل نیست ..

با خیال راحت نفس کشیدم ... 

نشستم کنار مینا و با هم صحبت کردیم..

دقایقی نگذشته بود که دوبازه زنگ خونه زده شد..

با شک به زن عمو نگاه کردم که با لبخند گفت

- فکر کنم شهره اینان!

به معنای واقعی وا رفتم  ... 

این چرا هرجا دعوتش میکنن میاد؟!

اه!

سهیل از این اخلاق ها نداشت که بیست چهار ساعته یه جا تلپ بشه!

خونه فامیل ما با هزار دعوت و تعارف میومد، اون وقت حالا  ... 

لعنتی!

در باز شدو قیافه ی خندون شهره و اخموی سهیل پدیدار شد..

به اجبار از جام بلند شدمو با لبخند ظاهری با شهره سلام و احوال پرسی کردم ..

سریع نشستمو نگاهمو به زمین دوختم تا با نگاه سهیل تلاقی نکنه!

کی فکرشو میکرد  ... 

منو سهیلی که برای هم میمردیم، اینجوری از هم فراری بشیم!

هر چند، مثل اینکه فقط من فراریم  ... 

نشسته بودیم و کسی حرفی نمیزد که یک دفعه ای زن عموی علی با صدای بلند تو جمع گفت

- راستی بهار جون  ... 

شنیدم حامله ای  ... 

مبارک باشه، خیلی خوشحال شدم!

وای!

کی تا حالا اینجاست نگفته  ...  حتما باید جلوی سهیل میگفت؟!

اینم شانسه من دارم؟!

هر چی هم که باشه، جلوی سهیل روم نمیشه ..

کمی سرمو بلند کردمو با لبخد کمرنگی جوابشو دادم

- ممنون زن عمو!

- ایشاا ...  قدمش براتون خوب و با برکت باشه  ... 

منیر گفت، خیلی خوشحال شدم ..

آخه خیلی وقت بود عروسی کرده بودین  ... 

همه فکر میکردن شاید عیب و ایرادی دارین که بچه دار نمیشین ..

حالا علی آقا که یه بچه داره، ولی شما  ... 

علی وسط حرفش اومدو جوابشو داد

- نه زن عمو، ما بچه نمیخواستیم ..

زود بود برامون، بهار که هنوز سنی نداره که شما نگران شدین!

- من که نگران نشدم!

من از بقیه شنیدم ..

بعدشم، کجا کم سنو ساله؟!

ما هم سال بهار بودیم، بچه امون چند ساله بود ..

شما هم که سیدین و باید نسل تون زیاد باشه!

وای که چقدر حرص دراره!

با لبخند نگاهش کردمو به جای علی خودم جوابشو دادم 

- واه، زن عمو!

شما که این حرفو میزنین، پس چرا خودتون فقط یه بچه دارین؟

نکنه دیگه بچه دار نشیدین؟!

با چشم های گشاد شده نگاهم کردو گفت

- من بچه دار نشدم؟

کی گفته؟

من خودم دیگه نخواستم!

- آخه اینطور که شما دل میسوزونین، گفتم شاید حکایت مار گزیده باشه که از طناب سیاه و سفید میترسه!

فکر کردم به خاطر دلسوزی دارین این حرفو میزنین که منم مثل شما نشم!

- نخیر!

اصلا به من چه!

من چرا بترسم؟!

نگاهمو چرخوندمو به علی نگاه کردم ..

با لبخند نگاهم میکرد ..

لبخندی زدم که با حرکت لب و اشاره بهم گفت

- زبون دراز!

لبخندم عمیق تر شدو نگاه از علی گرفتم..

سرمو چرخوندم که نگاهم تو یه جفت چشم عسلی متوقف شد..

با خشم نگاهم میکردو لبشو میجوید ..

لبخند از لبم پر کشیدو نگاهمو ازش دزدیدم..

دوباره گل های قالی رو هدف نگاهم قرار دادم ..

نیم ساعتی گذشتو هر کسی مشغول حرف زدن با کناریش شد ..

مینا هم رفت آشپزخونه تا به مامان علی و رویا کمک کنه!

از استرس و بوی غذایی که پیچیده بود و فضای بسته ی سالن که انواع و اقسام بوی بدن توش پیچیده شده بود، دلم بهم پیچید و مجبور شدم از جام بلند بشم ..

به اتاق حسین رفتمو درو بستم، روسریمو کمی شل کردم و رو تختش نشستم  ... 

اینجا ساکت بود و از بویی خبری نبود ..

یه کم سرم گیج رفت که به خاطر حساسیتم به بوی افراد رو تختش نخوابیدم..

سرمو رو زانوم گذاشتم تا کمی آروم بشم!

چند تا نفس عمیق کشیدم که در اتاق باز شد ..

حتما علی اومده حالمو بپرسه!

صدای قدمشو شنیدم..

آره خودشه!

بوی عطرش آشناس!

ولی .. این عطر ..

اینکه عطر علی نیست ..

این عطرو همیشه سهیل میزد ... 

سهیـــــل!

وای!

با ترس سرمو بلند کردمو به چشم های سرخش خیره شدم..

در اتاق بسته بود و منو اون تو اتاق تنها بودیم ..

قدمی به سمتم اومد که کمی سرمو بالا گرفتمو با ترس نگاهش کردم ..

نیش خندی زدو دستشو به کنار کتش گرفت ..

از جیب بغل کتش، یه بطری بیرون آورد ..

بطری کوچیکی که خیلی وقتها همراهش میذاشت ..

بطری که مخصوص نوشیدنیش بود ..

در بطریو باز کردو در حالی که نگاهش به من بود چند قلوپ از بطری خورد ..

نفس عمیقی کشید و سرخی چشمهاش بیشتر شد ..

بوی بد نوشیدنیش، تو اتاق پیچید ..

باز داشت حالت تهوع بهم دست میداد ..

سرشو تکون دادو گفت

- که حامله ای؟!

با خشم از جام بلند شدمو بهش گفتم

- بسه انقدر از اون زهر ماری خوردی چی شد؟

بس نبود اون همه مصیبتی که کشیدیم؟!

باز داری میخوری؟!

منو بگو که فکر میکردم گذاشتیش کنار و دیگه طرفش نمیری!

بهم نزدیکتر شدو تو صورتم خیره شد  ... 

کمی با چشمهاش صورتمو زیرو رو کردو با لحن کش داری گفت

- از روزی که فهمیدم برای همیشه رفتی، این همدم هر لحظه امه!

میخورم تا یادم بره چقدر بهت التماس کردم برگردی و تو پسم زدی ..

میخورم تا نفهمم دنیا چه معامله ای باهام کرد

- بی عقلی خودتو گردن دنیا ننداز ..

تو چوب حماقت خودتو میخوری ..

به جایی که سرت به سنگ بخورده و بچسبی به زندگیت، داری بیشتر از قبل میخوری و هر روز یه برنامه ی جدید برامون درست میکنی؟!

تو زن گرفتی ..

اون دخترم که دوستت داره ..

برو بچسب به زندگیت .. به زنت ..

دست از سر منو زندگیم بردار!

باز قدمی جلو تر اومدو من قدمی عقب تر رفتم ..

از کنار تخت گذشتمو کنار دیوار رفتم  ... 

دست بردار نبود ..

جلو تر اومد ... 

اونقدر جلو که مجبور شدم بچسبم به دیوار  ... 

تو چشم هام خیره شدو با فکی فشرده گفت

- تو که میگفتی بینتون هیچی نیست ..

تو که میگفتی باهاش رابطه نداری..

پس این بچه بلوتوث شده تو شکمت؟!

سرمو بالا تر گرفتمو با اخم غلیظی تو نگاه سرخ رنگش خیره شدمو جوابشو دادم

- حرف دهنتو بفهمم

از کی انقدر وقیح شدی؟!

مسائل خصوصی منو شوهرم به تو ربطی نداره!

دستهای مشت شده اشو بالا آوردو یقه امو گرفت..

لبخند وحشتناکی رو صورتش نقش بست ..

- داغ تو و بچه اتو به دل شوهرت میذارم ..

دیگی که مال من نجوشه، سر سگ توش بجوشه!

کمی فشار دستشو بیشتر کردو مجبورم کرد رو پنجه ی پا بلند بشم تا فشار دستش رو گردنم کمتر بشه ..

تو همون حالت منو چرخوند و از سمت دیوار به سمت تخت برد..

یه لحظه فشار دستشو بیشتر کردو با شدت پرتم کرد رو تخت ..

با درد بدی روی تخت پرت شدم ... 

دلم بدجوری به هم پیچید ..

با درد تو خودم پیچیدم ..

باز اومد بالای سرم ایستاد ..

باز صداش تو اتاق پیچید ..

- تو زن منی!

حق منی ..

نمیذارم تو دست اون مردک باشی  ... 

تو .. مال خودمی!

با ترس بهش نگاه کردم..

خم شده بود و خواست بهم نزدیک بشه ..

این دیوونه نمیفهمه داره چکار میکنه ..

اونم تو خونه ی مادر علی ..

با وجود اون همه آدم بیرون از اتاق ..

