نام کتاب :  و باز سرنوشت

نویسنده : helga1980 کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : nacm7114 کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : -Niloufar- کاربر انجمن نودهشتیا

رسول: الو حاجی

حاج رضا: سلام بگو می شنوم

رسول: حاجی این گره امروز باز بشو نیست، زیر بار نمی ره،

حاج رضا: لا اله الی الله، یعنی چی؟ این دیگه چه صیغه ایه؟ من ترتیب همه کارا رو دادم، مگه نگفتی حله، می دونی چند ملیون باید پول خواب این ماشینها رو بدم، ببین یه هفته تا خیر الان چیزی نیست ته پروژه می دونی چقدر ضرره؟ 

رسول: می دونم حاجی، همه خونه ها تخلیه شدند، فقط این حاج خانم خالی نمی کنه، نه می اد دم در، نه گوش می ده، یه کلام می گه، تا بابام نیاد ما هیجا نمی ریم،

حاجی: باباش کیه؟مگه نخریدین اون خونه رو، رسول هر روزی که جریمه بخوریم از بی کفایتی توئه. 

رسول: ما خونه رو خریدیم، از مالک که عموشه، ولی خانم ادعا داره خونه مال عموش نبوده، پول رفت به حساب مالک، حکم رو هم 10 روز پیش دادیم به این حاج خانوم.

حاج رضا: اومدم، خودم اومدم ببینم چی می گه این خانوم.

حاج رضا یه راست رفت سمت خونه، رسولی با دیدن ماشین حاجی دوید جلو: سلام، واحد شماره 3، 

حاج رضا: بقیه خونه ها خالی شدند؟ مشکل همینه؟

رسول: والا یه هفته بیشتره همه تخلیه کردند،

حاج رضا: حالا کسی خونه هست؟

رسول: بله، یه بار آیفون رو ساعت 7 جواب داده، ولی دیگه نه

حاج رضا:همین یه واحده؟ فردا یه بهونه دیگه نباشه

رسول: بله، یه حاج خانومه، 

حاج رضاحالا باباش کجاست برین بیارینش؟

رسول: ظاهرن زندانه، ولی حاجی یه جوریه، یه شکل و قیافه اییه، صداش کلفته، سر تا پا سیاه، به زور دماغش از لا چادر پیداست 

حاج رضا:بسه رسول، چیکار به ناموس مردم داری

رسول: هیچی حاجی، می گم یه خورده عجیبه، 

حاج رضا:برو کنار زنگ بزنم ببینم چی می گه

رسول:دیگه جواب ایفون رو نمی ده، یه بار صبح جواب داد 

حاج رضا: خودم میرم بالا ببینم چی می گه، بمون همینجا

رسول: هر جور می دونین 

حاج رضا یواش یواش طبقه ها رو طی کرد، برق و گاز و آب ساختمان از صبح قطع بود، همه چیز آماده تخریب بود، جز سکنه این واحد که انگار قصد آبروی حاجی رو کرده بودند. حاجی چند باری در زد ولی جوابی نگرفت، کم کم داشت از کوره در می رفت

صداش رو بالا برد: باز کنین این در و، بیاین ببینم حرف حسابتون چیه که دارین با آبروی من بازی می کنین، من حکم دارم، مجبور شم، می رم پلیس می آرم، پلیس بیاد، در و می شکنه،

حاجی جوابی نگرفت، خواست راه پایین رو پیش بگیره که صدای درب و بعد میله محافظ آهنی، باعث شد سر برگردونه عقب

چیزی که تو دهنه در دید، یه زن بود، با چادرمشکی، دستکش مشکی به دست، همونطور که رسول گفته بود، به زور دماغش رو می شد دید،

حاجی برگشت بالا: چه عجب خانوم،

حاجی منتظر جواب بود که یه صدای ضمخت، گوشش رو آزار داد: ببخشید حاج آقا، من چه بازی با آبروی شما دارم، شما آسایش و 3 ماه از من گرفتین، بابا اینجا خونه پدریه منه، کجا برم؟

حاج رضا: دخترم، ما این خونه رو خریدیم، بگم سندش رو بیارن؟

دختر: چه خریدنی؟، شما خونه رو از مالک اصلیش نخریدین، 

حاج رضا: یعنی چی؟

دختر: شما خونه رو در واقع از عموی من خریدین، ولی این خونه پدرم بود، پدرم زندانه، خونه رو زده به اسم برادرش که یه سقفی بالا سر خونواددش باشه،

حاج رضا: می تونم بپرسم پدرتون، برای چی تو زندان هستن؟

دختر: پدرم تو کارواردات شکر بود، یه محموله بزرگ وارد کرد، کار گزار مالی و وکیل هزینه بیمه رو هر بار به جیب می زدند، پدرم بی خبر بود، بار آخر محموله غرق می شه تازه پدرم می فهمه که بیمه ای در کار نیست، و خوب ورشکست شد، الانم که خوب تو زندانه، این خونه رو با هزار کلک زد به اسم عموم که من و برادرام بتونیم اینجا بمونیم.

حاج رضا: دخترم، کل این محله، سه ساله که خورده خورده خریداری شده برای یه طرح تجاری بزرگ، ما هم اول با مالکین حرف زدیم، کسی به زور نفروخت، فقط مورد شما بود که اونم ظاهرن وقتی عموتون اظهار کرده مایل به فروشه، ما سعی کردیم نظرش رو جلب کنیم، حالا هم واقعا تو همین یه هفته تاخیر کلی باید آخر کار ضرر بدیم، نخواین که ما بدقول و بی آبرو بشیم،

دختر: من هیجا رو ندارم که برم، پدرم زندانه می فهمین؟

حاجی: ما خیلی و قته به شما مهلت دادیم، خونه فامیلی، آشنایی؟

دختر: عموم نمونه خوبی از فامیل بود، ما جایی نداریم بریم.

حاجی: واقعا نمی دونم چی بگم! آخرش که چی؟

دختر: نمی دونم، من 5 میلیون بیشتر ندارم، اگه می تونین یه جایی رو پیدا کنین که رهن کامل باشه، من می رم، همین حالا می رم، ولی نیست، زیر 20 میلیون ماهی 400 جایی نبود وگر نه من می دونم طرف دعوای من شما نیستین، گرچه این طرح کوفتی شما بود که ما رو به این روز انداخته

حاج رضا: دخترم، 5 میلیون رهن فکر کنم مال 10 سال پیشه، الان جایی رو نمی دن

ذختر: مشکل منم همینه، من حتی نمی تونم از عموم شکایت کنم، چون مدرکی ندارم، تازه ثابت کنم هم جرم پدرم سنگین تر می شه

حاج رضا: بزار فکر کنم. شما چند نفرین؟

دختر با مکثی جواب داد:  3 نفر، دوتا برادرم با خودم

حاجی نشست سر پله، هر جوری حساب کتاب می کرد نمی شد، تو این پروژه هست و نیست خودش و خونوادش رو گذاشته بود، خونشون بزرگ بود، یه واحد مجزا بصورت سواره پیاده بالا داشتند ولی نمی تونست این سه نفر رو ببره، از طرفی نامحرم بودند و از طرفی ثریا عمرا قبول می کرد، غریبه توخونش راه بده، تو فکر یه راهی بود که امروز همه چیز رو فیصله بده، یه فکر ی به ذهنش رسید: شما چقدر طول می کشه وسایلت رو جمع کنی؟

دختر: همه چیز آمادس، اگه جا داشتم که نمی موندم،

حاجی تصمیمش ر و گرفته بود: باشه، من یه جا پیدا کردم، وسایلتون رو برین تو زیر زمین اونجا، خیلی بزرگه، ولی تو خونه همه چیز هست،فقط وسایل شخصی تون رو ببرین تو ساختمان، بعدم، تا 1 ماه بمونین، خونه خالیه، یعنی نه خالی، مال برادر زادمه، یعنی خودمه، اون اینجا داره دوره تخصصش رو می گذرونه، سه ماه رفته ژاپن واسه یه تحقیق، تا 1 ماه دیگه هم نمی اد، تا اون موقع هم من خودم یه فکری میکنم، قول میدم، 3 خوابه اس، دو تا اتاقها مال شماو برادراتون، اگه هم چیزی از وسایلش تو اتاقهای بود جمع کنین بزارین تو اتاقش، خودش بعدا دوباره مرتب می کنه. باشه؟

دختربی رمق باشه ای گفت که همون برای حاجی کافی بود تا زنگ بزنه به رسول، و بگه تا نیم ساعت دیگه ترتیب کامیون رو بده تاوسایل جابه جا بشه.

هنوز ساعت 11 نشده بود، که حاجی کلید رو گذاشت تو دست که نه دستکش دختر و ادرس رو داد، و گفت خودش ترتیب ارسال وسایل رو میده، ولی هرچی چشم انداخت برادرهای دختر رو ندید: پس برادراتون، نمی ان همراهتون

دختر سریع جواب داد: چرا،چرا، الان زنگ می زنم، نمی تونن واسه اسباب کشی بیان، رفتن سر کار،

حاجی: نیان شاکی شن؟

دختر: نه، از خداشون بود قضیه خونه سریع حل شه، الانم سرکارن، می ان تا غروب، خودم خبرشون می کنم، شما نگران نشین

ساعت از 2 گذشته بود که کارگرها، وسایل رو تو ی زیر زمین جادادند، رسول خودش بالای سر کارها بود، همین که قضیه فیصله پیدا کرده بود واسش بس بود، الان مهم نبود که بجای معاون اجرایی و همه کاره بعد از حاجی تبدیل شده بود به یه سر کارگر اسباب کشی، می دونست اگه این قضیه کش دار می شد، هر روز چقدر ضرر بود و چقدر غرغر، درسته که خواهر زاده زن حاجی بود، ولی حاجی تو کار کسی رو نمی شناخت، بعد از اطمینان از کارها، بدون اینکه رغبت کنه بره دم ساختمان، از خونه زد بیرون، فقط با ایفون خبر اتمام کار را به حاج خانم داد و رفت، 

نازنین، یه نگاهی به کلید تو دستش انداخت، یه نگاهی به ساعت، واسه هر کاری دیر بود، حتی واسه غذا درست کردن، ترجیح داد کمی استراحت کنه، این ماراتن پر استرس ومرگبار بالاخره برای مدتی تموم شده بود، لااقل تا 1 ماه می تونست با خیال راحت اینجا بمونه، سرش رو بالا کرد،: خدایا شکرت، ولی خودت یه کاری کن این حاجی یه جایی رو پیدا کنه، من دیگه نمی خام برم دنبال خونه، منو آوراه این بنگاهها نکن، نه بنگاهها نه بنگاهیهای ... حرفش رو خورد، بلند شد، ملحفه ها رو از توی ساک دراورد، اتاق برادر زاده حاجی که معلوم بود کدومه، ار بین دو تا اتاق مونده، اونی رو انتخاب کرد، که کلید تو درش بود، البته اون یه اتاق یه تخت داشت ولی ترجیح می داد موقع خواب بتونه در و قفل کنه تا اینکه رو تخت بخوابه، خیلی خسته بود، پیش خودش فکر کرد، بعدا یه تلاشی می کنم، شاید رو سنگها بشه کشید اوردش اینجا، ملحفه رو روی زمین پهن کرد و به خواب رفت.

نازنین نشسته بود کنار باغچه،

هر روز که می گذشت شور بیشتری به دلش می افتاد، 3 هفته گذشته بود و تا موعد قول حاجی 9 روز دیگه بیشتر نمونده بود، تو این سه هفته نه اومده بود، نه سری نه زنگی نه پیغامی، نه حتی شماره ای داده بود نه گرفته بود، دقیقا از روزی که از اسباب کشی کرده بود هیچ خبری نبود، یه بار رفته بود سر پروژه تا شاید بتونه حاجی رو ببینه، ولی با اون حجم کارگر و عمله، ماشین و خاک و خل جرات نکرده بود بره جلو، برگشته بود شاید خود حاجی خبری بده، که اونم ظاهرن گذاشته بود دقیقه نود، برگشت تو اتاق، 27 شهریور بود، دو روز بود که کلاسها شروع شده بود ولی هنوز نرفته بود، اینقدر فکر تو سرش بود که بعید می دونست این ترم آخری بتونه درس بخونه، ترم قبل به هزار زحمت درسهاش رو پاس کرده بود، امیدی به آزادی پدرش نبود، پولی نداشتند که وکیل گردن کلفت بگیرن،

انگار عقل پدرش زایل شده بود، همه چیزش رو تو این معامله آخر گذاشته بود، تا همین امروز 15 میلیون بابت وکیل داده بودند، ولی هیچ فایده ای نداشت، پدرش هنوز تو همون وضعیت بود، هیچ روزنه امیدی نبود، تنها راه امرار معاشش مستمری پدر بزرگش بود که به مادرش می رسید، مادرشم الان نزدیک 15 سال بود که از پدرش جدا شده بود تو لندن با عموش زندگی می کرد، از روزی که فهمیده بود این اتفاق افتاده، ترتیب داده بود که نازنین این پول رو هر ماه بگیره، ولی مگه با 500 تومن می شد زندگی کرد، ولی خوب چاره ای نداشت چند باری تلاش کرده بود که یه کاری پیدا کنه، 

که با شرایطی که داشت امکانش نبود، بعد از اینکه خونشون مصادره شده بود و نقل مکان کرده بود به اون خونه، حتی واسه رفت و آمد ساده هم تو اون محل مشکل داشت، خیلی بد مسیر بودو یکم پرت، بدون ماشین نمی شد تو یه ساعاتهایی از روز رفت و اومد کرد،

آهی کشید و از جاش بلند شد، این محله جدید، محله خوبی بود، یکم خلوت بود ولی احسای امنیت بیشتری داشت، رغبتی به بیرون رفتن و گردش کردن نداشت، عاشق خرید کردن بود ولی الان حتی واسه مایحتاجش هم دست و پاش می لرزید، نمی دونست چی میشه، در واقع هیچی نمی دونست،

پدرش هر روز پژمرده تر می شد،تو این 4 ماه، سه بار به بیمارستان منتقل شده بود، قلبش وضع خوبی نداشت، و مادرش، که مادر نبود، اگرم بود، اونی نبود که باید،

مادری که 15 سال، سالی یه بار از راه دور با تلفن سال نو مادری کرده بود، حتی حالا تو این 4 ماه، به خودش زحمت نداده بود بیاد، بیاد ببینه دخترش داره چیکار می کنه، تنها لطفش پیشکش ماهی 500 تومن بود، که پیش حقوقی که تو دانشگاه مارسی می گرفت، قطر تو دریا بود،

نازنین رفت تو ساختمون، از روزی که اومده بود تو این خونه احساس راحتی نکرده بود، مثل مهمون، هیچکدوم از وسائلش رو باز نکرده بود، هر چیزی رو که برداشته بود گذاشته بود سر جاش، امیدوار بود تو این 9 روز یه اتفاقی بیفته، یه اتفاقی که با خودش آرامش بیاره، یکم آسایش

باستانی: نازنین بابا، چرا گریه می کنی؟

نازنین: بابا، دلم واست تنگ شده،

باستانی: ما که هر هفته هم دیگه رو می بینیم، گریه نکن عزیزم

نازنین:بابا، پس این وکیلت چیکار داره می کنه

باستانی:نمی دونم، مرتیکه عقب کشیده، حالا که 15 میلیون رو خورده می گه کاری از دستش بر نمیاد

نازنین: بابا، من چیکار کنم تو بیای بیرون؟

باستانی: عزیزم باید صبر کنی، درست می شه، ازمادرت چه خبر؟ نمی اد تو رو ببره؟؟

نازنین: کجا ببره بابا؟ من هیچ جا نمی رم، من بی شما هیچ جا نمی رم

باستانی:گلم، من که معلوم نیست تا کی اینجا باشم

نازنین: بابا، بگو تا ابد، من از اینجانمیرم، بعدم، خیالیتون راحت، مامان حتی تعارف هم نکرده،

حمید سرش رو پایین انداخت، مهم نبود، اگه تا آخر عمرش قراربود این تو بمیره، اگه نتونه بی گناهیش رو ثابت کنه، اگه رنگ زندگی رو نبینه، مهم زندگی تنها دخترش بود که بی سر پناه شده بود، بی پدر، بی مادر، بی خونه بی سر پناه،

سرش رو آورد بالا، قبل از اینکه نازنین از چهره غم گرفتش گله کنه به حرف اومد: نازنین، خونه چی شد؟ 5 روز دیگه بشتر نمونده، این حاجی خبری نداده؟

نازنین لبخند زورکی زد: نه، خبری نیست، ولی تو غصه نخور، تا یه جا رو واسم پیدا نکنه از خونش جم نمی خورم،

حمید لبخند تلخی زد و با اتمام ساعت ملاقات از صندلی به زور کنده شد، با دست خدا حافظی کرد و سریع رفت، طاقت نداشت هر بار موقع سلام و خدا حافظی اشکهای دخترش رو ببینه،

و نازنین هر بار سنگین تر و نا امید تر از این ملاقاتها بر می گشت

امیر علی نیم ساعتی می شد که رسیده بود، نرسیده یه تغییراتی رو تو خونه حس کرده بود، تو سالن همه چیز سر جاش بود، ولی زیادی تمیز بود، خاک باغچه تازه بود، اثری از خاک هیجا نبود، همیشه تا دو روز می رفت اصفهان و بر می گشت، یه گردگیری کامل لازم بود، تو خونه بوی نا می اومد، ولی الان اوضاع اینطور نبود، مطمئن بود، مادرش اینجا نبوده، صد در صد اون نبوده، بااون دلخوری که از حاج رضا داشت، با اون کدورتی که از ثریا داشت محال بود اینجا بیاد، اونم تو نبودامیر علی، خودش کم فامیل تو تهرون نداشت که پاشه بیاد اینجا، از طرفی اگه هم می خواست بیاد قاعدتا دو سه روز دیگه می بود، نه 5 روز زودتر، ثریا خانوم هم که آرتروز داشت، خانم جون هم که جایی بمون نبود، اگرهم می موند توان تمیز کردن خونه به این بزرگی رو نداشت، 

سریع رفت سراغ اتاقش، با دقت نگاه کرد، اتاقش خیلی تعریفی نبود، خاک سر دراور و تخت، با بوی نا ی اتاق مطمئنش کرد، که کسی که خونه رو تمیز کرده چنان ارادتی به اون نداشته، یاد بقیه اتاقها افتاد، با یه نگاه غیبت تخت رو از اتاق کناری متوجه شد ولی وقتی با در قفل شده اتاق آخری روبرو شد شکش به یقین تبدیل شده که یه خبرایی شده، معطل نکرد،

حاصل چند تا تماس تلفنی این شد که بشه طرف صحبت رسول، خواهر زاده ثریا و معاون و مشاور حاج عمو،

رسول: بله، بفرمایین

امیر علی: امیر علی هستم

رسول: سلام جناب دکتر، کجایی؟ 

امیر علی: تهران

رسول: رسیدن به خیر، خوش گذشت؟ 

امیر علی: بد نبود، رسول جان، حاج عمو کجان؟ 

رسول: تو لباساشون 

امیر علی: اونکه بله، ولی نتونستم پیداش کنم، خیلی تلاش کردم

رسول: والله، امیر جان، خیلی اوضامون درهم بر همه، جلسه پشت جلسه، از 6 صبح اینجاییم، من نیم ساعته از جلسه اومدم بیرون، مالکین درجه یک با حاجی جلسه دارن، تا 8 شبش با من، بعد می تونی با حاجی حرف بزنی 

امیر علی: رسول، تو میدونی کی تو خونه اومده تو نبودنه من

صدای دستی که رسول به پیشونیش کوبید به گوش امیر علی هم رسید

رسول:ای وای من، تو زوداومدی یا من خرابکاری کردم؟ 

امیر علی: من که زود اومدم البته فقط 5 روز ولی تو هم طبق معمول شاید خرابکاری کردی،

امیر علی زد زیر خنده

رسول: داشتیم آقای دکتر 

امیر علی:آره، حالا بگو ببینم چی کردی؟

رسول: هیچی، خونت رو دادیم به یه لولو و داداشاش، من قرار بود قبل اومدن شما ترتیب یه مکان دیگه رو بدم، که خدا منو خوب کنه، یا حداقل کارم رو سبکتر، به کل یادم رفت، حاجی بفهمه خدا می دونه چند هفته باید رسوایی این حواس جمع رو بکشم 

امیر علی: چی می گی؟ لولو چیه؟داداشاش دیگه کین؟

رسول: هیچی، ما واسه این کار آخری لنگ تخلیه خونه شدیم، یه حاج خانومی بود تخیلیه نمی کردم و خلاصه ماجرا داشتیم، ظاهرن یکی کلاهشون رو برداشته بود و بماند، واسه استارت کار، حاجی فوری فوتی خونه لازم شد اینها رو از اینجا بفرسته بیرون، که تو نبودی و اومدن اونجا قرار بود قبل از اومدن تو من یه جا واسشون پیدا کنم که دریغ از حواس جمع. 

نه اینکه یادم نباشه ولی آخه من با 5 میلیون کجا رو واسه اینا رهن کامل پیدا کنم، علی آباد کتولم دیگه با این نرخ جایی پیدا نمی شه. 

امیر علی: که اینجور، خوب حالا یعنی اینا جایی ندارن برن؟

رسول:نه برادر،

امیر علی:خوب باشه، اگه مخل آرامش من نباشن عیبی نداره، من از اون هفته، باید بر بیمارستان، خیلی خونه نیستم، تا اون موقع هم حتما شما یه جایی واسشون پیدا کردی

رسول: ایشالا، فقط یه لطفی کن داداشها رو دیدی آمارشون رو بده، 

امیر علی:چی؟

رسول: ببین حاج خانومه خیلی عجیب بود، دستکش ها ی سیاه، چادر سیاه، فقط دماغش پیدا بود، مثل زغال، دماغ رو می گما، بعدم تا حرف می زنه انگا از لوله بخاری داره صدا می اد، داغون به جون تو، حالا اون خواهر ما عیب نداره، من تو کفم بدونم داداشاش چه مدلن وگر نه ما که کار به کار خانوم جماعت نداریم 

امیر علی:اون رو که تو راست می گی.

رسول: جان تو، بپا داداشاش نخورنت، 

امیر علی: بسه رسول، تو دست از این اخلاقت کی برمیداری؟ همینه تا حالا عزب موندی سرت به کارا بیربط بنده

رسول: من که برادر هنوز تو گوش 30 نزدم، 4 سال مونده، شما 30 رو رد کردین، عزب اوقلی تویی عزیز دل برادر، 

امیر علی: باشه، دارم واست، یه پنبه ای بزنم واست امشب، 

رسول:تا جاپون نرفته بودی با معرفت تر بودی دادا،

امیر علی: این ادای من بود دیگه،؟! اکی، می بینیمت، هم تو رو هم حاج عمو رو

رسول: امیر، امیر علی! ای بابا چرا قطع کردی؟ امیر!!! ایشالا لولو ها بخوردنت

امیر دید از خزعبلات رسول چیزی دستگیرش نمی شه، بی خیال شد، برگشت تو اتاق، سریع یه دستمال به گرد و خاکها کشیده، وسائلش رو باز کرد و رفت تا خستگی راه و گردگیری اتاق رو از تنش بیرون کنه

نازنین بد حال و بی رمق رسید خونه طرفهای 8 شب بود، یه چند دقیقه ای تو حیاط روی پله ها نشست، بلند شد بره تو، که متوجه چراغونی خونه شد، تقریبا تمام چرا غها روشن بودند، پرده ها کنار، احساس کرد سرش داره گیج می ره، اینقدر بد حال بود که با ورود به خونه متوجه نشده بود یکی داخله،مونده بود چیکار کنه، چادرش رو درست کرد،

یه دفعه فکری به ذهنش اومد:حتما حاج اومده، اومده راجع به خونه حرف بزنه، سرش رو برد بالا: خدا جون خواهش می کنم همه چیز درست شده باشه، باشه؟، خونه پیدا کرده باشه، تو رو خدا

چادرش رو درست کرد، و بدون اینکه در بزنه، دستگیره در رو کشید و به ثانیه ای نرسید که وسط حال بود، با صدایی که از آشپزخونه اومد سر بر گردوند سمت آشپزخونه که چیزی که دید، باعث شد نتونه عکس العملش روکنترل کنه، جیغی که زد، نتیجه دیدن امیر علی با یه لباس آستی حلقه و یه شلوارک تا روی زانو بود، امیر علی با فنجون چایی تو دهنه در آشپزخونه خشکش زده بود، نفهمید این جیغ واسه چی بوده، فقط حاج خانومی رو دید که داره می دوه سمت اتاق آخری، دست و پاش رو گم کرده بود، انگار حتی نمی تونست کلید رو از کیفش در بیاره، امیر علی فنجون رو گذاشت رو میز و رفت سمت زن: بدین من کلیدتون رو آخه با این چادر چاقچور و دستکش که نمی تونین همه کاری کنین، و

کلید رو از دستش کشید: شما چادرت رو بگیر .

با باز شدن در، دختر کلید رو از دست امیر علی کشید، و رفت تو

و تقریبا در رو تو صورت امیر بست. امیر هنوز از شوک جیغ و قیافه حاج خانوم در نیومده بود که کوبیدن شدن در تو میلی متری صورتش باعث شد از کوره در بره: چه خبرتونه خانوم، داشتی می زدی تو صورتم، من برادر زاده حاج فروهر هستم، هر وقت خواستین بیاین بیرون صحبت کنیم، یا اگه می ترسین برادراتون اومدن اونها رو بفرستین،صحبت کنیم

***

نازنین از ترس نفشس بنداومده بود،چه زود رسیده بود، قرار 5 روز دیگه بود، هنوز امادگی نداشت، هنوز خونه ای نداشت، جایی نداشت که بره، سرش راستی راستی داشت گیج می رفت، خودش رو ول کردرو تخت: خدایا، چیکار کنم، اینو چیکار کنم، خدایا خسته شدم، یه کاری کن آخه، یاد حرفهای برادرزاده حاجی افتاد، می دونست باید باهاش حرف بزنه، ولی آخه بره چی بگه، اگه همین امشب بخواد بیرونش کنه چیکار کنه،

اگه نخواد هم چطور می تونه شب رو تو این خونه با یه غریبه سر کنه؟ اشکی که گوشه چشمش بود رو پاک کرد، یه لیوان آب لازم داشت، گلوش خشک شده بود، بلند شد، سعی کرد با چند تا نفس عمیق به خودش بیاد، بلند شد، سر رو ریختش رو مرتب کرد، و با دلهره و اضطراب از در رفت بیرون، برادر زاده حاجی پشت به نازنین روی مبل تو سالن نشسته بود، ولی ظاهرن جیغ نازنین موثر واقع شده بود، یه لباس آستین نصفه به تن داشت، تا نازنین برسه کنارش سر بلند نکرد، شایدمی دونست کسی که داره قدم قدم نزدیک می شه ترسیده، داره با این قدمهای کوتاه و نامطمئن واسه خودش زمان می خره تا با طرفش روبرو بشه

نازنین رسید بالای سر امیر علی، امیر علی متوجه بود ولی ترجیح داد صبر کنه تا خودش به حرف بیاد،

و نازنین امیدوار بود صاحبخونه خودش چیزی بگه تا حرف زدن رو واسش راحت کنه،

امیر علی متوجه شد که طرف قصدی برای شروع نداره بلندشد روبه روی به قول رسول حاج خانوم ایستاد، نیم گامی که نازنین به عقب برداشت، ترس نهفته در زیر این همه سیاهی رو به راحتی به امیر علی نشون داد. امیر علی دیگه دست دست نکرد: بفرمایین بشنین، ببینیم قضیه چیه بود قرار ه چی بشه،

نازنین سریع نشست، ترسید تو این هاگیر ولگیر از ترس غش کنه.

امیر علی رفت روی مبل روبرو نشست: خوب، سر کار خانوم، من نتونستم حاج عمو رو ببینیم و باهاش صحبت کنم ولی، با رسول صحبت کردم، متوجه قضیه شدم، حالام منتظر تماس عمو هستم ببینم چی می گن، از نظر من موندن شماها تو این خونه اگه عمو امر کنن هیچ مشکلی نداره، به شرط اینکه آسایشم سلب نشه، صدای در، حرف زدن بلند بلند، اومد و رفت بی موقع، یکم به اینها حساسم ولی بازم اگه عمو بگن من حرفی ندارم،

نازنین حرفی نزد، فقط شنید، امیر علی چند لحظه ای بود که حرفش ظاهرن تمام شده بود،نازنین از جا بلندشد، امیر علی با نگاهش نازنین رو بدرقه کرد، ولی قبل از اینکه نازنین در اتاق رو ببنده انگار تازه دو زاریش افتاد که این دختر مثل لالها بی هیچ آره ونئی سرش رو انداخته پایین داره می ره، امیر از جاش بلندشد: سر کار خانم، حرفهای من رو متوجه شدین، 

ولی جواب نازنین فقط بله ای بود که با بالا پایین کردن سرش تحویل امیر داد، امیر حالا می فهمید این رسول چرا اینقدر راجع به این خونواده عجیب حرف می زد،

هنوز سر جاش بر نگشته بود که حاج خانوم با یه برگه و خودکار اومد بیرون، از زیر چادر با دستی که دستکش سیاه داشت، کاغذ و خود کار رو گذاشت جلوی امیر علی: لطفا تلفن حاجی رو بنویسین.

از این صدای نخراشیده امیر حالش بد شد،با اکراه تلفن حاجی رو نوشت، ولی ترسید برگه رو بده دست حاج خانوم، گذاشت رو میز تا خودش برداره،

این بار امیر علی ول کن نبود، باید سئوالهاش رو می پرسید: ببخشید، برادارتون نیستند؟

نازنین: چرا، چرا، می ان، تا یه نیم ساعت دیگه از سر کار می ان،

امیر علی هنوز سئوال بعدی رو نپرسیده بود که صدای زنگ در بند دل نازنین رو پاره کرد، امیر بلندشد: در و باز نمی کنین، حتما برادراتون هستند،

ولی نازنین انگار دست و پاش جلو نمی رفت،

امیر خودش دست به کار شد، ولی از تو ایفن صدای حاج عمو رو تشخیص داد. رو کرد به نازنین که نزدیک اتاقش بود: نرین، حاج عمو اومده

نازنین با دلهره برگشت

امیر علی رفت استقبال حاجی، 5 دقیقه ای دل و قلوه دادن عمو و برادر زاده طول کشید، نازنین کلافه بود، دوست داشت بره تو اتاق ولی کسی که قرارا بود تکلیف نازنین رو روشن کنه اینجا بود، رفتن حالا فایده نداشت، به دقیقه نکشیده باید بر می گشت،با ورود کامل به خونه، حاج رضا متوجه نازنین شد: خوبین حاج خانوم؟

نازنین: سلام

حاج رضا: سلام، شرمنده شما شدم من، باور نمی کنین چه روزگاری دارم، این رسولم که هنوز شش دنگ نشده، هی باید بهش یادآوری کرد،

نازنین بی هیچ حرفی برگشت، و بی تعارف نشست،

حاجی و امیر علی هم نشستند.

حاج رضا: برادرات نیستند؟

نازنین: نه، هنوز نیومدند

حاج رضا: شغلشون چیه؟ اون دفعه هم ندیدمشون.

نازنین: تو تولیدی کار می کنن، راهشون دوره، دیر می ان

حاجی تعریف رسول رو از خورده ریزه های خونه شنیده بود، ولی می دونست نداری وقتی بیاد دیگه ناز و کرشمه و چی بودم چی بودم جواب نمی ده، باید تن به کار داد، هر کاری که بشه یه لقمه نون حلال در آورد

حاج رضا: از پدرتون چه خبر؟ پروندشون در جریانه یا نه؟

نازنین یاد بعد از ظهر افتاد، یاد اینکه هیچ اتفاقی نیفتاده و ظاهرن قرار هم نیست که بیفته سرش پایین بود، پایین تر هم رفت: امیدی نیست

حاج رضا: ایشالا درست می شه. والا من شرمنده شما شدم، قول داده بودم یه جارو پیدا کنم که این رسول بی فکری کرده، امیر علی هم که به خاطر این زلزله ظاهرن مجبور شده زودتر برگرده از ژاپن، در واقع شرمنده هر دو شدم

امیر علی: این چه حرفی حاج عمو، من که می دونین، اجازه بدین، خونه رو خالی می کنم، می دونم الان دستتون خالی شده واسه این کار، یه وقت لازمتون می شه، آقاجون تا حالا چند بار اسم آورده که یه جایی رو واسم بگیره، ولی چون من هنوز نمی دونم آخرش بر می گردم اصفهان یا اینجا موندگارم قبول نکردم؛

حاج رضا: بس کن پسرم، ما چند با ر بایداین بحث رو با هم انجام بدیم، به بابات هم بگو پولش رو به رخ ما نکشه، من همه دارو ندارم رو گذاشتم تو این کار، ولی پشتوانه هام رو که روشون ریسک نمی کنم، این دو تا خونه، اون ویلا، دفتر شرکت، اینها رو هیچ وقت تو معامله نمی کشم، شما نگران بی پولی من نباش، می دونی که سه سال نشده،یه تومنم می شه صد تومن،

امیر علی: من جسارت نکردم عمو جون، می دونم شما بی گدار به آب نمی زنین،

تواین بحث حرفها، نازنین فکر بی فکری پدرش بود، و آه حسرت از اشتباه پدرش ناخواسته از گلوش بیرون زد،

حاج رضا: خوب، حالا من به رسول می گم تا آخر هفته بازم بگرده، ایشالا سریع یه جا پیدا بشه، 

امیر علی: عمو جون من سه روز می رم اصفهان، باید برم خونه، نمی دونن برگشتم، ولی خودم هم دلتنگم، بعدم دیگه بیام می دونین که باز باید هفته ای 3 شب شیفت بمونم، خوب حالا کجدار و مریض با هم می سازیم تا رسول یه جایی رو پیدا کنه،

حاج رضا:باشه، ولی راستش کار سختیه، آخه با 5 میلیون، نمی دونم والا،

نازنین: یه دو تا تخته فرش ابریشمی هست، می خواستم پولش رو بدم واسه بابا یه وکیل جدید بگیرم، ولی بیشتر از اینم نمی خوام شما تو معذور باشین، فقط اگه آشنایی کسی رو دارین بگین برم سرش، پول اونها رو بزارم رو 5 میلیون، میشه رهن کامل پیدا کنم،

حاج رضا: نمی خوای با برادرات مشورت کنی؟ 

نازنین: نه، فعلا خونه خیلی واجبه،

حاج رضا: پس وکیل چی می شه؟

نازنین دیگه رسما رمقی نداشت، رو مبل کنار دستش ول شد، چرا یه آن از فکر پدرش دراومده بود، چرا یادش به وکیل نبود؟ سرش رو کمی بالا آورد: نمی دونم، واسه اون بعدا یه فکری می کنم 

حاج رضا: نمی خوای بری سراغ عموت؟

نازنین یه دفعه وحشت زده نه بلندی گفت: ننننننه، نمی رم،

حاج رضا: شاید تا حالا پشیمون شده باشه، آخه واسه چی باید حق شما رو اینطور بخوره، می خوای من باهاش حرف بزنم؟

نازنین از جا بلند شد: نه، هیچ وقت تن به این ذلت نمی دم، کلافه بود، نمی دونست چیکار کنه، بی هوا ول کرد و رفت سمت اتاقش، در و قفل کرد و خودش رو انداخت رو تخت.

حاج رضا یه نگاهی به امیر علی انداخت، امیر علی هم که از رفتار به قولی حاج خانم تعجب کرده بود شونه ای بالا انداخت.

حاجی قصد رفتن کرد: خوب عمو جون من می رم، سعی می کنم تو این دو، سه روزی که تو نیستی یه فکری واسه اینها بکنم،

امیر علی: عمو خیلی خودتون رو به زحمت نندازین، اگه دردسری درست نکنند، می تونن این دو تا اتاق رو از خودتون رهن کنند، من که همون یه اتاق واسم کافی اکثر اوقاتم که خونه نیستم

حاج رضا: نه عمو، این دختر که اکثر ساعتها ی روز تو خونه اس، داداشهاش هم که دیر می ان و یه وقته یه حرف و دردسری واسه تو جور می شه، من دیگه این بار اتفاقی بیفته جرات نمی کنم تو چشمهای بسته بابات هم نگاه کنم،خودم یه فکر ی می کنم

نیم ساعتی از رفتن حاجی می گذشت، که صدای در اتاق نازنین رو از جا کند، هنوز لباسهاش رو عوض نکرده بود، سریع رفت پشت در، دلش به شور افتاده بود: بله؟

امیر علی: اگه می شه یه لحظه تشریف بیارین بیرون

نارنین: چی شده، بگین می شنوم،

امیر علی عصبانی از این رفتار، نظرش عوض شد: من تا 1 بیدارم، برادارتون اومدن بگین بیان تا باهاشون حرف بزنم.

نازنین سریع در و باز کرد: بفرمایین.

امیر علی رفت سمت سالن و رو اولین مبل نشست، نازنین هم پشت سرش راه افتاد

امیر علی: خوب راستش من یه وکیل خوب سراغ دارم، اگه می خواین می تونین باهاش صحبت کنین، حق والوکالته رو هم در صورتی می گیره که برنده بشه،

نازنین با شک و تردید سئوالش رو پرسید: از این تازه کار هاست؟ 

امیر علی: نخیر خانم، از اون کار کشته هاشه، که تو صد تا پرونده، یکی رو به زور از دست می ده، 28 سال سابقه داره

نازنین: وکیل فعلی پدرم خیلی کار بلده، ولی این پرونده، هیچ نقطه روشنی واسه پدرم نداره، فقط 15 میلیون پول رو تو این اوضاع گرفت ولی دریغ از یه قدم،

امیر علی: خوب اینکه گفتم پولی نمی گیره اول کار،می خواین باهاش صحبت کنین؟

نازنین: ممنون

تو تمام مدتی که نازنین داشت با آذر وکیل پدرش تواصفهان صحبت می کرد، امیر علی چند تا نکته دستگیرش شد، اول اینکه این صدای خش خشی که تو حرف زدن با حاج عمو و امیر علی رو اعصاب بود، پشت خط و موقع صحبت کردن با آذر خبری نبود، 

بعدم فهمید پدر حاج خانوم تو کار واردات بود، با آخر یه کشتی شکر بوده، بیمه نامه باید صادر می شده ولی تو شرکت کوتاهی کردند و از قضا بار غرق شده، فهمید پدرش دو بار بیمارستان زندان بستری شده، چون نمی تونستند هزینه عمل قلب رو خارج از زندان و تو بیمارستان خصوصی بپردازند، و اینکه عمو یی که ظاهرن، سر پناه این بچه ها روگرفته، وضعش خوبه و این کار رو واسه این کرده، که می خواد برادر نازنین با دخترش ازدواج کنه و اگه پسر تن به این کار بده پول خونه رو بر می گردونه که ظاهرن پسر قصد چنین کاری رو نداره،

ساعت از 12 رد شده بود که نازنین با اتمام تلفن، تشکر آرومی کرد و راهی اتاق شد و باز صدای چرخیدن کلید توی در

امیر علی نزدیک به یه هفته اصفهان مونده گار شد، گرچه مادر پدرش خواب 10 روزه واسش دیده بودند، ولی خبری که رسول داده بود امیر علی رو مجبور کرد برگرده تهران، اونم یه جورایی اورژانسی،ساعت 1 بعد از ظهر بود که امیر علی رسید خونه، تو راه با حاج عمو صحبت کرده بود، می دونست که به رغم میل با طنی داره چنین چیزی از امیر علی می خواد، ولی خوب پدر امیر علی ندار نبود، که نتونه واسه پسرش تو تهران خونه بخره، از طرفی خود امیر هم با پول پس اندازه 4 سالی که قبل از تخصصش کار کرده بود لااقل می تونست یه جای خوب واسه خودش کرایه کنه،ولی الان خیلی قصه فوریتی و حیثیتی شده بود واسه حاج رضا،

امیر علی هم بی هیچ ناراحتی داشت سریع بر می گشت که خونه رو تخلیه کنه،، دیشب آخر وقت رسول زنگ زده بودبه امیر، گفته بود جرثقیل سر پروژه، سقوط کرده، 3 تا ماشین داغون شده و 1 عابر با دو تا کارگر هم کشته شدند،حاجی مجبورشده فوری خسارت و دیه ها رو بده، تا کار نخوابه، بخوان معطل دادگاه و بیمه بشن پروژه عقب می مونه، حاجی مجبوره کلی خسارت بده، ظاهرن، اینجا اولین و معقول ترین جا واسه فروشه، خونه و شرکت رو که نمی تونه، ویلا هم که خیلی زود فروش نمیره، با فروش ماشین هم که کارش راه نمی افته، امیر تصمیم گرفته بود یه روزه خونه رو خالی کنه، تا شرمنده عموش نشه ولی تازه دم رسیدن خونه بود که با حاجی حرف زده بودو یادش افتاده بود که خانواده باستانی و خرت وپرت هاشون هم هستند، امیر واسه خودش تصمیمش رو قطعی کرده بود، وسایل رو می خواست بزاره خونه خاله شهین، خاله مادریش، خودش هم تا پیدا شدن خونه بره خونه احسان دوستش، حتی با احسان هم هماهنگ کرده بود، ولی این دختر وبرادراش رو نمی دونست چطوری از قضیه مطلع کنه،

به محض رسیدن جلوی ورودی، رسول رو دید که بر افروخته و عصبانی در کوبید به هم، اولین قدم رو که برداشت متوجه امیر علی شد.

امیر علی: چی شده؟ اینجا چیکار می کنی؟

رسول: سلام، اومدم به این حاج خانوم بگم، تا فرداباید تخلیه کنه،

امیر علی: خوب!

رسول:خوب به جمالتون، می گه زنگ می زنم پلیس بیاد، واسه چی اومدی تو، من نمی تونم تخلیه کنم، و از این حرفها،

امیر علی: منم تازه یادم به اینها افتاد. من که شب نشده تخلیه می کنم 

رسول: نمی فهمه حاجی تو چه وضعیه، بخدا دیشب رفته بیمارستان، صبح با مسئولیت خودش مرخص شده،

امیر علی: نمی دونم والا، بگو نگران نباشه، یه کاریش می کنم،

رسول: فکر نکنم بتونی، آخه با 5 میلیون کجا رو بهشون می دن، ما هم تو وضعی نیستیم بتونیم، پولی بدیم، نمی دونم والا

امیر علی: من این قضیه رو حل می کنم، شما مشتریت رو بیار،

رسول: خونه رو قول نامه کردیم، ولی 60 درصد پول رو بعد تخلیه می ده،

امیر علی: من تا فردا صبح ترتیب این قضیه رو می دم،

رسول: نه تو درگیر این ماجرا نشو، بزار برم حاجی رو بیارم،

امیر علی: نه، عمو همینطوری هم تحت فشاره، زیادش نکن، برو خیالش رو راحت کن، منم خبرش رو می دم بهت،

رسول: وای اگه بشه که محشره، نمی دونی چه باری بر می داری اگه ما تا فردا بتونیم خونه رو تحویل بدیم،

امیر علی: برو خبرش رو می دم

امیر علی مصمم شد این قضیه رو سریع فیصله بده، می تونست حتی از پدرش بخواد، ترتیب خرید این خونه رو خودش بده، ولی می دونست ممکنه این دخالت به غرورعموش لطمه بزنه، حتی پای تلفن دیشب رسول از امیر علی خواسته، که این حرفها رو پیش خودش نگه داره،

در و باز کرد و رفت داخل، تو حیاط کنار حوض نشست، قبل از ورود به خونه، می خواست یکم فکر کنه، ببینه بهترین کار چیه،

کمک خواستن از پدرش رسما مردود بود، نمی تونست بی هیچ دلیلی از پدرش چنین پولی رو طلب کنه، رابطه دو برادر هنوز شکر آب بود،

5 سال پیش بود، که برادرش امیر حسین، تو مهمونی خونه عمو، عمو زاده ثریا رو دیده بود، دیده بود و چه دیدنی، که یه دل نه صد دل عاشق مهتا شده بود،

یه دختر از یه خونواده متوسط ولی زیبا، ولی زرنگ، 

به 3 ماه نرسیده، مهربرون، به 6 ماه نرسیده عقد، و به سال نکشیده، طلاق، اونم با چه مهریه ایی، اونم با چه افتتضاحی، 

پول امیر حسین شده بود، وسیله سوءاستفاده مهتا، وقتی خبر رسیده بود با نامزد سابقش هنوز رابطه داره، وقتی عروسی رو عقب می انداخت و وقتی علنا مهریه رو اجرا گذاشت و تقاضای طلاق داد، همه رو داغون کرده بود، امیر حسین نابود شده بود، تا 1 سال امیر حسین با کسی حرف نزد، نه رفت نه اومد، رفته بود تو پیله تنهاییش، افسرده و تنها، فقط مثل آدم آهنی می رفت کار خونه و بر می گشت، حالا بعد 5 سال، هنوز دلخوری که مادر پدرش از ثریا و حاج عمو داشتند تموم نشده بود، همه حرف و گله این بود که چرا کسی به اونها نگفته بود که مهتا قبلا نامزد داشته، که بهم خورده،

امیر علی از جاش بلند شد، الان وقته غوطه خوردن تو گذشته ها نبود، حاج عمو تو این چند سالی که امیر علی تهران درس می خوند خیلی تلاش کرده بود با کمک به امیر علی دل برادرش رونرم کنه، هر چند پدر مادرش ناراضی بودند ولی با وساطت خانوم جون، امیر علی لطف عمو رو قبول کرده بود، هر چند روابط دو تا خونواده تلفنی بهبود پیدا کرده بود ولی دیداری تازه نشده بود جز چندباری تو خونه خانوم جون تو اصفهان،

امیر علی رفت سمت خونه، امیدوار بود بتونه این قضیه رو تا فردا، فیصله بده،

با ورود به ساختمان، امیر علی می تونست صدایی رو که از اتاق حاج خانوم باستانی می اومد رو بشنوه، چیزی شبیه به گریه و گله گزاری، امیر نا خوداگاه جلوی در اتاق ایستاد،

نازنین: اراد،آراد، تو می تونی، 

...

نازنین: چرا، تو بخوای عمو کوتاه می اد، 

...

نازنین:آراد، تو منو نمی نمی خوای، من می دونم، عمو می خواد این کار بشه، آراد!  نکن این کار و با زندگی من بازی نکن 

...

نازنین:آراد من حتی پول بستری کردن بابا تو بمارستان رو ندارم، آراد بابام می میره تو زندان،می دونی وکیل چقدر پول می خواد؟ می دونی چند ماهه تو خونه مردم نشستم، می دونی یه شب نشده تا صبح بی کابوس بخوابم، می دونی اتاق کناریت یه غریبه باشه یعنی چی؟ 

...

نازنین:خفه شو، اراد خفه شو، آراد به خدا این پولی که بابات وعدش رو داده بهت وفا نمی کنه 

...

نازنین:آراد نزار زندگیتون رو بریزم بهم، 

...

نازنین:آراد نزار دهنم رو باز کنم 

...

نازنین: آراد، من تورو دوست دارم، ولی در حد پسر عمو، من می دونم تو و نیلوفر با همین، 

...

نازنین دیگه داشت با التماس جیغ می زد: آراد تو روخدا به بابات بگو پول خونه رو به من پس بده، آرااااااااااااااد 

...

نازنین: من امروز باید تخلیه کنم، آراد اگه بره پلیس بیاره می تونه ادعا کنه ملکش رو غصب کردم، آراد من فقط دو تا تخته فرش دارم که بتونم پولشون کنم، اگه پلیس بیاره اونا رو هم نمی تونم از خونه ببرم، 

...

نازنین:آراد برو به بابات بگو اگه تا 3 ساعت دیگه اون 200 میلیون رو نیاره زنگ می زنم به مامانت، آراد زندگیتون رو جهنم می کنم، آراد دهن باز کنم مامانت نمی زاره آب خوش از گلوتون پایین بره، 

...

نازنین: به خدا از هیچ کدومتون نمی گذرم، نفرینتون می کنم، همتون رو، 

...

امیر دیگه صدایی نشنید، بی اختیار راه اومده رو برگشت، نمی دونست چرا داره وانمود می کنه که چیزی نشنیده، رفت از اول برگشت، اینبار در ورودی رو محکم بهم زد، با بسته شدن در ساختمان، صدای در اتاق خانوم باستانی هم بلند شد، امیر علی رو کرد به اتاق، حاج خانوم با همون شمایل قبلی تو دهنه در ظاهر شد،

امیر علی سلامی کرد که البته بی جواب موند،ولی کوتاه نیومد: حاج خانوم می شه یه چند لحظه تشریف بیارین؟

نازنین بی هیچ حرفی رفت سمت کاناپه، بی هیچ حرفی هم نشست، بی هیچ حرفی هم منتظر موند.

امیر علی: فکر کنم در جریان هستید که چی شده، راستش قضیه خیلی اورژانسی هست، می دونم واسه شما هم سخته ولی راستش پای حیثیت عموم وسطه،

نازنین با صدایی که گرفتگیش به راحتی برای امیر علی قابل تشخیص بود اهسته زمزمه کرد: بله، متوجه هستم.

امیر علی: خوب تصمیمتون چیه؟

نازنین: نمی دونم، من کاری از دستم بر نمیاد، واقعا نمی دونم

امیر علی: به برادراتون گفتین؟

نازنین:  آره، یعنی بله ولی کاری از دستشون بر نمی اد،

امیر علی: یعنی چی؟ بابا مردن، بالاخره باید بتونن یه فکری بکنن.

نازنین: من با 5 میلیون اونم یه روزه، هیجا رو نمی تونم پیدا کنم، اگه می تونین یه مشتری واسه فرشها پیدا کنین، بعدم خودتون واسم با پولش یه جارو رهن کامل کنین، من نمی تونم راه بیفتم بره دم بنگاهی، پایین شهرم نمی تونم برم، 

امیر علی ابرویی بالا انداخت، نمی دونست چرا داره این حرف رو می زنه،ولی دلش خواست بزنه: اگه بتونین یه چند روزی بتونین برین خونه عموتون، من قول می دم هم واسه فرشها یه مشتری پیدا کنم، هم یه خونه تو یه محله مناسب برای شما،

نازنین نا خود اگاه از جا پرید دیگه رسما با اون صدای خش دار داشت دادمی زد: اون مرتیکه عموی من نیست، دیگه نیست، یا کاری رو که گفتم رو بگین حاجی انجام بده، یا من از اینجا جایی نمی رم، ندارم که برم می فهمین؟ اگه پسر بودم شب می رفتم تو پارک، می رفتم کنار خیابون می خوابیدم، ولی نمی تونم، می فهمین؟  نمیتونم.

نازنین رفت سمت اتاق، ولی امیر علی ول نکرد قضیه رو: خانوم، صبر کنین،

نازنین برگشت سمت امیر علی: من دیگه صبر ندارم

امیر علی: دکتر آذر زنگ زد دیشب، گفت باهاتون حرف زده، 

نازنین: بله

امیر علی: گفت یه روزنه امیدی هست

نازنین: آره اولشه، می خواد به خودش روحیه بده،

امیر علی: نزنین این حرف رو خانوم، این آقا بیشتر از 20 ساله وکیل پدرمه، همه مشتریاش آدمهای سرشناشن، کارش حرف نداره

نازنین: خدا کنه،

امیر علی: بیاین بریم فرشها رو بیاریم، من یه نگاهی بندازم، بعدم ببریم، بدیم ارزیابی کنن قیمتش رو،

نازنین: هر تختش حدود 8 میلیون می ارزه، 

امیر علی: من خودم یکیشون رو بر می دارم، آماده شین بریم یه دو تا بنگاهی سر بزنیم، ببینیم می تونیم شب نشده یه جا رو بگیریم، تا صبح وسائل رو ببریم،

نازنین: نمی دونم،

امیر علی: نمی خواین زنگ بزنین برادراتون بیان؟

نازنین: نه نه، اونها گرفتارن

امیر علی: خوب آخه می ترسم بعد بیان سر فرش اوقاتشون تلخ شه

نازنین: نترسین مشکلی نیست

امیر علی: من تو ماشین منتظرم، آماده شین

امیر علی هنوز در ماشین رو نبسته بودکه نازنین در حیاط رو به هم زد، امیر علی با دست اشاره ای به نازنین کرد، گرچه شک داشت با این چادری که حاج خانم تو چشمهاش کشیده بتونه جایی رو ببینه.

نازنین بی حرف نشست توی ماشین،

امیر علی:چرا این فرشها رو واسه عمل پدرتون نفروختین؟

نازنین: پدرم اجازه نداد، البته یه دو باری تلاش کردم ولی بیشتر از 2 میلیون نمی خواستند بدن، تا یه زن تنها می ببینن اذیت می کنن.

امیرعلی: فکر نکنم با این پول بتونیم جا ی بزرگی بگیریم، نهایت دو خوابه اونم خوب یه جایی پایینهای ولیعصر

نازنین: یه خوابه هم باشه، خوبه، سویت بی خواب هم باشه خوبه،

امیر: خوب اونوقت سه نفری سختتون نیست؟

نازنین: نه، خوبه

امیر علی حرف دیگه ای نزد، همش تو این فکر بود که چه جوری قراره شب نشده با 13 میلیون یه رهن کامل، یه جای مناسب واسه این حاج خانوم پیدا کنه که خیال حاج عمو راحت شه که تلفن حاج خانوم زنگ زد،

نازنین به مکافات با دستکش موبایلش رو از تو کیف در اورد: الو 

...

نازنین: من تهدید نکردم، کاری رو کردم که انجام میدم، البته اگه 200 میلیون خونه امروز به دستم نرسه

...

نازنین: عمو بخدا به مینو می گم،

...

نازنین: دلیل اصرارهای شما رو

...

نازنین: الان تو خیابونم نمی تونم حرف بزنم، ولی مطمئنن باش می گم

...

نازنین: زندگیتونو بهم می زنم، همونطور که زندگی مامان بابام رو بهم زدی، همونطور که منو آواره کردی،

...

نازنین: یه عشق پوسیده قدیمی ارزش نداره 27 سال زندگی مشترکت بهم بریزه عمو، متوجه منظورم که هستی، بقیه اش رو هم می دونم، علت اصرارهات رو هم می دونم، 

...

نازنین: من حرفم رو زدم، خود دانی، تا 1 ساعت دیگه بیشتر منتظر نمی مونم،

نازنین: الو؟

نازنین: الو؟

با قطع شدن تماس نازنین با عصبانیت گوشی رو پرت کرد تو کیفش

امیر علی ماشین رو نگه داشت، نازنین یه نگاه انداخت به پیاده رو، نگاهش به بنگاهی افتاد؛قبل از اینکه پیاده بشن، نازنین حرفی رو که داشت با خودش مزمزه می کرد، رو به زبون آورد: آقای فروهر، می شه یه لطفی بکنین،

امیر علی: بفرمایین.

نازنین: می شه، می شه تو بنگاه خودتون رو برادر من معرفی کنین؟

امیر علی: خوب، مشکلی نیست، ولی قولنامه رو باید براداتون بیان امضا کنن، 

نازنین: نه اون رو به اسم خودم بنویسین

امیر علی: حالا بزارین ببینیم اصلا پیدا می شه،

ساعت 8 شب بود، هر دو کلافه و عصبی از اینور به اونور، این بنگاه به اون بنگاه، ولی نتیجه ای نداشت، حتی نازنین به فکر پانسیون رفتن هم افتاد، البته حرفی به امیر علی نزد، ولی با چند تا شماره گرفتن در غیاب امیر علی متوجه شد، که رضایتنامه پدر لازمه، البته تو این شروع سال تحصیلی کسی بهش قولی نداده بود، چون کاملا پر بودند،

امیر علی بی حال خودش رو ول کرد تو ماشین،

نازنین روش نمی شد حرفی بزنه،

امیر علی: خوب اینم از آخریش، خیلی خوشخیال بودیم ما، مردم دو ماه طول می کشه خونه پیدا کنن، اونوقت ما یه نفصه روز می خواستیم معجزه کنیم،

نازنین داغون بود، فکر ش کار نمی کرد، نمی دونست چیکار باید بکنه، بی هیچ حرفی نشسته بود

امیر علی: خوب حالا چیکار می کنین؟

نازنین: نمی دونم، بریم خونه، من پک وسائلم رو باز نکردم، خیلی طول نمی کشه، فقط باید به ماشین بگیرم، 

امیر علی: ماشین بیاد وسائل رو کجا ببره،

نازنین: نمی دونم،نمی دونم، ببره قبرستون، ببره یه جا بیرون شهر بریزه

امیر علی: خودتون کجا می رین؟

نازنین: نمی دونم، می رم پیش برادرام، 

امیر علی: ولی من یه چیزهایی رو می دونم؛ شما برادری ندارین، اگه داشتین الان اونها اینجا بودند،

نازنین می دونست که این اتفاق بزودی می ا فته ولی نمی دونست چرا دلش نمی خواست به این زودی باشه

امیر علی ادامه داد: اون محافظ دندون رو هم شبها می زارن تو دهنشون، من ندیدم کسی تو روز او اونها استفاده کنه

نازنین بی حال فقط شنونده بود، حرفی نداشت بزنه، فقط می دونست امشب رودیگه نمی تونه تواین خونه سر کنه، ولی نمی دونست کجا بره، بره دو تا فرش و مدارکش رو بزنه زیر بغلش تو کدوم پارک بخوابه، یادش به آذر وکیل جدید پدرش افتاد، خواست بهش زنگ بزنه ولی یادش اومد که فقط 3 روز آخر هفته تهرانه، سرش داشت می ترکید،

یه نگاه به گوشیش انداخت، عموش ظاهرن قصد نداشت کوتاه بیاد، به جای یک ساعت چند ساعت گذشته بود ولی دریغ از یه خبر، یه تماس.

صدای زنگ گوشی امیر علی، نازنین رو از فکر بیرون کشید،

امیر علی: سلام،

...

امیر علی: می آم رسول جان، تا 5 دقیقه دیگه خونم،

...

امیر علی: ایشونهم می اد، با هم هستیم، رفته بودیم دنبال خونه

...

امیر علی: میام میگم

تا خونه دیگه حرفی رد و بدل نشد،

به محض توقف امیر علی، نازنین خواست دستگیره در رو باز کنه، که متوجه رسول شد که از ماشینش داشت پیاده می شد، نازنین توجهی نکرد، ولی بعداز پیاده شدن به محض اینکه خواست در رو ببنده و سرش رو چرخوند سمت مخالف کوچه، چیزی رو دید که، که دلش می خواست خواب می بود، عمو حمید و آراد هر دو کنار ماشین آراد ایستاده بودند،

نازنین انگار برق بهش وصل کرده بودند، نمی تونست قدم از قدم برداره،

رسول اومد کنار ماشین امیر علی، ولی دو تا مرد غریبه همچنان سر جاشون ایستاده بودند، امیر علی احتمال داد که خریدارهای خونه باشند،

نازنین حتی جواب سلام رسول رو هم نتونست بده، با نگرانی مرتب اون سمت کوچه رو می پایید ببینه عمو حمید چه خیالی داره، ولی رسول به این سر درگمی ها پایان داد: خونه که پیدا نکردین.

امیر علی: نه بابا، طول می کشه،

رسول: خوب دیگه لازم نیست، البته من و حاجی از حاج خانوم مکدریم که به ما دروغ گفتند، می دونی امیر علی جان، ایشون تک فرزند هستند و برادری ندارند، ولی خوب عیبی نداره، گرچه اگه می دونستیم یه فکر دیگه ای می کردیم و اینجا نمی اوردیمشون، و زودتر خونواده ایشون رو از نگرانی در می اوردیم،

هنوز نازنین وامیر علی ساکت بودند، رسول: بهر حال من امروز رفتم سراغ عموتون و نامزدتون، تا ایشالا آشتی کنین و این قائله ختم بشه،

امیر علی متوجه کیف نازنین شد که از دستش روی زمین افتاد ولی هنوز کلامی حرف نزده بود، که با اشاره رسول عمو پسر عموی نازنین به سمت اونهاا ومدند.

رسول: خوب جناب باستانی اینم برادر زادتون، صحیح و سالم، سپرده دست شما و نامزدش یه جوری اختلافاتون رو حل کنین، دیگه صلاح نیست ایشونهم تنها تواین شهر آواره بشن،

عمو حمید و آراد به زنی که توی چادر هر لحظه بیشتر تو خودش مچاله می شد نگاه کردند.

آراد: نازنین، تویی؟ این چه ریختیه واسه خودت درست کردی؟،

عمو حمید: اره نازی؟ تویی؟ این ریختو قیافه چیه عمو جان

نازنین حال مرگ داشت، نمی دونست چیکار کنه، اگه جون داشت کیفش رو بر می داشت و اول از همه تو سر رسول می کوبید که تو مسئله خونوادگیش دخالت کرده، اصلا دیگه مگه کسی حرفش رو باور می کرد، مگه می تونست با اونها نره، همینجوری هزار فکر داشت واسه امشب، که کدوم قبرستونی می تونه بره که شب رو راحت صبح کنه، ولی حالا، انگار موندن تو خونه عمو حمید از خوابیدن تو قبر و قبرستون هم براش سخت تر بود،

شوکه بود و صدایی از دهنش در نمی اومد، آراد یه قدم به سمت نازنین برداشت، دست دراز کزد که بازوی نازنین رو بگیره، خوب متوجه بود که شوکه شده و عنقریب ممکنه ولو شه روی زمین، ولی جیغی که از ته گلوی نازنین بیرون اومد و دستهای امیر علی وسط راه مسیرش رو سد کردند.

نازنین: به من دست نزن، حق نداری به من دست بزنی، فهمیدی؟ من شما رو نمی شناسم، شما هیچکس منو بابام هستین، منو سه ماه آوراه کردین، حالا اومدین این چرندیات رو تحویل این آقا دادین، که چی؟

بعدم رو کرد به رسول: شما با اجازه کی اینها رو آوردین اینجا؟ کی به شما حق داده تو کار من دخالت کنین.

رسول: ببینین خانوم،اگه تا امروز هم اینجا موندین مال اینه که ما نمی دونستیم برادری ندارین، و گرنه حاجی یه لحظه هم شما رو اینجا نمی آورد، شاید می بردتون خونه خودش، ولی اینکار رو نمی کرد، حاجی منو فرستاده، عموتون رو بیارم اینجا این مشکل رو حل کنم ولی وقتی من زنگ زم عموتون بیاد ما پادر میونی کنیم آشتی کنین و فهمیدم برادری در کار نیست، از وقتی حاجی حقیقت رو فهمید که نامزد دارین گفته حتما باید امشب از اینجا رفته باشین، خونه عموتون هم نمی رین مهم نیست، می برمتون خونه حاجی

آراد جرات پیدا کرد: لازم نیست جایی ببرینش، تا همین جا هم خدا رو شکر کنین ازتون شکایت نمی کنیم، می دونین ما چقدر دنبالش گشتیم، و دست دراز کرد که بازوی نازنین رو که الان بین رسول وامیر علی ایستاده بگیره، که نازنین خودش رو عقب کشید: دستت رو بکش، چرندیات و تلقینهای بابات انگار بدجوری روت اثر کرده، باورت شده نامزد داری، البته داری ولی به بابات بگو اسمش نیلوفره، بگو که این توهم از سرش بره که یه روز من بشم زن تو، که هر روز منو ببینه و یاد مامانم بیفته، یاد عشق نوجونیش، به مامانت هم بگو کجا چه خبره، بگو بدونه بابات هر بار منو می بینه فیلش یاد هندستون می افته که پای هر جفتتون رو قلم کنه که طرف من نتونین بیاین،

نازنین احساس کرد یه آن سرش سگین شده، تو جایی خورد و افتاد،

امیر علی و رسول از حمله ناگهانی عموی نازنین شوکه شده بودند، عمو حمید تو یه لحظه آراد رو پس زده بود و خودش رو به نازنین رسونده بود و سیلی به گوشش زد که باعش شد نازنین یه قدم به عقب پرت بشه و توی دیوار بخوره، و روی زمین بیفته،

رسول هنوز از دیده ها و شنیده ها تو شوک بودکه شوک بعدی وارد شد،

آراد رفت سمت نازنین که بی حال در حالی که چادرش رو بیشتر تو صورتش کشیده بود روی زمین افتاده بود، خواست دستش رو بگیره که که امیر علی پاش رو حائل کرد، و با دست مانع شد: بفرمایین عقب، تشریف ببرین و گرنه مجبور می شم زنگ بزنم پلیس امشب پدر محترمتون برن بازداشتگاه،

آراد دست امیر رو پس زد:  برو کنار، این مسئله خونوادگیه، 

امیر علی ولی کوتاه نیومد: بله چون خونوادگیه می گم شما بفرمایین 

عمو حمید که کمی به خودش مسلط شده بود، قدم جلو گذاشت، آراد برو کنار، بزار ببینم چی شده

آراد با خشم یه پا عقب گذاشت

عمو حمید: نازنین بلند شو تا اون رو من بالا نیومده،

نازنین بی حرف از روی زمین بلند شد، کمی تلو تلو خورد تا بتونه سر پا بایسته،

نازنین انگار لال شه بود، فقط بزور ایستاده بود، 

عمو حمید دستش رو برد سمت نازنین، ولی نازنین که تقریبا پشت به دیوار بود جایی برای عقب رفت نداشت، فقط دستش رو بالا آورد تا عمو رو پس بزنه،

عمو حمید: سخنرانیات رو کردی؟ جوابشم گرفتی،حالا مثل بچه ادم، را بیفت،

نازنین ولی جوابی نداد، نداشت که بده، از طرفی حالاکه دیگه حاجی و دور رو بریاش فهمیده بودند برادری در کار نیست نمی تونست شب اینجا بمونه، اگرم میموند نهایتا تا فردا صبح بود، ولی خونه عمو، اونم با حرفی که بالاخره از دهن دهن نازنین بیرون رفته بود چطور می تونست بره، اگه آرادهم دهن باز می کرد که مینو، بی برو برگرد همون دم از اون خونه هم بیرونش می کرد، 

اما عمو حمید مهلتی به نازنین برای فکر کردن نداد، بازوی نازنین رو گرفت، و مقاومت نازنین هم در مقابل زور عمو حمید زود در هم شکست

هنوز نازنین یه قدم بیشتر به جلو کشیده نشده بود که امیر علی به حرف اومد و همه رو میخکوب کرد: جناب باستانی فکر نکنم اجازه داشته باشین ایشون رو جایی ببرین، اولا بدون اجازه من ثانیا بدون رضایت قلبیشون 

عمو بی هوا دست نازی رو ول کرد، و کامل برگشت سمت امیر: بله؟ شما؟

امیر به نازنین اشاره کرد برگرده، سر جاش،

ولی هنوز حرفی نزده بود که رسول دید اوضاع داره بهم میریزه، به خوش اومد تا وساطتی کنه: امیر جان، شما بهتره تو این مسئله دخالت نکنی، بزار خودشون حلش کنن، هر چی نباشه فامیلن، رسول خیلی نگران تهدیدی بود که آراد کرده بود، می دونست اگه پای پلیس بیاد وسط چه افتضاحی را ه می افته ولی امیر علی نگذاشت رسول خیلی ادامه بده

امیر علی: خوب ما البته عصری رفته بودیم خدمت آقای باستانی، از ایشون کسب اجازه کردیم، و با اینکه دلیلی نمی دونم به شما ها توضیح بدم، ولی چون می بینم دارین پاتون رو از گلیمتون دراز تر می کنین، می خوام خیالتون رو راحت کنم، که نازنین هیچ جا نمی اد، نه اینکه نیاد، با شما نمی اد، بعدم کلید رو از جیبش درآورد گرفت سمت نازنین: نازنین شما برو تو خونه تا من بیام ترتیب کارگرها رو بدم، دست به چیزی نمی خواد بزاری،

از این حرف زدن همه ته دلشون خالی شد، شاید بیشتر از همه خود نازنین،

آراد: چی میگی تو،خانم باستانی، نازنین نداریم اینجا، یعنی .واسه شما نداریم

امیر علی که منتظر همین بود شروع کرد: نازنین مگه نمی گم برو تو، دیگه بسه هر چی هیچی نگفتم، تو روت نمی شه من خودم خدمتشون می گم، که خیالشون راحت شه، 

نازنین ولی قصد نداشت جایی بره، باید می فهمید چی قراره بگه،

ولی امیر علی امون نداد، کلید رو از دست نازنین کشید، درو با زکرد و با اشاره بهش گفت بره تو، نازنین شک نداشت یه لحظه دیگه تعلل کنه خود امیر علی هلش می ده تو، نمی دوست چرا ولی رفت، گرچه پشت در موند، تا ببینه قضیه به کجا داره می ره

امیر علی تو بهت همه در خونه رو پشت سر نازنین کوبید بهم: خوب، اگه هنوز وایسادین که حرفهای منو بشنوین، خدمتتون می گم که من در جریان مسائل بودم، می دونستم نازنین تنها هست، و می دونستم که جایی رو نداره بره، واسه همین هم بخاط اینکه حضور ایشون بعداز برگشتن من از سفر مشکلی نداشته باشه، ما رفتیم محضر و یه محرمیت خوندیم،چون معلوم نبود تا کی مجبوریم تو این خونه بمونیم و خوب صحیح نبود دو تا نامحرم تو یه خونه،

عمو حمید قدمی به سمت امیر علی برداشت: تو غلط کردی،

رسول فاصله امیر علی و عموی نازنین رو پر کرد، گرچه خودش هم هنوز تو شوک بود،

امیر علی: این به شما مربوط نیست من با پدر نازنین صحبت کردم، ایشون هم تحت این شرایط رضایت دادند، البته بعد از اینکه منو دیدند، و من دخترشون رو خوستگار ی کردم، ایشون مشروط به اینکه تا 1 ماه دیگه عقد دائم جاری بشه رضایت دادند، که اونم مسئله ای نیست ما امروز که موفق نشدیم، ولی بهشون گفتم به محض ایکه خونه پیدا کنیم، قراره یه وثیقه بزاریم جناب باستانی هم واسه عقد هم جراحی قلبشون بیان مرخصی، دیگم عرضی ندارم خدمتتون می تونین برین،

بعدم رو کرد به رسول، می تونی تریتیب بارها رو واسه 3 ساعت دیگه بدی؟ وسائل نازنین که بسته بندی، منم که دو تا چمدون لباس دارم می بریم خونه خاله شهین، امشبم می ریم هتل تا فردا، گاز و یخچال هم که مال حاجیه، فکر کنم بخواد ببره ویلا بزاره، باهاشون هماهنگ می کنم صبح زود می تونن ببرن یا حتی وقتی میان بارهای ما رو ببرن،

رسول دست امیر علی رو گرفته بود، باهاش حرف داشت، اونم خیلی زیاد، این افتضاح اگه خبرش به اصفهان می رسید دیگه دو تا برادر تا عمر دارن نمی تونستن آشتی کنن، یعنی همین حالاش هم هنوز همه از دست حاجی بابت داستان امیر حسین دلگیر بودند چه برسه که بفهمن بانی این داستان هم یه جورایی حاجی و کارش بوده،

عمو حمید آروم بود ولی به ظاهر، آراد می فهمید باباش در چه حاله، خودش هم عصبانی شده بود، از رو دستی که خورده بود، خورده بودند، نمی دونست چی بگه، فقط چون پدرش رو می شناخت می دونست الانه که منفجر بشه، سعی کرد اول اونو کنترل کنه که کار دستشون نده، گرچه دلش می خواست یه دستی به سر گوش این مثلا داماد و البته ناخواسته و مزاحم بکشه،

آراد: بابا بیا بریم، من دیگه التماسم هم بکنه حاضر نیستم بگیرمش، دختری که تو خونه یه مرد غریبه مونده باشه، خوب البته دیگه حالام که قصد آبروی فامیل ما رو کرده رفته صیغه شده، لیاقت نداره پا تو خونه ما بزاره، قیا فشم که دیدین، بریم، بعدم بگشت سمت در و با صدای بلند تری داد زد: نازنین، حقت همینه که بکندت تو گونی

عمو حمید دست آراد رو پس زد: می ریم، ولی بزار یه پیغامی بدم بعد، قدمی به سمت امیر علی برداشت: بهش بگو، خواب 200 میلیون رو ببینه، کمترین هزینه ای که باید بابت دهن لقیش بپردازه، و بی اینکه منتظر جوابی باشه، رفت به سمت آراد و بعد از اون به سمت ماشین،

با رفتن عمو و پسر عموی نازنین، رسول کمی به خودش اومد: امیر علی تو چیکار کردی؟ چیزی خوردی؟ چیزی زدی؟ اصلا فهمیدی؟ حاج رضا بفهمه، وای

امیر علی:جوش نزن تو فقط دهنت رو نگه دار من خودم این قضیه رو سر و سامون میدم.من گفتم تا فردا صبح اینجا تخلیه اس حالام همینو می گم. برو لطفا ترتیب اسباب کشی رو بده، تا من بقیه وسایل روجمع و جور کنم.

رسول: حاجی بفهمه قیامت می کنه.

امیر علی: پس سعی کن حاجی نفهمه

رسول: امیر علی نری دائمش کنی

امیر علی: نترس اون رو گفتم عموش دست و پاش رو جمع کنه

رسول: صیغه چی، اونم الکی گفتی

امیر علی: نه

رسول: امیر علی، حواست باشه، این دختره الان دستش از همه جا کوتاهه، بپا خودش رو نبنده بهت، اصلا بزار من امشب ببرمش خونه خودمون، پیش مامان اینا، خودم هم شرکت می خوابم،

امیر علی: رسول، لازم نیست، یعنی من عرضه اینکه از پس یه همچین قضیه ای بر بیام رو ندارم؟ لازم بشه، شبونه می برمش اصفهان، بره پیش خانم جون، یا چه می دونم، ویلای بابا

رسول: امیر علی، خلاصه مواظب خودت باش، بپا 

امیر علی: رسول برو به کارا برس

رسول: صدا حاج خانوم هم زیادی لطیف بودها، انگار از لوله بخاری در اوردیش

امیر علی: رسول بس می کنی یا نه؟

رسول خواست ادامه بده که غضب امیر علی مانع شد.

نازنین تقریبا تمام صحبتها رو شنیده بود، از پشت در بلند شد، کشون کشون رفت سمت ساختمان ولی دیگه نتونست، کنار ورودی رو زمین نشست، تا امیر علی برگرده و ببینه قراره چی بشه، مهم نبود که رسول داره که مزخرفاتی پشت سرش می گه، الان دغدغه اش چیز دیگه ای بود، 

امیر علی به محض رد کردن رسول رفت تو، از همون دم در نازنین رو دید که ولو شده رو زمین

امیر علی: خوبین؟

نازنین: بله، حالا باید چیکار کنیم؟

امیر علی: هیچی بلند شین بریم، ته مونده وسائل رو جمع کنیم، یخچال رو هم خالی کنیم، البته ظرف و ظروف و لوازم آشپزخونه، مال حاج رضان، ولی بالاخره باید اونها رو هم پک کینم تا کارگرها زود ببرن،

ظرف یک ساعت کار گرها رسیدند، رسول هم بود، نازنین ولی تو اتاق بالای سر وسائلش عزا گرفته بود، می دونست دیگه باید قیدخرت و پرتهایی که از خونه اورده رو بزنه، نهایتا، لباسهاش رو می تونست ببره، با یکم خورده ریز های اولیه، ولی الان دغدغش اینها نبود، حتی آزادی باباش هم نبود، این بود که امشب کجا باید بره، فردا چی میشه،

با صدای در به خودش اومد، بلند شد در و باز کرد، امیر علی بود: وسائلتون آماده اس،

نازنین: بله،

امیر علی: رسول بفرستشون بیان

نازنین: اسباب پایین رو رد کنین به کارگرها، نمیتونم جایی ببرم، 

امیر علی: ولی خود همون ها رو هم یه سمسار بیاریم خوب می خره، بعدم دیدم، یه چیزهاییش خوب حیفه بره، تابلوو چینی ها

نازنین: نمی دونم، نمی دونم خودم باید کجا بمونم، اینها رو چجوری از این ور به اونور ببرم، تو اسباب کشی قبل از اینجا کلی وسیله ها رو دادم بیرون، اینام بره پیش اونها، مهم نیست

امیر علی: شما کاری به اینکارها نداشته باشین، دم دستی ها جدا کنین، بقیه رو می دم ببرن،

با ر وسائل خونه حاجی رو فرستادند، ولی قرار شد وسائل نازنین و امیر علی رو کامیون کنند، تا صبح زود بفرستند خونه خاله شهین،

امیر علی مرتب اینور اونور زنگ میزد، به دوستاش هم دوره ای ها، یکی دو تا استاداش تا بلکه شانسی کسی خونه سراغ داشته باشه، نازنین حتی دیگه دلش نمی خواست بفهمه قراره چی بشه، از طرفی می دید خیلی بد که همه کارها رو ریخته سر امیر علی، 

نشسته بود رو زمین، تخت رو برده بودند، شب رو باید با یه ملحفه و لاحاف سر می کرد،

دوباره صدای در بلند شد، به محض با زشدن در، ظرف یه بار مصرف غذا رو دید

امیر علی: ناهار نمی دونم خوردین یا نه، ولی شام که صد در صد نخوردین

نازنین: نخوردم، ولی میلی هم ندارم، ممنون نازنین خواست در و ببنده که امیر علی پاش رو حائل کرد ومانع شد: اوضاع جالبی نیست، ولی فردا خیلی روز شلوغیه واسمون، احیانا نمی خواین به جا اسباب کشی برین زیر سرم، بعدم دولا شد ظرف غذا رو هل داد داخل و درو بست

نازنین یه نگاهی به ظرف غذا انداخت، یه جورایی حق با امیر علی بود، فقط همین مونده بود، که غش و ضعف کنه تو این گیر و دار، با اکراه در ظرف رو باز کرد، کباب برگ بود، به زور کمی خورد، ولی بیشتر در توانش نبود،

***

تا صبح خواب به چشمشون نیومد، نه به چشم نازنین، نه امیر علی

ساعت حوالی 7 بود، امیر علی خیلی وقت بود از اتاق بیرون اومده بود، واسه صبحانه چیزی نبود، یعنی یخچال که نبود، یکم بیسکویت و نون خشکه ولی پیدا می شد تو وسایل، کمی خورد، ولی نمی دونست حاجیه خانم نازنین بیدار شده یا نه، صدایی که نشنیده بود، خواست بره سمت اتاق نازنین،که صدای گوشیش بلند شد، به محض قطع تماس سریع رفت سمت اتاق نازنین چند باری در زد، تا بالاخره صدای چرخیدن کلید توی قفل اومد و در باز شد

امیر علی: آماده این؟

نازنین: واسه چی؟

امیر علی: واسه اسباب کشی دیگه

نازنین: من خیلی فکر کردم، امروز می رم بهزیستی بالاخره یه جایی واسه آدمهایی که کسی رو ندارند پیدا می شه

امیر علی: می دونین اونجا چه جور زنها و دخترهایی هستند، تازه اکه صد تا شرط نداشته باشن واسه پذیرش

نازنین تا صبح امیدوارانه با این فکر خودش رو دلخوش کرده بود، ولی واقع بینانه اش این بود که می دونست اونجا جاش نیست

امیر علی: خوب من خوشبختانه یه جا رو پیدا کردم، یعنی یکی از استادای سابقم پیدا کرده واسم،

نازنین: پس بفرمایین، با بارهای منم همون کاری رو بکنین که دیشب گفتم.

نازنین خواست برگرده تا چمدون لباسهاش رو یکی کنه که بتونه با خودش ببره که امیر علی سریع جلوی بستن در و گرفت: انگار بد متوجه شدین، خونه پیدا شده

نازنین: بله فرموندین ولی واسه شما نه من

امیر علی: یه خونه واسه این شرایط فعلی بنده و شما پیدا شده

نازنین: شما گفتین واسم پیدا شده

امیر علی: سر صبحی غلط املایی می گیرین خانوم، والا با اون خستگی رانندگی دیروز صبح از اصفهان و کلی گشت و گذار عصرو بی خوابی شب چه انتظارهایی دارین،

نه خیر واسمون پیدا شده، شمام تشریف می ارین اونجا تا ببینیم وضعیت پدرتون و پروندش چی می شه، بعد سر صبر می گردیم یه جایی رو پیدا می کنیم

نازنین: خونش چجوریه؟

امیر علی: نمی دونم، یعنی خیلی هم مهم نیست، فعلایه جا باشه، خیالمون راحت شه، من از فردا باید برم بیمارستان، با فکر پریشون نمی تونم کار کنم،

نازنین: اگه دو تا خواب نباشه به درد نمی خوره،

امیر علی: اگه یه خواب داشت، اون مال شما، من تو سالن می مونم، فعلا آماد ه شین بریم تا طرف نرفته، گفته تا 10 خونه می مونه

نازنین: جاش کجاست؟

امیر علی خیلی خودش رو کنترل کرد که حرفی بار حاج خانوم نکنه: یه جا تو همین شهر، جاشم نباید بد باشه بعدم راهش رو کشید رفت

ساعت از 11 گذشته بود که جابجایی ها تموم شد، خونه خوبی بود، تو یوسف آباد، یه آپارتمان شاید 100متری با دو تا خواب کوچیک ولی یه سالن نسبتا بزرگ،

اگه از تهدید رسول تو دهنه در خونه حاجی و دلواپسی موندن تواین خونه با یه آدم غریبه می شد فاکتور گرفت شاید خونه زیادی هم خوب بود، شاید نازنین یه 10 ساعتی می تونست بخوابه تا خستگی از تنش در بره،

رسول تو دهنه در خونه حرفهایی زد که نازنین شب قبل از پشت در شنیده بود، اینکه تورش رو از روسر امیر علی برداره و هزار چرت و پرت دیگه، ولی نازنین الان خیلی مایل نبود به چرندیات اون مردک فکر کنه

وسائل اندکی از اسباب نازنین رو تو خونه چیده بودندو یه وسائلی رو هم از وسایل آقای دکتر، چیزهایی مثل تلویزیون و چند تا تیکه دیگه

نازنین رو کاناپه از حال رفته بود، چادرش رو کشیده بودرو سرش و چشماش رو بسته بود، امیر علی از خونه بیرون رفته بود، 

خیلی طول نکشید که صدای در، باعث شد نازنین از جا بپره، صاف نشست، امیر علی هم انگار قصد همون کاناپه رو کرده بود، بلافاصله نشست کنار نازنین، البته با فاصله زیاد

امیر علی: میشه یه لیوان آب بیارین 

خیلی به نازنین برخورده بود، خواست جوابی نثارش کنه ولی ترسید ظهر نشده اواره بشه، بی حرف بلند شد، بی اینکه لیوان رو وارسی کنه ببینه تمیزهست یا نه تا نصفه آب کرد و برگشت تو سالن، لیوان رو بدون هیچ زیر دستی یا تعارفی گذاشت رو میز

ولی این باعث نشد امیر علی تشکر نکنه: ممنون

امیر علی یه نگاهی به لیوان آب انداخت و لا جرعه رفت بالا،

نازنین دیگه ننشست، خواست بره سمت اتاقش که صدای امیر علی سر جا نگهش داشت: چند لحظه بیاین، یه مسئله ای هست که خوب مهمه باید صحبت کنیم

نازنین دلش ریخت، بدون اینکه بیاد، همونجا رو به امیر علی برگشت و منتظر شد

امیر علی: میدونین، من دیشب به خیلی ها زنگ زدم، هر کی به ذهنم رسید، ولی اشتباهی که کردم، این بود که به کسی نگفتم، قراره کس دیگه ای هم باشه، یعنی خوب حواسم نبود، 

نازنین احساس کرد قند خونش با سرعت نور افت کرد، دستش رو به دسته مبل گرفت:  خوب

امیر علی در حال سبک سنگین کردن حرفش بود، که نازنین کارش رو راحت کرد: متوجه شدم، به خودتون زحمت ندید، 

امیر علی:نه گوش بدین

نازنین: نگران نباشین، من می رم، اشتباه از خودم بود، صبح باید می رفتم بهزیستی سر می زدم، نه اینکه عقلم رو بدم دست شما، تو این گیر رو دار هی اسباب به کول بکشم، البته خونوادگی ظاهرن این مدلی هستین، مثل عموتون

امیر علی: ولی

نازنین: عیب نداره، ما هم خونوادگی ساده ایم ظاهرن، منم لنگه بابام 

و دیگه صبر نکرد، خودش رو کشید سمت اتاق،

امیر علی بلند شد بره قضیه رو درست به این حاج خانوم حالی کنه که صدای افتادن چیزی امیر علی رو وادار کرد کمی به خودش سرعت بده.