اصلا چرا کسی نمیاد به دادم برسه ..

چطور سهیل این همه وقت اومده تو اتاق و کسی خبری ازش نمیگیره؟!

دستش به سمتم کشیده شد که در اتاق یک دفعه باز شد ..

با ترس به در نگاه کردم..

علی تو چهار چوب ایستاده بود ..

نگاهش اول متعجب و بعد خشمگین شد ..

درو بستو با دو قدم بلند به سمت سهیل اومد .

علی یقه ی سهیلو گرفتو بلندش کردو به دیوار چسبوندش ..

از بین دندون هاش غرید

- چه غلطی داشتی میکردی؟!

- بهار زن منه، دست هیچ کسی بجز من نباید بهش بخوره ..

با این حرف سهیل، دستهای علی به دور گردنش حلقه شد و محکم فشردش ..

با بهت نگاهشون کردم ..

دستهای سهیل رو دستهای علی نشست تا از گردنش جداش کنه ..

ولی قدرت علی اون قدر زیاد شده بود که سهیل توان مقابله باهاش رو نداشت ..

به زور از جام بلند شدم و بازوی علی چسبیدم

- علی تو رو خدا ولش کن!

اشک همه ی صورتمو پوشونده بود ..

مثل ابر بهار گریه میکردم ..

علی با خشم بازوشو از دستم یرون کشید و به سمت مخالف هولم داد ..

رو زمین پرت شدم ... 

درد تو کل بدنم پیچید و تو دلم شدت یافت ..

دردش هر لحظه بیشتر میشد ..

احساس کردم مایع روونی زیر دلم در حال گردشه ..

وای خدا بچم!

دستمو به دلم گرفتمو با ناله گفتم

- علی بچه ام ..

دست علی از حرکت ایستاد..

سرش به سمتم چرخید و نگاهش خیره شد رو دستی که روی شکمم گذاشته ام ..

سهیل رو رها کرد و به سمتم اومد ..

سهیل روی زانو خم شد و شروع به سرفه کردن کرد ..

علی دستمو گرفتو با نگرانی پرسید

- بهار خوبی؟

چت شده؟

- علی بچه ام ..

درد دارم ..

- چ  ...  چی .. شده؟

چ .. ک .. ار کنم؟

- ب.. ر..یم!

صدای سهیل بلند شد

- همون بهتر که بچه از بین بره، بهار فقط باید بچه ی منو به دنیا بیاره!

علی به سمت سهیل چرخید خواست به طرفش بره که سفت دستشو گرفتمو نالیدم

- علی تو رو خدا!

به سهیل نگاه کردم که با چشمهای سرخ شده نگاهم میکرد

با التماس بهش گفتم

- برو سهیل!

دست از سرم بردار!

از ریزش شدید اشک، نگاهم تار شدو نمیتونستم واضح ببینمشون!

سهیل بلند شد ایستادو خواست حرفی بزنه که با صدای محکم تری گفتم 

- سهیل، تو رو خدا برو!

انقدر عذابم نده!

نگاه غمگینش تو نگاه پر از اشکم خیره شد ..

سرشو زیر انداختو لبشو رو هم فشرد ..

علی با صدای بلندی گفت

- بروو گورتو گم کن دیگه!

دوباره سهیل خواست حرفی بزنه که در رو پاشنه چرخیدو زنی وارد اتاق شد ..

نفس تو سینه ام حبس شد و قبل از دیدن زن، چشمهامو بستم!

صدای بسته شدن درو بعد صدای متعجب زن شنیده شد ..

- اینجا چه خبره؟

علی  ...  چی شده؟!

با شنیدن صدا چشمهام گشاد شد و روی صورتش خیره موند ..

وای خدا

همه فهمیدن ..

اگه به بقیه بگه چی؟!

هرچند علی بهش بیشتر از بقیه ی خانواده اعتماد داره!

با صدای علی نگاهم سمت علی رفت

- شما اینجا اومدید برای چی؟

- یعنی چی علی جان؟

داشتم از آشپزخونه میرفتم سالن پذیرایی که دیدم از این اتاق سرو صدا میاد ..

تعجب کردم اومدم ببینم چی شده؟

اتفاقی افتاده؟

چرا آقا سهیل اینقدر ملتهبن؟!

با آخرین توانم زبون باز کردم

- یعنی آبرومون رفت!

مینا جان همه فهمیدن؟

- چیو فهمیدن عزیزم؟

منم هنوز نفهمیدم جریان چیه!

فکر نکنم کسی متوجه شده باشه ..

منم داشتم از اینجا رد میشدم شنیدم ..

خواهرمو رویا آشپزخونه ان و بقیه تو سالن پذیرایی هستن ..

فکر نمیکنم صدا تا اونجا رفته باشه ..

آخه صدای تلوزیون خیلی زیاده و همین جوریشم صدا به صدا نمیرسه!

علی منو رو دستهاش بلند کردو به مینا گفت

- میشه برید لباسهای بهارو بیارید؟

حالش خوب نیست .. باید ببرمش بیمارستان!

- خاک به سرم!

چی شده؟

چته بهار جان؟!

- چیزی نیست ..

- علی .. نگفتی آقا سهیل ..

- باشه برای بعد.. فعلا بهار مهمتره!

فقط زودتر!

مینا سرشو تکون داد و از اتاق بیرون رفت ..

سهیل هنوز خیره بود به من ..

علی با خشم نگاهش کردو گفت

- چیه؟

منتظری نتیجه ی شاهکارتو ببینی؟

هیف که پای آبروی زنم در میونه، وگرنه نشونت میدادم ..

برو بیرون تا کسی نفهمیده!

- برام مهم نیست بفهمن!

تموم شه منم راحت میشم!

- میگم گمشو بیرون!

سهیل بی توجه به علی، نگاهشو به من دوختو با لحن غمناکی گفت

- خیلی درد داری بهار؟!

لحنش اونقدر غمناک بود که باز چشمهامو بارونی کنه!

چشممو بستم و قطرات صورتمو نوازش کردن!

صدای علی سکوت اتاق شکست..

- اگه واقعا برات مهمه برو تا کسی نفهمیده به هم ربط دارید!

- ولی من  ... 

بین حرفش اومدمو اجازه صحبت بهش ندادم..

- برو سهیل!

از این خراب ترش نکن!

آبروم بره میمیرم!

نگاه غمگینمو به نگاهش دوختم ..

کمی نگاهم کردو در نهایت سرشو زیر انداختو از اتاق بیرون رفت ..

همون لحظه مینا با مانتو و کیفم اومد تو اتاق!

على رو دست هاش نگه هم داشته بود، در اتاقو باز كرد و از بين در به بيرون سرك كشيد ... 

نگاه منم بيرون رفت..

شهره رو ديدم كه از پذيرايى به اين سمت اومد و به سهيل نگاه كرد..

نگاهش متعجب بود و نگران..

مينا همون لحظه رسيد..

على مانتومو ازش گرفتو ازش خواست كمكم كنه تا تنم كنن..

مانتومو پوشيدم و دستهامو به دور گردن على انداختم..

تو چشمهام نگاه كردو لبخند زد..

پلكمو رو هم گذاشتم ..

صداى باز شدن كامل در اتاق و بعد حركت على..

پلكمو باز كردم و نگاهمو به دخترى دوختم كه تو اين ماجرا بى تقصير ترين بود ... 

صداش بغضمو بيشتر ميكنه..

بغضى كه اينبار به خاطر اونه ... 

سعى داشت بفهمه سهيل چش شده! 

- چرا انقدر سرخ شدى؟!

رفتى تلفن جواب بدى، چرا انقدر دير كردى؟

- چقدر سوال ميپرسى؟!

زنگ زدن گفتن يه مشكلى پيش اومده اعصابم خورد شد..

زود برو لباس بپوش بريم..

- الان؟

چى شده خب؟!

- انقدر سوال نپرس حوصله ندارم، بپوش بريم..

چندبار بايد برات توضيح بدم؟!

اه! 

شهره از صداى بلند سهيل تعجب كردو نگاهش به اطراف گردش كرد..

ميخواست ببينه كسى متوجه لحن بد سهيل شده يا نه! 

با شرمندگى به ما نگاه كرد ... 

خجالت كشيده بود..

سهيل حق نداشت اونطورى باهاش حرف بزنه..

اونم در حضور ما..

تقصير اون چيه؟!

شهره كمى سرشو پايين انداخت و بعد انگار چيزى يادش اومده باشه با شتاب سرشو بلند كردو با تعجب به منو على نگاه كرد ... 

- اتفاقى افتاده؟

- بهار حالش خوب نيست، ميبرمش درمانگاه.. 

- چش شده؟!

ميخواى منم بيام؟!

- خودم ميبرمش، شما شوهرتو درياب! 

با اين حرف

على شهره سر به زير شد..

دوباره خجالت كشيده بود..

از تيكه انداختن على هم خوشم نيومد..

خوشم نمياد كسى به كسى تيكه بندازه..

همون موقع مينا كه بعد دادن مانتوم به آشپزخونه رفته بود، همراه مادر على امد پيشمونو مادر على هراسون پرسيد

- على چى شده؟!

براى بچه اتفاقى افتاده؟!

- بهار حالش خوب نيست، ميبرمش درمانگاه..

- بذار منم بيام باهاتون! 

- نميخواد مامان شما به مهمونهات برس! 

على چرخيد به سمت در ورودى كه صداى سهيل شنيده شد! 

- چند بار بايد يه حرفو بهت بگم؟!

زود برو بپوش ديگه! 

وايساده برو بر منو نگاه ميكنه! 

دلم دو چندان ريش شد ... 

براى مظلومى شهره.. 

و براى خودم..

براى خودم كه اين همه بلا سرم مياد و مادر شوهرم بجايى كه نگران من باشه، نگران حال بچه ست ... 

بيچاره زن كه فقط حكم برده مرد بودن و زاييدن براى مردو داره ...  

جون خودش مهم نيست..

اميدوارم سالم باشه..

جونم به جونش بنده! 

از همون روزى كه فهميدم حس مادرى به سراغم اومده..

خدايا بچه امو ازم نگير ... 

از در خونه بيرون رفتيم، على در ماشينو باز كرد و منو روى صندلى عقب خوابوند و سريع پشت فرمون نشست و راه افتاد ... 

دستمو روى دلم گذاشتم و شروع كردم به ذكر گفتن.

ماشين توقف كرد..

على درو باز كردو منو رو دستش بلند كرد..

دردم كمتر شده.. 

اما از استرس دارم ميميرم..

در ماشينو با پاش بستو به سمت بيمارستان دويد..

با ديدن بيمارستان بزرگى كه جلوم بود به على گفتم

- تو كه گفتى ميريم درمانگاه! 

- نميخواستم بقيه نگران بشن..

از طرفى هم نميخوام بفهمن موضوع از چه قراره..

اينطورى فكر ميكنن يه افت فشار ساده ست..

- مينا چى؟

اگه بهشون بگه ...  

- نه، مينا رازنگهدار خوبيه..

حرفى نميزنه..

خودم بعدا مختصر براش توضيح ميدم..

فضولم نيست كه پاپيچ بشه..

در اصلى بيمارستانو باز كردو به سمت اورژانس رفت..

پرستارى جلو اومدو ازم پرسيد چى شده..

بهش گفتم احساس خونريزى دارم ... 

به على گفت روى تخت بذارتم تا پزشك زنان بياد براى معاينه..

قسمتى كه خوابيده بودم، مختص خانومها بود، على بعد از اينكه منو روى تخت گذاشت بيرون رفت..

پرده رو دورم كشيدن تا پزشك بياد ... 

پزشك با لبخند اومد پيشم و پرسيد چى شده..

براش توضيح دادم، مشغول معاينه ام شد..

كمى بعد لبخند زدو چيزهايى تو پرونده ام نوشت..

با نگرانى پرسيدم چى شده..

با اطمينان نگاهم كرد..

- خدارو شكر احتمال سقط جنين وجود نداره..

به خاطر ضربه و فشار عصبى كمى دچار خونريزى شدى كه بهت دارو ميدم.. 

چهارتا آمپول برات تجويز كردم كه هفته اى يه دونه ميزنى 

يكيشم امروز بزن..

فعلا هم بايد استراحت مطلق باشى..

كار سنگين نميكنى، زياد رو پا واينميستى، سنگينى بلند نميكنى و روابط زناشوييت هم بايد خيلى محدود باشه..

خدا رو شكر تو معاينه مشكل خاصى نبود، ولى براى اطمينان يه سونوگرافى هم برات مينويسم تا خيالمون راحت بشه..

امشبم بهتره اينجا بسترى بشى تا تحت نظر باشى، چون خطر كاملا رفع نشده و امكان سقط هست..

فردا صبح ميرى خونه و تا زمانى كه وضعيتت استيبل (ثابت ) نشده از جا بلند نميشى.. 

باشه؟

نفس راحتى كشيدمو با لبخند جواب مثبت دادم..

دكتر رفت و پرستار اومدو كارتاى مربوط به انتقالم به بخش تحت نظرو انجام داد..

بعد از اينكه تو اتاق خصوصى بسترى شدم، على پيشم اومد..

اشك تو چشمهاش حلقه زده بود و با لبخد نگاهم ميكرد.

چشمهاشو بست و نفس عميقى كشيد، انگار ميخواد اشكشو مهار كنه..

با صدايى كه معلوم بود، بغض توش خفه شده گفت

- اميدوارم تا فردا خوب بشى! 

اگه يه مو از سر تو و بچه كم بشه روزگارشو سياه ميكنم..

اينبار ديگه گذشت نميكنم، به ولاى على خودم خونشو ميريزم! 

انقدر عصبانى بود كه باورم بشه قسمش، ولى دلم نميخواد ينطورى حرف بزنه..

سعى كردم به خودم مسلط بشم، اخمى كردمو بهش گفتم

- از اين قسمها نخور! 

خوشم نمياد حرف خون و خونريزى بزنى! 

بچه امونم هنوز مويى رو سرش

در نيومده كه بخواى به خاطرش خون راه بندازى! 

- الان وقت شوخيه؟!

- شوخى نكردم، جدى گفتم، بس كنيد اين جنگ مسخره رو! 

- من شروع كردم؟

- اول تو شروع كردى، حالا وو كوتاه اومدى اون بينيال نميشه! 

اين وسط تقصير من چيه؟

منم آدمم، دلم آرامش ميخواد، تا كى بايد تو استرس باشم؟!

- خوبه امروز ديدى اگه نرسيده بودم چه غلطى ميكرد! 

- من سهيلو ميشناسم، شايد بهم ميزد، يا شايدم ادا در مياورد تا منو بترسونه.. ولى واقعا بهم آسيب نميرسوند.. يا به زن شوهر دار آزار نميرسوند..

خيالت راحت! 

- خوشم نمياد اين حرفهارو بزنى!

- منم از استرس و نگرانى خوشم نمياد، تمومش كن لطفا! 

دستهاشو مشت كردو ساكت شد..

منم نگاهمو ازش گرفتمو به فكر فرو رفتم..

خدايا خودت نگهدار همه باش، بچه ى منم حفظ كن! 

صبح بعد از آزمايشات و معاينه ى مجدد، دكتر اطمينان داد كه خطرى تهديدم نميكنه و فقط بايد مواردى كه ديروز گفتو رعايت كنم..

جواب سونومم خوب و طبيعى بود..

به محض مرخص شدنم، على بغلم كردو سوار ماشينم كرد..

حالا راه ميتونم برما، ولى انگار هردومون خوشمون اومده  ... .

اينكه مردم تو حصارش ازم نگهدارى كنه و و بهم حس امنيت بده! 

ديشب عسل خونه ى مادر على مونده بود، هنوزم اونجاست..

على ميخواد فعلا تنها باشم تا استراحت كنم..

خودشم مرخصى گرفته تا امروز پيشم باشه! 

تنها نگرانيم به خاطر سهيله، اميدوارم وضعيت ديروزم دلشو به رحم آورده باشه تا دست از سرم برداره..

على گفت، به مادرش گفته حالم خوب نبوده و دكتر به بيمارستان ارجاعم داده تا تحت مراقبت باشم.. 

اونم گفته دو سه روزى عسلو نگه ميداره تا من استراحت كنم!

دو روزه تو خونه دارم استراحت ميکنم..

على روز اول پيشم موند، اما امروز مجبور شد بره سر کارش..

اين دو روز نذاشته از جام بلند بشم..

حتى صبحونه و ناهار و شام هم برام آورد تو تخت..

اصرار داره تکون نخورگ..

ميگه حرکت کنى ممکنه براى بچه بد باشه..

از اين فکرهاى بچه گانه اش خنده ام ميگيره..

کى با راه رفتن معلولى اتفاقى براش افتاده! 

به هر حال ديروز که نذاشت تکون بخورم.. براى دستشويى رفتن هم زير بغلمو ميگرفت..

مثل اينکه حسابى ترسيده..

امروزم کلى سفارش بهم کرده..

ناهارم گفته ميخره مياره..

خواستم عسلو بياره، ولى قبول نکرد..

ميگه چند روز پيش مادرش بمونه تا حال من بهتر بشه..

کاش زودتر بيارتش پيشم..

خيلى دلم براش تنگ شده..

با شنيدن صداى زنگ در، از فکرو خيال بيرون اومدم..

سريع از روى تخت بلند شدم..

حتما مادر على اومده ديدنم..

خدا کنه عسلو با خودش آورده باشه..

کس ديگه اى که بيخبر نمياد اينجا..

مامان خودمم که نميدونه..

بهش چيزى نگفتيم..

يه اتفاق کوچيکه که براى هر زن باردارى ممکنه پيش بياد..

خطر هم که رفع شده..

چرا بى خودى نگرانشون کنم..

همون خانواده ى على که فهميدن، يه سره تو اين دو روز تلفن زدنو نگران بودن..

دوست ندارم براى هر چيزى شهرو خبر کنم..

به اف اف رسيدم..

با لبخند به مانيتورش نگاه کردم.. 