تو دهنه در اتاق، نازنین رو دید که داره سعی می کنه از جاش بلند شه،

سریع رفت سمتش، خواست کمکش کنه که نازنین با جیغی که زد امیر علی رو شوک کرد: به من دست نزن، تو رو خدا به من دست نزن 

امیر علی تو شوک بود: بلند نشین برم یه لیوان آب بیارم واستون

نازنین: نمی خوام، برین بیرون تا وسایلم رو مرتب کنم

امیر علی سریع رفت آب آورد، لیوان آب رو روی زمین گذاشت، و خودش هم با فاصله زیادی نشست،

امیر علی: زود قضاوت کردین، من بی فکری کردم ولی اساسا آدم بی فکری نیستم،دیشب اولویت من پیدا کردن یه جایی بود واسه اینکه حاج عمو رو از این این دلواپسی نجات بدم ویه جا رو هم خودم و البته تا زماین که مشکلا ت شما حل بشه واسه شما پیدا کنم؛ که جبران بی فکری حاجی هم شده باشه. البته حاجی با فکر تر از منه ولی واقعا مسئو لیتش زیاده، شمام حلال کنین اگه دلخوری دارین

امیر علی هنوز رو منبر بود که تلفنش زنگ زد،

امیر علی: سلام عمو جان

...

امیر علی: ممنون

...

امیر علی: بله، شما نگران نباشین، اسباب کشی تموم شده، بله، واسه ایشون هم جا پیدا شد و جاگیر شدند، منم جام درست شده، برین به کاراتون برسین با خیال راحت.

...

امیر علی: نه عمو جون من خودم تو اسباب کشی بودم، خیالتون راحت، جا گیر شدند،

نازنین دیگه دلش نمی خواست به مکالمه امیر علی گوش بده، عصبانی بود، عصبی بود، کلافه، هر چی فکرش رو بکنی

به زور از جا بلند شد، رفت تو هال، سرش داشت می ترکید، هنوز نیم ساعت نبود دلش خوش بود امشب بی دلهره از بی خونگی می تونه سر رو بالش بزاره، که ظاهرن قرار نبود آرامش برگرده

امیر علی برگشت تو حال، می دید این مقدمه چینی در حوصله حاج خاونم نیست، مستقیم رفت سر اصل مطلب: ببینین اینجا خونه پدر زن یکی از همکارهای منه، من صبح که باهاش صحبت کردم، اشاره ای به شما نکردم ولی وقتی کلید پارکینگ رو آورده بود شما رو از پشت سر دیده بود، بی هوا سئوالی کرد که من مجبور شدم، تو یه ثانیه تصمیم بگیرم چی بگم

ازمن پرسید، خانوم چه نسبتی دارن، منم نمی دونم چرا یهو حول کردم،یعنی یعنی یهو، نمی دونم گفتم همسرم هستند

نازنین به زور یه صدای از خودش صاتع کرد: خوب

امیر علی: خوب دیگه، هیجی، حالا فردا صبح باید برم محضر،

نازنین دادش رفت هوا: محضر واسه چی

امیر علی: واسه قولنامه، البته شما نیاین ایرادی نداره ولی شناسنامه منو می خواد

نازنین: خوب

امیر علی: خوب دیگه،

نازنین: خوب دیگه چی

امیر علی: من فردا چطور با شناسنامه خالی برم محضر

نازنین: خوب من میرم، مشکل حل می شه

امیر علی: بله بنده هم دروغگو و هزار چیز دیگه در می ام

نازنین تقریبا کفری و کلافه داشت سعی می کرد صداش رو کنترل کنه: خوب، کاری نمی شه کرد، بگین ...، نمی دونم یه چیزی بگین

امیر علی:خانم من چی برم بگم، شما پاشین برین آواره شین،از یه طرف من به حاجی چی بگم، ازیه طرف خودم هم باید جمع کنم برم نا کجا، آبرورریزی جلوی همکارم که بماند.

نازنین کلافه و عصبی رفت سمت اتاق: من همین الان از این خراب شده می رم، شمام هر کاری خواستین بکین، مشکل خودتونه،

امیر علی تو دهنه در اتاق جلوی نازنین رو سد کرد: کجا برین؟ 

نازنین: این دیگه به خودم مربوطه، برین کنار،

امیر علی: منطقی فکر کنین، این موقع کجا برین؟ امشب رو جایی موندی، فردا کجا میری

نازنین: به شما مربوط نیست،

امیر علی: من به عمو قول دادم، قول دادم کوتاهی اونو جبران کنم، بفهمه شما آواره شدین، منو نمی بخشه

نازنین: ببین آقای زرنگ، اگه این برنامه رو چیدی، پیش خودت فکر کردی، من بی کس و کارم کور خوندی،

امیر علی: تند نرو، انگار شما خیلی باورت شده، فکر کردی من دارم سوء استفاده می کنم، من اگه شما نبودی جا واسه رفتن داشتم، لا اقل فوری فوتی خونه لازم نداشتم،می رفتم خونه احسان دوستم، بعدم من یاد ندارم چشمم دنبال ناموس کسی بوده باشه، تا یادم می اد دخترای جور واجور دنبالم بودند، ...

نازنین: انگار خیلی امر برتون مشتبه شده،من چیز خاصی تو شما نمی بینم،

امیر علی: یکم تو روتون رو شل کنین، چشماتون باز می شه می تونین ببینین

نازنین: دیدنی ها رو می تونم بینیم، البته من چرندیات این فامیلتون رو هم دیروز هم امروز شنیدیم، ولی اونی که اوشون و شما فکر کردین من نیستم،

امیر علی: اونی هم که شما تصور می کنین من نیستم

نازنین دیگه حوصله نکرد، به دست امیر علی هم که تو دهنه در اتاق بود توجهی نکرد، با شتاب رفت تو، و اگه امیر علی لحظه ای تعلل کرده بود، با ضربی که نازنین درو بهم کوبید بعید نبود، که انگشتهاش لای در بمونه، امیر علی هنوز شوکه بود که در دوباره باز شد، امیر علی به خودش اومد:خانوم مثل اینکه سلامت عقل ندارین، نزدیک بود دستم لای در بمونه،

نازنین: می دونین چیه، من هیچی ندارم، فکرامو کردم، من از اینجا جم نمی خورم، شمام برین به عموتون بگین منو آواره کرد، حالا پاشه بیاد درستش کنه،

امیر علی در اوج عصبانیت خندش رفته بود: شما همیشه اینقدر سریع تو کسری از ثانیه تصمیم هاتون رو می گیرین،

نازنین: بی توجه به مزاح امیر علی برگشت سمت اتاق،

ولو شد رو زمین، 

***

نیم ساعتی می شد که بیدار شده بود، ولی نایی به تنش نبود،شب خواب به چشمش نیومده بود،

امیر علی نگفته بود برای نهار می اد، ولی تقریبا غیر از مواقعی که شیفت بود، طرفهای 3 واسه ناهار پیداش می شد،

نازنین یه نگاه به ساعت انداخت، نزدیک 2 بود، یه نگاهی به لباسهاش انداخت، ولی حس عوض کردنش نبود، چادر و برداشت، در باز کرد و رفت سمت اشپزخونه 

2 هفته ای از اومدن به خونه آقای مسائلی می گذشت، 2 هفته ای از خوردن اسم امیر علی تو برگه عقد نامه می گذشت، 2 هفته ای از خونه نشین شدنش می گذشت، چشم انتظاری پدرش هم که هنوز ادامه داشت،

نشست تو سالن، نمی دونست چی بپزه، امیر علی حرفی نمی زد، ولی معلوم بود خیلی هم از این دست پخت لذتی نمی بره،می خورد و بلند می شد، یه تشکر زیر لب، نه بیشتر نه کمتر،

سه شنبه ها باامیر علی می رفت دیدن پدرش، هر هفته احساس می کرد پدرش تکیده تر میشه، ولی کاری ازدستش بر نمی اومد،آذر یه قولی داده بود ولی وضع پدرش جوری نبود که با این وضع قلبش بیش از این دووم بیاره،

آهی کشید، بلند شد رفت سمت آشپزخونه، یه بسته مرغ از فریزر گذاشت بیرون، نشست رو زمین سرد آشپزخونه،

یادش کشید سمت روز اول، نه اول اول، همون روزی که اومدند تو این خونه، همون روزی که داد و قال کردند، درو تخته رو کوبیدند، ولی آخرش اونی که خط و ربط اوضاع رو رسم کرده بود امیر علی بود، و اونی که مجبور شد کوتاه بیاد خودش بود،

چه مسخره بود، مسخره که نه، مسخره ترین بود، اون وقتی که با اون همه داد و قال سرش و انداخته بود پایین، 

نه یه باره، بعد کلی پایین و بالا کردن اوضاعی که امیر علی واسش رسم کرده بود، از اوضاع پدرش، از پول وکیل، اجاره خونه، دنبال خونه گشتن، عموش، پسرش، مادرش. از زمین و زمون واسش گفته بود، و نتیجه اش موندن شده بود، چه موندنی، چپ و راست واسش خط و نشون کشیده بود: فکر اینکه قراره همیشگی بمونی رو از سرت بیرون کن، یا این سرو وضعت رو درست می کنی، چادرت رو می کشی عقب از تو چشت، معقول و منطقی سر می کنی، می ری می آی، یا همین جور می مونی تو خونه، من آبرو دارم، مگه عصر حجره دماغت رو انداختی بیرون، موندی خونه کارای خونه با خودت، خرید خواستی دم غروب با هم می ریم، با هم می ایم، خرج خونه پا منه، تو هم ماهیانه مادرت رو جمع کن واسه عمل بابات، تلفن می خوای بزن ولی حق نداری تلفن جواب بدی، درو رو کسی باز نمی کنی،

اینقدر گفته بود که نازنین کم مونده بود بالا بیاره، البته جز رجز خونی اونروز، جز اخم تخم های تو محضر دیگه تلخی نکرده بود، آروم می رفت، آروم می اومد، بدون زنگ زدن نمی اومد، بدون خداحافظی نمی رفت، گاهی که از آذر خبری می گرفت به محض رسیدن به نازنین می داد، از روند کار می گفت، از اینکه چند درصد می شه امید وار بود،

صدای در ساختمون با جیغ نازنین همزمان شد، نفهمید چجوری چنگ زد به چادرش که لبه صندلی آشپزخونه بود، صندلی افتاد، ولی نازنین اهمیت نداره، کج و ماوج چادر و کشید سرش، امیر علی به محض باز کردن در، با صدای جیغ نازنین شوکه شد، سریع رفت سمت آشپزخونه ولی انگار یه دفعه ای یادش افتاد قضیه چیه ترمز کرد: منم،

نازنین یه نگاه به سر تا پاش کرد، چادرش رو صاف کرد عصبانی از آشپزخونه زدبیرون: قرار شد زنگ بزنین

امیر علی: من زدم،شما متوجه نشدین

نازنین جوابی نداد رفت سمت اتاق، ولی قبلش نگاهش به ساعت افتاد، هنوز 3 نشده بود، یادش به ناهار نپخته افتاد،برگشت سمت ا شپزخونه، یخ مرغ وا رفته بود، قابلمه رو هنوز از تو کابینت بر نداشته بود، که امیر علی نگذاشت ادامه بده: بزار واسه شب، به ناهار نمی رسه، املت می خوریم، باید بریم دفتر آذر

نازنین یه دفعه برگشت سمت امیر: چیزی شده؟

امیر علی: آقای آذر زنگ زد، ظاهرن یه خبرهای تازه ای داره

نارنین از تن صدای امیر نفهمید خبر خوب یا بد: یعنی چی؟

امیر علی: نمی دونم، ایشالا که خبر خوشه

نازنین نفهمید چطور املت و سر هم کرده گذاشته جلوی امیر علی، خودشم طبق معمول نشت روی صندلی کنار اپن، با امیر علی سر میز نمی نشست، امیر علی سریع غذاش رو تموم کرد، بلند شد بره بیرون که نگاهش با طرف نازنین افتاد:پس چرا نخوردی؟ دیر می شه ها

نازنین از جا بلند شد: بریم، من سیرم،

امیر علی: از حالا تا خدا می دونه کی باید بری و بیای، بابت هر خبری بخوای بی غذا شی از پا در می ای، بخور بعد می ریم

نازنین:  من وقتی استرس دارم چیزی از گلوم پایین نمیره،

امیر علی دیگه اصرار نکرد، رفت سمت اتاقش، نازنین هم معطل نکرد، سریع آماده شد و برگشت تو هال،

امیر علی بی هیچ حرفی رفت سمت در، ولی دست خودش نبود هر وقت این ریخت و قیافه رو می دید هوس می کرد یه چیزی بهش بگه: تو همیشه می خوای اینجوری بگردی؟ بابا این همه زن چادری، همه معقول و مرتب چادر سر می کنن، آخه مگه دوره رضا خانه، هر کی رد می شه نگاه می کنه، ندیدی جمعه تو سوپر، به جا قفسه ها خلق و الله شما رو دنبال می کردند،

نازنین دیگه از این بحث تکراری کلافه بود: من اگه این چادر و عقب بزنم هم باز همه خلق الله منو نگاه می کنن.

امیر علی: واقعا؟

نازنین: بله،

امیر علی نمی خواست دم رفتن سر به سرش بزاره ولی حرف هم تو گلوش مونده بود زیر لب زمزه ای کرد و از در بیرون رفت: اینقدر مهر رو هستین

نازنین شنید، سریع قدمهاش رو تند کرد و رسید پشت سر امیر علی صداش کمی می لرزید: نه، نه من مه رو نیستم، می دونی چیه، من واسه خاطر خودتون رو می گیرم، من پارسال تصادف کردم، پوست صورتم سوخته، نمی خوام با دیدن صورتم حالتون بهم بخوره، نه شما، نه اونهایی که اون بیرون هستند، فهمیدین؟

امیر علی خیلی جا خورد، لرزشی که تو صدای نازنین بود، یا شاید بغضی که پس حرفهاش بود باعث شد از گفته پشیمون بشه، رو سر پله چرخید سمت نازنین: من معذرت می خوام، قصدی نداشتم

نازنین بی هیچ حرفی رفت پایین، ولی امیر علی مسیر رفته را داشت بر می گشت،

نازنین با نگاه بالا رفتن امیر رو دنبال می کرد: کجا؟ مگه نمی ریم و بی هوا زد زیر گریه

امیر علی سریع راه رفته رو برگشت پایین، دلش نمی خواست از صدای گریه نازنین و حرف و گفتشون همسایه پایین بیرون بیاد: چی شد؟ چرا گریه می کنی؟ می رو درو ببندم، باز گذاشتی.

نازنین بی هیچ حرف دیگه ای سریع پله ها رو رفت پایین و دم در ماشین منتظر شد، امیر علی هم خیلی منتظر نگهش نداشت.

تمام طول راه، صدای فین فین نازنین رو اعصاب امیر علی بود، ولی می دونست هر چی بگه اوضاع رو بدتر می کنه، تنها کاری که کرد این بود که دستمال رو بگیره جلوی دستش . تا جلوی دفتر آقای آذر هیچ حرفی رد و بدل نشد، بعد از ورود به دفتر هم نازنین بی اینکه منتظر گامهای امیر علی بشه یا حتی منتظر منشی که سر جاش نبود، سریع رفت سمت اتاق آقای آذر و با تقه ای به در وارد اتاق شد، 

آذر: سلام سرکار خانم، خوبین؟ تنها اومدین

نازنین: سلام، نه...

امیر علی با سلامی ورودش رو اعلام کرد: سلام، منم اومدم خدمتتون جناب آذر، منتهی خانم باستانی خیلی نگران بودند و عجله دارن ببینن چه خبر شده،

آذر از سر جاش بلند شد و چند قدیم رو به پیشواز امیر علی اومد: سلام امیر جان، خوبی؟

امیر علی: ممنون، هستم خدمتتون، بفرمایین

آذر: بفرمایین بشنین، خبر خوب دارم

نازنین هنوز ایستاده حرفهای آقای آذر رو دنبال می کرد و توجهی به تعارفش نکرد،

آذر رو کرد به نازنین: ببین عزیزم، تو پرونده پدرت پیشرفت خوبی حاصل شده، حکم مصادره اموال چند نفر از کارمندا صادر شده، ومی تونم بگم، خیلی اوضاع خوبه، ولی تا دادگاه باید صبر کرد، و خوب البته پدرت خیلی تحت فشاره، قلبش وضع خوبی نداره، 

نازنین با نگرانی قدیم جلو گذاشت: چیز جدیدی هست؟

آذر: نه دخترم، در جریان بیماریش که هستی، حالا ما یه وثیقه جور کردیم، تا خوب پدرت 1 ماه مونده تا دادگاه رو بیرون باشه، البته بیرون که نه منظورم بستری تو بیمارستان و جراحی هستش، که مورد موافقت قرار گرفته، و اگه بتونی پدرت رو راضی به جراحی کنی تا 4 شنبه، ایشالا شنبه صبح حراجی می شه

نازنین: وثیقه از کجا جور کردین؟ کدوم بیمارستان؟ دکترش،؟ هزینه اش؟

آذر: نگران نباش، ما وثیقه رو جور کردیم،

نازنین: ما یعنی کی؟

آذر: خوب خودم، پدرت در هر حال تو بیمارستان هست و مشکلی پیش نمی اد، منم وثیقه ام رو بعد از عمل آزاد می کنم، هزینه رو هم خوب، جراحی رو قرار شد، یکی از همکارهای امیر علی انجام بده، و هزینه بیمارستان رو هم خوب من خودم می دم چیزی حدود 50 تومن بعد از دادگاه خوب اموال پدرت آزاد می شه، اون موقع من دوبل و سوبل باهاش حساب می کنم و زد زیر خنده

نازنین: اینجوری نمی شه، شما لطف دارین ولی تا حکم صادر نشه نمیشه رو چیزی حساب کرد، من توانایی باز پرداخت این پول رو ندارم، پدر هم زیر بار نمی ره من مطمئنم

آذر: تو باید راضیش کنی، اگه اتفاقی واسه پدرت بیفته می تونی با این کوتاهی کنار بیای؟ باید راضیش کنی

نازنین: ولی آخه، من با این اوضاع تا آخر عمرم هم کار کنم نمی تونم 50 میلیون شما رو بدم،

آذر: پس برو دعا کن نتیجه دادگاه همون که می می خوایم باشه، الان هم بلند شین برین من کار دارم، شمام به فکر راضی کردن پدر باش امیر علی ام که دیگه رو پا بند نیست،برین تا اینجا خوابش نبرده

امیر علی متعجب سرش رو بالا گرفت که با چشمک آذر فهیمد می خواد بحث با نازنین تموم بشه، برگشت سمت نازنین: بریم

نازنین: با تشکر دوباره از دفتر بیرون رفت

تا خونه حرفی رد و بدل نشد، امیر علی می دونست الان برسن نازنین تا فردا صبح از اتاق بیرون نمی اد، چون معمولا بعد از برگشت از ملاقات پدرش این روش رو پیش می گرفت، الانم که اوضاع یه جورایی مشابه بود، به علاوه نگرانی جراحی و راضی کردن پدرش، واسه همین به محض رسیدن پیش دستی کرد، تا نازنین راه اتاق را پیش نگرفته بود حرفش رو زد: سرکار خانم ناهار که منو سیر نکرد می شه تا قبل 8 شام آماده بشه،

آه از نهاد نازنین بلندشد، خیلی دلش می خواست بهش بگه توپ بخوره، ولی الان می دونست واسه پدرش خیلی کارش به جناب فروهر بنده،

با حرص برگشت سمت آشپزخونه: چی میل دارین؟

امیر علی: من که فسنجون میل دارم، ولی فکر کنم شما همون مرغ آب پز بپزین بهتر باشه، لطفا سرخش کنین، با یکم بخار پز، قارچ و هویج و سیب زمینی و خوب همین دیگه

نازنین خیلی دلش می خواست برگرده با کیفش بکوبه تو سر جناب فروهر، ولی می دونست الان وقتش نیست. بی حرف برگشت سمت اتاق تا لباسهاس رو عوض کنه،

نیم ساعتی که تو آشپزخونه مشغول بود امیر علی هم همون دور و بر می پلکید، می خواست سر حرف رو باز کنه ولی نمی دونست چی بگه، دست آخر وقتی دید نازنین داره می ره تو اتاق شروع کرد: خوب چی کار می کنین بالاخره؟

نازنین بی اینکه رو به امیر برگرده جوابش رو داد: برنج تو پلو پزه، مرغ تو زود پز، بخار پز ها هم رو سبد بخار،

امیر علی: مرسی ولی من منظوزم پدرتونه

نازنین برگشت، گرچه از نظر امیر علی پشت و روی این حاج خانوم یکی بود، حالا تو کوچه پشت و رو سیاه بود، تو خونه پشت و رو سبز صدری

نازنین: نمی دونم، باید با بابا حرف بزنم، نمی دونم چی می شه، شما واقعا فکر می کنین، دکتر آذر می تونه این پرونده رو به نفع ما تموم کنه

امیر علی: خودش که می گه داره همه چیز اکی می شه.

نازنین دیگه حرفی نزد، ولی امیر علی ول کن نبود: واسه خودتون هم یه نوبت گرفتم، از یه جراح پلاستیک

نازنین عصبانی شد: واسه چی؟

امیر علی: واسه سوختگیتون

نازنین: نه، نه لازم نیست، فعلا اینقدر کار واجب هست، 

امیر علی: ولی خوب شمام جوون هستین، این قضیه خیلی رو زندگی آیندتون تاثیر می زاره، تا آخر عمر که نمی تونین تنها بمونین

نازنین: خواهش می کنم این بحث رو تموم کنین، فعلا پدرم از هر چیزی واجب تره،

امیر علی شونه ای بالا انداخت: باشه، حالا شما یه سری برین پیشش، ببینین چی می گه بعدم خیالتون راحت، 4 ماهه دیگه وقت داده، اونم به من که آشنا هستم،

نازنین دیگه به سخنرانی امیر علی گوش نداد، رفت تو اتاق

امیر علی هم بلند شد بره سر غذا، می دونست نمک غذا همیشه کمه و خودش باید تنظیم کنه وگرنه این حاج خانم غذای بی نمک و بی ملاحت به خوردش می ده

امیر علی نیم ساعتی می شد که تو ماشین منتظر برگشتن نازنین بود، نازنین رو به ملاقات پدرش آورده بود تا شاید بتونه رضایتش رو جلب کنه و این دقیقا سه هفته بعد از زمانی بود که دکتر فرزین بهشون فرجه داده بود، نازنین رفته بود تا شاید این بار با خبر جدیدی که از پرونده به دستش رسیده بود تلاش کنه بتونه ر پدرش رو راضی کنه.

امیر از دور نازنین رو می دید که چطور بی توان و سست داره به سمت ماشین می اد، به محض نشستن نازنین توی ماشین بدون اینکه سئوالی ازش بپرسه راه افتاد، به نظر نمی رسید که جناب باستانی به این عمل رضایت داده باشه فکر کرد باید خودش کاری انجام بده، بی هیچ حرفی بعد از سوار شدن نازنین راه افتاد.

با رسیدن به خونه نازنین مثل تک تک روزهای سه هفته گذشته راهی اتاقش شد یعنی اساسا تو اتاقش بست نشسته بود این امیر علی بود که رسما از کار و زندگی افتاده بود، اون بود که باید ترتیب غذا رو می داد، ظرفها رو می شست و تو هر نوبت غذایی کلی کلنجار می رفت تا نازنین کمی غذا بخوره و از پا در نیاد گرچه مواقعی که بیمارستان بود نازنین با خیال راحت تو اتاقش، رو تختش زل می زد به سقف، و به انتهای مبهم داستان زندگیش فکر می کرد، و البته به جایی که می رسید جایی جر نا کجا آباد نبود.

تو دومین روزی که نازنین از غذا خوردن سر باز زده بود امیر علی در اتاق را باز کرده بود با آرومش رفته بود تو و کلید رو از در بیرون کشیده بود: می دونی اینکه غذا نمی خوری با خودته و لی ضعف کنی، حالت بد بشه من که نمی تونم در خونه مردم را بشکنم، بهتره کلید رو در نباشه که نتونی قفل کنی، که منم مجبور نشم در و بشکنم،

دیگه خود دانی،

و همین شده بود که نازنین واسه پس گرفتن کلید هم که شده تو هر وعده کمی غذا خورده بود که امیر علی کمی بی خیالش بشه.

با صدای در نازنین از جا پرید، بی اینکه در و باز کنه از پشت در جواب داد: بله!

امیر علی: بیا بیرون یه چیزی درست کن بخوریم منم امشب شیفت هستم، 

نازنین: می شه املت بخوریم؟

امیر علی: اول تشریف بیارین بیرون تا بعد

نازنین به زور از اتاق بیرون رفت، امیر علی دقیقا رو بروی در اتاق ایستاده بود، بی اینکخه دهن باز کنه هم می شد تشخیص داد که عصبانیه،

امیر علی: ببین قرارمون این نبود، من که لله شما نیستم، بشورم و بپزم، بزور غذا بدم بخوری، سرویس شخصی شمام که هستم، این قرارمون نبود، بود؟

نازنین با توجه به اوضاع چند هفته اخیر جوابی نداشت که بده، می دونست حق با امیر علی:  ببخشید، ایشالا بعداً بابا واستون جبران می کنن

امیر علی: لازم نیست کسی با پول واسه من جبران کنه، شمام یکم از این خلصه در بیا،به شام ناهار برس تا روحیت هم بهتر بشه، بعدم دکتر آذر ترتیب ملاقات رو داده خودم فردا می رم با پدرت صحبت می کنم

نازنین: شما؟ برین بگین چی؟ اصلا بگین کی هستین؟

امیر علی: می رم ببینم چی می شه، یه کاریش می کنم،

نازنین: ولی بابا راضی نمی شه، 

امیر علی: منم میرم ببینم چی می شه

روز بدی بود مثل روزهای قبلی ولی دل شوره نازنین کمی بیشتر بود، از طرفی می دونست پدرش لجبازتر از این حرفهاست که با ملاقات با یه غریبه بخواد نظرش رو عوض کنه -کاری که نازنین تو سه تا ملاقات نتونسته از پسش بر بیاد- و از طرفی هم از اینکه تو ملاقات چی پیش بیاد، اگه حرفی از دهن امیر علی بیرون بپره! نگرانیش رو بیشتر می کرد نمی دونست از صبح چند بار طول و عرض سالن رو قدم زده بود، شب قبل هم که به برکت شیفت بودن امیر علی غذایی به دهنش نبرده بود، صبحم که دیگه تو اوج اضطراب اصلا نتونسته بود چیزی به دهن ببره

ساعت از 3 گذشته بود که صدای زنگ از جا پروندش سریع چادرش رو سر کرد ولی اینبار به جای در رفتن تو اتاقش دوید سمت ورودی، می خواست هر چه سریعتر از نتیجه ملاقات با خبر شه، صدای کلید توی قفل رو نشنید به همین خاطر با زنگ دومی که زده شد، با یه نگاه سریع تو چشمی در، در و باز کرد،

یه لحظه انگار قلبش نزد، یا شاید آرزو کرد کاشکی نزنه، تو همون حال بد حالی هم می تونست از زیر چادر تعجب چشمهایی که با ترکیبی از خشم و تعجب زل زده بودند بهش رو تشخیص بده، امیر علی بود ولی نبود، شبیه بود ولی خودش نبود، لباسهای تنش اونهایی نبود که دیشب امیر علی قبل رفتن تن کرده بود، هنوز کسی تلاشی واسه شکستن سکوت نکرده بود که صدای پاهایی که به سمت بالا می اومدند و تن صداش که داشت با موبایلش صحبت می کرد بند بند دل نازنین رو پاره کردند

...: نه دیگه ما پشت دریم، بهونه نیار، می دونم دیشب شیفت بودی، حالام بلند شو درو باز کن که ماپشت دریم، شوخی چیه، اومدیم مهمونی، امیر حسین می خواد زودتر ببینه تو رو و گرنه من که از دیدن تو سیرم، الکی نگو نیستم خونه......، الو الوالو امیر علی ...

و به ثانیه نکشید که رسول هم به جمع اونها اضافه شد، گرچه اون مثل امیر حسین خیلی نیاز نداشت سوالی بپرسه، بیشتر از اینکه سئوال داشته باشه، حرف داشت، نه واسه زدن، واسه اینکه بار نازنین کنه،

هنوز سکوت بین امیر حسین نازنینی که تو چارچوب در خشک شده بود نشکسته بود که رسول دست به کار شد: تو اینجا چه غلطی می کنی؟ کار خودت رو کردی؟ حاجی رو بی آبرو کردی؟، از کولش پایین نیومدی نه؟ حقم داری، قلاب رو خوش جا انداختی

نازنین تنها کاری که کرد، زیاد کردن فاصله خودش با در، که نه با صورت عصبانی و صدای وحشی رسول بود، همین نیم قدم کافی بود تا رسول همه حرصش رو سر در خالی کنه و با یه حرکت هلش بده اونم نه تو دیوار، تودستهای نازنین که چادش رو سفت تر از قبل تو صورتش گرفته بود، 

و شاید اگر صدای آخ و افتادن نازنین نبود شاید امیر حسین هنوز هم قادر نبود لب از لب باز کنه: چی کار می کنی رسول؟ اینجا چه خبره؟

رسول: هیچی، ظاهرن داداشتون با همه ادعای عقل و زرنگی با سر رفته تو چاه

امیر حسین: چی می گی؟

رسول: هیچی همین قدر بدون،حاجی بفهمه سکته رو زده، پدر مادرت هم بفهمن به هم چنین ولی تو نگران نباش، خودم الان این قضیه رو جمع می کنم

آقا داداشت دست این خانم رو که جا نداشت بره گرفت، ولی ظاهرن ول نکرده،

اگه بهم دروغ نگفته بود که بعد اسباب کشی به اینجا همون شب تحویل عموش داده به خدا ول کنش نبودم تا این ریشه رو قطع کنم

نازنین هنوز لب از لب باز نکرده بود، امیر حسین هم هنوز گیج بود، این وسط هر دقیقه یکی از تلفنها زنگ می زد، تلفن خونه، گوشی نازنین، امیر حسن، رسول ولی انگاری کسی قصد نداشت خیال کسی رو که اونور خط راحت کنه، 

امیر حسین: یعنی این خانوم الان با امیر علی زندگی می کنه، اخه به چه اسمی، به چه رسمی

نازنین لال شده بود، فقط تونست راه اتاق رو پیش بگیره که دادی که رسول زد تو دهنه در خشکش کرد: 10 دقیقه وقت داری هر اشغالی داری جمع کنی بزنی به چاک وگرنه خودم پرت می کنم بیرون،

امیر حسین: صبر کن بزار امیر علی بیاد،

رسول: هنوز اون داداش ساده ات رو نشناختی؟ اگه عقل داشت کار به اینجا نمی رسید، بعدم این وسط فکر کردی تقصیر ها گردن کی می افته، اول حاجی بعدم من، سر کارهای این خانم من کم حرف از حاجی نشنیدم، حالا بفهمه ایشون اینجا پا سفت کردن خدا می دونه من باید تا کی حرف بشنوم،

نازنین با حرفی که امیر حسین زد کمی شیر شد: من تا خود آقای فروهر نیاد جایی نمی رم

رسول با دو قدم خودش رو رسوند به نازنین: تو غلط می کنی نری

رسول دست گذاشت پشت نازنین و هلش داد تو اتاق، جیغی که نازنین زد انگار امیر حسین رو از خوابی که رفته بود در آورد سریع رفت سمت رسول و بین نازنین و رسول حائل شد: رسول بس کن، به چه حقی دست زدی بش، برو بیرون تا امیر علی بیاد، ولی رسول ول کن نبود: تو هم لنگه داداشت هستی، ساده این که هر کی می رسه می پره پشتتون سوار می شه، بعدم بی توجه به امیر حسین یه نگاهی به اتاق انداخت زیر تخت رو نگاه انداخت، سریع چمدون رو پرت کرد وسط اتاق، جمع می کنی یا خودم دست به کار شم؟

نازنین بی هیچ حرفی فقط رفت سمت چمدون،این همه خفت و خواری رو محال بود بتونه تحمل کنه، صدای تلفنها دوباره در اومده بود، این وسط فقط امیر حسین بود که دلش به حال کسی که پشت خط بود سوخت:  داد نزن

...

امیر حسین: آروم باش، چرا داد می زنی، بیا خونه

...

امیر حسین: نه ما تو خونه هستیم، تو بیا

...

امیر حسین: نه رسول یکم عصبانی شد ولی تو بیا، کی می رسی؟

...

امیر حسین رو کرد به رسول: رسول بیا امیر علی کارت داره

رسول: بگو من این حاج خانوم رو راهی کنم خودم بهش زنگ می زنم

امیر حسین: نمی خواد باها ت حرف بزنه

...

امیر حسین گوشی رو برد بالای سر نازنین: امیر علی یه، صحبت می کنین؟

نازنین: الو

امیر علی: چه خبره اونجا؟ چی شده؟

نازنین زیر فشار این همه توهین و تحقیر کاری که نکرده بود گریه بود که با شنیدن صدای امیر علی بغضش شکست

امیر علی: می گم چی شده؟ چرا گریه می کنی؟

امیر حسین که دید نازنین نمی تونه جواب بدهه گوشی رو گرفت: امیر تو بیا خونه، تلفنی نمی شه

بعدم رو کرد به رسول: بیا از اتاق بیرون، امیر تا 5 دقیقه دیگه می رسه

رسول: بچه نشو، بزا تا نیومده ردش کنم بره،

امیر حسین: دست رسول رو کشید، بیا بیرون، داره می اد

با بسته شدن در اتاق نازنین نابود رو ی زمین ولو شد، ولی می دونست الان وقتش نیست، نه حقشه نه وقتش

حقش نیست بیشتر از این حرف بشنوه، حرفهایی که مستحق شنیدنشون نیست، نبوده و نیست، 

خوب می دونست وقتش هم نیست که بیشتر از این زار بزنه، سریع بلند شد ولی با دست بردن به اولین کشو، دادش در اومد، متوجه نشده بود که ضربه ای که تو دستش خورده چه بلای سرش اورده، با دست دیگش کشوها رو یکی یکی باز کرد هر چی فکر کرد تو این وقت کم چی باید ببره فکرش کار نکرد، چیزی لازم نداشت ببره اونم وقتی معلوم نبود کجا باید بره، کجا رو داره که بره، یه ان به ذهنش رسید فقط لباسهای شخصیش رو ببره، هیچ دلش نمی خواست دست ادم کثیفی مثل رسول به لباسهاش بخوره حتی اگه قرار نبود دیگه اونها رو به تن کنه، تنها چیزهایی که برداشت لباسهاش بودند، به علاوه دو تا پالتو و چند تا شال، در چمدون رو بست، به آژانس زنگ زد، چادرش رو عوض کرد و کمی پول و مدارکی که دم دست بودندر و برداشت به زحمت تونست با دست آسیب دیدش چادرش رو تو صورت بگیره، و با دست سالمش چمدون رو رو زمین بکشه

رسید پایین، اصرارهای امیر حسین واسه صبر کردن مهم نبود، درشت و گنده هایی که رسول می گفت هم، فقط باید می رفت، نا کجا بودنش خیلی مهم نبود، فقط وقت رفتن بود.

ده دقیقه ای طول کشید تا امیر علی رسید، پله ها رو دو تا یکی کرد تا بالا، به محض رسیدن امیر حسین رو منتظر خود ش دید، خبری از سلام احوال پرسی برادارنه نبود، یعنی وقتش نبود، با اینکه دو بار آخری که رفته بود اصفهان امیر حسین رو ندیده بود، نه قبل ژاپن رفتن نه بعد از برگشتن هر دوبار امیر حسین واسه سفارش جنس رفته بود اکراین، ولی الانم وقت مناسبی واسه خوش و بش ها ی دو تا برادر نبود

امیر علی: سلام، چه خبره اینجا؟

امیر حسین: سلام، بیا تو، 

رسول که تو اتاق نازنین بود با صدای امیر علی از اتاق در اومد: سلام، آقای ساده

امیر علی کفری شد: رسول تو، تو اتاق مردم چی کار می کنی، نازنین کجاست

رسول: ردش کردم رفت

امیر علی: تو غلط کردی ردش کردی رفت

و چند قدم خودش رو رسوند به رسول، بی هوا کوبیدش به دیوار: تو چه غلطی کردی؟ به چه حقی؟

رسول سعی داشت امیر علی رو آروم کنه: خودم این شر و به پا کردم اونم با دلسوزی و دل رحمی واسه این حاج خانونم کلک، خودمم شر و کم کردم، چرا جوش اوردی؟

امیر علی دوباره یقه رسول رو چسبید ولی امیر حسین دست امیر علی رو کشید: امیر چیکار کردی؟ این خانم، اونم با این سر و شکل، تو خونه تو؟ اینا یعنی چی؟

امیر علی برگشت سمت امیر حسین: الان وقت توضیح ندارم، کجا رفت؟

امیر حسین: نمی دونم، آژانس گرفت، چمدونش رو برداشت و رفت، البته رسول هم زیاده روی کرد، باید صبر می کرد تو برسی، گفتم دخالت نکنه ولی می بینی که چشمش ترسیده، می ترسه این بار اوضاع بد تر از قبل بشه

امیر علی: آخه رسول من به تو چی بگم، به چه حقی وارد این قضیه شدی؟

رسول: امیر علی، آقای مثلا دکتر، چرا خوابی؟ این دختر خودش رو انداخته تو خونه تو، آخه این یعنی چی؟ می خوای یه عمر آویزونت بشه؟ می خوای بی آبروت کنه؟

امیر علی: رسول عجله کردی، هم عجله کردی هم تو کاری که به تو مربوط نیست دخالت،

باباش تا چند روز دیگه عمل داره، مشکلی حقوقی شون هم با کمک دکتر آذر داره حل می شه، نهایتا تا 1 ماه نه دو ماه دیگه بر می گشت پیش باباش

رسول: ساده نباش، فکر می کنی ولت می کنه

امیر علی: رسول این دختر تو این 5 هفته ای که تو این خونه بود،حتی نگذاشته من چشمم به صورتش بیفته، می دونی چرا؟ می دونی چرا این ریختی چادر سر می کنه؟ واسه این که صورتش سوخته، تو تصادف سوخته،این دختر فقط جایی نداره بره، وگرنه اینجا نمی میوند، کسی رو نداره بره پیشش، عمو و پسر عموش رو هم که زیادت کردی

رسول: دیگه بدتر؛ می دونه کسی نمی گیردش، قلابش رو سفت تر می کنه

امیر علی: رسول بسه دیگه حالم و بهم زدی هی قلاب و ماهی کردی،

امیر علی رفت سمت تلفن

امیر حسین: می خوای چیکار کنی؟

امیر علی: ببینیم کجا رفته

تماسهای امیر علی رو گوشی سایلنت نازنین بی جواب موندند

امیر حسین: یه زنگ به آژانس بزن، ببین کجا رسوندنش

امیر علی دست به کار شد، ظاهرن راننده آژانش در خدمت بود، یعنی هنوز نازنین آزادش نکرده بود،

امیر علی بلند شد: اینجا اتفاقی افتاد

امیر حسین: چطور؟

امیر علی: راننده می گه نازنین رفته اورژانس

امیر حسین: آره فکر کنم رسول زیادی تند رفت

امیر علی رو کرد به رسول: یعنی چی؟

امیر حسین می دونست الان رسول حرفی نداره واسه گفتن: موقع داخل اومدن در خورد تو دستش

امیر علی براق از جاش بلند شد، و بی حرف رفت سمت در

امیر حسین: کجا می ری؟

امیر علی حرفی نزد، ولی رسول زبون باز کرد: دائمش کردی آره؟

امیر حسین بین رسول و امیر علی سر چرخوند،

رسول: عقدش کردی؟ آره؟ دائم دیگه نه؟

امیر حسین حرفی نداشت فقط منتظر جواب امیر علی بود.

امیر علی: بهتر تا برنگشتم بری، امروز روزی نیست که بتونم خوب باهات تا کنم؛ امیر تو هم بمون من زود بر می گردم، یا بیا با هم بریم، ببخشید بعد این همه مدت همو دیدیم اینطور شد.

امیر حسین: نه من با رسول می رم، منو در جریان بزار

امیر علی رفتن سمت امیر حسین دستش رو گرفت: نه بیا با خودم بریم، کجا بری؟ این هم وقته ندیدمت. و رو چرخوند سمت رسول: خیلی ازت دلخورم، بعدا باهم صحبت می کنیم، فقط لطفا جلوی زبونت رو نگه دار تا شری به پا نشده، این قضیه زود تر ازاونکه فکرش رو بکنی حل می شه، نزار دلخور ی پیش بیاد

امیر حسین موقیت شناس تر از این بود که تو این اوضاع حرفی بزنه، می دونست الان وقتش نیست گرچه حرف برای گفتن زیاد بود،,ولی فقط تماشاگر بود،

به محض رسیدن به کلینیک، امیر علی از ماشین پایین رفت، ظاهرن داشت می رفت سراغ راننده آژانس، به دقیقه نکشید که چمدون رو از صندوق تاکسی پایین گذاشت و به سمت ماشین راه افتاد، بدون هیچ توضیحی رفت سمت ورودی اورژانس، ولی بعد سریع برگشت و تو ماشین منتظر شد

امیر حسین: چی شد؟

امیر علی: هیچی، زیر سرمه

امیر حسین: سرم واسه چی؟ من فکر کردم دستش آسیب دیده

امیر علی: بله دیده، ولی پرستار گفت، موقع گچ گرفتن، اصرار داشته یه خانم واسش گچ بگیره، ولی خانوم نبوده، می خواسته بیاد بیرون، سر گیج رفته، 

امیر حسین: اینقدر مذهبیه؟

امیر علی: حتما دیگه،

امیر حسین: خوب حالا دستش چی شده

امیر علی: ساعدش ترک برداشته، گفت تا هوش نبوده گچ گرفتند

امیر حسین: خودت نرفتی ببینیش؟

امیر علی: نه، از پرستار پرسیدم،

امیر حسین: چرا، یعنی می گم خوب چرا نرفتی ببینیش

امیر علی: الان منو ببینه حالش بدتر می شه

امیر حسین: حرفهای رسول، یعنی چیزهایی که می گفت، اینها یعنی چی؟ چی شد؟ چی کار کردی؟

امیر علی: یکی دو ماه اون دهنش رو ببنده همه چیز حل می شه

امیر حسین: امیر تو عقدش کردی؟

امیر علی: نمی تونستم که همینجوری چند ماه بی هیچ چیزی تو خونم نگهش دارم

امیر حسین: امیییر

امیر علی: بابا جان والا این شاهکار حاج عمو و آقا رسوله، واسه پروژه خونه این خانم رو می خواستند بخرن، چون خونه به اسم عموش بوده، جناب عمو پول خونه رو بالا می کشه، بعدم عمو می بینه جا نداره تا من نبودم می فرسته خونه من، منم که زود برگشتم، دیگه غوغا شد، من اومدم اصفهان تا یه جا رو پیدا کنن، که عمو به مشکل برخورد، فوری فوتی یه شبه باید خونه رو خالی می کردم، خانم باستانی هم جایی رو نداشت بره، سرت رو درد نیارم، اینجا روو شبونه پیدا کردیم، بعدم خوب می دونی پدرش زندانه به خاطر کلاه برداری و قصور رئیس حساب داری، هیچ پولی نداشتند که بخواد جایی رو اجاره کنه، خلاصه الان اینجاست، البته کارای پدرش داره درست می شه، همه چیز آروم حل می شه، اگه رسول بزاره

امیر حسین: پدرش کلاه برداری کرده

امیر علی: نه بابا ازش کلاه برداری شده،

امیر حسین: امیر اگه بقیه بفهمن می دونی چه شری به پا می شه

امیر علی: می دونم، ولی قرارا نیست طوری بشه،

امیر حسین مجالی واسه ادامه پیدا نکرد، امیر علی سریع از ماشین پیاده شد، رفت سمت ورودی 

امیر حسین از تو ماشین نظاره گر بود، ولی به نظر اوضاع چندان خوب نمی رسید

** *

نازنین هر چی چشم چرخوند آژانس رو ندید، واسه تکمیل امروزش کافی بود، دلش می خواست همونجا کنار جوی آب بشینه که صدای امیر علی میخکوبش کرد: بریم

نازنین حتی دلش نمی خواست چشمش به امیر علی بیفته همینطور که سرش پایین بود زیر لب نئی گفت و خواست راهش رو بگیره بره، بره به همون نا کجایی که به قصدش از خونه بیرون زده بود

که این بار صدای امیر علی تیز تر شد: بریم، ماشین همین کناره، برادرم هم تو ماشین نشسته، بریم خونه صحبت می کنیم

نازنین: من حرفی ندارم که بزنم، 

امیر علی: حرفی نداری نزن، ولی جایی رو هم نداری، پس می ریم خونه

نازنین: نه، نمی ام، وسائلم رو فردا می آم می برم،

امیر علی: کجا می خوای بری

نازنین: نمی دونم، خونه دوستام

امیر علی: این دوستها تا حالا کجا بودند؟

نازنین: همین جا تو این شهر منتها نمی خواستم کسی از وضعم با خبر شه ولی حالا، حالا دیگه مجبورم، نمی تونم جایی بمونم که هر حرفی از دهنشون د رمی اد بارم کنن، 

امیر علی: من حرفی زدم، توهینی کردم؟

نازنین: نه، ولی این فامیلتون، هر چی لایق خودش بودبه من نسبت داد

امیر علی: تقصیر من نیست اگه شما در و باز کردی، من گفته بودم در و باز نکنی 

نازنین: از چشمی دیدم، فکر کردم شمایی

امیر علی: اشتباه فکر کردی، حالا راه بیفت بریم برادرم تو ماشینه نمی خوام جلوش این همه کشمکش کنیم

نازنین: نه، خونه نه، من نمی ام، 

امیر علی: انگار متوجه نمی شی،! نه؟

بعدم دستش رو برد سمت مچ دست نازنین،

که نازنین با صدای بلند متوقفش کرد: به من دست نزن

امیر علی: پس خودتون تشریف ببرین، وگر نه بزور می برمت، من حوصله کش و واکش ندارم، 

نازنین مستاصل به امیر علی و بعد ماشین نگاهی کرد: برادرتون قراره بمونه؟

امیر علی: نه اگرم بمونه شب می ریم خونه خاله شهین

هر دو به سمت ماشین رفتند، امیر علی در عقب رو واسه نازنین باز کرد، نازنین بی حرف نشست، امیر حسین کمی به سمت عقب متمایل شد: بهترین؟

با اینکه جوابی نشنید ادامه داد: ببخشید من از چیزی خبر نداشتم و گرنه نمی اومدم

با نشستن امیر علی پشت فرمون، امیر حسین هم ادامه نداد،

امیر علی رو به نازنین کرد: چیزی لازم نداری

نازنین ولی همچنان در سکوت سرش رو به شیشه تکیه داده بود

امیرحسین: بیا زودتر بریم خونه خاله شهین، می ترسم خانوم جون پیگیرت بشه

امیر علی کلافه برگشت رو به امیر: خانوم جون اینجاست مگه؟

امیر حسین: آره، امروز صبح رسیده، قرار شد من دو دوز تهران بمونم بعد با خانوم جون برگردیم، خاله شهین چشمش رو عمل کرده، آب مروارید داشته

امیر علی: عجب، خیلی خوب خانم باستانی رو برسونیم خونه و سریع بریم خونه خاله،

امیر حسین: آره حتما

نازنین فقط شنونده بود، برای امروز ظرفیتش تکمیل بود، حتی دلش نمی خواست راجع به پدرش سئوالی بپرسه، یعنی دلش نمی خواست طرف صحبت بشه با امیر علی، درد دستش داشت بیشتر می شد، ظاهرن مسکنی که بهش تزریق شده بود کم کم داشت بی اثر می شد.به محض توقف ماشین دست برد سمت دستگیره و سریع پیاده شد،

منتظر موند تا امیر علی در ورودی رو باز کنه، امیر حسین تو ماشین منتظر بود تا امیر علی برگرده، ولی در بعد از ورود امیر علی و نازنین بسته شد، تنها عکس العمل امیر حسین گفتن واویلا بود، نه برای اینکه می دید بیش از چند دقیقه باید تو ماشین منتظر بشه، برای اینکه می دونست زنی که در و پشت سر امیر علی و خانم باستانی بهم زد خانوم جون بود، و باعث و بانی حضورش مطمنا کسی نبود جز رسول

نازنین بی توجه به زنی که پشت سرشون وارد شده بود راه بالا رو پیش گرفت،

امیر علی هم با باز کردن در ورودی چمدون رو گذاشت داخل به محض اینکه روش رو برگردوند سمت نازنین، قبل از اینکه ازش بخواد استراحت کنه تا اون بره جایی و برگرده، قبل از اینکه از پدرش حرفی بزنه

، قبل هر حرفی، قامت خانوم جون که بی جون تر از نازنین داشت به سختی از پله ها بالا می اومد رو دید،

حرفی نداشت بزنه یعنی ماتش برده بود، خانوم جون هم با غیظ نگاهی به امیر علی انداخت و چند تا پله باقی مونده رو طی کرد،

نازنین بی حرف، بدون نگاهی به امیر علی خواست بره تو، که امیر علی رو مانع دید، خواست حرفی بزنه، که صدایی ازپشت سرش باعث شد تا سر برگردونه: چرا خشکت زده، برین تو

نازنین: اول سر بلند کردبه امیر علی نگاهی انداخت، بعدم به پیرزنی که پشت سرش بود، نیاز به حس ششم نداشت، خیلی راحت می شد فهمید کجا چه خبره، فقط از دلش گذشت:  کاش این روز لعنتی تموم می شد

امیر علی راه رو برای نازنین باز کرد: برو تو

بعدم سر برگردوند سمت خانوم جون: سلام خانوم جون، امیر حسین تو ماشینه، می خواین بریم خونه خاله شهین؟ بریم تو راه صحبت کنیم 

خانوم جون: نه عزیزم، اومدم رو ماهتو تو خونت ببینم، همیجا حرف بزنیم بهتره، برو تو

امیر علی هنوز حالش جا نیومده بود، حتی حواسش نبود تعارف به خانوم جون بکنه، با کفش رفت تو، وسط حال مستاصل ایستاده بود

خانوم جون قدمی به داخل برداشت، کفشهاش رو درآورد: امیر مادر، قدیما نجس و پاکی سرت می شد، می بینیم خیلی عوض شدی، بعدم نگاهی حواله نازنین کرد که بی تعارف رو اولین کاناپه ولو شده بود،

امیر سریع رفت تو آشپزخونه دو تا لیوان آب قند آورد، جلو خانوم جون اولی رو تعارف کرد: بفرمایین

خانوم جون: آخه مادر مگه تابستونه آب می دی دست من، هوا به این خنکی

امیر: نه، آب قنده، گفتم یه وقت 

خانوم جون: نه مادر من آب قند لازم ندارم، یعنی داشتم، ولی قبل اومدن خوردم، بده خانومت اون بیشتر لازم داره

نازنین: با این حرف خانوم جون به زحمت خودش رو از جا کند:، سلام، ببخشید، من می رم اتاقم، شما راحت باشین، خود جناب فروهر این سوء تفاهم رو برطرف می کنن.

ولی خانوم جون نگذاشت قدم اول به دوم برسه: کجا مادر بشین،بشین این شربت رو بخور، من فقط نیومدم امیر علی رو ببینیم، اومدم هر دو تاتون رو ببینیم، ببینم این حرفها حدیثها چیه رسول می گه، این همه بچم حول و ولا برش داشته بود واسه چیه، ببینم فاتحه آشتی پسرهام رو تا ابد بخونم یا نه

نازنین: اجازه بدین خود اقای فروهر همه چیز رو توضیح می دن، اصلا این قصه های نیست، 

امیر علی هم که کمی از نگرانیش بابت انفعال خانوم جون راحت شده بود رفت نشست کنارش، صورت خانوم جون رو بوسید: خانوم جون جای هیچ نگرانی نیست، رسول متاسفانه خیلی تو کاری که بهش مربوط نیست دخالت کرده، کمتر از 1 ماهه دیگه همه چیز تمومه، خانوم جون، یه شرایط خاصی پیش اومد که تصمیمات خاصی هم می طلبید، اگر رسول دخالت بی جا نمی کرد، آب از آب تکون نمی خورد، ببینین من الان کل قضیه رو واستون توضیح می دم..

خانوم جون:  شما عقد کردین؟ محرم شدین؟

امیر علی: اجازه بدین، این ظاهر قضیه اس، ما..

خانوم جون: جواب من یه کلمه اس آره یا نه؟

امیر علی: بله ولی...

خانوم جون: بیشتر از 1 ماهه که تو این خونه زندگی می کنین؟ با هم؟

امیر علی: بله خانوم جون

خانوم جون: خوب پس قصه ها همونه که شنیدم،

امیر علی: اجازه بدین،

نازنین حرف امیر علی رو قطع کرد، رفت سمت چمدونش که بلا تکلیف کنار ورودی بود: نباید بر می گشتم، ولی حالا هم دیر نیست، بعدم رو کرد به حاج خانوم: باور کنین چیزی نبوده که نگرانش باشین، الانم با رفتن من و پاره شدن یه ورقه کاغذ همون هیچی از هیچی هم هیچ تر می شه، با اجازه، 

بابت همه این دردسرها هم معذرت می خوام البته تو جمله اخر امیر علی مخاطب بود

با قدمی که به سمت در خروجی برداشت امیر علی تازه به خودش اومد: کجا می خوای بری؟ اونم با این حال؟ اصلا کجا هست که بری،

نازنین جوابی نداد، یا شاید چون نداشت جوابی نداد، بی حرف در خروجی رو باز کرد، که خود خانوم جون از جا بلند شد، قبل از اینکه نازنین کفش به پا کنه دست نازنین رو گرفت، ولی قبل از اینکه حرفی بزنه این صدای آخ نازنین بود که پیرزن رو شوکه کرد: چی شد

امیر علی: خانوم جون اون دستش رو تازه امروز کچ گرفته، شاهکار رسوله،

خانوم جون دو دستش رو گذاشت دو طرف شونه نازنین که از درد خم شده بود و سعی کرد برش گردونه سمت خودش: کجا داری میری؟ من نیومدم که تو بری! من اومدم ببینیم چی شده، چی قراره بشه،

نازنین سعی کرد به خودش مسلط بشه، این همه سئوال جواب و برو بیا با رفتن من حل می شه، اجازه بدین برم، من دیگه گنجایش این حرفا و اتفاقا رو ندارم،

امیر علی قدمی به نازنین نزدیکتر شد: کجا بری، به قول خودت خونه دوستات، آخه اگه با اونها راحت بودی همون پیشتر ها می رفتی، حالا که بابات راضی به عمل شده می خوای نگرانش کنی؟ می خوای دلواپسی تو حالش رو بدتر کنه

نازنین یه دفعه متوجه حرفها امیر علی شد: مگه بابا راضی شد به عمل؟

امیر علی: بله، امروز رضایت نامه رو امضا کرد؛ نهایتا تا یه هفته دیگه عمل می شه، دوست داشت بعد از دادگاه باشه ولی قانع شد که الان وقتشه

نازنین دیگه خانوم جون و چمدون و همه رو از یاد برده بود: دکترش چی؟ اون دوستتون هنوزم می تونه بهش نو بت بده؟ بهتر نیست بعد از دادگاه باشه، شاید اون موقع بتونم ببرمش خارج

امیر علی: نه، هیچ ضمانتی نیست که دادگاه 100 در 100 به نفعش تموم شد، یعنی بشه هم آزاد کردن پولها، و برگردوندنش زمان می بره، نمی شه ریسک کرد

نازنین انگار جون دوباره ی گرفت فقط تونست تشکری زیر لب بکنه، دوباره دسته چمدون رو گرفت: خوب اگه بابا عمل کنه دادگاه هم تا هفته دیگه تشکیل بشه، من این مدت رو می تونم خونه یکی از دوستام بمونم، یا حتی هتلی مسافر خونه ای، بابت همه چیز ممنون، واسه اینکه برم پیش دکترش بهتون زحمت می دم، فعلا با اجازه

امیر علی درو کوبید بهم: الان کجا ول کنی بری؟ این حرف حدیثها نباید پیش می اومد که اومد، حالا ول کنی بری؟ می مونین تا خانموم جون حرفهای منو بشنوه، پدرتون عملش انجام شه، دادگاه هم، بعد هر جا خواستین به سلامت.

خانوم جون: آره مادر،برو یه استراحتی بکن تا منم یکم حالم جا بیاد، ببینیم چی به چیه؟ اصلا خوم می مونم تا عمل پدرت به سلامتی انجام بشه

امیر علی رفت سمت در، 

خانوم جون: کجا؟

امیر علی: هم یه فکری واسه شام، هم امیر حسین تو ماشین منتظره، بگم بیاد بالا

خانوم جون: کو تا شام، امیر حسین رو هم بفرست بره خونه خواهرم،

امیر علی: آخه بد، می دونین چند وقته همو درست ندیدیم، 

خاونم جون:  حالا تا فردا صبح هم نبینین طوری نمیشه

امیر علی: پس برسونمش بیام

نازنین رفت سمت اتاقش، به محض رفتن امیر علی خانوم جون معطل نکرد، از جا بلندش رفت پشت در اتاق نازنین با تقه ای به در وارد اتاق شد،

نازنین رو زمین کناز تخت نشسته بود، سرش رو گذاشته بود رو دست سالمش، با ورود خانوم جون حتی سر بلند نکرد، ولی با صدای قدمهایی که بهش نزدیک می شدند می تونست حدس بزنه که کی تو اتاقش پا گذاشته اونم بدون گرفتن اجازه به زحمت سر بلند کرد، چادرش رو درست کرد، ولی توانی برای بلند شدن جلوی پای این مهمون ناخونده نداشت فقط زیر لب چیزی شبیه به بفرمایین زمزمه کرد،

ولی همون یه کلمه هر چند صدایی بود از ته چاه، کافی بود تا خانوم جون رشته کلام رو دست بگیره: ببین دخترم، من به امیر علی مثل چشمهام اطمینان دارم، نه فقط من، مادرش، پدرش، همه، ولی جوونیش رو نمی تونم نادیده بگیرم، تنهاییش رو، موقعیتش رو، 

البته پدر مادرش بی تقصیر نیستند من خیلی بهشون گفتم واسش یه اقدامی کنن، این پسر سی رو رد کرده،ولی خوب شما که خبر نداری، همین چند سال پیش برادرش تو چه دامی افتاد،

چه کشید و چه کشیدیم بماند، افسرده شد، سر خورده شد، از دنیا برید فقط رفت تو جلد کار، مادرشم پا کرده تو یه کفش که تا امیر حسین سر و سامون نگیره واسه امیر علی قدم بر نمی دارم، می ترسه امیر حسین بیشتر خودش رو از زندگی پس بکشه، حالا اینجوری یه فشاری بهش می اره که واسه خاطر برادرش هم که شده با زندگی آشتی کنه،

نازنین: از من چی می خواین؟ چیکار کنم، من که می خواستم برم، حالام اجازه بدین تا آقای فروهر نیومده من می رم،

خانوم جون: کجا بری؟ من گفتم بدونی حساسیت ما از کجاست، بعدم مادر این چادر و شل کن،دلم گرفت، مگه دوره رضا خانیه؟

نازنین سریع از جا بلند شد: نه، من اینطوری راحتم،

خانوم جون: تو راحتی، من ناراحتم، خلقم تنگ شد مادر، چیه این پوشیه

نازنین از خانوم جون فاصله گرفت عقب عقب رفت سمت در، چیزی که دوست نداشت این بود که خانم جون هوس کنه چادر از سرش بکشه، ولی سه قدمی بر نداشته بود که خورد به چیزی،سریع خودش را کنار کشید، لازم نبود برای دیدن کسی که بهش برخورد کرده سر برگردونه، صدای امیر علی خیلی زود در اود: خانو جون خواهش می کنم بیاین بیرون،من باهاتون حرف دارم،

خانوم جون رفت سمت در: پس چرا زود برگشتی؟ رسول خودش زحمت بردن امیر حسین رو کشیده، خودش می دونه حالا حالا اینجا حرف و حدیث داریم،

خانوم جون: داشتم به نازنین خانم می گفتم این پوشیه رو بزنه عقب ببینمش، دلم گرفت از این همه سیاهی

نازنین به دیوار چسبیده بود، تنها چیزی که می خواست این بود که این پیرزن سریع برگرده، برگرده همونجایی که بود، بزاره این چند روز باقی مونده رو با آرامش طی کنه

امیر علی: خانوم جون اذیتشون نکنین، معذوریت دارن، اجازه بدین راحت باشن

خانوم جون: یعنی چی مادر

امیر علی: شما تشریف بیارین، من می گم خدمتتون

خانوم جون: یعنی چی؟

امیر علی بد کلافه بود از دست این پا پیچ شدن های خانوم جون: خانوم جون ایشون یه سانحه و سوختگی داشتند واسه همین احساس راحتی نمی کنن، این پوشش رو ترجیح می دن، بزارین این مدتی با قی مونده که مهمون اینجا هستند هر جور راحت هستند باشند

خانوم جون: اره مادر؟ عجب،ولی آخه مادر این که راهش نیست، علم اینهمه پیشرفت کرده، باید به فکر خودت هم باشی 

نازنین دیگه نایی واسه کل کل کردن با این زن پر چونه نداشت، دلش می خواست همه چیز تموم شه، تموم شه تا شاید کمی آرامش بیاد، کمی سکوت، تو افکار خودش بود که ظاهرن آرامش به سمتش دوید،

امیر علی دست خانوم جون رو گرفته بود تا به سمت در راهنمایی کنه که سقوط نازنین باعث شد هر دو به سمت نازنین گام بردارند. 

امیر زودتر از خانوم جون نشست کنار نازنین، سرش به دیوار خورده بود،

هوش نبود قطعا اگر به هوش بود اجاز ه نمی داد امیر دستی بهش بزنه چه برسه به اینکه تنگ به بغل بگیردش و ببره روتخت، امیر مردد مونده بود چه کنه، نه اینکه ندونه، از عکس العمل های نازنین مستاصل بود، نشست کنار نازنین که خانوم جون کارش رو راحت کرد: چرا مادر دست دست می کنی، دخترمردم از دست رفت، 

خودش سریع دست برد چادر نازنین رو پس زد، حرف برای گفتن زیاد داشت ولی می دونست الان وقت شماتت این پسره گنده، این آقای دکتر سی و یک ساله نیست: د بجنب مادر،ماتت برده به چی؟ اگه منو قبول داری تا برم یه کم نمک بیارم بزارم رو زبونش،

دید امیر حرفی نمی زنه نیم خیز شد که بره سمت آشپزخونه که امیر زبون باز کرد: صبر کنین، بزارین فشارش و چک کنم، صورتش گر گرفته، شاید فشارش بالا باشه،

خانم جون از جا بلندشد، از تخت فاصله گرفت، امیرم سریع از اتاق زد بیرون،با کیفش برگشت، بعد از چک کردن فشار، رفت با یه لیوان آب برگشت، یه نگاهی هم به دستش انداخت، کمی بالای گچ کبود بود، می دونست باید یه سر دیگه به بیمارستان بزنند، سریع رفت جعبه ابزار رو آورد، با سیم چین ریزه ریزه گچ دست رو تقریبا باز کرد، دستش کمی ورم داشت، بعدم یه دستمال گلاب زد، داد دست خانوم جون: بی زحمت اینو بگیرین زیر دماغش، 

خانوم جون چمشهاش و تنگ کرد:مادر این دختر همون سوخته اس دیگه؟

طعنه کلام خانوم جون حواس امیر رو از چهره نازنین گرفت: با همون پنبه روی دماغ و گونش بکشین، تا این کرمها پاک شه

مادر: یعنی اینها لک و پیس هم نیست؟

امیر: نه خیر، کرم برنزه - دیگه امیر یه یمن دکترا و پرستارهای رنگ و وارنگ و این همه سال شیفت شب رفتن و شنیدن مکالمات خانومها با یه نگاه به سر دراور خوب می دونست چی به چیه- 

خانوم جون محل به طبابت امیر نگذاشت، کمی شونه های نازنین و ماساژ داد، کم کم صدای ناله های خفیف نازنین بلند شد:آخ، آخ 

خانوم جون: نازنین خانوم، بلند شو مادر، پاشو بریم یه دکتر حسابی، ببین چه بروز دستت اومده این پسر ما تخصصش گوش و حلقه

امیر علی از اتاق رفت بیرون، ترجیح می داد وقتی نازنین چشم باز می کنه چشم تو چشم نشن

نازنین کم کم چشم باز کرد، نمی دونست کجای. فقط می فهمید درد داره، انگار کل تنش کوفته بود، بعد چند ثانیه انگار کمی هوش و حواسش جا اومد، تازه وجود خانوم جون رو می فهمید، انگار تازه حس کرد چادرش عقب رفته، سریع بلند شد نشست، خواست دست ببره سمت چادرش که چشماش سیاهی رفت، دست برد سمت سرش که درد دستش باعث شد داد بزنه،

داد نازنین امیر رو کشوند تو اتاق: چی شد؟،

خانوم جون همون طور که داشت به نازنین کمک می کرد دراز بکشه سعی کرد امیر رو از اتاق بیرون بفرسته: چیزی نیست یه دفعه بلند شد نشست سرش گیج رفت، دستشم که می دونی، تو برو بیرون،برو تا آماده شیم بریم بیمارستان، یه فکری به حال دستش بکنیم،

ولی امیر اومد بالا سر نازنین، نشست جای خانوم جون، هنوز دست رو نبض نازنین نبرده بود که صدای داد نازنین، هر دو رو شوکه کرد:به من دست نزن

خانوم جون: چیکارش کردی؟

ولی صدای های نازنین نگذاشت امیر جوابی بده

نازنین: تو رو خدا به من دست نزن،تو رو خدا برین بیرون، تو رو خدا-صدای التماسهای نازنین شبیه زجه و شیون بود،

خانوم جون برگشت کنار تخت، دست امیر علی رو گرفت بلندش کرد، خودش باز نشست کنارنازنین، سعی کرد کمی نازنین و آروم کنه ولی تنها چیزی که نازنین و آروم کرد، چنگ زدن به آستین لباس خانوم جون بود:  تو رو خدا من و تنها نزارین، من می ترسم

خانوم جون نگاهی به امیر انداخت: با شه مادر، من اینجام، با این وضعیت کجا برم؟ حالام آروم باش، می خوایم بریم بیمارستان، باید دستت رو دکتر ببینه، پاشو مادر، پاشو

ولی نازنین تو حال و هوای خودش بود: چرا بابام نمی اد، من می خوام بیاد، دیگه خسته شدم، چرا مامان نمی اد اینجا، مارسی دوره، بگو من پیش عمو حمید نمیرم،

امیر علی که می دید حرفهای نازنین داره رو به هزیون می ره، خودش دست به کار شد: خانوم جون باید ببریمش، با این دست نمی تونه شب بخوابه، این چادرو از دورش در بیارن، مقنعه اش رو مرتب کنین،

خانوم جون: هوش بیاد ببینه چادر نداره، بهم می ریزه ها

امیر علی: لازم نیست تو دست و پاش می پیچه

نازنین چشم باز کرد، خدا رو شکر کرد که تو اتاقشه، روز بدی رو پشت سر گذاشته بود، اومدن رسول و برادر امیر، حرف و حدیثهایی که پیش اومد،اومدن خانوم جون،

اصلا دیگه دلش نمی خواست به اتفاقهای بعدش فکر کنه، نه به بیمارستان، نه به گچ دستش نه به هیچی، نه حتی به امیر علی،یا حتی اخمهای درهمش که شب قبل ثانیه ای باز نشده بود،

هنوز بدنش کوفته بود، شاید از تاثیر زمین خوردن دیروزش بود، هر چی بود سعی کرد از جا بلند شه، به محض نشستن نگاهش افتاد به تی شرتی که تنش بود، خدا رو شکر کرد که خانوم جون بود، وگرنه نه می تونست حمام کنه، نه لباس عوض کنه، به ساعت نگاه کرد، طرفهای 5 عصر بود، از 9 صبح که به خونه برگشته بودند خوابیده بود، نمی دونست تو خونه چه خبره فقط می دونست خانوم جون بهش قول داده تا برگشتن پدرش پیشش بمونه،

آروم از جا بلند شد، نمی تونست موها ش رو ببنده، دیگه این یه کارو روش نمی شد از خانوم جون بخواد جند باری سعی کرد کش بندازه دور موهاش ولی دست گچ گرفتش درد ناک تر ازاین بود که بالا بیاد و کمک دست دیگش باشه، بی خیال شد، یه نگاهی به تی شرت و گرمکنش انداخت، چقدر مسخره بود تا دیروز امیر روی دستهاش رو هم ندیده بود امروز داشت با این قیافه از در بیرون می رفت، یه گرمکن طوسی، یا تی شرت سفیدی که به زحمت تا آرنجش می رسید و موهایی که نامرتب پشتش رها بودند، ولی خیلی هم مهم نبود، خانوم جون بود، 

این همه سختی کشیده بود که امیر بهش نگاهی نندازه، حالا که حتی بغلش کرده بود، نبظش رو گرفته بود، موقع گچ گرفتن بازوش رو مهار کرده بود، حالا که صورتش رو دیده بود، دیگه تکرار کارای قبل هیچ فایده ای نداشت، یعنی مسخره بود،

بی خیال شد، آروم از اتاق بیرون رفت، همه جا اروم بود، هوا داشت کم کم تاریک می شد،نمی دونست امیر خونس یانه، چراغهای سالن رو روشن کرد،آروم رفت تو آشپزخونه، خواست آب بخوره، لیوان رو هنوز ار زیر شیر کنار نبرده بود که صدای قدمهایی که بهش نزدیک می شدن باعث شد لیوان از دستش ول شه تو ظرفشویی،

نازنین وحشت زده برگشت عقب

امیر به فاصله یک قدمیش ایستاده بود: چی شد؟ 

نازنین: خوبم، ترسیدم

امیر: بله دیروز تا حالا فهمیدم چقدر وحشتناکم،

نازنین بی حرف سرش رو پایین انداخت و رفت سمت در آشپز خونه

امیر: کجا؟ مگه آب نمی خواستی؟

نازنین: نه، نه نمی خوام

امیر علی: نترس خانوم جون اینجاست، بیا آبتو بخور، تو اتاق من داره استراحت می کنه

نازنین: نه دیگه نمی خوام

امیر سری تکون داد و لیوان آبی برداشت رفت سمت اتاق نازنین، با تقه ای به در وارد شد،

نازنین روی لبه تخت نشسته بود، به محض ورود امیر بلند شد ایستاد: بله؟ من اب نمی خوام

امیر بی توجه به نازنین اب رو گذاشت روی دراور و راه اومده رو برگشت،

نازنین خودش شرمنده بود از رفتارهاش ولی دست خودش نبود، اصلا نبود،

با امیر علی کار داشت ولی دیگه روش نمی شد باهاش روبرو بشه اونم بعد رفتارهای دیروز تا حالاش، ولی باید یه کاری می کرد هنوز چیزی از اینکه پدرش چطور راضی به عمل شده نمی دونست، از هزینه هاش، از اینکه آذر هنوزم اون پولی رو که قول داده بود رو می ده یا نه، هزار تا سئوال تو سرش بود،که تو چاردیواری اتاقش جوابی واسشون پیدا نمی شد

آروم از اتاق رفت بیرون، ظاهرن امیر برگشته بود تو اتاقش خواست بره تو اتاق که صدای امیر بلند شد، ظاهرن با خانوم جون حرف می زد: دیگه چیکار کنم خانوم جون، می خواین برم این مدت بیمارستان بمونم خونه نیام؟ یا برم خونه خاله شهین، اصلا گیرم شما 3 هفته بمونین، جواب حاج عمو رو چی می دین؟ مامان بابام نمی گن چی شده شما سه هفته اومدین اینجا بست نشستین؟

خانوم جون: امیر مادر دست پیش و گرفتی پس نیوفتی؟ نمی تونستی یه مشورتی با ما بکنی؟ اینقدر از هم دور بودیم؟ اگه همون موقع می گفتی خودم پا می شدم می اومدم، می بردمش خونه خواهرم، خونش که شکر خدا بزرگه، تنها م که هست، اگه شما جوونها یکم ما ها رو قابل بدونین همه چی واسه خودتونم بهتره

امیر علی: خانوم جون این آشی بود که عمو و رسول پخته بودند، بعدم یه شبه حاج عمو خونش رو لازم داشت، اون موقع فقط فکرم این بود که خونه رو بدم به عمو و نزارم به اعتبارش صدمه ای بخوره،

خانوم جون: بعدم دیدم چیکار کنم، چیکارنکنم، دیدم بهتره برم خانوم و عقد کنم

امیر علی: خانوم جون، شما که همه چیز رو می دونین اینجور می گین، وای به حال اینکه من یهو زنگ می زدم می گفتم چنین و چنان، بعدم خانوم جون

خانوم جون: امیر علی، من کاری به اینکارا ندارم، من می مونم تا این قضیه سر و سامون بگیره، بعدم برسم اصفهان، به مادرت نشون می دم دنیا دسته کیه، اول یعنی چی تا امیر حسین سر و سامون نگیره واسه امیر علی قدم بر نمیدارم، به خدمت امیر حسین هم می رسم، این لباس عزار رو باید بندازه دور، حالا یه دختری شیر ناپاک خورده چنین کرد باید از عالم و دنیا ببره، باید باعث شه برادرش عذب بمونه، البته بگما، اون طفلی بی تقصیره، این کارای مامانته، باباتم که واسه یه بازار شیره تو خونه به مادرت می رسه موش می شه، من همشون رو درست می کنم، تازه خانوم برگشته می گه زنهای امیر علی و امیر حسین باید خونواده دار و تحصیل کرده باشند ولی ظاهری نیمخوام خوشگل باشن، نمی زارم باشن، نمی دونم این درس و تو کدوم مکتب خونده، البته من خودم هم مواق نیستم برین حور و پری بگیرین ولی دیگه نمی شه به مردم بگیم دو تا دختر زشت به ما معرفی کنین، چه خبره خوشگل خانوم رند از آب دراومده، البته بازم می گم دنبال حور و پری هم عمرن نمی رم

امیر علی با طعنه زدنهای خانوم جون خوب اشنا بود، البته می دونست این کری خوندن ها هم تا پشت در خونشونه، تا چشم تو چشم پسر و عروسش می شه کل این حرفها از یادش می ره، تو این همه سال یاد نداشت موضع عروس و مادر شوهر ضد هم بوده باشه، حتی تو دلخوری بین دو تا برادر خانم جون کم غصه نخورده بود ولی واگذارکرده بود به خودشون، نهایت دخالتش این بود که گفته بود اگه رفت و آمدی هم نمی کنن باید با هم تلفنی و خارج از خونه با هم ارتباطشون رو حفظ کنن.

امیر علی: خیلی خوب حالا جوش نزنین فشارتون می ره بالا، 

خانوم جون: خوب، حالا چی شد،قرار شد بری بیمارستا ن بمونی؟،

امیر علی: انگار بدتون نمی اد منو نبینین

خانوم جون: نه مادر شوخی کردم،فقط امیر مادر بپا جا پای برادرت نزاری

امیر: منظورتون چیه؟،

خانوم جون: هیچی می گم خوب مادر، یهو وا ندی،

امیر علی: خانوم جون من دختر خوشگل کم دورو برم نبوده و نیست، اگه اهل وا دادن بودم خیلی سال پیش داده بودم

خانوم جون: اون که بله، ولی مادر نه هیچ کدوم زنت بودند، نه تو خونت

امیر علی: شما زنها چرا اینقدر سعی دارین مردا احمق جلوه بدین، نه فقط احمق، بی اراده، هوس باز

خانو م جون: خدا نکنه شما از اونهاش باشین، شما نون حلال خوردین، مطمئن باش هیچ کدوم اینها نمی شین

امیر علی: پس این حرفها که می زنین چیه؟

خانوم جون: آخه دیروز به جای اینکه نبضش رو بگیری همچین زل زده بودی به دختر مردم، ترس ورم داشت

امیر علی: خانوم جون، دوباره!،

خانوم جون: دوباره نداره، دروغ می گم؟

امیر علی: خوب، گفته بود صورتش سوخته،می دونین من حتی واسش نوبت دکتر گرفته بودم

خانوم جون: ولی مادر یه هراس بدی تو وجودشه، ندیدی با دیدن تو چیکار کرد، تو بیمارستانم که شاهد بودی،

امیر علی: آره، قبلا هم یه چشمه اش رو دیده بودم،

خانوم جون: تو که خدایی نکرده..

امیر علی حرف خانوم جون رو قطع کرد: وای از دست شما،

نازنین دیگه نایی نداشت، نداشت که وایسه یواشکی حرفهای در گوشی مادربزرگ و نوه رو گوش بده، نایی نداشت که ایستاده به تلخی گذشته ها پا بزاره؛ برگشت تو اتاق، پناه برد به تخت، چشمهاش رو بست ولی چه فایده که تو خواب بیداری می تونست رویا و کابوس ببینه

خانوم جون با بیرون رفتن امیر علی از اتاق تلفن رو برداشت تا با خواهرش یه صلاح مشوریت بکنه، از طرفی تکلیف امیر حسین رو هم معلوم کنه؛ ظاهرن که سه هفته ای اینجا موندگار بود

خانوم جون: سلام، چطوری خواهر، بهتری؟

...

خانوم جون: خدا رو شکر، ایشالا بهتر بشی، روم سیاه، اومدم یه سری به تو بزنم، یه دستی زیر پرو بالت بگیرم، دستم جای دیگه بند شد

...

خانوم جون: آره صبح طرفها 9 اومدیم خونه،نه بهتره، 

...

خانوم جون: نمی دونم والا، فکر کنم بمونم، اگه مادرش بفهمه که قیامت می کنه

... 

خانوم جون: تو رو خدا شوخی نکن شهین، کلافم از دست این پسره تو واسه من شعر می خونی

...

خانوم جون: والا چی بگم،

...

خانوم جون:گفتم که خوبه، ولی زیادی خوبه، همینش می ترسوندم، اگه همونطور که گفته بود سوخته بود، خیالم راحت تر بود، ولی حالا

...

خانوم جون: یه چیزی تو مایه جوونیا هلن نوه عمو سهراب می مونه، چشم و ابرو مشکی، لپهاش خون می چکه، لبهای غنچه.. 

...

خانوم جون: خودش که می گه نه ولی بالاخره ما یه چارتا پیرن بیشتر از اینها پاره کردیم، حرف باد هواس، حالا نشستم چار چشی پسررو بپام عقل از سرش نپره، این دخترم وضعیت سر به سامونی نداره، پدرش که مریض تو زندان افتاده، مادرشم که ظاهرن جداشده، ایران نیست،دردسرت ندم تیکه ما نیست،

...