ولى با ديدن شخصى که پشت دره چشمهام گشاد شد و ترس همخونه ى دلم شد..

اون..

اون اينجا..

چى باعث شده بياد؟

نگرانيش از حال اونروزم يا..

با لرزش آشکار دستهام اف افو برداشتم..

- بله؟..

- منم بهار جان..

خدايا خودت به خير بگذرون..

دوباره صداش لرز به تنم انداخت..

- ميشه درو باز کنى؟!

درو باز کردم.. ولى هنوز نگاهم به مانيتور آيفون بود..

چه اتفاقى افتاده؟!

اينجا چى ميخواد؟

منتظر شدم تا بياد بالا..

دلهره ام هر لحظه بيشتر ميشه..

يعنى چه اتفاقى افتاده..

با باز شدن در آسانسور و ديدن چشمهاى پف كرده و صورت بدون آرايشش، فهميدم اتفاق مهمى افتاده..

اتفاقى كه هر چى بود به منم مربوط ميشد..

نگاهش رو صورتم خشك شده بود..

لبخندش به اجبار بود و شايدم تو نگاهش، بجز غم نفرت هم ديده ميشد..

نفرتى كه نا خواسته تو دل اين دختر كاشته بودم..

اصلا مگه من كاشته بودم؟!

- ميتونم بيام تو؟

- خواهش ميكنم.. بفرماييد..

خودمو از جلوى در كنار كشيدم تا وارد بشه..

نگاهم مات صورتش و غم نگاهش بود..

سعى كردم اون نفرتو فاكتور بگيرم..

شايد اشتباه ميكنمو مدل نگاهش اينجوريه.

با اجبار لبخند زدمو تعارف كردم كه بشينه..

كاملا مشخصه كه لبخند اونم به اجباره..

بدون حرفى هر دو خيره شديم به همديگه..

شايدم با نگاهمون براى هم خط و نشون ميكشيم..

نگاهش گاهى خالى ميشه و گاهى پر از نفرت..

نكنه از طرف من احساس خطر كرده؟!

شايدم فهميده.. 

براى اينكه از اين وضعيت بيرون بياييم، خواستم به آشپزخونه برم تا چايى بيارم كه با سوالى كه پرسيد، سر جام ميخ كوب شدم..

- تو زن سهيلى؟!

توقع اين سوالو نداشتم، اونم به اين صريحى! 

حرفشو اصلاح كردم

- زن سابقش! 

- چى؟!

- زن سابقشم، زنش بودم! 

- دوستش دارى؟!

-  ... 

قبل از اينكه جواب بدم، حرفشو اصلاح كرد..

- يعنى.. يعنى دوستش داشتى؟!

- آره! 

از رك گوييم جا خورد..

چشمهاش گشاد شدو نگاهش خيره تر از قبل شد..

خيره تر و حتى تيره تر! 

براى اينكه زود قضاوت نكنه، خودم حرفو ادامه دادم..

- پرسيدى دوستش داشتى، منم گفتم آره! 

اين بين زنو شوهر يه چيز طبيعيه.. 

ولى مسئله ى مهم اينه كه من الان زن على هستم و اونو دوست دارم..

نه سهيل تو رو! 

- اما اون تو رو دوست داره! 

-  ... 

- اوايل تو مهمونى ها، متوجه نگاهش بهت ميشدم..

هرجا كه ميرفتى، نگاهش به دنبالت ميومد..

جلوى تو رفتارش فرق ميكرد..

رفتارش باهام خوب بود، ولى پيش تو مهربون تر ميشد و بيشتر ابراز علاقه ميكرد..

هميشه در مورد تو و على ميپرسيد و ميخواست بفهمه رابطه تون چطوريه! 

منم شك نميكردمو ميذاشتم به حساب رفتار خيلى خشك و سردى كه على با سهيل داشت..

فكر ميكردم به خاطر اون حساس شده.. 

ولى از دو روز پيش خيلى چيزها فهميدم..

در واقع اصل مطلبو ديروز فهميدم، ولى بعد از اينكه حالت بد شدو سهيل اون رفتارو باهام كردو رفتيم خونه ...  فهميدم، حال خراب سهيل به خاطر مسئله ى كارى نيست و دليل قويترى داره..

منو برد خونه و تا نصف شب نيومد..

بعدم نيمه هوشيار اومدو بدون اينكه بهم جوابى بده رفت به اتاق كارشو درو رو خودش قفل كرد..

تو خونه يه اتاق براى انجام كارهاش و حساب و كتاب كردنهاش داره..

خيلى وقتها ميره اونجا و اكثر اوقات درو قفل ميكنه! 

وقتى علت كارشو ميپرسم، ميگه موقع حساب كردن بايد سكوت محض باشه..

اوايل ناراحت ميشدم، ولى بعد عادت كردم..

خلاصه اون شبم رفت تو اتاق و تا فردا ظهرش بيرون نيومد..

فرداش بيرون اومد، ولى چه بيرون اومدنى! 

باز تا خرخره خورده بودو چشمهاش سرخ سرخ بود..

هيچ وقت اين همه ناپرهيزى نميكرد..

هميشه قد ظرفيتش ميخورد..

ما كلا از خوردن اين نوشيدنيها خوشمون نمياد، ولى دلم نميخواست بهش ايراد بگيرم..

ميگفتم آزاد باشه بهتره.. 

دوست نداشتم بهم بگه امل يا غر غرو!

بهش ايراد گرفتم كه چرا انقدر خورده كه نميتونه رو پاش بايسته.. 

بجاى جواب دادن، راهشو كشيدو رفت بيرون..

باز رفتو تا شب نيومد..

تا بياد، مردمو زنده شدم..

نه روم ميشد به پدرو مادرش بگم، نه ميتونستم به خانواده ى خودم بگم..

خودم انتخابش كرده بودم، چى ميگفتم بهشون؟!

باز شب گشته تكرار شد..

باز من بودمو تكرار لحظه ها..

بدترش اين بود كه از داخل اتاق درو قفل كرده بود..

ميخواستم وسايلمو جمع كنم، برم خونه ى بابام، ولى بعدش پشيمون شدم..

تا حالا رفتار بدى ازش نديده بودم..

معلوم بود به خاطر مشكلش اينطور بهم ريخته..

جداى از اون، قهر كنم، جواب فاميلو چى بدم؟!

انقدر ازش تعريف كردم كه روم نميشه بدشو بگم! 

اونم چى؟!

بگم ميره بيرون و نصفه شب مست برميگرده خونه! 

بابام اگه بفهمه از اين زهرماريا ميخوره، ديگه تو روش نگاهم نميكنه! 

خودت ميدونى كه، ما از خانواده ى مذهبيى هستيم.. 

همين كه من حجاب نميكنم، كلى حرف پشت سرمه..

دلم نميخواد دشمن شاد بشم..

خلاصه فردا صبحش كه بيرون اومد، انقدر سر درد داشت كه ازم خواست براش شربت عسل درست كنم..

منم نوشحال شدم كه حالش خوب شده و به قول معروف جن هاش رفتن! 

ولى هنوز شربت از گلوش پايين نرفته، از خونه بيرون رفت..

بهش شك كرده بودم..

بيشتر به اتاق كارش، اونم وقتهايى كه از خونه بيرون ميرفت، يا تو اتاقش نبود، درو قفل ةميكرد..

منم از فرصت استفاده كردمو رفتم همه ى اتاقشو گشتم..

كل اتاقو زيرو رو كردم، ولى هيچى پيدا نكردم بجز دوتا شيشه ى نوشيدنى! 

من اين چيزهارو نجس ميدونم و اجازه نميدم تو پذيرايى يا آشپزخونه بذا ه و يا تو ظروفى كه توشون ميخورم بريزه..

خودش گيلاس مخصوص داره!

از اين همه حاشيه رفتنش كلافه شدم..

انگار ميخواست حرفى بزنه كه راضى به گفتنش نيست

شايدم هنوز منو رقيبش ميدونه و از گفتن امتناع ميكنه!

كنارش

وى صندلى نشستم.

دستمو روى دستش گذاشتث و با لحن اطمينان بخشى گفتم..

- اصل مطلبو بگو شهره جان!

نگاهش به چشمهام كشيده شد..

تعلل تو گفتارش مشهوده..

بالاخره لب باز كرد..

- فقط يه جا مونده بود كه نديده بودم..

يه كمدى كه هميشه درش قفله! 

حدس زدم از اون يه چيزى دستگيرم ميشه و ميفهمم دليل اين همه بى قراريش چيه! 

با هزار مكافات تونستم قفلشو باز كنم..

تو كمد پر بود از آلبوم و پاكت هاى كاغذى..

اول آلبوم هارو ديدم..

فكر ميكنى چى ديدم؟!

-  ... 

- عكسهاى عروسيتون..

عكسهاى نامزديتون! 

پر بود از عكس تو و سهيل..

تو همه اشون لبخندهاتون از ته دل بود..

بخصوص لبخند سهيل..

لبخندى كه حتى تو شب عروسى خودمونم نديده بودم ازش..

هميشه با خودم فكر ميكردم، چرا لبخند و خنده هاى سهيل زوركيه؟!