خانوم جون: حالا گوشی رو بده اون بچه رو از بلا تکلیفی در بیارم، بفرستمش بره سر کار و زندگیش علاف من نشه تا بعد خودم ببینم سر صبر چیکار کنم

ساعت طرفای 9 بود که امیر غذا به دست رسید خونه، خانوم جون میز رو آماده کرده بود، امیر رفت سمت اتاق نازنین که خانوم جون اخمهاش و کشید تو هم و راه افتاد: امیر وایسا خودم صداش می زنم،

امیر تو یه قدمی در اتاق ایستاد و برگشت سمت آشپزخونه، اصلا از این وضع راضی نبود، 

تو 10 سالی که از خونه دور بود تازه تونسته بود خودش باشه اونی که می خواد، ولی به محض اینکه پاش می رسید اصفهان، زیر سایه مادر ش و خانوم جون دوباره میشد همون پسر بچه ای که همه تصمیمهای زندگیش رو واسش می گرفتند، این کلاس و برو، این رشته رو بخون، این مهمونی رو نرو، 

همه نوجونیش پر بود از باید و نباید هایی که واسش دیکته می کردند، تازه پاش که رسید به دانشگاه با اینکه همیشه عاشق ریاضی ورشته های مهندسی بود ولی آزادی که دانشگاه بهش داده بود باعث شده بود کم کم از پزشکی خوشش بیاد،

از افکارش جدا شد، برگشت سمت آشپزخونه ولی یادش اومد که خیلی وقته با خودش قرار گذاشته تسلیم تصمیمهای زنونه مامان و خانوم جونش نشه،

نشست سر میز، خانوم جون تنها برگشت، نشست سر میز

امیر علی: چی شد خانوم جون؟

خانوم جون: هیچی مادر، می گه نمی خورم، سیرم، دستم درد می کنه،دلم پیچ می زنه، بهونه می آره، بیشتر کلافه اس تا مریض یعنی نمی خواد از اون تو بیاد بیرون، بیاد تور وببینه

امیر علی از جاش بلند شد، غذای نازنین رو کشید تو بشقاب، یکم ماست و یه لیوان دوغ هم گذاشت کنارش،هنوز قدم اول و بر نداشته بود که خانوم جون از جاش بلند شد: بده من می برم مادر، تو بشین شروع کن

امیر علی: نه شما بشین خودم می برم،

خانوم جون: مادر این دختر از تو خوف داره، نمی بینی هر وقت پیشش هستی چه استرسی داره،

امیر علی محلی نگذاشت: بیخود کرده، 

خانوم جون مستاصل ایستاده بود، ولی این امیر علی بفهمی نفهمی یه نمه یاغی شده بود، دیگه بعد سی سال تر و خشک کردن این بچه، فهمیدنش سخت نبود،

امیر علی بی اینکه به خودش زحمت در زدن بده، در و باز کرد، نازنین به خیال اینکه باز خانوم جونه، سر بلند نکرد، لبه تخت نشسته بود، و به کچ دستش زل زده بود، خیلی زمان نبرد که حضور امیر علی رو تو اتاق حس کرد، سریع از جاش بلند شد: سلام،

امیر علی: بشین واست غذا آوردم، می خوری یا بشینم دهنت بزارم

نازنین از این تغییر رفتار جا خورد:اقای دکتر من

امیر علی: اینجا خونمه، تو خونم من آقای دکتر نیستم

نازنین: آقای فروهر

امیر علی: اسم من تو این خونه فقط امیر علی، 

نازنین: میل ندارم

امیر علی: مگه ازت سئوال کردم، من بهت گفتم آوردم که بخوری، یا اینجا یا تو آشپزخونه سر میز، این و می تونی خودت انتخاب کنی

امیر علی ولی انگاری کر بود،

نازنین: واقعا نمی تونم، دلم پیچ می خوره، اصلا نمی تونم

امیر علی: فشارت بیفته خوبه؟ باز شب تا صبح تو بیمارستان رو تخت بیفتی بهتره؟

نازنین: شما برین، من خودم می خورم

امیر علی: می مونم تا غذات رو بخوری

نازنین: اقای فروهر خواهش می کنم

امیر علی: امیر علی، اسم من امیر علیه؟ 

نازنین: باشه شما برین، الان خانوم جونتون نگران میشه

امیر علی: واسه چی نگران می شه؟

نازنین بدجوری رنگش پریده بود این رفتار واسش از طرف امیر علی تعریف شده نبود، قرارشون این نبود، بی در زدن تو اتاق پا گذاشتن، اینطور زور گفتن، 

نازنین سریع از کنار امیر علی رد شد، خواست از اتاق بره بیرون، که امیر علی برگشت سمت در: کجا؟ می شه بگی من چیکار کردم که اینطوری می کنی؟ همیچین رنگ از روت می پره که خانوم جون فکرش تا کجا ها رفته، این کارا یعنی چه؟

نازنین: تو رو خدا من برم، من از اینجا می رم، من می رم خونه دوستم، عمل بابا که تموم شه هم می رم یه جا رو پیدا می کنم

امیر علی: جایی نمیری البته، ولی با کدوم پول خونه بگیری

نازنین: آقای آذرگفت خیلی زود همه چی درست میشه

امیر علی: ساده ای تو، حکم دادگاه به نفع بابات باشه هم اینقدر کاغذ بازی و پروسه اداری هست که دسته کم 6 ماه طول می کشه پول دستتون برسه، تازه به شرطی که حضرات پول ها رو بتونن کامل برگردونن، به شرطی که داشته باشن، که خسارتتون رو بدن،اینها یه مشت کارمند هستند، یه لفت و لیسی کردند، حالا گیرم بابت دزدیها شون محکوم بشن، می دونی اصلا چه وضعی دارن، طرف حسابهای بابات که همه داراییش و جای طلب بردند، فکر کردی مجرم عوض شه می تونین پولها رو از اونها پس بگیرین بگین برین از چهارتا کارمند دله دزد طلب میلیاردی طلب کنین، فقط یه بخش از دارایی بابات بر می گرده، اونها رو که دادگاه نقسیم کرد به شاکیها رو فکر نمی کنم بشه کاری کرد، این دادگاه بیشتر اعاده حیثیت واسه بابات، اون پول و ثروت قبل رو برگشته نبین،

نازنین وا رفت، این حرفها اصلا اون امیدهایی نبود که به خودش داده بود، معلوم بودکه این کارمندای متقلب پول بار به دریا رفته رو ندارند که بدند، حرف چند میلیارد بود، اصلا نمی فهمید آقای آذر وعده و مژده چی رو بهش داده تو این مدت

امیر علی ضربه بعدی رو هم بی معطلی زد: بعدم پدرت بعد از عمل باید برگرده زندان، هنوز حکمی دستمون نیست، دادگاه بعد از عملشه، فکر کردی بعد از بیمارستان بابات سریع آزاده، توهم برش می داری هر روز از این بنگاه به اون بنگاه می چرخونی دنبال خونه؟

دیگه نازنین رسما داشت اشک می ریخت، چه خوش باور شده بود، چقدر پیش خودش دو دوتا چهار کرده بود، چه خوش خیال: آقای فروهر

امیر علی: من امیر علی هستم

نازنین: من باید یه زنگ به مامانم بزنم

امیر علی: بعد از ناهار 

نازنین همینطور که اشکهاش رو پس می زد، دستگیره در و کشید ولی امیر علی هنوز دستش رو از روی در بر نداشته بود: کجا؟

نازنین: به مامانم زنگ بزنم

امیر علی: ناهار

نازنین دیگه داشت کلافه می شد: نمی خورم، نمی خوام که بخورم،

امیر علی:نه اشتباه می کنی، می خوری،

با کوبیده شدن در، نازنین با فشار سعی کرد درو باز کنه که صدای خانوم جون بلند شد: امیر، غذا یخ کرد

دست امیر علی از روی در شل شد،نازنین سریع در و باز کرد،

خانوم جون تو دهنه در نازنین رو گرفت: چی شده؟ امیر چیکارش کردی؟ 

امیر علی: هیچی، 

خانوم جون با غیظ ابرویی بالا انداخت، و دست نازنین رو به سمت اشپرخونه کشوند

سه روزی از اومدن خانوم جون می گذشت، همه چیز آروم بود، البته تقریبا، اونم واسه نازنین، 

ظاهرن امیر علی رضایتی از این وضعیت نداشت، بعد از جریان دو روز قبل سر شام امیر هر چند با نارضایتی از خالی کردن میدون ولی به هر حال مجبور به ترک خونه شده بود، و حالا این اجبار به موندن تو خونه خاله شهین چیزی نبود که امیر تو این سن با این موقعیت اجتماعی بتونه زیر بارش بره ولی نمی تونست احترام خانوم جون رو نادیده بگیره،فعلا منتظر بود این قضیه فیصله داده بشه تا بعد، ولی قدم اشتباه خانوم جون آرامش نسبی برقرار شده رو بد بهم زد،

چند ساعتی طول کشید تا خبر شاهکار خانوم جون و ثریا خانوم به گوش امیر علی برسه ولی رسید،

در عرض یه نصفه روز همه آرامش نسبی برقرار شده بهم خورد، 

نازنین هنوز پر بود از نگرانی، وضعیت پدرش، آینده ای که امیر علی بی رحمانه براش تصویر کرده بود، اتفاقات سه روز گذشته حضور خانوم جون، کارای جدید امیر علی، ولی زلزله ای که به پا شد لااقل برای چند ساعت افکار نازنین رو به سمت دیگری کشوند.

نازنین اولش نفهمید قضیه از کجا آب خورد که صبح اول وقت سر و کله حاج رضا پیدا شد، اصلا دلش نمی خواست به صحنه رو در روییش با حاجی فکر کنه،گرچه حرفی به نازنین نزده بود ولی وقتی خانوم جون صداش زده بود و با حاجی روبرو شده بود سری که تکون داده بود از صد تا حرف برای نازنین بدتر بود، البته پیش فکرهایی که تو سرش بود دردی حساب نمی شد،

طوفان اصلی که رسید چیزی نبود که دیگه بشه ندید گرفت، شاید 8 ساعت از رفتن حاجی نگذشته بود که صدای زنگ خونه باعث شد نازنین از جا بلند شه، می دونست امیر علی قراره واسه همین دلش شور افتاد، رسیدن نازنین به آیفون با بیرون اومدن خانوم جون از اتاق همراه شد، نازنین هر چی پشت اف ف، کیه کیه گفت جوابی نگرفت

خانوم جون: کیه؟

نازنین: نمی دونم، حرف نزد

با صدای در آپارتمان پایینی نازنین رو کرد به خانوم جون: فکر کنم همسایه پایینی بود ولی هنوز خانوم جون بر نگشته بود سمت اتاق که در ورودی به صدا در اومد.

نازنین تو چشمی نگاهی کرد، قیافه یه خانوم رو دید، برگشت سمت خانوم جون:  یه خانومیه، بعدم درو باز کرد

ولی هنوز درو تا ته باز نکرده بود، که کتایون نامی رسما در و هل داد و اومد تو، چشمش تو چشمهای نازنین قفل ششده بود که خانوم جون به حرف اومد:کتایون، تو اینجا چیکار می کنی مادر، علیرضا کجاست؟

کتایون با غیظ برگشت سمت نازنین: در به در به زور داره از پله ها می اد بالا، بکوب اومدیم عروسمون رو ببینینم، شمام که قربونتون برم، یه ریزه ما رو محرم ندونستین،

خانوم جون: تند نرو مادر، داستان این چیزها نیست منم اینجا نشستم که چیز دیگه ای از آب در نیاد

کتایون: فعلا که شنیده ها داره دونه دونه درست در می اد

نازنین دیگه ظرفش داشت سر میرفت، دقه به دقه یکی راه می افتاد می اومد اونجا سر اندر پاش رو برانداز کنه، سئوال کنه چشم غره بره بعدم برگرده بره، یا نه اصلا بست بشینه بپای نازنین بشه، 

بی اینکه حرفی بزنه، سرش رو انداخت پایین و راه اتاقش رو پیش گرفت، دیگه جای موندن نبود، یه دو شب رو می تونست خودش رو مجاب کنه بره خونه یکی از همکلاسیهاش هرچند نمی دونست باید چه دروغی بابت قطع رابطه این چند ماهه بگه،بهترین گزینه صهبا بود، که هم خونه دانشجویی داشت هم خیلی فضول نبود، می تونست جر و بحث با پدرش رو بهونه کنه، ولی کتایون خانوم تو دهنه در اتاق بازوش رو کشید: کجا خانوم، تشریف داشته باشین، ما اومدیم چشم روشنی شما، کجا می ری

نازنین دستش رو از دست کتایون بیرون کشید: من با شما حرفی ندارم، زنگ بزنین به پسرتون بیاد، خانوم جون هم در جریان مسائل هست، من دیگه توان توضیح و تفصیل این مسئله رو ندارم، می خوام برم، هم شما رو راحت کنم هم خودم رو ازاین سئوال جواب هر روزی راحت کنم

تو همین گیر و دار یه آقای جا افتاده تو مایه های حاج رضا از در اومد تو، همه ساکت شدند ولی کتایون تو شکستن این سکوت پیش قدم شد: علیرضا بیا تو، بیا شاهکار پسرت رو خوب نگاه کن،

علی رضا اول سلامی به خانوم جون داد بعدم نگاهی به نازنین انداخت که کتایون دستش رو به دست گرفته بود و سعی داشت به سمت در بیاردش،

نازنین: من دارم می رم، می فهمین؟ دارم می رم، ولم کنین

علیرضا: خانوم دستش رو ول کن

خانوم جون هم اومد تو میدون: کتایون مادر ولش کن، اون رسول خدا خیر داد دست دختر مردم رو شکسته، تو دیگه بد ترش نکنه، ولی کتایون دست بردار نبود، صورت نازنین رو تو دستش گرفته بو.زل زده بود تو صورتش: خامش کردی؟ چشم و ابرو نشونش دادی؟ یه دفعه صورت نازنین رو ول کرد و با صدای بلند زد زیر گریه: چقدر می خوای؟ اونی که اخرش می خوای رو الان بگو، قبل از اینکه این یکی هم از دستم بره بگو چقدر می خوای، من دیگه طاقت افسردگی این یکی رو هم ندارم

نازنین دیگه داشت منفجر می شد: خانوم پسرت ارزونی خودت، من واسه کسی نقشه ندارم، هزار پله بالا تر از شما رو هم نگاه نمی ندازم، فقط منتظرم عمل بابام انجام بشه، الانم می رم، به پسرتون هم بگین یه دکتر دیگه واسه بابام پیدا می کنم، جراحش روهم عوض می کنم، نمی خوام هم دیگه چشمم تو چشم خودش و خونوادش بیفته،

بعدم دوید سمت اتاق، به زور چند دست لباس دراورد گذاشت تو چمدون، با این وضع دستش نمی تونست پالتو تن کنه یه مانتو تابستونه پیدا کرد، شالش رو کشید تنش رو راه افتاد، برگشت سمت کمد ولی با چادر چاقچور نمی تونست خونه صهبا بره، بی اینکه تلاشی واسه سر و سامون دادن موهاش کنه از در زد بیرون، تو سالن هنوز سکوت بر قرار بود، ظاهرن همه منتظر بودند کتایون آروم شه، با خروج نازنین از در علیرضا از جاش بلند شد: کجا دخترم؟

نازنین: جایی که از اول باید می رفتم

خانوم جون: بشین تا یه فکری بکنیم، کجا راه بیفتی بری غروبی

نازنین: ممنون دیگه زحمت بسه، به جناب دکتر هم بفرمایین، زحمت فرشهای رو بکشند، بزارن کم کرایه و زحمات این مدت، جناب آذر خودشون ترتیب کارای بیمارستان رو می دن، بگین نمی خوام هیچ جوره درگیر کارای بابام بشن

خداحافظ بلندی گفت و رفت سمت در، که کتایون بلندشد: بری؟ اینجوری بری؟ نه عزیزم، می ریم آزمایش بعد میریم.

خانوم جون: کتایون خدا مرگم بده، این چه حرفی؟

کتایون: این حرف حسابه، من مار گزیدم خانوم جون

نازنین هنوز گیج بود نمی فهمید این آزمایش یعنی چی: منظورتون چیه؟

کتایون: بری بعد با یه بچه بیای بخوای بچم رو تلکه کنی؟

نازنین دیگه وارفت تا اینجای کارو گذاشته بود به حساب تجربه تلخ گذشته این خونواده، به حساب نگرانی یه خونواده، به حساب بدشانسی و بدبختی خودش ولی این دیگه توهینی نبود که بتونه نادید بگیره، دو قدم رفت به سمت کتایون: شما منو چی فرض کردین؟ یه دختر بی خونواده؟ 7 ماه پیش اومده بودین، می دیدن من کیم بابام کیه؟ من واسه پول پسر شما نیست که اینجام، واسه شغل و تحصیلاتش نیست که اینجام، واسه سر و قیافش نیست، من، من

چه لعنتی به خودش بفرستاد که بد موقع بغض لعنتیش ترکید، نگذاشت بگه ؛ از اقبال بدشه، از بی دقتی و بد شانسی پدرش از ... گریه امونش نداد، با اشک و گریه برگشت سمت در، علیرضا خان رفت سمت در، درو بست و چمدون رو کشید تو: بیا تو دخترم، هر کاری راه داره، چاره داره، ما نیومدیم بدی اوضاع رو بدتر کنیم گرچه تلفنی که به ما شد ما رو شوکه کرد،حرف نزدن خانوم جون هم بیشتر ترسوندمون، ولی خوب حالا ما اومدیم حل کنیم

نازنین رفت سمت خانوم جون: من می خوام برم، تو رو خدا بگین بزارن من برم، دارم خفه می شم، می خوام برم، دست کرد تو کیفش، موبایلش رو بیرون آورد شماره امیر علی رو گرفت، خانوم جون بلند شد: به کی زنگ می زنی

نازنین جوابی نداد رفت سمت اتاق، ولی هنوز قدمی بر نداشته بود که کتایون از جا بلند شد: به امیر زنگ می زنی؟ نازنین برگشت سمتشون: بله، زنگ می زنم، بزارین بیاد، بیاد بسپرمش دستتون تا بلکه خیالتون راحت شه، بزارین من برم دنبال بدبختیای خود

اون طرف خط امیر علی بود که داشت گلو جر می داد ولی بحث سمت مخالف اینقدر داغ بود که کسی متوجه نبود

امیر علی شماره هر کی رو می گرفت بی جواب می موند، مادرش، پدرش، نازنین، حتی پیا پی داشت با خونه تماس می گرفت، ولی دریغ از جواب، یک ساعتی وقت پرفت تا خودش رو تو ترافیک سرشب برسونه خونه، پله ها رو دوون دوون رفت بالا، به محض بالا رسیدن کلید انداخت تو در، سکوتی که درون خونه برقرار بود چیز عجیبی نبود، همیشه اینطور بود، گرچه گاهی می شکست ولی تقریبا چیزی که در این خونه زیاد پیدا می شد سکوت بود، ولی سکوت این شب کمی دل آزار بود، کمی مصنوعی بود، سریع رفت سمت اتاقش می دونست خانوم جون باید اونجا مسقر باشه، 

به محض باز کردن در، مادرش رو دید که چشم بند به چشم رو تخت دراز کشیده، ظاهرن خواب بود چون امیر تقریبا در و از جا کنده بود، راه نیومده رو برگشت به سمت اتاق نازنین، به محض باز کردن در، خانوم جون رو دیدکه روی زمین نشسته داره با دستمال چیزی رو از روی زمین پاک می کرد، با ورود امیر علی خانوم جون از جا بلند شد: اومدی مادر

امیر علی: می خواین منو سکته بدین؟ چیکار کردین؟ مادرم اینجا چیکار می کنه؟ نازنین کجاست؟ چرا تلفن رو جواب نمی دین؟

خانوم جون یه قدم به سمت در برداشت:اروم باش مادر، صدا نکن، بزار مادرت یکم استراحت کنه، رو به سکته در طفلک

امیر علی: کی اونها رو کشوند اینجا

خانوم جون: چی بگم مادر، عموت صبح اینجا بود، همه چیز رو فهمید، ظاهرن ثریا که شنیده ترسیده این بارم داستان گردن اوها بیفته زنگ زده اصفهان، از سر خودش رد کنه که مامان بابات هم صفیر کشون اومدند اینجا

امیر علی دیگه رسما صداش از عصبانیت دو رگه شده بود: خوب، بعدش چی شد؟ نازنین کو

هنوز خانوم جون لب از لب باز نکرده بود که صدای مادرش رو از پشت سر شنید: چته صدات رو بردی بالا سر این پیر زن، گناه کرده چند روزه به جای اینکه پیش خواهرش باشه هوای اون رو داشته باشه اومده نشسته للله تو شده، 

امیر علی برگشت سمت مادرش: سلام

کتایون: چه سلامی؟ چه علیکی؟ تو زیر بته عمل اومدی؟ نمی تونستی یه صلاح مشورتی با ما بکینی

امیر علی: مادر شما حتما در جریان اوضاع نیستی اگه بودی اینجور حرف نمی زدین

کتایون: یادته بعد امیر حسین بهت چی گفتم؟ گفتم تو دیگه تو این چاه نمی افتی چون من نمی زارم، حالام اینجام که نزارم، دختر اومد چشم و ابرو نشوندت داد خام شدی؟ اون مهتا بی ریشهه یه جور اومد جلو این یکی با سلاح پدرم پدرم، بی کسم، آره؟ 

امیر علی خیلی سعی در کنترل صداش داشت ولی این جا اون جایی نبود که بخواد کوتاه بیاد: خانوم جون سر تا ته قصه رو بلده، بشینین گوش بدین، حاج عمو و رسول هم، حالا فقط می خوام بدونم نازنین کجاست؟

کتایون خنده ای کرد: می بینی تو ساده ای، نقش بلدد نیستی بازی کنی، باز به دختره، هی می گفت، آقای دکتر، آقای فروهر، 

امیر علی: خیلی خوب خانوم باستانی، حالا کجاست؟

خانوم جون دیگه تحمل این بگو مگو رو نداشت سپرده بود به کتایون، خاست از در بره بیرون که نگاه امیر علی به دستمال تو دست خانوم جون افتاد، متوحش رفت سمت خانوم جون: این خونه؟ چه خبره بوده اینجا؟ 

خانوم جون: چیزی نیست مادر، نازنین خون دماغ شده بود،

امیر علی:  یه نفر به من بگه چیکار کردین؟ چیکار دارین می کنین

کتایون:  هیچی، رابطه خاصی بین شماست؟

امیر علی: نه، نیست

کتایون: قراره ایجاد شه؟

امیر علی: نه خیر قراری در کار نیست

کتایون: خوب خدا رو شکر، ما هم چون می دونستیم تو تصمیم نا معقولی نداری، خودمون قضیه رو سر و سامون دادیم

امیر علی: چی می گین مامان، چیکار کردین؟ دم آخری که داره اوضاع زندگیش روبراه می شه آ وارش کردین؟

کتایون: امیر مادر ما شمر نیستیم والا، نترس، براش یه جا پیدا کردیم، این هفته رو می مونه تا عمل باباش انجام شه، بعدم تا دادگاه پدرش ما ساپورتش می کنیم، گفته دکتر پدرش رو هم عوض می کنه،

والا اونم خیلی مایل نیست تو درگیر باشی،اصلا تو دیگه پیگیر نباش، بابات و دکتر آذر ترتیب همه چیز رو می دن، تو این 1 ماه آخر درسات رو با آرامش بگذرون،

کتایون خنده ای سر داد: دیدی والا ما که بد تو رو نمی خوایم، همون چند ماه پیشم به ما گفته بودی خودمون کمک می کردیم، اساسا شما جوونها اگه یه ریزه به ما اعتماد کنین بد نمی بینین 

چقدر گفتم نرو خونه حاج عموت، مگه بابات نداربود، مگه خودت این چند ساله درامدت کافی نبود مگه نگفتم هر جا خواستی خودمون واست مطب می گیریم، خونه می گیریم هی گفتی خودم می کنم، خانوم جون چقدر گفت مغازه بازار و می فروشه سهم تو و امیر حسین رو می ده هی چشم سفیدی کردی،

امیر علی: حالا کجا فرستادینش؟ من باید باهاش حرف بزنم

کتایون از کوره در رفت: که چی بشه؟

امیر علی: که مطمئن شم اوضاعش خوبه

کتایون: به من اعتماد نداری

امیر علی: به شما دارم ولی به حس مادریتون ندارم

کتایون: اینجور که خانوم جون می گه دختره از توهم خوف داشته، چمیدونم چادر چاقچور می کرده جلوت، گرچه امروز اونی که از در می رفت بیرون 180 درجه فرق می کرد با شنیده ها، حتی جلوی پدرت هم من ندیدم ابا کنه از بی حجابی حالا اونش بماند، به من ربطی نداره،

امیر علی رفت سمت در

کتایون: کجا؟

امیر علی: برم بیرون، کلافم، از دست ... ولش کن، برم یه هوایی بخورم

کتایون: بمون وسائلت رو جمع کن، تا فردا واست یه خونه مناسب می گیریم یه باره اسباب کشی کنی

امیر علی: مامان، این خونه خوبه، بعدم اینجا تهرونه، یه شبه خونه پیدا نمی شه، بشه هم چیزی بهتر از اینجا نیست،

کتایون: تو کارت نباشه، 

امیر علی از در زد بیرون، تو دو ساعتی که تو ماشین بیرون در خونه نشسته بود مرتب با تلفن همراه نازنین تماس می گرفت ولی همچنا ن جوابی در کار نبود

خیلی فکر کرده بود، خیلی کلافه بود، اصلا دیگه درک نمی کرد یعنی چی که بقیه تصمیم بگیرن، بیشتر از خودش دلش برای نازنین می سوخت، صابون محبتهای زوری خونوادش کم به تنش نخورده بود، می دونست نازنین هم بی نصیب نمونده، می دونست وقتی خونوادش تصمیمی رو بگیرن چطور بلدن به طرف مقابل تحمیل کنن

امیر علی تو عمرش تنها باری که یاد داشت جلوی خونوادش ایستاده مقیم شدن تو خونه حاج رضا بود اونم یه ور قضیه که خانوم جون بود، راضی بود وگر نه محال بود،حالا بیش از قبل مطمئن بود که دیگه اصفهان برگرد نیست، این بعد مسافت رو بد جوری نیاز داشت،

نمی دونست چرا هر چی می اد به عصبانیت خودش از خونوادش فکر کنه حواسش می رفت سمت نازنین، یادش نمی رفت چطور شب اولی که پا تو این خونه گذاشته بودند، وقتی ماجرای عقد پیش اومده بود چطور موضع گرفته بود، و بعدش چطور چشمش که به حقیقت و اوضاعش باز شده بود، مچاله شده از اتاق بیرون زده بود و تن داده بود مطمئن بود که اینبارم از سر ناچاری مجبور شده جلوی همه کوتاه بیاد،

هنوز تو ماشین بود که ماشین پدرش رو دید، سریع پیاده شد: سلام بابا

علیرضا: سلام بابا جان، خوبی

امیر علی: باید خوب باشم،

علیرضا: آره بابا،چرا بد باشی،نگران هیچی نباش، خانوم باستانی تا یه ماهی جاش خوبه بعدم که اوضاع باباش روبراه شد میره سر خونه زندگی خودش

امیرعلی: خدا کنه، باباش تا چند روز دیگه جراحی داره، تو همین یکی دو روزه منتقل می شه بیمارستان واسه آزمایشات قبل عمل

علیرضا: بابا امیر، ول کن، همه چی حله، کارت نباشه، شده کار و زندگیم رو ول کنم بیام، می ام تو به زندگیت برس

امیر علی: لا الله الی الله، بابا شمام شدی مامان وخانوم جون،

علیرضا: نه من خودمم، دلم می خواد آب تو دل زن و بچم تکون نخوره، درباره امیر حسن رو شنفکری کار دستمون داد، دیگه دلم نمی خواد تاریخ تکرار شه

امیر علی: خیلی خوب بابا بحث با شما ها کی نتیجه داشته، بفرمایین بریم بالا

***

جمعیت زیادی نبود، اصلا نمی شد اسمش رو جمعیت گذاشت، نه این که کسی نبود که بیاد، خودش نخواسته بود، خودش نگفته بود، یه نگاه به مادرش انداخت قیافش مثل یه کسی بود که داره می ره یه مهمونی رسمی، کت و شلوار طوسی با شالی که بزور رو سرش بند بود، دو تا خانوم دیگه هم بودند تعداد مردها هم چیزی بیشتر از 7 تا نبود، نمی دونست تو سرش چه خبره، این چه خوابیه چرا توش سرما تا مغز استخونش نفوذ کرده، هی سر می چرخوند، می دونست اینجا کجاست ولی هر چی فکرمی کرد نمی فهمید چرا اینجاست نمی دونست همه منتظر چی وایسادن، یه دفعه به خودش لرزید، نه از سرما که از دیدن عمو حمید و آراد که با یه دست گل بزرگ به سمتش می اومدند، باید یه کاری می کرد این خواب دیگه زیادی داشت آزار دهنده می شد، زیادی،

نازنین از جا کنده شد، یه نگاهی به مادرش انداخت، ظاهرن قصد نداشت کاری بکنه، ولی باباش، اون حتما می تونست کاری کنه که عمو حمید و آراد از اونجا دور بشن، حتما می تونست: بابا، بابا، 

ولی هنوز جوابی نگرفته بود که دنیا دور سرش چرخید.

تازه داشت می فهمید کجا چه خبره، یادش اومد تو قبرستون چه می کنه، تو کسری از ثانیه همه اتفاقات دو هفته گذشته از جلوی چشمش گذشت، از اومدن امیر حسین، شکستن دستش، ورود خانوم جون، افتادن حجابش، مادر امیر، پدرش، همه اون حرف و حدیثها، جابجایی زوریش به خونه خاله شهین، تلفن و گریه زاریش واسه مامانش، همه اون التماسها واسه برگشتن، زنگهای امیر،

ضربان قلبش رو حس می کرد، کوبش قلبش هرچه به صحنات پایانی نزدیک تر می شد شدت می گرفت، یاد ش اومد به روز عمل، مامانش با هزار ناز و ادا خودش رو رسونده بود، چه روزی بود وقتی پدرش بالاخره از اتاق بیرون اومده بود، در طول عمل امیر علی چند بار رفته بود تو اتاق عمل و بیرون اومده بود هیچ دفعه طرف صحبت نازنین نشده بود گزارشات مثبت رو به مامانش تلگرافی داده بود و برگشته بود سر کارش، 

هوش اومدن پدرش چه لحظه ای بود، چقد رخیالش راحت شده بود، ولی این حلاوت چقدر زود به کامش تلخ شده بود وقتی مادرش بعد چند سال لب باز کرد، وقتی دلیل اصلی ول کردن و بریدنش رو بالاخره به زبون آورده بود، یه عمر نازنین فکر کرده بود این عموش بوده که اسایش زندگی رو از این زندگی گرفته بود، نگو که پدرش بود اونی که نباید می بوده،

حالا دلیل سنگی و سنگ دلی مادرش رو بیشتر می فهیمد چقدر تلخ بود شنیدن داستان جدایی، اینکه عمو و پدرش هر دو عاشق مادرش بودند ولی مادرش برغم تمایل به عمو حمید به دلیل فشار خانوادگی بابت اوضاع مالی بهتر پدرش مجبور شده تن به این ازدواج بده ولی سو ء تفاهم های ایجاد شده بدبینی پدرش رو به مادرش سبب می شه و در نهایت بعد از 7 سال زندگی با داشتن یه دختر 6 ساله می بره از همه کس و همه چیز، هضم این بی انصافی از طرف پدرش خیلی سخت بودولی نمیدونست چرانمی تونه از پدرش ناراحت باشه، نمی دونست چرا هنوز این پدر خطا کار واسش عزیز تر مادر بی وفاست، حتی کینه عمو حمید هم سبک نشده بود، شاید شاید همه بابت زخمی بود که در 7 سالگی خورده بود، چیزی که تا ابد باهاش می موند،

کنده شد از خاطرات، بس که سر و صدا بود، سر و صدا، خیسی،

سر گردوند، همه دروش حلقه زده بودند، نگاهی به اطراف انداخت، با صدایی که از عقب اومد همه از دور نازنین کنار رفتند، جز امیر علی که لیوان بدست کنار نازنین روی زمین نشسته بود، نازنین سر گردوند، جنازه بود، جنازه پدرش،

تو بی تعادلی از جا بلند شد، جنازه کنار قبر بود، دستاش از پشت قفل شد بودند، دلش نمی خواست امیر علی رو صدا بزنه ولی این دم آخر، آخرین دیدار بود، آخرینش واس آخرین کسی که داشت، دلش نمی خواست عمو حمید و آراد به جنازه نزدیک بشن به خصوص که موقع مرگ پدرش عمو حمید بالا سرش بوده، همون موقع که تو خوشی به هوش او.مدن پدرش رفته بود لباسی عوض کنه برگرده، برگرده تر گل ورگل به پدرش روحیه بده، چه بد کرده بود، چه حسرتی تا ابد به دل خود گذاشته بود، مطمئن بود تا آخر عمرش از زنگ خردلی بیزاره، مطمئن بود دیگه هیچوقت شال قهوه ای و شلوار مخمل کبریتی پا نمی کنه، مطمئن بود که برسه خونه بوتهای قهو ه ایش رو روونه سطل می کنه

عهد بسته رو شکست هر چی صدا تو گلوش بودآزاد کرد:ولم کن؛ بزار برم، بزار برم بابام و ببینیم؛ 

امیر علی انگار قصد نداشت بشنوه، جیغ های ممتد رو می شنید، ولی حرفها رو نه، کتایونرفت کنار نازنین: امیر مادر ولش کن، بزار خودش رو خالی کنه، بزار ببینه باباش رو

امیر علی: چی چی رو ببینه، فشارش پایین؛ همین حالاش هم من نگهش داشتم و گرنه پخش زمینه

کتایون به امیر توجهی نکرد، دستهای نازنین که به امید کمک کتایون آروم گرفته بود رو از دست امیر بیرون کشید، بیا دخترم، ولی بی قراری نکن، می دونی که بابات الان اینجا حاضر و ناظره، می خوای دل نگرون بره سفر، بزار آرامش داشته باشه،

نازنین دستش رو از دست کتایون بیرون کشید، خودش رو تا کنار قبر رسوند، با زوری که نمی دونست از کجا اومده عمو حمید رو پس زد: اینجا چی می خوای؟ خیالت راحت، مرده، دیگه مرده، چی بش گفتی؟ چی گفتی که سکته اش دادی

مادرش سریع اومد کنار نازنین:  چی می گی نازنین، حرمت مرده رو نگه دار

نازنین با خشم برگشت طرف مادرش: مامان بعد حرف زدن با این بابام سکته کرده، بابام که حالش خوب بود من میرفتم

آرادم پرید وسط ماجرا: بابات خودش خواست ما رو ببینه،بعدم بابات از چیزی سکته کرده باش از خبر صیغه شدن شماست، نه دیدن پدر من

حمید آراد رو هل داد عقب: ساکت شو آراد، الان وقت این حرفها نیست،

حمید برگشت سمت نازنین: من بابات رو حلال کردم؛ بعدم یه چک از جیبش در اورد گرفت سمت مادر نازنین: این مال نازنین هر وقت آروم شد بدین بهش،

نازنین نا خواسته روی زمین زانو زد، یعنی توانی واسه ایستادن در خودش نمی دید، چه صحناتی بود، انگار خواب بود، باورش نمی شد این همه تلخی در باورش نمی گنجید، ظرف ده دقیقه دنیا ی پدرش به آخرتش پیوست، چه آسون، دقایق آخر و نازنین با بهت و شوک نظاره گر بود، مادرش کنارش ایستاده بود، خانوم جون کنارش نشسته بود و قرآن می خوند، چشم چرخوند حاج رضا، امیر علی، پدر امیر، آقای اذر، و چند تا مرد دیگه

انگار همه عجله داشتند، همه با مادر نازنین خداحافظی کردند و دستی سر شونه نازنین زدند، حرفهایی زدند، چیزی مثل غم آخرت باشه، ولی نازنین میلی به شنیدن و پاسخ دادن نداشت، مادرش کمی ایستاد ولی فهمیدنش سخت نبود که قرار نداره، می خواد بره، نازنین تو دلش پوزخندی زد، معلومه که می خواد بره، نه دل خوشی داشت و نه خاطره ای خوش، تا همین جام شاید بابت ته مونده محبت مادری منت سر نازنین داشت که از تعطیلات کریسمسش زده بود، مطمئن بود به هفته نرسیده بلیطش رو اکی می کنه،

قبل از اینکه مادرش چیزی بگه نازنین پیش قدم شد: شما برین من امشب می خوام بمونم

تو یه آن این آرامش کلامی که تا حالا حفظ شده بود تموم شد: دیونه ای تو؟ اینجا بمونی؟ اینجا جای مونده؟

بلند شو، تو این یه هفته هر کاری خواستی کردی، بلند شو ببینم،

نازنین به این زودی انتظار تغییر کلام نداشت، به اندازه یه عمر پشت تلفن حرف زدن دلش نرمش و آغوش گرم می خواست، 

حرفی نزد، فقط نگاهی به مادرش انداخت هنوز سر به زیر نبرده بود که امیر علی رو تو یه قدمی پشت سر مادرش دید، از جا بلند شد: تو چرا اینجایی؟ تموم شد، برو به کارت برس، برو تا مامان بابات دوباره ترس برشون نداشته، 

وایسادی چیکار،

امیر علی یه جمله بیشتر نگفت که 10 جمله جواب گرفت: تو ماشین هستم تا هر وقت خواستی بمون

نازنین دیوانه شده بود: تو ماشین می شینی واسه چی؟ من اینجا می مونم، اصلا چرا اینجا اومدی، تو قاتل بابام هستی، تو و اون عموت، تو بابام رو راضی به عمل کردی، بابام نمی خواست،

چند بار رفتم گفت نه، تو راضیش کردی، عموت منو تو این چاه انداخت، می بینی بابام باشنیدن اون عقد کوفتی سکته کرده، 

سیلی که تو گوش نازنین خورد، باعث شد سکوت کنه، تو چشمهای مادرش نگاه کرد

مادرش دیگه اجازه نداد نازنین لب باز کنه: چته؟ حالا پیله کردی به این بنده خدا، دیگه کی مقصره، خیلی دلت می خواد به منم بگی نه؟، نه عزیزم، بابات فرشته نبود، مثل همه آدمها بود،

گاهی خوب بود گاهی بد، اگه واسه تو پدر خوبی بود واسه من همسر خوبی نبود، واسه عموت برادر خوبی نبود، می فهمی، حالام دلیل نمی شه از غصه دهنت رو باز کنی تک تک آدمها رو متهم کنی، الانم راه بیفت، 

نازنین بی صدا اشک می ریخت، نمی دونست جرا نمی تونه جواب مادرش رو بده، چرا زبونش قفل شده بود، چرا نمی تونست دستش رو از تو دست مادرش بیرون بکشه، چرا داره سوار ماشین امیر علی می شه 

از بهشت زهرا تا دم در خونه اشک ریخت، یه آن خدا رو شکر کرد که مجبور نیست بره خونه خاله شهین،چطور می تونست تو خونه مردم باشه، با این حال، با این اشکهای روون که بعید می دونست حالا حالا ها بند بیان، مادرش هنوز نرسیده و از ناکجا تو یه روز خونه پیدا کرده بود، 

لوازم اولیه توش ریخته بود، تو گیجی و نگرانی نازنین و تو گیر و دار عمل باباش، مادرش سریع ترتیب همه چیز را داده بود، یه سوئیت 70 متری، یه خوابه با یه سالن بزرگ، مبلمان ساده اسپرت، همه چیزهای ضروری توش بود، حالا نه اونقدر مجلل ولی خوب بود، اینکه می دونست یکسال راحته، یکسال اجاره نباید بده .

به محض ایستادن نازنین در ماشین رو باز کرد که صدای مادرش مجبور ش کرد بایسته: صبر کن، کلید که دست منه،

نازنین دست دراز کرد سمت مادرش ولی به جای کلید دستش کشیده شد به جلو: بیا اینجا، بابت رفتار امروزت عذر خواهی کن، بعدم دعوتشون کن بیان بالا، 

نازنین دلخور نگاهی به مادرش کرد: مامان بهترین لصف به ایشون و خونوادشون اینه که منو نبینن، مامان به خدا ...

سهیلا: نازنین، شنیدی چی گفتم

نازنین با اشکهای روانش رو کرد به امیر علی: ممنون، خدافظ

سهیلا: نازنین،

امیر علی:  ولش کنین، من بعدا می ام صحبت می کنیم

نازنین متوحش به امیر علی نگاه کرد: راجع به چی؟

امیر علی: امانتی ها که پیش منه، چکی که عموت دادن، وضعیت دادگاه پدرت

نازنین: اون که مهم بود بابام بود که رفت، دیگه هیچی واسم مهم نیست، دادگاهم بره به درک

امیر علی سری تکون داد، رو کرد به سهیلا: الان وقتش نیست، باشه بعد صحبت می کنیم

سهیلا: بعدا یعنی کی؟ تا این دختر خودش رو جمع و جور کنه، 3 ماه گذشته، من تا آخر این هفته باید برگردم، کلاسام شروع می شه،تکلیفش رو می خوام معلوم کنم

نازنین دیگه نایی نداشت، همونجا کنار در ماشین آروم آروم لیز خورد و نشست

نمی دونست چقدر گذشته، اصلا یادش نبود الان باید شب باشه یا روز، سر گردوند، دست چپش از درد جلب توجه می کرد دست راستش از سوزش سرم، ولی درد اصلی تو دلش بود، به زحمت سر از بالشت بلند کرد،اتاق بد جوری تاریک بود، مثل روزگارش تو این دور روزه، صدایی از بیرون نمی اومد، نمی تونست با انگشتهای اسیر تو گچ سرم رو در بیاره،

بی هوا صدا زد، یه لحظه خشکش زد، نفهمید چرا، اصلا چه جور اسم امیر علی رو صدازده بود، چرا نگفت، فروهر، چرا نگفت دکتر، اصلا چار نگفت مامان 

تو شوک کار خودش بود که در اتاق باز شد، امیر علی و مادرش وارد اتاق شدند

سهیلا: چی شده؟ درد داری؟

نازنین سر به زیر چیزی زمزمه کرد: نه اتاق تاریکه، این سرم و در بیارین، دستم زیر کچ می خاره، 

امیر علی بی حرف جلو اومد، بی تو جه به رعشه ای که نازنین با تماس دستهای امیر علی گرفتارش شده بود، آروم سرم رو در آورد،نازنین سریع سرش رو پس کشید،

امیر علی بلند شد: بعد از ناهار، می ریم یه عکس از دستت می گیریم، احتمالا دیگه می تونی بازش کنی،

نازنین رو کرد به سهیلا: مامان،

سهیلا بی تو جه به نازنین از در رفت بیرون و در اتاق رو بست، امیر علی ظاهرن مجبور بود حرفهایی که مال بعد بود رو به خاطر تنگی وقت سهیلا زودتر بزنه،

امیر علی چند دقیقه ای بی صدا صبر کرد، آخر به حرف اومد: می دونی، من عجله ای واسه این حرفهای ندارم ولی مامانت خیلی عجوله، می خواد تو این یکی دو روزه برگرده، البته ظاهرن تو رو هم می خواد ببره ولی خوب تا قانونا اقدام کنه و ویزا بگیری 2 ماه دسته کم طول می کشه،

نازنین: من جایی نمی رم، نه با اون نه با هیچ کس دیگه

امیر علی: ولی مامانت گفت که

نازنین: از طرف خودش گفته،

امیر علی: خوب نری می خوای چیکار کنی؟

نازنین: می خوام چیکار کنم خیلی مهم نیست، چیکار می تونم مهمه

امیر علی: خوب چیکار می تونی بکنی؟

نازنین: نمی دونم، 

امیر علی: فکر می کنی الان بتونی برگردی دانشگاه؟ تا یه ماه دیگه ترم جدید شروع می شه!

نازنین نمی فهمید این سئوالها چرا داره از طرف امیر علی مطرح می شه!

نازنین: من فکر کنم دیگه هر چی زحمت سرتون بوده بسه، می دونم دفاع آخرتون نزدیکه بهتره شما به کارهاتون برسی

امیر علی اخم غلیظی کرد و قدمی جلوتر گذاشت: به نظرم این زبونت زیادی دراز شده، چرا فکر می کنی من از پس تیکه انداختنات بر نمی ام؟،

نازنین سر بلند نکرد: می شه برین،می شه دوباره خونوادتون رو نگران نکنید، می شه بزارین...

امیر علی:  خیر، نمی شه،

نازنین چشمهای آماده به باریدنش رو بالا گرفت نمی تونست لب از لب باز کنه، مطمئن بود گریه امونش نمی ده

امیر علی خودش ادامه داد: فکر کردی پدرت واسه چی راضی به عمل شد؟ چرا تا من رفتم راضی شد؟

نازنین فقط نگاه می کرد،

امیر علی: چون پدرت در جریان عقد بود، چون پدرت وقتی راضی شد که تو رو سپرد به من، چون می خواست با خیال راحت بره زیر عمل 

نازنین: تو، تو چرا، چرا جریان عقد رو گفتی؟ چرا منو بی آبرو کردی

امیر علی: پدرت احساس بی آبرویی نکرد، پدرت غمگین شد، نگران شد و نه بیشتر از زمانی که فکر می کرد تو تک و تنها تو این شهر روز و شب می کنی، می بینی من پدرت رو نکشتم، نمی دونم آیا بین عمو و پدرت چیز خاصی گذشته، نمی دونم دلیل سکته پدرت چی بوده، ولی هر چی بود از شنیدن ماجرای عقد نبوده

نازنین سعی کرد اشکهاش رو پس بزنه، نمی دونست خوشحال باشه یا ناراحت، خوشحال از اینکه... هنوز تا ته خط افکارش غرق نشده بودکه امیر علی خوشیه نصف و نیمه اش رو از بین برد: حالا می رسیم سر اصل قضیه، خونواده من هر چی می گن به من می گن، طرفشون منم، نگران دفاع منم نباش،تحقیقات من اماده است، ولی اینکه تو چیکار می کنی کمی پیچید ه اس،دو را ه داری یا با مادرت می ری 

نازنین نگذاشت حرف امیر علی تموم بشه:نه، من جایی نمیرم

امیر علی: خوب راه بعدی هم هست، می آی خونه من، می خوای درس بخون می خوای خونه بمون 

نازنین شوکه تودهن امیر علی زل زده بود،تنها کاری که از دست بر می اومد ریشخندی بود که نثار امیر کرد: شما انگار بد دچار سوء تفاهم شدین

امیر علی: نه زیاد، می دونی خوب که فکر می کنم می بینیم قولم خیلی برام مهمه، 

نازنین: من هیچ جا نمی ام

امیر علی: خیلی مطمئن نباش، حالا م جلوی مادرت نمی خوام صدامون بالا بره، حاضر شو بریم بیمارستان، یه عکس از دستت بندازیم

نازنین بی حالتر از قبل داشت به ادبیات جدید امیر علی فکر می کرد، به اینکه واقعا قراره چی بشه، تو این دنیا بی پدرش قراره چه به روزش بیاد

فقط آهسته سئوال پرسید، می دونست الان زمان مناسبی برای کل کل کردن با این پسر نیست، نه تو این حالی که حتی نفس برای نفس کشیدن هم به زور به ریه هاش می رسه، ادب کردن این پسر مال وقت مناسبش بود: کارای بابام..

امیر علی: امید نبند بهش با فوت پدرت پرونده مختومه شده مگر اینکه تو بخوای دادگاه ادامه پیدا کنه که خودب یه بخشهایی از قضیه دوباره کاریه این یعنی سه تا شش ماه دیگه

نازنین به زحمت از جا بلند شد: من با مامانم می رم،ولی دادگاه رو ول نمی کنم، عاملهای مرگ بابام رو رها نمی کنم،

امیر علی انگار کمی از زیاده روی خودش پشیمون شد: این حق تو ه که برای پدرت اعاده حیثیت کنی، ولی ... امیر علی حرفش رو نصفه رها کرد، بحث رو عوض کرد: آماده شو، بریم

نیم ساعتی می شد که سالن منتظر نتیجه عکس نشسته بود، نمی فهمید چرا امیر علی اونو کشونده اونور شهر تو این بیمارستان دولتی شلوغ، مادرش که همون اول کار ول کرد رفت تو حیاط، ولی نازنین در خودش انرژی اضافه ای نمی دید که صرف پایین و بالا شدن کنه، مغموم به صندلی تکیه داده بود، می خواست ببینه می تونه دستش رو از این وضع لعنتی خلاص کنه یا نه، 

امیر علی بهش اصرار کرده بود که تو اتاقش منتظر بمونه ولی نازنین این راهروی پر رفت و آمد رو ترجیح می داد،

پچ پچ دو تا پرستار رو کنارش حس کرد، نگاه نازنین باعث شد هر دو اروم بشن، یکیشون قدم جلو گذاشت، یه دختر یا شایدم یه زن 29، 30 ساله به نظر می رسید تو حس و حالی نبود که بخواد قیافشون رو آنالیز کنه: سلام، منتظر جوابه آزمایشتون هستین؟

نازنین: عکس

پرستار: بله، عکس، شما از اقوام دکتر فروهرین؟

نازنین بی اینکه تو صورت پرستار نگاه دیگه ای بندازه جواب داد: چطور؟

پرستار: هیچی، نه دیدم دکتر دنبال کاراتونه، گفتم شاید نسبتی دارین

نازنین توجهی نکرد، ولی این دو تا اتیش پاره ول کن نبودند: می خوای من برم جواب عکس رو بیارم؟

نازنین به پرستار دوم که وارد بحث شده بود نگاهی انداخت، انگار قیافه زار نزار این پدر مرده کافی نبود که دست از سرش بردارند

پرستار دوم: نگفتی گلم، نسبتی دارین؟ خواهرشونی؟

نازنین کم کم داشت کلافه می شد، نمی دونست چی بگه این دوتا بی سر و صدا ول کنن برن،

پرستار اول: خوب بگو دیگه، دختر خالشی؟

پرستار دوم هنوز اظهار نظر جدیدی نکرده بود که صدایی هر دو رو یه قدم عقب کشوند، سر کار خانومها این جا بخش گوش و حلقه؟ یا ارتوپدی؟

پرستارها به زور خودشون رو جمع کردند، یکیشون زودتر به خود اومد: سلام آقای دکتر خوبین؟ ما آخر شیفتمونه اومدیم یه سری به همکارای این بخش بزنیم

امیر علی جدی رفت سمت نازنین: به هر حال همکارای شیفت بعد معطل شمان شیفت رو تحویل بگیرن، صلاح می دونین به جا مکاشفه برین به کارتون برسین تا سوپر وایزرتون دوباره بخش رو رو سرش نگذاشته،

نازنین که عکس رو تو دست امیر علی دید از جا بلند شد: جوش خورده،

امیر علی با غیض نگاه دیگه ای حواله دخترا کرد که هنوز پر رو پر رو وایساده بودن و رو کرد به نازنین: آره، مشکلی نداره دیگه، با مامان برین خونه من آخر شب می ام، یکم تو آب ولرم ماساژ بده تا چروک پوستت باز بشه،

امیر علی تا حیاط بیمارستان نازنین رو همراهی کرد و سپرد دست سهیلا: شما برین من حدود 12 می ام

سهیلا: باشه امیر جان، شما به کارت برس،

نزدیکای خونه بودند که نازنین به حرف اومد: شما کی میری؟

سهیلا: خیلی زود

نازنین: همین فردا برو اگه می تونی

سهیلا: چی شده؟

نازنین: هیچی

سهیلا: پس چرا داری منو بیرون می کنی؟

نازنین: بیرون نمی کنم، می خوام بری به کارات برسی، منم بهتون عادت نکنم،

سهیلا: یه دوماهی کارات طول می کشه، ولی تو این مدت واقعا نمی تونم بمونم اینجا

نازنین: من نمی آم؛ بیخود خودتون رو به زحمت نندازین

سهیلا: تنها بمونی چیکار؟

نازنین: بیام چیکار؟

سهیلا: یعنی چی؟

نازنین: مامان شما اونجا زندگی خود رو داری من اینجا، بی بابام سخته ولی بالاخره عادت می کنم، من، من.. 

سهیلا: ببین، تو خودتم می دونی تنهایی نمی تونی

نازنین: چند ماه تونستم بقیه اش هم می تون

سهیلا: تصمیمت چیه؟ می خوای با امیر علی بمونی؟

نازنین ریش خندی زد: بمونم؟ یعنی چی؟ انگار یادتون رفت قضیه چیه؟

سهیلا: نه یادمه ولی، خوب آخه

نازنین: ولی آخه نداره، امشبم بهش زنگ بزنین دیگه اونجا نیاد، نمی خوام قوم و خویشاش راه بیفتن دوباره دستم رو بشکنن

سهیلا: بی چشم و رو نباش، همین خونواده دو هفته اس علاف تو و برنامه های پدرتن

نازنین: علاف من نیستن، علاف پسرشونن، اومدن مطمئن شن من خودم رو بندش نکنم

سهیلا: نازنین قبلا ندیده بودم اینطور سبک و کوچه بازاری حرف بزنی؟

نازنین: باید بگین نشنیده بود، ما نهایت سالی دو سه بار باهم حرف می زنیم

سهیلا: می گم عوض شدی

نازنین: مامان، به امیر علی بگو اینجا می مونی، بگو صورت حساب خدماتشون رو بده و بره پی کارش، 

سهیلا: حالا چرا گریه میکنی؟

نازنین: واسه بدبختی خودم،؛واسه بابام، 

سهیلا: بس کن، حالا دوباره بی حال می شی، من نمی تونم بغلت کنم

با توقف ماشین نازنین دیگه ادامه نداد، به محض رسیدن رفت تو حمام، نیم ساعتی تو وان آب گرم نشست، اگه خاطرات دست از سرش بر می داشتند شاید می تونس کمی از این گرما لذت ببره، به دستش نگاهی انداخت، کمی بهتر شده بود، 

تا شب حرف خاصی بینشون رد و بدل نشد، مادرش یا داشت با تلفن به زبان کوفتی فرانسوی حرف می زد، یا تو لپ تاپش مشغول بود.

***

امیر علی داشت گزارش روزانه رو .اسه تحویل شیفت آماده می کرد که احسان اومد تو اتاقش،

احسان: سلام، تسلیت می گم

امیر علی ابرویی بالا انداخت: سلام، واسه چی

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

احسان: فوت پدر خانومت رو می گم دیگه، بزار 24 ساعت بگذره بعد بزن زیرش، می بینم که لباس مشکی هم که نپوشیدی، ریشاتم که انگاری زدی

امیر علی: احسان ول کن تو رو خدا

احسان: ولت کردم که این اتفاقات افتاده، من باید از مسعود می شنیدم، من نباید می اومدم مراسم، آخه ببین دادا کاراتا

امیر علی: خیلی خوب تسلیتت رو پذیرفتم، برو به سلامت

احسان: عجبا، بابا من می خواستم بیام به خانومت تسلیت بگم، 

امیر علی از بالای عینک چشم غره ای رفت و بهه کارش ادامه داد

احسان: حالا این خانومی که امروز اینجا بوده کی بوده که همه دران راجع به حضورش پچ پچ می کنن

امیر علی: ای بابا، ول کن

احسان: آخه خانوم دکتر رضوی هم بدش نیم اومد سر در بیاره،انگار تو حیاط دیده بودنتون، شیفت قبلی ها هم یه اماری دادن به همکاری بعدی که سرشون گرم بمونه

امیر علی فقط نفسش رو داد بیرون،

احسان: تا جایی که یادمه خانومت پوشیه می زد، یعنی خودت گفته بودی، ولی این امروزی انگار بدجور 180 درجه متفاوت بوده، امیر نکنه خواهر داری رو نکردی، به خدا من خیلی دلم می خواد با یه خونواده اصفهانی وصلت کنم، شنیدم خوب جهیزیه می دن، بعدم اصلا هر چی فکر می کنم نمی تونم از تو جدا شم، می دونی که

امیرعلی کفری بلند شد، عینک رو انداخت رو گزارشها: احسان جون داداش، من خواهر ندارم، ولی به خدا می داشتم هم جنازه اش رو هم رو دوش تو نمی گذاشتم،

احسان: وا چرا دادا پ؟

امیر علی: از شاهکارای اینجات که خوب نگم بهتره ولی می ترسم دو روزه یه دختر ژاپنی با یه بچه بیاد ایران ادعای ارٍ و میاث کنه، ما اصفهانی ها هم که بد مال و اموالمون به جونمون بسه، دنبال وارث اضافی نیستیم

احسان: نترس من از این گند ها نمی زنم، حالا بی شوخی، کی رو اوردی تو بخش حرف و حدیث راه انداختی، اگه بدونی چه تلاشی می کنن همه غیر مستقیم از من اصلاعات بگیرن

امیر علی: ای بابا، خدا رو شکر اینجا اینقد ر شلوغه و کار ریخته، و اینها اینقدر وقت واسه فضولی دارند

احسان: حالا بی شوخی، کی بوده

امیر علی: خانوم باستانی و مادرش، آوردمش گچ دستش رو باز کنیم

احسان: آره؟ ولی یه حرفهای دیگه ای به من زده بودی، رو گیره و من اصلا ندیدمش و نمی خوامم ببینمش و، فکر کنم تو این مدت که به من گزارش ندادی خیلی خبرها بوده

امیر علی:ای، اتفاق که زیاد افتاده

احسان: اونوقت تو نباید به من بگی؟ من نباید بدونم چی شده، بابا من رفیقتمريال دو رو ه در یک بدن، 10 ساله همکار و همکلاسیم،

امیر علی: به جان تو احسان امروز خیلی خسته ام حوصله مسخره بازیهای تو رو ندارم، می دونی که چه دو هفته ای جلوی رومه

احسان: آره، اون که می دونم، ولی می دونی بیا با من حرف بزن تا سبک شی بری بشینی سر کارای دفاعت

امیر علی: باور کن چیزی که به درد تو بخوره نیست، مامان نازنین می خواد نازنین رو ببره با خودش ولی یه دوماهی طول داره، اونم نمی تونه بمونه، البته خانم می گه نمی رم،

احسان: خوب این یه تغییر، خانوم باستانی شده نازنین، بعدم خوب کجا بره، شوهرش تا 1 ماه دیگه بر می گرده مطب پولهارو پارو می کنه، به به

امیر علی: تو رو اون جد و آبادت بس کن،

احسان: خوب حالا چی می شه

امیر علی: وای خدا رو شکر تو زن نیستی،

احسان: زن نه دختر

امیر علی: کوفت، 

احسان: خوب می خوام بدونم بابا، مامان بابات نفهمیدن،

امیر علی: یه دقیقه بشین تا بهت بگم

احسان: بفرمایین

امیر علی: امیر حسین اومد، رسول اوردش خونه، فهمیدن نازنین ونجاس، خانوم بزرگ اومد، بابا، مامان، بزور بردنش خونه خاله شهین، معرف حضورتون که هستند، بعدم عمل پدرش، اومدن مادرش، مادرش یه جار رو گرفت، فهلا اونجا هستند، عمل پدرش و فوتش رو هم که در امارتون داری، والسلام

احسان: خوب خدا پدرت رو نگه داره، اینهار و خودت قبل از اینکه بزارمت لا منگنه بگو، حتملا باید زور بالا سرت باشه

امیر علی: خیلی رو داری به خدا

احسان:خوب حالا،امروز نازنین خانوم اینجا بوده،

امیر علی: خانوم باستانی

احسان:  خیلی خوب، می گم چه ریختی؟ آخه می دونی بد جوری همه به هل و ولا افتادن ته قضیه در بیاد

امیر علی: پاشو روتو زیاد نکن، به فضولام بگو فضولی موقوف

احسان: خوب

امیر علی کلافه بلند شد: بلند شو تا بیرونت نکردم، خیلی داغونم احسان، خسته کلافه، هر چی فکرش رو بکنی برو تا مشت و مالت ندادم

احسان: باشه حالا می رم ولی سر صبر می ام 

ساعت از 11 گذشته بود، که صدای زنگ در باعث شد نازنین از روی کاناپه بلندشه، چندان حال خوشی نداشت، هنوز باور نداشت چه بلایی سرش اومده،

نمی دونست چه حکمتی تو این خاک کوفتی هست که تا عزیزی رو به تو می کشه، پشتش تب و عز و جز ادم کم می شه، غم می مونه ولی تو دل،

صدای زنگ دوم از ورودی خونه بلند شد، مادرش همچنان با لپ تابش مشغول بود، نازنین هنوز پشت در نرسیده بود که در باز شد، با تعجب به امیر علی که با یه سلام وارد شده بود نگاهی انداخت،امیر علی کیفش رو دم ورودی گذاشت، و رفت سمت دستشویی، نازنین هنوز هاج و واج کنار ورودی ایستاده بود که مادرش به حرف اومد: نازنین، چرا وایسادی، ببین امیر شام خورده یا نه؟

نازنین تو دهن مادرش زل زده بود، که امیر علی از دستشویی بیرون اومد: نه، ممنون، شام خوردم

امیر علی یه نگاهی به نازنین انداخت که هنوز گیج دم در وایساده بود یه قدم رفت سمتش: من شام خوردم، اومدم یه سری بزنم، اگه حوصله داری حرف بزنیم

نازنین حرفی نزد، فقط قدمی به سمت کاناپه برداشت، سهیلا از جا بلند شد: من برم یه تلفن بزنم،

نازنین دلش می خواست جیغ بزنه، ساعتی یه بار دست به تلفن برده بود، نمی دونست آخه چقدر یه آدم می تونه با تلفن حرف بزنه

امیر علی: خواهش می کنم؛ حرف خصوصی نیست، راجع به وضعیت نازنین

سهیلا: باشه، راحت باشین

با رفتن سهیلا امیر علی شروع کرد: می شه بشینی؟

نازنین نشست، گرچه دلش می خواست بره تو اتاقش، 

امیر علی نشست رو به روش: خوب چی شد؟

نازنین: چی؟

امیر علی: ظهر که گفتم، یا با مادرت می ری، یا می ای خونه من

نازنین: من چه برم چه بمونم به شما دخلی نداره،چرا دنبال دردسر می گردین، بلندشین برین به کار و زندگیتون برسین، مامانم اینجاست

امیر علی یه نگاه به بک گراند لپ تاپ سهیلا انداخت، ابرویی بالا انداخت: این خانم مامان چندان، یعنی می گم امیدی بهش نبند، خیلی گرفتاره

نازنین: من می رم پیش مامان

امیر علی:  خوب می کنی، فردا میام دنبالت

نازنین کفری از جا جست: می گم می رم پیش مامان

امیر: مامانت دو روز دیگه بیشترنیست، تو این کی دو ماه می ای اونجا تا کارات درست شه،

نازنین: من جایی نمی ام

امیر علی: شاید فرانسه نری ولی خونه من میای

نازنین: من کاری رو که نخوام نمی کنم

امیر علی: ولی من خوب می دونم کاری رو که می خوام چطور انجام بدم، تو امانتی دست من، بابات تو رو سپرده به من نه به مادرت

نازنین تو حس و حالی نبود که بتونه حرفی بزنه از جا بلندشه، تو دهنه د راتاق، امیر علی راهش رو سد کرد، به جای هیچ حرفی بک گراند لپ تاپ سهیلا رو که تو دست گرفته بود به نازنین نشون داد، نازنین غرق شد، شایدم نابود،

تصویر مادرش در آغوش مردی و دختری نوجوون تو آغوش مادرش، یه عکس سه نفره ناب، به ترتیب قد تو آغوش هم فرو رفته بودند، از اون عکسهایی که نازنین حتی یه دونه اش رو هم نداشت، نهایت عکسهاش یه عکس دونفره سر هفت سین بود اونم کنار پدرش،

نگاه نازنین دست امیر علی رو که لپ تاپ رو سر جاش بر می گردوندرو تعقیب می کرد نمی دونست چرا داره از امیر علی می پرسه: دخترشه؟

امیر علی: دختر و شوهر، خوب می دونی، خودش نمی تونست بهت بگه، شایدم تو هیچ وقت چیزی نپرسیدی

نازنین حرفی نزد خواست درو ببنده که امیر علی مانع شد:خوب حالا؟

امیر علی: حال چیکار می کنی؟

نازنین: هیچی

امیر علی: می خوای بری؟

نازنین: نمی دونم،

امیر علی: فردا شب می ام دنبالت، مامانت ساعت 3 صبح پرواز داره،

نازنین: مادرم بره، شمام لازم نیست زحمت بکشی، من جایی نمیرم

امیر علی: خوب من میام اینجا، به هر حال با این تغییر 180 درجه ای تو پوششت فکر نکنم برگشتنت تو اون خونه و تو اون محل جالب باشه،

نازنین: چرا حرف منو نمی فهمی، شما اینجا نمی ای، من اونجا نمی ام، من پیش مامان نمی رم، من قیم لازم ندارم، ولم کنین

حرفهای نازنین بیشتر جیغها خش داری بودند که از گلو رها می کرد، سهیلا با شنیدن صدای نازنین از اتاق بیرون رفت: چرا دادمی زنی نازنین؟

نازنین: وسط ادمهایی گیر کردم که حرف منو نمی فهمن، چیکار کنم، بزار داد بزنم بلکه بفهمین، دست از سرم بردارین، بابام نیست می خوام دنیا نباشه، هیچ کس نباشه، برین سر زندگیهاتون، برو به شوهرت برس برو به دخترت برس، غلط کردم گفتم بیای، اگه می دونستم شوهر داری، نمی کشوندمت بالای سر بابام،

سهیلا: آروم باشه، چرا اینجوری می کنی

نازنین: چرا نگفتی ازدواج کردی؟

سهیلا: تو نپرسیدی، وگر نه پدرت می دونست

نازنین همونجا تو چارچوب در روی زمین نشست: سهیلا برو، برو این آقا رو هم ببر، من دنبال دردسر نیستم، یه غلطی می کنم بالاخره، ولم کنین،

سهیلا: تو چرا نمی فهمی، اوضای خوبی نداری، با چی می خوای زندگی کنی؟ با ماهی 500 تومن،تو یه خونه اجاره ای؟ فکر کردی می تونی؟ پول وکیل و شهریه دانشگاهت رو از کجا می اری

نازنین: نگو که اینا دغدقه فکریت؟ نگران نباش، نمی میرم

سهیلا: تا حالا دغدقه ام نبود چون بابات بود، چون نمی زاشت آب تو دلت تکون بخوره، ولی از حالا هست،

نازنین خنده ای کرد: نمی دونم چرا این حرفها بهت نمی اد، نبودت تو این 15 سال زندگی منو عوض کرد، تو بچگی تو نوجونی حالا نگران کم خوردن و غم خوردن منی، نگران درس و دانشگاه من، نگو اینها رو، خندم می گیره، عزا دارم منو نخندون، و بلند بلند زد زیز خنده، ولی ثانیه ای نگذشته خنده شد گریه، گریه شد هق هق

دست سهیلا رو که واسه آروم کردنش جلو اومده بود پس زد، چه بیزار بو د از این حرفها، چه بد بود جلوی این غریبه ها گریه کردن ولی انگار فهمی درشون نبود، هر کی عجله داشت حرف خودش رو بزنه و بره، انگار نه انگار دو روز از مرگ پدرش گذشته

امیر علی تو تمام مدت صحبت مادر و دختر آروم ناظر ایستاده بود، ولی بیشتر طاقت نیاورد: خوب من می رم، فردا وسائلم رو میارم، از پس فردا بعد از رفتن شما میام می مونم

نازنین کفری از این همه پر رویی خودش رو کشیدبالا: تو نمی آی؛ تو اینجا نمی ای، من فردابه کتایون جون زنگ می زنم،

امیر علی:شمارش رو داری؟ اگه نداری بهت می دم

نازنین یه قدم به داخل اتاق گذاشت وبی توجه به دو نفری که ایستاده بودند درو با شدت تو صورت هر دو به هم کوبید،

فقط صدای خداحافظی امیر علی رو شنید، به تختش پناه برد، هزار فکر تو سرش بود، ولی توان فکر کردن به هیچ کدوم رو نداشت، همه رو سپرد به فردا، زل زد به عکس پدرش تو موبایل، اینقدر 15 سال گذشته رو ورق زد تا خواب سراغش اومد

ساعت از 10 ردشده بود، گیج و منگ تو تخت نشسته بود، یه فکرهایی کرده بود، از جا بلند شد سرکی به سالن کشید خبری نبود، حتما دم آخری رفته سوغاتی بخره،

سریع لباس پوشید و آژانس خبر کرد، به آینه نگاهی ننداخت، دلش نخواست ترگل ورگل باشه، داشت می رفت دعوا، می رفت گله گزاری کنه،

جلوی در خونه خاله شهین پیاده شد، با باز شدن در خدا خدا می کرد که که کتایون هم باشه، دوست داشت عروس و مادر شوهر هر دو باشن، هر دو بشنون،

به محض باز شدن در، خانم جون پشت سر خانه شهین ظاهر شد: سلام نازنین جون خوبی؟

نازنین چشم تو چشم دو تا خواهر سلامی کرد، و وارد شد

نازنین دور سالن چشم چرخوند: کتایون خانم نیستند؟

خانوم جون نشست روبروی نازنین: نه رفته خرید، امشب برمی گرده اصفهان، علی رضا دیشب رفته، امیر حسینم بچم تنهاست

نازنین: این مدت خیلی زحمت دادم بهتون، خیلی زیاد، شرمنده ام، اومدم تشکر بابت این مدت، هم شما هم خاله شهین، 

شهین تو این مدت خودش رو خیلی تو مسائل خواهر و نوه اش دخیل نکرده بود، حتی تو مدتی که نازنین تو خونش بود، از جا بلندشد: واسه من که زحمتی نبود، لا اقل یه مدتی تو این خونه یه رفت و آمدی شد، 

نازنین: بالاخره زحمت بود،

شهین: با من از این تعارفا نکنا، اصلا مامانت رفت تو دوباره بیا پیش خودم

نازنین: دیگه خونه رو رهن کردم،نمی تونم خالی کنم ولی خوشحال می شم بهم سر بزنین، 

شهین: از زمین به اسمون نمی باره، من کجا بیام شما ها باید بیاین اینجا بریزین بپاشین، خوش باشین

نازنین دیگه جوابی نداد، شهین هم راه اشپزخونه رو پیش گرفت، 

با رفتن خاله شهین، خانوم جون کمی جابجا شد: خوب، خوبی مادر، شنیدم مامانت امشب میرن

نازنین با پشت دست اشکهش رو پس زد: خانوم جون زنگ بزنین کتایون خانوم بیان

خانوم جون: چیزی شده؟

نازنین:زنگ بزنین بیاد، تکلیف منو با این نوه تون مشخص کنین

خانوم جون: خدا مرگم، چی شده؟ چیکار کرده؟ چرا اینجوری اشک می ریزی؟

نازنین: خانوم جون، بخدا من کاری بهش ندارم، پیله شده، می گم با مامانم میرم، میگه تو دوماه که کارت طول می کشه بیا خونه من، می گم با مامان نمی رم می گه من از امشب می ام اونجا، من نمی دونم دیگه چی بگم، بخدا من کاری به کارش ندارم،من اصلا تلفنهاش رو جواب نمی دادم، میگه بابات تو رو به من سپرده، من 21 سالمه، نیاز به قیم ندارم

خانوم بزرگ اخمهاش و تو هم کشید، کمی فاصله اش رو با نازنین کم کرد: مادر امیر علی اذیتی به تو کرده؟ دست درازی چیزی

نازنین از این سئوال جا خورد: نه، نه باور کنین نه

خانوم جون: پس چرا اینقدر بی تابی می کنی؟ حالا اون یه حرفی زده تو چرا بهم ریختی

نازنین: حرفی زده نیست، داره میاد، مامانم امشب ساعت 3 می ره، گفته مامان بره می اد

خانوم جون بلندشد رفت سراغ تلفن، یه زنگی به کتایون زد: می اد، تا نیم ساعت دیگه اینجاست، پاشو برو یه دست و صورتی بشور، هر کی ندونه فکر می کنه بچم خون اشامی چیزیه تو این جور می کنی دختر، پاشو مامانش بیاد ترتیبشو می ده نگران نباش 

تا کتایون برسه دیگه حرف خاصی رد و بدل نشد، خاله شهین و خانوم جون از هر دری حرف زده بودند ولی نازنین فقط نظاره گر بود، یه چشمش به ساعت بود یکی به در، با صدای زنگ در از جا پرید،

خانوم جون هم که دیگه از این همه استرس کلافه شده بود زبون اومد: مادر چرا اینقدر تو کم دلی، یه ساعته داری خودخوری می کنی، اومد، یه لیوان آب بخور تا پس نیوفتادی، کتایونم حال بهتری نداشت به محض رسیدن یه سلام و علیک کوتاه کرد و نشست کنار نازنین: خوبی؟ چه خبرا، امیر علی چیکار کرده؟

نازنین: تو رو خدا خودتون باهاش حرف بزنین، می خواد وسائلش رو بیاره خونه من، مامانم امشب می ره، هر چی می گم بره نمی شنوه اصلا، حرف خودش رو می زنه

خانوم جون رو به کتایون کرد: بیا تحویل بگیر مادر، این پسر یه چیزیش هست، این بچه رو هم جون به سر کرده

کتایون: بی خود کرده یه چیزیش هست، الان زنگ می زنم ببینم حرف حسابش چیه؟

خانوم جون: کتایون، او ن بار احترامت رو نگه داشت، تند بری خدایی نکرده روتون تو رو هم باز می شه ها

کتایون: نفهمم حرف حسابش چیه؟ 

خانوم جون: چرا ولی زنگ خطر و چند ماه پیش زده، 

نازنین دیگه نمی خواست بیشتر از این بمونه، اومده بود تلافی کلفت و گنده هایی که بارش کرده بودند رو در بیاره، هنوز تیکه هایی که بهش انداخته بودند تو سرش بود ولی با این همه اذیت و زحمت که تو این مدت به این خونواده داده بودروش نشد، از جا بلند شد: من چیکار کنم

کتایون: برو خونه من خودم شب می ارمش اینجا می خوام ببینم حرف حسابش چیه؟

نازنین: ببخشید، بایت مراسم هم خیلی زحمت کشیدین تشریف آوردین، از همسرتون هم تشکر کنین

کتایون: واسه هفته هم می ایم

نازنین: نه زحمت نکشین، مراسم خاصی نیست، خودم می رم سر خاک، شما دیگه زحمت نکشین

خانوم جون بلند شد تا دم در بره: مادر لجبازی نکن، اون بنده خدا دستش از دنیا کوتاه، باید مراسم بگیری، دوست وآشنا رو خبر کنی، آخه مگه می شه تک و تنها بری سر خاک، مرده خدا بیامرزی می خواد باید یه چهار تا جمع شن، دو تا خرما بخورن چهارتا فاتحه بفرستند، مگه می شه از همه برید،

نازنین: دلم نمی خواد اونهای که تو گرفتاری بابام نبودند حالا پاشن بیان اشک تمساح بریزن، دلم از همشون پره، کدومشون یه قدم واسش برداشت، حالا می خوام نباشن، دوستا بدتر از فامیل، فامیل بدتر از دوستا

شمام تو رو خدا زحمت نکشین، من می خوام تنها برم،

خانوم جون: حالا تو برو، ما این قضیه ر و سامون بدیم تا هفته یه فکری می کنیم

نازنین خداحافظی کرد و رفت،

با رفتن نازنین کتایون هم دست به کار شد اول از همه یه زنگ به امیر علی زد و واسه شام دعوتش کرد، هر چی امیر علی اصرار کرد که گرفتاره، کتایون کوتاه نیومد، عازم بودن رو بهونه کرد و قول گرفت امیر علی قبل از رفتن بره پیشش، هنوز تلفن رو قطع نکرده، مذاکرات سه جانبه شروع شد، یه سر خط اصفهان بود یه سر بین کتایون و خانوم جون می چرخید

این وسط خاله شهین کلافه ازاین همه عز و جز این دو سه نفر، آخر سر خودش رو انداخت تو قضیه،

شهین: بسه بابا، این تلفن رو قطع کنین، تا خود این پسر نیاد هیچ کاری از دستتون بر نمیاد،

بالاخره بعد کلی خط و نشون خانوم جون و کتایون رو مبل قرار گرفتند، و لی خاله شهین تازه رشته کلام رو دست گرفته بود: چتونه شماها، مگه این پسر 20 ساله اس که اینجوری می کنین، بشینین ببینین می خواد چیکار کنه، والا زشته، همه واسه شما هم واسه شخصیت این پسر بابا، آقای دکتر، متخصص گوش و حلق، تو بیمارستان واسه خودش برو بیایی داره، تو خونه شده عروسک شما، بابا والا بدتون نیادا، این بچه ها بزرگ شدند شماها هنور تو 20 سال پیش موندین، آخه اجازه بدین کارشون رو بکنن، راهمایی کنین، نظر بدین ولی تعیین تکلیف نکنین، آخه بابا از این همه کنترل چه خیری دیدین، اون یکی عاقبت به خیر شد؟

کتایون: چی می گین خاله، دیدین ازش غافل شدیم بد بخت شد،

شهین: نه جونم، اینقدر عرصه بهش تنگ بود، اینقدر دو رو برش رو گرفتین، که تا مادمازل تنبون قرمزی رو دید، دل از کف داد،

آخه بابا یه پسر نباید دو تا دوست دختر به خودش ببینه، نباید بفهمه چی به چی، باید تا قبل ازدواج چشم و گوشش بسته بمونه؟ آره

خانوم جون: شهین، حرفها ی نو می زنی خواهر، انگار نه انگار تو این مملکتی، مسلمونی، آخه برن همه دخترا رو دور بزنن، فکر کردی دیگه زیر بار زندگی می رن؟ این چه حرفیه آخه

شهین: نه، نرن دور بزنن، دختر و پسرش فرق نداره، یه دو تا تجربه می خوان، یه قهر اشتی، یه ناز و غمره بیان، ببینین، که بعد با اولین چشم و ابرو نیفتن تو چاه، حالا اینا که گذشته ولی من از بیرون گود دارم می بینیم، یه کلام؛ این پسر شما، یا گلوش گیر کرده، که کوتاه بیا نیست، یا از دست شما سه تا، می خواد لجبازی کنه که خوب فعلا طفلی این دختر سر راهش قرار گرفته

و گر نه، نمی تونست این بچه رو ور داره بیاره اینجه بسپره به من، بگه خاله دو شب بمونه تا یه جایی واسش پیدا شه، نمی تونست ببره خونه رضا بگه عمو دو شب از این دختر نگهداری کنین تا یه جا پیدا شه، بایدمی رفت عقدش می کرد

کتایون: عقد چیه، یه محرمیت بوده واسه اینکه خوب...

شهین:هر چی

خانوم جون:نه گلوش گیر نکرده، اصلا تا روزی که جلوی من حالش بد شد، این دختر حجابش رو بر نداشته بود، والا من که زن بودم با اون سر و ریخت خوف داشتم نگاهش کنم،چه برسه به امیر،

شهین: حالاایناش رو من نمی دونم پس قضیه شماهایین یه بهونه پیدا شده، بلکه از دست این کارای شما راحت شه

کتایون: خاله شما که باز حرف خودتون رو می زنین

شهین: حالا بشین و ببین، این خط این نشون

خانوم جون: لا لا لله الی الله، هی تو هم تو دل ما رو خالی کن

شهین: حالا گیرم گلوش گیر کرده، شما چی می گین

کتایون: غلط کرده،

شهین: ببین بیراه نمی گم، شما که نباید تصمیم بگیرین، حالا گیر کرده باشه چی می شه؟ والا این دختر، دختر بدی نیست، چند روزی که پیش من بود من که رفتار بدی ندیدم، ماشالا بر رو رو داره، جوونه، 

کتایون: خاله تو رو خدا تو دلم رو خالی نکن

شهین: یعنی چی؟ دختر بدیه؟ 

کتایون: نه به خدا حرف بدی نیست، ولی من می خوام همین امسال امیر حسین رو شده با زور سر و سامون بدم، بعدش می رم سراغ امیر علی دست رو هرکی بزاره، من فکر نکنم نه بیاره، یه دختر شناس واسش پیدا می کنم

شهین: شناس و زشت آره؟ آخه عزیزم مگه حالا هر دختری معمولی یا زشت بود الزاما خوبه، بسازه، آدمه؟

کتایون: خانوم جون شما بگین، ما دیگه طاقت نداریم

خانوم جون: بسه بابا، زنگ بزن امیر همین الان بیاد والا تا شب ما بلا تکلیف دیونه می شیم

نازنین دو سه ساعتی بود رسیده بود خونه، هنوزم خبری از مادرش نبود، خیلی دلش می خواست بره سر لپ تاپش، بره یه بار دیگه اون عکس سه نفره رو ببینه، از دیشب کم به حماقت خودش لعنت نفرستاده بود، چرا هیج وقت به ذهنش نرسیده بود، چرا واقعا چرا این همه سال فکر کرده بود اگه اون تنهاست اگه پدرش تنهاست مادرش هم تنهاست، به حماقت خودش خندید، چقدر دم از بزرگی زده بود ولی ظاهر حالاحالا مونده بود تا از زندگی سر در بیاره، دو سه باری دست برد سمت لپ تاپ ولی یه نیرویی مانع می شد،

یه نگاهی به عکس پدرش روی اپن انداخت، رفت عکس پدرش رو بغل گرفت، سه روز گذشته بود، چقدر این داغ رو دلش سنگینی می کرد، هر وقت یاد چند ماه اخر می افتاد، یاد دوریشون، یاد زندان، پر از خشم می شد،

چقدر دلش می خواست جلسه بعدی دادگاه برسه، بره تف بندازه تو صورت اونهایی که می شد به نوعی گفت باعث اصلی مرگ پدرش بودند از طرفی بی تاب بود بدونه دم آخر بین دو برادر چی گذشته، ولی رفتن سمت عمو حمید از اون کارهایی بود که واقعا ازش ابا داشت، نمی دونست آیا چیز دیگه ای بین دو برادر بوده یا نه،یعنی حلالیتی که عمو سر قبر حرف میزد بابت تهمتی بوده که پدرش به مادر و عموش زده یا شاید چیز دیگه ای هم بوده،واقعا تنها چیزی که الان نیاز نداشت چیزی بود بر ضد معصومیت پدرش، حتی نمی دونست چرا باور نمی کرد، تهمت پدرش به مادرش بی دلیل بوده باشه، لا اقل دلش نمی خواست باور کنه، زنگ تلفن باعث شد نازنین از جا بلند شه، شماره ناشناس بود، از یه تلفن ثابت، به محض الو گفتن تازه خودش متوجه صدای خش دارش شد، اشکهاش رو پس زد، هنوز صدایی نبود: الو،

ولی طغیان صدای اون طرف خط لرز انداخت به تنش: تو به چه حقی پاشدی رفتی خونه خاله، رفتنی چی گفتی؟ زندگی خصوصی من به کسی مربوط نیست، اینو تو گوشت فرو کن، دفعه آخرت باشه با مامان و خانوم جون لابی می فرمایین، ساعت 8 می ام . 

دیگه صدایی نبود، 

***

امیر علی با کوبیدن گوشی روی دستگاه، از جا بلند شد بره به کاراش برسه که با دیدن احسان یه لحظه جا خورد،

احسان: سلام، وای چه خشن، با حاج خانومتون بودی اینجوری؟ بابا یه کم لطافت داشته باش

امیر علی کلافه دستی تو موهاش کشید: کاری داشتی با من؟

احسان: اومده بودم حالت رو بپرسم ولی خوب، مثل اینکه خیلی جوش آوردی؟ رفتی تو سیاست؟ عروس با مادر شوهر، و مادر شوهر مادر شوهر لابی کرده؟ حالا راجع به چی بوده

امیر علی رفت سمت در: راجع به نقض حقوق بشر، من دارم میرم شمام اگه تو اتاق کاری ندارین تشریف بیارین، باید کلید رو تحویل دکتر منسوجی بدم

احسان: حیف خانومت عزا داره فکر نکنم حوصله تو رو داشته باشه چه برسه به من، وگرنهامشب منم ساعت 8 می اومدم،

امیر علی بازوری احسان رو گرفت به سمت بیرون هل داد: برو، برو که کفریم نزار تلافی همشون رو تو دل تو در بیارم،

احسان: بابا، تو چرا اینقد ر خشنی آخه، همین کارا رو کردی رفته لابی کرده دیگه، 

امیر علی درو قفل کرد و بی هیچ حرفی رفت سمت آسانسور

احسان: تو چرا نمی ای با من دردو دل کنی، بابامن کوه تجربه ام

امیر علی فقط با اخم زل زل نگاه میکرد تا در آسانسور بسته شد، داشت می رفت خونه خاله شهین، با حرفهایی که پای تلفن شنیده بود، حدس حرفهایی که نازنین زده کار سختی نبود، به نوعی داشت می رفت جنگ

با ورود به خونه خاله شهین، سنگینی جو باعث شد امیر بعد از سلام و علیک مختصر بره مستقیما بشینه جلو کتایون و خانوم جون: بفرمایین، من که از کار افتادم ولی شما بفرمایین ببینم، جلسه از کجا باید شروع بشه

کتایون: امیر علی تو رو خدا به در شوخی نزن، حرف جدیه

امیر علی: بفرمایین، در خدمتم

کتایون:چرا این دختره رو می چزونی، نمی دونی عزا داره؟ خدارو خوش میاد، شور به دلش بندازی

امیر علی: شما حالا چرا رفتین تو جبهه اون؟ چند هفته پیش بود، رسول باعث شد دستش بشکنه، شما سه تایی از خونه من اخراجش کردین، چه می دونم واسش خط و نشون کشیدین، حالا

کتایون: امیر گوش بده، بزار به زندگیش برسه، چه می دونم می خواد با مادرش بره، بره، می خواد بمونه بمونه تو چیکار به کارش داری، 

امیر علی: مامان زنمه انگاری ها

کتایون براق از جا جست: حرف دهنت رو بفهم، زنمه دیگه چه صیغه ایه؟ حرفا جدید می شنوم

امیر علی: نمی دونم تو محضر اینجور بهم گفتن، حتما ملا حالش بد بوده

خانوم جون: الله و اکبر، کتایون اروم بگیر، این پسر افتاده رو دنده شوخی، 

رو کرد به امیر: ببین، دور نچرخ امیر،ما چی می خوایم و چی فکر می کنیم کنار، می خوای چیکار کنی؟ می خوای نگهش داری؟ گلوت گیر کرده؟ می خوای خودت رو تحمیل کنی؟ می خوای با ما لجبازی کنی؟ حرف بزن مادر، اینجا غریبه نیست،موش و گربه بازی نداریم،

امیرعلی: خوب اینو از اول می گفتین، ببینین، این خانوم در حال حاضر زن منه، مهم نیست مدل قضیه چیه، تا 1 ماه دیگه هست، این تیکه اش واسم مهم نیست، پدرش این دختر رو به من سپرده، اصلا واسه همین راضی به عمل شد، شاید اگه من نمی رفتم، اگه خاطر جمعش نمی کردم رضا یت نمی داد عمل کنه، شاید الان زنده بود، حالا یا تو زندان یا تو بیمارستان، پس می بینین من وظیفه دارم حواسم رو بهش جمع کنم، 

کتایون: امیر، مگه تو وکیلی، مگه قیمشی؟ از تنهایش نگرانی بیارش پیش خاله، بعدم گیرم 1 ماه حواست رو دادی بهش، حالا بماند که خود نازنین از تو خوشش نمی اد، اصلا به قول خانوم جون ازت خوف داره، بعد یه ماه می خوای چیکار کنی؟ تو امسال نه سال دیگه بالاخره می خوای ازدواج کنی، مگه می شه به صرف اینکه باباش سپرده به من یه بوم و دو هوا شی؟اصلا گیرم این طفلی بخواد ازدواج کنه، آخه نمی گن این شاخ شمشاد کیه دور و بر توه، 

امیر علی: حالا کو تا امیر حسین زن بگیره، این حرفها دست کم مال چند سال دیگه اس

خانوم جون ابروی حواله کتایون کرد: نه ما تصمیم گرفتیم امیر حسین همین امسال ازدواج کنه

امیر علی از جا بلند شد: مبارکه، ولی بی زحمت اجازه بدین من مسائل شخصیم رو خودم رفع و رجوع کنم، فعلا هم زن دارم، واسه من زحمت نکشین

کتایون کفری از جا جست: امیر، چته تو

امیر علی: هیچی مادر من، ولی دیشب یه نگاهی به شناسنامم انداختم دیدم سی رو رد کردم، دیدم کار دارم، تا 1 ماه دیگه درسم تمومه، مطبم هم نهایتا دو ماه دیگه تحویل می گیرم، ولی ظاهرن چیزی که ندارم اختیاره، واسه همین تصمیم گرفتم بار شما رو سبک کنم، از این به بعد برین بچسبین به زندگیتون،زندگی کنین، برین تفریح برین زیارت برین سیاحت، اینقدر غصه ما رو نخورین، امیر حسین رو هم ول کنین،خودش با زندگی آشتی می کنه، هر وقت وقتش بشه خودش بهتون می گه آمادگی ازدواج داره یا نه، 

کتایون با چشم گریون زل زده بود تو دهن امیر علی، با هر ضربه انگار یه پتک تو سرش می زدند، آخر سر نشست رو مبل، حرفهای خاله شهین چه زود اثبات شده بود، سر کرد رو به امیر: اینقدر از ما دلخوری؟ اینقدر که قابل نیستیم یه مشورت کنی با ما

امیر علی نشست کنار مادرش دست انداخت دور شونه اش: این حرفها نیست مامان، تا کی می خواین حواستون به ما باشه، شما پر از احساس مادری هستی، چشمت بسته اس، مامان آدم باید شکست بخوره، ساخته بشه، امیرحسین شکست خورد ولی بازنده نیست، داره رشد میکنه، یاد گرفت، حالا می تونه دفعه بعد بهتر قدم برداره، تا کی می خواین همه چیز رو کنترل کنین، نگران باشین، بابا از زندگیتون لذت ببرین، من فکرام روکردم، تصمیم فعلی من اینه که نازنین تنها نمونه خواست کاراش رو کنه بره پیش مامانش، نخواست بره دنبال درس، آینده اش رو بسازه،مستقل بشه، منم هواش رو دارم

کتایون: امیر به خدا داری با ما لجبازی میکنی ولی اینو قلم بگیر با آینده خودت و این دختر بازی نکن، آخه دو روز دیگه بری خواستگاری بگی من مراقب دختر مردم بودم، کی از تو قبول می کنه آخه، شک بندازی تو دل زنت یه عمر که چی؟ اون دخترم همینطور دو روز دیگه می خواد ازدواج کنه، نمی گن با یکی دیگه بودی

امیر علی گونه مادرش رو بوسید و بلندشد: من حرفهام رو زدم، نازنین رو نمی تونم ببرم خونم، صورت خوشی نداره تو اون محل، دیدنمون با اون سر و قیافه، یهو بی چادر بره و بیاد،

میرم اون خونه تا ببینم چیکار می کنه، بعید می دونم بره پیش مامانش ولی خوب معلومم نیست

خانوم جون قبل از اینکه کتایون واکنشی نشون بده رفت سمت امیر علی، دستش رو گرفت تو دست: امیر، مادر، تو عاقلی ولی جوون، مواطب باش سر لجبازی با ما آینده ات رو خراب نکنی 

امیر علی دست خانوم جون رو بوسید، با خاله شهین هم خداحافطی کردو از در زد بیرون، الان دیگه خیلی از نازنین شاکی نبود، بالاخره همه می فهمیدند حالا زودتر و دیرتر فرقی نداشت

به محض اینکه امیر علی پا بیرون گذاشت، کتایون شروع کرد به اشک ریختن، تلفنی گزارشی به علیرضا تو اصفهان داد، خانوم جونم وارفته نشسته بود، خاله شهین چیزی بیشتر از اونکه ظهری به عروس و مادرشوهر گفته بودنداشت که بگه، رفت تو اتاق تا شاید این دوتا کمی اروم بگیرن،

کتایون: خانوم جون چیکار کنم؟ پسره بد زیر و رو شده،

خانوم جون: ببین، حرفی نزد که نازنین رو می خواد، همونه که شهین گفت، بهونه افتاده دستش با ما لجبازی کنه، خیلی هم بیراه نمیگه کتایون، چقدر مگه میشه مواظبشون بود، بسپر به خدا، برو تو فکر امیر حسین، یکم رهاش کن، اونم رو نمی اره، ولی به اون باشه صبرش کمتر از امیر علی ه، نزار اونم بشوره، اینم یکم رهاش کن، بزار ببینیم چی میشه، ما تلاش خودمون رو کردیم، امیر به خدا

کتایون: خانوم جون می فهمم این حرفها رو، ولی چیکار کنم دلشوره دارم، شما که می دونین سر قضیه امیر حسین اگه به اعتبار فامیلی با ثریا نبود به اون زودی کوتاه نمی اومدم، پام بشکنه، نکردیم یه تحقیق درست و حسابی بکنیم، تا دیدم بچم عاشق شده، اینقدر شادیش به دلم نشست که غافل شدم، دلم نمی خواد یه اشتباه دیگه باز چند سال باعث افسردگی بچه هام بشه

خانوم بزرگ: زنده باشی تو و علی رضا، ولی مادر ما بالاخره زودتر از اینها رفتنی هستیم، بالاخره یه روزی ما نیستیم، بزار رو پا خودشون باشن، خودشون تصمیم بگیرن، خیر و شر بینین تا پخته شن، راجع به امیر علی فعلا سکوت کن توکل به خدا

کتایون: من نرم خوبه امشب، هان؟ بمونم این چند روزه دور نازنین رو بگیریم تنها نمونن؟ چطوره؟ اصلا پاشم برم اونجا؟

خانوم جون خنده ای کرد: می خوای بری شبها مچ دست امیر علی رو بگیری؟ 

کتایون میون اون همه نگرانی از حرف خانوم بزرگ خنده اش گرفت: امیر علی که فکر نکنم بزاره، خوبه برم پیش نازنین بخوابم،

خاله شهین که حرفهاشون رو می شنید از اتاق خندون زد بیرون: می بینیم عروس مادر شوهر تیکه اول ماجرا رو قبول کردین، رفتین تو حرفها خاک بر سری

هر سه تا زدند 

تمام کناره های ناخن های شصت هر دو دستش خون افتاده بود، پشت بند تلفن امیر علی، مامانش خوش و سرخوش رسیده بود، هی چیزهایی رو که از بازار خریده بود نشو ن می داد، نازنین رو کاناپه لم داده بود و تلافی کلافگیش رو داشت سر ناخنهای بیچاره در می اورد، سهیلا هم از فتوحاتش می گفت: این گلیم رو نگاه، اگه تو مارسی یه همچین چیزی پیدا بشه باور کن دسته کم 5 برابر این قمیتشه، این دیگچه مسی رو نگاه، چقدر فانتزیه، واسه رو اپن عالی، کاش می شد یه اصفهان برم، برم اون بازار چی بود، قیطریه، قیصریه یه همچین اسمی داشت، اصلا کاش می شد امسال عید با میشل و... یه دفعه حرفش رو خورد، دیشب تا حالا نه نازنین سوالی کرده بود، نه سهیلا توضیحی داده بود، نازنین خراب زل زده بود به مادر 40 ساله اش که از دختر 21 سالش دلشاد تر بود، البته حقم داشت، تا چند ساعت دیگه می رفت پیش میشل عزیزش و اون دختری که حتی نازنین اسمش رو هم نمی دونست، نازنین یه نگاهی به ساعت انداخت، حدود 8 بود، واسه شام نمی دونست برنامه چیه، مهم هم نبود، یه پیتزا فروشی و کبابی اشتراک داشتند، خوب فهمیده بود بی هنریش تو آشپزی به کی رفته، تو این مدت دریغ از یه نیمرو که از دست مادرش خورده باشه، از جا بلند شد مهم نبود که مامانش هنوز داشت سر خوش خنزر پنزراش رو پایین و بالا می کرد، راه اتاق رو پیش گرفت که سهیلا فهمید زیاده روی کرده: کجا می ری؟ بیا بشین این چند ساعت ببینمت

نازنین به چار چوب در اتاق تکیه زد: واسه چی؟ 

سهیلا جا خورد بلند شد رفت کنار نازنین:چی واسه چی؟

نازنین: نگام کنی که چی؟ مثلا انرژی بگیری واسه 15 سال آینده، نمی خواد سهیلا جون، برو به سلامت، اون سالی یکی دوبارم دیگه نمی خوادد زنگ بزنی، منم اونجا بیا نیستم، برو به سلامت

سهیلا دست نازنین رو که داشت می رفت تو اتاق کشید و نگه داشت: چی می گی نمی ام، تا پیش از این پدرت بود، نمی خواست ازش جداشی، حالا بمونی که چی

نازنین: تو رو خدا نگو نگران اینجا موندن منی، نگو دلت می خواد من بیام آینه دقت بشم، سایه شم رو زندگیت، رو آرامش دختر و شوهرت، برو سهلا برو به زندگیت برس، 

سهیلا: سهیلا دیگه چه صیغه ایه؟ من مامانتم فهمیدی؟ تو حال منو نمی فهمی رفتن من از سر اجبار بود، انتخاب من نبود، مگه می شد تو خونه ای موند که با هر تکونی هر دیر و زود اومدنی متهم بشی و انگ بخوری، فکر می کنی راحت بود ول کردن، تو رو گذاشتن

نازنین: نه قطعا ساده نبوده، ساده ترین راه بوده، من واقعا بحثی ندارم، حق با توئه، با همه هست، حرفم اینه برو به سلامت

سهیلا:این لجبازی تو رو به جایی نمی رسونه

نازنین: جایی نیست که بخوام بهش برسم

سهیلا: خیلی خوب این بحث الان به جایی نمی رسه، بزار کمی حوصله ات برگرده اون موقع با هم حرف می زنیم

نازنین باشه ای گفت و به داخل اتاق رفت، هنوز چیزای زیادی بود که بهشون فکر نکرده بود، باید آذر رو می دید قطعا اولین کار به جریان انداختن پرونده بود

حوالی 10 بود که سهیلا موبایل نازنین رو که تو سالن مونده بود آوردتو اتاق:  امیر علیه

نازنین گوشی رو گرفت: الو

امیر علی: چه ساعتی میرین فرودگاه؟

نازنین: سهیلا چه ساعتی راه می افتی؟

سهیلا: خودم میرم

نازنین: خودش می ره

امیر علی: تو مگه نمی ری دنبالش

نازنین: نه خیر، برگشتنه تو اون جاد ه تک و تنها چه جوری برگردم؟

امیر علی: ساعت 12 می ام دنبالتون

نازنین: نه، لازم نیست، سهیلا با آژانس می ره

امیر علی ولی بی هیچ حرفی گوشی رو قطع کرد

نازنین عصبی گوش رو انداخت رو تخت

سهیلا: می اد

نازنین: بله، تشریف می ارن

سهیلا: با این پسر می خوای چیکار کنی؟

نازنین: هیچی سپردمش به مادر و مادرجونش، خودشون می دونن چطور آدمش کنن

سهیلا: نازنین پسر بدی نیستا، نمی خوای راجع بهش فکر کنی

نازنین با عصبانیت از جا بلند شد: نه، نخیر، شما نگران نباش- سر شما قرار نیست آویزون شم،نمی خواد نگران من باشی،

سهیلا دیگه از این همه نرویی این دختر کلافه بود رفت بیرون با یه چک برگشت: بیا این چک خونه اس، همون که حمید سر قبر داد،200 میلیون، در وجه خودته، ماهیانه آقا جونم خدا بیامرزم که هست

نازنین: اون پول حرومه، من دیگه اون پول رو نمی خوام، حساب این چند ماهم بر می گردونم بهت

سهیلا: یعنی چی؟

نازنین: او تازمانی به شما تعلق می گرفت که مطلقه و بی سرپرست بودی، ولی شما که خیلی سال مشمول این پول نیستی

سهیلا: نه میشل مسلمون نیست، سفارت ایران ازدواج منو به رسمیت نمی شناسه، پس از نطر اونها من هنوزم مطلقه ام

نازنین: این حساب کتابا به من مربوط نیست، من همه اون پول رو بر میگردونم به حسابت، هر کاری دوست داری بکن، بعدم بلندشد کارت بانکی رو گذشات کف دست مادرش: بابت این مدتم خیلی ممنون، بابت این اومدن، بابت نگرانی این مدت، دوری از شوهر و دخترت، همه چیز، 

سهیلا دلخور دستش رو از دست نازنین بیرون کشید:بهر حال پیشنهاد من به تو تاریخ نداره، هر وقت خواستی این پول مال توه، هر وقت خواستی واسط دعوتنامه می دم

نازنین کمی نرمتر شد: ممنون،

سهیلا بی حرف از اتاق رفت بیرون، خودش هم می دونست انتظار بیجایی داره که نازنین این 15 سال رو به راحتی به رابط مادر دختری اضافه کنه، بخصوص بعد از دیدن عکس و شنیدن خبر ازدواجش که چیز جدیدی هم نبود، خبری که بعد از 14 سال بهش رسیده بود اونم تو بدترین موقع به نوعی، 

رفت تا یه بار وسائل ساک دستیش رو بررسی کنه،

نازنین یه نگاهی به مبلغ چک انداخت، شاید اگه این پول رو به موقع اش دریافت کرده بود، خیلی چیزها جور دیگه ای پیش می رفت

با ورود امیر علی، و صدای حرف زدنش با سهیلا نازنین دستی به یقه لباسش کشید، مرتبش کرد، بلند شد بره بیرون که ورود امیر علی اونم بدون در زدن، باعث شد نازنین یه قدم از راه اومده رو برگرده،

امیر علی: حاضر شو بریم

نازنین: من نمی ام

امیر علی: مامان توئه، من تنهایی برم برسونمش

نازنین: گفتم که خودش می ره

امیر علی: حالا که من اینجام، حاضر شو بریم،

نازنین: می شه زحمت مشایعت ایشون رو خودتون بکشین، من خستم

امیر علی: بله می دونم امروز پروژه مهمی داشتین، که خوب متاسفانه شکست خورد، خسته گیش به تنت موند نه؟

نازنین کمی جا خورد،

امیر علی: حاضر شو، نزار جلوی مامانت صدامون بره بالا

نازنین: با مامانت حرف نزدی؟

امیر علی: چرا، هم مامان، هم خانوم جون، هم بابا، هم خاله شهین

ته دل نازنین خالی شد: خوب،

امیر علی: خوب دیگه متوجه شدند که بهتره تو این یه مورد دخالت نکنن

نازنین: چیکار می کنی تو، این چه بازیه، ما چنین قرارای نداشتیم،

امیر علی: بعدا صحیت می کنیم، زود باش مامانت دیرش نشه،

نازنین به خوش خیالی خودش لعنتی فرستاد، چرا فکر کرده بود اونهایی که یه روز با توپ پر اومدند، گفتند، تبعید کردند، تصمیم گرفتند، اجرا کردند، این دفعه هم به همون سرعت قدم بر می دارند

بی میل و رغبت پالتوی مشکیش رو تن کشید، شالش رو سر کرد و راه افتاد، تو راه حرفی رد و بدل نشد، یعنی بین نازنین و دو نفر دیگه وگرنه کل مسیر سهیلا داشت با امیر علی از کار و زندگی تو فرانسه حرف میزد،از افسوسش بابت اصفهان نرفتن، از بازارو اون خریدهای کذایی،

تو فرودگاه هم تا دم آخر سهیلا خیلی تلاش نکرد تا اخم های نازنین رو باز کنه، نزدیک رفتنش نازنین به حرف اومد: برای تخلیه خونه من باید چیکار کنم، چقدر ودیعه دادی،اجاره چقدره

سهیلا:  مگه می خوای تخلیه کنی؟

نازنین: نه ولی سر سال، خوب پیش کدوم بنگاهی برم، چک دادی؟

امیر علی حرف رو کوتاه کرد: نگران نباش، دکتر آذر خودش این کارا رو حل و فصل می کنه، اون در جریانه

نازنین دیگه حرفی از خونه نزد، قدمی جلو برداشت: خوب، برین به سلامت، ممنون اومدین، اگه می دونستم که..

حدس زدن بقیه حرفهای نازنین سخت نبود، سهیلا نگذاشت بیشتر از این ادامه بده: بسه من اگه از این هم گرفتار تر هم بودم بازم می اومدم سر هیچ کس هم منتی نیست

نازنین نمی دونست چرا دوباره بغض کرده، سرش رو از تو بغل سهیلا بیرون کشید، خواست حرفی نزنه تا بغض کوفتیش سر باز نکنه ولی نمی دونست چرا نتونست از این جمله بگذره،سرش رو نزدیک برد: می شه بابام رو حلال کنی؟ دلم می خواد آرامش داشته باشه

کلمات گنگ بود ولی نه اینقدر که سهلا نتونه بشنونه، اشکی که می رفت چشمهاش رو تره کنه پس زد: خیلی ساله حلالش کردم، مواظب خودت باش 

دستی تکون داد و به سمت سالن بازرسی رفت،

نازنین نمی دونست چرا حس می کرد تو این لحظه با اون همه تلخی دلش می خواست سهیلا نره، به شیشه چسبیده بود، اشکهاش بی اجازه سرازیر بودند، امیر علی تا کنار ورودی رفته بود تا ساکها رو کمک سهیلا روی نقاله بزاره،دم ورودی کمی شلوغ بود،

نازنین چیزی از دو رو بر نمی دید، چشم دوخته بود، به مادرش که داشت می رفت سمت کانتر تحویل بار،

با رفتن سهیلا به سالن پرواز، نازنین دست از شیشه کشید، بی این که متوجه باشه، رو گردوند سمت خروجی، دیگه کاری نداشت که بمونه، راه افتاد به سمت خروجی

احساس کرد کسی داره باهاش حرف می زنه، سر چرخوند به راست،یه جوون شاید 25، 26 ساله بود که شونه به شونش داشت راه می اومد، نازنین تازه داشت چیزهایی می شنید، و دستمالی رو که جلوی صورتش نگه داشته بود رو می دید:بفرمایین، خوب نیست پشت سر مسافر گریه کنین، می گن شگون نداره، می خواین بشینین یکم واستون اب بیارم، ماشین دارین؟ اگه نیست اجازه بدین من برسونمتون

نازنین یه لحظه متوحش به دور و برش نگاه انداخت، انگار یه لحظه این همه رفت و اومد دور سرش چرخید، واسه چند ثانیه مغزش هنگ کرده بود، چرا تنهاست،اینجا، پس امیر علی کجا بود، به دستهاش خالیش نگاه کرد، نه کیفی نه پولی، بیرون شهر، ترس ورش داشت، امیر علی حق نداشت عصبانیتش رو این جور جبران کنه

به صورت مردک که زل زده بود تو صورتش و لبهایی که تکون می خوردن بدون اینکه نازنین ایده ای داشته باشه دارن چی می گن نگاه کرد، سرش سنگین شد، حس بدی بود، مثل خیلی وقت پیش ها، مثل اونروزی که تو تاکسی داشت از زندان بر می گشت، لرز افتاد تو تنش، انگار خاطره داشت زنده می شد، نازنین اشک می ریخت، آروم بی صدا ولی مسافر کناری خم شده بود تو صورتش، مثل الان، مثل این یکی، دست گذاشت به بازوش، آروم زیر گوشش زمزمه کرد: خوشگلم چرا گریه می کنی؟ ملاقات بودی؟ تنهایی؟ من وکیلم می خوای کمکت کنم، 

چه جیغی زده بود، راننده تاکسی کوبیده بود رو ترمز، شلوغ شده بود، حال تهوع بهش دست داد، انگار یه لحظه نفسش نمی اومد، بازم شلوغی، چقدر صداها نزدیک بودند، یه لحظه خیس شد، یخ زد، تو سرمای سالن یخ زد،

چشم باز کرد، داشت می لرزید، کم کم صدا ها واضح تر شد، تصاویرهم، 

امیر علی بود، انگار خودش بود، بازوهاش رو تکون می داد، 

نازنین تازه داشت می شنید: آروم باش، جیغ نزن،به من نگاه کن، نازنین نگاه کن، منم نگاه کن، جیغ نزن

چقدر شلوغ بود دورش یه لحظه آروم گرفت، گلوش چقدر درد داشت، دست برد سمت گلوش، چقدر می سوخت،

همون آقایی که چند دقیقه پیش داشت باهاش حرف میزد، با قیافه ای پکر لیوان آبی رو داد دست امیر علی، امیر علی لیوان رو آروم برد سمت دهن نازنین، نازنین به زور چندجرعه خورد

سعی کرد بازوش رو از دست امیر علی آزادکنه، ولی نتونست، جلوی این همه چشم زل زده تو دهنش فقط آروم زمزمه ای کرد: دستمو ول کنه

امیر علی: آروم باش، بزار بریم رو صندلی بشین، ولت می کنم

یه آقایی که ظاهرن انتظامات بود، همه رو متفرق کرد، همون آقا موند، از جمعیت و بقیه متفرق شدند

مامور انتظامات اومد سمت نازنین: خوبین خانوم؟

نازنین هنوز گیج میزد: می خوام برم خونه

مامور: بزارین حالتون جا بیاد، تشریف بیارین دفتر، ببینیم جریان چی بوده

نازنین نگاهی به امیر علی انداخت: جریان چی؟

امیر علی: هیچی، تکون نخور، بشین من صحبت می کنم

مامور کمی با اون جون وامیر علی صحبت کرد و برگشت سمت نازنین: خانوم این آقا با شما نسبتی دارن

نازنین نمی دونست چی باید بگه، زل زد به امیر علی که کلافه شونه به شونه انتظامات ایستاده بود،

مامور: خانوم میشنوین؟

نازنین: بله، نامزدم هستند

مامور: این آقا چی؟ مزاحمتون شده بودند؟

نازنین یه نگاهی به طرف کرد نمی دونست چی بگه، هنوز نفهمیده بود چی شده، که خود جوونک حرف اومد:گفتم که والا باور کنین من مزاحمشون نشدم، دیدم گریون با حال خراب دارن میرن سمت در، بدون هیچ وسیله ای، فقط ازشون سئوال کردم،آب می خوان، دستمال دادم بهشون بعدم پرسیدم اگه وسیله ندارن برسونمشون، که یه دفعه حالشون بدشد، شروع کردن به جیغ زدن، دیدین که حتی تا چند لحظه نامزدش رو هم انگار نمی شناخت، حالشون مساعد نیست ایشون نیاز به استراحت دارن

مامور: شما دکترین؟

امیر علی: ایشون رونمی دونم ولی پزشک هستم، ایشون الان د روضعیتی نیستند که سئوال جواب کنند، این آقا هم البته باید یکم فکرشون رو کار می انداختند که این وقت شب معمولا یه خانوم تک وتنها فرودگاه نمی اد، من رفته بودم آب بیارم، ایشون هم که می بینین از رفتن مادرش بهم ریخته، آشفته راه افتاده

نازنین چیزی متوجه نمی شد، تپش قلبش بالا بود،می دید سه نفری دارن حرف میزنن، و امیر علی چیزی شبیه به کارت داد دست مامور انتظامات، بعدم اومد سمت نازنین: می تونی بلند شی؟

امیر علی سعی داشت تا می شه تماسی با نازنین نداشته باشه، اگه اینبار شروع به جیغ زدن می کرد دیگه بعید می دونست به این زودی بشه قضیه رو جمع کرد، نازنین به زور بلندشد، امیر علی کنارش راه افتاد که دوباره اون جوون نزدیک شد رو کرد به نازنین: باور کنین من قصد جسارت نداشتم، حالتون به نظرم بد اومد، خواستم کمکی کنم،

امیر علی کم شاکی نبود، ولی الان جاش نبود قضیه رو کش بده،به نظرش همون یه مشتی که به محض رسیدن تخت سینه اش کوبیده بود بس بود، تو سکوت نازنین، امیر علی خودش جواب داد: بفرمایین شما، ایشون الان هنوز خیلی رو فرم نیستند،به خود اجاز داد دست نازنین رو بگیره و از جلوی قیافه دمغ طرف دور کنه 

تو راه برگشت سکوت بدی حاکم بود، امیر علی متفکر، نازنین نگران، حرفی ردو بدل نشد، هر چی به خونه نزدیکتر می شدند نازنین بی قرارا تر می شد، احساس می کرد ضربان قلبش بالا رفته، نا خود آگاه دستش رو سمت قفسه سینه برد، این حرکت از دید امیر علی پنهون نموند ساعت بدی بود، کاری از دستش بر نمی اومد قبل از پیچیدن تو کوچه کناری نگه داشت، ساعت حدود 4 بود،

نازنین همچنان بی حرکت مونده بود،

امیر علی:  می خوای ببرمت خونه خاله شهین؟ مامانم رفته ولی خانوم جون و خاله شهین هستند،

نازنین بی اینکه نگاهی بندازه به امیر علی حرف اومد: نه، نصفه شبی برم اونجا چیکار،

امیر علی: بریم خونه

نازنین: آره، من میرم خونه

امیرعلی متوجه حرفی که نازنین زد شد ولی خودش روبه نشنیدن زد: باشه،

به محض رسیدن نازنین دستگیره در رو باز کردو پیاده شد، ولی تازه پشت در خونه بود که به بی حواسی خودش لعنت فرستاد، نه کیفی نه کلیدی،

امیر علی بی اینکه عجله ای داشته باشه، پیاده شد، رفت سمت در،بی اینکه نگاهی به نازنین بیندازه در و باز کرد، عقب وایساد تا نازنین وارده بشه، دم ورودی ساختمان هم همینطور، بی هیچ حرفی درو باز کرد، و منتظر ورود نازنین شد، نازنین وسط سالن بلاتکلیف وایساده بود،

امیر علی: برو امشب و استراحت کن فردا صحبت می کنیم، 

نازنین فقط نگاه می کرد،

امیر علی: می خوای من برم تو ماشین بخوابم شب رو؟

نازنین:  نه برین خونه، فردا بهتون زنگ می زنم

امیر علی:  می خوای یه آرام بخش بخوری؟

نازنین: نه،خوبم

امیر علی: ظاهرت که اینو نشون نمی ده،

نازنین: نمی ری؟

امیر علی:نازنین تو حرف حسابت چیه؟

نازنین: من می خوام کسی به کارم کاری نداشته باشه، دست از سرم بردارین،

امیر علی:تک و تنهاتو خونه بشینی بگی چی؟ می خوای دست از سرت بردارم، برو پیش مامانت

نازنین: نمی خوام، نمی تونم، بابا ولم کنین

امیر علی: خیلی خوب الان وقت حرف زدن نیست، برو استراحت کن تا فردا، حالا همسایه ها می گن دم صبحی چه خبره

نازنین نا مطمئن به سمت اتاق قدم برداشت، قصد نداشت بخوابه، ولی توانی هم واسه جر و بحث بی فایده تو این ساعت از شب که نه البته صبح نداشت، با مانتو و رو سری رفت تو تخت، تکیه زد به دیواره تخت، سرش رو رو زانوهای خم کرده تو شکمش گذاشت،

چشم که باز کرد نفهمید چه ساعت از روزه، آخرین چیزی که از دم دمای صبح یادش بود این بود که نشسته بود، اصلا نفهمیده بود کی دراز کشیده بلندشد نشست، نگاهش افتاد به پالتو و شالش که روی دسته صندلی کنار تخت افتاده بودند، یاد امیر علی افتاد، خواست از جا بلند شد که نگاهش به شلوارش افتاد،هنوز شلوار بیرون تنش بود، نمی دونست این همه عجله واسه چیه ولی سرآسیمه از اتاق رفت بیرون،

تو سالن خانوم جون رو دید که عینک به چشم داشت روزنامه می خوند به محض ورود نازنین خانوم جون روزنامه رو گذاشت کنار: سلام خانوم، بابا دلمون گرفت چقدر می خوابی داره داره غروب می شه،

نازنین بی کلام نگاهی به سمت دیگه انداخت، امیر علی روی مبل لم داده بود لپ تابش رو پاش بود و کلی ورق دور و برش،

امیر علی هیچ حرف نزد،

خانوم جون با ز شروع کرد: خوبی

نازنین: سلام؛ ساعت چنده؟

خانوم جون: سلام به روی ماه نشسته ات، ساعت 5، یه چند دقیقه دیگه ام اذانه، شام دیشب رو نمی دونم ولی صبحانه وناهار که نخوردی، سر و صورتت رو بشور واست یه چیزی بیارم بخوری

نازنین: نه زحمت نکشین، من خودم الان یه چیزی می خورم، واسه شما چی بیارم؟

خانوم جون: هیچی مادر، ما همه چی خوردیم،

نازنین نشست کنار خانوم جون،

خانوم جون: پس چرا نشستی، برو دست و صورتت رو بشور 

نازنین: می رم، یکم بشینم

امیر علی از بالای عینک یه نگاهی به نازنین انداخت: علیک سلام، بعد از ظهر شمام به خیر

نازنین: چرا خانوم جون رو کشوندی اینجا، بنده خدا اومده مواظب خواهرش باشه، گرفتار من شده

امیر علی: خاله شهین خدا رو شکر صحیح و سالمه، خانوم جونم اوردم اینجا مواظبت باشه یه وقت من نخورمت

نازنین یه دفعه برگشت سمت خانوم جون،

خانوم جون رو کرد سمت امیر علی: چرا اینقدر مادر تلخی می کنی، نمی بینی رنگ به رو نداره، بزار یه چیزی بخوره جون بگیره بعد با هم کل کل کنین

سر خاک خبری نبود، یعنی اگه خاندان فروهر و دکتر آذر نبودند، می شد گفت هیچکس نبود، نازنین خیلی پیش خودش تمرین کرده بود، تمرین کرده بود قوی باشه، تقریبا تمام روز گذشته رو زار زده بود، یعنی از ساعت 10 صبح تا 6 که امیر علی بزور از رو قبر جمش کرده بود، 

با یاد آوری روز قبل حس بدی بهش دست داد، خانوم جون رفته بود یه سری بزنه به خواهرش، تقریبا بعد از رفتن سهیلا، خانوم جون از بغل نازنین جم نخورده بود، به محض بیرون رفتن خانوم جون نازنین یه آژانس گرفته بودبه مقصد بهشت زهرا، چادر چاقچورش رو سر کشیده بودو رفته بودتلافی یه هفته دوری رو در بیاره،

هر چی تو اون هفته التماس کرده بود، نگذاشته بودند بره سر خاک، نمی دونست متصل به کدوم عقیده خانوم جون می گفت بعد خاک سپاری تا یه هفته نباید به مرده سر زد، ولی غربت هفته گذشته و بغضی که به خاطر حضور خانم جونو امیر علی تو اون خونه تو گلوش مونده بود، دیگه بهش امون نداده بود، به محض بیرون رفتن خانوم جون نازنین دست به کار شده بود،

از سرما زمین تنش سر شده بود، نه تنش یاری می کرد به تکون خوردن نه خودش میلی داشت، داشت به این فکر می کرد که شب رو هم بمونه، 

گر چه تو طول روز هم تو اون قطعه رفت و آمدی آنچنانی ندیده بود ولی با تاریک شدن هوا، یه آن به خود اومده بود، دیگه خیلی وقت بود حرفهاش تموم شده بود، فقط زل زده بود به خاک سرد، به اون عکسی رو پایه چوبی موقت نشسته بود و داشت با لبخند نگاهش می کرد،

ترس بدی داشت تو تنش می نشست، سعی می کرد به اشتباهی که کرده فکر نکنه، می دونست نادونی کرده، تا صبح تک و تنها،حتی اگه مامور های بهشت زهرا هم در حین گشت می دیدنش بازم چه اعتباری داشت کاری به کارش نداشته باشند، معدش تیر کشید، یه نگاهی به اطراف انداخت، درختی هم نبود که به خیال خودش تا صبح تو پناهش بشینه،

می دونست گند زده ولی دلش نمی خواست به عمق قضیه فکر کنه، 

یه آن احساس کرد صدای قدمهایی رو می شنوه، به معنای واقعی مو به تنش سیخ شده بود، یا شایدم بیشتر مسخ شده بود،

احساس می کرد صدا داره نزدیک تر می شه، نمی دونست بلند شه بدوه به نا کجا یا محل نگزاره یا غلط دیگه ای بکنه، که صدایی از بلا تکلیفی درش آورد

...: سرکار خانوم، شام رو همینجا میل می کنین؟

نازنین سر برگردوند، با دیدن امیر علی دست رو برد سمت دهنش تا صداش در نیاد

امیر علی رسید کنا رقبر، تاریک بود نازنین از زیر پوشیه چادر دید خوبی نداشت یعنی نمی فهمید آیا صاحب این صدا الان چقدر عصبانیه!

ولی امیر علی امون نداد، تکلیف رو روشن کرد، دست انداخت زیر بازوش از زمین کندش: بلند شو، مطمئن شدم چرا این خدا بیامرز تو رو به من سپرد، تو یه ذره عقل تو اون سرت نیست، من نمی اومدم تا صبح تو این قبرستون می خواستی چیکار کنی؟ باغبونها و دربونهای اینجا از من قابل اعتماد ترن ظاهرن،

نازنین بی حرف سعی داشت دستش رو از تو دست امیر علی بیرون بکشه ولی امیر علی اتمام حجت کرد: زور نزن، صداتم در نیاد، اون روم بالا بیاد همینجا ولت می کنم میرم، می دونی 3 ساعت وقت نازنینم رو تلف کردم شما رو پیدا کنم، 3 ساعتم هست تو ماشین نشستم دارم نگات می کنم ببینم چیزی به اسم عقل تو سرت هست یا نه، آژانسی هم که حرف نزد قراراه برگرده دنبالت، 

نازنین داشت به سمت ماشین کشیده می شد، با خودش فکر کرد این دومین باریه که راننده آژانس راپورتش رو داده، ولی الان خیلی هم ناراحت نبود، غر غرهای امیر علی بد تر از شب تنها موندن تو قبرستون نبود، مطمئنا نبود، 

به محض نشستن نگاهی به صندلی عقب انداخت، یه سری کاغذ و لپ تاپ امیر علی اون پشت ولو بودند ظاهرن تو مدتی که اینجا بود فقط مواظب نازنین نبوده

با صدای کتایون، نازنین به خودش اومد: نازنین جان بلند شو بریم، بلند شو دم غروبه

نازنین بی حال بلند شد، یه نگاهی به بقیه انداخت، حاج رضا، علیرضا خان، رسول، ..

هنوز اسم رسول از ذهنش نگذشته بود، که رسول قدمی به جلو برداشت نازنین نا خود آگاه قدمی به عقب رفت، رسول با حاج رضا همراه بود، حاج رضا خودش شروع کرد: دخترم، رسول می خواست بابت اون اتفاق حضورا از شما عذر خواهی کنه که خوب تو شرایطی که شما بودین فرصت نشد،

رسول دهن باز نکرده بود، که نازنین حرف رو کوتاه کرد: مهم نیست گذشته، بعدم سریع رفت کنار خانوم جون ایستاد

***

بعد از مراسم خانوم جون و پدر مادرامیر همراه نازنین رفتند خونه نازنین، حس بدی بود، غریب بین این 4 نفر، می دونست خبریه 

به محض رسیدن، همه درگیر شام شدند، حدود 11 بود همه عزم رفتن داشتند حتی خانوم جون ولی نازنین می تونست بفهمه رفتاراشون یه جورایی غیر عادیه 

کتایون رفت سمت نازنین: می شه چند لحظه با هم تنها صحبت کنیم؟

نازنین نگاهی حواله خانوم بزرگ کرد، ولی خانوم بزرگ سرش تو کیفش بود؛ از شب گذشته هم که خودش از زیر نگاه امیر علی فراری بود، ریز لب زمزمه ای کرد و راه افتاد: خواهش می کنم، بفرمایین

صدای امیر علی، مانع از ورود کتایون به اتاق نشد:مامان، 

کتایون اخمی حواله امیر علی کرد و وارد اتاق شد،

نازنین مستاصل وسط اتاق ایستاده بود، مونده بود چه بحثی قراره پیش بیاد، نمی دونست با این همه لطفی که این خانواده کردند الان چه برخوردی باید داشته باشه،

کتایون وقت زیادی نداشت سریع رفت سر اصل مطلب:خوب نازنین جون، دوره سختی رو گذروندی، مسلما وقت می بره تا به این شرایط جدید عادت کنی، ولی خدا خودش کمک می کنه، ما هم اگه کاری از دستمون بر بیاد کوتاهی نمی کنیم، ولی اصل قضیه خودتی، خودت باید خودت رو پیدا کنی

کتایون کمی پا به پا شد، حرفی رو می خواست بزنه که نمی دونست عکس العمل نازنین نسبت بهش چیه،

نازنین: کتایون جون، من می دونم شما خیلی به من لطف داشتین، و دارین، ولی به خدا راجع به پسرتون من بی تقصیرم، من نمی خوام مزاحم زندگی کسی باشم، خودم رو به کسی قالب کنم، 

کتایون: ببین ما خیلی سعی کردیم نظرش رو عوض کنیم، ولی می بینی امیر علی جوون 20 ساله نیست که پول تو جیبیش رو قطع کنیم، حرف ما رو بخونه، من یعنی، من که نه ما همه با هم به این تتیجه رسیدیم که تو شرایط فعلی اجازه بدیم امیر علی خودش تصمیم بگیره، 

نازنین تنها کاری که تونست بکنه نشستن رو لبه تخت، بود،سرش سنگین بود، اینها مگه همونهایی نبودند که یه صبح تا شب طوفان کردند، کوبیدند اومدن تهران، بردیدند دوختند، نازنین رو کشوندند بردن خونه خاله شهین

کتایون: گوشت با منه

نازنین: بله

کتایون: امیر علی می گه بابات تو رو به اون سپرده، می گه تا حدود یه ماه دیگه قانونا و شرعا زنشی، می گه چه می دونم تو یه کلام کوتاه بیا نیست

نازنین: کتایون جون اما

کتایون: نترس، چرا رنگت پریده، ما کوتاه اومدیم ولی نه کاملا؛ بهش گفتیم، یعنی اتمام حجت کردیم، من دختر ندارم، ولی یه ذره انصاف دارم، من به امیر گفتم، می خواد بمونه، می خواد تورو حمایت کنه، هر چی، با هر هدفی، با این وضع نمی شه، باید تو رو راضی کنه عقد دائم کنین،

نازنین از جا بلند شد: اما، 

کتایون: اما نداره، یه ما ه دیگه محرمیت تموم می شه، ما چه می دونیم چی می شه، اگه بالاخره یه اتفاقی بینتون بیفته، اگه باهم بهم بزنین، اگه چه می دونم هزار تا اگه دیگه، من جونمه و پسرام، اما نمی زارم آه کسی رو پشت سر من و خودشون ردیف کنن، به بچه خودم حق نمی دم با زندگی کسی بازی کنه، حرفم رو به امیر علی زدم، یا تو رو راضی می کنه به عقد دائم، یا می شی زن پسرم، یا همین امشب محرمیتتون رو پس می خونم و با هر حربه ای شده از این خونه می برمش بیرون، شده خودم بیام تهرون بشینم با لا سرش می ام اما تو هر چیزی کوتاه نمی ام، بعدم تا سال پدرت صبر می کنیم و یه مراسم هم واسه بستن دهن قوم و خویشها می گیریم

نازنین کلافه این از این همه خود خواهی، این همه تعیین تکلیف ولی بی جون تر از اونی که بتونه همه حرفهاش رو بزنه، بگه آخه به چه حقی واسه من تصمیم می گیرین، یه سر این قضیه منم، بگه من واسه چی باید به پسر شما و شما باج بدم، 

کتایون منتظر جواب ایستاده بود، نازنین به زور دهن باز کرد: من نمی خوام، همین امشب این محرمیت و ملغی کنین تا دیگه اینجا نتونه بیاد، اصلا بیاد ازش شکایت می کنم، شمام خیالتون راحت میشه، می رین سر خونه زندگیتون، اونم بره برسه به درس و کارش، حتی دیگه فامیل امیر علی رو هم دوست نداشت به زبون بیاره

کتایون کمی بهش برخورده بود، شاید انتظار نداشت نازنین پسرش رو پس بزنه، تا حالا فکر می کرد چشم نازنین از رفتار اون دفعه ای ترسیده که به عز و جز افتاده و دست به دامن اونها شده ولی الان انگاری یه خورده زور داشت واسش

کتایون: نازنین جان، می دونم درصدش کمه ولی کسی تو زندگیت هست؟

نازنین: نه، به خاطر کسی نمی گم، خودم نمی خوام

کتایون: چرا، از امیر علی چیز بدی دیدی؟ به خدا بچه های من از برگ گل پاکترن، من هیچ بی اخلاقی ازشون ندیدم، نمی گم بد قلق نیستند ولی پا کج نگذاشته اند، رو سرشون قسم می خورم،از کار و بارش که خبر داری، آینده خوبی داره، خوب نمی فهمم چرا..

نازنین: من ازش می ترسم، من نمی خوام اینجا بمونه

کتایون به فکر رفت: کاری کرده؟ اذیتی بهت کرده؟

نازنین: نه به خدا ولی من می ترسم، من نمی خوام اینجا باشه، 

کتایون: عزیزم شما که چند ماه با هم زیر یه سقف بودین، شما که خودتون عقد کردین، خودتون هم خونه شدین، ترس چی؟

نازنین:  اون موقع منو ندیده بود،به زور باهام هم کلام بود، اصلا منو نمی دید

کتایون: این حرف آخرته، یعنی تو حاضر نیستی امیر علی رو قبول کنی؟

نازنین خیسی چشمهاش رو پاک کرد:  نه، بگین همین امشب همه چیز رو تموم کنه، به خدا بابام هم راضی نیست، یه حرفی زده، ولی منظورش این چیزها نبوده، بگین بره سر کار و زندگیش، قبل اومدن امیرعلی هم من چند ماه تنها بودم، من یه عمر تنها بودم، از تنهایی اینقدر نمی ترسم که از آدمها، تو رو خدا ببرینش 

کتایون نمی دونست خوشحال باشه از رد درخواست یا ناراحت از پس زده شدن پسرش: باشه، من می برمش، اشکهات رو پاک کن

کتایون از در بیرون رفت، هر کی یه ور ولو بود: خوب بلند شین، پاشین بریم خاله شهین هم تنهاست، بریم بلکه زودتر بخوابیم، صبح زود راه بیفتیم، 

هیچکس چیزی نپرسید، همهه بلند شدند، جز امیر علی که از اولم ایستاده بود: چی شدمامان

کتایون: وسایلت رو جمع کن بریم، البته قبلش هم پدرت باید این محرمیت رو فسخ کنه

امیر علی: واسه چی؟

کتایون: نازنین این طور می خواد، تو رو نمی خواد، یه کلام می گه از زندگیم برو بیرون، به کار من کار نداشته باش، چه جوری بگه بنده خدا

امیر علی رفت سمت در اتاق، که کتایون ادامه داد: امیر علی، ازت می ترسه، از تو می ترسه، این کاری که می خوای پیش نمی ره،

امیر علی: بی خود کرده می ترسه، چیکارش کردم که می ترسه

کتایون: می گه هیچی ولی نمی خواد تواینجا باشی،

امیر علی بدون محل گذاشتن به کتایون دستگیره در و با شدت باز کرد،

نازنین کنار در ایستاده بودو به حرفهای کتایون گوش می داد؛ می تونست دلخوری رو تو لحن حرف زدنش احساس کنه، مونده بودتو کار این مادر

با ورود امیر علی نازنین قدمی به سمت وسط اتاق عقب رفت

امیر علی: از چی می ترسی؟ چیکار کردم که می ترسی؟ 

نازنین: نمی دونم، می خوام تنها باشم، تو رو خدا برو، من نمی خوام اینجا باشی،

با صدای به هم کوبیده شدن در نازنین از جا پرید، امیر علی رفته بود، با تقهای به در خانوم جون اومد تو اتاق، نازنین سر جاش خوش شده بود،

پشت سرش کتایون و علیرضا هم اومدند تو اتاق، نازنین تو صورت تک تک نگاهی انداخت،

کتایون خنده زورکی کرد: خوب ما می ریم، امیر علی هم ساک وسائلش رو برد، ولی خوب، حالا بهر حال، باهات در تماسیم، مواظب خودت باش، فکر نکنم امیر علی دیگه اینجا پا بزاره، یعنی خوب ولش کن، اگه مشکی پیش اومد تماس بگیر، 

نوبت خانوم جون بود: خوب حلال کن زحمتها وحرف و حدیثهای این مدت رو، من 2 هفته ای می رم اصفهان ولی باز می ام، اومدم خبرت می کنم بیای خونه شهین ببینمت،

نازنین:  شرمنده می کنین، این مدت من خیلی بهتون زحمت دادم، 

علیرضا خان اومد وسط: این حرفهار و نزن دختر جون، کاری داشتی حتما خبر کن، ما هم نتونیم فوری کاری کنیم حاجی اینجاست از چیزی دریغ نمی کنه، دکتر آذرم که قطعا هست

چند دقیقه ای به تک و تعارف گذشت و همه رفتند، سکوتی شد که نازنین ادعا داشت طلب می کنه

ساعت از 12 رد شده بود، نازنین قصد خواب کرده بود ولی از خواب خبری نبود، 

یه نگاهی به دورو بر انداخت، کار زیادی هم نبود، به لطف شیشه های دو جداره، از خاک خبری نبود، به لطف حضور چند روزه خانوم جون هم از بی نظمی و درهم برهمی،

داشت فکر می کرد فردا باید چیکار کنه، چطور باید بر گرده به دنیا، چقدر فکر می کرد کار داره واسه انجام ولی حالا انگار کار زیادی نبود، شایدم بود، باید چک رو نقدمی کرد، باید.. صدای زنگ تلفن از افکار نصفه نیمه بیرون آوردش، یه نکاهی به شماره انداخت، شماره امیر علی بود، می دونست قصد نداره جواب بده ولی همچنان گوشی تو دستش گرفته بود،

صدای زنگ که قطع شد صدای اس ام اس گوشیش بلند شد،هنوز دست به موبایل نبرده بود که دوباره تلفن خونه به صدا در اومد؛

نازنین نگاهی به اس ام اس انداخت، از امیر علی بود، با بازکردن پیام، یه چیزهایی دستگیرش شد: می دونم بیداری، گوشی رو بردار 

نازنین رفت سراغ گوشی: بله

امیر علی: بیا پایین تو ماشین می خوام باهات حرف بزنم،

نازنین: الان؟دیر وقته

امیر علی: می ای پایین یا بیام بالا؟

نازنین: کتایون جون..

امیر علی: خونه خاله شهین هستند، میای یا بیام؟

نازنین: آخه از همسایه ها ببینن، این وقت شب،

تلفن قطع شد، نازنین تو دهنه در مستاصل ایستاده بود، نمی دونست لباس بپوشه بره پایین، یا زنگ بزنه به امیر علی

هنوز ایده ای نداشت چیکار می خواد بکنه که صدای چرخش کلید تو قفل کشوندنش سمت در

امیر علی آروم اومد تو، بی تعارف نشست:  بیا یه چند لحظه بشین کارت دارم

نازنین همونطور که ایستاده بود، یه نگاهی به لباسهاش انداخت، چیز جالبی تنش نبود، عقب گرد کرد سمت اتاق:الان میام

امیر علی عکس العملی نشون نداد، دو دقیقه ای گذشت تا نازنین برگرده، یا بافت طوسی بلند تن کره بود و شلوار مشکی،

امیر علی به محض ورود نازنین شروع کرد: نیومدن از حرفهای بی ربطی که زدی سئوالی بپرسم، حرفهات رو زدی، مهم نیست اومدم بهت بگم چه فکر ی تو سرمه،

نازنین کمی بیشتر خودش رو جمع کرد، احساس سرما کرد

امیر علی: حرفهای تکراری بماند، تو این مدت نشون دادی خیلی نمی شه به حال خودت رها شی، نمونه اش همون دیروز تو بهشت زهرا، حالا بقیه رفتارات بماند، 

نازنین در سکوت فقط شنونده بود،

امیر علی: حالا اینکه چند بار کاری کردی که دو رو بری ها به من بدبین بشنه مهم نیست،

نازنین: من منظوری

امیر علی: مهم نیست،تا 10 روز دیگه گرفتارم، هر چی خواستی بخری میل می کنی واسم واست پیک می کنم، فردا که دیگه بهشت زهرا نمی ری ولی پنجشنبه دیگه خودم می ام دنبالت، تا یکی دو هفته دیگه فکر کنم می تونی بری دنبال کارا دانشگاهت، بری دانشگاه بهتره، تو خونه افسرده می شی، فردام ساعت 10 صبح برو دفتر دکتر، باید واسه به جریان افتادن دوباره پرونده امضا کنی مدارک رو،

راستی کدوم دانشگاه بودی؟

نازنین: آزاد شمال

امیر علی: ترم چند؟

نازنین:ترم 5، نرم افزار

امیر علی: بزار این 10 روز طی شه وقتم آزاد می شه می ریم دنبالش

نازنین: باشه،

امیر علی: هر جا خواستی بری یه اس ام اس می دی، برگشتی از شماره خونه زنگ می زنی رو گوشیم،

نازنین یه جورایی جا خورده بود، اصلا بهش برخورده بود، جوابی نداد،

امیر علی می تونست بفهمه نازنین با خودش درگیره: جوش نزن، اگه سخته واسط جمع کن بریم، یا نه من میرم وسائلم رومیارم، می دونی که تا 3 هفته دیگه دسته کم این حق رو دارم، حالا اذن اون خدا بیامرز که جای خود، از جا بلند شد: کاری نداری؟

نازنین: نه

امیر علی زیر لب شب به خیری گفت و رفت.

پرونده به جریان افتاده بود، کار زیادی تو دو روز گذشته انجام نشده بود، شاید مفید ترینش پیگیری های نازنین از طریق دکتر آذر بود، دکتر خیلی طفره رفته بود ولی در نهایت خیلی چیزها دستگیرش شده بود، 

25میلیون حق الزحمه دکتر آذر تااین روز بود، ولی تیکه بدش این بود که می دید به امیر علی زیادتر از پول خورد و خوراک اون مدت و کرایه خونه و اسباب کشی بدهکاره،

چقدر ساده بود که فکر می کرد دکتر آذر واقعا به عنوان وکیل همه هزینه ها را داده، هر چی می اوند بدهیش به امیر علی رو جمع بزنه وسط کار حواسش پرت می شد، 44 تا بابت جراحی و بیمارستان، 7 تا بابت مراسم، یه چیزی حدود 3 تا بابت اجاره و اسباب کشی لحاظ کرده بود، ولی این آخری دیگه غافل گیرش کرده بود، اجاره نامه و رهن خونه فعلی رو هم امیر علی داده بود، از دست مامانش بی نهایت عصبانی بود لزومی نداشت این موضوع رو مخفی کنه، 35 میلیون رهن خونه رو داده بود سر نازنین داشت سوت می کشید، 5 میلیونی هم به مادرش بدهکار بود، دوست نداشت از پول مامانش هم تو زندگیش بیاد، ولی نمی دونست چرا تو این دو روز دست و دلش به ماشین حساب نرفته بود، 

خیلی با خودش درگیر بود، ولی آخرش که چی، این دو روز دو باری از خونه بیرون رفته بود ولی به امیر علی خبری نداده بود، اولین اس ام اس توبیخ روز اول به دستش رسیده بود بعد از برگشتن از دفتر آذر، نمی دونست از کجا فهمیده که نازنین خونه نبوده گرچه احتمالش بود که آذر راپورت داده باشه، یه اس ام اس کوتاه ولی نه چندان دوستانه: "انگار دلت هوای منو کرده، می خوای بیام ور دلت آره؟ "

نازنین یه نگاهی به ساعت انداخت، حوالی 3 بعد از ظهر بود، دو روز گذشته غذای خوبی نخورده بود، اوضاع یخچال بد نبود ولی نازنین میلی نداشت، تو سرمای بهمن، میلی به خوردن نداشت ولی انرژی لازم داشت، بلند شد، ساده لباس پوشید، حالا که تنها شده بود، راحت نبود، با این ریخت و قیافه راحت نبود بیرون رفتن، ولی حیف که غروبی که امیر علی از بهشت زهرا برش گردونده بود، چادر و همونجا دم ماشین انداخته بود دور، چیزهایی گفته بود که نازنین اون موقع خوب متوجه نشده بود، ولی حالا که فکر می کرد بهتر می فهمید قصدش چی بوده" فکر کردی اینو سر می کنی مرد می شی، کسی نگات نمی کنه، بیا اینجا با این وضع بشینی کسی بهت کاری نداره." در واقع دور انداخته بود که نازنین خیلی هم بیرون از خونه احساس امنیت نکنه، یه سبز صدر هم داشت که سر کردنش تو کوچه خیلی مسخره بود، نازنین بی خیال این حرفها از در رفت بیرون، باز بی خبر رفت، نیم ساعتی راه رفت تا به رستورانی که اشتراک داشتند رسید، ولی جز سوپ چیزی از گلوش پایین نرفت، بالاخره تصمیم گرفت، دو دو تا چهار تا حساب کرد 89 تا به امیر علی بدهکار بود، 5 تا به مادرش و 25 تا به آذر، پول امیر علی رو گرد کرد به 90، در نهایت چیزی غیر از 80 تا دستش را نمی گرفت، 80 میلیون پولی نبود بری ادامه یه زندگی تا زه - نمی دونست با به جریان افتادن پرونده چقدر دیگه باید به آذر بده، از جا بلند شد، هنوز از در رستوران بیرون نرفته بود که تلفنش زنگ خورد، نگاهی انداخت، امیر علی بود، بی میل جواب داد: بله

امیر علی: کجایی؟

نازنین: دارم می رم خونه،

امیر علی: کجا بودی؟

نازنین: نزدیک خونه، نازنین سعی کرد خودش را نبازه، شما کجایی؟

امیر علی: خونه

نازنین کمی با نگرانی ادامه داد: کدوم خونه

امیر علی: خونه خودم

نازنین: می شه یه شماره حساب بدین؟

امیر علی: واسه چی؟

نازنین: می خوام باهاتون تسویه حساب کنم.

امیر علی: فعلا تشریف ببرین خونه

نازنین: واسم اس ام اس کنین

امیر علی:  رفتی خونه زنگ بزن

نازنین بی خداحافظی گوشی رو قطع کرد، قطع که نه خاموش کرد، ولی تا رسید خونه نظرش عوض شد، ترسید امیر علی بلندشه راه بیفته، اولین کاری که کرد تک زنگ زدن از گوشی خونه به امیر علی بود.

تاوقتی پدرش تو زندان بود، یه هدف تو زندگیش داشت اونم تلاش برای پدرش بود، یه فکر تو سرش بود،اونم فکر پدرش بود، ولی چقدر بی هیچی شده بود نمی دونست قرار چی بشه، احساس خالی بودن می کرد، حتی حس و حال دانشگاه رفتن هم نداشت، دلش می خواست تموم شه، 

گاهی فکرش می رفت سمت مامانش، سمت خونواده ای که داشت و نازنین فکر می کرد که نداره، به عمویی که بود و کاش نمی بود

انگار یه کاری پیدا کرده بود، باید می رفت سراغ عموش، بایدمی دید دم آخر چه حرفهایی بین پدر و عموش رد و بدل شده، گرچه دست و پاش می لرزید، می ترسید چیزی بشنوه که نباید، می ترسید بت پدرش بشکنه، چه سخت بود وقتی فهمیده بود بدبینی پدر به سهیلا زندگیشون رو بهم زده، نزدیک 6 بود،ولی انگار بایدمی رفت، لباس تن کرد، تو آینه به خودش نگاهی انداخت، چقدر داغون بود، زار بود، دلش نمی خواست اینجوری بره، اینطور زار و نزار،ولی دست و دلش نمی رفت به رنگ و رو دادن به صورتش، صورتش رو از آینه گرفت، بی خیال شد، راه افتاد، آژانس ماشین نداشت، رفت تا سر خیابون ماشین بگیره، ولی هنوز پا تو خیابون اصلی نگذاشته بود که گوشیش زنگ خورد، یه نگاهی به گوشی انداخت، امیر علی بود، انگار نه انگار که این پسره کار و زندگی داره، انگار نه انگار که گرفتاره، نازنین بی میل جواب داد: بله

امیر علی: کجا؟

نازنین بی اختیار دور خودش چرخید، چشم دوندتا امیر علی رو ببینه، ولی نبود

امیر علی: چر ا جواب نمی دی؟ کجا می ری؟ میزاری من حواسم جمع کارم باشه یا نه؟

نازنین: می رم خونه عمو

امیر علی: اونجا چه خبره؟

نازنین: تو کجایی؟  نمی بینمت،

امیر علی: من سر درس و زندگیم هستم، اونجا میری چیکار؟

نازنین: می خوام باهاش حرف بزنم، می خوام ببینم دم آخر چی گفتن با پدرم

امیر علی: هر چی گفتن، اگه لازم بو د تو بدونی تا حالا حتما بهت گفته بودند، نکنه پولت رو دادند مهرشون برگشته تو دلتون

نازنین: شما به درستون برسین، فکر کنم باید بهتون یاد آوری کنم که اجازه نمی دوم تو کارام دخالت کنی، فهمیدین، بهتره درستون رو بخونین آقای دکتر

امیر علی: زبونت دراز شده خانوم، برگرد خونه

نازنین: بهت اجازه نمی دم تو کارام دخالت کنی، همین الان شماره حسابت رو بهم بده

امیر علی: پولهات رو نگه دار لازمت می شه، برگرد خونه، 

نازنین انگار بعد از چند ماه دوباره داشت خودش می شد، خود خودش، نه اونی که تو سری خور شده بود، نه اونی که مستاصل و درمونده شده بود، نه اونی که بی پولی و بی سر پناهی عاجزش کرده بود، داشت داد می زد، سر امیر علی داشت داد می زد: من جایی می رم که تصمیم گرفتم، تو برگرد، اونم سر درس و مشقت، من آقا بالا سر نمی خوام، من بچه نیستم، فهمیدی، بچه هم باشم، بچه بابام هستم، نه بچه تو، فهمیدی بچه بابام؛ یه آن یاد نبود باباش افتاد، دیگه نبودنش، صدای دادهای امیر علی رو نمی شنید، فقط زیر لب زمزمه ای کرد: بچه بابام بودم، از همون 6 سالگی فقط بچه بابام بودم

امیر علی دیگه صدایی نشنید، از دست نازنین بد کفری شده بود، اگه دم دستش بود معلوم نبود چی می شد، به اندازه کافی کشیده بود، تو این مدت از این همه بچه گی، از این همه مشکلات عجیب غریب، این کارای عجیب غریب، همین چند روز پیش بود که چند ساعت توماشین تو بهشت زهرا علاف شده بود، نشسته بود ببینه این بی عقلی کی تموم می شه، تا کی می خواد بشینه سرقبر باباش، قبل ترش با اون قیافه احمقانه ای که واسه خودش ساخته بود هر جا می رفت یا پا می گذاشت بیشترا ز اینکه جلب توجه نکنه جلب توجه می کرد، امیر علی دیگه تلاشی واسه تماس مجدد نکرد، باید این زبون رو کوتاه می کرد، خیلی سعی داشت با فکر کردن به سوالهای خانوم جون و مادرش راجع به ترس و واهمه نازنین ازش خودش رو بیشتر از این عصبانی نکنه، همین مقدار هم واسه کوتاه کردن زبون دراز نازنین کافی بود.

یه نگاهی به برگه ها انداخت، وقت زیادی نداشت، گرچه کار زیادی هم نمونده بود، همه چیز آماده بود شاید بیشتر خودش بود که وسواس داشت، نتاج تخقیقاتش از دانشگاه تو کیو تایید شده بود، تاییده هم به دستش رسیده بود، فقط بعضی کارای جانبی بود، بی خیال شد، آماده شده، ولی تو ترافیک این ساعت ولیعصر بعید می دونست بتونه زودتر از نازنین برسه خونه عموش، روزی که پدر نازنین سراغ برادرش رو گرفته بود از امیر علی خواسته بود با برادرش تماس بگیره، بدون اطلاع نازنین و سهیلا- و وقتی رد دعوت شده بود خودش امیر علی رو فرستاده بودبره حضوری در خونش، امیرعلی حواسش رو از خاطرات گرفت، خواست زنگ دیگه ای بزنه و نازنین رو تهدید کنه که یاد همین چند ساعت پیش افتاد که نازنین گوشی رو بعد از قطع تماس خاموش کرده بود، اصلا میل نداشت یه بار دیگه صدای اپراتور مخابرات رو واسه اعلام خاموشی گوشی رو بشنوه، ترجیح دا د حضوری از خجالتش در بیاد،

نازنین با دادبیدادی که سر امیر علی کرده بود، کمی تخلیه شده بود، کمی ارامش گرفته بود، به اندازه اون چند ماه استیصال و درموندگیش داد زده بود، تلافی بدی روزگار رو سر امیر علی خالی کرده بود، ولی الان واسش مهم نبود، کمی سبک شده بود، کاش می شد همه دادهای عمرش رو می زد و تخلیه می شه، آینه نداشت ولی می تونست حدس بزنه رد اشکهاش رو گونه اش خشک شده، دعا کردیادش نره دم سوپر محل آب بخره به دست و روش بزنه، ترافیک نسبتا سنگینی بود، به ساعت نگاهی انداخت حدود 7 بود، جلوی در ورودی ایستاده بود.

مستاصل بود، ولی باید میرفت، اومده بود که سئوال کنه پس باید می رفت،یاد صورت نشسته اش افتاد، ولی اهمیتی نداد، پشت در آپارتمان بی تعلل زنگ زد، وقتی با قیافه سرد مینو برخورد کرد آه از نهادش بلند شد، چرا اینقدر بی فکر شده بود، چرا فکر نکرده بود عمو این ساعت ممکن دفتر باشه، چرا یادش به مینو نبود،

مینو: سلام، این طرفها

نازنین: سلام؛ اومدم عمو رو ببینم

مینو: بیا تو

نازنین: هستند؟

مینو در و پشت سر نازنین بست: زنگ می زنیم بیاد

نازنین حس بدی داشت، معمولا رفت و آمدی نداشتند ولی هیچوقت هم چنین برخوردی پیش نیومده بود، 

نازنین: با عمو کار دارم، کی می ان؟

مینو: می اد تا 1 ساعت دیگه می رسه، بشین، مامانت چطوره؟ برگشت؟

نازنین زنگ خطر رو شنید: بله چند روزی هست، نمی تونست شوهر و دخترش رو زیاد تنها بگذاره، نازنین نمی دونست چرا داره این حرفها رو می زنه

مینو: عجب، تا هفته هم نموند

نازنین جوابی نداد

مینو:خوب با حمید چیکار داری؟ شنیدم سر خاک از خجالت هم در اومدین

نازنین حرفی نزد

مینو: آقاتون کجاست؟ 

نازنین هنوز ترجیح داد شنونده باشه

مینو: چرا چیزی نمی گی؟ با حمید چیکار داری؟

نازنین: اومدم ببینم دم آخر با بابام چی بینشون گذشته، چرا بابام خواسته عمو رو ببینه

مینو: چیزی نبوده؟ واسه چی می خوای بدونی؟

نازنین: واسم مهمه، با کاری که عمو سر خونه کرد، می خوام ببینم چرا

مینو از جا بلند شد، معلوم شد اونم چندان حال خوشی نداره،کمی قدم زد، انگار تو گفتن و نگفتن در کش مکش بود، 

نازنین: شما می دونین؟

مینو: آره بابات می خواسته حلالیت بطلبه، از عموت، بابت جوونیاشون، بابات کارهاش، بابات چه می دونم یه سری حرف و نقل

نازنین: چی؟

مینو: مهم نیست بابت چی، ولی بابات راه رو اشتباه رفت، باید می اوم از من حلالیت می گرفت، ولی منو جا انداخت، اون موقع که 3 سال زندگی منو با تلفن هاش جهنم کرده بود رو یادش رفت، 

نازنین از جا جست: واسه چی از شما

مینو: تخم شکی که از مادرت تو دل پدرت بود، سه سال زندگی منو نابود کرد، شب و روز زندگی ما رو جهنم کرد، اصلا از اصل قصه خبر داری؟ می دونی عموت خاطر خواه مادرت بوده؟

نازنین بدجا خورد، نیومده بود این قصه رو هم بزنه، نیومده بود زندگی عموش رو بهم بزنه، ولی انگاز مینو بی خبر نبود،

نازنین سری به نشونه آره پایین انداخت،: فکر می کردم شما بی خبری

مینو:  خوبه پس همه چی رو دایره رفته، آره هر بار مادرت پا از خونه بیرون می گذاشت و پدرت بی خبر می شد، زنگ میزد گوشت تن منو می لرزوند، که برم ببینم شوهرم سرش به کجا بنده، مگه می شه یه سر تهمت شوهر من بوده باشه من بی خبر باشم؟ ما فقط قرار بود فراموش کنیم 

نازنین از در بیرون زد، دیگه بس بود، نیم ساعتی بود که مینو یه ریز داشت از خاطراتش می گفت، مرده نازنین رو تو قبر نفرین می کرد، لرزه به تن نازنین نشسته بود، این خاطرات می تونستند خاطرات تلخ خانوادگی تو مجله اطلاعات هفتگی باشه، که خواننده با خوندنشون سری از تاسف تکون بده، و ورق بزنه بره سراغ مطلب بعدی، ولی اینی که این ماجرا ها راست باشن، اینکه یه سر این بی نظمی و بی عقلی پدرش بوده باشه سخت بود، زجر داشت که بت زندگیت، فرشته زندگیت، اینقدر باعث اذیت و آزار بقیه شده باشه، زندگی بقیه رو با شک و بد بینیش سیاه کرده باشه، باعث دعوای زن و شوهر و سقط جنین شده باشه،

بار اول وقتی این ماجرا رو شنید سخت بود واسش ولی به هوش اومدن پدرش اینقدر خوش بود که این تلخی نتونه حلاوتش رو از بین ببره، ولی حالا چقدر سنگین شده بود، اومده بود بشنوه ولی نه از این حرفها نه با این همه تلخی، فکر می کرد مینو بی خبره نمیدوست خودش وسط این قصه ضرر کرده، بچه سقط کرده، تا مرز طلاق رفته، 

،نیومده بود بشنوه که باباش دم آخر با گریه از حمید حلالیت می خواسته، از حمید خواسته حلال کنه، خواسته پول خونه رو پس بده، پدری که یه روز صاحب همه چیز بود، دم مرگش التماس 200 میلیون می کرده واسه دخترش، نازنین خودش رو از آسانسور انداخت بیرون، انگار هوا نبود، سنگین اومده بود داشت سنگین تر بر می گشت، نمی دونست برگرده بالا التماس مینو رو بکنه برای حلالیت پدرش یا بره خودش رو برسونه خونه، با خیال راحت بره، خیال راحت از اینکه بیکار نیست حالا فکر هست، عذاب هست واسه داشتن، غم پدری که دستش از دنیا کوتاه و محتاج بخششه هست، از در ساختمان خارج شد، داشت رسما می لرزید، سردی بیرون بود ولی درونش سرد تر بود، راه افتاد، مطمئن شد که بر نمی گرده، طاقت رویارویی با حمید و آراد رو نداشت، دیگه بس بود، همینها بس بود می ترسید جلوتر بره بدتر بشنوه، اگه لرز تنش و بد وقتی شب اجازه می دادیه سر می بهشت زهرا، می رفت ببینه این قصه ها چی ان؟ راه افتاد، احساس می کرد نمی تونه صاف راه بره، تو خودش مچاله بود، داشت دولا دولا راه می رفت، که صدای بوقی قبلش رو از جا کند.

بی اینکه سری بلند کنه راهش رو از وسط کوچه به کناره پیش گرفت، ولی راننده ول کن نبود، کلافه سر برگردوند، نمی تونست حرف بزنه و گرنه حتما حرف جالبی نمی زد، 

بیشتر خودش رو تو دل دیوار کشید، که صدای آراد رو شناخت: نازنین، کجا می ری؟ 

نازنین کمی صاف شد، تو ماشین رو نگاه کرد، عمو حمید و آراد رو دید، حرفی نداشت که بزنه راهش رو ادامه داد، آراد پیاده شد: کجا؟ 

نازنین با دست خداحافظی کرد و رفت،

آراد ولی خودش ور رسوند به نازنین از پشت بازوش رو گرفت: کجا؟ اومدی دوباره مامان بابا منو بندازی به جون هم، کم از بابت برگشت مامانت تو این چند هفته کشیدیم؟

نازنین دستش رو پس کشید: مامانم چند روزه رفته

آراد: خاصیت مامان بابات اینه که تو بود و نبودشون زندگی ما رو می تونن بهم بزنن

نازنین: تموم شده، برو به زندگیت برس

آراد: واسه شما شاید ولی حالا حالا طوفان حضور دو هفته ای مامانتون زندگی ما رو می لرزونه

صدای عمو حمید توجه نازنین رو از آراد گرفت: بس کن آراد،نازنین مگه نیومده بودی منو ببینی؟ بیا بریم بالا،

نازنین: نه، خداحافظ

ولی آراد ول کن نبود: حالا شوهر صیغه ای تون کجان؟ اگه تموم شده خودم می گیرمت

نازنین: خفه شو

حمید: آراد

...: شما دهنت رو ببندی واست بهتره

نازنین سر گردوند پشت سر عمو حمید، تواین بلبشو وجود امیر علی رو کم داشت

امیر علی عمو حمید رو کنار زد، بین نازنین و آراد قرار گرفت، اخمی حواله آراد کرد، دست برد سمت بازوی نازنین بی هیچ حرفی دنبال خودش کشوند سمت دیگه کوچه وقتش ارزش داش، 30 دقیقه ای بود که تو ماشین چشم انتظار نشسته بود،

توترافیکم کم علاف نشده بود، ولی دلش نیومد بی کلام بره، بر گشت سمت عمو حمید:لطفا به پسرتون یاد بدین دفعه بعد اینجور رد نمی شم،

قبل از اینکه آراد زبون باز کنه، حمید رفت سمتش:بسه آراد، بریم، مادرت چشم به راهه

بعدم قدمی سمت نازنین برداشت: من اینقدرام ادم بدی نبودم، ولی کی بود و چی بود، دیگه مهم نیست، بزار گذشته ها فراموش بشن، دیگه نمی خوام همشون بزنم، من بابات رو حلال کردم، دیگه کش نده این داستان رو، بزار بسپریم به ÷باد،اگه کمکی خواستی باهام تماس بگیر ولی واسه این حرف و نقلا دیگه پیش من نیا،

نازنین له تر از اینی بود که بتونه جوابی بده، هیکلش به کمک دستی که زیر بازوش بود سر پا بود، ولی زبونش یارای رف زدن نداشت، حتی بعد از ضربه بد بعدی که بهش وارد شد، یاد آوری تلخ ترین زندگیش

حمید: بابات تا دم آخر نگران زندگی تو بود، حرف آخرشم تو بودی، بابات دیر به خودش اومد ولی اومد، می خواست مطمئن شه من حلالش کنم ولی من خیلی سال پیش حلالش کرده بودم ناراحت بودم ازش، بابت گندی که داشت به زندگی من می زد، گندی که به زندگی خودش زد ولی حلالش کرده بودم اگه نکرده بودم، اون مرتیکه سلیمی رو از دستش قایم نمی کردم، می گذاشتم بره بکشدش، خودشم بره عمری گوشه زندان

دیگه بس بود، دیگه حرفی نبود که نازنین بخواد بشنوه همه چیز دوره شده بود، این یکی رو دیگه خودش به اندازه کافی تو خواب و بیداری دوره کرده بود

به زور صدایی در اومد: بسه دیگه بسه

حمید رفت سمت آراد که هنوز گوش وایساده بود، وایساده بود ببینه حرف از چیه، حمید دستش رو کشید:بریم

امیر کمی سست وایساده بود، خیلی درگیر حرف و حدیثهای خونوادگی نبود، ولی نمی فهمید چی زیر پته این خونوادس که تمومی نداره، حرف و کشمکشهاشون تموم نمی شه، یه روز پول دیگری رو بلوکه می کنن،اواره می کنن، یه دختر رو، تک وتنها، فردا می خوان به عروسی بگیرنش، بعد حرف از انتقام و حلالیت و تو مدیونی من نبودم، ..

زمزمه نازنین، باعث شد امیر علی سریع درو باز کرد: میشه بریم؟!

نازنین می لرزید،مچاله شده بود، امیر علی دیگه عصبانیتش یادش رفته بود، زمزمه هایی که نازنین زیر لب می کرد نشونمی داد خیلی روبراه نیست،سلیمی، این اسم روقبلاهم یه بار شنیده بود، اونشب تو فرودگاه، وسط جیغهایی که می زد، چند باری سلیمی رو صدا زده بود،

نازنینچنددقیقه ای بود که آروم شده بود،چشمهاش رو بسته بود، به محض رسیدن امیر علی پیاده شد، رفت در سمت نازنین رو باز کرد، آروم صداش زد: نازنین، رسیدیم، رسیدیم پیاده شو

نازنین چشمهاش روباز کرد، کمی امیرعلی رونگاه کرد

امیر علی: پیاده شو،

نازنین: نمی تونم،

امیر علی: بزار کمکت کنم

نازنین: یکم بشینم، خودم میام،

امیر علی: چته؟

نازنین: نمیدونم، 

نازنین زد زیر گریه

امیر علی: چرا گریه می کنی؟ 

نازنین جوابی نمی داد

امیر علی: جاییت درد می کنه؟

نازنین کمی جابه جا شد، پیاده شد، با ترس برگشت سمت صندلی دست گذاشت رو صندلی، خیالش که از خشکی صندلی راحت شد، گریه اش شدت بیشتری گرفت،

امیر علی کشیدش کنار، در و بست، دست گذاشت پشت سرش:  بریم، می تونی راه بیای؟

نازنین با سر آره گفت و راه افتاد

به سختی پله هارو بالا رفت، پشت سر امیر علی وارد خونه شد، یه راست رفت سمت حمام، می لرزید، امیر علی بلاتکلیف تو راهرو ایستاده بود، قبل از اینکه نازنین درو ببنده رفت جلو: نمی خوای لباس ببری؟ 

نازنین سری تکون داد، زود بیا، با این حال تو حموم

نازنین صورتش رو پاک کرد، برگشت سمت اتاق، سریع لباس برداشت برگشت سمت حمام، چقدر از این وضعیت ناراضی بود، چقدر از تکرار مجددش می ترسید،

چند دقیقه ای گذشت امیر علی صدای اب نمی شنید، رفت پشت در تقه ای به در زد: نمی ای بیرون؟

نازنین جوابی نداد، امیر علی نگران شد، سریع در و باز کرد.

نازنین با همون لباسها تو کنج حمام نشسته بود، گریه نمیکرد، با ورود امیر علی واکنشی هم نشون نداد،

امیر علی رفت نزدیک تر می ترسید عکس العمل بدی نشون بده آروم صداش زد: نازنین! چرا لباسهات رو عوض نکردی؟

نازنین با صدایی که دو رگه شده بود جواب داد: بابام می فهمم لباسم رو خیس کردم، بازم می خواد منو ببر دکتر

امیر علی چیز دیگه ای تو فکرش بود، اصلا امادگی شنیدن این یکی رو نداشت دست نازنین رو گرفت بلندش کرد: بلند شو، ببین لباس تمیز گذاشتی اینجا، نمی خواد حمام کنی، لباسهای بیرونت رو عوض کن، امیر علی با نگرانی پالتو و روسری نازنین رو گرفت، انداخت تو وان: من می رم بیرون، بقیه لباسهات رو عوض کن بیا، باشه؟ 

نازنین: بابام کی می اد؟ نبینه؟

امیر علی: نه نمی اد، اصلا امشب نمیاد،

امیر علی از حموم زد بیرون، پشت در حموم ایستاده بود، امید وار بود به خودش بیاد، زود لباسهاش رو عوض کنه از اون تو بیاد بیرون

صدای شر شر آب خیال امیر علی رو راحت کرد، رفت تو سالن کمی نشست، این بازی جدید رو دیگه الان کم داشت، نه می دونست دقیقا قضیه چیه! نه می تونست نرفته خانوم جونرو بکشه تهران، با صدای درب حمام، برگشت تو راهرو، نازنین لباس پوشیده و حوله به سر، سریع راه اتاق خواب رو پیش گرفت، امیر علی کمی صبر کرد ولی خبری از نازنین نشد، رفت پشت در، با دو تا ضربه رفت تو،

نازنین نشسته بود لبه تخت، آروم و متفکر به خود ش اومده بود، فهمیده بود چی گفته فهمیده بود امیر علی چی فهمیده

امیر علی نشست رو تخت: بهتری؟

نازنین: آره

امیر علی: بلند شو موها ت رو خشک، 

نازنین: خوبه

امیر علی: سرما می خوری، بلند شو، 

نازنین تکونی نخورد،

امیر علی: بلندشو، تو این گیر و دار سرما بخوری دیگه من نمیدوم چیکار کنم،

نازنین: شما برو به گیر و دارت برس،

امیر علی: پس دوباره نطقت باز شد، اتفاقا اومده بودم این زبون دراز رو کوتاه کنم، بد جور عصری دور برداشته بودیا، من عادت ندارم به کسی اجازه بدم اینطوری باهام حرف بزنه

نازنین کمی جا خورد، کمی خودش رو جمع و جور کرد

امیر علی: حالا نترس، امشب کاریت ندارم، ولی یادت باشه من بی احترامی حساسم

نازنین حرفی نزد، الان وقت زبون درازی نبود، جونش رو نداشت 

بلند شد رفت سمت دراور، سشوار رو در آورد، قبل از اینکه سشوار رو روشن کنه امیر علی از اتاق رفت بیرون، نازنین موهاش رو خشک کرد، حالش جا اومده بود، رفت سراغ مدارک برگه حساب کتاب ها رو برداشت، چک رو به حسا ب گذاشته بود

برگه رو گذاشت جلوی امیر علی،

امیر: این چیه؟

نازنین: خرجهای این چند وقته، کم و کسرش رو خودت اضافه کن

امیر علی: بده ببینم، یه نگاهی به نوشته ها کرد:خب حالا که چی؟

نازنین:می خوام خوب تسویه حساب کنیم.