ولى با ديدن عكسها..

داشتم ديوونه ميشدم..

نميتونستم باور كنم..

قبولش برام سخت بود كه زنى كه سهيلو به خاطر يه تصادف كه غير عمدم بوده، وقتى هنوز گناه كار بودن يا بى گناهيش ثابت نشده و تركش كرده، تو باشى! 

بهم گفته بود با يكى تصادف كرده و تا تو دردسر افتاده زنش ازش جدا شده..

هميشه از اون زنى كه نديده بودمو نميشناختمش متنفر بوم، به خاطر ترك كردن سهيل..

ولى با ديدن تو ..

باورش برام سخت بود..

هنوز قانع نشده بودم..

رفتم سراغ پاكت ها..

همه شونو خالى كردم ...  ولى همه پر بودن ازعكس هاى تو! 

بيشترشم عكس تكى بود..

با حالت هاى مختلف..

دلم ميخواست همه رو پاره كنم يا بسوزونم تا هيچ اثرى ازشون نمونه! 

ولى نميخواستم سهيل بفهمه كه از قضيه با خبر شدم..

نميخوام روش تو روم باز بشه..

دوست ندارم بدون ترس از اينكه مچش گرفته بشه، در حضور من بهت خيره بشه..

من سهيلو دوست دارم..

با همه ى بديهاش عاشقشم..

نميتونم ازش دست بكشم..

نميدونم مشكل شما چى بوده، ولى بعيد ميدونم سهيل حقيقتو گفته باشه.

باز شك به دلش افتاده بود..

كاملا مشخص بود حرفى تا نوك زبونش ميادو برميگرده..

سوالى نگاهش كردم..

نگاهشو به زمين دوخت و دستهاشو در هم قلاب كرد..

فكر كنم بين گفتن و نگفتن، گفتنو انتخاب كرده..

- تو كه ديگه ...  يعنى بعد از.. جداييت.. ديگه با سهيل.. رابطه.. 

اجازه ندادم ادامه بده..

ناراحت شدم، ولى دركش ميكنم..

براى يك زن سخته مقابل رغيب عشقيش بشينه و خودشو مغلوب بدونه! 

شايد اگه از حس سهيل خبر نداشت، انقدر سرش افتاده نبود..

- اين چه حرفيه شهره جان؟!

شما منو اينجورى شناختى؟

من از يه خانواده ى آزادم، عقايدم، قبل از ازدواج با على مثل خودت بود، ولى خائن نيستم..

از وقتى زن على شدم، سعى كردم سهيلو از خودم دور كنم.. حتى وقتى كه هنوزم دوستش داشتم..

تعجب نكن، من به خاطر اون تصادف..

به خاطر موضوعى كه نميخوام در موردش صحبت كنم، به اجبار با على ازدواج كردم..

ولى خدا شاهده از شب عروسيتون، حسم به سهيلو كشتمو دفنش كردم..

بعد از جداييم و ازدواج با على كمى طول كشيد با شرايط كنار بيام، ولى هيچ وقت به على خيانت نكردم..

سعى كردم با احساسم بجنگمو همسر خوبى براى على بشم..

تا حدودى هم موفق بودم، اما بعد از عروسى شما.. ديگه هيچ وقت سهيل برام معنايى نداشت..

هم من ازدواج كردم، هم اون.. پس داشتن حسى به همديگه مسخره و بى ارزش بود..

آدم بايد واقع گرا باشه..

شايد هنوز سهيل با اين قضيه كنار نيومده باشه، ولى من كنار اومدم و الانم مادر بچه ى على هستم..

مطمئنم تو هم با نيروى عشق ميتونى دل سهيلو نرم كنى! 

- اگه هنوز عاشقت بود، پس ديگه براى چى اومد به زندگى من؟!

- جواب اين سوالو منم نميدونم..

سهيل كارهاى بچه گانه زياد ميكنه، ولى شايد فكر كرده با ازدواج مجدد از گذشته رها ميشه..

- يعنى باور كنم ازدواجش با منى كه دختر عموى شوهر توام، تصادفى بوده؟

- بايد خوش بين بود.

بهش لبخند اطمینان بخشی زدم ..

به ساعت نگاه کردم..

یک ساعت به اومدن علی مونده بود..

دلم نمیخواست علی از این جریان چیزی بفهمه ..

اونم رد نگاهمو گرفتو با دیدن ساعت ابروهاشو در هم کشید..

- دیر شد، باید زودتر برم ..

از دیروز تا حالا مثل مرغ پر کنده شدم..

تا صبح فکر کردمو خواب به چشمم نیومد..

آخر سر به این نتیجه رسیدم بیام پیش شما..

فکر کردم با حرف زدن اهات آروم میشم ..

- اینطور بود؟ 

- راستشو بخوای نه!

الان حس کسیو دارم که یه مسابقه با یه حریف حرفه ای داره که باختش حتمیه!

- ولی منکه حریفت نیستم، من رفیقتم!

دلم میخواد منو به چشم دوستت ببینی!

نه دشمنت!

من طرف تو ام!

شاید از اول من قسمت علی بودمو تو قسمت سهیل!

اگه واقعا عاشقش باشی، میتونی قلبشو به دست بیاری!

من سهیلو خوب میشناسم..

هیچی تو دلش نیست ..

پسر احساساتیی هستش ..

مطمئنم با گذشت زمان علاقه اش بهت بیشتر میشه و خوشبخت میشین!

- امید وارم..

حرفهات قشنگه، ولی بعید میدونم در واقعیت اینطوری باشه..

یعنی چطور بگم؟!

بعید میدونم در واقعیت زندگی این گونه پیش بره!

مثل قصه ها ختم به خیر نمیشه!

من تو فامیل، خیلی تو چشمم .

به خاطر اخلاق مامانم..

اون خیلی به یه سری مسائل اهمیت میده..

خودم خیلی اهل این حرفها نیستم، ولی مامانم طوری رفتار کرده که همه چشمشون به منه!

اگه مشکلی برای زندگیم پیش بیاد ..

- این حرفو نزن!

من هر کمکی از دستم بربیاد انجام میدم تا سهیل از این رفتارش دست برداره!

کار خوبی کردی که بهش نگفتی از واقعیت خبر داری!

بدون اینکه به من فکر کنی زندگیتو بکن، من برای زندگیت خطری ندارم!

خیالت راحت باشه!

سهیل شاید گاهی اوقات به گذشته فکر کنه، ولی این دلیل نمیشه که تو کنار بکشی!

بهش محبت کن، علاقه اتو بهش نشون بده!

کاری کن که بهت جذب بشه..

کاری کن عاشقت بشه!

- آخه من هر کاری هم بکنم، اگه قرار باشه با هر بار دیدنت اینطوری به هم بریزه!

شاید اگه تو یه خانواده نبودیمو همدیگه رو نمیدیدیم، راحت تر کنار میومد!

- شاید بهتر باشه یه مدت از اینجا دور بشین!

- دور بشیم؟!

منظورت چیه؟!

نفسمو بيرون دادمو بهش گفتم

- منظورم واضحه..

ميخوام بدونم ميتونى دور از اينجا، دور از پدر و مادرت زندگى كنى؟!

- دارين منو ميترسونين بهار جان..

من.. نميفهممت! 

- با من راحت باش..چرا هر بار مفردو جمع بستنت تغيير ميكنه؟!

من ميخوام كارى كنم كه شما از اين محيط دور بشين..

ميخوام با سهيل بريد تا سهيل فرصت ديدنتو پيدا كنه ..

من يه روزى عاشق سهيل بودم..

بازى روزگار بود يا سرنوشت، نميدونم ...  ولى هر چى بود مارو از هم جدا كرد..

هنوزم بهترين هارو براش ميخوام..

دلم خون بود، با شنيدن حرف هات خونتر شد..

دلم ميخواد شما، بخصوص سهيل.. رنگ خوشبختيو ببينين..

بايد دور بشين از منى كه اينجا جلوى چشمشمو زندگيم در كنار على مثل خار تو چشمشه..

- فكر ميكنى رفتن ما تاثيرى داره؟!

يعنى.. ممكنه فراموشت كنه.. 

- فرامشم نشم، يه خاطره ى كهنه ميشم..

از قديم گفتن از دل برود هر آنكه از ديده رود ... 

با رفتنو نديدن ما زندگيتون بهتر خواهد بود..

بغض و كينه از زندگيتون فاصله ميگيره..

به نظرم اين بهترين كاره..

البته با ايمان به اينكه تو اونقدر عاشقش هستى كه تو غربت خوشبختش كنى و همه ى نا ملايمتهايى رو كه كشيده رو از يادش ببرى.

- از عشق خودم مطمئنم، ولى از سهيل ... 

شك دارم بتونه با من بمونه..

اگه همه چيز درست شدو. رفتيم، ولى اون منو تو غربت تنها بذاره..

اگه تركم كنه و دستم از همه جا كوتاه باشه..

اگه ديده نشم..

اگه اونجا بپوسم و سهيل عين خيالش نباشه..

بدون خانواده ام..

بدون يه حامى ...  تو غريبى ... 

ميميرم..