امیر علی: چیه شنیدی اصفهانیا خسیسن ترسیدی من شبا بی خواب شم؟

نازنین: من چیزی نشنیدم، خوب می خوام حسابامون صاف شه

امیر علی: کامل کامل؟

نازنین:  آره

امیر علی: پس پاشو برو اون چک رو بیار، 40تاش باشه واسه آذر تا اخر کارش، بقیه هم مال من،

نازنین: من فکر کنم 90 تا بهت باید بدم،

امیر علی: خوب آره، 5 تا واسه مامانت ؛ 40 تا اذر، 90 تا من میشه چند تا 65 تا می مونه، اونم واسه ضررهای معنوی که به من زدی 

نازنین اخمهاش رو کشید در هم،

امیر علی نترس: 65 تاش رو به من وام بده، با اون 90 تا قسط آخر مطبم رو بدم، بعدا بهت پس می دم

نازنین: من خوب، آخه من غیر از اون پول پولی ندارم

امیر علی: خوب آخه می بینم پولار شدی زبونت واسه من دراز شده، قبلا حرف گوش کن تر بودی

نازنین از جا بلند شد، امیر علی: خیلی خوب، ولی جدی گفتم بیا این پول رو به من وام بده، یا اصلا بیا به اندازه پولت به اسمت می کنم

نازنین: بعد من چطوری زندگی کنم؟

امیر علی: نگران اون نباش، این دفتر تلفن کجاست؟

نازنین هنوز درگیر حرفهای امیر علی بود: من نمی تونم این پول رو بهت بدم، خونوادت که می تونن کمک کنن

امیر علی: دیدی اسم ما بی خود در رفته، برو دفتر رو بیار زنگ بزنم غذا بیارن

نازنین: من سیرم، شمام برو به کار و زندگیت برس،

امیر علی: امشب که از کار افتادم، لاقل بزار غذا بخورم بعد

نازنین نگران نرفتن امیر علی بود: داره بارون میاد

امیر علی:جدی؟ پس زود بپوش بریم همونجا یه چیزی می خوریم

نازنین یه قدم عقب برداشت: نه، من نمیام

امیر علی بلندشد: ببین، یا بلند میشی میریم، یا کن همینجا می مونم،

نازنین: چرا؟

امیر علی:  چراش رو نمی دونی؟

نازنین: جوبی نداد

امیر علی: من این چند روز خونم، تو هم بیای اونجا حواسم جمع کارم میشه، هی بخوام تو رو بپام، زنگ بزنم، یکی من بگم دو تا تو بگی

نازنین: خوب منم جایی نمیرم

امیر علی: تو 1 ساعت پیش فهمیدی چه حال بودی، می فهمیدی تو بیداری داری هذیون می گی، یادته چرا رفتی حمام؟ من بزارم برم، دلم نگران اینجا باشه؟

نازنین: چرا باید دلت نگران باشه، برو به کارت برس

امیر علی: بابات واسه چی می بردت دکتر؟ سلیمی کیه؟

لرزی که تو تن نازنین اومد از دید امیر علی پنهان نموند

امیر علی: چرا؟

نازنین: خواهش می کنم؛ نمی خوام راجع بهش صحبت کنم

امیر علی: بپوش بریم

نازنین: من خوبم، اینجا راحت ترم

امیر علی: خیلی خوب من میرم وسائلم رو میارم، ولی ببین چقدر امروز وقت منو تلف کردیها، اینها رو از حسابت کم می کنم

نازنین قدمی به سمت اتاقش برداشت: برم خونه خاله شهین؟

امیر علی: خیلی خوب بپوش بریم اونجا، باز بهتر از تنها موندنه.

با صدای زنگ تلفن امیر علی چشمهاش رو باز کرد، نمی دونست ساعت چنده، چمشش شماره رو نمی دید، بی خیال شد، با چشمهای بسته جواب داد: بله

...: سلا م خاله، ببخش بیدارت کردم

امیر علی: سلام ؛ نه دیگه باید بیدار می شدم

خاله شهین: امیر جان مادر

امیر علی تازه انگار کمی به هوش شده بود:چیزی شده خاله

خاله شهین: نه، هول نکن، نازنین یکم تب کرده، می تونی یه سری بیای اینجا

امیر علی: الان می ام

خاله:  جون خاله تند نیای ها

امیر علی:  باشه

امیر علی پوفی کرد و از جا بلند شد، یه نگاهی به به ساعت گوشیش انداخت، ساعت 4:30 بود، شوک شد، فکر می کرد 7 و 8 صبح باشه، نه 4:30

خواست یه زنگ دیگه به خاله بزنه ولی منصرف شد ترجیح داد سریعتر بره

، به محض رسیدن خواست بره سمت اتاق خوابها که خاله شهین جلوش رو گرفت: بشین خاله، کارت دارم

امیر علی: بزارین برم یه سری بهش بزنم

شهین: نه بشین، اول بگم چی شده؟

امیر علی همونطور ایستاد منتظر شد: بگین خاله

شهین: ببین، امشب ملک خانم اومده بود اینجا، خواهرم ازش خواسته بود بیاد من تنها نمونم، منم که می دونی گوشم کمی سنگینه ولی خدا رو شکر ملک هم گوشش تیزه هم خوابش سبکه، یه ساعت پیش اومد منو بیار کرد، نمی دونی این دختر چه حال بود، تو خواب گریه می کرد، حرف می زد، خیس عرق، من که داشتم پس می افتادم ولی خدا خیر به ملک خانم بده، آروم رفت بیدارش کرد، ولی طفلی بدجوری ترسیده بود، جیغ می زد؛ با هزار زور آرومش کردیم، آبش دادیم، طفلی بعد از چند دقیقه از جا جست، 

امیر علی: یعنی چی؟

خاله شهین: هیچی طفلی فکر می کرد جاش نجس شده، هر چی من دست کشیدم، ملک دست زد، هر چی گفتیم خشکه والا! لباسهاشم خشک بود، ولی گوش نکرد، آخر فرستادیمش حمام، گفتم بره دوش بگیره خیالش راحت شه، رفت و اومد، تشک و ملحفه ها رو هم عوض کردمی خیالش راحت شد ولی خاله انگار تب داره، 

امیر علی: برم ببینم چطوره، شرمنده شما و ملک خانم هم شدم، بی خوابتون کردیم

خاله شهین: این چه حرفیه، آدم پیر که خاله بنده خواب نیست، دلم نگران خودشه، فقط خاله، یه چیز دیگه تو حرفهاش هی به یکی به اسم سلیمی التماس می کرد،

امیر علی: سلیمی؟

شهین: حالا از ملک بپرس یا تسلیمی، یه چیزی تو همین مایه ها

امیر علی: چی می گفت؟

شهین: واضح نبودولی خوب خیلی پیدا بود ترسیده ازش

امیر علی بلند شد، تقه ای به در زد و رفت تو، ملک خانم سریع بلند شد: سلام، آقای دکتر، مشتاق دیدار

امیر علی: سلام، با زحمتها، بچه ها خوب هستند؟

ملک خانوم: خوبن پسرم

امیرعلی نشست کنار تخت، تب نازنین رو چک کرد، تبش بالا نبود، تا صبح نشست بالا سرش تا خاله شهین و ملک خانم استراحتی بکنند، ساعت از 1 رد شده بود که نازنین بیدار شد، با دیدن امیر علی یه دفعه سر جاش نشست: سلام

امیر علی از رو صندلی بلند شد: سلام، خوبی؟

نازنین: کی اومدی؟

امیر علی: تازه اومدم، بزار ببینم تبت قطع شده؟

نازنین: من تب ندارم

امیر علی توجهی نکرد، دستش رو گذاشت رو پیشونی نازنین و سریع برداشت: تب نداری، بلند شو بریم ناهار بخور، فکر کنم تو این 3 ماهه 10 کیلو کم کردی، دیشبم که شام درستی نخوردی صبحانم که خواب بودی 

نازنین: خاله شهین کجاست؟

امیر علی: تو سالنه، بلند شو

نازنین با کرختی از جاش بلند شد، 

امیر علی: یه چیزی تنت کن، سالن خیلی گرم نیست

با پا گذاشت تو سرویس بهداشتی تازه انگار اتفاقات دیشب یادش اومد، سریع برگشت تو اتاق، چند بار رو تشک تخت دست کشید، خیالش راحت شد، خواست بلند شه که امیر علی رو تو دهنه در دید: چی شده؟ چیز گم کردی؟ 

نازنین: نه،

امیر علی از در بیرون رفت، نازنین خیلی سعی کرد خودش رو نبازه، برگشت تو سالن، شرمنده به خاله شهین و ملک خانوم ظهر بخیر گفت، جقدر دلش می خواست حرفی از دیشب به امیر علی نزده باشند، گرچه احتمال ضعیفی بود، عذر خواهی رو گذاشت واسه وقت دیگه، سرش رو به ناهار گرم کرد،

خاله شهین: امیر علی، فکر کنم هنوز تب داره خاله، صورتش گل انداخته

امیر علی: نه خاله تب نداره، همیشه اینجوره، سالن سرده از سرماش

خاله شهین: خوب خاله شومینه رو پاشو روشن کن واسش

نازنین: نه هوای اینجا خوبه شومینه نمی خواد

بعد از ناهار امیر علی عزم رفتن کرد: نازنین، حاضر شو بریم

نازنین خواست حرفی بزنه که امیر علی با چشم وابرو حالیش کرد حرف نزنه

خاله شهین: بزار بمونه خاله، تو هم که هزار کار داری برو به کارت برس

امیر علی: نه خاله باید بریم، ما که از زحمت واسه شما دریغ نداریم، میایم بازم

نازنین از خاله و ملک خانوم تشکری کرد، دم آخر موقعی که خاله شهین می خواست ببوستش از فرصت استفاده کرد: خاله به امیر علی چیزی گفتین از دیشب؟

خاله شهین: اره عزیزم،باید می گفتم، برو منتظره، شب بیا پیشم، امشبم ملک نیست

نازنین تشکری کرد و رفت

تو راه صحبتی نشد، نازنین کلافه بود که کجا میرن، ولی در کمال تعجب دید راه خونه خودشه، نه خونه امیر علی،

نازنین رو پیاده کرد: مواظب خودت باش

هنوز به در ورودی خونه نرسیده بود که صدای زنگ اس ام اس گوشیش بلند شد، یه نگاهی انداخت به گوشیش، امیر علی بود: ساعت 9 شب میام می برمت خونه خاله،

نازنین گوشی رو برگردوند تو جیبش، 

باقیه روز رو کلافه بود، می خواست از خونه بره بیرون ولی جایی کاری نداشت، جایی نداشت، دو ر خودش می چرخید، یکم می رفت تواینترنت، یه لحظه تصمیم می گرفت یه غذایی بپزه ببره خونه خاله، بعد یاد فاجعه بودن دستپخت می افتاد، لباسها کثیف رو برداشت بره خشک شویی، یادش افتاد باید کمی صرفه جویی کنه، دلش می خواست بره آرایشگاه بره موهاش رو بریزه پایین شاید آروم بگیره، یادش افتاد عزا داره، عزا دار باباش،

اصلا همه این اضطرا ب و کلافگی شاید از این بود که نمی خواست به پدرش و به کاراش فکر کنه، ولی اخرش همون شد، آخرش یادش افتاد که دیشب چی شد، چی شنید، یاد بت شکسته پدرش افتاد، چه غلطی کرده بود، کاش یه عمر تو حسرت دونستن مکالمه اخر پدر و عموش مونده بود ولی حرفهای دیشب مینو رو نشنیده بود، وقتی مادرش واسش از جفای پدرش گفته بود خیلی زود یادش رفته بود، گذاشته بود به حساب بی مهری مادرش و پدر و مادر و بی حساب کرده بود و خودش برگشته بود زیر پرچم پدرش، محبت پدرش چربیده بود، ولی اینبار چی، حالا که دیگه پدری نبود، کاش این حرفهام زیر خاک رفته بود،

به هر زحمتی بود خوش رو تا شب کشونده بود، سر ساعت 9 امیر علی زنگ زد که پایینه، نازنین نیم ساعتی بود که آماده شده بود، بی معطلی رفت پایین،

به محض سوار شدن سلام کرد، ولی امیر علی خیلی زیر لبی جواب داد؛ تا خونه خاله حرفی رد و بدل نشد، حتی دم در هم، امیر علی به زور یه جمله گفت و رفت:کاری داشتی زنگ بزن

نازنین که حتی جواب یه جمله زوری امیر علی رو هم نداد، در و آروم بست و رفت،

تمام شب کلافه بود، نمی دونست چرا دیگه امیر علی داره اینجوری سرد برخورد می کنه، از جعبه داروی خاله شهین دو تا مسکن برداشت باهم خورد بلکه تا صبح بیهوش شه، ابرو ریزی شب قبل تکرار نشه، ملک خانوم نبود، خاله شهین هم ساعت 10:30 عزم خواب کرد، نازنین هم به رغم اصرار های خاله واسه فیلم دیدن و زود نخوابیدن ترجیح داد بره تو اتارق، تعارف خاله واسه خوابیدن تو اتاقش رو هم رد کرد، همون بد خواب کردن دیشب کافی بود واسش،

خزید زیر لحاف،بد جوری تغییر رفتار امیر علی رو اعصابش بود، دو سه باری تصمیم گرفت اس ام اسی بزنه و ازش سئوال کنه ولی نظرش عوض شد

، صبح نتونست خیلی زود بلند بشه، حوالی 10 بود، خاله شهین مثل همیشه با روی باز به نازنین سلام کرد: سلام، خوبی عزیزم؟ دیشب خوب خوابیدی؟

نازنین: سلام، ممنون

نازنین کمی دست دست کرد ولی آخرش دل زد به دریا: امیر علی زنگ نزده؟

خاله شهین: نه ولی هم کتایون زنگ زد هم خواهرم، سلام رسوندند

نازنین: سلامت باشند

خاله شهین:بشین صبحانه

نازنین: نه، میل ندارم، ممنون

خاله شهین: خیلی لاغر شدی، یکم به خودت برس

نازنین: میلی ندارم، از گلوم پایین نمی ره

خاله شهین: ما خونوادگی خیلی خوش خوراکیم، امیر علی رو که خودت دیدی؟ ماشالله اینقدر باحال غذا می خوره آدم اشتهاش باز می شه

نازنین: توجه نکردم، یعنی دست پخت منو که بزور می خورد

خاله شهین زد زیر خنده: آخه غذاهات رژیمی ان

نازنین خودش هم خندش گرفت: اینو از همون یه مرغ پختن من فهمیدی؟

خاله شهین: عزیزم، تو زیر گاز روشن کنی من می فهمم با آشپزی رابط ات چیه، مگه تو خونه آشپزی نمی کردی؟

نازنین: نه، چون من کوچیک بودم مامانم رفت، خوب بابام مستخدم گرفته بود، هم کارها رو اونها می کردند، منم یاد نگرفتم.

شهین: خوب بیا خودم یادت می دم، چون امیر علی حالا حالا نمی تونه از این لرد بازیها در بیاره، نه که نتونه ها، ولی کلا بچهای کتایون خیلی خود ساخته اند، هیچ وقت پول بی حساب زیر دسستشون نبوده، از یه جایی هم که دیگه اصلا به غرورشون بر می خورد از باباشون کمک بگیرند، حتی ارثیه شوهر خدا بیامرز خواهرم به جای پدرشون مستقیما به این دوتا پسر رسیده، ولی تا حالا دست نزدن بهش، نه امیر علی نه امیر حسین، حالام بچم داره مطب می خره قسطی، حتی پول سفر ژاپن رو هم از برادرش وام گرفت، این ماشینم، کادوی دوره تخصصش بود، وگرنه قبلا یه پراید داشت،

نازنین ساکت بود، خاله شهین هم داشت کل اسرار خانوادگی رو می ریخت بیرون،

خاله شهین: بمیرم، رضا که قسمتش نشده پسر دار شه، ولی خوب دو تا دختر داره که اونها رو هم شوهر داده اون سر دنیا، کلا چشم و چراغ فامیل خواهرم همین دو تا پسرن،

خاله شهین هی فاز عوض می کرد: خوب حالا کی می خوای آشپزی یاد بگیری؟

نازنین: خیلی استعداد ندارم فکر کنم

خاله شهین: حال نداری مادر، اینها بهونه اس، ولی خودم یادت می دم، اول از هم با ابگوشت و قورمه سبزی شروع می کنیم، کوفته شوید باقالی، و ماش و قمری هم باید یاد بگیری، قیمه بادمجون هم مهمه، یه چند تا کیک و دسر هم باید بلد باشی، چون مادر شوهرت بدجوری تواین چیزها هنر منده، 

نازنین: خاله، شما که در جریانی، من قرار نیست تو این فامیل بمونم،

شهین: چرا نمونی عزیرم؟ مهم نیست چطوری شروع شده، ولی بزار ختم به خوبی باشه

نازنین: من امادگیش رو ندارم، بعدم اصلا ما به در د هم نمی خوریم،

شهین: چرا؟  ببین عزیزم واقع بین باش، امیر علی پسر خوبیه، تو ام که ماشا لله خانوم، خوشگل،

نازنین: اینها اهمیتی نداره، خیلی چیزهای دیگه هم هست

شهین: چی مثلا

نازنین: من اصلا نمی خوام ازدواج کنم، نمی تونم یه زندگی جدید رو بپذیرم، بعدم، می دونین که اونها هم نمی خوان، دفعه قبل یادتونه، اونها به کنا ر، خود امیر علی هم نمی خواد، تو رودربایستی یه قولی به بابام داده، دلیل نمیشه، بعدم ما ها خیلی فرق داریم، من یه جور دیگه بار اومدم، اونها تو یه فاز سنتی هستند، اونها خونواده دارن، ولی من دیگه الان فقط خودمم، اختلاف سنی داریم، نمیدونم، هزار تا چیز هست

شهین: خوبه که به همه چیز حواست هست، ولی عزیزم بی تجربه ای، وقتی وقتش باشه، همه اینها می شه هیچی. شنیدم به کتایون چی گفتی، از امیر علی می ترسی، نمیدونم از این حرفها، اتفاقا کتایونم بهش برخورده بود، آخه آدم به مادر می گه من از پسرت می ترسم؟ اومده بوداینجا آتیش بود، نمیدونی این مادر ایندوتا پسر رو چطور بزرگ کرده، طاقت نداره کسی بهشون بگه بالا چشت ابرو، بعد جنابعالی گفتی، نمیخوامش، می ترسم، ببرینش،

خاله شهین زد به خنده، خواهرم هم بدش اومده بود، آخه عزیزم گریه کردی گفتی لولو خرخرس ببرینش

نازنین: من اینجوری نگفتم

شهین: حالا هر جور، لپاشون پر باد بود می رفتن، 

نازنین: ولی ته دلشون خوشحال شدند، یادتون نیست بار اول چیکار کردند، 

شهین: خوب اول کار شوکه شدند، یهو شنیدن عزیز کرده، نرفته دوست دختر بگیره بی اجازه یهویی یه کاره زن گرفته، ولی اون قبل از این بود که با تو آشنا بشن،این دفعه مثبت بودند، 

نازنین: من خواستم خیالشون راحت شه،

شهین: خیلی هم راحت نشده، هی زنگ می زنن، منم گفتم، عروس خانوم دو شبه پیش خودمه،

نازنین: بهشون زنگ بزنم؟

شهین: چی بگی؟ بگی بیان خواستگاری؟

نازنین خندش گرفته بود: نه، واسه تشکر زحمتها ی این مدت

شهین: این که خوبه، ولی باید همون فردای رفتن زنگ می زدی، یکم سیاست داشته باش، حالام دیر نیست، پاشو زنگ بزن، 

نازنین: بایدبابت حرفهای شب اخرم عذر خواهی کنم؟

شهین: نه، به رو خودت نیار، یکم کلاس بزار واسشون

نازنین خندش گرفته بود: شما طرف کی هستین؟

شهین: الان طرف توهم، اونها همو دارن، با هم هم فکری می کنن، منم هوای تو رو دارم

شهین شما ره گرفت گوشی رو داد دست نازنین، 

خانوم جون: سلام خواهر

نازنین: سلام خانوم جونمنم، نازنین

خانوم جون: سلام، خوبی 

نازنین: ممنون، همگی خوبن، کتایون جون، علیرضا خان؟

خانوم جون:همه خوبن، تو چطوری؟ امیر علی خوبه؟

نازنین: ممنون، فکر کنم خیلی گرفتاره، یه 5روز دیگه مثل اینکه کاراش تموم می شه، 

خانوم جون: آره دیشب به مامانش گفته. تو بهش سر نمی زنی؟

نازنین: خوب من، آخه خوب من اینجام، زحمت اوردم سر خواهرتون، که مزاحمش نباشم، به کاراش برسه

خانوم جون:  باشه عزیزم، می دونم نمیخوای بری خونش، ولی لااقل شام و نهار بگو بیاد اونجا، می ترسم چیزی نخوره،

نازنین هی تو دهن خاله شهین نگاه می کرد، شهین هی اسم کتایون رو می اورد،

نازنین: کتایون جون هستند، می خواستم از ایشون هم تشکر کنم،

خانوم جون: کتایون رفته خرید، سلامت باشی، بهش می گم زنگ زدی،

نازنین: بازم بابت زحماتتون ممنون، کاری ندارین؟

خانوم جون: نه عزیزم، لطف کردی

با تموم شدن تلفن نازنین نفسی کشید

شهین: کاملا پیدا بود که دلخوره، کتایونم عمرا بفهمه زنگ زدی بهت زنگ بزنه، کارت سخت شد

نازنین شونه ای بالا انداخت

شهین: پاشو یه کاغذ از کشوی داور بیار، فکر کنم سبزی قورمه داریم، یه قورمه سبزی بار بزاریم امروز ببینم

نازنین: فکر کنم مرغ واسه شما سالم تر باشه

شهین: پاشو تنبلی نکن،سبزیش رو سرخ نمی کنم زیاد، سالم سالمه نگران نباش.

تا شب خبری از امیر علی نشد، نازنین هم سراغی نگرفت، در طول روز که به لطف کمر همتی که خاله شهین بسته بود که یه آشپز از نازنین در بیاره، وقتی نشد که نازنین برگرده خونه و خوب شبم که وقت موندن خونه خاله بود به روال 2 شب گذشته،

ساعت از 10 گذشته بود که شهین عزم خواب کرد، نازنین هم به اندازه کافی خسته بود که خودشم از خواب استقبال کنه

شهین: خوب کاری نداری، من خوابم گرفته

نازنین: منم خوابم می اد، می رم بخوابم،

شهین: امیر علی زنگ نزد

نازنین: نه، خیالش راحت شده منو انداخته سر شما، داره با دل راحت به درسهاش می رسه

شهین: خوب تو یه زنگی بهش بزن

نازنین من منی کرد: خوب من کاری ندارم، زنگ بزنم مزاحمش شم، خودشم دیشب گفت کاری داشتی زنگ بزن

خاله ابرویی بالا انداخت: چی بگم، برو بخواب خسته شدی امروز،

نازنین: مرسی، شبتون به خیر

خوبیش این بو د که سر به بالش نگذاشته از هوش رفت،

***

تقریبا 5 روز بعد هم به همین منوال گذشته بود، هر چی نازنین اصرار کرده بود برای برگشتن به خونه، شهین اجازه بهش نداده بود، پیش از ظهر خبر تهران اومدن پدرو برادر امیر علی رسیده بود، ظاهرن اومده بودند تو دفاع آخر امیر علی شرکت کنند، ولی طبق اخبار واصله قرار نبود برن خونه خاله شهین چند ساعته اومده بودند که برگردند، همچنان خبری از امیر علی نبود، 

امیر علی بعد از 3 روز یه زنگ به خاله شهین زده بود و سفارشات لازم رو کرده بود، خاله شهین هم بهونه اورده بود که نازنین حمامه و نمی تونه صحبت کنه، چون می دونست همراه نازنین شارژ نداره و دو روزی هست که خاموشه، از قبل هم تکلیف نازنین رو روشن کرده بود:کارت داشت میآد اینجا، تلفنی نداریم

تو این مدت بودن تو خونه خاله شهین غنیمتی بود، گرچه غمی که رو دلش بود چیزی نبود که به سرعت سبک بشه، ولی نازنین داشت یاد می گرفت چطور صبوری کنه، خاله شهین، به رغم پیری سر زنده بود، حتی چند باری به بهانه خرید خونه سعی کرده بود نازنین رو واسه خرید لباس بیرون بکشه تا روحیه اش بهتر بشه، چند باری دو سه تا از دوستانش رو دعوت کرده بود، نازنین رو مجبور کرده بود کیک بپزه، خونه رو تمییز کنه،کلا شبی نبود که بزاره نازنین بدون خستگی به رختخواب بره، 

از صبج دو باری خاله شهین با اصفهان حرف زده بود، ظاهرن خواهر کتایون زمین خورده بود و دستش بند بود، واسه همین هم واسه دفاع امیر علی نتونسته بود خودش رو برسونه- نازنین دیگه طاقت داشت، کلافه بود می خواست بره خونه سر بزنه، به بهونه اوردن مدارک دانشگاهش واسه فردا، گاهی وقتی خلق آدم تنگه حتی حوصله خوبی و مهربونی رو هم نداره، به خاله قول داد شب رو برگرده، ساعت از 3 رد شده بود که از خونه خاله شهین زد بیرون، نیم ساعتی طول کشید تا برسه خونه، هنوز این محیط جدید حس خونه بهش نمی داد، هنوز آرامشی رو که یه خونه باید بده بهش نداده بود، از وقتی هم که فهمیده بود امیر علی پول رهن رو داده که دیگه بدتر، یاد حساب کتابها افتاد، یاد حرفهای امیر علی بابت قرض گرفتن پول، نمی دونست چیکار باید بکنه،

یه نگاهی به دور بر انداخت، قاب عکس پدرش روی کنسول باعث شد نازنین بره سمت کنسول، عکس پدرش رو دست گرفت رفت سمت کاناپه، انگار تو این تنهایی منتظر همین بود، که بزنه زیر گریه، قاب رو بغل گرفته بود، به انداره تمام اشکهایی که تو این چند روز خونه خاله شهین بی صدا موقع خواب ریخته بود اشک ریخت، با صدا، بلند بلند، مجبور نبود ملاحظه ای بکنه، 

با صدای مزاحم زنگ تلفن از خواب بیدار شد، دستش رو چشمش گذاشته بود موقع خواب، هنوز درست هوش نبود چشمهاش تا ر می دید، تاریک بود، نور کمی از پنجره رو به کوچه اتاق رو روشن کرده بود، دست دراز کرد تلفن رو برداشت: الو

شهین: کجایی تو دختر؟ رفتی زود بیای 

نازنین: سلام خاله، خونه ام

شهین: حالت خوبه؟

نازنین: اره،

شهین: پس چرا صدات گرفته

نازنین: خواب بودم، الان بیدار شدم

شهین:خواب چه وقته ساعت 6 رد شده،داره تاریک می شه،

نازنین: نمی دونم خوابم برد

شهین: امیر علی داره میاد دنبالت، چرا گوشیت رو روشن نکردی، خونه رو هم که جواب ندادی

چشمهای نازنین تازه داشت به تاریکی عادت می کرد: مگه بازم زنگ زدین؟ من نشنیدم

شهین: آره، بلند شو یه آبی به دست و صورتت بزن، حالا امیر میر سه

نازنین: نه خاله امشب نمیام، یکم سرم درد می کنه، فردا صبح هم باید برم دنبال کارهای دانشگام

شهین: من شام پختم واستون، نمی شه نیای،

نازنین: فردا میام

شهین: توامشب بیا، فردا نیا

نازنین دیگه نمی دونست چطور بگه نه که خاله کوتاه بیاد

شهین: پس منتظرم،

نازنین باشه ای گفت و قطع کرد، دوباره اشکش راه افتاد، نمی خواست بره، مطمئن بود پدر و براد امیر علی هم هستند، خودش هم که حتما هست، نمی خواست بره تو جمع خونوادگیشون، گوشی رو گذاشت، رفت سمت دستشویی، یه آن نفهیمد چی شد که دید پخش زمین شده، دست شکست اش خیلی دردناک شده بود، ترسید دوباره شکسته باشه، دیگه طاقت گچ گرفتن و اون مصیبتها رو نداشت، حموم رفتن، با یه دست سر شستن،

هنوز رد اشکهای قبلی رو نشسته، جدیدا سرازیر شدند، بلند بلند گریه میکرد، زانوهاش هم درد میکردند ولی نگران دستش بود، چند دقیقه ای گذشت، به زور از جا بلند شد، رفت سمت دستشویی، سر راهش اون صندلهای مزاحم که تو راه بودند و باعث زمین خوردن شده بودند رو با پا با عصبانیت پرت کر د کنار، دست و صورتش رو شست، حس می کرد دستش کمی ورم داره، می ترسید دست بهش بزنه، درد داشت، نه مثل درد شکستنش، ولی درد داشت، برگشت تو سالن، چراغها رو هنوز روشن نکرده بود که صدای چرخش کلیدتو در اومد، همزمان صدای امیر علی رو شنید که داره صداش می زنه، نازنین چراغهای سالن رو روشن کرد،

امیر علی اومد تو: سلام خواب بودی؟

نازنین کنار در اتاقش بود، زیر لب سلامی گفت و بی اینکه به امیر علی نگاه کنه رفت سمت اتاق

امیر علی: اومدی خونه چرا موبایلت رو روشن نکردی؟

ولی نازنین دیگه جوابی نداد، رفت تو اتاق، نگاه امیر علی روی کاناپه سالن افتاد، و قاب عکسی که روش بود، رفت قاب رو برداشت گذاشت سر جاش، رفت سمت اتاق

نازنین داشت تو کمد دنبال چیزی می گشت،

امیر علی به چارچوب در تکیه زده بود: شارژرتم بردار

نازنین: من امشب خونه خاله نمی رم

امیر علی: واست شام درست کرده

نازنین: واسه شماها درست کرده، بهشون گفتم نمی ام

امیر علی: می دونم، ولی خاله گفت بهت گفته که بیای

نازنین: هنوز دنبال داشت دنبال چیزی می گشت که خودشم نمی دونست چیه

امیر علی:پس کجا می خواستی بری؟

نازنین: هیجا

امیر علی: واسه چی لباس تن کردی پس

نازنین: از بعد ازظهر لباسهام رو در نیاوردم

امیر علی: سرما خوردی؟

نازنین سر بلند کرد: نه

امیر علی با دیدن چشمهای پف کرده و سرخ نازنین رفت جلوتر: پاشو ببینم

نازنین، محلی نگذاشت، امیر علی دستش رو گرفت از دهنه کمد که بلندش کنه که جیغ نازنین هوا رفت، جیغ و گریه با هم

چند ثانیه طول کشید تا دست نازنین رو رها کنه، به محض ول کردن، نازنین از جا بلند شد و همونطور که اشک می ریخت دستش از آرنج تودست دیگه گرفته بود وراه می رفت

امیر علی: چت شد؟ دست چی شده

ولی با هر سئوالی شدت گریه نازنین بیشتر می شد، امیر علی با حرف زدن به جایی نرسید، دست گذاشت پشت سرش هدایتش کرد به سمت کاناپه سالن: بشین واست یه لیوان آب بیارم

نازنین کمی آرومتر شده بود، دستش اونقدرا هم درد نداشت، ولی گریه اش بیشتر بابت ترسش از شکستن بود،

امیر علی آب رو داد دستش:  یکم بخور ببینم چیکار کردی باز،

نازنین دوباره زد به گریه

امیر علی: بسه دیگه چشمهات کاسه خون شده، صداتم که در نمیاد

چند دقیقه ای گذشت،نازنین کمی آرومتر شده بود، امیر علی اگه باز گریه نمی کنی بگو ببینم دستت چی شده

نازنین: خوردم زمین رو دستم

امیر علی: یکم آستینت رو بزن بالا ببینیم، انگار ورم داره

نازنین: من دیگه گچ نمی گیرم

امیر علی: لازم باشه می گیری، خدا باعث و بانیش رو خوب کنه

نازنین کمی با ترس آستینش رو زد بالا

امیر علی خواست دست بزنه که نازنین دستش رو عقب کشید: نه، درد می گیره

امیر علی: خیلی خوب بلند شو بریم یه عکس بگیریم ببینیم چی شده

نازنین:نه، نمی خوام برم دکتر، اگه تا فردا بهتر نشد می رم

امیر علی: شب تا صبح باید بیدار بشینی، بریم دکتر ببینه، اصلا شاید ضرب دیده

نازنین: نه من گچ نمی گیریم

امیر علی: ضرب دیده باشه که گچ نمیگیره، بانداژ می کنه، مسکن می ده دو روزه خوب می شه، بلند شو،

نازنین:  فردا می رم

امیر علی: خیلی خوب بلند شو، اگه لباسی چیزی می خوا ی بردار، اون شارژرتم بردار بریم

ساعت از 9 گذشته بود که رسیدند خونه خاله شهین

خاله شهین با دیدن نازنین زد رو دستش: خدا مرگم بده، چرا این ریختی شدی 

بعدم رو به امیر علی کرد: چی شده

نازنین: هیچی چیزی نیست دستم ضرب دید

شهین: دستت ضرب دیده، صدات چرا اینجوری شده، چشمات چرا سرخه، امیر علی!

امیر علی: رو دستش خورده زمین، همون که شکسته بود، خوب هنوز مراعات می خواد، حالام یه هفته باید تو باند نگه داره

شهین از سر راه نازنین کنار رفت: بیا تو، بیخود نبود به دلم افتاد بود نری ها

نازنین: خوبم خاله،

امیر علی هم وارد شد، امیر حسین و علیرضا خان هم تو سالن بودند، اینقدر خاله بلند بلند حرف زده بود که اونها هم جواب سئوالشون رو گرفته بودند، بعد سلام و علیم مختصری خاله شهین دنبال نازنین رفت تو اتاق، به محض ورود شروع کرد: مطمئن باشم همین بوده که میگی؟ آخه تو که با من حرف زدی که خوب بودی

نازنین حرف نزده بودکه از دم در امیر علی جواب داد: خاله دستتون درد نکنه همچین سئوالم می کنین انگا منتظرین چیز دیگه ای بشنوین ها

شهین: این چه حرفیه خاله، ولی آخه تو یه نگاه به چشماش بنداز،

نازنین: خوبم باور کنین،

امیر علی: امشب استراحت کنه خوب می شه، از بس کولی گیری دراورد، جیغ و گریه همین می شه دیگه

نازنین نگاه دلخوری حواله امیر علی کرد

امیر علی: خیلی خوب من بودن یه فصل سیر گریه کرده بودم و جیغ زده بودم، حالا لباسهات رو عوض کن من برم اون دو نفر دیگه روهم از اشتباه در بیارم، لابد اونها م فکر می کنن این کار منه

شهین: ای بابا خاله حالا من یه چیزی گفتم پی اش رو نگیردیگه،برو بیرون ما هم الان میایم

با بیرون رفتن امیر علی شهین رو کرد به نازنین: می خوام شام رو بیارم لباسهات رو زود عوض کن بیا

نازنین پالتوش رو با احتیاط دراورد،لباس آورده بود ولی عوض کردنش خودش داستانی داشت، خاله شهین هم که از حول شامش زود بیرون زده بود، کلید رو در نبود نازنین با آخرین سرعتی که تو این حال ازش بر می اومد،تونیک آستین سر خود مشکی رو که داشت رو تن کرد،تا روی زانوش می رسید، خیلی خجسته دست کرد ساپورتش رو پا کنه که از دست خودش عصبانی شده، با دو تا دست هم ساپورت پا کردن داستانیه چه برسه یه دست، به بی فکریش لعنت فرستاد، همش می ترسید امیر علی بی هوا در و باز کنه بیادتو،

5 دقیقه ای طول کشیدتا بالاخر با دردسر پاش کنه، البته پشت در نشسته بودکه در باز نشه، وضع موهاش هم چندان جالب نبود با یه دست نمی تونست کلیپس به موهاش بزنه، کش هم که همینطوربه زور با سر انگشتهاش که از زیر بانداژ بیرون بودند، کمک کرد تا کیلپش رو شل و ول رو سرش سوار کنه،

به محض برگشتن به سالن شروع کرد به احوال پرسی مجدد و پناه برد به آشپزخونه کمک خاله شهین، خاله با دیدن موهای نازنین، رفت پشت سرش؛ کلیپسش رو درست کرد و فرستادش سر میز، به جای نازنین، امیر علی و امیر حسین میز شام رو چیدند، سر شام حرف زیادی رد و بدل نشد، بعد از شام دوباره پسرها کمک کردند میز جمع بشه، تو فرصتی که پسرها مشغول بودند،پدر امیر علی نازنین رو به حرف گرفت، از اوضاع پرونده گرفته تا حرف اصلیش که امیر علی بود: خوب با امیر علی ما چه می کنی؟

نازنین انتظار این سئوال رو داشت ولی جوابی واسش نداشت.

کمی من من کرد: خوب راستش این مدت که امیر علی دستش بند بود،من اون شبم گفتم، من، خوب من می خوام این وضعیت زودتر تموم شه، ولی از پس امیر علی بر نمیام، نمیدونم دقیقا ولی فکر کنم تا 11 روز دیگه خود به خود این قضیه حل میشه، واقعا بابت حرفی که پدرم بهش زده من تصمیم ندارم زنگی اون و خودم رو بهم بریزم،

علیرضا: حرف تو درسته، ولی خوب اگه قراره ادامه ای نباشه بهتر ه هر چه زودتر تمام بشه،

نازنین:من نمیتونم، اصلا به حرف من گوش نمیده این دیگه با شماست که باهاش حرف بزنین

علیرضا خندید: این تو فامیل ما چیز تازه ای نیست،ما کلا یه کمی دیکتاتوری عمل می کنیم، و باز زد به خنده

نازنین: ولی این وسط من خیلی واسم سخته، من عادت ندارم کسی واسم تعیین تکلیف کنه، همیشه من بودم و بابام، بابام هم به ندرت یاد دارم چیزی رو به من تحمیل کرده باشه

خاله شهین اومد بیرون: نازنین جون جوک بلد بودی و واسه ما تعریف نمی کردی،؟ بگو ماهم بخندیم،

نازنین کمی هنگ کرده بود، که علیرضا خان خودش درستش کرد: نه می دونین که من خودم همیشه به جوک های خودم می خندم، داشتیم اختلات می کردیم گفتم جو رو عوض کنم

شهین: به جا جوک گفتن خاله جون، یه کار اساسی بکن 

امیر علی و امیر حسین هم اومدند تو سالن، امیر حسین یه سینی چایی دستش بود، امیر علی هم ظرف شیرینی،

امیر حسین چایی ها رو تعارف کرد، امیر علی شیرنی رو، نازنین بی هیچ حرفی از هر کدوم برداشت، ولی دید امیر علی کنار نمی ره

نازنین با تعجب بالا رو نگاه کرد: چیزی شده؟

امیر علی: نه، منتظر تبریکم

نازنین: تبریک چی؟

امیر علی: تبریک فارغ التحصیلی دیگه

نازنین: ببخشید حواسم نبود، مبارکه

امیر علی نشست نزدیک نازنین: اصلا تو به چیزی حواست هست؟

نازنین خودش رو به نشنیدن زد،

امیر حسین کلا زیاد حرف نمی زد ولی بابا ش با خاله شهین حسابی جبران کردند، نازنین تو خودش بود، کمی به حرفهای خاله و خواهر زاده گوش می داد، کمی به تلویزیون نگاه می کرد، کمی تو فکر می رفت

ساعت از 11 رد شده بود که علیرضا خان بلند شد: خوب خاله جون با اجازه ما دیگه رفع زحمت کنیم

شهین: کجا، شب همینجا بمونین

علیرضا خان؛نه بریم، وسائلمون خونه امیر علیه، ساعت 6 می خوایم راه بیفتیم،

شهین: هر جور راحتین، خواهرم کی میاد، قرار بود دو هفته ای بیاد

علیرضا: شما که فعلا نازنین رو نگه داشتین، تنها نیستین دیگه

شهین: امیر علی دستش بند بود، از امشب دیگه نازنین اینجا نمی مونه

نازنین برگشت سمت خاله، حرفی نزد، نداشت که بزنه، سرش رو انداخت پایین رفت سمت اتاق که لباسهاش رو جمع کنه، فکر کرد دیگه پاش رو هرگز اینجا نمی زاره، پشت سرش خاله شهین رفت تو اتاق: چت شد یهو، چرا ناراحت شدی، آخه میخوای همینطور بشینی ور دل من، دیگه امیر علی کاری نداره، بزار یه فکری بکنین، کج دار و مریض که نمی شه،

نازنین بی اینکهه سر بلند کنه جواب خاله رو داد: قرارا نیست فکری بکنه، به اون ربطی نداره که فکری کنه، تا حالاش هم خودم کوتاه اومدم، من می رم خونه خودم، اوشون هم می رن پی کارشون، حساب کتاب رو هم تا فردا باهاش تسویه می کنم، 

خاله شهین:  یعنی چه، من اینقدر به تو نگفتم عاقل باش، اینهمه این چند روزه باهات حرف زدم که این کار وکنی، این همه حرف من هیچی، 

...: خاله خودت رو خسته نکن، نازنین اصلا دلش نمی خواد که بشنوه

نازنین با ناراحتی برگشت سمت امیر علی که بی اجازه هم تو اتاق پا گذاشته بود، هم پا تو بحث: من کرم، میشه دست از سرم برداری،

امیر علی قدمی جلو گذاشت، آروم باش جلوی بابا اینها، می رم می رسونمشون و بر می گردم،

نازنین: من دارم می رم، خونه، کاری که باید بکنی اینه، شماره حسابت رو اس ام اس کن تا قبل از 8 صبح فردا، شما اگه مرامتون دیکتاتوری من زیر بار نمی رم، من دارم می رم خونه،

امیر علی نمی خواست جلوی پدرش و امیر علی بحث بالا بگیره، با دست برای نازنین خط و نشون کشید: من تکلیفم رو با تو همین امشب روشن می کنم، می مونی تا من بابا اینها رو برسونم

امیرعلی هنوز قدمی عقب تر نرفته بود که با دستی که سر شونه اش خورد متوجه حضور پدرش شد

علیرضا: امیر جان بابا، مگه با ما تعارف داری، آخه این دخترم حق داره، داری بهش زور می گی، این وضعیت مناسب نیست نه واسه تو نه واسه این دختر، 

امیر علی: بابا بیاین بریم من ما رو برسونم بر می گردم صحبت می کنیم

علیرضا: خوب ما اینجاییم، خاله هم که هست، جلوی ما صحبت کنین، بزارین ما هم یه مشورتی بدیم بهتون

امیر علی غیظی حواله نازنین کرد: نه بابا این مسئله رو ما خودمون باید حل کنیم

شهین: شما اگه می تونستین حل کنین تا حالا حل کرده بودین، بزارین ما وسط کارو بگیریم، آخه یه بوم و دوهوا نمیشه

نازنین بغض کرده بود، می دونست باز کار داره دست این خونواده می افته، بی توجه به بقیه، رفت سراغ ساکش، هر چی از وسائلش تو چشم بودرو ریخت تو ساک، همه فهمیده بودند اوضاع خوب نیست، کسی حر فی نمیزد، خاله و علیرضا خان رفتند تو سالن، ولی امیر علی داشت سه شماره ای نفس می کشید تا کمی آروم شه بتونه، بدون عصبانیت با نازنین حرف بزنه، نازنین در ساک رو نمی تونست ببنده، کمی ور رفت، امیر علی نشست کنارش رو زمین: بده من، نازنین بی حرف بلندشد، امیر علی ساک رو بلند کرد: نمی مونی من اول بابا اینها رو برسونم،

نازنین: نه، من با اژانس میرم

امیرعلی: ساعت 11:30 با آژانس کجا راه بیفتی بری،

نازنین: می رم خودم

امیر علی: لازم نکرده، ساک رو بردم، بیا

امیر علی برگشت تو سالن: بابا، امیر حسین، بریم؟ نازنین رو سر راه می زاریم خونه

شهین: قرار شد حرف بزنیم پس

امیر علی:الان وقتش نیست خاله، امروز به اندازه کافی گریه زاری کرده، یه سری دیگه گریه کنه نه چشماش جایی رو می بینه نه صداش در میاد، بزارین فردا، پس فردا

شهین:  امان از دست شما، پس بزار بمونه

امیر علی: نه خاله، می خواد بره، بزارین بره

علیرضا خان: خوب اینجا بمونه بهتره تا تنهایی بره تو اون خونه

امیر علی: شاید شب خودم برم اونجا

شهین: امیر جان تا صحبتی نکردین نرو اونجا،

امیر علی: چرا

شهین: اصلا امشب رو برو، من نازنین رو نگه می دارم، فردا سر صبر بیا، الان دیر وقته، برو تا بعد

امیر علی: بزارین ببینم می مونه یا نه

شهین: تو بمون من می رم

تو دهنه در اتاق خاله شهین رسید به نازنین: یه دقیقه بیا تو

دست نازنین رو به داخل اتاق کشید: امب رو همینجا بمون، قرار شد امیر علی امشب بره فردا بیاد، سر صبر صحبت می کنیم

نازنین: خاله من می خوام برم، خسته ام، بزارین برم

شهین: مگه کوه کندی دختر، ماشالله توپ خوابیدی، حرف گوش کن، بری امیر علی هم میره باباش و امیر حسین رو میزاره میاد اونجا،

نازنین حرفی نزد، فقط لبه تخت نشست

شهین بلند شو بریم یه خدا حافظی بکن، تا این پسرم خیالش راحت شه می مونی بره.

خاله شهین لیوان آب بدست اومد تو اتاق، نازنین لباسش رو به سختی عوض کرده بود، و زیر لحاف نشسته بود، خاله شهین رفت لب تخت نشست، آب رو گرفت سمت نازنین، قبل از اینکه لیوان رو بده دستش قرصی رو گذاشت کف دستش: اول اینو بخور، 

نازنین: چیه؟

شهین: مسکن، امیر علی گفت بخوری شب راحت بخوابی، دستت اذیتت نکنه،

نازنین قرص رو خورد، جو بین خاله شهین ونازنین هم سنگین شده بود

شهین: از من دلخوری عزیزم

نازنین: نه، ولی میخواستم برم

شهین: ببین، من اگه گفتم بری واسه این نبود که اینجا نباشی، آخه من تنها تو این خونه به این بزرگی، بی هم زبون مگه دیونم که بگم تو بری، این چند روزم از امیر علی دلخور بودم که پا نشد بیاداینجا یه سری بزنه، تو هم که انگار نه انگار، آخه شما تو این سن اینقدر بی شور وحال می خواین چند صباح دیگه چیکار کنین؟

نازنین همچنان شنونده بود،

شهین: حرف زیاد دارم ولی الان وقتش نیست، بزار فردا، بزار شازده پسرم بیاد بعد

نازنین اشک گوشه چشمش را پاک کرد

شهین: اینا رو نگفتم دوباره اشکت در بیادا، گفتم که یه کم فکر کنین، کم کم دارم به این نتیجه می رسم که کسی تو زندگیت هست که این شازده پسر ما رو قبول نداری

نازنین: چرا شماها اینقدر به این قضیه ساده نگاه می کنین، خاله ما قراری نداشتیم، ما مجبور شدیم با هم خونه بگیریم، ما اصلا همو نمی شناختیم، نمی شناسیم، ما خیلی اختلاف داریم

شهین: بله قبلا گفتی، منم بهت چی گفتم؟ گفتم این اختلافهای که تو میگی به یه آن هیچ می شه، اینها بهونه اس، شما مهارت زندگی ندارین، اون پسره که یه ریز تو ماراتن درس خوندن بود، مامانش هم که چند سال یه ریز می گفت اول امیر حسین بعد امیر علی، تو هم که قربونت برم یه جور دیگه،

نازنین: خاله من، من 

شهین: ولش کن، ولی من پا سفت کردم اگه این کار شدنی باشه، به انجام برسونمش، اینکه نمیشه، هی پا پس می کشی، اونم که یه قدم میاد جلو، یه هفته دور خودش تاب می خوره، ولی بگم بهتا، این امیر علی خیلی داره باهات مدار می کنه ها، هوات رو داره، نیومد این چند روزه ولی تلفنی پیگرت بوده ها

نازنین: خاله دارم فکر می کنم شاید برم فرانسه

شهین: بی خود بری فرانسه، واسه لجبازی با امیر علی پاشی بری؟ آخه این کاره؟ آدم به مشکل بر می خوره حلش می کنه، نه اینکه جا بزنه، حالام سعی کن بخوابی، فردا ببینیم چی می شه،

صدای زنگ تلفن باعث شد خاله شهین از جا بلندشه، خیلی نگذشت که گوشی به دست اومد تو اتاف

شهین: امیر علی ه

نازنین دست دراز کرد گوشی رو گرفت: سلام

امیر علی: سلام، موبایلت رو روشن نکردی؟

نازنین: نه

امیر علی: دستت درد نداره

نازنین: خیلی کم،

امیر علی: مسکن خوردی؟

نازنین:آره

امیر علی:فردا می خوای بری دانشگاه

نازنین: نه حوصله اش رو ندارم

امیر علی: می ام باهات

نازنین: مقنعه ندارم، باشه یه روز دیگه

امیر علی: حالا بخواب تا صبح ببینیم چی میشه

نازنین: شماره حسابت رو اس ام اس می کنی؟

امیر علی: خیر، فردا می ام نقدی می گیرم خوبه

نازنین: من نمیتونم بهت پول قرض بدم

امیر علی: اونوقت اسم اصفهانیا بد در رفته، بهت پس می دم

نازنین: تو می تونی از بابات بگیری، به پول من احتیاجی نداری

امیر علی: حالا فردا شاید نظرت عوض شد، فعلا بخواب تا فردا

نازنین: شب بخیر

خاله شهین گوشی رو از دست نازنین گرفت، لبخندی زد: خوب حرف میزنین ها، حیف کمه، شبی 20دقیقه حرف بزنین، سر یه هفته حله ها بعدم لپ نازنین رو کشید، ایشالا خوب بخوابی.

دو ساعتی بود که امیرعلی اومده بود، خاله شهین خیلی باهاش حرف زده بود ولی حرف زدن اونها بدون حضور نازنین فایده ای نداشت

***

به سختی خوابش برده بود، با صدای خش خشی از خواب بیدار شد امیر علی وایساده بود چند تا برگه رو داشت تودستش زیر و رو میکرد،

نازنین بلند شد سر جاش نشست، امیر علی برگشت:  به به با این نمره های درخشان چه جوری بریم سراغ مدیر گروه،

نازنین دلخور از جاش بلندشد رفت کنار امیر علی برگه ها رو از دست امیر علی کشید

امیر علی: سلام، ظهر شما بخیر

نازنین: سلام

امیر علی:  دستت چطوره؟

نازنین: خوبه،

امیرعلی: سالن سرده یه چیزی بپوش بیا ناهار

نازنین: مگه ساعت چنده؟

امیر علی: 12:30

نازنین شالش رو انداخت رو دوشش از در رفت بیرون، روز خوبی به نظر نمی رسید باشه،

نازنین رفت تو آشپزخونه، خاله شهین حرفش رو خورد: سلام خانوم، چقدر می خوابی بابا دلم گرفت

نازنین: سلام، کاش بیدارم کرده بودین خاله

شهین: نمی دونستم کی خوابت برده، گفتم شاید خوب نخوابیده باشی،حالا برو دست و صورتت رو بشور یه لیوان آب جوش عسل بدم بخوری تا ناهار، رنگ وروت پریده

نازنین بی حرف رفت سمت دستشویی،

بعدم بی حرف برگشت سر میز نشست، امیر علی داشت با مادرش حرف می زد، به محض تموم شدن صحبتش اومد سر میز: کمک نمی خوای خاله

شهین: نه عزیزم بشین 

نازنین یه نگاهی به میز انداخت همه چیز آماده بود، بلند شدبره واسه کشیدن غذا کمک کنه، که خاله شهین نگذاشت: بشین تو، دستت خوب شد دوباره باید بیای کار اموزی، بعدم رو کرد به امیر: استعداش خوبه این دختر ما ولی حیف کم همته، 

امیر علی:من دسپختش رو خوردم، می دونم

نازنین سر بلند کرد نگاهی به امیر علی انداخت؛

امیر علی: چرا اینجوری نگاه می کنی، من که نگفتم بده، فقط گاهی بی نمکه که اونم واسه سلامتی خوبه

شهین: سر به سرش نزار،

امیر علی: چشم

سر ناهار حرف خاصی رد و بدل نشد، جو سنگین بود، از دیشب اینطور بود، بعد از ناهار خاله شهین سریع ترتیب ظرفها رو داد برگشت تو سالن پیش بچه ها

شهین: خوب امیر جان، کی مطبت رو تحویل می گیری، چیکار باید بکنی

امیر:  اون که تا بعد از عید، قبلش هم که خوب از شنبه باید برم بیمارستان، عصرها تو کلینیک، صبحها هم که واسه عمل و سرکشی تو بخش

شهین: ای بابا پس باز حسابی گرفتاری

امیر علی: آره دیگه، البته غیر وقتهایی که شیفتم، پنجشنبه جمعه هام آزاده

شهین: یه سر نمی ری اصفهان تا آخر هفته

امیر علی: نه خاله یکم کارای اداری هست باید انجام بدم،

شهین بلند شد نشست کنار نازنین که فقط شنونده بود: خوب تو می خوای چیکار کنی،؟

نازنین: فردا اگه بشه برم دانشگاه ببینم، می تونم این ترم برگردم یا نه

امیر علی: این ترم رو مرخصی نگرفته بودی؟

نازنین: نه

امیر علی: بی فکری کردی دیگه، حالا کلی باید دوندگی کنی

نازنین: فکر نمی کردم دیگه اصلا بخوام برم

شهین: حالا عیبی نداره، این دانشگاه آزادها که فقط فکر پولن، پول بده، نه نمی آرن

نازنین:آره خودم هم همین فکر رو میکنم، فوقش جریمه ترم قبل رو باید بدم بهشون

شهین: ولی خیلی زیاد سر خودترو شلوغ نکن، نمی شه کلاسهای منو نیای ها، هفته ای 2 روز بایدبیای اینجا

نازنین: چشم

امیر علی: خوب دیگه خاله ما بریم،

شهین: برین به سلامت،

نازنین بی حرف برگشت سمت امیر علی

امیر علی: مگه دیشب نمی خواستی بری خونه؟

نازنین: چرا

امیر علی: خوب بریم دیگه، نازنین رفت سمت اتاق

پشت سر نازنین خاله شهین وارد اتاق شد: نازنین جون من می خواستم امروز با حضور امیر علی باهات حرف بزنم، البته تا تو خواب بودی با امیر حرف زدم، امیر ترجیح میده خودتون صحبت کنین، برو به سلامت، خواستی شب برگردی، من خوشحال می شم، خواستی خونه بمونی، هر جور دوست داری، 

هر ساعت و هر وقتم کاری داشتی کافیه یه زنگ بزنی می دونی که من هیج جا هیچ کاری ندارم، اینم که می گم بری، این که دیشب گفتم بری واسه این بود، که هر چی زودتر وضعیتت مشخص شه، بهتره،

نمی شه که هی کج دار و مریض پیش رفت، باید تکلیفتون معلوم شه، وقت و عمرتون نباید تلف بشه

نازنین نشست لب تخت،

شهین: چرا نشستی، پاشو منتظره

نازنین: می خواد بیاد خونه من؟

شهین: چه فرقی میکنه، می خواین حرف بزنین، حالا یا خونه تو، یا خونه امیر

نازنین به کناره بانداژ دستش ور می رفت، کلافه بود،

شهین: چی شدی باز!

نازنین: امیر علی به حرف من گوش نمیده، حرف خودش رو می زنه

امیر علی تو دهنه در اتاق شنونده حرفهای خاله شهین و نازنین بود: تو تا حالا یه کلمه حرف حساب زدی که من گوش نکرده باشم؟

نازنین برگشت سمت در: من هر چی می گم تو کار خودت رو می کنی!

امیر علی: تو یه کلام حرف منطقی بگو، اگه من مخالفت کردم،

امیر علی اومد صندلی کنار تخت رو واسه خاله شهین وسط کشید تا بشینه خودش هم ایستاد کنا رخاله: اکی تو به من بگو برنامه ات چیه، چیکار میخوای بکنی؟

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

نازنین: خوب من هنوز نمیدونم دقیق، شاید برم پیش مامانم، یا همینجا درسم رو بخونم، بعدم خوب می رم سر کار،

امیر علی کفری شد: می گی نمیدونم، شاید، .. ممکنه، اخه اینکه زندگی نیست، زندگی برنامه می خواد، داره 3 هفته از فوت پدرت می گذره، هنوز نتونستی بشینی فکر کنی، می دونی چرا، چون اینجوری بار اومدی، بابات بیخورد تو رو نسپرد دست من، بنده خدا دل نگران تو بود،

سر همون قضیه خونه، تا دم آخر نشستی تو خونه تا برن مامور بیارن وسائلت روبندازندت بیرون، یا بیان بهت جا بدند، دوماه وقت داشتی جا بجا بشی،

رفتی 15 میلیون دادی به یه وکیل دم دستی، چون نکردی بری با دوتا مشورت کنی، اگه با همون عموت هم مشورت کرده بودی بهت می گفت بعضی پرونده ها رو باید به وکلای خاص داد، 

سر قضیه عمل بابات، رفتی دوبار گفتی عمل کن تا گفت نه، سرت رو انداختی پایین برگشتی، می بیینی حالا حالا مونده تا بتونی رو پا خودت وایسی، فقط ربونت واسه من درازه

نازنین زل زده به امیر علی داشت از تومیلرزید اصلا زبونش نمی چرخید حرفی بزنه، فقط شنونده بود، خاله شهین امیر علی رو ساکت کرد: بسه خاله، یه ریز می گی میری، تو خود سی ساله ات رو با این دختر مقایسه می کنی، خاله خوب از کجا تجربه این حرف ها رو داره، رفت کنار نازنین نشست: آروم باش خاله، چرا می لرزی، جوابش رو بده،

نازنین همچنین ساکت نگاه می کرد

امیر علی: می بینی اینم یکی دیگش، حرفت رو نیمتونی بزنی، تواین جامعه گرگ می خوای وا بدی جلوی همه

شهین: امیر بسه، اینجوری می خواستی باهاش حرف بزنی

امیر علی: پا شو بریم نازنین،

نازنین یه نگاهی به خاله انداخت با سر نه گفت

امیر علی رفت نزدیکتر، بازوی نازنین رو گرفت، خواست بلندش کنه

نازنین با دست سالمش دست خاله شهین رو گرفته بود اولش صداش التماس گونه بود، ولی یه دفعه ای تبدیل شد به داد، دادهایی که به سختی از گلوی خراشیدش بیرون می اومدند،

امیر علی دستش رو ول کرد، خاله شهین هول کرده بود هر کاری می کرد نازنین آروم نمی شد حرفهایی میزد که نه برای خاله شهین تازگی داشت نه واسه امیر علی هر دو این جملات رو قبلا هم از نازنین شنیده بودند

امیر علی از نازنین فاصله گرفت تا خاله بتونه آرومش کنه، سریع رفت کمی آب آورد، سرد ی آبی که خاله شهین با دست به صورتش می زد؛ کم کم حال نازنین رو جاآورد ولی لرز کرده بود، خاله شهینم کم آورده بود، پیرزن طاقت این چیزها رو نداشت، امیر علی مونده بود چیکار کنه،کدوم رو دریابه، خاله رو از کنار نازنین بلند کرد نشوند رو صندلی کنار تخت، پتو رو از زیر نازنین بیرون کشید پیچید دورش، دیگه حرفی نمیزد، وقتی خودش رو بغل گرفته بود و می لرزید.

امیر علی رفت از اتاق کناری یه لحاف دیگه هم آورد کشید رو نازنین، خاله شهینم حال منقلبی داشت.

امیر علی نشست کنار نازنین رو تخت، کمی بهتر شده بود امیر علی: کمی خم شد رو نازنین: نازنین،بهتری؟

نازنین با سر آره ای گفت، 

امیر علی: می خوای بلندت کنم؟ 

نازنین بی حرف خودش سعی کرد، بلند شه،امیر علی کمکش کرد بیشنه،

خاله شهینم حالش جا اومده بود، بلند شد رفت سمت دیگه نازنین نشست: بهتری عزیزم؟ بمیرم واستت چرا اینجوری شدی

نازنین: خوبم، 

امیر علی: چی بیارم بخوری؟

نازنین: آب،

شهین: سرد نباشه خاله، آب کتری گرمه؛ یکم آب گرم بیار واسش

نازنین: ببخشید، شما رو هم ناراحت کردم،

شهین: مهم نیست خاله، نگران خودتم، 

نازنین:من خوبم

امیر علی لیوان به دست اومد کنار نازنین: خوب نیستی، 

نازنین لیوان آب رو گرفت، کمی خوردو لیوان رو گذاشت تو دست امیر علی

امیر علی: خاله در جریان هست، می خواستم خودم باهات حرف بزنم، ولی فکر کنم همینجا حرف بزنیم بهتره،

نازنین خودش رو بغل کرد

امیر علی: نازنین تو یه مشکلی داری که باید حلش کنی،

نازنین فقط نظاره گر بود

امیر علی: نمی خوام تحت فشار بزارمت امروز، ولی باید بریم دکتر

من اون شب تو فرودگاه، فکر کردم مشکلی باشه ولی خوب موقعیتش نبود، ولی از خونه عموت که برت گردوندم مطمئن شدم،

نازنین همچنان شنونده بود

امیر علی ادامه داد: شب اول که اوردمت اینجا، لازمه بازم بهت بگم؟

سکوت نازنین فرصت میداد به امیر علی که جلو بره، اونروز که از اینجا بردمت خونه، رفتم سراغ عموت

نازنین تکونی خورد

امیر علی: رفتم ببینم این سلیمی کیه که تو ازش می ترسی و اسمش تو کابوساته

حرف زیادی نزد، منو محرم ندونست، فقط فهمیدم داستان نویی نیست مال 14 سال پیشه، فهمیدم بابات می خواسته بکشدش عموت فراریش داده و برده تحویلش داده

نازنین: تو رو خدا بس کن، اسمش رو نیار، تو رو خدا اسمش رو نیار

خاله شهین تو کمر نازنین دست می کشید، دوباره احساس می کرد لرز داره: امیر علی، ولش کن خاله، بزار آروم شه

امیر علی: خاله هر بار بخوایم راجع بهش حرف بزنیم به همین جا می رسیم، یه بار باید تا تهش رفت

شهین: الان نه -بدنش زیر دست منه، لرز داره تنش خاله،

امیر علی کمی کوتاه اومد، 

دو ساعتی، همگی استراحت کردند، خاله شهین تو تخت کنار نازنین دراز کشیده بود، امیر علی هم تو سالن،

با نشستن نازنین، خاله شهین هم بیدار شد: خوبی عزیزم

نازنین:آره خوبم، ببخشید، روم نمی شه توصورتتون نگاه کنم، اینهمه اذیت می کنم شما رو،

شهین: این چه حرفیه، اگه می بینی حال روزم بهم می ریزه مال دیدن حال و روز توئه اگه تو خوب باشی منم خوبم

نازنین زیر لب تشکری کرد

شهین: نازنین جون به حرف امیر علی گوش بده، اگر مشکلی هست، اگه ترسی هست باید باهاش روبرو بشی، این حالتها خوب نیست، 

نازنین: نمیتونم، بعداین همه سال نمی تونم، و زد زیر گریه،

صدای گریه نازنین امیر علی رو هم ا زسالن به اتاق کشید، سر نازنین رو پای خاله شهین بود،

...:خاله حرف بزن، آخه بریزی تو خودت که کاری ازپیش نمی بری، این سلیمی کیه، 

نازنین: راننده سرویس مدرسه ام بود، سال اول

شهین: چرا بابات می خواست بکشدش

گریه نازنین شدت گرفت: منو اذیت می کرد

شهین خیلی جا خورده بود، امیر علی هم همونجا تو دهنه در اتاق ایستاده بود

...: یعنی چی اذیتت می کرد، 

نازنین:نمی خوام بگم، می خوام بمیرم

شهین: حرف بزن عزیزم،

نازنین لا بلای هق هق گریه حرفهایی می زد، که امیر علی و خاله شهین تو این سن و سال لرزیده بودند از این همه کثیفی، گرچه نمی تونستند خودشون رو جای یه دختر بچه 7 ساله بزارن

شهین احساس می کرد سرش سنگین شده، نمی تونست تصور کنه، که یه انسان چقدر می تونه کثیف باشه که از یه دختر بچه 7 ساله نگذره، حرفهای نازنین رو سرش سنگینی می کرد، 

نمی دونست چه کسی رو باید سر زنش کنه، مادری رو که دختر بچه 6 سالش رو رها می کنه ومی ره یا پدری که کارای خونه و زندگیش رو می سپره به آشپز و راننده مدرسه، می ره سراغ کار و کسب خودش بی اینکه 1 ماه متوجه بشه دخترش چه لحظات بدی رو داره تجربه می کنه،

نازنین گفت برای خاله و البته بی اینکه متوجه باشه برای امیر علی، که چه روزهای بدی رو گذرونده،

از ماه دوم مدرسه، از اینکه بعد از مدتی، سلیمی ترتیب برد و اورد نازنین رو عوض کرده، نازنین دومین نفری بود که باید پیاده می شد در حالیکه بعداز مدتی شده بودآخرین نفر، از اینکه ازش پرسیده بودچرا مامانت صبح هانمی اد تا دم در دنبالت و آشپزتون میاد، بابات کی می اد خونه، از جوابهایی که نازنین تو اون بچگی از خامی داده بود، از بستنی و شیرینی که هر روز وقتی تنها شده بودند واسش خریده بود، از اون روزی که پشت ون، دست به سرش کشیده بود، از اینکه بوسیده بودش، و نازنین سلیمی رو مثل عمو حمیدش دیده بود، اونم می بوسیدش، اونم بهش می گفت عمو

سخت ترین بخشش اونی بودکه نازنین گفته بود چطور بعد یه مدت، عمو بغلش کرده بود، خواسته بود دلش رو ببوسه، در مقابل مقاومت نازنین رونهای پاش رو نشگون گرفته بود، در جواب گریه های نازنین گفته بود اگه به پدرش حرفی بزنه، دیگه پدرش نمی زاره بره مدرسه، خاله خیلی تو این مرحله سعی کرده بود نازنین رو از گفتن متوقف کنه ولی نازنین اینقدر به گذشته رفته بود که نا خوداگاه یه ریز حرف میزد، از شب اداری هاش گفته بود، از اینکه نمیخواسته بره مدرسه ولی پدرش بزور می فرستادش،از اینکه هر روز سلیمی قبل از خونه رسوندن می رفته پشت ون، دیگه دست به سرش نمی کشیده، دیگه بستنی نمی خریده فقط می بوسیدتش، پاهاش رو نشگون می گرفته، از اینکه چطور وقتی قصد داشته شلوار نازنین رو در بیاره و پاهاش رو ببوسه نازنین بی اختیارادرار کرده و مردک دستش رو گاز می گیره و پرتش می کنه کنار، از اینکه چطور خدا باهاش یار بوده که همون روز غروب پدرش مهمون داشته، و از نازنین می خواد با بچه ها برن استخر زیر زمین، اینکه همسر دوست پدرش متوجه جای گاز گرفتکی و سیاهی های روی رونهای نازنین میشه، سر خاله شهین به دوران افتاده بود، خیلی دردناک بودکه این بچه حتی دیگه به پدرش هم اجازه بوسیدن نداده، دیگه تو بغل پدرش نرفته، 

امیر علی هم حال بهتری نداشت.

چند دقیقه ای بود که نازنین ساکت شده بود،دیگه کسی سئوالی نداشت اصل داستان رو شنیده بودند، دیگه شاید کسی میلی نداشت بیشتر بدونه، گرچه شاید نازنین دیگه دریغ نداشت، سخت ترین قسمت داستان اونی بود که گفته بود، ولی دیگه کسی حرفی نزد،نازنین سر ش رو از روی پای خاله شهین برداشت، دیدن امیر علی که رو صندلی کنار تخت نشسته بود، باعث شد سرش رو بندازه پایین،

خاله شهین هنوز تو فکر بود ولی به خودش اومد: پا شو عزیزم، پاشو برو دست و صورتت رو بشور 

نازنین از جا بلند شد، امیر علی پشت سر نازنین از اتاق بیرون رفت ولی حرفی تو دهنش نچرخید

نازنین رفت سمت دستشویی، چنددقیقه ای طول کشید تا بیرون برگرده، امیر علی پشت در منتظر ایستاده بود

نازنین بی اینکه نگاهی بندازه، راه اتاق رو پیش گرفت:آماده می شی بریم؟

نازنین: کجا؟

امیر علی: یه عکسی ازدستت بندازیم، یه هوایی هم بخوریم،

نازنین: دستم باور کنم خوبه، اصلا درد نداره

امیر علی: خیلی خوب بریم یه هوایی بخوریم

نازنین: خاله شهینم بیاد

امیر علی: حتما، الان بهشون میگم

خاله شهین تودهنه در اتاق ایستاده بود: نه عزیزم، برین یه هوایی بخورین، منو سر راه ببرین خونه ملک خانوم پیاده کنین،

نازنین دیگه حرفی نزد، بدش نمی اومد از خونه بره بیرون، هوا می خواست

آماده شد برگشت تو سالن، امیر علی داشت با سوییچ ماشین ور می رفت، تو فکر بود، 

خاله شهین هم اماده تو سالن نشسته بود: بریم؟

نازنین: بریم

خاله شهین: می دونم زوده ولی کاش این مشکی رو از تنت در می اوردی، خودش غم میاره، 

نازنین حرفی نزد، رفت سمت در،

تو راه، فقط خاله شهین و امیر علی هر از گاهی حرف می زدند،دم در خونه ملک خانوم خاله شهین پیاده شد، نازنین هم دنبال خاله پیاده شد،

امیر علی: کجا می ری؟

نازنین:  می ام؛

نازنین خودش رو رسوند به خاله شهین: خاله

شهین: جانم

نازنین: می دونم نمی گین، ولی خوب

شهین:  چیو؟

نازنین: به خونواده امیر علی،

شهین: نمی گم عزیزم، گفتنش چه دردی دوا می کنه، نگران نباش،برو یه هوایی بهت بخوره

، نازنین برگشت سمت ماشین، امیرعلی آروم راه افتاد،

امیر علی: کجا بریم؟

نازنین: نمی دونم، 

امیر علی: بریم یه جا یکم راه بریم؟

نازنین: بریم

نیم ساعتی بود که داشتند قدم میزدند، حرفی نبود، نازنین تو افکار خودش بود،

خیلی راه رفته بودند که امیر علی قصد برگشت کرد:برگردیم، هوا سرد شد

نازنین بی حرف با امیر علی همراهی کرد، امیر علی به اندازه کافی با خودش کلنجار رفته بود، شروع کرد: نازنین، واقعا می خوای چیکار کنی؟

نازنین: ظهر که گفتم

امیر علی: ا ون که گفتی اما و اگر بود، 

نازنین: نمی دونم،

امیر علی: با نمی دونم که زندگی پیش نمی ره

نازنین: برم دانشگاه، مدرکم رو بگیرم، برم سر کار، چه می دونم، یا برم مارسی، نمیرم پیش مامانم، ولی خوب اونجام می تونم برم دانشگاه

امیر علی: با زندگیت می خوا ی چیکار کنی?

نازنین قدمهاش رو شل کرد، امیر علی راه رفته رو برگشت: سئوال سختی هست ولی نمی تونه بی جواب باشه

نازنین دو باره قدم برداشت: تو که همه چیز رو شنیدی

امیر علی: شنیدم، ولی نمی تونم بفهمم چرا داری بقیه عمرت رو بابت پستی اون آدم و تلخی اون خاطره خراب کنی

نازنین: خاطره نیست، کابوس هر شب سه سال زندگی من بود، 

امیر علی:می دونم، ولی دلیل خوبی واسه گریز از آینده نیست،

نازنین: من دیگه نمیخوام راجع بهش حرف بزنم

امیر علی: مجبوری،

نازنین: نه مجبور نیستم، نمیخوام

امیر علی: باشه با من حرف نزن، می ریم پیش یه دکتر 

نازنین: من رفتم، سالها رفتم، فایده ای نداره

امیرعلی: چرا نداشت؟

نازنین تا کنا رماشین رسید حرفی نزد، نخواست که بزنه، امیر علی هم اصراری نکرد،ولی وقتی سوار شدند امیر علی شروع کرد:چرا فایده نداشت؟

نازنین: نمی خوام، ولش کن

امیر علی: می خوام بدونم، من می خوام واست از یه مشاور خانوم وقت بگیرم که راحت باشی باهاش

نازنین: بخدا فایده نداره،

امیر علی: این همه ادم مشکل پیدا می کنن، ولش می کنن؟

نازنین: تو نمی فهمی

امیر علی: بگو تا بفهمم

نازنین کلافه بود، می خواست درو باز کنه

امیر علی درها رو لاک کرده بود،

امیر علی: چرا فرار می کنی؟ جواب منو بده،

نازنین: می خوام برم خونه،

امیر علی: ببین، نمی شه که هر بار به جای حرف زدن، بغض کنی، اشکت در بیاد، می ریم خونه نترس

نازنین:  پس بریم

امیر علی: اول جواب منو بده،

نازنین: به چه درد ت می خوره، می خوای بدونی که چی؟ چه درد ی از من دوا می کنه،

امیر علی حرفی نزد،

نازنین: پدر من 14 سال منو نبوسید، منو بغل نکرد، می دونی چرا، چون حالم بد می شد، چون خودم رو خیس می کرد، این دکتر رفتنها فایده ای نداشت، چون هفته سوم بعد از زندان رفتن بابام، تو تاکسی از زندان که بر می گشتم، یه آشغالی کنارم نشسته بود، دست گذاشت رو بازوم، می دونی چی شد، جیغ کشیدم، داد کشیدم، خودم رو خیس کردم، بعد 11 سال دوباره تکرار شد، اون همه مشاوره رفتن، اون همه سال تلقین و تلاش، ظرف 30 ثانیه برگشت عقب

امیر علی:می خوای بری خونه خاله،

نازنین: نه، دیگه رو م نمی شه، بیچاره این چند وقته خیلی اذیت شده، میرم خونه 

امیر علی حرف دیگه ای نزد، ساک نازنین رو تا دم در برد، دو قدمی بیشتر نرفت تو، سر جاش ایستاد، نازنین خم شد که ساک رو برداره، امیر علی دسته ساک رو گرفت: نمی دونم چند بار، ولی بیشتر از 5 دفعه من دست تورو گرفتم، مطمئنم، نه غش کردی، نه اون مشکلی که ازش ابا داری پیش اومد، پس مطمئن باش، این مشکل حل شدنیه فقط نباید به اون چیزهایی که ازارت می ده زیادی فکر کنی.

دسته ساک رو تو دست نازنین ول کرد: می دونی که گوشیم روشنه، اگه کاری داشتی زنگ بزن

نازنین حرفی نزد، فقظ با صدای بسته شدن در به خودش اومد.

ساعت از 10 گذشته بود که خاله شهین زنگ زد، کمی حال و احوال کرده بود، کمی سفارش،

گفته بود بره خونه اش ولی نازنین دیگه نمی خواست با حال خراب خودش پیره زن رو بد حال کنه، هر جور بود به خاله اطمینان داد که می تونه تنها بمونه،

تمام روز بعد رو تو خونه بود، امیر علی حرفی نزده بود که میاددنبالش واسه کارای دانشگاه یا نه، ولی نازنین منتظر بود بیاد، که نیومد، نه اومد نه تماسی گرفت. تا شب هم خبری نشد، 

ساعت 9:30 شب تلفن زنگ خورد، نازنین نگاهی انداخت امیر علی نبود، خاله بود

نازنین:سلام

شهین: سلام، خوبی عزیزم

نازنین: مرصی، شما خوبین؟

شهین: اره منم خوبم، ملک تازه رفته، چیکار ا می کنی، 

نازنین: هیچی، کار خاصی نکردم،

شهین: امیر کجاست؟

نازنین: نمی دونم، خبر ندارم امروز

شهین: حتما گرفتار بوده، راستی خواهرم پس فردا می اد، تو هم تو رو خدا از اون خونه بکن، بیا اینجا دور هم

نازنین: نه، بخدا من دیگه روم نمیشه تو روی شما نگاه کنم، کم اذیت نکردم بعدم من تا زه برگشتم خونه

شهین: باز شروع کردی، خودم میام دنبالت واسه پس فردا

نازنین: می ام سر می زنم، ولی نمی مونم، خواهش می کنم اصرار نکنین، 

شهین: باشه خاله تو بیا سر بزن، یکم هم واسه این خواهر ما زبون بریز، خودی نشون بده

نازنین خندید: واسه چی خاله

شهین: واسه پیچ پیچی، یه غذایی بپز جلوش

نازنین خندید: آخه واسه چی باید اینکار را بکنم؟

شهین: اگه نمی دونی چرا، میای تا بفهمی! من گفتم بهت عزمم رو جزم کردم

نازنین: خاله شما که می دونین من چه مشکلی دارم، امیر علی ام که می دونه، دیگه اونم بیخیال شده، شمام کوتاه بیاین، میام بهتون سر می زنم

شهین: امیر علی غلط کرده بی خیال شده،خودم درستش می کنم، اصلا غلط کرده سر نزده، زنگ ام نزده امروز؟

نازنین: نه،

شهین:  خودم درستش می کنم

نازنین:خاله تو رو خدا، منو کوچیک نکنین، این کارا زوری نیمشه، بعدم آخه اصلا قراری نبوده، قراری نیست

شهین: تو به این کارا کار نداشته باش، من خودم هستم

نازنین: خاله تو رو خدا، من نه می خوام، نه می تونم، 

شهین: می خوای، مگه بچم چشه؟ بعدم تو کم سنی، تجربه نداری، یکی مثل امیر علی بدردت می خوره، مرد باید چند سال بزرگتر باشه تا هوای زنش رو داشته باشه، نه اینکه خودشم بچه باشه، امیر همه چی تمومه، تو ام از خدات باشه،

نازنین: خاله، من باید از خدام باشه، اون چی؟ واسه چی باید از خداش باشه؟

شهین: خودت رو لوس نکن، بشین بگو چشم،اونم از خداشه، تو نبودی حالا حالا باید می شست تو صف پشت سر امیر حسین، اونم بچم که اینقدر چزیده که دیگه چشم دیدن زن جماعت رو نداره،

نازنین: خاله 

شهین: خاله بی خاله، بگو چشم، شبت بخیر

نازنین بی جون خداحافظی کرد و گوشی رو گذاشت، پوزخندی به خوش خیالی خاله شهین زد، امیر علی از دیشب نه تماسی گرفته بود نه سری زده بود،

تا صبح هزار بار پشتک و بارو زده بود، صد جور فکر تو سرش بود، نمی دونست چرا تا صبح بارها به حرفهای خاله شهین فکر کرده بود، جالب بود که تا حالا نتونسته بود به امیر علی درست فکر کنه، گرچه اگه می خواست با خودش روراست باشه، به هیچ چیز مهمی درست فکر نکرده بود، 

به امیر علی فکر کرد، به خونوادش، شرایط خونوادگی اش، به آیندش، به ظاهرش که تا این روز خیلی جدی ندیده بود، خیلی بلند نبود، حدود 178 لاغرم نبود، شاید می شد گفت کمی تو پر بود، چشمهای مشکی، پوست گندمی، عینکی که موقع مطالعه میزد باعث می شد آدم جدی به نظر برسه، قیافه اش عادی بود، ولی بد نبود، نازنین خند ه گرفت نصفه شبی داشت قیافه مردم رو ارزیابی می کرد: بد نیست ولی همچین آش دهن سوزی هم نیست، تازه خاله جونش می گه از خدات باشه تازه با این اخلاقش

اخلاقش، انگار خیلی تعریفی نبود، یعنی خود رای بود، شاید زورم می گفت، ولی بد نبود؛ نازنین از خودش بابت این فکرها لجش گرفت،خوب که فکر می کرد از امیر علی عصبانی بود، بی نزاکت یه زنگ نزده بود، از خاله شهین که اینطور از زیر زبونش حرف کشیده بود هم کم دلخور نبود، امیدی نداشت که بتونه جلوی خواهرش آبرو داری کنه،نازنین می ترسید حرفی بزنه که خانوم جون فکر کنه، نازنین خاله شهین رو واسطه کرد: اَه

لحف رو کشید سرش، دیگه می خواست بخوابه، بسش بود هرچی فکر بی خود کرده بود.

بزور شاید 3 ساعتی خوابیده بود، از جا بلند شد، یه نگاهی به یخچال انداخت، خرید کردن لازم داشت، یاد دانشگاه افتاد، از اون کارهایی بود که میلی به انجامش نداشت، کلی گشت تا مقنعه اش رو پیدا کنه، هر چی رو بر می داشت یه چیز دیگه یادش می رفت حدود 11 بود که بالاخره از خونه رفت بیرون، موقع رفتن خواست موبایلش رو ببره، ولی نظرش عوض شد، با کسی کاری نداشت کسی هم که ظاهرن کاری باهاش نداشت، گوشی رو خاموش کرد انداخت رو میز.

سفیر و سرگردون تو دانشگاه چرخ می زد، یکی تعطیلات بود یکی رفته بود نماز، یکی رفته بود ناهار، کلا نتونست کاری از پیش ببره،

تو این 6 ماهه شاید کمتر از یک سوم همیشه غذا خورده بود، اصلا میلی نداشت، ولی امروز از اون روزهایی بود که عجیب گشنه شده بود، داشت از در دانشگا ه بیرون می رفت که یکی دو تا از همکلاسیهاش رو دید، اونها هم متوجه نازنین شدند ولی نه نازنین سری تکون داد، نه اونها ظاهرن توجهی کردند، کلا هیچوقت زابطه حوبی نه با دخترها داشت نه با پسر ها، یعنی بعد از اون اتفاق، فقط یکی دو نفری بودند که گاهی اونم به خاطر جزوه ها با هاشون نشست و برخاست می کرد، با سوگل بیشتر از همه جور بود ولی با عوض کردن خط و جابجایی خونه و این همه مدت بی خبری امیدوار بود حالا حالا ها چشم تو چشم نشن، نمیدونست بابت این مدت بی خبری چی باید بهش بگه،

هنوز چند قدمی از در دانشگاه دور نشده بود، که کسی به اسم صداش زد: خانم باستانی!