سهيل برام حكم نفسمو پيدا كرده..

شايد اولش به خاطر ظواهر امر به سمتش كشيده شدم، اما الان بدون اون يه لحظه ام دووم نميارم..

اگه با رفتن بهتر نشه و بر عكس، بدتر هم بشه..

اشك رو صورتش جارى شد..

بغض منم سر باز كرد..

مقابلم شهره نه ...  بلكه بهاريو ميبينم كه دو سال پيش همين حسو حالو داشت..

بهارى كه از آينده ميترسيد و همه ى ترسش

به خاطر از دست دادن سهيل بود..

قدمى جلو رفتمو به آغوش كشيدمش..

جگرم سوخت به خاطر دخترى كه بى گناه بود و از همه بيشتر تقاص پس داده بود..

درد از اين بيشتر كه بفهمى شوهرت.. عشقت.. عاشق يكى ديگه ست؟!

صورتشو روی شونه ام گذاشت و کمی بعد خیسی پیراهنمو حس کردم..

اشک خودمم هنوز جاری بود..

کمی با دستم، آروم پشتش زدم..

چند دقیقه گذشت که سرشو از روی شونه ام برداشت ..

با نگاه شرمنده ای نگاهم کردو سعی کرد لبخند بزنه ..

با هر دو دستم، بازوهاشو گرفتم..

تو چشمهاش نگاه کردم و سعی کردم محکم باشم..

باید محکم باشم، چون قراره این دختر به من تکیه کنه!

قراره کمکش کنم و حکم تکیه گاه بودنو براش پیدا میکنم ..

- به من اعتماد کن..

هر کاری که از دستم بر بیاد انجام میدم ..

منتی سرت نیست، من این کارو به خاطر مردی که روزی شوهر خوبی بوده برام، و زندگی خوب و آرومی که الان دارم میکنم!

این به نفع همه مونه!

نگران رفتار سهیل نباش ..

قلب سهیل مثل بچه ها میمونه!

وقتی ببینه، تو غربت باهاش موندی و تنهاش نذاشتی ... 

وقتی عشق و دوست داشتنتو ببینه..

وقتی منی نباشه که روی اعصابش بره ..

مطمئن باش تو و احساس تو یه چشمش میاد!

اون موقع ست که بیشتر از اونی که عاشق من بوده، عاشق تو میشه!

من از امروز حسابی فکر میکنم تا ببینم چطوری میشه کاری کرد که حتی برای مدت کمی هم شما از این محیط دور بشین تا بتونین همدیگه رو بیشتر ببینین!

- خواهری رو در حقم تموم کردی!

بهت اعتماد دارم، به قول خودت دلیلی نداره که بد منو بخوای!

تو علی رو داری و عاشق اونی  ... 

زندگیت با سهیل به نقطه ی پایان خودش رسیده!

بهت ایمان دارم که میتونی کمکم کنی!

حتی اگه کاری هم نتونی انجام بدی، من مدیونتم!

مدیون اینکه صاف و صادق بودی و برام گفتی، همه ی نگفتنی ها رو!

- این همه ازم تعریف نکن!

باد میکنم، میترکما!

- امید وارم بتونم جبران کنم!

- باز گفت!

من جنبه اشو ندارما!

به زور لبخندی زدو سرشو پایین انداخت ..

لبخندش اونقدر تلخ بود که همه ی وجودمو تلخ کنه!

سرشو بلند کرد و با حلقه اشکی که تو چشمهای قشنگش نشسته بود، نگاهم کرد و با صدای بغض دارش خداحافظی کردو رفت ..

بعد از رفتنش نشستمو فکر کردم!

فکر کردم به اینکه باید چکار کنم؟!

تنهایی نمیتونم!

باید از یکی کمک بگیرم ..

از یکی که مطمئن باشم کلید تو دستش، شاه کلید خواهد بود!

تا شب فكر كردمو فكر..

به على از ديدار امروزم با شهره حرفى نزدم، حساسيتشو ميدونم و نميخوام بفهمه..

بدتر از اون اينه كه بفهمه عكس دست سهيل دارم، با سهل انگارى خودم عكسهامو جا گذاشتم، ولى الان درست نيست اونها دست سهيل باشه.

اما منكه نميتونم برم بهش بگم عكس هامو پس بده! 

اونم با رفتارهاى جديد سهيل! 

على هم فعلا از ماجرا با خبر نشه بهتره! 

از ترس اينكه بفهمه يه چيزيم هست، از روى تخت بلند نشدم..

عادت دارم موقع ناراحتى و استرس راه برم، ولى در حضور چشم هاى تيز بين على نميتونم..

نشستم لب تختمو پاهاى آويزون شده امو تكون ميدم..

اگه نگاه به پاهاى معلق و چرخانم كنم، سرگيجه ميگيرم..

ولى عادتمه و يه نوع تيك عصبى! 

موقع خواب بود ت من هنوز به فكر راه چاره بودم..

نگاهم به سقف اتاق بود و ذهنم حول سهيل در گردش بود..

به رين فكر ميكردم كه از كى بيشتر حرف شنوى داره! 

يا چه كسى بيشترين تاثيرو ميتونه روش داشته باشه! 

هرچند كه بايد به اينم فكر كنم كه اصلا اون آدم مورد قبول سهيل، حاضر ميشه به حرف من گوش بده؟!

از، اين پهلو به اون پهلو شدنم، على كلافه شدو رو تخت نشست..

هر دو دستشو تو موهاش فرو كردو بهم خيره شد..

تو تاريكى اتاق دلخورى نگاهش مشخص بود..

- ميشه به من بگى چته؟!

- من.. من چيزيم نيست.

- نميخواى بگى نگو، ولى لطفا دروغ نگو! 

از ظهر كه اومدم معلومه يه چيزيت هست، منتها نميخواى به من بگى! 

دليلش چى هستو نميدونم، ولى خواهش ميكنم انقدر خودتو اذيت نكن..

تو الان علاوه بر خودت بايد مواظب بچه امونم باشى! 

- ميدونم على جان، يه كم ذهنم درگيره..

تو مغزم پر از سواله و جوابى براشون ندارم! 

- كمكى از دست من برمياد؟!

- نه! 

ميخوام خودم حلش كنم! 

- نميخوام تو كارت دخالت كنم، ولى اميدوارم اگه مشكلى داشتى اول از همه به خودم بگى و از خودم كمك بگيرى! 

- من مشكلى ندارم، خدا رو شكر حالمم خوبه، فقط.. فقط براى يكى از دوستام يه مشكلى پيش اومده كه ازم كمك ميخواد! 

- كدوم دوستت؟!

- دلش نميخواد كسى بدونه! 

- پس اگه خصوصيه و بين خودتونه، من دخالتى نميكنم..

فقط اينو بدون كه من هميشه پيشت و پشتتم! 

- ميدونم! 

- نميخواى بخوابى؟

اون وروجكم به استراحت احتياج داره ها! 

- يه كم ديگه ميخوابم.. تو بخواب..

- شب به خير! 

- شب به خير..

شايد نيم ساعتى گذشت و من هنوز به نتيجه نرسيدم..

اما يكدفعه ياد شخصى افتادم كه گفته بود، هر كمكى كه از دستش بر بياد برام انجام ميده..

خودش گفته بود هركارى داشتم بهش بگم! 

چرا زودتر به فكرم نرسيد؟!

كسى كه مثل بقيه بهم پشت نكرد و سهيل ازش حرف شنوى داره..

بايد فردا برم پيشش! 

هرچى زودتر اين جريان تموم بشه و ختم به خير، به نفع همه امونه! 

نبايد كش پيدا كنه و منجر به رسوايى بشه!

تا خود صبح منتظر شدم..

لحظه شمارى كردم براى بيرون اومدن خورشيد..

با روشن شدن هوا، از جام بلند شدم و صبحانه آماده كردم..

چند دقيقه بعد على هم بيدار شد و به آشپزخونه اومد..

- سحرخيز شدى! 

مگه دكترت نگفته بايد استراحت كنى؟!

- خوابم نميبرد..

مثل اينكه تو رو هم بيدار كردم..

- نه، منم خوابم نميبرد..

كلافگى ديشب تو، نذاشت آروم باشم..

- متاسفم! 

- نگفتم كه شرمندگيتو ببينم، گفتم كه بدونى نگرانتم و حواسم بهت هست! 

- على جان! 

- جونم بهار خانم؟!

انگار قضيه جديه و احتياج به گوش مخملى كردنم دارى! 

- اين چه حرفيه؟!

دور از جونت! 

- آخه اين عشوه و اين جان چسبيده به اسمم بى علت نميتونه باشه! 

- خوبه من هميشه همين طور! 

- ما كه از خدامونه! 

خب، بگذريم..

چى ميخواى؟!

- فقط ميخواستم ازت اجازه بگيرم! 

- اجازه؟!

- امروز بايد برم جايى..

- كجا؟!

- جاى بدى نيست.. براى امر خيره! 

- من نبايد بدونم اين امر خير چيه؟!

- گفته بودى بين سكوت و دروغ، سكوتو انتخاب كنم! 

- من نگرانتم بهار! 