نازنین سر برگردوند عقب، 

سماوات: سلام خانوم باستانی خوبی؟

نازنین مونده بود این استاد خوش خلق چی شده پیش قدم سلام شده، به زور دهنی باز کرد: سلام، ممنون استاد

سماوات: کجایین شما؟

نازنین گیج می زد

سماوات: هیچکس ازتون خبری نداشت، چقدر لاغر شدین، همکلاسیاتون چند بار اومدنددفتر گروه می خواستند آدرس بگیرن بیان بهتون سر بزنن

نازنین: گرفتار بودم، 

سماوات لبخندی زد: گرفتاریها رفع شد به سلامتی؟

نازنین نمی دونست چرا یه دفعه اینطوری بی اخیتار تلافی روزگار رو سر این بنده خدا در آورد،گرچه خیلی نازنین رو سر نمره قبولی اذیت کرده بود ولی خودنازنین هم قبول داشت که خیلی چیزی از درسش متوجه نشده: بله رفع شد، بابام مرد، سئوال دیگه ای ندارین؟

سماوات هنوز تو شوک بود، یه قدم بلند برداشت خودش رو رسوند به نازنین: تسلیت می گم، ما خبر نداشتیم، نمی خواستم ناراحتتون کنم

نا زنین: ممنون، ببخشید من دیرم شده، با اجازه

سماوات: کارهاتون امروز انجام شد؟

نازنین: نه بعدا باید بیام، هر کی یه ور بود، ناهار و نماز و مرخصی و 

سماوات، من قبل شروع ترم 4 شنبه ها صبح از 8 تا 12 دفتر هستم، مشکلی بود بیاین تا کمکتون کنم

نازنین:  ممنون، چشم،خداحافظ، دیگه امون نداد حرف دیگه ای زده بشه

گشنگی از یادش رفت، از دست خودش عصبانی بود، چرا جلوی اون زبون کوفتی رو نگرفته، چرا به سماوات از مرگ پدرش گفته، هر چی بیشتر از رفتارهای سماوات و تیکه هایی که سر کلاس بهش انداخته بود بیشتر عصبانی می شد، زورکی یه فوق لیسانس گرفته بود شده بود استاد دانشگاه، به خودش اجازه می داد سر کلاس به بچه ها تیکه بندازه، همه رو تحقیر کنه، تنبلین، بی سوادین، برین حذف کنین، برین یه رشته ساده تر، که نازنین هم بی نصیب از این تیکه ها نمونده بود،

مستقیم برگشت خونه، حدود 2 بود، هنوز شال از سرش نکشیده بود، که تلفن زنگ زد.

بی حال رفت سمت گوشی شماره خاله شهین بود: سلام

شهین: سلام و ...استغفرالله، کجایی تو

نازنین: رفته بودم دانشگاه

شهین: ماسماسکت چرا خاموشه؟

نازنین: ببخشید، حالا بفرمایین، خوبین

شهین: شماها بزارین من خوبم، یه ریز دارم صبح تا حالا بهت زنگ می زنم

نازنین: ببخشید، چیزی شده

شهین: آره، بلند شو بیا اینجا، یه سوپ بپزیم وردار ببر خونه امیر علی

نازنین: چی شده

شهین: کلید خونه اش رو داری؟

نازنین:  آره، چی شده

شهین: هیچی، دیشب هر چی زنگ زدم جواب نداد، صبح خواهرم زنگ زد، بچم مریضه، آنفولانزا گرفته، سرش گیج می ره، افتاده تو خونه، سر از رو بالش نمی تونه برداره

نازنین: خوب می ام دنبالتون بریم

شهین: من از اون پله ها نمی تونم بیام بالا، بیا یه سوپ بپزیم وردار ببر

نازنین: نه اگه نمی این، من می رم، سرراه از این سوپ آماده ها می خرم

شهین: بلند شو بیا اینجا، آخه اون سوپ ویتامین داره ببری بدی اون بچه؛ بلندشو زود بیا 

نازنین: چشم خاله

***

نازنین لباسهای دانشگاه رو عوض کرد، راه افتاد، دوباره گشنه اش شده بود، ولی از زبون خاله شهین جرات نداشت،

***

حدود 5:30 بود که رسید خونه امیر علی، ظرف سوپ رو با دست سالمش بغل زده بود، دم در خونه، به هر زحمتی بود درو باز کرد رفت تو، قبل از اینکه چیزی بگه چشمش به یه جفت کفش زنونه افتاد، درو پشت سرش بشت، هنوز درگیر کفشهای زنونه، بود، نه تیپ کفشهای خانوم جون بود نه کتایون، 

هنوز ظرف سوپ رو رو سنگ آشپزخونه نگذاشته بود که صدایی از پشت سر ترسوندش، ظرف رو ناخواگاه انداخت رو سنگ، شانس اورد چند سانت بیشتر فاصله نبود، وگرنه ظرف شکسته بود، برگشت سمت صدا

...: سلام، 

نازنین: س سلام، شما؟

احسان: شما؟

نازنین: شما اومدین اینجا

احسان: شمام که اومدین اینجا

نازنین کفری شده بود: گفتم شما؟

احسان: من اول گفتم شما

نازنین کلافه بود، بی اختیار امیر علی رو صدا زد: امیر 

احسان یه قدم عقب گذاشت، هنوز تو صورت نازنین زوم بود که نازنین دوباره امیر علی رو صدا زد: امیر علی!

نازنین هنور قدم بعدی رو برنداشته بود که یه نفر، یه خانوم درواقع از در اتاق اومد بیرون: چه خبره، تازه خوابیده

نازنین هاج و واج داشت نگاه می کرد، یه نفر از پشت سرش داشت وز وز می کرد: معرفی نکردین؟

نازنین یه نگاه به عقب انداخت، یه نگاه به خانومه، معدود دفعاتی بود که زود تونست خودش رو جمع و جور کنه، شالش رو کمی جلوتر کشید: لزومی نمی بینم خودم رومعرفی کنم وقتی شما معرفی نکردید، بی اینکه نگاه دیگه ای بندازه، رفت سمت در،برنامه ای واسه سفت بهم کوبیدن در نداشت، ولی تو لحظه آخر دلش خواست که سفت بکوبه، و کوبید،

حرفی رد و بدل نشد، احسان رفت تواتاق، بعید می دونست امیر علی با صدای در از جانپریده باشه، به محض با ز کردن در، امیر علی رو دید که نیم خیز تو تخت نشسته،

امیر علی: چی شده

احسان یه نگاه به در انداخت: هیچی، از خونه خالتون سوپ آورده بودند

امیر علی سرش رو گذاشت رو بالش: خاله آورده بود،کیه داد می زنه

احسان به خانم دکتر که تو دهنه رز بود یه نگاهی انداخت: هوری دختر خاله شهین دیگه

امیر علی: کی؟

احسان: یه هوری بد اخلاق از خونه خاله شهین

امیرعلی کفری بود، فقط اگر می تونست درست سر جاش بشینه، می دونست چی بار احسان کنه

دکتر رضوی قدمی اومد جلوتر: خوب امیدوارم زودتر خوب شین، من دیگه برم، شیفتم شب، ایشالا بهتر می شین تا فردا

امیر علی با چشمهای بسته جواب داد: خیلی زحمت کشیدین، راضی نبودم با این همه گرفتاری

دکتر رضوی: هیچ زحمتی نبود، خداحافظ

احسان تا خروجی خانوم دکتر رو همراهی کرد،

به محض بستن در برگشت پیش امیر علی: خوابیدی؟

امیر علی: دلم می خواد، اگه کارهای تو بزاره

احسان: بابا من چیکارت کردم، 

امیر علی: هیچی، باشه بد، سرم بد درد می کنه،

احسان: سوپ رو بیارم واست؟

امیر علی: جدی سوپ آوردن؟

احسان: آره ولی خدا رحم کرد، ظرف از دستش ول شد رو سنگ،

امیر علی:بسه

احسان: بخدا، یه سلام کردم بهش، ترسید، نزدیک بود بی سوپ بشی

امیر علی حرفی نزد

احسان: حاج خانوم بودا، باستانی، نازنین، هوری

امیر علی: ببند

احسان: کارتون به کجا رسید؟

امیر علی: می بندی یا ببندم

احسان: خوب می خوام ببینم به انجامی رسیدن یا نه، گرچه اخلاق هم نداره، بی خیال شو، هر وقتم بی خیال شدی خبرم کن

امیر علی: احسان می شه گم شی بری، اومدی منو بداری، بعد رفتی رضوی رو آوردی، بعدم که موضوع واسه وراجی پیدا کردی، می شه اصلا بری؟

احسان: نه، کجا برم؟ خانوم جونت تو رو سپرد به من، خودش فردا صبح می آد

امیر علی: بیا برو، منم می رم خونه خاله شهین،

احسان: می خواستی دیشب بری، یه شب منو از کارو زندگی انداختی حالا که بو خانوم جونت رو شنیدی واسه من دور برداشتی،

امیر علی: آخه فکر نکنم با این حالم بتونم فک تو رو بیارم پایین

احسان: حالا بی شوخی، چی شد ماجرا

امیر علی: تو دکتری؟ فکر نکنم والا، نمی بینی من سرم داره می ترکه، هی فک می زنی،؟ پا شو برو بیرون

احسان: شماره هوری خانوم رو بده، فکر کنم از دست من ناراحت شد، درو داشتی چطور از جا کند؟ شایدم ویدا رو دید عصبانی شد

امیر علی: چی گفتی بهش احسان؟

احسان: چیزی نگفتم، گفتم شما؟ اونم پرسید شما؟ من گفتم شما اومدین اینجا، اونم گفت شما اومدین اینجا، بعدم که ویدا از اتاق اومد بیرون، رفت و در و از جا کند.

امیر علی کلافه از کارهای احسان، لحاف رو کشید سرش: می تونی بری، الانه اس که خاله شهین، برسه، خانوم جونم یه جت کرایه می کنه بیاد ببینه این خانوم کی بوده تواتاق من، برو به سلامت گندت رو زدی، مرخصی

احسان: یعنی چی؟ یعنی الان حاج خانومتون می ره به خاله جون بابات ومامان جون خودت راپورت می ده

امیر علی: احسان، بهت می گم برو، برو یعنی برو،

احسان: نه تازه فیلم داره شروع می شه، میرم تو سالن؛ کاری داشتی خبرم کن

***

نازنین هنوز به خونه نرسیده بود که موبایلش زنگ زد، خاله شهین بود، نازنین دلش می خواست گوشی رو از پنجره بندازه بیرون: خدایا چرا اینها دست از سر من برنمی دارن.

از نازنین جواب ندادن، از خاله زنگ پشت زنگ، دیگه صدای راننده در اومد: خانوم یا جواب بده یا سایلنت کن، 

نازنین: ببخشید، 

می دونست بالاخره باید جواب بده: الو

شهین: سلام خاله، کجایی جواب نمیدی؟

نازنین: سلام خاله دارم می رم خونه

شهین: امیر علی چطور بود؟ چرا نموندی؟

نازنین: ندیدمش، خواب بود، ولی دو تا از دوستاش اونجا بودند، نگران نباشین،

شهین: خوب می موندی تا بیدار شه

نازنین: نترسین خاله حواسشون هست بهش

شهین: حالا بزار ببینمت بعد به خدمتت می رسم؛ فردا منتظزتم

نازنین: خاله جون، ایشالا بزودی خبرای خوش می رسه خدمتتون

شهین: خبر خوش از کجا؟

نازنین: فردا خانوم جون رو یه سری ببرین، عروس خانوم داشتندپرستاری می کردند، یه باره برین کارو به سرانجام برسونین

خاله شهین: چی؟

نازنین: هیچی خاله شوخی کردم

خاله شهین: بیخود شوخی کردی، حرف بزن ببینم

نازنین: هیچی خاله، بابا من یه چیزی گفتم

خاله شهین: نازنین، دارم باهات حرف می زنم، منو حرص نده، کی اونجا بوده

نازنین: هیچکس خاله، دو تا از دوستاش اونجا بودند، منم شوخیم گرفته، 

خاله شهین: دختر بودند؟

نازنین: نه خاله یه خانوم یه آقا

خاله شهین: پس چرا شلوغش میکنی؟

نازنین: بابا گفتم حالا و هوامون عوض شه

خاله شهین: حال چرا میری خونه، پاشو بیا ببینم

نازنین: خاله من هنوز ناهار نخوردم، خیلی خسته ام امروز ایشالا بعدا

خاله شهین: پس چرا اینجا بودی نگفتی، می خوای خودت رو از پا در بیاری؟

نازنین: خوبم خاله، حالا می رم غذا می خورم

خاله شهین: فردا منتظرما

نازنین: نه خاله فردا کار دارم بازم باید برم دانشگاه

خاله شهین: برو خاله تا من ببینم چیکار کنم

نازنین: خاله تو رو خدا حرفی نزنین، 

خاله شهین: تو برو خونه کاریت نباشه

نازنین: خاله، تو رو خدا، نزارین فکر کنه من خبر چینی کردم

خاله شهین: تو کاریت نباشه، خدا حافظ

***

نازنین فقط داشت خودش رو لعنت می کرد بابت دهن لقی جلوی خاله شهین، کار دیگه ای از دستش بر نمی اومد،

هنوز ده دقیقه از رسیدنش نگذشته بود، که باز تلفن زنگ زد

نازنین نگاهی به تلفن انداخت،خانوم جون بود، دلش می خواست زار بزنه، چرا این خونواده ول کن نبودند

نازنین:سلام،

خانوم جون: سلام، خوبی مادر

نازنین: ممنون، شما خوبین، کتایون جون

خانوم جون: همه خوبن، تو چطوری؟

نازنین:خوبم، 

خانوم جون: فردا صبح تهرانم، می بینمت

نازنین نفس راحتی کشید از اینکه خاله شهین دهن لقی نکرده، ولی خیلی طول نکشید

نازنین: به سلامتی، اگه بتونم، سر می زنم خونه خاله

خانوم جون: حتما بیا، نازنین جون شهین چی می گفت،؟

نازنین: از چی؟

خانوم جون: امیر علی چطوره؟

نازنین: خوب انشالله

خانوم جون: کی خونش بوده

نازنین: دوتا از دوستاش

خانوم جون: کی؟

نازنین: من اسمهاشو ن رو نپرسیدم

خانوم جون: امیر علی خواب بود؟

نازنین: بله

خانوم جون: خوب یکی شون خانوم بود؟

نازنین: آره خانوم جون، ولی تو رو خدابد برداشت نکنین، من خسته بودم شاید بد گفتم به خاله شهین،

خانوم جون: نه، من بد برداشت نکردم، فقط تو این هاگیر واگیر اینو کم داشتیم، 

نازنین: خانوم جون چیزی نگین بهش، تو رو خدا، فکر می کنه من خبر چینم،

خانوم جون: فکر کنه، فکر کنه تا اموراتش بگذره،

نازنین:خواهش می کنم

خانوم جون: فردا می بینمت، مواظب خودت باش،

نازنین نا امید خداحافظی کرد.

شب خوبی رو پشت سر نگذاشته بود،فکر می کرد حتی خواب کاملی به چشمش نرسیده، 

نمی دونست ساعت چنده ولی صدای زنگ نمی گذاشت تو همون خواب و بیداری هم دست وپا بزنه، بلند شد نشست، روی کاناپه بود، درد گردن به درد دستش اضافه شده بود، هنوز نمی فهمید صدای زنگ موبایل یا تلفن، ولی زنگ بعدی تکلیف رو روشن کرد، رفت سمت آیفن، با شنیدن صدای خاله شهین، آه از نهادش در اومد

در و باز کرد، در اتاق رو هم باز گذاشت برگشت رو کاناپه، بدنش دردمی کرد شاید بیشتر از بد خوابیدن رو کاناپه این سرمای لباس کم و رو انداز کم بود که تو تنش نشسته بود، ملحفه رو کشید دورش و نشست، دو طبقه بیشتر نبود، ولی مطمئن بود خاله شهین خیلی زود نمی رسه بالا

سر کج کرد سمت ساعت روی کنسول؛ ساعت 11:30 بود باورش نمی شد، تو خیال 8 صبح بود، هنوز سر برنگردونده بود که صدای حرف زدن خاله شهین و خانوم جون از جا پروندش

سر پا وایساد: سلام

خاله شهین: سلام به روی ماهت، ساعت خواب

خانوم جون هم از تیکه دریغ نکرد: به به خانوم، هر روز بخوای تا این ساعت بخوابی، می بینی زندگی از دستت در رفته ها

نازنین: سلام، بفرمایین تو

خاله شهین اومد جلو: این چه ریختیه وسط زمستون، چرا تو هال خوابیدی؟ چشات چرا سرخه؟چرا گردنت رو یه وری گرفتی؟

خانوم جون: ماشالله شهین، امون بده به بنده خدا، خودتم یه نفسی تازه کن

خاله شهین بی حرف دست نازنین رو گرفت نشوندش رو کاناپه

خاله شهین: گردنت خشک شده؟

نازنین نمی دونست الان این زار زدن سر صبحی واسه چیه، دیشب یه فصل سیر گریه و زاری کرده بود،

خانوم جون اومد نشست کنار نازنین: چی شده؟ چرا گریه می کنی؟

نازنین: ببخشید چیزی نیست، گردنم درد میکنه

خانوم جون، بلند شو دست و صورتت رو بشور، یه چیزی بخور تا یکم ماساژ بدم واست، یه ناپروکسین بدم بخوری، دو ساعته خوبه

خاله شهین هم تایید کرد، نازنین رفت سمت دستشویی، خاله شهین قاب عکس رو از روی زمین برداشت گذاشت رو میز،

خانوم جونم که دیگه تواین خونه غریبه نبود، رفت یه املت گذاشت، کتری رو گذاشت و برگشت تو سالن؛

نازنین هنوز نشسته بود که دستورات شروع شد یکی خاله شهین می گفتن یکی خانوم جون: یه چیزی بپوش می چایی، املت گذاشتم، بیا تو آشپزخونه، چرا نون نداری، چرا خونه سرده، چرا لا پنجره بازه، چرا ظرفها رو نشستی،

نازنین فقط گوش می کرد، آخرم خواهرا طاقت نیاوردند، نازنین هنوز لقمه آخر و دهن نبرده بود، که خانوم جون شروع کرد: حالا این دختره کی بود؟ چه ریختی بود؟

خاله شهین: پسره کی بود، نکنه شوهر دختره بوده،

خانوم جون: جا رو خالی کردی؟ به من همون موقع زنگ زده بودی بهت می گفتم، باید می موندی، 

خاله شهین: پا نداشتم از اون پله ها برم بالا، همینجا رم که دیدی به سختی اومدم چه برسه به 3 طبقه وگرنه همون دیشب می اومدم برش می داشتم بریم امیرعلی رو بیاریم اینجا، یا خونه خودم

خانوم جون: کی از تو انتظار داره خواهر، نازنین کوتاهی کرده، بعدم اخمی رونه نازنین کرد

نازنین: آخه من سر پیازم یا ته پیاز، برم آویزونش شم، بگم چی، نمی گه به تو چه فضولی میکنی،

خانوم جون:  اولا غلط کرده، بعدم، بچم که خواست تو پسش زدی

نازنین صداش بالا رفته بود: شما چرا خودتون رو زدین به اون راه، بابا جان، بابام یه حرفی زده اون بنده خداتو رودربایستی قبول کرده، ...

خاله شهین: بسه، این قصه رو ده با ر گفتی،

نازنین: خاله واقعیت همینه، احساس مسئولیت کرده، چند روز دیگه این قائله تموم میشه 

خانوم جون: چند روز دیگه؟

نازنین: 5، 6 روز دیگه.

خانوم جون یه نگاهی انداخت به شهین و ساکت نشست،

شهین: پا شو یه سری بریم، نازنین کلید داره، اون پسره کیه گوشی رو بر می داره اونم که هست،

خانوم جون: احسان،

شهین:  هر کی بلند شین یه سری بریم، بابا بچه حالش خوش نیست،

خانوم جون: شایدم خوشه، کسی چه می دونه، فعلا که این دو تا داداش قصد جون و آبروی ما رو کردند،

شهین: پاشو نازی، پاشو بریم

نازنین: خاله من اونجا نمی ام، برین من یه چیزی واسه ناهار درست می کنم،

خانوم جون: پاشو بریم

شهین: بشینی خونه که چی، دیگه لنگ ظهره نه به ناهار درست کردن می رسی نه دانشگاه رفتن، پاشو

خانوم جون بی حرف بلند شد رفت بالا سر نازنین، شروع کرد به ماساژ دادن، نازنین فقط گاهی آخش به هوا میرفت،

شهین: این خواهر من ماساژاش حرف نداره، اینقدر رفته پیش این زن چینی تو محله اشون خودش شده ماساژور

نازنین: بسه خانوم جون، بهتر شدم، خسته شدین

خانوم جون: حالا بهترم میشی، بزار یه شل کننده بهت بدم، بعدم پاشو بپوش بریم

نازنین: راستش من، من دیروز در خونه رو سفت زدم بهم، روم نمی شه بیام

شهین زد به خنده: خوب کردی، پاشو بریم، یوقت لازم شد امروزم درو بکنیم، ما دو تا که جون نداریم، فعلا پهلونمون تویی

نازنین کلافه از دست این دو تا پیرزن یه کلام از جا بلند شد، شال و پالتوش رو کشید تنش و راه افتاد، تو مسیر ازحرفهای خانوم جون وشهین چیز زیادی نفهمید، فقط فهمید اونو ر تو اصفهانم اوضاع کمی بهم ریخته، 

به محض رسیدن،خانوم جون پیاده شد: شهین تو بشین تا ما بریم،

شهین: خدا خیرتون بده، ولی منو نکارین ها

نازنین آروم پا به پای خانوم جون رفت بالا،با باز کردن در خونه، دو جفت چشم روی خانوم جون و نازنین زوم شد،

نیازی به معرفی نبود، همه هم رو می شناختند،

احسان زودتر از امیر علی از جاش بلند شد و سلام کرد، امیر علی کلاه سر کرده بودو لحاف دور خودش پیچیده بود رو کاناپه لپ تاپ رو پاش بود، از جا بلند شد: سلام

نازنین نه سلامی کرد نه جوابی داد، خانوم جون سلامی به احسان داد و سریع کفش هاش رو در آورد و رفت سمت امیر علی:بمیرم مادر، چرا رنگ به رو نداری،

امیر علی: خدا نکنه، خوبم

خانوم جون: لاغر شدی، 

امیر علی: از صبح خیلی بهترم، نگران نباشین

خانوم جون: از دست شما، چرا مراقب خودتون نیستین آخه، چرا نرفتی خونه شهین

امیر علی: خوبم دیگه بابا، بعدم ویروسی بود، یهو خاله هم می گرفت، پیرزن اذیت می شد، احسانم که بنده خدا این سه روزه اینجا بود

خانوم جون رو کرد به احسان: خیر ببینی، خدا واسه پدر مادرت نگهت داره،

رو کرد به امیر علی: آره گفتی پیشته، اون یه پرستارت کجاست؟

احسان رو کرد به نازنین که مثل طلبکارا با کفشهاش کنار ورودی سالن ایستاده بود و زد زیر خنده،

خانوم جون: برگشت سمت احسان که داشت چشم و ابرو می اومد واسه امیر علی

امیر علی زود خودش رو جمع کرد: خانوم جون، چرا وایسادین، بشینین،

خانوم جون: بپوش بریم، احسان بره به کارو زندگیش برسه،

امیر علی: کجا؟

خانوم جون: بریم خونه شهین، پایین منتظره، نمی تونه بیاد بالا

امیر علی:نه خانوم جون، من هنوز رو فرم نیستم، امروزم بمونم خونه بهتره، فردا باید برم دنبال کارام، از شنبه هم باید برم بیمارستان

خانوم جون: پس این درس کوفتی مگه تموم نشد، بری بیمارستان چیکار

امیر علی: تا مطبم رو تحویل نگرفتم که نمی تونم بخورم و بخوابم، صبحا عمل باشه می رم بیمارستان، عصرها هم قرارداد دارم می ریم کلینیک بیمارستان

خانوم جون: حالا کو تا شنبه، 

امیر علی رو کرد سمت نازنین: دیروز چرا صبر نکردی من بیدار شم?

نازنین: سوپ خاله شهین رو اورده بودم،

احسان: خودشون رو هم معرفی نکردندوگر نه من بیدارت می کردم

نازنین با غضب نگاهی به احسان کرد

خانوم جون: حالا چیکار می کنی، ما بمونیم یا می ای خونه شهین؟

امیر علی: نه من واقعا بهتره از خونه بیرون نرم،

خانوم جون: باشه، بعد رو کرد به نازنین: عزیزم به شهین بگو بیاد بالا یا بره خونه بنده خدا منتظره

نازنین: منم با خاله میرم،

امیر علی رفت سمت در: چرا گردنت رو کج گرفتی؟

خانوم جون: گردنش خشک شده، دیشب رو کاناپه خوابیده

امیر علی: دستت چطوره؟

نازنین: خوبه،

نازنین خداحافظی کرد و رفت

امیر علی در و بست و برگشت کنار خانوم جون، احسان هم نشست رو بروی خانوم جون

امیر علی: مامان اینا چطورن؟

خانوم جون: شما بزارین خوبن، باید یه دو روز پاشی بریم اصفهان، 

امیر علی: چیزی شده؟

خانوم جون: نه هنوز نه، این دختره کی بوده دیروز اینجا

امیر علی نگاهی به احسان کرد

خانوم جون: امیر تو روخدا یه قصه دیگه درست نکنی ها، همین یکی رو به انجام برسون بعد

احسان: همکارمون بود، قدیم تر ا همکلاسیمون هم بود، شنید امیر علی زمین گیر شده، با من اومد یه سری بزنه، که همون موقع حاچ خانوم از راه رسید و 

خانوم جون اخمی حواله احسان کرد

امیر علی: خانوم جون خبری نیست، همکارم با احسان اومده بود سر بزنه، من که از سر گیجه نمی تونستم سر بلند کنم، نازنین هم همون موقع اومده، سوء تفاهم شده

خانوم جون: نازنین چیزی نگفته، نترس، شهین گفته سوپ و بردی چرا نموندی اونم گفته دو تا از دوستاش بودند نیازی نبود من وایسم، 

احسان:آره واسه همین درو نرم بستند

امیر علی با التماس نگاهی به احسان انداخت

خانوم جون: چی بگم از شما دوتا پسر یه عمری آسه رفتین آسه اومدین، حالا این از تو این از داداشت پدر ما رو دارین به تلافی سر براهی قبلتون در می ارین

امیر علی: چی شده خانوم جون، امیر حسین چیکار کرده،

خانوم جون: هیچی

امیر علی: من چیکار کردم؟ بابا مریض شدم، دست خودم نبوده

خانوم جون: خیلی خوب، حالا جوش نزن، یکمم حواست به این دختر باشه،

احسان: منم همش بهش می گم،

خانوم جون چرخیدسمت احسان: چیو می گی

احسان به من و من افتاد،هی یادش می رفت جلو این خونواده باید دست به عصا راه بره: هیچی، همین که حواسش به این دختر باشه، (آخرم طاقت نیورد): و به دخترای دیگه البته، همه تین دخترا چشم امیدشون به ماست، اگه ما نگیریمشون، اگه محل نزاریم، آخه درسته، اصلا چرخه طبیعت چی می شه، بقای نسل،

خانوم جون وسط اخم و تخم، خند ه اش گرفته بود: این پسر ما از این مدلیها نیست، غلط نکنم تو همه این کارا رو دادی دستش

امیر علی: بسه احسان

احسان: نه خانوم جون، این قضیه همسر گزینی اول و که تماما شاهکار خودش بود، من بودم نمی زاشتم موقتی باشه، سریع عقد دائمش می کردم، ولی این دومیه، خوب حالا که انگار این نازی خانوم پسر شما رو قبول نداره به غلامی، من ویدا رو اوردم بلکه اونم شانس خودش رو امتحان کنه، 

امیر علی از جا بلند شد: احسان تو اصلا می فهمی چی می گی؟

خانوم جون: بزار حرفش رو بزنه، تو که زیر لفظی می خوای تا دو کلوم حرف بزنی

احسان: می گفتم، این ویدا خانوم، دختر خوبی، مامان باباش هم دکترن، البته خودش دکتر عمومی، پولی ازش در نمیاد، ولی هم دست به نقده، هم تو7 سالی که همکلاس ما بود، شناخته شدش، سرش تو درس و مشق بود، هم از من بپرسین یه نمه ارادتم به آقا زاده شما داره، من دیدیم این امیر بیغه گفتم یه پایی پیش بزارم،

خانوم جون: عزیزم تو این کاره ای، خودت زن داری یا عزبی؟

احسان: چه عرض کنم

امیر علی: ایشون ماه به ماه لباس تن عوض می کنن

خانوم جون: دست مامانت درد نکنه، با یان سن و سال مثل بچه دبیرستانیا میمونی

احسان: نه اخه کیس خوبی هنوز پیدا نکردم، یعنی این رفاقت با این پسر واسه من دردسره، بر رو رو که نداره، ولی نمی دونم چه جوریه که

امیر علی دست احسان و گرفت کشید: بلند شو، برو یه سر به مادرت بزن، 3 روزه اعصابش ارومه خدا رو خوش نمی اد،

احسان بلند شد: می بینین این بخت منو بسته، حالا شما اگه کیس مناسبی دم دست دارین، منم لحاظ کنین، 

خانوم جون: چشم

احسان رفت سمت اتاق، ولی از امیر علی تو دهنه در اتاق زیر لبی بهش رسوند که به خونش تشنه اس

امیر:  برو تا شاهکارت رو نگفتم خانوم جون پرت کنه بیرون

احسان: باشه بابا من که دارم می رم، چرا هلم می دی

احسان تو اتاق بود که ضربه ای به در ورودی زده شد، امیر علی رفت سمت در، خاله شهین پشت در بود

امیر علی: سلام خاله، خوش اومدین، بفرمایین

شهین: سلام، خوبی مادر، چه رنگ و رویی

امیر علی:بفرمایین

شهین رو به خانوم جون: دلم طاقت نیورد، تا اینجا اومدم، این بچه رو نبینم

امیر علی: پس نازنین کو خاله،

شهین: رفت، بچم اونم حال خوشی نداره، گفت می ره استراحت کنه

ساعت 11:30 رفتیم از خواب بیدارش کردیم، چشاش کاسه خون، عکس باباش رو بغل زده با یه لحاف نازک رو مبل خوابیده بود، اون ازدستش، اون از گردنش، این وضع خوردو خوراکش، کارا دانشگاهش که درست نشده دیروز، اون او مامانش چه می دونم، خدا ایشا لا زود سر و سامونش بده، وقت نکنه سر به خارونه چه برسه به فکر و خیال

هنوز خاله شهین ننشسته بود که احسان آماده از اتاق اومد بیرون، بعد از سلام احوال پرسی با خاله شهین و مطمئن شدن از اینکه خاله دختر و نوه دم بخت نداره بالاخره رضایت به رفتن داد.

امیر علی بعداز بدرقه احسان برگشت تو اتاق

خاله شهین و خانوم جون زوم کرده بودند رو امیر علی که روبروشون نشسته بود و به گوشیش ور می رفت

خاله شهین خودش شروع کرد: امیر خاله، می خوای چیکار کنی؟

امیر علی سری بالا کرد: چیو خاله

شهین: زندگیت رو

امیر علی: خاله من تازه فارغ شدم، 

خانوم جون: امیر مادر، احسان چی می گفت، ویدا کیه، برنامه ات چیه، 

شهین: این دختر چی میشه

امیر علی: میشه اول بپرسم شما چی می خواین، دنبال چی هستین؟

شهین: می خوای با نازنین چیکار کنی؟ این ویدا کیه

خانوم جون: همکارشه، 

امیر علی: ببینین، ویدا هم کلاسی منه، من هیچ صنمی باهاش ندارم، این احسان این وسط داره دیونه بازی در می اره، تو فکمر خواهر ویداس، به بهونه جوش دادن ما بهم می خواد یه سری به خواهر ویدا بزنه

خانوم جون: اونوقت تو با این پسر وقیح و بی قید و بند چند ساله دوستی، این اصلا به تو می خوره؟

امیر علی: ببینین من با رفتارهای احسان موافق نیستم ولی تو دوستی با احسان من بد ندیدم، هیچوقت به من ضرر نزده، از خیلی نظرها هم مدیونش هستم،

خانوم جون: یعنی ویدایی در کار نیست؟

امیر علی: نه، اونطور که شما فکر می کنید نه

شهین: نازنین چی؟ می دونی چند روز دیگه تمومه ها

امیر علی: بله می دونم، ولی نازنین شرایط بدی داره، من نمی تونم تحت فشارش بزارم، اگر همینطور منو پس بزنه من نمی تونم مجبور ش کنم، چند تا مشکل اصلی داره که باید به مرور باهاشون کنار بیاد

شهین: ما نگفتیم خودت رو تحمیل کن، نگفتیم مجبورش کن، فقط اگه میخوای باهاش ادامه بدی، الان باید پیشش باشی، حالا باید دور و برش رو بگیری، نزاری هی پس بره، اگرم می خوای ببری زودتر، خودم واسش یه کیس خوب پیدا کردم

امیر علی: دست شما درد نکنه خاله، منظورتون چیه؟ می دونین باباش به من سپردتش، 

شهین: نازنین بپا نمی خواد، کسی رو می خواد که از تنهایی درش بیاره، پرستار نمی خواد، 

امیر علی بلند شد،

خانوم جون: بشین، 

امیر علی: خانوم جون من از شما و خاله دلخورم، شما نمی زارین من خودم این قضیه رو حل کنم، خیر خواهی های شما داره به ضرر من تموم می شه

شهین: باشه خاله دلخوری نداره، ولی من نمی زارم این دختر لطمه بخوره، باید بدونم تو واسه خاطر خودش می خوایش یا واسه قولی که به باباش دادی؟ تکلیف ما رو روشن کن،

خاونم جون: ول کن شهین، 5، 6 روز وقت داره، بزار ببینیم چیکار می کنه، 

امیر علی: بله اینطوری بهتره، اگرم اینقدر لی لی به لا لاش نزارین، بزارین با اصل و واقعیت زندگی روبرو شه، فکر کنم بهتر ه، این محبتهای شما نمی زاره بفهمه کجا چه خبره، 

شهین: تحویل بگیر خواهر، یه چیزی هم بدهکار شدیم

خانوم جون: چی بگم، بزار ببینیم این چند روزه آقا چیکارس، من که دیگه نمیدونم از دست این دوتا چی کار کنم، 

امیرعلی: خانوم جون، قضیه چیه، امیر حسین چیکار کرده، خیلی شکارین؟

خانوم جون دو تا دستش رو گذاشت رو شقیقه هاش: مهتا برگشته

امیر علی جا خورد: چی؟ برگشته؟

خانوم جون: بله، تشریف فرما شدند، اونم 6 ماهه

امیر علی عصبانی شد: چه ربطی به ما داره، 

خانوم جون: خانم اومد اعتذار، اومده به غلط کردن افتاده

امیر علی: غلط کرده،

خانوم جون: بله غلط کرده، ولی کرده

امیر علی: یعنی چی؟

خانوم جون: هیچی، زنگ زده به امیر، گریه، زاری، غلط کردم، شکر خوردم

امیر علی: اون شوهر بی غیرتش کدوم گوریه، نکنه کفیگیر ته دیگ رسوندند، دوباره واسه امیر حسین خواب دیده

خانوم جون: نیمدونم، پول آورده، قسم و آیه، 

امیر علی: امیر حسین چی می گه،

خانوم جون: عصبی، کلافه، می دیدیم یه مدتی بچم به خودش می پیچه، نگو این دختر دوباره آتیش زیر خاکستر و هم زده

امیر علی: با چه رویی برگشته؟

خانوم جون: ظاهرن تا میره اونور پسره هی دولش می ده، کلی از پولهاش رو به جیب می زنه و حاجی حاجی مکه، حاج خانوم پشیمون شده، این 5 ساله کار می کرده، پول امیر حسین رو برداشته، 3 ماه پیش برگشته، زنگ زده، امیر پسش زده ولی ول نکرده، خلاصه پول امیر رو پس داده، دل امیر رو پس گرفته

شهین: اینطور نگو خواهر، اینها جوون، اشتباه کرده، پشیمون شده، برگشته،

خدا می بخشه، ما چیکاره ایم که نبخشیم آخه، امیر حسین دلش پیش این دختر بوده، می خوای یه عمر همینطور ببینیش که تواین 5 سال بوده، بزارین خودش تصمیم بگیره، بزارین خودش ببینه چی می خواد

خانوم جون: اگه دوباره ضربه بخوره چه خاکی تو سرمون بریزیم،

شهین: بابا ولش کنین، می فهمی عاشقه یعنی چی؟ یعنی عاشقه، یعنی تا به این دختر نرسه آروم نمی گیره، بزار به روش خودش با این مسئله کنار بیاد

خانوم جون: وای شهین، به گفتن آسونه، 

شهین: جوش نخور،

امیر علی: حالا مامان بابا چی می گن؟

شهین: یه کلا م نه

امیر علی: ای بابا

خانوم جون: پاشو یه دو روز بریم خونه، تو هم یه سر این داستان رو بگیر، 

امیر علی: می خواین با امیر حسین حرف بزنم

خانوم جون: ه قربونت، اینقدر به هم نزدیکین که نه عاشقی اونبارش رو فهمیدی نه حال اینبارش رو، نه تو، اونم از حال تو بی خبره، یکی غرق درس یکی غرق پول وکار

امیر علی: فردا میریم، خوبه؟

شهین: نه، بزار یه دو روز دیگه، بزار تو هم یکم روپا شی، با این حال تو جاده نیای بهتره،

امیر علی: خوبم، تا فردا بهترم می شم،

شهین: نازنین چی

امیر علی: می برمش

شهین: خاله بزار بره دنبال کارا دانشگاهش، پیش من می مونه

امیر علی: نه خاله، قرار شد اینقدر هواش رو نداشته باشین

شهین: حالا تو برو یه سر خونه، وقتی برگشتی

امیر علی: نه خاله، نازنین رو می برم

خاله شهین: اگه سرتق خانم اومد، تو ببرش

امیر علی دیگه جوابی به خاله نداد، فقط نگاهی حواله خانم جون کرد، خانوم جون هم بی خیال شونه ای بالا انداخت.

امیر علی رفت سمت اتاق ولی قبلش رو کرد به خاله و خانوم جون: شام چی می خورین؟ زنگ بزنم بیارن

شهین: هیچی خاله، خودمون یه چیزی می پزیم

امیر علی: آخه بد اینجوری که

شهین: برو پدر سوخته واسه ما ناز نکن

امیر علی رفت سمت اتاق، اول با مادرش صحبت کرد، بعد با امیر حسین، وضعیت خوبی نبود، اینبار اگه مشکلی پیش می اومد بعید بود بشه امیر حسین رو احیا کرد، مصمم شد که بره، گرچه طرف اصلی امیر حسین و مهتا بودند، ولی ظاهرن مهتا قرار بود هفته آینده بره اصفهان، ظاهرن تنها، کسی از خونوادش روی همراهی رو نداشتند، گرچه حاج رضا و ثریا همسرش هم ظاهرن دعوت بودند، می تونست بفهمه الان تو خونشون چه بلبشوییه، معلوم بود که کلا هفته بعد باید قید کار رو بزنه، البته کلید مشکلات احسان بود، با یه تلفن ده تا رو ردیف می کرد تا پوشش بدن، از اول همینطور بود، هیچوقت پشت امیر علی رو خالی نکرده بود، گاهی اویزون امیر شده بود، قرض گرفته بود و پس نداده بود، ولی خیری که رسونده بود ارزش این دوستی رو داشت،

امیر علی بلند شد بره، از اتاق بیرون، که یاد نازنین افتاد، همه یه ور این رضایت گرفتن از نازنین یه ور،

سریع شماره گرفت،

طول کشید تا نازنین گوشی رو جواب داد: الو

امیرعلی: سلام، کجایی؟

نازنین: سلام، خونه هستم،

امیر علی: چرا با خاله نیومدی

نازنین: خسته بودم،

امیر علی: الان خسته گیت در رفت؟

نازنین: نه، تازه رسیدم، 

امیر علی: مگه با آژانس بر نگشتی؟

نازنین: نه، سر راهم رفتم پالیزی خرید، لباس لازم داشتم،

امیر علی: حالا چیزی خریدی؟

نازنین:  آره،

امیر علی: چی خریدی؟

نازنین از این همه سئوال جواب کمی معذب بود: یه شال بافت، با یه جوراب شلواری بافت

امیر علی: پس همه پولها رو خرج کردی؟ آره؟

نازنین: خیر، نگران پولهاتون نباشین محفوظه، ولی اگه شماره حساب ندی تضمینی نداره

امیر علی: پولی که قرض خواستم رو چی؟

نازنین: تو نیازی به پول من نداری، از بابات بگیر

امیر علی: یعنی بهم نمی دی؟

نازنین: تو که شرایط منو می دونی، من فقط همین پول رو دارم

امیر علی: منم وقتی اون پولها رو می دادم تنها پولی بود که داشتم

نازنین: آخه شهریه دانشگاه، خرج خونه 

امیر علی: خوب شهریه دانشگاهت رو از روش بردار-راستی دانشگاه چی شد؟

نازنین: فردا میرم، یکی از استادام رو دیدم، گفت برم پیشش تا کمک کنه

امیر علی: پس فردا حله دیگه

نازنین: نمی دونم، بایدبرم،

امیر علی: فردا می ام دنبالت،

نازنین: نه، خودم میرم

امیر علی: چرا؟

نازنین: تو استراحت کن،

امیر علی: با وجود خاله و خانوم جون استراحتی در کار نیست، تازه فردا میام دنبالت بعدم میریم بانک، پولم و پولت رو میدی

نازنین: باشه

امیر علی: فردا شبم، می ریم اصفهان

نازنین: به سلامتی

امیر علی: سلامت باشین، وسایلت رو جمع کن، قبل از غروب راه می افتیم

نازنین: یعنی چی؟

امیر علی: می گم قبل از غروب می ریم

نازنین: من اصفهان نمی ام،

امیر علی: چرا؟

نازنین کفری شده بود: واسه چی باید بیام

امیر علی: خوب من دارم میرم،

نازنین: به سلامت

امیر علی: شمام تشریف می ارین

نازنین: من دلیلی نمی بینم

امیر علی: من کمکت می کنم ببینی

نازنین: خدافظ

امیر علی: قطع کنی نیم ساعت دیگه اونجام

نازنین بغض کرد بود: واسه چی بایدبیام، نمی خوام،

امیر علی: تنها میشی

نازنین: من همیشه تنها بودم، شما به کارت برس

امیر علی: من یه هفته ای نیستم، یه کاری واست پیش بیاد، مشکلی باشه چیکار می کنی؟

، نازنین: خوب نباش، اگه کاری داشتم به خاله شهین می گم

امیر علی: همه دارن میان، حاج رضا، خانوم جون، خاله شهین

نازنین: تو چرا اینجوری میکنی؟ من آخه بیام خونه شما بگم چی؟ سلام سلام اومدم مهمونی؟

امیر علی: تا زن منی اونجا خونه تو هم هست، فهمیدی؟ اینجام نمی شه تنهایی بمونی همین

نازنین: من پنجشنه می خوام برم بهشت زهرا، فهمیدی؟

امیر علی: بله من متوجه هستم سر راه میریم، باشه؟

نازنین دیگه اشکش در می اومد: نه من نمی فهمم، من نفهمم، ولم کن

امیر علی: حالا چرا داری گریه می کنی؟ بابا جان می خوایم بریم اصفهان، یه مشکلی هست که منم باید برم، تو هم میای، نخواستی خونه ما بیای میری هتل، خوبه؟ یکم تو بازار ا چرخ می زنی؟ روحیت بهتره می شه، باشه،

نازنین: پولهام رو که تو میخوای بگیری، با جیب خالی تو بازار چرخ زدن، حال آدم رو می گیره،

امیر علی خنده اش گرفته بود: باشه، پول سفرم از حساب من کم کن بقیه رو بده؛خوبه?

نازنین: آخه

امیر علی: آخه بی آخه، میریم،

نازنین: زیر لب باشه ای گفت و خداحافظی کرد.

ساعت از 8 رد شده بود ولی از امیر علی خبری نبود،نازنین کلافه دور اتاقها راه میرفت، خواست اس ام اسی بفرسته که خود امیر علی اس ام اس داد: سلام،ببخشید دانشگاه رو بزار واسه بعد از برگشتن، من صبحی نمی رسم بیام، باید برم پیش حاج رضا .

نازنین کلافه، یا دلخور خودش هم نمی دونست تنها چیزی که تونست بفرسته،ok بود، نه بیشتر نه کمتر، 

بعدم بلند شد، خودش راه افتاد،می خواست سر صبح بره اگه بشه کارها رو راست و ریس کنه که تاظهر هم یه سری بره بانک، پول مامانش رو به حسابش بر گردونه، پول امیر رو هم بریزه به حساب، 

اول از همه رفت دفتر سماوات، معذب بود، ولی ظاهرن چاره ای نبود، کاری که اون با یه تلفن می تونست ردیف کنه دسته کم 5 باری نازنین واسه انجامش مجبور بود پله ها رو پایین و بالا بره،

سماوات با روی باز از نازنین استقبال کرد، این قیافه با اون چهره طلبکار سر کلاس زمین تا آسمون فرق داشت، گرچه از دایره ادب خارج نشده بود ولی همون نگاههایی که هر از گاهی به نازنین می انداخت، معذبش می کرد، همراهش دوباری رفته بود دفتر گروه، نگاه مدیر گروه از بالای عینک ذره بینی اش که گهگاهی بینشون دو دو می زد، حس خوبی نداشت، پشیمون شد که چرا صبر نکرده با امیر علی بیاد، ولی دیگه واسه پشیمونی دیر بود،حتی واسه بانکم نازنین رو برده بود تو دفترش کامپیوتر در اختیارش گذاشته بود تا اینترنتی شهریه رو بریزه تا فایلش باز شه، کلا روهم 2 ساعت طول نکشید که سماوات اختتامیه رواعلام کرد

سماوات: خوب، اینم آخریش، اینم برگه خدمت شما

نازنین: ممنون، امروز خیلی زحمت دادم

سماوات: ایشالا جبران کنین

نازنین چشمهاش گرد شد، حس بدی بود، ولی سماوات زود نازنین رو خلاص کرد

سماوات: این ترم5 واحد با من داری، زیر 15 بگیری میندازمت، از اول بچسب به درس،

نازنین:چشم، بازم ممنون، با اجازتون

سماوات: ماشین می اد دنبالت؟

نازنین: بله؟

سماوات: می گم میان دنبالت؟

نازنین: نه، دلش می خواست بگه دیگه بابام نیست که بیاد، به ندرت شده بودنازنین رو باآژانس بفرسته، بعد از اون اتفاق خودش شده بود سرویس نازنین، اون معدود دفعاتی که هم خودش واقعا گرفتار بود، تو مسیر به نازنین زنگ می زد، حتی بعد از دانشگاه رفتن، 

سماوات: آخه همیشه می دیدم 

و حرفش رو خورد،

نازنین: نه، خدافظ

سماوات قدمی پشت سر نازنین برداشت: داره برف میاد بیرون، صبر کن منم دارم میرم، میرسونمت تا یه جایی

نازنین بی اختیار رفت پشت پنجره راهرو، داشت ریز ریز برف می اومد،چه بی فکری کرده بود، نه چتری داشت، نه امید به اینکه بتونه راحت تاکسی بگیره، تاکسی تلفنب هم که مال هوای خوبه، یه قطره بارون میاد صد تا زنگ باید زد تا شاید شانست بگه ماشین باشه،

سر برگردوند سماوات با فاصله کمی پشت سرش ایستاده بود: بریم؟

نازنین: آخه دیگه خیلی امروز بهتون زحمت دادم، واقعا روم نمی شه

سماوات: گفتم که جبران می کنی،

نازنین: به جبرانش امیدی ندارم آخه، از اوضاع درسیم که با خبرین

سماوات: اونش دیگه به من مربوط نیست،

نازنین پشت یر سماوات راه افتاد، دانشگاه خیلی شلوغ نبود، همه انتخاب واحد ها اینترنتی بود، فقط تک و توک کس هایی که درد به در نمره بودند یا مشکلی خاصی داشتند تو فاصله دوترم تو دانشگاه رفت و اومد داشتند، ولی بازم نازنین سعی داشت یه فاصله ای رو حفظ کنه،

خیلی طول نکشید که ماشین رو از پارکینگ درآورد و راه افتادند، تو راه نازنین تازه یاد امیر علی افتاد، تصمیم داشت امروز پول امیر علی رو هم واریز کنه، دست کرد تو کیفش، ولی هر چی بیشتر می گشت کمتر پیدا می کرد، سماوات متوجه کلافگی نازنین شد

سماوات: چیزی گم کردی؟

نازنین: گوشیم نیست

سماوات: دنبالت بوده؟

نازنین: نمی دونم، یادم نیست

سماوات:  من دستت ندیدم، شاید خونه جا گذاشتی

نازنین: بله، ممکنه

سماوات گوشیش رو گرفت سمت نازنین: بیا یه زنگ بزن، یه وقت تو دانشگاه ننداخته باشی؟

نازنین: نمی دونم، شاید خونه باشه، 

سماوات: بزن که اگه دانشگاهه تا دیر نشده برگردیم

نازنین با شک گوشی رو گرفت، هنوز سه تا بوق نخورده بود، که گوشیش جواب داده شد، 

صدای عصبانی پشت خط، واسه شناسایی فکر زیادی نمی خواست.

...:  معلومه کجایی؟خط جدید گرفتی؟

نازنین: سلام،

امیر علی: علیک سلام، 

نازنین: نه، فکر کردم گوشیم رو گم کردم، گوشی استادم رو گرفتم زنگ بزنم ببینم کجاست

امیر علی: مگه نگفتم صبر کن باهم بریم، تو این برف راه افتادی

نازنین: خوب تو که کارات معلوم نیست، گرفتاری، بعدم صبح که برف نمیاومد،

امیر علی: حالا کجایی؟

نازنین: کارم تموم شد، دارم بر می گردم، سر وزرا هستیم،

امیر علی: با استادت داری بر می گردی؟

نازنین: آره بهشون خیلی زحمت دادم امروز،

امیر علی: خیلی خوب من خونم، زود بیا

نازنین: شماره حسابتون رو بدین، من برم بانک

امیر علی: تو این برف لازم نیست برین بانک، 

نازنین: خوب می خوام امروز این کارو انجام بدم،

امیر علی: بیا خونه، خدافظ

نازنین گوشی رو قطع کرد، گرفت سمت سماوات، مرسی، خونه جا گذاشته بودم

سماوات: خواهش می کنم

نازنین هر چی اصرار کرد سر خیابون، بعدم سر کوچه پیاده شه، سماوات محل نگذاشت، کم کم دلش داشت شور می زد، یکم از بابت امیر علی، ولی مهمترش اینکه، اصلا نمی خواست سماوات خونه اش رو یاد بگیره، بخصوص آخر سری که سماوات طاقت نیاورده بود از خونوادش پرسیده بود: با مادر زندگی می کنی؟

نازنین کمی من من کرده بود: بله، مادر رو برادرم

سماوات: خونه رو بعد از فوت پدر عوض کردین؟

نازنین: چی؟

سماوات: آخه به خاطر غیبتتون، دنبال آدرس و شماره بودند دو تا از همکلاسیهاتون، ظاهرن خونتون اقدسیه بود

نازنین: پدر م ورشکست شدند، خونمون مصادره شد،

سماوات: ببخشید قصد فضولی نداشتم

نازنین کمی سنگین جواب داد: مهم نیست، 

جلوی در خونه سماوات نگه داشت،

نازنین خدا حافظی و تشکر کرد، هنوز در ماشین رو نبسته بو د که در ورودی باز شد، امیر علی کمی کنجکاو نگاهی بین نازنین و راننده ماشین انداخت،

نازنین سریع رفت زیر سر در ورودی، سلامی کرد، ولی سماوات از ماشین پیاده شده بود، با امیر علی سلام علیکی کرد،

سماوات: سلام، 

صدای امیر علی سنگین بود ولی سلام سماوات رو بی جواب نگذاشت: سلام؛

سماوات: تسلیت می گم، غم آخرتون باشه

امیر علی: ممنون

نازنین پرید وسط: خیلی بهشون امروز زحمت دادم

امیر علی: ممنون لطف کردین جناب

سماوات: سماوات هستم

امیر علی: در هر حال ممنون جناب سماوات

سماوات: خدمت مادر محترم هم تسلیت عرض کنین از طرف من، ما بی اطلاع بودیم، هم کلاسیهاشون هم یه مدت خیلی پیگیر شدند منتها آدرس و خطشون جابجا شده بود، و گرنه واسه مراسم خدمت می رسیدیم

امیر علی: ممنون، بفرمایین تو

سماوات: ممنون، شما بفرمایین داخل

امیر علی: زحمت کشیدین ممنون

سماوات: به خود نازنین خانوم هم گفتم، باید جبران کنه

امیر علی ابرویی بالا انداخت سمت نازنین، که سماوات ادامه داد: گفتم درسهای منو زیر 15 بگیره می ندازمش

سماوات خدا حافظی دیگه ای کرد و رفت

امیر علی نازنین رو فرستاد تو و خودش هم پشت سرش رونه شد: فکر نکنم

نازنین رو پله چهارم برگشت: چی؟

امیر علی: فکر نکنم بندازدت

نازنین نیش کلام امیر علی رو متوجه شد ولی به روی خودش نیاورد، خودشم کم از دست سماوات کلافه نبود.

با باز شدن در خونه، نازنین سرع رفت سراغ آشپزخونه، دنبال یه کار بی خودمی گشت که کمی از جلو چشم امیر علی دور باشه،

ولی امیر علی تو دهنه در آشپزخونه ایستاده بود: خوب،

نازنین از تو دهنه در یخچال برگشت: چی؟

امیر علی: دیگه چیا به استاد گفتی؟

نازنین یکم احساس لرز می کرد: چی

امیر علی: هر چی من می گم باید بگی چی؟

نازنین: نمی فهمم چی می گی؟

امیر علی: تا دیشب که فارسیت خوب بود

نازنین: کی اومدی؟

امیر علی: رفتم پیش حاج رضا، واسه رفتن باهاش هماهنگ کردم، اونم داره میاد اصفهان، بعد دیدم هنوز دیر نشده زنگ زدم، که بیام بریم دانشگاه، نه جواب تل دادی نه اس ام اس نه گوشی خونه، منم اومدم ببینم چی شده که، دیدم خانوم گوشی رو جا گذاشته، کلی علاف نشستم تا تشریف بیارین، که خوب خدا رو شکر کارتون به لطف سماوات حل شده،

نازنین حرف نزد

امیر علی: گفتی من داداشتم؟

نازنین: نه فقط گفتم با داداش و مامانم زندگی می کنم

امیر علی: اون پرسید یا تو گفتی؟

نازنین: خوب اون پرسید

امیر علی: واقعا این جغله استاد

نازنین: آره به خدا، خیلیم جغله نیست، فکر کنم 26 سالشه

امیر علی: آره یادم نبود دانشگاه آزاده، 6 سال درس می خونن 2 سال میرن سربازی می شن استاااااد

نازنین: کاش شماره حسابت رو داده بودی، امروز می خواستم این کارا رو سر و سامون بدم

امیر علی: نیمخواد امروز زیاد وزنه برداری کنی، یکم به خودت استراحت بده، دیر نمی شه

نازنین: خانوم جون اینا کجان؟

امیر علی: خونه،

نازنین: تو چرا اومدی بیرون، امروزم استراحت می کردی،

امیر علی: خوبم، 

نازنین: ناهار می مونی؟

امیر علی: نه، جمع کن بریم خونه، ناهارو می خوریم بعد راه می افتیم، نمی خوام به شب بخوریم، حاجی هم چشمهاش ضعیفه؛ تا شب نشده برسیم، بلیط هواپیما نبود

نازنین:من واقعا دلم نمی خواد بیام

امیر علی دیگه بفهمی نفهمی صدا از دستش در رفته بود: مگه من گفتم دلت چی می خواد، گفتم بپوش بریم

با داد امیر علی نازنین هم شیر شد: واسه چی داد می زنی؟ نمیخوام بیام، برو خونتون وقتی هم برگشتی جرات داری پا دم خونه من بزار تا زنگ بزنم پلیس

امیر علی انگار برق بهش وصل کرده باشند: نازنین بپوش بریم، اون روی منو بالا نیار، صبح تا حالا به اندازه کافی رو اعصابم راه رفتی، گریه هم کردی هم نکردیا

نازنین انگار لنگ همین تلنگر بود: نمیام، نمیخوام بیام، می خوام همین جا باشم

امیر علی: خواهر گلم،این خواستگارت به این زودیا نمیاد، می دونه عزا داری، 

نازنین کلافه: من اگه می خواستم تا حالا صد باره شوهر کرده بودم، تو که شرایط منو می دونی؛

امیر علی:آره می دونم الان متاهلی نمی تونی، بعدم

نازنین حرفش رو قطع کرد: من اگه چنین فکری تو سرم بود بهش دروغ نمی گفتم

امیر علی: آره راست می گی، فقط نمیدونم چجوریه که فقط از من ترس و وحشت داری، تا بوده دکترا محرم بودند، نکنه استادا هم محرم شدند،

نازنین: برو بابا،

امیر علی: برادری کم بود، بابا هم شدم

نازنین با دست اشکهاش رو پاک کرد، ترجیح دادحرف نزنه، هر چی بیشتر میگفت بیشترخرابکاری می شد، هنوز تو اتاقش پا نگذاشته بود که صدای زنگ اس ام اس گوشیش بلندشد، خواست برگرده که پشیمون شد 

ولی بجاش امیر علی گوشی رو از میز سالن برداشت،

رفت تو اتاق، نازنین نشسته بود به بانداژ دستش ور می رفت، با دیدن امیر علی سرش رو انداخت پایین،

امیرعلی رفت نشست کنارش: بیا، 

گوشی رو گذشات تو دست نازنین

نازنین نگاهش روی اس ام اس افتاد، از شماره ناشناس بود: نازنین خانوم امیدوارم برادرتون دچار سوء تفاهم نشده باشند،

امیر علی: شماره سماواته

نازنین جوابی نداد، فقط گوشی رو گرفت سمت امیر علی، امیر علی نیم نگاهی به گوشی انداخت،

امیر علی: جوابش رو نمیدی؟

نازنین زیر لب نئی گفت،

امیر علی: بلند شو بریم، 

نازنین: آخه

امیر علی: اخه نداره، اصلا شاید زودترم برگشتیم

نازنین بی حال بلند شد، 

امیر علی: دستت چطوره؟

نازنین نگاهی انداخت به دستش: بد نیست، تو سرما یکم درد می کنه، ولی وقتی می بندمش بهتره

امیر علی: مگه بازش کردی

نازنین: آره نمیتونم باش حمام برم

امیر علی: می خوای قبل رفتن بریم یه معاینه دیگه

نازنین: نه، بزار چند روز دیگه بسته بمونه

امیر علی: خیلی خوب زود لباسهات رو جمع کن، صدام بزن بیام ببرم، دستت نگیری

نازنین بی صدا رفت سراغ کمد، لباس مشکی چندانی نداشت، دو سه تا دم دستی برداشت، با یه تونیک مشکی، شونه و کلیپس، چیز دیگه ای هم فکر نمی کرد نیاز پیدا کنه، همه رو تو کیف دستی ریخت، و راه افتاد

امیر علی: بریم،

نازنین:  بریم، بزار گازو آب رو چک کنم، هنوز سمت آشپزخونه نرفته بود که صدای زنگ گوشی بلند شد، نازنین نگاهی به امیر علی انداخت، نگاهی به گوشی، سماوات بود

امیر علی: چرا جواب نمیدی؟

نازنین: سماوات

امیر علی: خوب جواب بده

نازنین: نه، ولش کن،

امیر علی رفت سمت نازنین خواست گوشی رو بگیره که نازنین دستش رو عقب کشید، و جواب داد

نازنین: سلام،

...

نازنین: مرسی،

...

نازنین: نه، مسئله ای نبود، می خواستم جوابتون رو بدم، 

نازنین: ممنون، خداحافظ

امیر علی: چی می گفت؟

نازنین: جواب اس ام اسش رو می خواست،

امیر علی: باشه، زود باش بریم

نازنین گوشی رو خاموش کرد انداخت رو میز و رفت سمت آشپزخونه

امیر علی گوشی رو برداشت و رفت سمت در

نازنین تو دهنه در خونه نگاهی به گوشی انداخت: نمی خوامش بزار باشه

امیر علی: میخواستی سفت جوابش روبدی که بفهمه دیگه نباید پیگیر شه، نه اینکه گوشیت رو خاموش کنی

نازنین محل نگذاشت، حوصله بحث کردن نداشت، راه افتاد

امیر علی: چترت کو؟

نازنین: یادم رفت،

امیر علی: یادت کجا رفته، یادت تازه اومده

نازنین: چی؟

امیر علی:  می دونی جاری چیه؟

نازننی: چی؟

امیر علی: یاد چی؟

نازنین:چی؟

امیرعلی: وای، هی نگو چی؟ تو اصفهان به زن برادر شوهر می گن یاد، گاهی هم می گن جاری

نازنین: راستی؟ هیچوقت نشنیدم

امیر علی: حالا به هر حال یادت اومده

نازنین کلافه شده بود: یعنی چی؟

امیر علی: یعنی زن سابق امیر حسین برگشته، داریم می ریم اشتی کنون، اگه بشه البته

نازنین: همون که کتایون جون و خانوم جون به خونش تشنه هستند

امیر علی: دقیقا 

نازنین: وای چی می شه حالا؟

امیر علی: چیزی نمی شه، حالا می ریم خونه ناهار بخوریم، بعد که رفتیم اصفهان معلوم می شه چی به چیه

نازنین تا خونه دیگه حرفی نزد.

امیر علی درو باز کرد؛ نازنین رفت تو، خانوم جون و خاله شهین مشغول تماشای فیلم بودند، دوتایی با هم سر برگردوند، نازنین بلند سلام کرد،

خاله شهین و خانوم جون دو تایی از با لا عینک نگاهی حواله نازنین و امیر علی کردند

خاله شهین: سلام خانوم، کجا می چرخی واسه خودت؟

خانوم جون: سلام مادر، کجایی تو؟

نازنین برگشت سمت امیر علی، هنوز دهن باز نکرده بود که امیر علی شروع کرد

امیر علی: سلام خانوما، ممنون منم تحویل می گیرین

خانوم جون: سلام؛ خوبی؟

خاله شهین: سلام خاله خوبی؟

امیر علی: ممنون، هر چی شما بپرسین،

خاله شهین: نازی جون، دستت چطوره؟

نازنین: خوبم، ممنون،

خانوم جون: اوضاع خوبه؟

نازنین: بله،

خانوم جون: پس چشات چرا سرخه

امیرعلی: چیزی نیست، رفته دانشگاه تجدید خاطره کرده، احساساتی شده

نازنین دلخور نگاهی به امیر علی انداخت و رفت رو کاناپه روبروی خانوم جون و کنار خاله شهین نشست، امیر علی رفت سمت اتاقش، وسایل نازنین رو هم برد

خاله شهین: ور پریده، کجا رفتی این پسره از دستت شکار بود، مگه قرار نبود با هم برین دنبال کارات؟

نازنین: خوب صبح یهو گفت نمی ام، منم رفتم،

خانوم جون: پس چرا گوشیت رو نبرده بودی؟

نازنین: یادم رفت،

خانوم جون: این پسره اشکت رو درآورده؟

نازنین: نه

امیر علی برگشته بود تو حال: نازنین بلند شو لباسات رو عوض کن؛ ناهار بخوریم راه بیفتیم 

خانوم جون: اره پاشو دست و روت رو بشور بیا سر میز

امیر علی همراه خانوم جون رفت سمت آشپزخونه

نازنین هنوز کنار خاله شهین نشسته بود، یواش سرش رو برد کنار گوش خاله شهین: خاله من نمی خوام بیام

شهین: چرا

نازنین: اصلا حوصله سفر رو ندارم،

شهین: پیدا می کنی، بلند شو

نازنین خواست بلند شه که امیر علی یهو مثل جن پشت سرش ظاهر شد: به خاله بگو چرا نمی خوای بیای؟

نازنین بی هیچ حرفی نگاه می کرد

امیر علی: یه چیزی بگو، بعدم رو کرد به شهین یه جورایی زیر لبی حرف می زد: خاله جون امروز با استادشون رفتند سراغ کارا دانشگاهشون، آقا بودا نه فکر کنین زنه، این خانوم فقط ازمن ابا داره،

نازنین: امیرعلی،

امیر علی: چیه، دروغ می گم؟

نازنین: تو خونه جوابت رو دادم

امیر علی: منم تکلیفت رو روشن کردم، می ریم اصفهان

خاله شهین: خیلی خوب چتونه، بسه، اینقدر بهم می پیچین

همون موقع خانوم جون اومد تو حال: اگه پچ پچاتون تموم شده تشریف بیارین

امیر علی رفت سمت خانوم جون، بغلش کرد، سرش رو بوسید: دستتون درد نکنه

خانوم جون: پسش زد، برو خودت رو خر کن بچه،

امیر علی: ا، خانوم جون

نازنین: ببخشین، داشتم گله امیر علی رو به خاله شهین می کردم، خانوم جون این پسرتون زوره، من می گم نمیام اصفهان، می گه زوره باید بیای،

امروز رفتم دانشگاه یکی از استادام کمک کرده کارام انجام شده، بعدم موقع برگشتن 

امیر علی پرید وسط حرفش: ول نازنین

خانوم جون: امیر چرا تازه گیها اینقدر زود از کوره در می ری

نازنین: داشت برف می امد من چتر نداشتم، تهرونم که می دونین تا بارندگی باشه تاکسی و تاکسی تلفنی کمیابه، استادم منو رسوند،

خانوم جون: خوب

امیر علی: این استاد استاد که می شنوین، یه پسر جغله بودا، فکر نکنین 60 سالشه ها

نازنین: اون جوونه تقصیر منه

امیر علی: نه بهش گفتی من داداشتم تقصیر توئه

نازنین: من نمی دونستم تو دهنه در خونه تو سبز می شی، گفت، تنها زندگی می کنی؟ منم گفتم با مادر و برادرم

امیر علی:واسه چی از رو گوشیش زنگ زدی رو گوشی خودت،

خاله شهین و خانونم جون بی اعتنا رفتند سمت آشپزخونه ولی امیر علی و نازنین همچنان در حال بحث بودند

نازنین: خوب فکر کردم تو دانشگاه گم کردم، گفت زنگ بزن اگه دانشگاهه بریم بیاریم

امیر علی: یعنی تو از صبح که رفتی یه نگاه به گوشیت ننداخته بودی؟

نازنین:  نه می دونی، گوشی واسه من فقط کاربرد ماشین حساب و ساعت داره، می دونی چرا چون بی کس و کارم، کسی رو ندارم بهم زنگ بزنه، چشم به راه زنگ نیستم که هی چشم بندازم رو گوشی، امروزم نگاه کن، ساعت بستم به دستم،

امیر علی: خیلی خوب دوباره اشکش در اومد، با تو نمی شه دو کلمه حرف زد بی اینکه اشکت در بیاد

نازنین: من با تو حرفی ندارم، تازه فهمید خانوم جون و خاله شهین نیستند، اصلا داشت اینها رو به اونها می گفت، و گرنه یه بار قبلا به امیر علی توضیح داده بود

صورتش رو پاک کرد رفت سمت آشپزخونه، خاله شهین و خانوم جون مشغول غذا خوردن بودن، 

نازنین بی حرف نشست، امیرعلی هم رفت سر میز، اونم بی حرف مشغول شد، کمی سوپ واسه خودش کشید کمی واسه نازنین،

هنوز کسی حرفی نزده بود، امیر علی یه بشقاب سوپ دیگه واسه خودش کشید ولی بی اینکه سئوال کنه واسه نازنین برنج ریخت و مرغ و آلو رو گذاشت کنار دستش، خودشم آخر سر کمی مرغ خورد،

امیر علی: دستتون درد نکنه،خوشمزه بود

نازنین هم تشکری کرد و بلند شد ظرف خودش و امیر علی رو گذاشت تو ظرفشویی؛

خانوم جون و خاله شهین هم غذاشون تموم شده بود، ولی اصلا از موقعی که امیر علی و نازنین سر میز نشسته بودند حرفی نزده بوند، با بلند شدن خانوم جون و خاله، نازنین بشقابهای بقیه رو هم گذاشت تو ظرفشویی، 

خاله شهین بالاخره سکوت رو شکست: برو اونور من می شورم، با این دستت که نمی تونی

نازنین: چرا دستکش دستم می کنم

خانوم جون: بزار این دست خوب شه، تا آخر عمر وبالت می شه ها،

بعدم خانوم جون نازنین رو تا کنار صندلی برد و نشوندش اونجا، امیر علی از آشپزخونه رفت بیرون، سری به ماشین بزنه، به محض بسته شدن در، دو تا خواهر شروع کردند

خانوم جون: تو واقعا به استادت گفتی امیر علی داداشته؟

نازنین: نه، من گفتم با داداش و مامانم زندگی می کنم، امیر علی که اومد بیرون فکر کرد دادشمه

خاله شهین: تو هم هیچی نگفتی؟

نازنین:  آخه چی می گفتم؟

خاله شهین: می گفتی دادشم بالاست این شوهرمه

نازنین: خاله، دوباره شروع نکنین

شهین: تموم نشده بود که شروع کنم

نازنین: ولی چند روز دیگه تموم میشه

خانوم جون: اینقدر این پسر و نچزون

نازنین: خانوم جون، این پسرتون همش اشک منو در میاره

شهین: بدت نیاد خاله ها، تو اشکت دمه مشکته، تا می گی بالا چشت ابرو می زنی زیر گریه

نازنین: نمی دونین امروز چجور سر من داد می زد

خانوم جون: خوب جرصش دادی دختر، می خواستی جلو استادت بگی دادشت نیست، بعدم بجای اینکه به امیر زنگ بزنی بیاد دنبالت پا شدی با طرف اومدی در خونه، می خوای فرش قرمز جلو پات بندازه

نازنین: به خدا شمارش رو حفط نیستم

خانوم جون: نمی دونم والا از دست شما جوونا

شهین: حالا چیز دیگه ای هم هست یا نه، یارو رو می گم، استاده

نازنین: خاله آخه یه روزه چه چیزی می تونه باشه، بعدم اگه چیزی بود من بهش دروغ نمیگفتم آخه

خانوم جون: بعد از اینم یادت باشه، دعواتون رو جلو هیچ کس نبرین، نه به تو باشه ها، امیرم تنها گیر بیارم بهش می گم، هر چی می شه نباید در و همسایه و دور و بری ها با خبر شن،

نازنین: شما و خاله شهین که غریبه نیستین، در جریان همه چیز هستین

شهین: تا حالا بودیم، اونم علت داشته ولی قرار نیست هر چی بینتون می شه جار بزنین، اینو واسه بعدتون می گیم،

خانوم جون: بعدم بعضی چیزا با بعضی چیزا فرق می کنه، باید یاد بگیرین چی رو خودتون حل کنین، چی و از بقیه کمک بگیرین،

خیلی خوب بلند شین کم کم راه بیفتیم، تا دیر نشده برسیم خونه، تو جاده هم حتما برف میاد

هر سه داشتند می رفتند سمت اتاقها که امیرعلی اومد: حاضر شین بریم.

نیم ساعتی بود از خونه بیرون زده بودند، گاهی خاله شهین و خانوم جون حرفی می زدند ولی امیر علی و نازنین تو سکوت چشم به جاده دوخته بودند، نزدیک بهشت زهرا بودند که صدای اس ام اس گوشی امیر علی بلند شد

امیر علی با احتیاط نگاهی انداخت، از طرف نازنین بود: میریم سر خاک؟

صدا زنگ اس ام اس نازنین بلا فاصله، جواب رو با خودش برد: نه، تواین هوا، می خوای سر ما بخوری؟

اس ام اس بعدی: خودت گفتی می ریم

اس ام اس بعدی: این مال دیروز بود، دیروز برف نمی اومد

نازنین داشت تایپ می کرد که صدای خاله شهین در اومد: قصد کردین ما رو به کشتن بدین?

نازنین برگشت عقب: خاله من می خوام برم سر خاک، امیر می گه نه

خانوم جون: امیر امروز از دنده چپ بیدار شدی ها،

امیر:  اخه با حاجی دم عوارضی قرار گذاشتم، الان میاد علاف می شه

خانوم جون: حالا قول دادی یه سر می ریم، 2 دقیقه بیشر نمی شه، به رضا الان خودم زنگ می زنم اگه هنوز نرسیده یکم آرومتر بیاد،

امیر دیگه حرفی نزد، فقط تو آینه اخمی به نازنین کرد، و راهش رو ادامه داد،

نازنین دو دقیقه ای بود که سر خاک نشسته بود، نگذاشته بود کسی پیاده شه، برف تقریبا شدید بود، امیر علی هم کم بیش سرفه می کرد، چن ثانیه ای سر خاک ایستاد و به اصرار نازنین برگشت تو ماشین،

با برگشتن امیر علی، خانوم جون رو کرد بهش: پس نازنین کو؟

امیر علی: نشسته

خانوم جون: حالا سر ما می خوره ها

امیر علی: وقتی می گم نمی ریم واسه همینه، می دونین که چقدر لجبازه، هی بهش میدون می دین

شهین: خاله انصاف داشته باش، هنوز یه ماه نشده، چه انتظاری داری، پدرش بوده، همه کس و کارش

امیر علی: حالا سینه پهلو کنه اون خدا بیامرز راضیه

خانوم جون: خیلی اخلاقت بد شده، چرااینقدر تندی تو

امیر علی در و باز کرد برگشت سمت قبر 

نازنین هنوز نشسته بود، سرش پر برف بود، چتر و انداخته بود طرفی، دست می کشید رو سنگ

امیر علی با چتر رفت بالا سرش، ولی نازنین تو خودش بود: نازنین پا نمی شی؟

نازنین: می شه شما برین، من یک می مونم بعد بر می گردم خونه

امیر علی: بی هوا کت نازنین رو گرفت بلند کرد: بلند شو، می خوای سینه پهلو کنی، نمی بینی چقدر سرده

نازنین: ولم کن، نمی خوام بیام، بابام این زیره، من میخوام بمونم

امیر علی سعی کرد ارومترباشه: ببین، فکر کردی مریض شی اون خدا بیامرز آرامش داره،می خوای عذاب بکشه، بیا بریم، به جا این که نشستی اینجا، بریم تو راه واسش فاتحه بخون، دعا بخون،

نازنین دستش رو کشید: بابام هم سردشه،تنهاست

امیر علی دید وا بده این دختر دوباره داره می ره به هذیون، دستش رو حلقه کرد دو ر بازوهای نازنین، به زور کشوند سمت ماشین: برگشتنه هوا بهتر بود می ارمت هر چی خواستی بشین اینجا،باشه؟

نازنین، بی رمق و بی حرف به زور امیر علی به جلو برده می شد، امیرعلی در ماشین رو باز کرد، نازنین رو فرستاد تو، خودشم سریع رفت چتر مونده نازنین سر خاک رو برداشت و برگشت تو ماشین،

خانوم جون و خاله شهین از لحظه ورود نازنین دیگه حرفی نزدند، از حال روزش پیدا بود رو فرم نیست، نه تنها اشکی نریخته و بود سبکتر نشده بود بلکه سنگین تر و بد حالتر برگشته بود، گرچه تو این مورد به امیر علی حق می دادند،

دم عوارضی خانوم جون و خاله رفتند تو ماشینن حاج رضا که تنها نباشه، یا شایدم به نوعی تا اصفهان با اون صلاح و مشورتی کرذه باشند.

نازنین حتی با رفتن خاله شهین و خانوم جون همچنان رو صندلی عقب نشسته بود، تو 5 ساعتی که تو راه بودند، حتی کلمه ای حرف نزد، امیر علی هم اصراری نکرد، ترجیح می دادتو جاده برفی حواسش رو بده به جاده و ماشین جلویی.

هوا تاریک بود، که رسیدند، با باز شدن در کناری نازنین به خودش اومد، تو یه پارکینگ سر پوشیده بودند، خانوم جون ایستاده بود دم در: بیا پایین مادر، تو دلتم سفت ببند، بد سوزی می اد،

امیر علی هم چمدون به دست یه توقفی کرد: زود باشین، چه سوزی میاد،

نازنین دلخور نگاهی به خانوم جون کرد که دست دراز کرده بود واسه گرفتن دست نازنین

خانوم جون: چرا پیاده نمی شی؟

نازنین هنوز حرفی نزده بود که صدای کتایون و علیرضا خان تو پارکینگ پیچید، بازار سلام و علیک تو اون سر ما گرم شده بود، خانم جون دست نازنین رو گرفت، نازنین هنوز درو نبسته بود که کتایون اومد جلو: سلام، چطوری؟ چرا بی حالی نکنه توام از امیر واگرفتی؟

نازنین: سلام، نه خوبم ممنون، شما چطورین؟

کتایون رو کرد به خانوم جون می خواست ببینه چرا نازنین اینقدر سنگینه و تو همه

خانوم جون: نمی دونم، تو بهشت زهرا یکم به تیپ و تاپ هم زدند

نازنین: کتایون جون، امیر قرار بود منو ببره هتل، 

کتایون: دیگه چی؟ بری هتل تک و تنها! گفت به من، من نزاشتم، بری شبی 200 تومن بدی در و دیوار اونجا رو نگاه کنی، من گفتم نمی شه بری هتل، بیا بریم تو

علیرضا خان هم اخرین تیکه وسائل رو برداشت و اومد کنار ماشین: پس چرا معطلین؟ زود باشین،

نازنین دست تو دست کتایون رفت تو خونه، یه سالن بزرگ بود چیزی جز یه آشپزخونه کنار سالن و یه راهرو کنار ورودی پیدا نبود، کسی تو سالن نبود، نه امیر علی نه خاله شهین،

کتایون نازنین رو تا کنار راحتی های جلوی تلویزیون همراهی کرد: بشین تا برم یه چیز گرم بیارم یخورین، 

نازنین: نه زحمت نکشین سرد نیست،

کتایون: تعارف می کنی، حالا یکی یکی می ان

نازنین رو مبل نشست، دور تا دور خونه رو نگاهی انداخت، پر بود از تابلو، و بوفه و ظرف و ظروف یکی به دیوار یکی روی میز، نگاهش رفت سمت میز گردی که پر قاب عکس بود روش، یاد خونه خودشون افتاد، یه زمانی روی همچین میزی تمام عکسهای بچگیها و نوجونی نازنین دور تا دور قاب عکس پدرش که وسط میز بود قرار داشت، آه سردی کشید و سر برگردوند، داشت به ناخنهاش ور می رفت که امیر علی از راهروی کنار وردی اومد بیرون، لباس راحتی پوشیده بود یه سویی شرت طوسی با گرمکن صورمه ای:مامان کو پس؟

همون موقع کتایون از آشپزخونه سینی به دست اومد بیرون: بفرمایین، اینم شیر و شیر کاکائوی داغ

امیرعلی سینی رو از دست مامانش گرفت، کم کم همه جمع شدند تو سالن، امیر علی لیوان شیر کاکائو رو تو دست نازنین گذاشت، نازنین لیوان رو میز کنار دستش گذاشت،

امیرعلی نشست کنار نازنین: می خوای بری دست و صورتی بشوری، ساکتم که تو اتاقه اگه می خوای لباس عوض کنی

نازنین بلند شد: اینم زوریه دیگه، مثل اومدنم، هتل نرفتنم، شیر کاکائو خوردنم!

امیر علی: بیا بریم حال بعد صحبت می کنیم

امیر علی نازنین رو به سمت دستشویی راهنمایی کرد، همونجا ایستاد تا نازنین اومد بیرون بعدم بردش سمت اتاقش

با باز شدن در نازنین حس بدی گرفت، امیر علی زود نگرانی نازنین رو رفع کرد:اینجا اتاق منه، تو اینجا بمون، من شب می رم پیش امیر حسین، خاله شهینم رفته اتاق همیشه گی خانوم جون، عمو هم رفته اتاق مهمون، ساکت اینجاست، من بیرونم لباس عوض کن بیا.

نازنین بی حال نشست لب تخت، بی حال شال رو از رو سرش کشید،جوراب شلواری بافت تنش بود، یه تونیک مشکی آستین سه ربع هم داشت تن کرد، شونه ای به موهاش زد، کشید عقب، دم اسبی کشی به موهاش بست، نگاهی به صورتش انداخت، تواین همه سیاهی سفیدی صورتش سرخی لب و گونه هاش خیلی تو چشم می زد، رفت سراغ کیفش شاید بتونه با پنکیک کمی سرخی چهرش رو بگیره، ولی چیزی همراه نداشت، اینقدر کلافه و مستاصل ساک بسته بود که یادش رفته بود چیز زیادی بیاره، لباسش کلفت بود ولی تریکویی، نمی دونست جلوی حاج رضا باید چیزی سر کنه یا اونم مثل بابای امیر علی فقط قیافش جدیه، اهمیتی نداد شال بافتنیش رو به جای سر، اشارپ روی شونه هاش کرد، نگاهی به پاهاش کرد، صندلم نداشت، یعنی به فکر هتل بود نه مهمونی،

از اتاق رفت بیرون، تو سالن همهمه بود، هر کی یه چیزی می گفت، سخت نبود فهمیدن اینکه داستان دستان مهتا و امیر حسینه، یکی حاج رسول می گفت، یکی خاله شهین، کتایون عصبانی حرف میزد

بیاد چیکار، ده بار زنگ زده، رفته کارخونه، امیر بیرونش کرده

خاله صبور باش، آدمی زاده پشیمیونی مال آدمه

خاله یادت نیست بچم به چه روزی افتاده

بمیرم جند سال زندگیش به باد رفت

واله اینبار اومدم، ولی هیچی نمی گم، هر جور خودتون می دونین، اصلا ثریامی گفت نرو

داداش چه دخلی به شما داره، بزرگ مایی، باید باشی

حالا کی میاد،

اصفهانه خانوم جون، می خواسته امشب بیاد، گفتم شما همه خسته این، هی التماس کرده، گفتم 11 بیاد

خاله می زاشتی زودتر، ما که کوه نکندیم

امیر حسین کجاست؟

سر کاره، بچم می گه بگین نیاد، من جوابش رو دادم

مامان اون بگه، بزار این شر بخوابه، یا اینوری یا اونوری نمی شه هر از گاهی یه زنگ بزنه همه بریزیم بهم

نازنین کفش به پا نداشت که حضورش تو اون سر و صدا به چشم بیاد، تو دهنه راهرو ایستاده بود نمی دونست برگرده تواتاق یا بره تو این همهمه خانوادگی، ولی خاله شهین چشمش افتاد به نازنین: چرا خاله اونجا ایستادی، بیا اینجا، بیا می خوایم شام بخوریم

همه ساکت شدند، کتایون از جا بلند شد: بیا عزیزم، بیا شیر یخ کرد، بیا امیر حسین تو راهه می خوام شام بکشم،

امیر علی یه جا بین خودش و خاله شهین باز کرد،نازنین رفت نشست،

خاله شهین خم شد سمت نازنین: ور پریده این چه تیپیه؟ 

نازنین یه نگاهی به لباسهاش کرد: بده؟

امیر علی هم داشت می شنید سر کج کردسمت خاله

خاله: نه بد نیست، ولی که گفته اینجوری تیپ بزنین،

نازنین: خاله من قرار نبود بیام اینجا، می خواستم برم هتل، لباس دیگه ای ندارم، برم پالتو بپوشم؟

خاله شهین نازنین رو که نمی خیز بود برگردوند سر جاش: مگه من گفتم بده، گفتم بده بعدم ز زیر خنده

امیر علی هم خندش گرفته بود: خاله سر به سرش نزارین

بحث تموم شده بود، گاهی دو تا دوتا حرفی ر د و بدل می شد ولی تقریبا تب خوابیده بود، یا شایدم بخاطر حضور نازنین ملاحظه می کردند

امیر علی لیوان شیر کاکائو را داد دست نازنین: بخور، سرد شد

نازنین:  لباسم بده؟

امیر علی: نه چرا بد باشه، خاله سر به سرت می زاره،

با زنگ در، کتایون به جنب وجوش افتاد:بلند شین که امیر حسین هم رسید، 

امیر حسین با همه سلام و علیکی کرد و رفت تو اتاق، سر میز شام هم حرف زیادی نزد، بقیه هم بی صدا مشغول غذا خوردن شدند.