استرس برات سمه! 

از ديشب تا حالا چشم و هم نذاشتى..

حالا هم دارى پنهان كارى ميكنى! 

تا اونجايى كه من ميدونم، برادر يا پسر مجرد ندارى.. پس اين امر خير چيه كه من نبايد بدونم؟!

- مطمئن باش اتفاقى برام نميوفته.. برم وضعيتم بهترم ميشه..

هيچ خطرى نداره..

مواظب بچه اتم هستم! 

- فكر كردى نگرانى من به خاطر بچه ست؟!

اون در درجه ى دوم برام مهمه! 

مهمتر از اون تويى! 

اومد جلوم ايستادو با دستهاش صورتمو قاب گرفت..

- اگه اتفاقى برات بيوفته، من ميميرم! 

اگه تنهايى جايى برى و اون مردك بياد و اذيتت كنه..

دستمو وى دستهاى حايل شده به دور صورتم گذاشتم و بين حرفش اومدم..

- مگه اون بيكاره كه كشيك منو بده؟!

اون بيچاره ام يه آدمه مثل من و تو! 

دليلى نداره از سهيل بترسى! 

- ميترسم، چون تنها دليل پنهان كاريه تو مربوط به اون ميشه..

تنها چيزى كه باعث ميشه موضوعيو از من پنهان كنى، فقط اونه!

با غم نگاهش كردم و با لحن اطمينان بخشى گفتم

- قسم ميخورم كه به ديدن سهيل نميخوام برم.. ولى اينكه كجا ميرم و چكار دارم هم نميتونم بگم..

يه رازه بين منو دوستم..

باشه؟!

- با آژانس ميرى، با آژانس هم بر ميگردى! 

- چشم! 

- زبون ريختن موقوف! 

با لبخند نگاهش كردم، نگاهش برق خاصى گرفت و سرشو به صورتم نزديك كرد..

هنوز با نزديك شدنش، قلبم ضربان ميگيره..

جاى لبش روى پيشونيم نقش بست..

چشمهامو بستمو با همه ى وجودم حس خوبشو به جون كشيدم..

دستش بين موهام حركت كرد و صداى بمشو از كنار گوشم شنيدم..

- خيلى بيشتر از اونچه كه فكرشو بكنى ميخوامت..

هر كارى داشتى، فقط يه زنگ بزن..

هرجا باشى، سريع خودمو ميرسونم..

سرمو روى قلبش گذاشتم و زمزمه وار جوابشو دادم..

- دوستت دارم! 

صبحانه امونو در سكوت و در حضور لبخند هاى از ته دلمون خورديم..

على موقع رفتن، به حالتى كه چيزى يادش اومده باشه، رو پاشنه ى پا چرخيد و انگشت اشاره اشو حركت داد..

- ناهار درست نكنى، موقع اومدن غذا ميگيرم! 

- غذا نميخوام، عسلمو ميخوام.. اونو بيار! 

- هنوز زوده كه.. يه كم بيشتر استراحت كن، بعد..

- نه على، خوبم! 

دلم براش يه ذره شده! 

خواهش! 

- به شرطى كه راه به راه بغلش نكنى! 

- اطاعت قربان! 

- ناهار ميارم! 

- نميخوام، از غذاى بيرون خسته شدم..

- امروز كه خونه نيستى! 

بيرون ميرى و بيشتر از توانت انرژى مصرف ميكنى! 

لازم نكرده غذا بپزى! 

- ولى من خوبم! 

- انرژيتو نگه دار، براى رسيدگى به من! 

با اين حرفش لبخند رو لبم نشست..

اونم نگاه منظور دارى بهم انداخت و با زدن چشمكى از در بيرون رفت..

با رفتن على، سريع لباس پوشيدم و به آژانس زنگ زدم

نيم ساعت بعد جلوى خونه ى پدر شوهر سابقم بودم..

به راننده گفتم پارك كنه و منتظر بشه! 

به ساعت نگاه كردم، تا يك ربع ديگه بايد بياد بيرون! 

نميخوام زنگ درشونو بزنم تا مادر سهيل بفهمه و خبر اومدنمو به پسرش بده! 

از ماشين پياده شدم و كمى قدم زدم..

قدم زدم و به ساعت نگاه كردم..

نيم ساعت گذشته و هنوز خبرى نشده! 

نكنه امروز نخواد بره، يا زودتر رفته باشه! 

عجب غلطى كردم زنگ نزدما! 

آخه اونجورى هم ممكن بود سهيل بفهمه! 

نميخوام ريسك كنم!

با صداى باز شدن در خونه اشون، سرمو بلند كردم..

خودشه..

اين بنز باباست..

تپش قلبم بيشتر شد و دستهام يخ كردن..

اميدوارم حرفهامو قبول كنه..

جلوى در ايستاده بودم..

كمى كنار رفتم تا بتونه ماشينشو از حياط بيرون بياره..

با خروج ماشين از حياط، به محض اينكه خواست دور بگيره وبره، جلوش ايستادم..

هنوز كامل پاشو رو گاز نذاشته بود..از صداى آروم ماشين، مشخص بود كه براى دور زدن تازه ميخواسته بعد از چرخوندن فرمون گاز بده..

مثل خيلى از عادت هاى ديگه ى اين خانواده، اين عادت بابا رو هم ميدونستم..

با ديدنم تعجب كرد.. شايد بيشتر از خيلى! 

ماشينو خاموش كرد و پياده شد..

- بهار بابا تويى؟!

- سلام بابا! 

- سلام به روى ماهت! 

چرا اينجا ايستادى؟!

بيا بريم تو خونه! 

- ممنونم بابا جون، راستش خيلى مزاحم نميشم، يه كار مهم داشتم باهاتون! 

- با من؟!

راجع به سهيله؟!

- بله! 

يه كار مهم و خيلى خصوصى! 

چيزى كه بايد بين من و شما بمونه! 

- سوار شو بريم يه جايى با هم صحبت كنيم! 

- بايد ببخشيد، من بايد زود برگردم ...  ميشه بشينم تو ماشين و كمى جلو تر از خونه اتون ماشينو نگهدارين تا صحبت كنيم؟!

آخه من با آژانس اومدم، بايد زود باهاش برگردم! 

- بگو بره! 

خودم ميرسونمت! 

- نه، .. در واقع.. نميخوام شوهرم از ملاقات ما با خبر بشه! 

- بسيار خب! 

اگه انقدر سريه كه تو ميگى، بشين بريم يه كم جلو تر! 

- سهيل كه الان اينجا نمياد؟!

- ميشناسيش كه! 

اونقدرا هم سحر خيز نيست! 

در ماشينشو باز كرد و سوار شد..

منم در كنار راننده رو باز كردمو نشستم..

آخرين بارى كه سوار اين ماشين شدم، وقتى بود كه در به در دنبال راهى براى آزادى سهيل بوديم..

وقتى دنبال وكيل رفتيمو گفت تنها راه چاره رضايت ولى دم هستشو من بعد از اونكه از اين ماشين پياده شدم، ديگه سوارظ نشدم..

ديگه قسمت نشده بود كنار پدر شوهرم بشينم ... 

نميدونم چقدر گذشته! 

نميدونم از شنيدن ازاين حرفها چه برخوردى ميكنه! 

نگاه هراسونمو به صورت خسته اش دوختم..

با اخم به جلوش خيره شده بود..

بعد از پايان حرفم تا الان كه براى من به اندازه ى عمرى گذشته، به روبروش خيره شده! 

شايد زيادى خوش بين بودم كه فكر ميكردم به خاطر من، تنها فرزندش، پسر عزيزشو از خودش دور ميكنه و به كشور ديگه اى ميفرسته!

به صورتم خيره شد..

غم تو چهره اش بيداد ميكرد..

- فكر ميكردم با شهره خوشبخته و سر عقل اومده..

-  ... 

- باشه دخترم ... 

نگران نباش، خودم حلش ميكنم

با همين سه جمله.. همه ى خستگى اين چند وقت ازتنم بيرون رفت..

حس تازه بودن و سرحال بودن بهم دست داد..

لبخند مزين صورتم شدو اشك هم خونه ى چشم هام! 

- تا آخر عمرم مديونتونم بابا! 

- تو قبلا مارو مديون خودت كردى دخترم.. اين كار من در برابر كار تو هيچه! 

- منو بابت اين جسارت ببخشيد..

سهيل تنها فرزند شماست..

جگر گوشه اتونه..

ولى اينطورى هم زندگى تازه سامان گرفته ى من از بين نميره، هم زندگى خودش سامان ميگيره! 

- ميدونم دخترم ... 

من تورو ميشناسم.. به خير بودن نيتت شك ندارم..

- ممنون بابا جون! 

اگه.. اگه كارى

با من ندارين از خدمتتون مرخص بشم! 

- خير پيش دخترم..

خدا به همراهت! 

با لبخند از ماشين پياده شدم..

بابا تك بوقى زد و حركت كرد..

چند قدم راه رفتم تا به ماشين آژانس رسيدم..

سوار شدمو گفتم بره همون جايى كه سوارم كرد..