امیر حسین عصبی بود این رو می شد از همون سلام و علیک اولیه دید، سر شام بیشتر دوتا برادر حرف کسب و کار می زدند و بقیه شنونده بودند.

نزدیک 11 بود، قرار بود مهتا 11 بیاد، میز شام هول هولکی جمع شده بود، حالا کلافگی تو رفتار علیرضا خان و کتایون هم بیشتر نمود می کرد، 11:30 شده بود و لی از مهتا خبری نبود، نازنین ساکت نشسته بود، خوبی این بود که امشب حواس همه جای دیگه ای بود، امیر علی سر نزدیک گوش نازنین برد: می خوای تو بری بخوابی، فعلا که انگار علافیم

نازنین: خیلی خوابم میاد، ولی زشت نیست

امیر علی: نه، منم اگه مجبور نبودم تا حالا صد باره رفته بودم،

نازنین بلند شد رفت سمت اتاق تا مسواکش رو برداره، 

هنوز از دستشویی بیرون نیومده بود که صدای زنی رو از سالن بلند تر و متفاوت تر ازهمه تشخیص داد، مطمئنا مهتا بود،

نازنین مسواک به دست تو راهرو ایستاده بود،

صدای امیر حسینم به گوش میرسید،

نازنین کمی به ورودی سالن نزدیک شد،

کتایون: مهتا، وقتی امیر حسین ردت کرده واسه چی اومدی، آخه اون تو رو نخوادما چکاری می تونیم بکنیم، اون نبخشیده ما 

مهتا: کتایون جون، من اومدم امشب از تک تکتون عذر خواهی کنم

کتایون: آخه می تونی چند سال عمر و جوونی بچم رو برگردونی

مهتا: نمی تونم، بخدا نمی تونم اگه می تونستم، مثل پولش، اینم واسش پس می اوردم،بخدا من سر ماه نشده پشیمون شدم، اگه نیومدم روش رو نداشتم، اگه نیومدم واسه رو سیاهیم بود، موندم که لا اقل ضرر مالیش رو بتونم جبران کنم،

کتایون:ما پول می خواستیم چه کنیم، بچم جلوم بال بال میزد راه به جایی نداشتم،

صدای گریه مهتا بلند شد: حاج رضا شما یه چیزی بگین

حاج رضا: چی بگم، خبر داری برادری ما رو هم تا لبه تیغ بردی، می دونی ثریا و کتایون پا خونه هم نگذاشتند،

مهتا: می دونم، ولی این بارم شما واسطه بشین

کسی حرفی نزد، امیر حسین حرف اومد: نوبت خانوم جونه، از اونم عذر خواهی کن

مهتا:  خانوم جون شما حلالم کنین، شما یه چیزی بگین

خانوم جون: چی بگم من، امیر حسین باید حلالت کنه، من که افتاب لب بومم

مهتا: شما بزرگی کنین بین ما، شما مادری کنین

خانوم جون: امیرم حلالت کنه من می گذرم ازت

مهتا: امیر حسین، تو رو خدا، گفتی از تک تک عزیزات عذر خواهی کنم، دیگه چیکار کنم که ازم بگذری؟

امیر حسین:  باشه، ازت گذشتم، حالا برو به سلامت، برو پی زندگیت،

مهتا:  برم؟

امیر حسین: مگه نمیخواستی ازت بگذرم، من خیلی وقته ازت گذشتم، برو به زندگیت برس

مهتا زجه زد: امیر، تو رو به خدا، نیومدم واسه حلالیت، اومدم بمونم، اگه ازدواج کرده بودی به خدا می رفتم، ولی وقتی می دونم از همه دنیا سردت کردم، اومدم خودم به زندگی برت گردونم،

امیر حسین: چیزی نمونده که به زندگی بر گردونی، همه رو نابود کردی، برو بیشتر از این خودت رو کوچیک نکن

سکوت بدی تو سالن بود،

نازنین بی اختیار از راهرو پا گذاشت بیرون، مسواک به دست، بغض کرده بود، می خواست مهتا رو ببینه، ببینه این کیه که اینجور زجه می زنه و بی محلی می بینیه، با قدمی به ورودی سالن پاگذاشت، چشمش به دختر قد بلند و باریکی افتاد که پالتو پشمی سفید و شال سبزی به سر داشت، چکمه های بلند و دستمالی جلوی صورتش گرفته بود و اشکهاش رو پاک می کرد،

نازنین تقریبا پشت سر امیر جسین ایستاده بود، هنوز قدمی به سمت امیر علی که کنار مادرش ایستاده بود بر نداشته بو د که مهتا سر بلند کرد، دختر زیبایی بود چشمهای سبز ابروهای باریک و روشن، 

چشمهای اشکیش به محض اینکه روی نازنین ایستاد، از وحشت گشاد شد، قدمی نامطمئن به سمت نازنین برداشت، نازنین بی هوا قدمی عقب برداشت

مهتا دست نازنین رو گرفت، رو کرد به امیر حسین: امیر، امیر حسن، زن گرفتی؟

نازنین بی هوا دستش رو از دست مهتا بیرون کشید،

مهتا قدمی به سمت امیر حسین برداشت: امیر، چرا نگفتی، من که نیومده بود زندگیت روبهم بزنم،

نازنین ترسیده بود، از ترس مهتا ترسیده بود، از کنار مهتا و امیر کنار کشید، رفت سمت امیر علی بی اختیار دست امیر علی رو گرفت،امیرعلی دستش رو دور نازنین حلقه کرد،

مهتا با چشم دست نازنین رو تو دست امیر علی دنبال کرد، انگار خیالش راحت شده باشه، سر برگردوند سمت امیر حسین

مهتا قدمی به عقب برداشت: ببخشید، می دونم هیچکس از ته دل نبخشید، ولی بازم ببخشید،

نازنین اشکش در اومده بود،دلش می خواست حرفی بزنه ولی می ترسید، خاله شهین هنوزم مهر سکوت به لب داشت، کس دیگه ای هم قصد نداشت حرفی بزنه، انگاه خود نازنین باید دست به کار می شد: اگه نمی خواستین ببخشیدش چرا گذاشتین بیاد، امیر حسین چرا اینجوری خوردش می کنی،

مهتا خودش جواب نازنین رو داد:حقمه، خودم لگد به بخت و خوشبختیم زدم،

رو کرد به بقیه: ببخشید، هنوز کامل به سمت خروجی نرفته بود که که امیر حسین قدم بلندی سمتش برداشت و صداش کرد: مهتا، چی شدی؟

مهتا بی حواس سر برگردوند، چشماش پر اشک بود، امیر حسین سریع دست گرفت زیر چونش: سرت رو بگیر بالا

همه بی صدا نگاه می کردند، امیر علی زودتر به خودش اومد از جعبه دستمال برگ دستمالی بیرون کشید و رفت سمت مهتا، مهتا به وضوح می لرزید، تمام روسریش پر خون بود.

همه دور مهتا جمع شده بودند،اضطراب از سر رو روی امیر حسین می بارید، می خواست ببردش دکتر، آخر سر هم مهتا رو مجبور کرد برن، مهتا خیلی به حال نبود، امیر علی هم نظرش همین بود تشخیصش فشار خون بالابود،

***

نیم ساعتی از رفتنشون می گذشت، کتایون با پسرها و حاج رضا رفته بودند دنبال مهتا، خاله شهین به زور میوه تو حلق نازنین می ریخت،

نازنین: خاله ترکیدم به خدا، بسمه

خانوم جون: تو خودت میوه نمی تونی بخوری هی پوست می گیری استرس خودت رو کم کنی می دیدی این طفلی، می خوای اونها رسیدند اینو مجبور شن ببرن؟

شهین خنده ای کرد: به خدا دست خودم نیست اعصابم بهم ریخته

نازنین: خاله چی می شه؟ نکنه مریضی بدی داشته باشه؟

خانوم جون: زبونت خیر باشه همیشه، این چه حرفیه؟

نازنین:  نمیدونم، اصلا به نظرتون امیر حسین کوتاه میاد؟

خانوم جون: مگه ندیدی رنگ از روش رفت بچم

نازنین: علیرضا خان شما چی؟ امیر حسین کوتاه بیاد شما می بخشیدش؟

علیرضا خان متفکر نشسته بود، سری بلند کرد: چرا نبخشم، اگه دل بچم خوش بشه، آروم بگیره، چرا می بخشم، ولی اینبار مهتا روزگار سختی در پیش داره،امیر حسین اون آدم آروم و سرحال قبل نیست، دیگه طاقت شکست نداره، صبر و حوصله قبلم نداره،

شهین: ولی به امیر حسین باید حرف بزنی، امشب چزوندش جلو ما ولی نشه راه و مرامش، اونم ادمه، یه ماه خواری و خفت و تحمل می کنه، بعد می بره، باید به امیر حسین هشدار داد، اگه بخشید باید چشم رو همه چیز ببخشه،

با صدای زنگ در، همه یه جورایی تکون خوردند، نازنین بلند شد رفت کنار ورودی، کتایون زیر بغل مهتا رو گرفته بود، امیر حسینم سمت دیگه داشت راه می امد،

نازنین تو دهنه در رفت استقبالشون: خوبی؟

کتایون:  اره، فشارش رفته بالا

مهتا رو نشوندند رو مبل خانوم جون و خاله شهین رفتند کنارش، حال و احوالی کردند، نازنین رفت سمت امیر علی

امیر علی: تو که هنوز این مسواک تو دستته؟

نازنین: خاله شهین منو اون موقع تا حالا بسته به میوه، یه بار دیگه باید مسواک بزنم

امیر علی: خیلی خوب بجنب که چشات داره آلبالو گیلاس می چینه،

نازنین:  چی؟

امیر علی: دوباره گفتی چی؟

نازنین:  خوب نمی فهمم چی می گی؟

امیر علی: می گم چشات کوچولو شده، وقت خوابت رد شد

پشت سرشون همه مشغول حرف زدن بودند، یه دفعه حاج رضا بلند تر از همه حرفی زد که سکوت دوباره به جمع برگشت: خوب پس فعلا یه محرمیت بخونیم، تا شما کاراتون رو جمع و جور کنین بیاین تهران، اونجام در حضور پدرش یه خطبه رسمی بخونیم

نازنین آب دهنش رو قورت داد

خاله شهین: مبارکه، ولی قبلش من با امیر حسین و بقیه حرف دارم،

امیر حسین:  بفرمایین

خاله شهین: مطمئنی خاله از این کار؟

امیر حسین: آره

خاله شهین رو بقیه کرد: بقیه هم راضین؟

کتایون و علیرضا خان هم سری تکون دادن

خاله شهین: قبل اومدنت هم گفتم، این دختر اومد، قبول داره اشتباه کرده، ولی اگه داری می پذیریش دیگه باید گذشته رو بریزی دور، تقی به توقی خورد بخوای بهش سردی کنی، زندگیت سرد می شه، اینبار خیلی باید مواظب هم باشین، بقیه هم همینطور، اگه می گین بخشیدین، باید خیلی مواظب رفتارتون باشین، نمی گم هیچ اتفاقی نیفتاده ولی بهر حال باید این بزرگواری رو تا آخر ادامه بدین، مهتا دخترم توهم همینطور، باید این امیر ما رو یکم تحمل کنی تا خلق و خوش بشه همون که بوده، یکم بد خلق شده آقا، یکم زوداز کوره در میره، ولی درست شدنیه

امیر حسین: خاله!

خانوم جون: مگه دروغ می گه مادر، باید بشی همونی که بودی

حاج رضا: خیلی خوب بلند شین بیاین اینجا بشینین، دیر وقته فکر ما پیرو پاتال ها رو هم بکنین، وقت خوابم گذشته، 

خاله شهین: منو با خودت جمع نبند رضا

همه خنیدند،

نازنین خیلی متفکر داشت همه چیز رو نگاه می کرد،

کتایون: چرا اخمات تو همه نازنین جون

نازنین: تو فکرم

کتایون: فکر چی؟

نازنین: فکر کنم نباید به شما بگم

کتایون: چیو؟

نازنین: اینکه پسراتون چرا اینجورین؟ اینقدر زود عقد می کنن دخترای مردم رو

کتایون خند ه اش گرفته بود، با دست زد پشت شونه نازنین: منم فکر می کنم ادم این حرف رو نباید به مادر شوهرش بزنه، ولی خوب که فکر می کنم می بینم، اینا به باباشون رفتند، باباشون هم که اومد خواستگاری همون جلسه دوم، اصرار کرد محرم باشیم، البته ما از بچگی همو می شناختیم ولی خوب دیگه اینا پسرای اون بابا هستن، عجولن

همه تبریکی گفتند، کم کم همه عزم خواب کردند، امیر علی رفت کنار نازنین: عجله کن که ما دو تا دستشویی بیشتر نداریم، من میرم دستشویی اتاق مامان اینا تو هم بدوم مسواکت رو تموم کن که تو صف نمونی.

 نازنین شب بخیری به همه گفت و رفت تو اتاق امیر علی، ولی ظاهرن اینقدر بقیه هیجان زده بودند که دو تا دوتا تو اتاقها حرف می زدند، نازنین با بستن در اتاق سریع لباسهاش رو عوض کرد و رفت زیر لحاف، شب هیجان انگیزی بود، لا اقل بهتر از خونه موندن بود، گرچه هر وقت این دور همی رومیدید تو خلوت خودش دلش می گرفت، هیچوقت خانواده ای به اون صورت نداشت، یعنی نداشت، خودش بود و پدرش، گاهی عمو بود که اون گاهی هم همش حرف بود و بحث، عمه پدرش سالی 1 بار از امریکا می اومد، یه هفته می موند و می رفت، که اونم انگار نبود، لحاف کشید سرش، دلش می خواست سر خالی شه از این افکار، خیلی خسته بود، روز شلوغی رو گذرونده بود، یاد سماوات افتاد، چه گندی داشت می زد پسره احمق، یهو به دلش بد افتاد از جا بلند شد بره سراغ گوشیش، چند ساعتی بود نگاهی ننداخته بود، رفت تو کیفش دست چرخوند، گوشی رو درآورد هنوز اسکرین گوشی رو روشن نکرده بود که در وا شد، نا خداگاه دستش رو گرفتت جلوی دهنش و هنی گفت،

امیر علی بود: نخوابیدی هنوز

نازنین: چرا، داشتم می خوابیدم،

امیر علی نگاهش رو گوشی تو دست نازنین موند،

نازنین سریع برگشت تو تخت، گوشی رو گذاشت زیر بالش، منتظر بود امیر علی بره،

امیر علی هم که بلا تکلیف وسط اتاق ایستاده بود، راه اومده رو برگشت، بی اینکه چراغ رو خاموش کنه از در رفت بیرون،

نازنین بلند شد بره چراغ رو خاموش کنه که در باز شد، امیر علی، لحاف و بالشت به دست اومد تو

نازنین همونجا وسط اتاق مات وایساده بود،

امیر علی: اینجا وایسادی چیکار؟

نازنین: چراغ رو می خواستم روشن کنم

امیر علی: خاموش یا روشن؟ 

نازنین: خاموش

امیر علی: تو برو بخواب خودم خاموش می کنم

نازنین هنوز وسط اتاق ایستاده بود: کی اینجا می خوابه؟

امیر علی: من

نازنین: مگه نگفتی می ری اتاق امیر حسین

امیر علی: برم پیش مهتا و امیر حسین آخه؟

نازنین حرفی نزد، رفت سمت تخت: می خوای من رو زمین بخوابم؟

امیر علی: آره، بهتره، بیا کنار شوفاژ بخواب اینجا گرمتره،

نازنین منتظر وایساد تا امیر علی لحاف و بالشت رو رو زمین بزاره، استرس گرفته بود، رفت سمت در

امیر علی: کجا؟

نازنین: دستشویی

امیر علی: این ریختی؟

نازنین یه نگاهی به لباسهاش کرد، یه تیشرت مشکی استین نصفه با یه شلوار ک طوسی تا وسط ساق پا: بده؟

امیر علی: ای

نازنین برگشت تو پالتوش رو تن کرد و رفت بیرون،

هنوز صدای حرف زدن تو راهروی خوابها می اومد ولی کسی بیرون نبود، نازنین برگشت تو اتاق، امیر علی تو تختش بود، پشتش به در بود، نازنین آروم درو بست و چراغ رو خاموش کرد و رفت سمت رختخوابش، گوشیش رو بالش بود، نازنین نگاهی به گوشی انداخت، پر خالی بود، مثل همیشه، گوشی رو خاموش کرد و گذاشت زیر بالشت، خوابش نمی برد، دنده به دنده می شد ولی امیر علی ثابت خوابیده بود،

خیلی نگذشته بود که صدای گریه ضعیفی به گوشش رسید، بلند شد نشست، صدای مهتا بود، خیلی ضعیف بود ولی سر که رو بالشت می گذاشت بیشتر به گوش می خورد، کلافه بود، نمی دونست بره بیرون یا نه امیر علی همچنان به نظر می اومد که خوابه، از بیرون صدای دیگه ای به گوش نمی رسید، 

از جا بلند شد، رفت سمت در، که صدایی میخکوبش کرد: کجا؟

نازنین: چیزه، انگار یکی داره گریه می کنه،

امیر علی: مهتاست، بگیر بخواب

نازنین: نریم ببینیم؟

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

امیر علی: چیو ببینی؟ دیدن داره؟

نازنین: نه، یعنی ببینیم چشه!

امیر علی: نمی خواد بری، واسش خوبه

نازنین:چیو خوبه، گناه داره

امیر علی: گریه کنه، سبک می شه، فشارش دیگه بالا نمی ره

نازنین: امیر حسین اذیتش نکرده باشه

امیر علی بلند شد سر جاش نشست: تو رو خدا بگیر بخواب، آخه مگه مرض داره اذیتش کنه، نترس از فردا کسی جرات داره به مهتا بگه بالا چشت ابرو، 

نازنین: مطمئنی؟

امیر علی: بله، داداش زن ذلیلم رو خوب می شناسم،

نازنین برگشت سر جاش، صدای اذان می اومد هنوزم بیدار بود، سعی داشت تکون نخوره، تا امیر علی بخوابه، بالاخره خوابش برد.

به زور چشمهاش رو باز کرد، بدنش کوفته بود، یه لیوان آب بالای سرش بود،تخت امیر علی مرتب شده بود، ولی خودش نبود، به زحمت از جا پا شد، یه نگاهی به ساعت رو میزی کنار تخت امیر علی انداخت، مسلما ساعت 2 نصفه شب نبود، یهو دلش ریخت، از جا بلند شد، یعنی اینهمه خوابیده بود، گرچه منصفانه نگاه می کرد، تا اذان رو کاملا بیدار بود، سریع لحاف رو جمع کرد، خواست بره بیرون که متوجه لباسهاش شد، دیشب به چه زحمتی زیر پتو شلوارکش رو با جوراب شلواری عوض کرده بود، شاید اصلا واسه این بود که خواب به چشمش نرفت، حس خفگی داشت تا صبح، تی شرتش رو با همون تونیکی که شب قبل تن داشت عوض کرد، رفت جلو ی آینه، صورتش که قطعا شستن می خواست، زیر چشمهاش پف کرده بود، ولی موهاش رو می شد یه کاری کرد، شونه زد و کش سرش رو بست، صدایی از بیرون به گوشش نمی خورد،سریع از اتاق رفت تو دستشویی، با بیرون اومدن از دستشویی رفت سمت سالن، خانوم جون نشسته بود رو مبل و کتاب دعایی تو دستش بود، ولی کس دیگه رو تو نگاه اول ندید

نازنین: سلام،

خانوم جون: سلام به روی ماهت، ساعت خواب

نازنین جوابی نداشت بده: کسی نیست؟

از پشت سر از تو اشپزخونه صدای خاله شهین اومد: سلام، بعد ازظهرت بخیر، پشت سرش هم صدای کتایون اومد: سلام، بهتری نازنین جون؟

نازنین: سلام، خوبم،

خانوم جون: برو یه چیزی بخور معدت خالیه

خاله شهین: بیا بریم

نازنین: گشنه نیستم

کتایون: بیا یه آب جوش بخور، الان بقیه هم می رسن ناهارو می کشم

نازنین:  مرسی

خاله شهین: دیگه درد نداری؟

نازنین با تعجب نگاهی به دستش کرد: نه زیاد، 

خاله شهین: یه چیزی بزار دهنت یه مسکن بدم بخوری، امیر گفت سر 8 ساعت

نازنین گیج می زد: واسه چی؟

خاله شهین: نفهمیدی دم صبح اومدم بهت قرص دادم؟

نازنین: نه، واسه چی؟

خانوم جون: ساعت 6 امیر اومد گفت تو خواب ناله می کنی از دستت، اومد سراغ ما

نازنین: نه نفهمیدم، درد نداره الان

خاله شهین: بله این چسبونک رو پوشیدی خوابیدی بغل شوفاژ، روت رو پس زدی از گرما، دستت بیرون مونده از لحاف سرما رفته مغز استخونت واسه همینه

خانوم جون: آخه این چیه پوشیدی، موقع خواب باید لباس راحت و نخی پوشید این پلاستیکا چیه، بخدا من شما ها رو می بینیم حال خفگی بهم دست میده

نازنین: آخه لباس راحتی مناسب نداشتم، ببخشید شما رو هم بد خواب کردم باید خودم رو صدا می زد

خاله شهین:نه ما که واسه نماز باید بیدار می شدیم، بعدم ترسیده یهو ببینیش بترسی جیغ بنفش بکشی، خودش سر و سنگین اومد ما رو صدا زد بعدم خندید و رفت تو آشپزخونه

نازنین رفت کنار خانوم جون نشست: عروس دوماد کجان؟

خانوم جون از بالای عینک نگاهی انداخت: کدومشون ر و می گی؟

نازنین یکم خود رو جمع و جور کرد: مهتا منظورمه،

خاله شهین:نگران اونا نباش بعد از اینکه دیشب ما رو بدخواب کردن،خودشون خوب خوابیدن، صبحم ساعت 8 از خونه رفتند بیرون، الانم که می بینی، هنوز تشریف نیوردند

نازنین: حتما رفتند ماه عسل، یه دفعه از حرفی که زده بود خودش جا خورد، 

صدای خنده کتایون و خاله شهین از یه طرف، سقلمه ای که خانوم جون نثارش کرد از طرف دیگه بد جوری حالش رو گرفت

خاله شهین: حیا کن، این حرفها چیه

نازنین: چه می دونم، زیادی خوابیدم، هنوز هوشم سر جاش نیست

خانوم جون: خیلی خوب نمی خواد خجالت بکشی، همینجوری لپ گلی هستی

نازنین بلند شد بره سمت اتاق، کتایون: کجا واست آب جوش آوردم

نازنین: مرسی الان میام، برم یه آب دیگه به صورتم بزنم،

خاله شهین:امیر علی هم صبح رفت تهران، محض اضلاع

نازنین خواست چیزی بگه که خاله شهین پیش دستی کرد: رضا عجله داشت برگرده، امیر علی هم رفت که عموش تنها نره تو جاده، فردا هم خودش کار داره، احتمالا پس فردا میاد.

ناهار تو ارامش صرف شد، امیر حسین و مهتا هم واسه ناهار رسیدند،خیلی کم حرف بودند، ولی دائم کنار هم بودند، فقط خاله شهین و خانوم جون سر به سر بقیه می گذاشتند تا بلکه کمی جو عوض شه،

این وسط نازنین معذبتر از بقیه بود، بلافاصله بعد از ناهار ازجاش بلند شد، بحث گرم شده بود حول و حوش چه جور مراسمی گرفتن، تهران باشه یا اصفهان، کیا باشن 

نازنین آروم از جمع جدا شد رفت تو اتاق، دلش می خواست بره بیرون، از زیر این سقف بره،

خیلی نگذشته بود که در باز شد کتایون بود: چرا اومدی اینجا تنهایی؟

نازنین: کاش منو صبح بیدار کرده بودین، منم می رفتم،

کتایون: هنوز نرسیده کجا بری؟ خسته و کوفته

نازنین: من که نمی خواستم رانندگی کنم،

کتایون: می دونی من مخصوصا امیر علی رو فرستادم بره،

نازنین: چرا؟

کتایون: هیچی بیا بریم بیرون بعد صحبت می کنیم، درو دیوار اینجا چیزی واسه دیدن نداره،

نازنین:منو باید می فرستادین؛ 

کتایون: حالا بیا بریم، فعلا که آقای دکتر و دک کردم؛

نازنین گرفته و دمغ همراه کتایون از اتاق بیرون رفت،

امیر حسین و مهتا ظاهرن بازم قصد بیرون رفتن داشتند، نازنین کنار خانوم جون بغ کرده بود زل زده بود به صفحه تلویزیون

خاله شهین حاضر و اماده از اتاق اومد بیرون خانوم جون هم بلا فاصله از جا بلند شد: چه زود حاضر شدی، منم الان حاضر می شم

با رفتن خانوم جون، خاله شهین نشست کنار نازنین: خوبی؟

نازنین: مرسی

خاله شهین: با مادر شوهرت مهربون باش تا من برگردم، یکم دلبری یادت نره،

نازنین محل نگذاشت، خاله شهین اخمی کرد: این جوری با این اخلاقت به هیچ جا نمی رسی، 

نازنین فقط نگاه کرد

خانوم جون و خاله شهین رفتند،حتی نگفتن کجا دارن میرن، یا تعارفی نکرد ن که نازنین همراهشون بره،

خونه خیلی زود خلوت شد، فقط کتایون و علیرضا خان موندند و نازنین، 

دیگه بدتر ازاین نمی شد، نه می تونست تو اتاق بره نه حرفی واسه گفتن با این زن و شوهر داشت،

کتایون تلفن به دست اومد تو سالن؛ گوشی رو گرفت سمت نازنین: امیر علی!

نازنین با تردید گوشی رو گرفت: الو

امیر علی: سلام، خوبی؟

نازنین: مرسی، رسیدی؟

امیر علی: آره یه ساعتی هست که رسیدم، دستت خوبه؟

نازنین: خوبه، 

امیر علی: من فردا اینجا کار دارم،فردا شب بلیط گرفتم، میام

نازنین: گوشی رو می دم به مامانت بگو، چون من با اولین پرواز برمی گردم

امیر علی: کجا میای؟

نازنین: می رم خونه خودم، به زور منو کشوندی اینجا، خودت برگشتی

امیر علی: خیلی خوب جوش نیار، صبر کن من فردا شب اونجام

نازنین: جوش نمیارم، نمی فهمم واسه چی اصلا اینجام، 

امیر علی داشت حرف می زد که نازنین گوشی رو داد دست کتایون: من باهاش حرفی ندارم، خودتون جوابش رو بدین

کتایون: امیر مادر، بعد زنگ بزن، نازنین خلقش یکم تنگه، بزار بعد

...

کتایون: گفتم، بزار بعد، اصلا خودم بهت زنگ می زنم،

...

کتایون: چیزی نشده

...

کتایون: باشه،مواظب خودت باش، لباست مناسب باشه، هنوز سرفه می کنی ها

کتایون گوشی رو قطع کرد، و نشست کنار شوهرش، نازنین منتظر بودکه هر لحظه این زن و شوهر شروع کنند، محبتهاشون به کنار، ولی اول رویاروییشون با هم رو فراموش نکرده بود،

سکوت بدی بود، نفهمید این شجاعت رو از کجا آورده ولی ترجیح دادخودش شروع کننده باشه

نازنین: من آماده ام، هر صحبتی دارین می شنوم

کتایون نگاهی به شوهرش انداخت و شروع کرد: راستش من خودم امروز امیر علی رو فرستادم بره، عموش رو بهونه کردم که نتونه نه بیاره،

خوب راستش، دیگه وقتشه، که تکلیف شما دو تا هم روشن بشه، اینجوری، هم آره هم نه، اصلا هیچ معنی نداره، خودم اصرار کردم که تو رو بیاره اینجا به جا هتل، بیشتر پیشمون باشین، با هم حرف بزنیم شاید این قضیه حل شه، با پیغام پسغام که اتفاقی نیفتاد.

شب قبل از برگشنمون هم مصر بودم این محرمیت فسخ بشه، که پسره ول کرد رفت، حالام نمی دونم والا، این دو سه روز باقی مونده رو، یعنی می گم تو چی می گی، نظرت عوض نشده، امیر علی که ظاهرن ول کن نیست،

نازنین: من، قبلا گفتم بتون، من نمی خوام

علیرضا خان:آخرش که چی؟ تک و تنها می خوای چیکار کنی

نازنین: می رم پیش مامانم

کتایون: مامانت به درد تو نمی خوره، 

علیرضا خان: کتایون

کتایون: مگه دروغ می گم، تو بلندشی بری؟ اون باید این مدت پیش تو می موند، اون باید تو این حال و اوضاع دلش شور می زد

نازنین بلند شد: راست می گین، شما ها جور مامان منو کشیدین

کتایون بلند شد رفت سمت نازنین: بشین چند لحظه، اینو به تو نگفتم، به مامانت گفتم، تو چطور می خوای رو این مادر حساب کنی، مادری که خودش شوهر و بچه داره، حتی نتونست یه ماه اینجا بمونه، چطور می خوای به اعتبار اون بلند شی بری آخه

نازنین: نمی رم باهاش زندگی کنم، می رم اونجا، درس می خونم

کتایون: تهش چی می شه، باید ازدواج کنی یا نه؟

نازنین سرش پایین بود و با دستش بازی می کرد:خوب بعدا شاید نظرم عوض شه ولی الان من امادگی ندارم،

کتایون: زوری نیست ولی اگه واقعا جوابت نه خودت می دونی و امیر علی، خودت ردش کن، ما که نمی تونیم از پس زبونش بر بیایم

تو رو گذاشته رفته بلکه من رگ خواب تو رو پیدا کنیم. 

نازنین: ما سنخیتی نداریم، شمام راضی نیستین من می دونم

کتایون:آ آ گردن ما ننداز، من اگه مخالف بودم، همونی رو می دیدی که روز اول دیدی، من پاش بیفته با احدی تعارف ندارم

نازنین قطر اشکی که گوشه چشمش جمع شده بود رو پس زد، شرایط بدی بود، معذب بود،

کتایون: بازم فکر کن، امیر علی من پسر بدی نیست، یه کم تلخ شده، ولی اونم تو ذاتش نیست، درست می شه، ما با این قضیه کنار اومدیم، اولش بد شوکی بود، من اینطوری بچه تربیت نکرده بودم که خودش سر خود بره واسه خودش چنین تصمیم بگیره، فکر کردم یکی تو مایه های مهتا زده به کارش، کم از امیر حسین نکشیده بودم، به هر قیمتی بود نمی خواستم بزارم،دو با ر از یه سوراخ گزیده بشیم، 

تو ام حلال کن اگه ما تند رفتیم، ما دل چرکینت کردیم پای امیر علی ننویس

نازنین: امیر علی خیلی زور می گه من عادت به این برخوردها ندارم، همیشه من بودم و بابام، هیچوقت چیزی به من تحمیل نکرد،

علیرضا خان: پس قضیه از دست ما خارجه، کار خود امیر علیه، خودش بایدبیاد تضمین بده، بله رو بگیره،

نازنین:نه، نه، من الان نمی تونم،

کتایون دیگه داشت کلافه می شد: یعنی چی؟ نمی تونم دیگه چه صیغه ایه، چشم به هم بزنی عمر و جوونی رفته، دست دست کردن نداره، نه به خاطر امیر علی بگما! واسه خودت می گم، تک و تنها بشینی غصه بخوری، غصه خورن بشه عادتت، افسرده بشی، بعد دیگه دست و دلت به زندگی نمیره، مردا این روزها زن می خوان همراه گردش و تفریحشون، دو بار بیان خونه ببینن اشک میریزی و حال نداری، پاشون این و ر و اون ور سر می خوره، پس خودت رو جمع کن، 

نازنین دیگه حرفی نزد، حرف اصلی چیزی نبود که بتونه به کتایون بگه،

علیرضا خان: حالا بله یا نه

نازنین: چیزهایی هست که شما نمی دونین، از اون گذشته هم امیر علی رو اون دنده افتاده، همه حرفش قولیه که نمیدونم چرا بابای من گردنش انداخته، بارها هم بهش گفتم لزومی نداره خودش رو پا گیر یه قول کنه، نمی دونم شاید اولش باشما لجبازی کرده، حالا دیگه توش مونده، روش نمی شه از حرفش برگرده، از جا بلند شد: نمیدونم، واقعا نمی دونم،

کتایون: والله منم دیگه نمی دنم، فقط گفته باشم این بار یا رومی روم یا زنگی زنگ، دیگه من بینتون وایسادم، خواستین حمایتتون می کنم نخواستید، هیچ رابطه ای رو نمی پذیرم، نه واسه شان و شخصیت تو مناسبه، نه اگه قراره ازدواج نکنین واسه آینده امیر علی خوبه، امروز فرداست همه بفهمن مهتا برگشته همه می ریزن اینجا، خاله می ره دایی میاد، چجوری جمعش کنیم.

نازنین: چرا به من می گین، امیر علی به حرف گوش نمیده

کتایون: به تو ام میگم، نمیدونم چرا ما جوونا اینقدر بی خیالین، بیشتر لج می کنین تا فکر کردن

علیرضا خان: بسه خانوم حالا این دختر و بستی به گلوله، یکم بزار واسه اون پسره چشم سفید خودت،

کتایون بلند شد: چه می دونم، من آنچه شرط بلاغت بود گفتم، دیگه خود دانید.

نازنین رفت سمت اتاق، حس و حالی نداشت ولی یه جورایی مطمئن بود که نمی تونه، با این حال و اوضاع، با این روحیه نمی تونه، سریع وسائلش رو جمع کرد، یه نگاه تو آینه انداخت، یه نگاه به دور اتاق، می دونست اون بیرون وقت شادیه، شاید اگه ملاحظه عزاداری نازنین، یا حضور نا موجهش تو اون خونه نبود حتما به جای اینکه خانوم جون و خاله شهین دوره بیفتن خونه اقوام، اونها اینجا سر می زدند، شاید امیر حسین و مهتا هم بیشتر تو خونه بند می شدند، قصد کرده بود محکم باشه، از در رفت بیرون، کتایون و علیرضا خان جلوی تلویزیون چایی می خوردند، با ورود نازنین کتایون زد پشت دستش: خدا مرگم بده، کجا شال و کلا کردی

علیرضا خان هم به جنب و جوش افتاده بود: کجا دخترم؟ ساک دست گرفتی!

نازنین: ببخشید، من باید برم، من فکرامو کردم، من الان تو این شرایط نمیتونم وقتش نیست، نه وقت اینجا بودن منه، نه وقت ازدواج کردنمه،خیلی این مدت بهتون زحمت دادم، خیلی زیاد

علیرضا خان: دم غروبی کجا بری؟ نصفه شب میرسی،

کتایون: جواب امیر علی رو چی بدیم

نازنین: خودم بهش می گم، اونم باید بره پی کارو زندگی خودش، اصلا تا فردا شب چیزی بهش نگین بزارین بیاد اصفهان، تا برگرده تهرون همه چیز تموم شده، 

کتایون: نازنین جان، از حرفهای من رنجیدی، ولی من قصدی نداشتم، خواستم چشمهات رو باز کنی، زندگی راباید جدی گرفت

نازنین:  من از حرفهای شماناراحت نشدم، دردم اومد ولی دلخور نیستم، تقصیر شما نیست که زندگی من اینه، من خودم باید به فکر زندگی خودم باشم، بایدرو پای خودم بایستام، یه مدتی هم ایستادم، ولی اومدن امیر علی تو زندگی من، یکم منو تنبل کرد، حالا دوباره باید برم سراغ زندگی خودم

رفت سمت علیرضا خان: لطفا شماره حسابتون رو بدین،من با امیر علی خورده حساب دارم، چند بار ازش شماره خواستم هی نشده، میدونم قسط داره بده، منم که فعلا مشکلی ندارم می تونم قرضم رو بهش بدم، لطفا شما شماره بدین که من خیالم راحت شه، خودتون بعد بریزین به حسابش

علیرضا خان: من تو حسابهای مالیتون دخالت نمی کنم، همین دو تا کلمه حرفم که زدم پشیمون شدم

نازنین: واسه چی پشیمون؟ چیزی غیر از واقعیت نبود، من باید یکم پوستم واسه زندگی کلفت شه، لطفا این زحمتم بکشین بزارین من واسه پس دادن این پول مجبور نشم، با امیر علی تماس بگیرم

علیرضا خان: باشه، ولی شمام امشب رو بمون، فردا صبح زود برو، تواین هوا، نصفه شب برسی ترمینال، آخه درست نیست

کتایون ساک رو از دست نازنین گرفت: به حرف بزرگتر می گن چشم، آخه بری یه بلایی سرت بیاد ما چیکار کنیم دختر، اصلا حالا که لباس تن کردی بیا بریم بیرون یه چرخی می زنیم، واسه شامم هم از بیرون یه چیزی می گیریم

نازنین کمی سست شد، کمی ترسید، واقعا نصفه شبی جرات تنها تاکسی سوار شدن رو نداشت: باشه، پس بی زحمت فعلا به کسی چیزی نگین، من صبح اول وقت می رم

کتایون: باشه، بیا یه چایی بریزم بخوری تا من لباس می پوشم،

کلی نازنین رو این ور اون ور برده بودند، شایداگه دل خوشی داشت، خیلی لذت می برد، ولی با این حال و روز، فقط دل می خواست صبح شه، بتونه برگرده خونه،

وقتی رسیدند، بقیه هم اومده بودند، سریع شام رو کشیده بودند، نازنین خیلی دم پر خاله شهین وخانوم جون نرفت، سمت مهتاو امیر حسین هم که کاری نداشت، بیشتر تو دست وپای کتایون می گشت، ولی بالاخره بعد از شام خاله شهین نازنین رو یه گوشه گیر کشید: به به چه عروسی، می بینم به حرفهای من داری گوش می دی ا، قاپ مارد شوهر دزدیدی ها

نازنین فقط لبخندی زد، با دست گل و هدیده ای که کتایون آورد تو سالن، نازنین هم از دست خاله شهین در رفت،کتایون رفت مهتا رو بوسید و کادو رو بهش داد

مهتا: مامان چرا زحمت کشیدین؟

کتایون: چه زحمتی، ناقابله، 

مهتا جعبه رو باز کرد، یه حلقه یه ردیفه با 5 تا سنگ نسبتا درشت برلیان بود:وای امیر حسین، ببین چقدر شیکه

امیر حسین: ممنون، زحمت کشیدین

کتایون: قابل نداره، البته پولش رو که بابات داده، سلیقه اش هم بین من و نازنین مشترک بوده، ایشالا سر فرصت خودتون می رین خرید بهترش رو می خرین

امیرحسین و مهتا یه بار دیگه تشکر کردن، صدای زنگ تلفن این تعارفات رو قطع کرد، امیر حسین تلفن رو جواب داد، بعد هم گوشی رو برد سمت کتایون، دوباره همه مشغول بودند که امیر حسین رفت سمت نازنین: امیر علی زنگ زده ظاهرن گوشیت رو جواب ندادی

نازنین تشکری کرد و بلند شد، قصد داشت صبح زود بلند شه، شب به خیری گفت و رفت سمت اتاق امیر علی،

آماده خواب بود که کتایون لیوان به دست اومد تواتاق:  داری میخوابی؟

نازنین:آره، صبح می خوام زود بیدار شم

کتایون: بیا این مسکن رو بخور، سفارش امیر علیه،

نازنین تشکری کرد و قرص رو گرفت: می شه به کسی از رفتن من نگین؟ منظورم خانوم جون و خاله شهینه!

کتایون: نازنین جون من نظرم اینه که نری، صبرکن امیر علی فردا شب، نهایتش پس فردا صبح میاد، بزار بیاد، با خودش در حضور ما حرف بزن

نازنین: نه، من فکرهامو کردم کش دادن این موضوع به صلاح نیست، شمام که فعلا مشغول امیر حسین ومهتاهستین، بزارین من بی صدا میرم

کتایون نا مطمئن باشه ای گفت و رفت سمت در: شب بخیر، بخواب بینیم فردا چی می شه

نازنین رفت سراغ گوشیش، چند تا میس کال از امیر علی داشت

داشت آلارم گوشی رو تنظیم می کرد که زنگ زد، فوری سایلنت کرد و جوابی نداد، گوشی تو دستش بود که اس ام اس اومد: می دونم بیداری و تو اتاقی، آمارت رو امیر حسین داده، پس جواب بده، و گرنه دوبار زنگ می زنم خونه، می گم مامان گوشی رو واست بیاره

نازنین خواست شماره بگیره که امیر علی خودش دوباره زنگ زد: سلام

نازنین: سلام،

امیر علی: خوبی؟ چقدر زود رفتی بخوابی

نازنین: مرسی، خوب خسته بودم

امیر علی: چه خبرا، چیکارا کردی امروز

نازنین: هیچی، با مامان بابات یکم رفتیم خرید، همین

امیر علی: تنها؟

نازنین: نه دیگه 3 تا بودیم

امیر علی: خوب، چی شد؟

نازنین: چی چی شد؟

امیر علی: حرفی صحبتی؟

نازنین: یعنی چی؟

امیر علی: امیرحسین می گه تو خودتی، مامان اینها چیزی گفتند؟

نازنین: امیر حسین جاسوسی می کنه؟

امیر علی: لازم باشه، البته- خوب نگفتی، کسی چیزی گفته؟

نازنین: نه بابا، بنده خداها

امیر علی: خسته ای انگاری ا، صدات جون نداره،

نازنین: آره خوابم میاد

امیر علی: خیلی خوب بخواب، مسکن رو خوردی؟

نازنین:آره، مامانت زحمت کشید،واسم آورد 

امیر علی: خوب بخوابی، منم فردا شب میام

نازنین: مرصی شب توهم بخیر

امیر علی: راستی امروز کسی زنگ نزده؟

نازنین: چرا خیلی ها زنگ زدند، ولی من نمی دونم کی بودند، 

امیر علی: یعنی چی؟

نازنین: خوب من که تلفن جواب ندادم، مامانت اینا جواب دادند

امیر علی: رو گوشی خودت روگفتم

نازنین: آهان، نه

امیر علی: سماوات رو می گم پسره پررو

نازنین: نه، من که اصلا گوشیم پیشم نبود،سماوانم زنگ نزده، 

امیر علی: خیلی خوب، شب بخیز

نازنین:  شب بخیر، بعدم ادای امیر علی رو بی صدا در اورد و گوشی رو قطع کرد: پسره پررو

*** 

با صدای آلارم گوشی از جا بلند شد، نمیدونست تا حالا چند بار snooze رو زده ولی با نگاه کردن به گوشی از دست خودش عصبانی شد، ساعت 9 رد شده بود،

به خیال خوش خواسته بود زود از خونه بره بیرون، گرچه خیلی دیر نبود، تا ساعت 6 وقت داشت برسه تا به تاریکی نخوره، رفت تو سالن، همه مشغول بودند، با سلامی به همه رفت تو اشپزخونه، میز صبحانه هنوز جمع نشده بود، کتایون فوری یه چایی ریخت داد دست نازنین دوباره برگشت سر کارش، داشت با یه خانوم واسه تمیز کاری سالن چونه می زد، همه انگار رو دور تند بودند، جز خانوم جون که کتاب دعا به دست رو کاناپه لم داده، بود، نازنین هنوز چاییش رو تموم نکرده بود که خاله شهین نشست کنار دستش: خوبی؟

نازنین: مرسی خاله، شما چطورین؟

خاله شهین: خوبم، هم شما ها دورمین، هم نوه و پسرم هفته دیگه میان ایران

نازنین: ا، چه خوب تا یه مدتی از تنهایی در میاین

خاله شهین: آره، البته بیشتر دنبال یه سری کاراشون دارن میان، ولی خوب منم به فیض می رسم

نازنین: پس خوبه،

خاله شهین:بله، چه خبرا؟

نازنین خوب معنی کلام خاله رو فهیمد ولی سعی کرد عادی باشه: سلامتی، خبرا اینجاست، مهمون دارن ظهر

خاله شهین: آره خونواده کتایون قراره بعد از ظهر بیان، دیروز چی شد؟

نازنین: چی؟

خاله شهین: قرار بود باهات صحبت کنند

نازنین:خوب راستش من تصمیم گرفتم برگردم

خاله شهین:  کجا؟

نازنین:  خوب ما حرف زدیم، منم بهشون گفتم که آمادگی ازدواج ندارم، بعدم بهشون گفتم که امروز صبح می رم

خاله شهین: تنها؟

نازنین: آره

خاله شهین: امیر علی میدونه؟

نازنین: نه، امشب یا فردا می اد، 

خاله شهین: خوب؟

نازنین: خوب دیگه بعد می فهمه، منم که رفتم،

خاله شهین: یعنی تو دیگه مطمئنی، 

نازنین: من به کتایون جون نتونستم بگم، ولی شما که می دونین

خاله شهین: زود داری تصمیم می گیری، امیر علی که می دونه، اگه نمی خواست ول می کرد، کسی هم نمی تونست مجبورش کنه، می خوادکه پیگیره

نازنین: ولی من می ترسم، حتی فکرشم نمی تونم بکنم

خاله شهین: باید بری دکتر، این اولین کاریه که باید بکنی، بلکه عقلت بیاد سر جاش

نازنین بلند شد: چشم، اومدین بهم زنگ بزنین، سر می زنم بهتون

خاله شهین دیگه حرفی نزد، تو فکر بود، نازنین سریع رفت تو اتاق

***

با راه افتادن اتوبوس نفسی کشید، چقدر کشمکش کرده بودند، تا با ساک از اتاق بیرون زده بود، کلی مجبور بود سئوال و جواب پس بده، خانوم جون، امیر حسین، کتایون که باز داشت اصرار می کرد، بالاخره با اصرار علیرضا خان و امیر حسین تا ترمینال برده بودنش، 

حالا که تو اتوبوس بود، کمی اروم شده بود، اون خونه، اون شلوغی چه بار سنگینی داشت واسه نازنین که تقریبا همیشه با پدرش در نهایت یه جمع دو نفری بودند که اونم بیشتر اوقات پدرش حضور نداشت، شاید بیشتر به اون جمع حسادت می کرد، حضور خانوم جون و خاله شهین با اینکه همش در حال موعظه و نصیحت بودند ولی کلی حس خوب داشت، حتی کل کل کردن باهاشون هم خوب بود، حتی وقتی تیکه های کلفت وگنده ای خرج نازنین می کردند، لخندی گوشه لبش اومد، چشمهاش رو بست به پشتی پشت سرش تکیه داد، 

دم آخر از امیر حسین خواسته بود که تا اومدن امیر علی حرفی نزنه، و اون هم فقط سری تکون داده بود، کلی هم تو دفتر فروش واسه نازنین چونه زده بود که بتونه بلیطتش رو با یه صندلی تک نفره عوض کنه، دلش خواست، هیچوقت برادری نداشت، 

گاهی اونم به ندرت، زمانی که آراد اونجا بود تو اون معدود دفعات رفت و امدی که با عموش داشتند، حس وجود اراد مثل برادری بود، گرچه بیشتر اذیتهای آراد تو ذهنش مونده بود تا برادری کردن هاش

یه نگاهی به موبایلش کرد، باز خاموش بود، شاژر با خودش نبرده بود اصفهان، بی خیال برش گردوند تو کیف

تو ترمینال، با پیاده شدن از اتوبوس لرزی پیچید تو تنش یه دستش به ساک بود، با دست باند پیچی شده به زور تونست کمی شالش رو جلو بکشه و با لبش روی بازی یقه پالتو رو ببنده، یه لحظه دستش سبک شد، نا خود اگاه به دستی که سعی داشت دسته ساک رو از دستش در بیاره با وحشت خیره، شد، دهنش قفل شده بود، سر برگردوند، 

صدایی از دهانش در نیومد ولی شوکه شده بود، امیر علی با صد من اخم کنارش ایستاده بود: ول می کنی یا می خوای دسته ساک کنده بشه؟

نازنین ساک رو ول کرد و بی هوا قدمی فاصله گرفت: سلام

امیر علی جوابی نداد، با ساک نازنین قدمی کج کرد سمت پارکینگ ماشین شخصی ها، نازنین به خودش اومد، دنبالش راه افتاد، مسخره بود ولی ترسیده بود، انگار در عین ارتکاب جرم کسی مچش رو گرفته باشه

نشست توماشین، ولی صدای بسته شدن در پشت سرش، بعدم بسته شدن در طرف راننده با شدت بیشتر نشون میداد درجه عصبانیت راننده بالاست، می خواست حرف بزنه ولی هنوز جراتش رو نداشت، امیر علی رو اخمو کم ندیده بود ولی انگار اینبار یکم فرق داشت،

وقتی دید میرن سمت خونه خودش کمی خیالش راحتتر شد، شیر شد: امیر حسین گفت؟

امیر علی کمی سرش رو کج کرد سمت نازنین: فرقی داره؟

نازنین فهمید هنوز زوده واسه حرف زدن، جدا هم فرقی نداشت،

با رسیدن به خونه نازنین سریع خودش پیاده شد، ساکش رو برداشت، امیر علی هم از صندوق ماشین چیزی رو که تو یه ملحفه بزرگ پیچیده شده بود رو برداشت و پشت سر نازنین بالا می اورد، با ورود به خونه، نازنین مستاصل ایستاده بود تو سالن، منتظر طوفان بود، ولی هنوز نسیم هم نوزیده بود،گرچه انتظارش خیلی طول نکشید که امیر علی شروع کرد:

لپ تاپت رو بیار ببینم،

نازنین عجیب حرف گوش کن شده بود، سریع رفت آورد،

امیر علی: این دو تا قالیچه هات که پیش من مونده بود،

نازنین: اِ، اصلا یادم نبود بهشون

امیر علی سریع نشست رو مبل،:  کدوم بانک حساب داری؟

نازنین: ملت

امیر علی:  خیلی خوب برو شماره حساب ورمز اینترنت رو زود بیار

حتی زبونش نچرخید بگه چرا، رفت تو اتاق و مدارک بانکش رو آورد

امیر علی تند و تند مشغول شد، در لپ تاپ رو بست، و بلند شد: طلبم رو ترانسفر کردم تو حساب خودم، اگه اون ماسماسک رو هم روشن کنی، اس ام اس اش می اد رو گوشیت، با صابخونه هم حرف زدم، فردا ساعت 10 صبح برو به این آدرس قولنامه خونه رو زده به اسم خودت، باید بری امضا کنی، صفرهای پول پیش قسط رو چک کن تو مدارک سرت کلاه نره،

دیگه خودت دفتر آذر و بلدی، زبونم که داری، برو خودت پی کارهای پدرت رو بگیر،

نازنین بفهمی نفهمی هول کرده بود: مگه پول قرض نمی خواستی؟

امیر علی: نه از خانوم جون قرض میکنم، اینقدر م تو دست وپای خاله شهین وول نزن، بد عادت میشه، دو روز دیگه می ری پیش مامانت پیرزن دوباره از نو می خواد افسرده شه، یه دور سر رفتن پسرش کشیده، واسه همین من نرفتم پیشش

بعدم بی هیچ حرف دیگه ای رفت سمت خروجی،

نازنین بغض کرده بود، حس بدی داشت، کلافه بود، حرف داشت، لااقل یه خداحافظی، شاید یه تشکر درست وحسابی، یه چیزی غیر از این همه تلخی و اخم

چند قدمی پشت سر امیر علی رفت: می ری اصفهان؟

امیر علی سر بلند کرد، ولی حرفی نزد قدم باقی مونده تا در وردی رو طی کرد: خب، این شد همون زندگی که می خواستی، برو زندگیش کن، 

بعد هم درو زد بهم و رفت، به همین سادگی. 

نازنین دوید پشت پنجره، امیر علی سوار شد و رفت، 

رفت سراغ گوشیش زد تو شارژ، خواست زنگی به خاله شهین بزنه بگه رسیده، ولی منصرف شد، خیلی سنگین بود، زندگی همونی بود که می خواست ولی شاد نبود،

با روشن کردن گوشی اس ام اس میس کالهاش رسید، همه از امیر علی بود، حدود 10 تا، رفت سری به آشپزخونه زد، کار زیادی نداشت، بی خیال شد، فرشها رو جابجا کرد، حمام کرد، بانداژ دستش رو باز کرد کناری انداخت،

خوابید بلند شد، 4 روزی گذشته بود، کلافگیش کم نشده بود، سر خاک رفته بود، خرید رفته بود، تمام مدت حتی یه تک زنگ تماس هم نداشت،

خوب بود که سه روز دیگه دانشگاه شروع می شد، شایدمی تونست به زندگی عادی برگرده، چیزی که خیلی حسرتش رو داشت.

خیلی جلوی خودش رو گرفته بود زنگی به خاله شهین نزنه، عجیب تر این بود که کسی هم باهاش تماسی نگرفته بود، نه خانوم جون، نه خاله نه حتی کتایون، نمی دونست چرا انتظار داشت لااقل یه تماسی باهاش بگیرن.

***

نیم ساعتی می شد که رسیده بود خونه، 20 اسفند بود، دانشگاه تق ولق بود،

حس بدی بود، دانشگاه نرفتن، چیز خوبی نبود، واسه کسی مثل نازنین خوب نبود، تو وقت بی کاری زمان دیر می گذشت، جمعه ها تا صبح رو شب کنه دیوانه می شد، الان با فکر عید و تعطیلات دوباره حالش بد می شد، نمی دونست چطور قراره، چطور می تونه 20، 25 روز آینده رو تو خونه تحمل کنه، کمی صبوری رو یاد گرفته بود ولی هنوز خیلی مونده بود، 

از جا بلند شد، قرار بود سری به دکتر آذر بزنه، مرتب در جریان مسائل بود ولی می دونست در نهایت داره از پدرش اعاده حیثیت می کنه وگر نه مطمئن بود اونچه از دستشون رفته احتمال زیاد قابل برگشت نیست، ولی لا اقل هدفی بود تو این وانفسا تا کمی از احساس پوچی فاصله بگیره،

از در رفت بیرون، چشم تو چشم همسایه کناری که با مرد جوونی دم در ایستاده بود شد، زیر لب سلامی کرد،

خانم نوازی زن میانسالی بود که با شوهر و دختر 15 سالش زندگی می کرد، حالا این مرد جوون شخص جدیدی بود،

نازنین هنوز رد نشده بودکه خانم نوازی صداش زد: نازنین جون، 

نازنین سر برگردوند: بله

خانم نمازی: ایشون برادرم هستند،

...: سلام عمادهستم

نازنین: بله خوشبختم

خانم نمازی: ما سه روز دیگه میریم انگلیس، برادرم اومدن اینجا می مونن

نازنین: خوش بگذره بهتون، بعد هم سریع خداحافظی کرد و رفت، تو این مدت خیلی سعی کرده بود از کنار همسایه ها در بره، تا حالا هم کم و بیش موفق بود، ولی امان از این خانم نوازی، چند بار تا حالا نازنین رو خفت کرده بود، بالاخره تونسته بود اسم و فامیل نازنین رو در بیاره، نازنین به دروغ بهش گفته بود که ازدواج کرده و شوهرش دانشجوی شهرستانه، دیر به دیر سر می زنه، خوشبختانه رفت و اومدهای بعد از فوت پدرش رو دیده بود، رفت واومدامیر علی و بودن مادرش رو - ولی نازنین مطمئن بود عنقریب دوباره حس فضولیش گل کنه ولی خوب این سفر نوروزی فرصت خوبی بود که نباشه تا ته تو رفت و اومد های نازنین رو در بیاره،

*** 

از دفتر آذر اومد بیرون، هر چی این پرونده به پایان نزدیک تر می شد نازنین بی تاب تر می شد، با قولهایی که آذر داده بود امیدوار بود که لااقل بتونه خونه وشرکت رو پس بگیره، از وقتی که شکایت رفته بودرو پرونده خونه ممنوع المعامله شده بود یعنی اون طلبکاری که خونه رو به جای طلبش برداشته بود حق معامله نداشت، حالا اگه بی تقصیری پدرش اثبات می شد، خونه عودت داده می شد، چون بدهکار اصلی متهمین جدید پرونده بودند، و خونه زنده می شه، و طلبکار بایداز اموال متهمان جدید پولش رو می گرفت، گرچه اون خونه جایی برای زندگی نازنین نبود، دیگه نبود، بی پدرش نبود، ولی تسکین بود، شرکت هم مشمول همین قانون بود، ولی از اونجایی که متهمین اصلی پولی در بساط نداشتند نه می تونستند خسارت نازنین رو پرداخت کنند، نه طلبکارها رو، این وسط هر چی رفته بود رفته بود، پولی نبود که بخوان بدند، اون پولی که به جیب زده بودند تو معامله ها، قابل قیاس با ضرر کشتی و بارش نبود، اینقدر خورده پا بودند که 20 نسل بعدشون هم کار می کردند نمیتونستند چنین ضرری رو واسه مالکین بار جبران کنند، فقط اگه هزینه بیمه اون کشتی و بارهای قبلی رو اختلاس نکرده بودند، بیمه به راحتی پول بار رو می داد و این همه مصیبت به بار نمی آورد. 

نازنین راه برگشت رو پیش گرفت، به اندازه کافی 9 ماه گذشته رو مرور کرده بود، مطمئن بود دقیقه به دقیقه اش تو ذهنش ثبت شده، ولی باز با هر بار پا گذاشتن به دفتر آذر منقلب می شد، درست مثل هر بار که می رفت بهشت زهرا، مثل هر باری دستکشهاش رو تو خونه جا می گذاشت و از سرما استخون دستش ذوق ذوق می کرد، مثل هر بار که سعی می کرد حوصله به خرج بده و غذایی سر هم کنه،هر باری که نگاهش به فرشهای لوله شده زیر تخت می افتاد

تاکسی گرفت برگشت خونه، تواین مدت دکتر آذر هیچ حرفی از فروهرها نزده بود، نازنین هم سراغی نگرفته بود، مطمئن بود خیلی گرفتارن، احتمالا دارن ترتیب زندگی جدید واسه امیر حسین میدن، یا شاید برای امیر علی، کتایون کم اشاره نکرده بود که منتظر سر و سامون گرفتن امیر حسین تا بعد بره سراغ امیر علی

خنده ای به لبش اومد نمیدونست تلخه یا شیرین، ولی ماهیچه های صورتش تکونی خوردند.

آهی کشید، سعی کرد به چیزی فکر نکنه، چشم داد به شلوغی خیابونها، رفت واومد مردمی که گاها پیدا بود دارن می رن خرید،یا از خرید بر می گردن. اینو می شد از پدر و مادرهایی که با بچشون تو خیابونها می چرخند، یا دخترهایی که چند تا چند تا کیسه بدست دارن واسه خودشون شلوغ می کنن فهمید، به لباسهاش نگاه کرد، هنوز همه چیز سیاه بود،

سرکی کشید به گوشیش پر خالی بود،

دوستی نداشت بخصوص که از همکلاسهاش هم عقب افتاده بود، فقط سوگل هر از گاهی سراغش رو می گرفت، گرچه اونم هنوز باهاش کم و بیش سر و سنگین بود، حرفهای نازنین رو شنیده بود ولی در مقام یه دوست اینهمه غریبه گی نازنین رو نپسندیده بود، گرچه به ظاهر دیگه گله ای نکرده بود ولی پیدا بود اون ادم سابق نیست، شایدم دلیلش گرفتاریهای جدیدش بود، اخیرا نامزد کرده بود خوب عادی بود که زندگییش کلی عوض شه کلی شلوغ و پلوغ،

دست بردسمت دفتر تلفنش، شاید اگه خالی ترین نبود جزخالی ترینها بود 12 تا شماره تلفن بیشترتو سیوینگ نداشت، چمشش افتاد به سماوات، دست برد پاکش کرد، اینم لازم نداشت، نفهمید چی شده ولی از روزی که بر گشته بود دانشگاه، سماوات دوباره شده بود همون استاد شاید بشه گفت مزخرف قبل، سر کلاسش شاید با نازنین از قبل هم بدتر تا می کرد، اینقدر که نازنین حتی جرات نکرده بود یه بار دیگه بابت زحماتی که داده تشکر کنه،

به باقی شماره ها نگاه انداخت، یکی هم شماره مامانش بود، از روزی که رفته بود سر جمع 3 بار هم با هم تماس نگرفته بودند، اونم نفر بعدی بود که از لیست پاک کرد، عمو حمید، آراد، خونه عمو،به ترتیب داشت پاک می کرد، شماره خونه خودش رو هم که لازم نداشت، دیگه حفظ شده بود، باز چرخید، خاله شهین، کتایون، حاج رضا، شماره حاج رضا رو هم پاک کرد، اونم لازم نداشت، شماره دکتر آذر، قطعا اینو هنوز لازم داشت، امیر علی،امیر علی، دوباری اسمش رو تکرار کرد، اینم خوب دیگه لازم نداشت حتما، اگه داشت تو چند هفته گذشته لااقل یه تماسی می گرفت باهاش،

به خودش که اومد دید فقط شماره آذر و سوگل تو سیوینگ گوشی موندند، از تاکسی پیاده شد، سر راه کمی خرید کرد،

***

با سردرد بدی از خواب بلند شد، شب بدی رو گذرونده بود، دیشب ساعت 1 نصفه شب غوغایی شده بود، صدای جیغ و داد، بزن و بشکن، نازنین از خواب پریده بود، ظاهرن زن و شوهر طبقه پایین دعوا می کردند، نازنین در گوشهاش رو گرفته بود، شاید کمی این صدا ها کمتر اعصابش رو بخراشه، کلا آپارتمان دو طبقه داشت و 4 واحد، همسایه های پایین رو یه بار دیده بود، یه سرایدار هم تو اتاق کوچیک جلوی پارکینگ زندکی می کرد، می دونست یه زن و شوهر جوون اون پایین هستند و یه پیرمردی که دکتره، و اکثرا هم میره پیش بچه هاش چون تنهاست، اینها رو روز اول که اومده بودند شنیده بود از نگهبانی که خواسته بود خیالشون رو از امنیت ساختمون راحت کنه،

با صدای مشتهایی که به در می خورد نازنین از جا کنده شد، همه تنش شد بود ضربان قلب، خشکش زده بود، مرتب کسی به در می کوبید و التماس می کرد که درو باز کنه، نازنین واقعا خشک شده بود، بعد صدای مردی می اومد: نازنین خانم، باز کنین،

نازنین دوید سمت چشمی در، برادر خانم نوازی بود، یه زن هم با سر خونین کنارش بود، مرد جوون دیگه ای هم کنارش بود،

نازنین زنجیر در و رو چک کرد و لای در وباز کرد،

عماد: در و باز کنین، بزارین این خانوم بیاد تو

نازنین: واسه چی؟

عماد: همسایه پایین، بزار بیاد، تو شوهرش رو تو خونه زندانی کردیم تا پلیس بیاد؛

نازنین: من می ترسم

عماد: نمی تونم ببرمش خونه خواهرم کسی نیست دردسر جدید درست می شه آخه،

نازنین نگاهی به عماد و پسر کنار دستیش انداخت، خانومه بیشتر شوکه بود با یه لباس تو خونه نا مرتب،

نازنین هنوز نتونسته بود قضیه رو هضم کنه که دختره ولو شد رو زمین، عماد داد دیگه ای زد: باز کن درو، از چی می ترسی؟

نازنین بی اختیار زنجیر درو کشید، عماد و دوستش زیر بغل خانوم رو گرفتند اوردند داخل روی اولین مبل خوابوندند و سریع رفتند بیرون تو دهنه در عماد برگشت: اگه خودت غش نمی کنی یه آب قند بده دستش تا ما بریم پایین این مردک رو مهار کنی

نازنین هاج و واج نگه می کرد، به زور قدمی رفت سمت آشپزخونه، یه آب قند سر هم کرد برد سمت خانومه، داشت ناله و نفرین می کرد نازنین کمی آب قند به زور تو حلقش ریخت، خودشم حال و روز درستی نداشت، همونجا رو مبل ولو شد، از پایین باز صدای داد و بیداد می اومد، یه نگاهی به خانومه انداخت، گاهی دیده بودش با شوهرش، ظاهرن زوج موجهی بودند بهشون می خورد 30 ساله باشند، بچه ای باهاشون ندیده بود،

نازنین لب باز کرد: شما خوبین؟

خانومه بدون حرف فقط به نازنین نگاه کرد،

صدای پایی از تو راه پله ها به گوش رسید، دوباره کسی به در می کوبید: خانوم باستانی، باز کنین پلیس اومده،

نازنین با ترس از جا بلند شد، یه نگاهی به خانوم همسایه انداخت، رفت سمت در، در و باز کرد، یه مامور پلیس کنار عماد ایستاده بود، نازنین دست انداخت زنجیر درو با زکر د مامور پلیس هنوز قدمی تو نگذاشته، الله اکبری گفت و پا عقب گذاشت: خانوم بفرمایین یه لباس مناسب تن کنین

نازنین یه نگاهی به خودش انداخت، شلوار گرم کن و یا تیشرت نصف استین تنتش بود، ولی چیزی سر نداشت، اصلا اینقدر هول و تکون خورده بود که هواسی واسش نمونده بود، رفت سمت اتاق، صدای عماد از پشت سر اومد: یه حجابم واسه خانم شمسایی بیارین. نازنین سریع رفت مانتو شال پوشید و یه روسری هم واسه خانوم شمسایی به قول عماد آورد،

مامور پلیس سریع رفت سمت خانوم شمسایی: خوب خانوم شما تعریف کنین ببینم، کی دعوا رو شروع کرده،جریان چی بوده؟

خانوم شمسایی بی حال لب باز کرد: یه مدتی بود با شوهرم اختلاف داشتم سر یه مزاحم تلفنی که زنگ می زد خونه، رفتم خونه مادرم، امروز مامانم به زور برم گردوند، دیر وقت بود، خوابم گرفت نتونستم بیشتر منتظر بمونم، خوابیده بودم که دیدم شوهرم اومد رفتم تو حال دیدم با یه خانومی اومده، دعوامون شد، می خواست خانومه رو رد کنه بره من نگذاشتم، منو هل داد، دو تا شون منو زدند،

نازنین ضعف کرده بود، نشست رو زمین، 

مامور پلیس رو کرد به خانوم شمسایی: ولی شوهرتون چیز دیگه ای گفته، گفته شما با کسی ارتباط دارین

جیغ خانوم شمسایی بلند شد: مرتیکه عوضی، غلط کرده، برین بپرسین، شاید سرایدار دیده باشه اون زنک عوضی رو، می خواد دست پیش بگیره پس نیوفته، حتما تا من نبودم بازم اومدن اینجا، خونم دست خورده بود، معلوم بود یه کسی رفت واومد کرده،

پلیس: به هر حال باید واسه طرح شکایت بیاین اداره، اینطور شفاهی فایده نداره،

خانوم شمسایی از جا بلندشد: من اول می رم پزشکی قانونی، پدر خودش و اون زنک هرزه رو در می ارم

پلیس: بهتره وکیل بگیرین، چون ایشون هم چنین ادعایی راجع به شما کرد

دوباره صدای جیغهای شمسایی هوا رفت، نازنین دیگه هیچ جوره طاقت نداشت، اصلا نمی تونست چنین چیزی رو هضم کنه

پلیس عزم رفتن کرد ولی قبلش چندتا سئوال از عماد و دوستش و نازنین راجع به همسایه های پایینی کرد،

نازنین که فقط می گفت نمی دونم، عمادهم که گفت اومده خونه خواهرش رو نگهداری کنه،

با پایین رفتن شمسایی دوباره داد و بیدا د بلند شد، ظاهرن خانواده هر دوطرف هم رسیده بودند، و قضیه شکل دیگه ای گرفته بود، حرفهای زشتی که رد و بدل میشد، خیلی عجیب بود این زن و شوهر تا دیروز به ظاهر موجه تبدیل شده بودند به دو تا آدم عوضی، هر چی از دهنشون بیرون می اومد نثار هم می کردند، صداهای دیگه ای هم مخلوط این داستان شده بود.

عماد و دوستش با رفتن شمسایی رفته بودند.

***

تازه صبحانه خورده بود که با صدای زنگ در ورودی بلند شد، دلش می خواست محل نگذاره، ولی زنگ دوم و سوم رفت رو اعصابش، رفت سمت در از چشمی نگاهی کرد، عماد بود. رفت سمت مبل هنوز مانتو شالش رو مبل بود تن کشید و رفت سمت در، بدون اینکه زنجیر در رو برداره در و با زکرد: بله

عماد:  سلام

نازنین: سلام بفرمایین

عماد:  راستش ما امشب مهمونی داریم، یه مهمونی دوستانه، چند تا از دوستام و همسراشون هستند، خوشحال می شیم شما و همسرتون هم تشریف بیارین! چون راستش فکر کنم یکم سر و صدا مون زیاد باشه تو جمع باشین فکر کنم کمتر اذیت شین.

نازنین کمی جا خورد و لی زود خودش رو جمع کرد: ممنونم ما خیلی اهل مهمونی رفتن نیستیم، خوش بگذره بهتون و

بی توجه به موجود پشت در دروبست، 

از ساعت 9 کم کم سر و صداها شروع شد اولش با صدای بسته شدن در واحد کناری، بعد صدای آهنگ و قیل و قالشون. شب قبل که خواب خوش نداشت، امشبم ظاهرن شبی نبود که بتونه خوب بخوابه.

ساعت از 11 رد شده بود، دو ساعتی رو فیلم دیده بود، خوابش می اومد، ولی مطمئن بود تا کناریها نخوابند خوابی در کار نیست، سری به آشپزخونه زد، چند روزی بود سطل زباله رو خالی نکرده بود،، رفت پایین، یه نگاهی به در خونه شمسایی انداخت از دیشب تا حالا دیگه صدایی ازشون در نیومده بود، سریع رفت و برگشت.

پشت در خونه، سطل رو زمین گذاشت، هنوز کلید تو در ننداخته بود که در کناری باز شد: آرش بیا بالا،

نازنین بی توجه به صدای عماد خواست کلید تو در ببندازه، که عماد پیش دستی کرد:سلام، خوبین؟

نازنین: کمی به سمت عماد متمایل شد: ممنون

عماد: افتخار ندادین، 

نازنین:  گفتم خدمتتون، اهل مهمونی نیستم

نازنین کلید رو انداخت تو در، که با صدای بلند و رسای سلام کردن کسی که از پله بالا می اومد کمی ناخوداگاه به سمت صدا چرخید: عماد آخه اینجا کجاست، بابا نفسم گرفت،

عماد: دو طبقه دیگه نفس گرفتن داره،تو پیر شدی،

ولی آرش جوابی نمی داد، زل زده بود تو سه رخ صورت همسایه، که اونم ظاهرن از دیدن آرش شوکه بود،

عماد نگاهی به آرش و بعد نازنین انداخت، هنوز حرفی نزده بود که نازنین به خود اومد دستش می لرزید، ولی خودش رو جمع کرد، در و باز کرد، بی اینکه سطل رو از جلوی در برداره خودش رو انداخت تو، ولی آرش نگذاشت نازنین درو ببنده:نازنین؟ خودتی؟

عماد قدمی به سمت آرش برداشت: آرش؟

آرش محلی به صدا کردن عماد نداد

نازنین رخ به رخ آرش ایستاده بودکاری ازدستش بر نمی اومد، درو نمیتونست ببنده به زور لبی جنبوند: سلام

آرش: سلام، چطوری تو؟ اینجا چیکار می کنی؟

عماد دستی زد سر شونه آرش: همو می شناسین؟

آرش: آره پدرامون دوستای قدیمی هستند، خودمون هم ...

آرش دوباره سر برگردوند سمت نازنین: اینجا چیکار می کنی؟

نازنین: خونه ام اینجاست.

آرش:، خبر فوت پدرت رو شنیدیم 

نازنین:  دوستتون منتظره،

آرش ولی انگار قصد رفتن نداشت: تنهایی؟

نازنین مونده بود چی بگه، فقط نگاه می کرد،

آرش: می گم تنهایی؟

نازنین با سر نئی گفت

آرش: ول کن این پاشنه درو، نترس نمی خورمت

نازنین یخ زده بود، دستش جونی نداشت واسه هل دادن در،

عماد دست آرش رو کشید:آرش، بیا بریم، آروم زیر گوشش زمزمه ای کرد: مگه نمی بینی رنگش پریده

آرش دست عماد رو پس زد: تو برو تو، من میام، برو مهمونات منتظرن

آرش درو هل داد، دست نازنین یارای نگهداشتن در و نداشت، آرش قدمی به داخل گذاشت

نازنین از در رفت بیرون، رو کرد به عماد: تو رو خدا ببرینش

عماد:  آرش بیا بیرون، ما دیشب یه پلیس کشی داشتیم بسمونه، بیا بریم بچه ها منتظرن،

نه آرش قصد بیرون اومدن داشت نه نازنین قصد وارد شدن،

عماد قدمی گذاشت تو، دست آرش رو گرفت:آرش بیا بیرون، حرف گوش بده

آرش: ولم کن بابا، ما آشنا هستیم. مگه نه نازنین؟

نازنین: تو رو خدا بیا بیرون

آ رش: کاریت ندارم، می خوام باهات حرف بزنم،

نازنین: تو روخدا برو بیرون،

آرش قدمی بیرون گذاشت: عماد تو برو تو من الان میام

عماد از دست ارش کلافه سری تکون داد و رفت تو، نازنین با چشم رفتن عماد رو دنبال کرد، چه روزگاری بودکه چشم امیدش شده بود پسر همسایه

آرش: خوب چیکارا می کنی؟

نازنین: هیچی.

آرش: شنیدم بابات ورشکست شده بوده،

نازنین فقط گوش می کرد

آرش خنده کرد،

دل نازنین پیچ خورد، مطمئن نبود بتونه زودتر از اینکه آرش کاری کنی بره تو و در خونه رو ببنده، ترجیح داد همین بیرون بمونه

آرش:یادته ما رو قابل ندونستین؟ حالا می بینیم 10 تا محله پایینتر اومدی، شنیدم بابات زندان بوده، شنیدم تو مراسم بابات کسی نبوده، حتی شنیدم نتونستی یه مراسم آبرومند بگیری، شنیده بودم، حالا می بینیم، واسه عید برگشتم، انگار قسمت بود دلم خنک شه

نازنین گریه اش گرفته بود حرف داشت ولی نزد، نمیتونست

آرش: شنیدم صیغه شدی، آراد می گفت، شوهرت کو؟ ولت کرد، پول نداشتی ولت کرد آره

نازنین رفت سمت در،آرش دست نازنین رو گرفت

جیغی که زد انگار فقط گوش خودش رو کر کرد، صدایی از حنجره اش در نمی اومد، دستش رو کشید ولی آرش ول کن نبود، احساس می کرد استخونهاش دارن زیر فشار دست آرش له میشن

زور و التماس نازنین نبود که باعث شد آرش دست نازنین رو ول کنه، ظاهرن دادی که عماد زیر گوش آرش زد کار ساز بود: ول کن دیونه، با زن مردم چیکار داری؟

آرش: زن مردم کیه، باید بگی بیوه

نازنین بجا اینکه بتونه تو گیر و دار صحبت عماد و آرش به سمت خونه قدمی برداره، زل زده تو دهن آرش و چرندیاتش فقط یک کلام تونست بگه: ببند دهنتو

آرش براق برگشت سمت نازنین: اگه دروغ می گم تو بیا دهنمو ببند،مثل بابات، یادته که زد تودهنم

نازنین فقط قدمی به عقب برداشت، عماد دست آرش رو گرفته بود، نازنین خودش رو انداخت تو خونه و در وبست،

آرش مشتی کوبید تو در: دست از سرت برنمی دارم، تواین دو هفته هر روز بهت سر می زنم، می خوام خاطرات خوشی واست بسازم، مثل همونها که تو واسم ساختی

نازنین به سختی خودش رو از رو زمین جمع کرد، صدا های زیادی تو سرش بود، انگار صدای زن می اومد، صدای عماد بود، نمیدونست، شلوغ بود

رفت سمت مبل گوشیش رو از رو مبل برداشت، خواست به صد و ده زنگ بزنه، شماره رو گرفت

...:الو 

نازنین: امیر علی، بیا اینجا

امیر علی: چی شده، چرا گریه می کنی؟

نازنین:  می ترسم

صداهایی که از پشت در صداش می زدند با صدای مکرر زنگ در صوت بدی درست کرده بود

امیر علی: چی شده، کیه این وقت شب پشت در خونت؟

نازنین فقط یک کلمه دیگه گفت:بیا

***

امیر علی سریع پله ها رو دو تا یکی بالا می رفت، پشت در آپارتمان نازنین، سرایدار ساختمون رو دید، همراه سه تا پسر و دختر جون 

سرایدار تا امیر علی رو دید یه قدم عقب رفت تا جلوی در باز شه

امیر علی: چی شده آقای بیگی؟

بیگی: نمی دونم، انگار خانوم حالشون بد شده، هر چی همسایه ها در زدند باز نکردن

امیر علی: خودش باید زنگ می زد تا من می فهمیدم! قرار نبود شما با من تماس بگیری مشکلی پیش اومد؟

بیگی: من خودم 5 دقیقه اس فهمیدم

امیر علی کلید انداخت تو در، سریع رفت داخل بقیه هم قدمی جلو گذاشتند، امیر علی تو سالن رو نگاه کرد نازنین زل زده بود به در ورودی، با دیدن امیر علی خواست تکونی به خودش بده ولی بدنش یاری نکرد،

امیر علی نشست جلو پاش: خوبی؟

نازنین بی اینکه حرفی بزنه سری به نشانه نه بالا داد

امیر علی: جاییت دردمی کنه

نازنین فقط با دست به سرش اشاره کرد،

امیر علی سریع نبضش رو گرفت کمک کرد رو کاناپه دراز بکشه، سری به آشپزخونه زد، با یه لیوان آب برگشت

نازنین رو مجبور کرد کمی اب بخوره،

عماد و دوستش سعید و نامزدش هنوز جرات اینکه قدمی جلو تر بیان نداشتند فقط به رفت و اومدامیر علی نگاه می کردند

امیر علی رفت سمت در، بیگی جرات نکرده بود پا داخل بزاره، 

عماد خودش شروع کرد: والله من مهمونی داشتم، یکی از مهمونهای من ظاهرن آشنای قدیمی خانوم هستند، تو راهرو اون دوست من زیاده روی کرد، ایشون خیلی منقلب شدند

امیر علی: زیاده روی دقیقا یعنی چی؟

عماد: نمی دونم، حرف و بحث گذشته ها ظاهرن دوستای خانوادگی بودند

امیر علی: حالا کجاست؟

عماد: خدا خیرت بده، به زحمت ردش کردم بره، گفته بر می گرده، پسر خوبیه، چند سالی بود ایران نبود، خبر برگشتش رو شنیدم تو مهمونی امشب دعوتش کردم، تجدید خاطره کنیم نمی دونستم چنین دردسری میشه

امیر علی: حالا بعدا میام خدمتتون، فعلا بفرمایین،

عماد:در هر حال شرمنده شدم

امیر علی: تقصیر شما نبوده، بفرمایین،

عمادو بقیه از در رفتند بیرون

امیر علی برگشت کنار نازنین، با بسته شدن در انگار خیال نازنین راحت شد، چشمهاش روبست و دو تا دستش رو حائل کردرو سرش،

امیر علی کلافه تو سالن راه می رفت و دست توموهاش می کشید،

نشست رو بروی نازنین: نازنین بلند شو

نازنین دستهاش رو برداشت، ولی چشمهاش رو باز نکرد:خوابم میاد، دیشبم نخوابیدم،

امیر علی: اینجا جای خواب نیست، بلند شو برو رو تختت،

نازنین: تو برو اونجا بخواب، من همینجا راحتم،

امیر علی: من شب نمی مونم، دارم می رم

نازنین درجا بلند شد، نشست سر جاش: کجا می ری؟

امیر علی: میرم خونه

نازنین سرش و انداخت پایین، میشه نری؟

امیر علی: نه،

نازنین: میشه منم بیام؟

امیر علی: کجا بیای؟

نازنین: خونه تو!!!

امیر علی: تحت چه اسمی؟

نازنین تو و ضعی نبود که حوصله جر و بحث داشته باشه،

امیر علی صداش رو برد بالا: می گم تحت چه عنوانی برت دارم برم خونه؟

نازنین: من می ترسم، آرش گفته می اد، دو هفته اینجاست، گفته هر روز میاد

امیر علی: کی هست این مرتیکه، خط و ربطش چیه باتو؟

نازنین:آراد بهش همه چیز و گفته، اون اشغالم جلو همسایه ها همه چیز و گفت،بمن گفت بیوه صیغه ای

امیر علی: غلط کرده، 

نازنین: من دیگه اینجا نمی مونم، نمیتونم تو این خونه بمونم

امیر علی: این جغله ها کی بودن؟ قبلانبودن تواین خونه!

نازنین: خواهرش رفته سفر، اومده خونه خواهرش رو نگه داره.