با حركت ماشين، نگاهمو از پنجره به بيرون دوختم و به اين مدت فكر كردم..

هيچ وقت فكر نميكردم زندگيم به اين شكل بشه..

به فكرم نميرسيد كه روزى دست و دل از سهيل بشورم و دل به مرد ديگه اى ببندم..

به مردى كه زمين تا آسمون با من فرق داشت ولى با منطقش منو همراه خودش كرد..

مردى كه روز اولى كه ديدمش، تنها حسم بهش ترس بود ..

اما حالا..

دستمو روى شكمم ميذارم..

ا لبخند به بچه اى فكر ميكنم كه از جنس على قراره بشه! 

با همون نگاه! 

با همون غرور ..

و با همون غيرت..

دلم ميخواد پسر باشه! 

يه دختر دارم..

دوست دارم اين يكى پسر باشه تا مثل باباش پشت و پناهم بشه..

خوبه پدر سهيل متوجه بارداريم نشد..

وگرنه خيلى بيشتر از اين خجالت ميكشيدم..

هنوزم به خاطر ازدواجم با على، از پدر شوهر سابقم خجالت ميكشم..

***

دو سال بعد ... 

با لبخند بادكنك قرمز رنگو به على ميدم تا بادش كنه..

عسل از قبل گفته اين مال اونه..

با اشتياق نگاه آبى رنگشو به على دوخته، تا بعد از باد شدن بادكنك اونو بگيره! 

به اتاقمون ميرم و براى بار چندم تو آينه به خودم نگاه ميكنم..

تو اين كت و دامن صدرى رنگ، خيلى جا افتاده به نظر ميام..

ولى اين قيافه ى جا افتاده رو دوست دارم..

سليقه ى على ديگه! 

من كلا هرچى كه مربوط به على باشه رو دوست دارم..

دستى به شالم ميكشم و با لبخند نگاه از آينه ميگيرم..

با شنيدن صداى زنگ خونه، با صداى بلند به على و بچه ها ميگم

- بچه ها آماده ايد؟!

مهمون ها اومدن!

تك تك مهمونها براى امروز كه تولد عسل عزيزم هست، اومدن! 

با حال خوش بهشون نگاه ميكنم! 

پدرو مادرم كه با مادر على مشغول صحبت هستن! 

بهادر و ريحانه كه برجستگى شكمش، نشونه ى هشتمين ماه بارداريشه! 

حسين و رويا كه با لبخند در حال حرف زدن با عسل هستن! 

مادر و برادرهاى مريم..

مريمى كه رفت و اين زندگيو براى من به يادگار گذاشت..

مهدى يك سالى هست كه ازدواج كرده! 

براى عروسيش عليو دعوت كرده بود و كلى هم ازش عذر خواهى كرده بود! 

على هم به خاطر شادى روح مريم بخشيده بودش! 

منم كه پيرو راه على هستم..

باهاش آشتى كرديم و امروزم اونو با همسرش دعوت كرديم! 

خاله مينا با پسر و شوهرش گوشه اى نشسته ان و مشغول صحبت با عمو و زن عموى على هستن! 

شهره و سهيلم كه حسابى جاشون تو مهمونى ها خاليه! 

بعد از صبحبتم با پدر شوهر عزيزم، در عرض چند ماه رستورانى تو استانبول خريد و سهيلو به بهانه ى مدريت اونجا، به استانبول فرستاد! 

روزى كه اين خبرو شنيدم، شهره با شيرينى به ديدنم اومدو كلى ابراز خوشحالى كرد.. 

از اينكه به استانبول ميرفتن راضى بود، چون به قول خودش به ايران نزديك بود و راحت ميتونست بياد خانواده اشو ببينه! 

بيشتر خوشحاليش براى اين بود كه سهيل به بهانه ى كار از اينجا دور ميشه و اصلا از قضيه با خبر نشده! 

امروزم كه با شنيدن خبرى كه زن عمو پروين داد شاديم مضاعف شد! 

شهره حامله ست! 

حالا ديگه خيالم راحته كه زندگيشون به ثمر نشسته و اسير طوفان نخواهد شد! 

حتما سهيل علاقه اش به شهره خيلى زياد شده كه بچه دار شدن! 

من سهيلو ميشناسم.. 

غير از اين نميتونه باشه! 

نگاه از اين جمع دوست داشتنى ميگيرم و به عزيز ترين فرد زندگيم نگاه ميكنم ... 

على در حالى كه پسرم عرفانو بغل كرده، ايستاده و به من خيره شده! 

از نگاه خيره و خريدارانه اش لبخند عميقى رو لبم ميشينه! 

لبخندى كه از ته دله .!

لب ميزنم و اميد وارم با لبخونى دوستت دارمى كه گفتمو متوجه شده باشه! 

دست آزادشو روى سينه اش ميذاره و كمى سرشو خم ميكنه! 

بعد از بلند كردن سرش، لب ميزنه و ميگه من بيشتر!

آخرين ظرف كثيف باقى مونده تو پذيرايى رو برداشتمو به آشپزخونه بردم..

با اينكه خيلى از ظرفها رو رويا و مينا و ريحانه شستن، ولى يك عالمه هم مونده و بايد فردا از صبح مشغول شستن بشم..

در اتاق بچه ها رو باز ميكنم..

عسل با صورتى كه رضايت كاملا ازش خونده ميشه غرق خوابه..

و عرفان دستهاى كوچولو و تپلشو مشت كرده و خوابيده..

چشم هاى سياه رنگ و درشتش بسته ست و مژه هاى بلند و فرش بيشتر خودنمايى ميكنن..

صورت سفيدش با لب هاى سرخش بيشتر جلب توجه ميكنن و در كل از پسرم، يه پسر زيبا ساخته ان..

جلوى خودمو ميگيرم تا نبوسمش كه بيدار نشه..

قدمى به سمت عقب برميدارم.. 

دستى به دور كمرم حلقه ميشه و صدايى رو كنار گوشم ميشنوم..

- خسته نباشى عزيز دل على! 

لبخند رو صورتم ميشينه و دستهامو روى دستهاى بزرگش ميذارم..

سرمو از پشت به سينه اش تكيه ميدم و آروم زمزمه ميكنم

- هيچ وقت فكر نميكردم كه انقدر خوشبخت بشم! 

- منم! 

بوسه اى روى گونه ام ميزنه و آروم منو به سمت خودش ميچرخونه..

تو تاريك و روشن اتاق نگاهش برق ميزنه..

با لبخند از روى زمين بلند ميكنه..

سريع دستهامو به دور گردنش حلقه ميكنم و سعى ميكنم صداى خنده ام بلند نشه! 

از اتاق بچه ها بيرون ميريم و با يك دستش در اتاقمونو باز ميكنه..

منو روى تخت ميذاره و خودشم كنارم ميخوابه..

هر دو به پهلو و روبروى هم خوابيديم..

با لبخند به اجزاى صورتش نگاه ميكنم..

- قرار باشه اينطورى به من زل بزنى يه لقمه ات ميكنما! 

- خب دلم ميخواد نگاهت كنم..

واى على، باورم نميشه..

باورم نميشه كه اين همه خوشبختم..

هيچ وقت روز اولى كه پا تو خونه ات گذاشتم يادم نميره..

ترس تو همه ى سلول هاى بدنم بود..

حس خوبى به آينده نداشتم..

فكر ميكردم قراره شكنجه ام كنى..

همه اش منتظر تاريخ انقضاى اين ازدواج بودم..

- انقدر ميترسيديو از رو نميرفتى! 

يادته چقدر با من يكه بدو ميكردى؟!

حرف حساب تو اون كله ات نميرفت! 

- من زير بار حرف زور نميرم..

ازكجا معلوم حرف تو حساب بود؟!

- اوه اوه، چه جبهه اى هم ميگيره! 

بيخيال، نكنه ميخواى بجاش الان تلافى كنى؟!

- الان كه ديگه دلم نمياد، ولى اون موقع ها خيلى زورگو بودى! 

- هيچ وقت فكر نميكردم دختر لوس و نازپرورده اى چون تو.. بتونه اينجورى دووم بياره..

معادلاتمو بهم ريختى..

براى عسل مادر شدى و براى من همه ى آرزوم! 

بيشتر از اونى كه فكرشو كنى عاشقتم بهار! 

- ولى نه بيشتر از من! 

- بهار؟

- جانم؟

- ديگه به اون فكر نميكنى؟!

- اگه منظورت داماد عموته، بايدم بگم كه نخير! 

الان چند ساله كه همه ى ذهن و قلب منو مردى به اسم على پر كرده! 

- فدات بشه اون مرد! 

- خدا نكنه! 

با لبخند بهم نزديك و نزديك تر شدو منو تو آغوش امنش حل كرد..

زندگى به من ياد داد كه با صبر و ايستادگى در برابر مشكلات، به پيروزى ميرسم..

طعم تلخ زود از بين ميره و شيرينى باقى مونده، ابدى ميشه! 

پايان 

نويسنده: شيوا بادى

93/1/29

پایان نهایی :  فروردین 93

انتشار در سایت نودهشتیا : اردیبهشت 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member253333.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member4929.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member107173.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com