امیر علی: دو تا دیگه چی؟

نازنین: دوستشه، دختر رو ندیدم، ولی پسره بود، دیشبم اینجا بود

امیر علی بلند شد: اینجا چه غلطی می کرد؟

نازنین: اینجا نه، خونه نوازی، دیشب همسایه طبقه پایینی رو آوردند خونه من

امیر علی دیگه صداش رفته بودبالا: همسایه رو آوردند خونه تو؟ یعنی چی؟

نازنین: زن و شوهر دعواشون بود، زنه اومد بالا، پشت در خونه من ضعف کرد، عماد گفت نمی شه ببرنش خونه خودشون، گفت شر می شه، آوردنش اینجا

امیر علی: عماد کدومشونه؟

نازنین: برادر خانوم نوازی، همون که باهات حرف میزد،

امیر علی: بلند شو لباس بردار راه بیفت تا فردا بیام سراغ این بیگی ببینم تو این خونه چه غلطی می کنه، پول می گیره، باغچه دم در رو آب بده، یا خونه رو نگه داره، پاشو بریم،

نازنین سریع رفت تو اتاق، هر چی دم دستش بود رو برداشت، ریخت تو carrier و از در رفت بیرون،

امیر علی یه نگاهی به نازنین انداخت، بی حرف رفت سمت در، نازنین سریع پشت سر امیر علی از در رفت بیرون

امیر علی حتی کمکی واسه پایین بردن کریر نکرد، در ماشینم باز نکرد، نازنین کم کم داشت پشیمون می شد،

کمی پا به پا کرد، در جلو رو باز کرد، ولی ننشست

امیر علی دید نازنین دست دست می کنه کمی خم شد جلو: چرا سوار نمی شی، سحر شد

نازنین کمی به داخل خم شد: ببخشید نباید به تو زنگ می زدم، بر می گردم بالا،

امیر علی سریع پیاده شد: چته تو، سوار شو

نازنین: زوری نمی خوام باهات بیام، برو، تا فردا صبح قطعا نمیاد، فردا یه فکری می کنم

امیر علی ماشین رو دور زد، کریر رو گرفت انداخت صندلی عقب: د رجلو رو تا ته باز کرد: سوار شو، یه قطره اشک بریزی من می دونم و تو

همین یه کلمه کافی بود، که اشکهایی که نازنین به زور عقب زده بود سرازیر بشن،

امیر علی درو پشت سر نازنین بست و سوار شد، تا خونه حرفی زده نشد، نازنین هم سعی کرد کمتر فین فین کنه، یعنی بعد از چشم غزه ای که امیر علی بهش رفت بود، داشت تلاش می کرد بی صدا باشه

به محض رسیدن امیر علی وسایل نازنین رو برداشت، صبر کرد نازنین جلو بره، با ورود به ساختمان، نازنین بلا تکلیف وسط حال ایستاد،

نازنین:  کجا برم؟

امیر علی: اتاق خودت، بلدی یا باید راهو نشونت بدم،

نازنین قدمی رفت سمت امیر علی: چرا اینقدر تلخی! من که گفتم نمی ام

امیر علی:  آره می موندی، بعد ساعت 4 صبح دوباره من باید این راه رو می اومدم

نازنین دسته ساک رو گرفت برد سمت در: ببخشید نباید به تو زنگ می زدم، آرومتر زمزمه دیگه ای کرد: می خواستم 110 زنگ بزنم، نمی دونم چی شد شماره تو رو گرفتم

امیر علی رفت سمت نازنین: کجا راه افتادی، برو تا برم واست ملحفه بیارم،

نازنین از خدا خواسته رفت سمت اتاق در و باز کرد، تغییر زیادی به چشمش نخورد، با لباسها رفت سمت تخت، نشست لب تخت، 

امیر علی با تقه ای به در وارد شد، یه نایلون داد دست نازنین: ملحفه ها رو عوض کن، خیلی وقته عوض نشده،

نازنین زیر لب تشکری کرد

امیر علی: سرت بهتر شد؟

نازنین: نه، می خوام بخوابم، کاش خوابم ببره،

امیر علی:  می خوای یه لیوان شیر بیارم؟

نازنین: نه، 

امیر علی: پس سعی کن بخوابی

امیر علی رفت سمت در،

نازنین: همه خوبن؟

امیر علی: همه یعنی کی؟

نازنین: خاله شهین، خانوم جون، کتایون جون.

امیر علی: خوبن،

نازنین: امیر حسین رفت سر خونه زندگیش؟

امیر علی: نه هنوز، تو همین هفته میرن سر خونه زندگیشون

نازنین دیگ چیزی نگفت.

امیر علی رفت سمت در: حال منو نمی پرسی؟

نازنین سرش رو بلند کرد، چیزی نگفت فقط زل زد تو صورت امیر

امیر علی: حال من خوب نیست

امیر علی خواست از در بیرو ن بره که نازنین به حرف اومد: چرا؟

امیر علی: هیچی بخواب،

نازنین پالتو و شالش رو پرت کرد رو زمین، جونی نداشت، سریع ملحفه ها رو عوض کرد و خوابید، خواب سخت به چشمش اومد ولی اومد

چقدر سعی کرد بود اون دو هفته رو چال کنه، شاید به نوعی موفق هم شده بود، دیگه بهش فکر نکرده بود، 3سال گذشته بود، 3 سال فکر نکرده بود، ولی دیدن دوباره آرش همه چیز رو درهم ریخته بود،

***

چند دقیقه ای بود که بیدار بود، ولی از جاش تکون نخورد، خودش رو تو خودش بیشتر جمع کرد، اول یادش نیومد اینجا چیکار می کنه، ولی کم کم ذهنش بیدار شد، نمی دونست کی، ولی تو شب بیدار شده بود، خواب دیده بود، خواب آرش که اومده دم در خونه، جنازه باباش رو دست گرفته، باباش از جا بلندشده بود، نازنین ترسیده بود، از باباش ترسیده بود، باباش التماس می کرد که نازنین از ارش حلالیت بگیره، ولی نازنین از ترس جیغ زده بود، از ترس باباش، 

تو سرش درد بدی پیچید، با دو تادستش دو طرف شیقیه اش رو فشار می داد شاید کمی سرش آروم بگیره، که در ورودی با صدای بدی باز شد، کاناپه پشت به ورودی بود، نتونست چیزی ببینه. فکر کرد شاید امیر علی باشه، نگاهش به ساعت افتاد 3 بعداز ظهر بود، ولی زود متوجه شد که امیرعلی نیست

...: پسرم کجایی؟ دیشب کجا جیم زدی؟

امیر علی از اتاق پرید بیرون: چته احسان، چرا داد می زنی،

احسان: هیچی اومدم ببینیم دیشب به چه جرمی منو فرستادی ... هنوز کلامش تموم نشده بود که نگاهش به چکمه های زنونه جلوی جا کفشی افتاد: خاک بر سرم دختر اودری خونه،چشمم روشن، کارا نو ظهور می کنی!چشم مامان کتی جونت روشن

امیر علی با دست به نازنین که با بهت داشت به حرفهای احسان گوش میداد اشاره کرد که از جاش بلند نشه، سریع رفت سمت احسان که رفته بود رو منبر و همینطور واسه خودش حرف می زد: ببند احسان

احسان:  چیو

امیر علی: دهنتو، چرا چرت می گی؟ رفتی شیفت که رفتی، دو روز نشده من جا توشیفت بودم

احسان که اشاره امیر علی رو به سمت کاناپه دیده بود ول کن نبود: شیفت به درک، تو چرا از راه بدر شدی؟

امیر علی: احسان برو من بعد خودم بهت زنگ می زنم،

احسان:  من خوابم می اد، نهار نخوردم

امیر علی: از 8 صبح تا حالا چه غلطی می کردی که خوابت میاد؟

نازنین فهیمد این کیه که ول کن ماجرا نیست، قبل این فضول خان رو دیده بود،

همینطوز که پتو رو دورش گرفته بود از جا بلند شد: سلام

با سلام نازنین دو تایی چرخیدند سمتش 

احسان:  سلام، شمایین؟ فکر کردم کس دیگه ای و گرنه خوب، ...

امیر علی: خیالت راحت شد؟ بیا برو.

احسان: خیالم راحت بود، می دونستم این داداش ما عرضه نداره.

نازنین رفت سمت اتاق، حرفی نداشت به احسان بزنه، از وراجی هاش خوشش نمی اومد 

احسان هنوز داشت حرف می زد: مامانت می دونه؟

امیر علی: احسان بیا برون، من خستم، حوصله کل کل کردن ندارم

احسان: خسته؟ کوه کندی؟  آره؟

امیر علی: احسان چیکار کنم بری؟

احسان: ناهار بخورم می رم،

امیر علی: خیلی خوب بشین تا زنگ بزنم ناهار بیاد، ماهم ناها رنخوردیم

امیر علی رفت سمت اتاق نازنین، از دست کارهای احسان کلافه بود، الان وقت و حوصله کل کل نداشت، که احسان دم در اتاق دست امیر علی رو گرفت: من دارم می رم،

امیر علی: دودقیقه بشین زنگ می زنم، ماهم نه صبحونه خوردیم هنوز، نه ناهار

احسان: شوخی کردم، باید برم، فکر کنم امشبم شیفت باشم، نه؟

امیر علی: قربون آی کیو بالا تو

احسان: من برم یه خواب حسابی برم

امیر علی: خوب بعد از ناها ر برو

احسان: نه می رم، ولی تو ام حواست رو جمع کن، 

امیر علی:  چشم بابا جون

احسان: این بار پنچر شی من دیگه پنچر گیری نمی کنما، یعنی حوصله اخلاق گندت رو ندارم

امیر علی: باشه، تو برو، حواسم هست

احسان ضربه ای به در زد: نازنین خانوم من رفتم، فقط بی زحمت همینجور که تحویل می گیرین تحویل بدین، اینبار اخلاقش سگی شه، من تقبلش نمیکنم،

امیر علی زد پس کله احسان: می خوای بری بیا برو، چرا اینقدر جو می دی

احسان: رفتم بابا، بیرونم نکن،

***

با رفتن احسان، امیر علی در و قفل کردو کلید رو گذاشت رو در، برگشت سمت اتاق نازنین، رفت تو، نازنین رو تخت نشسته بود، پاهاش روتو دلش جمع کرده بود و زل زده بودبه جلو، تو فکر بود

امیر علی: خوبی؟

نازنین: نه

امیر علی: درد داری؟

نازنین: می خوام آرش رو ببینم، باید باهاش حرف بزنم

امیر علی اخمی کرد: که چی بشه?

نازنین: ما به آرش بد کردیم

امیر علی: فقط به آرش؟

نازنین بی حرفی تو صورت امیر علی نگاه کرد

امیرعلی: دیشب یه چیزهایی می گفتی ولی من سر در نیاوردم،

نازنین: شماره آرش رو می شه واسم بگیری؟

امیر علی: می خوای چیکار؟

نازنین: بابام دراه عذاب می کشه، دیشب تو خوابم گریه می کرد، 

امیر علی: چیکارش کردین پسره رو؟

نازنین:خواهش می کنم شماره اش رو بگیر؟

امیر علی: از کی؟

نازنین: اراد داره

امیر علی: خیلی خوب شماره عموت رو بده زنگ بزنم

نازنین:  ندارم، شماره هاشون رو پاک کردم، باید بریم دم خونشون

امیر علی: خوب از عماد می گیریم، من میلی ندارم با اوشون روبرو بشم، 

امیر علی یه زنگی به بیگی سرایدار خونه و بعدش به خونه نوازی زد، با عماد صحبت کردو شماره آرش رو یاداشت کرد: خوب اینم شماره،

نازنین دست دراز کرد، شماره رو بگیره

امیر علی: بلند شو اول ناها ربخوریم،

نازنین: خواهش می کنم!

امیر علی: اول ناهار

نازنین رفت سمت آشپزخونه، چند دقیقه ای طول کشید تا ناهار رو آوردند، نازنین زیر نگاه امیر علی به زور چند لقمه ای خورد و دست کشید، زل زد به غذا خوردن امیر علی،

امیر علی با تموم شدن غذاش از جا بلند شد، نازنین ظرفهای غذا رو جمع کرد خواست بشوره که امیر علی نگذاشت: دست به ظرفها نزن

نازنین: می شورمشون زیاد نیستند

امیرعلی: لازم نیست، اون موقع که ظرفها رو می شستی نسبتی داشتی تو این خونه، دلم نمی خواد یه غرببه ظرفهام رو بشوره

از این همه تلخی دلش گرفت، ظرفها رو ول کرد تو ظرفشویی و رفت تو سالن،امیر علی خودش ظرفها رو شست و برگشت تو سالن

نازنین به حرف اومد: شماره رو میدی؟

امیر علی: نه، اول می خوام خودم بدونم چی بوده قضیه،

نازنین: واسم خیلی سخته راجع بهش حرف زدن

امیر علی: ولی من میخوام بدونم،

نازنین پشت به امیر علی روبه پنجره ایستاد

امیر علی: دیشب یه چیزهایی گفتی، ولی خیلی پراکنده بود، حواست سر جاش نبود،

نازنین دل زد به دریا: تو مشکل منو می دونی، من تا سه سال مشاور می رفتم، کمی بهتر بودم، ولی دکترم به بابا گفته بود، حساسیت به خرج نده، گفته بود بزاره گذر زمان این مسئله رو کمرنگ کنه، گفته بود مشاوره هفتگی نمی زاره این خاطره کمرنگ شه، بدم نگفته بود، بهتر بودم، گاهی شبها کابوس می دیدم، ولی عادت کرده بود، هم من به کابوسها، هم بابام به جیغهای گاه و بیگاه من تو خواب، ولی 17 سالم که بود، بابام منو باز برد مشاور، بابام از آینده ام نگران بود،من نه با مردا، حتی با زنام مشکل داشتم، یعنی با کسی ارتباط نداشتم، در حد سلام وعلیک تو کلاس با دوستام بودم، تنها دوست من پدرم بود، اونم که خوب گرفتار بود، ورزش، موسیقی، هیچکدوم چاره من نبود، تا اینکه یه دکتری به بابام توصیه کرده بود، منو ترغیب به ارتباط با جنس مخالف کنه، گفته بود غلیان احساسات تو اون سن می تونه کمک کنه من ترسهام رو فراموش کنم، بابام به فکر افتاده بود واسه من دوست پسر پیدا کنه، یعنی کسی که من کمی بهش نزدیک شم، تا متوجه بشه آیا من تغییری کردم، یعنی آیا احساسات می تونه منو به داشتن زندگی برگردونه یا نه،

ولی خب، روزی که به من گفت، ترسیدم، گریه کردم، خواهش التماس کردم، ولی بابام تصمیمش رو گرفته بود، یه دوماهی گذشت، خیالم راحت شد که از سرش افتاده، ولی یه روز اومد مدرسه دنبالم، گفت باید بریم مهمونی، می خواست واسم لباس بخره، رفتیم خرید، نگفت مهمونی کی، یا کجا، یادم نمی ره، رفتیم یه مزون، یه پیرهن آستین حلقه ساتن دودی واسم خرید، تا روی زانو، پیرهن شیکی بود، ولی من نمی خواستم، آخه ما به ندرت مهمونی می رفتیم، تو مهمونی ها هم که اکثرا کاری بود، پر بود از زن و مردهای 40، 50 ساله، جایی واسه لباسهای این تیپی نبود،

شبش بابا گفت تولد پسر یکی از دوستای قدیمیشه، خیلی تعجب کردم، گفت تولد آرشه، آرش رو قبلا دیده بودم ولی من همیشه تو دوره ها پیش پدرم می شستم، هیچوقت تو جمع بچه ها نرفته بودم، چون معمولا دختراشون تواین جور مهمونی ها نمی اومدن، جمع پسرا هم که خوب...

روز تولد ارش بابا منو فرستاد ارایشگاه، موهام رو دخترونه به قول خودش درست کنه، ولی من شاید از شدت استرس 5 باز از زیر دست آرایشگررفتم دستشویی، دلم زیر و رو زد

تو مهمونی این بار برعکس بقیه مهمونی ها، بیشتر جوونها بودند تا بزرگترا، یعنی بودند ولی همه تو سالن کنار استخر بودند

بابام کلی بهم سفارش کرده بود، که برم تو جمع بچه ها، گفته بود قاطی شم باهاشون، حرف بزنم، البته تاکیدش رو آرش بود، من فقط آرش و چند تا ی دیگه رو می شناختم بفیه دوستهای آرش و دوستهای خونوادگیشون بودن،

ولی اونها بچه که نبودند، کوچکترینشون من بودم و دو تا پسر 10، 12 ساله، بقیه فکر کنم دسته کم 20 سال رو داشتند،

بابا گفت اگه به حرفش گوش نکنم، یه هفته منو می زاره می ره سفر، باید به حرفش گوش می دادم،

خیلی به خودم تلقین کردم که می تونم، دم در سالن بابا منو سپرد به آرش که مثلا حواست به دختر من باشه، کسی مزاحمش نشه و از این حرفها، با آرش رفتیم تو، من حتی نتونستم با مهمونها دست بدم، دستام خیس عرق بود، هر کی دستش رو جلو میاودر عذر خواهی می کردم، آرشم خیلی حواسش روداده بود به من

مهمونی خوبی بود اگه من می تونستم لذت ببرم، که نتونستم،

موقع بریدن کیک و با زکردن کادوها بزرگتر ها هم اومدند تو سالن، منم دوبار چسبیدم به بابام، اصلا چشم غره هایی که می رفت مهم نبود، نمیتونستم، اون وسط چند تایی از دوستهای آرش اومدن سراغم؛ سعی می کردند سر حرف رو باز کنن، ولی من حتی نمی تونستم جوابشون رو بدم، تپش قلبم رفته بود بالا، ولی خوب آرش حواسش بهم بود تا کسی می اومد، خودش رو میزاشت کنارم و یه جوری طرف رو می کشوندتو رقص و می پروند

هنوز دو روز از مهمونی نگذشته بودکه بابا خونواده ارش رو واسه شام دعوت کرد، هفته بعد، اونها ما رو آخر هفته باغشون دعوت کردند، یه خبری بود، می شد فهمید، بابا خوشحال بود، ولی اضطراب من خیلی زیاد شده بود،

تا اینکه آرش یه باز زنگ زد،خونمون، گفت از بابام اجازه گرفت جمعه بریم کوه، نمیدوستم چی بگم، ولی از ترس بابا قبول کردم، بدنبود، ولی من اوائل راحت نبودم، گرچه کم کم بهتر شد، آرش زنگ می زد خونه، گاهی می خواست اشکالات درسیم رو بپرسم،

شد اونی که من کم داشتم، یه برادر، یه دوست، آرش 5 سالی از من بزرگتر بود، تو شرکت باباش کار می کرد، من بهش عادت کرده بودم، گاهی بهم می گفت رفتارم عجیبه، می گفت املم، شاید چون باهاش دست نمی دادم، 2ماهی گذشت، احساس می کردم رفتاراش داره عوض می شه، زود زود زنگ می زد، مرتب اصرار می کرد بریم بیرون، هرچی نه می اوردم اصرار می کرد، می گفت از پدرت اجازه گرفتم، گفته هر وقت خواستین می تونین برین بیرون، منم عادت کرده بودم، انگار هر روز و هر دقیقه چشم براه زنگش بودم

پدرم از این وضعیت راضی بود، هر روز ازمن سراغ آرش رو می گرفت، تا اینکه روز تولدم، آرش و خونواده اش بیخبر اومدند خونه امون، آرش به من نگفته بود، خیلی جا خوردیم، من و پدرم یه کیک دو نفره کوچیک سفارش داده بودیم

به هم نگاه می کردیم، که خواهر آرش با یه کیک بزرگ اومد تو سالن، موندند، شام خوردیم، کادو هایی که واسم آورده بودند رو باز کردیم، ولی به همینجا ختم نشد،

آخر شب قبل رفتن، ماد رآرش یه جعبه از کیفش درآورد گذاشت رو میز و شروع کرد، اومده بودند خواستگاری، دنیا داشت دور سرم می گشت، بابا عصبانی شد، بابای آرش از رفتار بابام جا خورد، ارش از بابا خواهش می کرد به حرفهاشون گوش بده، ولی جواب بابا تو دهنی به آرش بود، تهدید کرد سرمایه اش رواز شرکتشون بیرون می کشه، بیچارشون می کنه، آرش به من نگاه می کرد، ولی من حرفی نداشتم، من بچه بودم، من مشکل داشتم، من تو این فازا نبودم، من تنهاییم رو داشتم با آرش پر می کردم، بابام هم سلامت منو داشت می سنجید،

امیر علی دید سکوت نازنین داره طولانی میشه: بعدش؟

نازنین: اصلش همین بود، بعدش مهم نیست، آرش دیونه شده بود، گریه می کرد، پسر 22 ساله گریه می کرد، رفتند، دیگه نه ارش رو دیدم نه باباش رو، نه تو مهمونی های کاری بابا رفتم، فقط از بابا شنیدم، آرش رو می خوان بفرستن واسه فوق لیسانس آمریکا، دیگم خبری نداشتم ازش، تا دیشب، هنوز از بابام دلخوره، از اون تو دهنی،

بابام رو نبخشیده، حلال نکرده، بابام داره عذاب می کشه

امیرعلی: چه انتظاری دارین، یه پسر 22 ساله رو بازی دادین، با احساساتش بازی کردین

نازنین: قرار به خواستگاری نبود

امیر علی: دل که داشت، احساس که داشت،

نازنین: ازش حلالیت می گیرم

امیر علی: می ترسم هر روز مجبور شی دنبال یکی از آشناهای پدرت راه بیفتی واسه حلالیت

نازنین دلخور شد: بابام به خاطر من اینکارو کرد،اشتباه کرد، ولی به خاطر من

امیر علی:خیلی خوب، بزار بهش زنگ بزنیم، ببینیم چی می شه، بگم بیاد اینجا،

نازنین: نه، اینجا رو یاد می گیره، بیاد خونه خودم

***

ساعت از 7 گذشته بود، امیر علی و نازنین تو خونه نازنین منتظر آرش بودند، امیر علی چند باری تلفن جواب داده بود، یه بارش معلوم بود داره با مادرش حرف میزنه، ولی وقتی نازنین احوال کتایون رو پرسید امیر علی تلخ جوابش روداد: نگران حالشون بودی می خواستی تو اینمدت یه زنگ بهشون بزنی 

نازنین: اونها به من زنگ نزدند

امیر علی: واسه چی باید می زدند، به حرفشون احترام گذاشته بودی؟ یا ..

نازنین: تو منو بردی خونه گذاشتی و رفتی

امیر علی: چیکار باید می کردم، تو حتی به حرف من گوش ندادی، من گفتم بمون تا من بیام اصفهان، خودت سرت رو انداختی پایین راه افتادی

نازنین: اون موقع جای من نبود تو اون خونه، من عزادار بودم، واسه اون خونه وقت شادی بود، آینه دق می شستم جلوشون که چی؟

امیرعلی:توهم که رفتی بزن و برقصی نبود، بار اولشون نبود که

نازنین: اگه منو برده بودی هتل، منم می موندم که برگردی

امیر علی: نه مسئله این چیزها نبود، عادت داری فقط به خودت فکر کنی، انگار موروثی بین شماها، اینم نمونه اش

نازنین: تو ام عادت داری حرفت رو تحمیل کنی

امیر علی: حرف درست که می زنم، بله، تحمیل می کنم، بخصوص به کسایی که فکرشون درست کار نمی کنه، باید واسشون تصمیم گرفت،

نازنین یه دفعه حرفی از دهنش پرید که تصمیم نداشت بزنه، ولی دیر شد بود: چرا واسه چهلم بابام نیومدی؟

امیر علی کمی جا خورد، درست مثل نازنین ولی زودبه خود ش اومد: اومدم

نازنین: من تمام روز اونجا بودم کسی نیومد

امیر علی: من روز جمعه رفتم، پنجشنبه، شیفت بودم،

نازنین: هیچکس نیومد

امیر علی: مگه مراسم گرفتی، مگه کارت چاپ کردی؟ مگه دعوت کردی

نازنین: مگه من باید می گفتم

امیر علی: متاسفانه انتظار نا بجا داری، شما دوستی برای خودتون نگذاشتین، 

نازنین: ولی باید می اومدند،

امیر علی: تا من بودم، عمو حمیدت هم با یه آقای دیگه اومد

نازنین دیگه حرفی نزد، امیر علی هم

با صدای زنگ در نازنین به خودش اومد، شالش رو مرتب کرد، منتظر بود امیر علی در و باز کنه، ولی امیر علی به جای اینکه بره سمت در، رفت سمت اتاق

نازنین نامطمئن رفت سمت در، در و باز کرد و برگشت تو سالن

آرش در و بست وبی کلام اومد تو، بی تعارف نشست روبروی نازنین

نازنین زیر نگاه ارش معذب بود، ولی چاره ای نداشت: آرش، من

آرش: اسم منو نیار

نازنین: ببخشید، ببین من، خواستم بیای، می خواستم بابت اون مسائل عذر خواهی کنم

آرش: کدو م مسائل

نازنین: همونهایی که پیش اومد

آرش: گفتم کدوم مسائل؟

نازنین: اون شب، برخورد بابام با شما،

آرش:  دیگه؟

نازنین: تو دهنی که بابام به تو زد، بی احترامی که به خونواده ات شد

آرش: خوب

نازنین:آرش، بابام رو ببخش

آرش: گفتم اسم منو صدا نزن

نازنین: بابام رو ببخش

آرش: فقط بابات رو؟

نازنین: نه منم ببخش،ولی اول بابام رو ببخش

آرش: واسه چی؟ 

نازنین: تو رو خدا، نمی خوام بابام عذاب بکشه، آرش دستش از دنیا کوتاه

آرش: بابای من عذاب کشید، کوچیک شد مهم نیست؟

نازنین: می رم از اونها هم عذر خواهی می کنم، بابام به خاطر من این رفتار رو کرد، ا ز اون بگذر

آرش: شما تمام احساسات منو بازی دادین، بابات با میل خودش باب آشنایی رو باز کرد، وقتی من پاگیر شدم، وقتی دلم و دادم، تو رو پس کشید، شما به من بد کردین، به احساسات من بد کردین،

نازنین:آرش تو رو خدا، از بابام بگذر، حلالش کنه، گناه اون باشه واسه من

آرش از جاش بلند شد: باید فکر کنم، کار راحتی نیست،

نازنین:ازت خواهش کردم

آرش: تاببینم،

رفت سمت در، نازنین صورتش رو تو دستش گرفته بود و آروم اشک می ریخت، ولی آرش راه رفته رو برگشت: بلند شو بریم

نازنین سر بلندکرد: کجا؟

آرش: بریم خونمون، بریم از خونواده ام هم همینطور عذر خواهی کن

نازنین: فردا میام

آرش: الان بریم،

نازنین: الان نمی تونم، خودم میام

آرش: فکر خوبی به ذهنم رسید، می خوای هم خودت رو حلال کنم، هم بابات رو؟

نازنین از جا جست:آره

آرش: خوب شرط داره،

نازنین: چه شرطی

آرش: زنم شو، یه سال، دو ماه واسه اون مدتی که منو بازی دادی 10 ماه واسه اون ده ماهی که خراب بودم

نازنین قدمی عقب گذاشت،

آرش: چی می گی؟ قبول؟ واسه تو که دیگه مشکلی نیست، بابا ت که نیست، قبلنم که صیغه شدی، حالا یه سال هم واسه من باش، اون وقت می بخشمت

از تو داشت می لرزید، چشماش از اشکی که توش جمع شده بود دیگه نمیدید، اون زبون لعنتیش هم دیگه نمی چرخید 

صدای امیر علی رو شنید، سر گردوند سمت اتاق، با آستین چشمهاش رو پاک کرد تار میدید، ولی می دید که امیر علی از اتاق بیرون اومد وداره میره سمت آرش

امیر علی: تو چه غلطی کردی؟

ارش: شما؟

امیر علی: من نباید توضیح بدم، تو باید توضیح بدی که چه غلطی کردی!

آرش: نکنه جدیدی؟آره نازنین

امیر علی یقه آرش رو گرفت کوبوندش تو دیوار کنار: ببند اون دهنتو،

آرش امیر علی رو هل داد عقب، امیرعلی عقب رفت ولی یقه آرش رو ول نکرد. کشوندش سمت در: گورت رو گم گن تا زنگ نزدم پلیس به جرم غلط دیشب و امشبت بدم ببرنت هلفدونی

نازنین رفت سمت در: امیر علی، ولش کن، بزار بره

امیر علی: تو دخالت نکن

آرش: نظرم عوض شد، صد سالم که کنیزیم رو بکنی رضایت نمیدم

امیر علی: تو خوابم حق نداری ببنیی، 

به درک که رضایت نمیدی، گورت روگم گم کن، یه بار دیگم مزاحم شی خودم به خدمتت می رسم

آرش: زن صیغه ای که غیرتی شدن نداره،

اینبار مشتی که تو دهن آرش خورد باعث شد دهنش رو ببنده،

امیرعلی: گفتم خفه شو، گورت رو گم کن برو بیرون، به اون آراد عوضی هم بگو، آدم اگه غیرت داشته باشه، دختر عموش ناموسشه، با آبروی ناموسش جلو هر کس و ناکس بازی نمی کنه

آرش: خیلی بهش دل نبند، ظاهرن دلبری نمیدونه، ولی دلبری میکنه، دلت گیر کرد، فسخت می کنه، اینو خوب بلده،

بعدم راه اومده رو برگشت، قبلش رو کرد به نازنین: حلالیتی در کار نیست، خاک پام رو هم ببوسی خبری نیست، و در و کوبید بهم

نازنین نشست رو زمین، امیر علی هم در و کوبید و رفت بیرون،

از بس گریه کرده بود، سرش داشت می ترکید، چشمهاش باز نمی شد، کمرش بد زیر بار این حرفها له شده بود، نه حلالیتی گرفته بود، نه چیزی براش مونده بود، چوب حراج خورده بود به آبروش، از یه طرف جلوی امیر علی سرشکسته بود، از یه طرف می دونست دشمن به شاد شدند، هم خودش هم پدرش، سر بلند کرد سمت قاب عکس پدرش: ببخشید، اینکارا رو بخاطر من کردی ولی من نتونستم کاری واست بکنم، 

نمی دونست چقدر گذشته که در باز شد، خواب و بیدار بود، کمر و زانوهاش رو زمین خشک شده بود، مطمئن بود امیر علیه، عطرش رو حس کرد، ولی روی بلند کردن سرش رو نداشت،

امیر علی بالای سرش ایستاد: خوابیدی اینجا،

صداش تیز بود، لحنش تلخ بود،

نازنین سر بلند کرد،آخی گفت و دستش رو به دیوار گرفت و بلند شد،

امیر علی: دست نازنین رو گرفت و بردش سمت در،

نازنین زیر لب سئوال کرد: کجا میریم؟

امیر علی: می ریم خونه، 

نازنین دیگه حرفی نزد، پله ها رو با کمک نرده ها تا پایین رفت،

تا خونه حرفی زده نشد،نه تا خونه، نه سر شام، نه وقت خواب، نه وقتی که قرص خواب رو گذاشت کف دست نازنین

ولی خوابید، انگار از دنیا رفت،

با صدای در اتاق چمشهاش رو باز کرد،خاله شهین تو دهنه در اتاق بود،نازنین نیم خیز شد: سلام خاله،

خاله شهین: سلام عزیزم، خوبی؟

نازنین: شما خوبین؟

خاله شهین: هر چی شما بپرسین، رفتی حاجی حاجی مکه

خاله شهین نشست لب تخت: خوب گریه هات رو کردیها!

نازنین: نه خواب بودم

امیر علی اومد تو دهنه در اتاق: خاله باز شما رسیدین، لی لی به لا لاش گذاشتین؟ دوباره شیر می شه ها

خاله شهین: خیلی خوب بابا، برو بیرون ما الان میایم

نازنین: کی اومدین؟

خاله شهین: دیشب، آخر شب بود،

نازنین: ا، من متوجه نشدم،

خاله: آره، امیر زنگ زد، گفت بیام، گفت بالاخره شما افتخار دادین، یاد ماها افتادین

نازنین: شما چرا به من سر نزدین، حتی زنگ نزدین!

خاله شهین: چشم سفید، از زمین به آسمون می باره؟ من باید به تو زنگ بزنم؟ من باید حال تو رو بپرسم؟

نازنین: نه، ولی خوب

خاله شهین: ولی نداره، بلند شو، کتایون اینا هم تو راهن

نازنین: دارن میان اینجا؟

خاله: آره، 9 پرواز داشتند، دیگه باید برسن، تو هم پاشو یه حمام برو، چشمات پف داره،

نازنین: من برم، بیان ببینم من اینجام، بد

خاله شهین: نترس بد نیست، خوبه

نازنین رفت تو سالن، قبل از اینکه بره تو حمام رفت تو اتاق امیر علی، بدون در زدن رفت تو

امیر علی سر بلندکرد: قدیما در می زدی

نازنین محل نگذاشت: مامانت اینا دارن میان؟

امیر علی: بله

نازنین: من فکر کنم برم بهتره

امیر علی: دیگه شما فکر نکن، هر چی خودت فکر کردی بسه، امروز فقط بزار بقیه فکر کنن، برو یه دوش بگیر حالت جا بیاد، 

نازنین: من از مامانت اینا خجالت می کشم، 

امیر علی: یکم خجالت واست خوبه، برو زود بیا،

نازنین کلافه بود، نمی دونست، میان چیکار، امیر علی سر سنگین بود، حتی خاله هم دو پهلو حرف می زد

10 دقیقه ای یه دوش گرفت و رفت بیرون،

امیر علی پای تلفن بود، خاله شهین هم تو اشپزخونه وول می خورد، نازنین رفت سمت اتاق، موهاش خیس بود دلش داشت به شو ر افتاد، امیر علی سشوار به دست اومد تو اتاق: بیا موهات رو خشک کن، می خوایم بریم بیرون

نازنین: کجا؟

امیر علی: خشک کن زودباش،

نازنین بلاتکلیف سشوار رو گرفت، موهاش رو خشک کرد،

امیر علی رفت و لباس پوشید برگشت: حاضر شو بریم، مامان اینام دران میرسن

نازنین: کجا میریم؟

امیر علی: بپوش می فهمی

نازنین: کجا می ریم؟

امیر علی: زود باش،

نازنین: نمیگی کجا؟

امیر علی رفت جلوتر، روبروی نازنین ایستاد: تو به من اعتماد نداری؟

نازنین: چرا

امیر علی: پس بپوش

خاله شهین تو دهنه در وایساده بود: امیر علی مادر، این فاصله مطمئنه رو رعایت کن،

نازینن سرخ شد

خاله شهین: نگفتم سرخ و سفید شین گفتم مراعات کنین بعدم ریز ریز خندید

نازنین بی حرف قدمی عقب برداشت، رفت سمت لباسهاش که رو صندلی ولو بود،

امیر علی هم رفت سمت در،

خاله شهین: یه چیز بهتر نداری بپوشی؟

نازنین: خاله اینارو تازه خریدم

خاله شهین: اخه مشکی مشکی، دلم گرفت،

نازنین: خاله من عزادارم، انگار یادتون رفته،

شهین: نه یادم هست، ولی آخه مگه 50 سال پیشه، می خوای سال نو با لباس مشکی سر سفره هفت سین بشینی؟

نازنین جوابی نداد،

امیر علی و خاله شهین همراه نازنین راه افتادند، هنوز نمیدونست کجا

با نگه داشتن امیر علی، همگی پیاده شدند، امیر علی زنگ طبقه دوم رو زد و راه افتادند،

یه آپارتمان نسبتا قدیمی بود، پشت در ورودی آپارتمان طبقه دوم، نازنین متوجه تابلو شد، محضر خونه بود، هنوز نگاهش رو تابلو بود که دستی رو شونه اش نشست، کتایون بود، نازنین رو بغل کرد، بوسیدش: سلام، خوبی؟

نازنین: سلام، مرسی، شما خوبین؟

خانوم جون هم پیداش شد، امیر حسین، مهتا، علیرضا خان، چند تا خانوم و آقای دیگه، شلوغ بود خدا رو شکر جای سئوال جوابهای کتایون نبود،

نازنین کنار امیر علی ایستاد: عقده؟

امیر علی:آره دیگه، باید محضریش کرد

نازنین کنار امیر علی ایستاده بود، قیامه مهتا خیلی فرق کرده بود، شاداب شده بود، امیر حسینم دیگه عبوس نبود، با پدر مهتا بگو بخند می کرد،

نازنین چیزی از مراسم و بله گفتن و حرف و حدیثها نشنید، با تکونی که امیر علی بهش داد بخودش اومد، امیر علی یه جعبه گذاشت کف دست نازنین؛ کمی اخمهاش باز شده بود البته نه خیلی ولی خوب از دیشب و صبح که بهتر بود،

نازنین برگشت سمت امیر: چیکارکنم

امیرکمی خم شد سمت نازنین خیلی آروم چیزی گفت: بعد عقد چیکار می کنن؟ کادو می دن، تبریک می گن،نازنین کنار امیر علی قدمی جلو گذاشت، کادو رو گذاشت تو دست مهتا و به هر دوشون تبریک گفت، امیر علی هم همینطور

نازنین حتی نمی دونست چی هست تو جعبه، که البته با باز شدن جعبه متوجه شد، یه دستبدند طلای سفید، بافته و پیچ بود، قشنگ بود، نازنین هنوز قدمی عقب نگذاشته بود که خانومی که مادر مهتا بود رو کرد سمت کتایون: کتایون جون معرفی نکردین!

کتایون: ایشالا بله رو بدن؛ عروس بعدی ایشونن

نازنین نتونست در جواب نگاهها چیزی بگه ولی امیر علی تیر خلاص رو زد: بله رو دادن، منتظر بودیم اول امیر حسین ومهتا عقد کنن بعد

کتایون رفت سمت نازنین:آره؟ چه روزی شده امروز مبارک باشه،

نازنین فقط نگاه می کرد،قلبش داشت از سینه بیرون می زد، اگه می شد دستش رو می گذاشت رو قلبش که آرومتر بزنه، سر تا پا داغ بود، حتی نمی تونست گردن بچرخونه سمت امیر علی

کتایون: چه بی خبر؟

امیر علی واسه خودش داشت ادامه می داد: دیشب تازه بله رو گرفتم، خاله شهین در جریانه، گفتم شما که دارین میان حضوری خبر بدیم

همه دست زدند، امیر علی تو اون شلوغی دست نازنین رو گرفت تو دستش، کمی فشار داد

نازنین قدرت عکس العمل نداشت

امیر علی کمی خم شد: گفتی به من اعتماد داری، حالا وقتشه

علیرضا خان نازنین و امیر علی رو دعوت کرد اتاق کناری، کتایون هم رفت، بقیه مشغول امضاها و صحبتهای خودشون شده بودند

علیرضا خان: خوب به سلامتی می ببینم که امروز خدا خواسته واسه من، حالا برنامتون چیه؟

کتایون: میخواین چیکار کنین

نازنین فقط نگاهی تو دهن امیر علی کرد، لب باز کرد: ولی 

امیر علی: اجازه بده شما، نظر شما چیه، من بله رو گرفتم، بقیه اش دست شما رومی بوسه،

کتایون زوم کرده بود رو نازنین: نازنین تو راضی هستی؟

امیر علی: پس من از خودم می گم؟

کتایون: امیر از تونپرسیدم، با نازنین هستم

امیر علی: نازنین، به مامان بگو، فکر کرده من مجبورت کردم

نازنین مونده بود چی بگه، بین مادر و پسر نگاهش سرگردون بود

امیر علی رو کرد به نازنین: مگه ما باهم حرف نزدیم؟

نازنین خواست بگه نه ولی نمی دونست چرا به جای نه گفتن، سر تکون داد که آره

علیرضا خان: خوب پس تا تنور داغه باید چسبوند، همین امروز شمام عقد می کنین

نازنین بلند نه گفت

کتایون: چرا نه

نازنین جوابی نداشت

امیر علی: ببین دیشب خاله شهین رو آوراه کردم کشوندم اونجا، اون پیره زن که هر شب نمیتونه بلندشه بیاد ور دل ما

کتایون: یه چند لحظه منو نازنین رو تنها بزارین

امیر علی: نه دیگه عروس مادرشوهر خوب نیست تنهایی خلوت کنند

کتایون جدی شد: امیر علی! 

علیرضا خان دست امیر علی رو کشوند: بیا بریم حالا بدشون میاد، می گن مارو ول کردند رفتند تو اتاق جلسه گرفتند

با رفتن امیر علی کتایون قدمی به سمت نازنین گذاشت: تو راضی نیستی؟

نازنین: ما چنین حرفی نزده بودیم، اصلا..

کتایون: این مدت امیر علی ما رو قسم داد که طرف تو نیایم،گفت این مسئله رو خودتون باید حل کنین، نمی دونی چه بد خلق شده بود، احسان دوستش می گفت محل کارم همین وضع، هر چی گفتیم بزار بیایم ببینیمت، سر بزنیم، حرف بزنیم، گفت نه، گفت نازنین با نموندنش منو جواب کرد، گفت نمیاد سراغت مگه اینکه تو خودت بخوای

نازنین: من پریشب بهش زنگ زدم

کتایون:خوب

نازنین: من ازش دلخورم

کتایون: اونم دلخوره

نازنین: ولی امیر علی...

کتایون: گله گزاریها رو بزارین واسه بعد، شما دو تا با این یکدندگی و اخلاق گند، خوب بهم میاین، دلخوریهاتونم خودتون رفع کنین، یکم از مهتا یاد بگیر، نمی دونی این پسره چه به روزش آورد، دو هفته خونش رو کرد تو شیشه، اما مهتا از پسش بر اومد، حالا پسرهه باز موش شده، می گی نه، از این به بعدشون روببین، بعدم من یه چیزی رو فهمیدم، با تو نمی شه کل کل کرد، باید در مقابل عمل انجام شده قرارت داد، دست انداخت گردن نازنین: بیا بریم تا حاج آقا از جا بلند نشده، من این یکی رو هم سر و سامون بدم

نازنین: ولی کتایون جون

کتایون: ولی بی ولی دست نازنین رو کشوند سمت اتاق

***

نازنین به حلقه پرنگین تو دستش خیره شده بود

از جا بلند شد، وقت اومدن امیر علی بود، بلند شد میز شام رو جور کرد، یه بار دیگه به غذا سر زد،10 بار خاله شهین زنگ میزد نمک و فلفل غذا رو چک می کرد بانازنین، 

نازنین برگشت سر میز آشپزخونه، رفت تو فکر، 4 روز گذشته خیلی سخت گذشته بود بهش، 

تو محضر وقتی امیر علی شناسنامه ها رو گذاشته بود رو میز نازنین شوکه شده بود، مهریه شده بود 3 دنگ خونه و 110 تا سکه، حلقه ای که نفهمید خاله شهین از کجا دراورد داد دست امیر علی، پدر مادرش مستقیم رفتند خونه خاله شهین، اونجا همه دعوت داشتند، خونواده درجه یک مهتا و حاج رضا و زنش هم قرار بود برن، امیر علی و نازنین از اونها جدا شدند، تا خود خونه کلامی رد و بدل نشد، نازنین بلاتکلیف بود، نمی دونست چه حسی بود، عصبانی از این تحمیل، یا آرو م از این سر و سامون جدید،

با ورود به خونه، نازنین مستاصل ایستاده بود وسط حال، شاید انتظار داشت حرفی رد و بدل بشه، ولی تو تمام مسیر فقط سکوت بود، با صدای امیر علی به خودش اومد: چرا این وسط وایسادی؟

نازنین: حالا چی می شه؟

امیر علی اومد جلوی نازنین: چی چی می شه؟

نازنین: نمی دونم، من، تو، این بازی چی بود؟

امیر علی صداش رو برد بالا: این که می بینی، بازی نیست، زندگیه، ما امروز رفتیم، عقد کردیم، حالا زن و شوهریم، اگه اون بار اسمش صیغه بود، اگه با آبروی تو بازی شد، اینبار اسمش عقد، عقد دائم،

اون شناسنامه ها رو تو اولین فرصت می برم می دم به عموت که بزنه تو دهن گشاد پسرش

نازنین: واسه دهن گشاد آراد ما عقد کردیم؟

امیر علی: اون دلیل فوری فوتی بودن عقدمون شد،

نازنین: دیگه؟

امیر علی جواب دیگه ای نداد.

نازنین: امیر علی!

امیر علی جواب نداد

نازنین: تو از من ناراحتی!عصبانی هستی! این معلومه، 

امیر علی: اگه معلومه، سعی کن دیگه عصبانیم نکنی، ناراحتم نکنی،

نازنین: منم ناراحتم، منم عصبانیم، منم دلخورم!

امیر علی: واسه چی؟

لحن امیر علی به نازنین نشون داد که الان وقتش نیست، سکوت کرد، رفت سمت اتاق

امیر علی: چرا جواب نمیدی؟

نازنین تو دهنه در بود،برگشت سمت امیر علی: به نظر نمی اد مایل به شنیدن باشی، اگه می خواستی بشنوی قبل از محضر می شنیدی!

امیر علی: خیلی خوب این بحثها رو بزار واسه شب که برگشتیم،

نازنین: من باید اینجا بمونم؟

امیر علی: خودت چی فکر می کنی؟

نازنین برگشت سمت امیر علی: تو شرایط منو می دونی،می دونستی،

امیر علی:  که چی؟

نازنین: تو می دونی من آمادگی ندارم،

امیر علی: آماده می شی!

نازنین: امیر علی!

امیر علی رفت سمت اتاقش: آماده شو بریم خونه سابقت، یه لباسی واسه شب بردار، باید زود بریم

نازنین: میشه من نیام

امیر علی: من و زنم داریم میریم، تو خوددانی

نازنین از رو صندلی بلند شد، دیگه دلش داشت شور می زد، هر چی شماره امیر علی رو می گرفت، گوشی خاموش بود،

نمی خواست به بیمارستان، یا به احسان زنگ بزنه، تنها کاری که می تونست انجام بده، قدم زدن، و فشار دادن انگشتهاش تو هم دیگه بود

***

واسه شب مهمونی چیز به درد بخوری تو لباسهاش پیدا نکرده بود، یعنی مشکی مناسب، 

یه کت و دامن مخمل قهوه ای سوخته تنها چیزی بود که به نظرش تقریبا قابل قبول بود،

گرچه امیر علی نپسندیده بود، ولی اعتراض خاصی هم نکرده بود، تو مهمونی اتفاق خاصی نیفتاد، یعنی فقط شام بود و خوب همه سرشون گرم بود، موقع برگشتن، کتایون نازنین رو صدا زده بود، کلی سفارش پسرش رو کرده بود، کلی سفارش زندگی مشترک رو کرده بود، وعده جشن عروسی رو داده بود که نازنین مصرانه رد کرد، گرچه کتایون نپذیرفت، آخر سرم دست نازنین رو تو دست امیر علی گذاشته بود، اما پند واندرزای خاله شهین و خانوم جون هم بود، هفت خان رو رد کردند تا از در اون خونه بیرون بزنند.

با رسیدن به خونه، نازنین به وضوح لرزش رو تو تنش حس می کرد، شاید بابت حرفهایی بود که کتایون و بقیه بهش زده بودند، امیر علی درو پشت سرش بست، نازنین داشت می رفت سمت اتاق که صدای امیر علی متوقفش کرد: چته؟

نازنین تودهنه در اتاق: هیچی، شب بخیر،

امیر علی قبل از اینکه در اتاق بسته بشه، پا گذاشت بین در: چته؟ درد داری؟

نازنین:نه

امیر علی: چرا دو لا شدی؟ می لرزی؟

امیر علی دستای نازنین که رو سینه قلاب بود رو تو دست گرفت: داری می لرزی

نازنین: من می ترسم؟

امیر علی: از چی می ترسی؟ از من؟

نازنین: سلیمی،

امیر علی: نازنین، منم اینجا،امیر علی ام،

نازنین: ولم کن، به من دست نزن، اشغال به من دست نزن،

امیر علی: نازنین، منم، امیر علی،

نازنین: دروغ می گی؛ امیر علی رفته، من و گذاشت .ورفت، چمدونم و پرت کرد رفت، جوابمو نداد،

امیر علی، نازنین رو کشوند سمت تخت، نازنین داشت جیغ میزد، امیر علی:  بشین،

نازنین: می خوام برم، بزار برم، تو رو خدا برم، به بابام نمی گم،

امیر علی: بریم پیش خاله شهین؟ 

با شنیدن اسم خاله شهین، نازنین کمی آروم شد، امیر علی می دونست امشب اصلاامکانش نیست برن اونجا، همه اونجا می موندند، اصلاامکان نداشت، موبایل خاله شهین روگرفت، امیدوار بود متوجه صدای زنگ بشه، دیگه نا امید شده بود که خاله جواب داد: جونم خاله، خوبی؟ 

امیر علی: خاله برین جایی که کسی نباشه،

شهین: چی شده؟ 

امیر علی: چیزی نیست با نازی حرف بزنین،

شهین: چی شده؟

امیر علی: خاله نازنین ترسیده، یکم باهاش حرف بزنین، می دونین که...

نازنین کمی با خاله شهین حرف زد، امیر علی تمام مدت رو تو دهنه در ایستاده بود، یعنی سعی داشت حداکثر فاصله رو با نازنین حفظ کنه

با قطع کردم گوشی نازنین مچاله شد تو تخت، حتی لباسهاش رو هنوز در نیاورده بود،

امیر علی قرص به دست برگشت تو اتاق، قرار به خوردن این قرصها نبود، ولی چاره ای نبود، نخوابیدن تواین وضعیتی که نازنین اجازه نزدیک شدن رو به امیر علی نمی داد بهترین گزینه بود، 

قرص رو بایه لیوان آب گذاشت کنار تخت و از تخت فاصله گرفت: خوابت میاد؟

نازنین:اره

امیر علی: خوبی؟

نازنین: نه،

امیر علی: خاله شهین خوب بود؟

نازنین: آره،

امیر علی: چی گفت بهت؟

نازنین: بهم گفت بخوابم، گفت صبح میاد؛

امیر علی: پس این قرص رو بخور، خوب بخوابی، صبح خاله میاد

نازنین:تو میری؟

امیر علی: آره

نازنین: کجا؟

امیر علی: برم اتاق خودم؟ یا برم تو حال بخوابم؟

نازنین: برو تو اتاقت،

امیر علی: نمیترسی؟

نازنین: می خوابم

امیر علی: باشه لباس عوض کن بخواب؛ کاری داشتی صدام بزن

نازنین قرص رو خورد و رفت زیر لحاف

امیر علی چراغ رو خاموش کرد و رفت بیرون، کابوس توبیداری نشون خوبی نبود،قبلا راجع به وضعیت نازنین به یکی از دوستاش مشورت کرده بود گفته بود قضیه به این سادگی ها نیست

نازنین چیز دیگه ای از اون شب به یاد نداشت، ولی 4 روز گذشته، 4 روز بدی بودند.

صبح که پا شده بود،امیر علی عبوس و اخمو انتظارش رو می کشید: ظهر بخیر، 

نازنین: سلام، ساعت 9

امیر علی: مامان اینا یه ساعته می خوان بیان، منتظرن سر کار علیه بلند شین

نازنین: خوب بیان،

امیر علی: میان

تمام رو ز رو امیر علی غر زده بود، بهونه گرفته بود، دستور داده بود، قانون گذاشته بود، گرچه در حضور خونوادش کمی بهتر رفتار کرده بود، ولی کتایون و خانوم جون سریع قضیه رو گرفته بودند، کتایون نازنین رو کناری کشیده بود، سعی کرده بوداز زیر زبونش حرف بکشه ولی نازنین حرفی که بشه به کتایون بزنه نداشت،کتایون نازنین رو دعوت به صبر کرده بود،خانوم جون هم پا به پای خاله شهین نصیحت کرده بودند، بالاخره هم رفته بودند،

رفته بودند خونه نازنین، وسائل اصلی رو جمع کرده بودند و قرار بود تیر و تخته ها رو بفروشند، امیر علی گفته بود که بعداز عید خونه دیگه ای می گیرن، قرار بودسر صبر وسائل خونه رو بعد از عید خرید کنن، همه اینها امری بود، دستوری بود،از نازنین نظری نپرسیده بود، نازنین عجیب صبور شده بود، زبون درازش به قول امیر علی بد کوتاه شده بود

سر اولین ناهاری که نازنین درست کرده بود، چقدر ایرا د گرفته بود: چند ماهه داری غذا درست می کنی، هر روز بدتر می شه، این همه کلاس آشپزی یکیش جا نداره تو بری، به جا عصبانیت نازنین فقط خجالت کشیده بود،

کلی با خاله حرف زده بود، کلی حرف خورده بود بابت غفلتش، کلی غر شنیده بود

شبها قبل از اینکه وقت خواب بشه، شب بخیر می گفت می رفت تواتاقش تا نازنین راحت باشه

با صدای در نازنین از افکارش دراومد،

امیر علی وسط سالن بود

نازنین: سلام،

امیر علی: سلام،

داشت می رفت سمت اتاق که نازنین رفت سمتش: کجا بودی، چقدر دیر کردی؟

امیر علی: جراحی اورژانسی داشتم

نازنین: چرا گوشیت خاموشه؟ نگران شدم

امیر علی: یادته چند بار این کارو با من کردی؟

نازنین: داری تلافی می کنی؟

امیر علی: نه فرصتی شد بفهمی چقدر منو اذیت کردی!

نازنین دیگه حرفی نزد، رفت سمت آشپزخونه

غذارو کشید منتظر امیر علی نشست، ولی خبری از امیر علی نشد،

بلند شد رفت سمت اتاق، درو باز کرد امیر علی لباس عوض کرده بود ودراز کشیده بود رو تخت

نازنین: نمی ای شام؟

امیر علی: نه تو برو

نازنین: شام خوردی؟

امیر علی: نه، ولی گشنه نیستم

نازنین: بیا یکم بخور، خیلی بد نشده، دستورش رو خاله شهین داده

امیر علی نیم خیز رو تخت نشست: تو برو منم میام

نازنین از این نرمش بعد از چند روز خوشحال شد، سریع رفت سر میز، هنوز نکشیده بودکه امیر علی اومد سر میز

نازنین کمی خورد ولی بیشتر حواسش به غذا خوردن امیر علی بود،

امیر علی بدون ایراد گرفتن غذاش رو تموم کرد، زیر لب تشکری کرد و بلند شد، طبق روال چند شب گذشته شب بخیری گفت ورفت سمت اتاقش

نازنین ظرفها رو شست و برگشت تو سالن، چراغ اتاق امیر علی روشن بود، بدون در زدن در و باز کرد، امیر علی طاق باز رو تختش دراز کشیده بود، زل زده بودبه سقف،با ورودنازنین عکش العملی نشون نداد

نازنین: خوابت میاد؟

امیر علی: آره،

نازنین: خیلی؟

امیر علی:آره

نازنین: کی وقت داری باهم حرف بزنیم؟

امیر علی: راجع به چی؟

نازنین: راجع به خیلی چیزها،

امیر علی: می شنوم بگو، بعدم بلند شد نشست رو تخت

نازنین: پشیمونی؟

امیر علی:  از چی؟

نازنین: از بودن من

امیر علی: نه

نازنین: ولی رفتارت چیز دیگه ای میگه

امیر علی: نه، مشکلی ندارم

نازنین:رفتارت

امیر علی: رفتار من واسه راحت بودن توئه، مگه ازمن نمی ترسی؟ خوب منم کمرنگ شدم که نترسی

نازنین: این همه غر می زنی یعنی کمرنگی؟

امیر علی: اونها حقته، باید تو رفتارت تجدید نظر کنی

نازنین: فقط من باید تجدید نظر کنم؟ یعنی بلد نیستم غذا بپزم مستحق این همه تلخیم؟

امیر علی: امشب غذا خوب بود، باید دل به کار بدی، دیدی چه زود رفتار من درست کرد

نازنین:رفتار تو نبود، دستور العمل خاله بود

امیر علی:پس واسه بقیه مشکلات هم بریم پیش خاله، ظاهرن دکتره

نازنین: کی می ری پیش آراد؟

امیر علی چشماش رو ریز کرد: چطور؟

نازنین: خودت گفتی شناسنامه ها رو بزنی تو دهنش

امیر علی: زدم، خیالت راحت، البته نه تو دهنش، دادم خبر و بزنن تو گوشش

نازنین: الان پس، یعنی می گم، دلیل دیگه ای هم هست که به خاطرش من اینجام؟

امیر علی: چطور؟

نازنین: هیچی

امیر علی: هیچی نداریم، حرفت رو بزن

نازنین: واقعا هیچی، یه چیزی گفتم،

نازنین رفت سمت در

امیر علی: می ری چراغ رو هم خاموش کن

نازنین برگشت: پیداست امیر از اینجا بودنم ناراحتی 

امیر علی: نه

نازنین:ولی اینجور رفتار می کنی؟ اگه پشیمونی، من نمی خوام سر بارت شم

امیر علی: شب بخیر،

نازنین:چرا با من حرف نمی زنی؟

امیر علی: تاحالا داشتیم چیکار میکردیم

نازنین حس کرد وقت حرف زدن نیست، این امیر، امیر ی که گوش شنیدن داشته باشه نبود، لج کرده بود، این 3 روزه هر روز کتایون زنگ زده بود، در مقابل گله گزاری های نازنین ازش خواسته بودصبوری کنه، گفته بود نمی تونه زنگ بزنه به امیر، گفته بود امیر بفهمه نازنین گله کرده ازش بدتر می کنه، فقط دعوت کرده بود به تحمل، گفته بود امیر حسین 2 هفته ای رام شده، امیر علی نهایتا 3 هفته ای درست می شه،ولی نصایح خاله شهین جنس دیگه ای داشت، خاله اصرار داشت نازنین قدم جلو بزاره، گفته بود، عقب بشینه، حالا حالااین قائله ختم نمی شه،

نازنین چراغ رو خاموش کرد ولی از در بیرون نرفت، تو سایه روشن اتاق رفت بالای سر امیر علی

نازنین: امیر من

امیر علی:بزار واسه فردا

نازنین: فردا میشه امروز، زود می ری دیر میای

امیر علی: حالا خسته ام

نازنین: فردا هم خسته ای، من امشب حرف دارم، من امشب میخوام تکلیفم رو با تو روشن کنم،

امیر علی: منظور

نازنین نشست لب تخت: تنها دلیلی که واسه این عقد به من گفتی، زدن تو دهن آراد بود، می خوام بقیه اش رو بشنوم، اگه دلیل مناسبی نباشه، نمی مونم

امیر علی: نمیدونم چرا هر از گاهی این زبونتو دراز می شه،

نازنین: زبون من همیشه دراز بوده

امیر علی: نه، گاهی خوب موش می شی

نازنین: امیر، یه امشب شوخی نکن

امیر علی: چی می خوا ی بشنوی

نازنین: حقیقت رو

امیر علی هنوز شنونده بود

نازنین: می خوام بگم، ولی بعدش می خوام بشنوم، حقیقت رو، اگه نشنوم میرم،

من ازت دلخورم، تو همش به من زور گفتی، من و ول کردی، چرا؟ چرا گذاشتی رفتی؟ 

امیر علی:منم دلخورم، تو نهایت سعیت رو کردی که حرفهای منو نشنیده بگیری، من بتو گفتم بمون اصفهان میام، تو دقیقا برعکس عمل کردی، امیر حسین باید به من می گفت که توپا تو یه کفش کردی که برگردی؟ انتظار داشتی چیکار کنم، یه بار یه روی خوش بهم نشون دادی، اولش دروغ، بعدش دوری، مرگ پدرت رو انداختی گردن من، روی من و خونواده ام رو زمین انداختی، من جلوی اونها وایسادم، ولی تو رفتی تو جبهه اونها، اونها راضی شدند، مهرتو به دل اونها افتاد، رفتی مقابل ما، اصلا تو همیشه مخالفی، نمی دونم چرا، 

نازنین:امیر من چه دروغی گفتم

امیر علی: داداشام، داداشام می گفتی چی بود

نازنین: امیر من اون اوایل چطور می تونستم به شما اعتماد کنم؟ تازه رفتار توام اون اوائل خیلی توهین امیز بود،

امیر علی:ولی از همون اول حمایتت کردم، یادت نیست آراد جلوی در خونه عمو می خواست بزور ببردت، تازه یادت نرفته که چه شکل و قیافه ای واسه خودت ساخته بود، صورتم سوخته، تصادف کردم، یادت نیست اینم دروغ دومت

نازنین: امیر، من نمیدونستم توکی هستی، کی ممکنه باشی، تو اون شرایط از من انتظار داشتی، سر باز جلوت برم و بیام

امیر علی: بهر حال

نازنین: من هر کاری کردم خوب کردم، ولی تو حق نداشتی منو بزاری بری!

امیر علی: تو حق داشتی بدون نظر من با مامان اینا بری خونه خاله شهین سنگر بگیری؟

نازنین: منو بزور بردند، من طاقت تهمتهایی که تو کلامشون بود رو نداشتم، منو مهتای دوم می دیدند

امیر علی: بعدم که رفتی خونه جدید، یادت نیست جلوی مامانت چه رفتاری با من کردی؟

نازنین:امیر، اون موقع من شرایط بدی داشتم

امیر علی: یا اینکه جلوی خونوادم همش گفتی می ترسم، همه فکر می کردند من به تو دست درازی کردم، هر کدوم جدا گونه از من این سئوال رو پرسیدند

نازنین: ببخشید، تو که می دونی قضیه چیه

امیر علی: می بینین توهم کم اذیت نکردی

نازنین: واسه همین منو ول کردی؟

امیر علی:نه واسه این که نخواستی، برگشتنت از اصفهان نخواستن علنی بود، من چقدر می تونستم بیام جلو و پس زده بشم؟

نازنین: ولی من خیلی اذیت شدم، داشتم دیوانه می شدم، اگه دانشگاه نبود، باور کن...

امیر علی: به منم خوش نگذشت،

نازنین: ولی نیومدی

امیر علی:دورا دور حواسم بهت بود، رفت واومدت رو بیگی بهم خبر میداد

نازنین: جدا؟

امیر علی: بله، من تصمیم داشتم نیام تا وقتی تو تمایلی نشون ندی

نازنین: من، خوب من، واقعا نمی دونستم تو چه عکس العملی نشون می دی!

امیر علی: منم نمیدونستم

نازنین: من با تو فرق می کنم، توباید می اومدی، من خیلی بهت عادت کرده بودم، منتظر چهلم بابا شدم، مطمئن بودم میای، یعنی دلم خوش بود، وقتی نیومدی همه چیز تموم شد، تصمیم گرفتم تموم شده ببینم

امیر علی: گفتم که من جمعه رفتم،

نازنین: خوب من که نمی دونستم

امیر علی: اون شب اگه زنگ نمیزدی هم می اومدم، بالاخره بیگی خبرم میکرد

نازنین: می خواستم زنگ بزنم 110، واقعا نفهمیدم چطور زنگ زدم بتو، شماره همتون رو پاک کرده بودم، نمی دونستم شمارت رو حفظم، باور می کنی از حفظ گرفتم

امیر علی: تا این حد منو از زندگیت خط زده بودی؟ شمارم رو پاک کرده بودی؟

نازنین:آره،ولی دیدی که حفظ بودم عوضش

امیر علی:نازنین، تو شاهکار دیگه ای هم داشتی تو زندگیت؟

نازنین: منظورت چیه؟

امیر علی:آخه چند وقت یه با ر یه شوکی به من میدی، می خوام ببینم چیزی دیگه ای هم هست، مثل جریان این پسره،ارش

نازنین چندثانیه تو فکر رفت: نه، دیگه چیزی نیست که ندونی، آه بلندی کشید

امیر علی: چرا آه میکشی؟

نازنین:بابام، امیر نتونستم واسه بابام حلالیت بگیرم، نه از زن عمو، نه از آرش

امیر علی: از اون پسره عوضی لازم نکرده حلالیت بگیری،

نازنین:ولی من خواب بابام رودیدم، بی قرار بود

امیر علی: دیدی که گذاشتم بیاد باهاش حرف زدی، نتیجه چی شد؟ یه مشت دری وری و توهین، دیگه بهش فکرم نکن

نازنین: ولی

امیر علی: نکنه ولت می کردم می رفتی یه سال زنش بشی، که به خیال خودت رضایت بگیری؟

نازنین از لب تخت بلند شد: امیر، این چه حرفیه، خواست بره سمت در که امیر علی دستش رو گرفت،

امیر علی: بعضی وقتها اینقدر منفعل عمل می کنی، که میگم بعیدنیست یه همچین کاری ازت سر بزنه، البته الان که دیگه منتفی شده، بخوای هم دست و پات بسته اس

نازنین:  بسه امیر، هر چی می خوای می گی

امیر علی: خیلی خوب ببخشین

نازنین دستش رو از دست امیر علی بیرون کشید: شب بخیر،

امیر علی: خوابت گرفت؟

نازنین بی اینکه جوابی بده از در بیرون رفت

یک ساعتی بود که نازنین داشت دنده به دنده می شد، ولی دریغ از خواب

با صدای زنگ تلفن از جا پرید، نمیدونست ساعت چنده ولی نشونه خوبی نبود، هنوز تلفن زنگ می خورد، خودش رو رسوند به سالن، صدای حرف زدن امیر علی از تو اتاقش می اومد، صداش نگران بود، نازنین سر جاش یخ زده بود،نمی دونست چرا جرات جلو تر رفتن رو نداره، از این فاصله هم می تونست چیزهایی بشنوه،

امیر داشت قول رفتن می داد، می گفت خودش رو می رسونه،

نازنین بلاتکلیف تو سالن تو تاریکی ایستاده بود که در اتاق امیر علی باز شد، نور زد تو چشمش

امیر علی: بیدار شدی؟

نازنین: کی بود؟

امیر علی: هیچی تو برو بخواب، من باید برم بیمارستان،

نارنین: کی بود؟

امیر علی: هیچی من برم بیمارستان یه عمل اورژانسی دارم، ببخشید گوشیم خاموش بود زنگ زدند رو خونه

نازنین: کی می ای؟

امیر علی: بهت زنگ می زنم، فکر کنم شب بیام

نازنین چنگ زد به بازوری امیر علی: دروغ می گی!

امیر علی: دروغ نمی گم؛ از بیمارستان بود، باید برم بیمارستان،

نازنین سریع جدا شد، رفت سمت اتاق،

امیر علی هم که دید نازنین کوتاه اومده سریع برگشت تو اتاق تا آماده شه، نازنین ساعت رو نگاه کرد، 3:30 صبح بود، 

امیر علی آماده رفتن بود، رفت با نازنین خدا حافظی کنه که نازنین خودش لباس پوشیده و آماده از در زد بیرون

امیر علی:نازنین! 

نازنین: منم میام،

امیر علی: کجا میای؟ بهت زنگ می زنم

نازنین: میام

امیر علی دیگه معطل نکرد، سریع رفت تو آشپزخونه، چای ساز رو زد به برق و کمی آب جوش تو فلاسک ریخت،

نازنین دیگه هیچ حرفی نزد، می دید که دارن می رن سمت جاده ولی دیگه جرات پرسیدن نداشت، زل زده بود به جاده و با دستاش بازی می کرد،

کلامی بینشون رد و بدل نشد، حتی امیر علی جایی نگه نداشت، فقط یه بار از نازنین خواست بهش یه استکان چایی بده

20 کیلومتری اصفهان بودند که تلفن زنگ زد،

تو صحبتهای امیر علی نازنین متوجه شد که خانوم جون که حال خوشی نداره، تمام طول مسیر سعی کرده بود که قوی باشه، به چیزهای بد فکر نکنه ولی وقتی واسش معلوم شد که خانوم جونه که حالش بده، سکته کرده، و تو بخش مراقبتهای ویژه اس دیگه نتونست جلوی اشکهاش رو بگیره،

امیر علی:  نازنین، دعا کن خانوم جون طاقت بیاره،

نازنین نمی تونست کلامی حرف بزنه، تنها جوابش به حرفهای امیر علی هق هق گریه بود

امیر علی: نازنین، خوب می شه، فقط دعا کن، ایشالا که چیزی نیست،

نازنین ولی جرفی نداشت، بغضی که تو صدای امیر علی بود نمی زاشت فکر بد به خودش راه نده،

جلوی در بیمارستان، ماشین پدر امیر علی رو تشخیص داد، امیر پشت سر ماشین باباش پارک کرد و سریع پیاده شد،

نازنین نمی تونست از جاش تکون بخوره،

کتایون رو دید که از ماشین پیاده شد، کمی با امیر علی حرف زد، و اومد سمت ماشین

نازنین حرکتی نکرد تا خود کتایون در و باز کرد: سلام، 

نازنین: سلام

کتایون: چته، نازنین بسه، خانم جون حالش خوبه،

نازنین: پس چرا اینجاست؟

کتایون: خدا بگم این امیر حسین رو چیکار کنه، بهش گفتم زنگ نزنه به شما، با این سرعت این پسر اومده تو جاده، اگه یه بلایی سرتون می اومد من چه خاکی تو سرم می ریختم،

نازنین: چطورن؟

کتایون: خوبه، خدا به هممون رحم کرده، دکترش گفت ایشالا تا فردا وضعیتش استیبل می شه، بیا بریم

نازنین: میریم پیش خانوم جون؟

کتایون: نه امیر علی بره یه سری بزنه خیالش راحت شه، منم تو مهتا رو ببرم خونه، 10 نفر که نمی شه برن اون بالا

نازنین: نه، من می مونم امیر علی بیاد

کتایون: بیا بریم، بلکه به هوای تو اونم زود بیاد خونه، امیر حسین و باباش که اونجا بست نشستن

نازنین دیگه حرفی نزد، دنبال کتایون راه افتاد سمت ماشین اونها

امیر علی متتظر بود که پدرش یا امیر حسین بیان پایین تا اون بتونه بره بالا

اومد سمت نازنین: برو با مامان،

نازنین: تو کی می ای؟

امیر علی: نمی دونم

نازنین: منم بمونم خانوم جون ببینیم

امیر علی: الان بیهوشه، ملاقات ممنوعه، بهوش اومد با مامان بیا 

نازنین دیگه حرفی نزد، رفت تو ماشین، با مهتا هم جز یه سلام و علیک حرفی نداشت که بزنه،

روز بدی بود، مرتب تلفن زنگ می زد، کتایون باید تو ضیح می داد، امیر علی زنگ یه بار بیشتر زنگ نزده بود، ظاهرن خانوم جون بهوش اومده بود، ولی وضعیتش هنوز استیبل نشده بود، 

خیال همه کمی راحت تر شده بود، امیر حسین مرتب زنگ می زده، نازنین کم کم داشت حساس می شد، می دونست گوشی امیر علی خاموشهه ولی مرتب گوشی دستش بود شماره امیر علی رو می گرفت،

ساعت از 5 گذشته بود که امیر حسین اومد خونه، همراه با علیرضا خان،

نازنین از جاپرید، فکر می کرد امیر علی هم اومده، ولی امیر علی نبود،

خطر رفع شده بود، اومده بودند خونه تا دوشی بگیرند و بخوابند، قرار بود امیر علی شب بیاد خونه، امیر حسین بره پیش خانوم جون،

نازنین برگشت تو اتاق امیر علی، نیم ساعتی نگذشته بود که کتایون اومد تو اتاق: خوب خدا رو شکر خانوم جون بهتره، ایشالا تا چند روز دیگه مرخص می شه

نازنین: خدا رو شکر

کتایون: خوب تو بگو، اوضاع چطوره؟

نازنین: خوبه

کتایون: از پسر ما چه خبر،

نازنین:خوبه

کتایون: سر به راه شد؟

نازنین: خوب راستش، خوب خیلی گیر میده، غر می زنه، گفتم که بهتون

کتایون: منم گفتم یکم تحملش کن درست می شه

نازنین: چشم

کتایون: حالا چرا گوشیت و بغل گرفتی؟

نازنین: گفتم شاید خبری بشه، امیر زنگ بزنه

کتایون: گوشیش که خاموشه،

نازنین:آره از دیشب خاموشه

کتایون: پاشو بریم بیرون، وقت خواب که نیست

ساعت از 12 گذشته بود که امیر علی برگشت، نازنین یه ساعتی بود که رفته بود بخوابه، امیر علی زنگ زده بود گفته بود شب بیمارستان می مونه،

می دونست وقت این لوس بازیها نیست، می دونست الان مهم خانوم جونه، ولی انتظار داشت امیر علی لا اقل نمی اد یه زنگ بزنه،

کتایون چند باری زنگ زده بودتا امیرعلی بالاخره دل کنده بود، قبل از اینکه امیر علی بره، تواتاق کتایون گیرش کشیده بود: معلومه چته؟ صبح تا حالا چشمش به گوشی بود، طفلی هر بار امیر حسین زنگ میزد، رنگ به زنگ می شد،نباید بهش زنگ می زدی؟  امیر حسین 20 بار تا عصر زنگ زد،

امیر علی: گوشیم خاموش بود،

کتایون: بابات گوشی نداشت، امیر حسین نداشت؟ تلفن عمومی نبود؟

امیر علی: مامان بزارین ما خودمون مسائل و حل کنیم

کتایون: به خودتون باشه کاری از پیش نمیره

امیر علی: مامان، من تو این وضعیت خانوم جون تمرکز ندارم

کتایون: بی خودنداری، اولولیت تو الان باید زندگیت باشه، فکر کردی خانوم جون بفهمه این دختر و گذاشتی رفتی بالا سر اون، خوشحال می شه،

امیر علی: چشم مامان، حالا می شه برم بخوابم؟ من تو 48 ساعت اخیر 10 ساعتم نخوابیدم

کتایون: بفرمایین، 

امیر علی رفت تو اتاق، چراغ خواب روشن بود، نازنین رو زمین کنار شوفاژ خوابیده بود، پشت به امیر علی بود

با ورود امیر علی نازنین نیم غلطی زد،

امیر علی: بیداری هنوز

نازنین: آره، خانوم جون بهتره،

امیر علی:آره، فردا میارنش تو بخش، خواستی می تونی بیای ببینیش

نازنین پشت کرد به امیر علی: خدارو شکر، حتما میام،

حرف دیگه ای نزد، حتی در جواب شب بخیر گفتن امیر علی هم سکوت کرد،

امیر علی نشست کناز نازنین: خوبی؟

نازنین:آره

امیر علی: ولی صدات یه جوریه!

نازنین: خوابم میاد،

امیر علی: میشه بشینی؟

نازنین: نه خوابم میاد،

امیر علی: الان عصبانی هستی یا خوابت میاد،

نازنین: فرقی می کنه؟

امیر علی: حتما می کنه که می پرسم،

نازنین: هر دوش

امیر علی: از چی عصبانی هستی؟

نازنین: چیز مهمی نیست، می شه بری بخوابی؟

امیر علی: جوابم رو بده،

نازنین: نمی خوام

امیر علی: پس منم اینجا می شینم تا شما از خواب بیدار شی جوابم رو بدی،

نازنین محل نگذاشت،

بلند شدن امیر علی رو حس نکرد، ولی قصد نداشت عکس العملی نشون بده، بدنش درد گرفته بود، ولی نمی خواست دنده به دنده بشه، 

***

تازه خوابش برده بود که صدایی بیدارش کرد، صدای سرفه بود، از جا بلند شد، امیر علی همونجا وسط اتاق نشسته سرش رو گذاشته بود رو زانوهاش،

دلش ریش شد، هوا هنوز جوری نبود که بشه بی رو انداز خوابید، کمی رفت جلو، دستی زد سر شونه اش: امیر! امیر بلند شو

امیر علی کمی تکون خورد: چیه؟

نازنین: پاشو برو تو تخت، این وسط خوابیدی

امیر علی: خوابم میاد

نازنین: می دونم، می گم برو بخواب،

امیر علی سرش رو بلندکرد: ساعت چنده،

نازنین: نمی دونم، نصفه شبه

امیر علی: بدنم خشک شده

نازنین: پاشو،

امیر علی: کجا پاشم

نازنین: پاشو برو بخواب

امیر علی نمی خیز شد سمت تخت، نازنین هم برگشت سر جاش، ولی امیر علی رو تخت نرفت، بالش رو از رو تخت کشید برگشت، گذاشت کنار بالش نازنین، نازنین با چشم حرکات امیر علی رو دنبال می کرد، هنوز تو کار حرکت یهویی امیر علی بود که امیر دراز کشید، لحاف نازنین رو هم کمی کشید سمت خودش، پشت کرد به نازنین و خوابید

نازنین آب دهنش رو قورت داد، چسبیده بود به شوفاژ، ولی امیر علی انگار دوباره خواب رفته بود، نازنین سر جاش نشست، هنوز نمی خیز نشده بود که بلند شه که امیر بدون این که بچرخه سمت نازنین تیر خلاص و زد: نازنین جان خانوم جون اگه از جات جم بخوری، می رم تا صبح تو حیاط می خوابم

نازنین: امیر، من، امیر تو می دونی

امیر علی: نه من هیچی نمیدونم، فقط خوابم میاد، حرفم رو هم زدم، خود دانی، میخوای من سینه پهلو کنم، صبح ابروت جلو همه بره، بلند شو برو رو تخت،

نازنین همونجور خشک شد، امیر علی که دید نازنین تکونی نمی خوره، برگشت سمت نازنین: نازینن داری خواب و از سر من می پرونی ها، بگیر بخواب

ولی نازنین فقط زل رده بودبه امیر،امیر علی خودش دست بکار شد، نازنین رو خوابوند، لحاف رو روش مرتب کرد، کمی فاصله اش روبیشتر کرد،:خوبه الان؟

نازنین هنوز حرفی نمی زد،

امیر علی باز نیم خیز شد، که نازنین صداش در اومد: امیر کجا؟

امیر علی جواب نداد، نازنین دوباره نشست

نازنین: امیر، کجا می ری؟

امیر علی: تو حیاط، نرم؟

نازنین: امیر زشته، 

امیر علی: آره خودمم می دونم، امیر علی بلندشد

نازنین: امیر، 

امیر علی لحاف رو از روتخت کشید، برگشت سر جاش، لحاف نارنین رو برگردوندروش .، لحاف خودش رو کشید روی خودش: حالا خوبه، می خوابی؟  یا پاشم برم؟

نازنین حرفی نزد،

امیر علی: فقط بخواب، به هیچی فکر نکن، فقط خواب.

چند لحظه ای گذشت، خیلی خسته بود ولی خواب نمی اومد سراغش،

امیر علی: خانوم جون چشم باز کرد، سفارش تو رو می کرد به من

نازنین: واسه همین امروز یه بارم زنگ نزدی؟

امیر علی: خوب خانوم جون قبل از اومدنم سفارش تو رو کرد،

ادامه داد: وقتی ام اومدن مادر شوهرت داشت سفارشت رو می کرد،بابام هم یه چیزهایی می گفت،

اینقدر که اینها سفارش تو رو به من می کنن، سفارش منم به تو می کنن؟

نازنین برگشت: تو نیاز به سفارش نداری، من که تو رو اذیت نمی کنم

امیر علی: کم نه

نازنین: من چیکار کردم آخه،

امیر علی: هیچی، یکم زبونت درازه، یکم خودسری، یکم زود رنج، زیادی هم عزیزی

نازنین: تو نیستی؟

امیر علی: نمی دونم، تو بگو، زیادی عزیزم؟

نازنین:آره،

امیر علی: جدی؟

نازنین: آره، پس این همه خانوم جون و خاله شهین به من تیکه می ندازن، واسه رضای خداست یا شما؟

امیر علی: یعنی فقط عزیز اونام؟

نازنین:  نه

امیر علی: پس دیگه عزیز کی ام؟

نازنین: بابات، مامانت و امیر حسین، عموت

امیر علی: دیگه

نازنین: خوب اگه پر رو نشی، عزیز منم هستی،

***

نمی دونست ساعت چنده ولی قطعا صبح زود نبود، چندباری جلوی این جماعت لنگ ظهر از خواب بیدار شده بود، ولی حالا با امیر علی، یه جورایی خجالت می کشید، دیر برن بیرون،

هنوز خسته بود، به نظرش نمی اومد خیلی خوابیده باشه، کلی باامیر علی حرف زده بودند، کلی غر زده بود، کلی امیر گله کرده بود، امیر قول داده بود تا وقتی نازنین اظهار آمادگی نکرده مراعاتش رو بکنه، ولی همون موقع هم گفته بود که اجازه نمیده بیش از این فاصله بگیره، نازنین و محکم بغل گرفته بود، سرش رو تو سینش فشرده بود، بهش اطمینان داده بود که قرار نیست هیچ چیز بدی اتفاق بیفته، گفته بود با دکتر مشاوره کرده، گفت بود دکتر اطمینان داده، قدم قدم همه چیز حل می شه،

نازنین امیر علی رو تکون داد: امیر پاشو 10 شد،

امیر بی اینکه چشمش روباز کنه حلقه دستاش رو دور نازنین تنگ تر کرد: یکم دیگه

هنوز نازنین دهن باز نکرده بود که تقه ای به در خورد، تقلایی کرد ولی امیر علی نگذاشت بلند شد،

در اتاق آروم باز شد، نازنین چشمش رو در بود، که خاله شهین رو دید داره سرک می کشه تو اتاق

نازنین سقلمه ای به امیر زد: سلام خاله

خاله شهین: سلام، خوابیدین هنوز، خواهر بیچاره من رو تخت بیمارستان چشم به راه شماست، شما اینجا گرفتارین

با صدای خاله امیر علی هم بلند شد نشست،

نازنین: خاله کی اومدین،؟

شهین: می بینیم دنیا گلستون شده دیگه خاله شهین رو یادتون رفته، شما نباید منو با خودتون می اوردین؟نباید خبرم می کردین؟با پرواز 7:10 اومدم،بیمارستان رفتم، اومدم خونه، صبحونه خوردم، ولی دیدم خبری از شما نیست، گفتم یه اقدامی بکنم.

زبون هیچکدوم نچرخید حرفی بزنن، نازنین فقط سرخ و سفید شد،

خاله شهین: زود باشین، کتایون بیرون منتظره، می خواد بره بیمارستان، سلامی به مادر شوهر عرض کنه، اسیر شما دو تا شده، بجنبین

با بیرون رفتن خاله شهین نازنین نفس راحتی کشید،

امیر: خدا رو شکر کن خاله شهین مادر شوهرت نیست، پوست میکنه

نازنین خندید: بد جور

نازنین سریع سر و ضعش رو مرتب کرد، خواست از در بیرون بره که امیر علی از پشت بغلش کرد

نازنین: امیر 

امیر سرش رو اورد پایین کنار گوش نازنین: تا نرفتی یه چیزی بگم!

نازنین: چی؟ 

امیر علی: من دیشب خیلی خسته بودم، ممکنه چرت و پرت زیادگفته باشم، بعضی حرفهام رو پس می گیرم

نازنین به وضوح لرزید: منظورت چیه؟

امیر علی آغوشش رو تنگتر کرد، یه چرت و پرتهایی گفتم راجع به فرصت و مهلت و مراعات بعدم سریع نازنین و بوسید و ولش کرد

نازنین برگشت سمت امیر: قول دادی تو

امیر علی: هوشم سر جاش نبود، یه چیزی گفتم عزیزم، روش حساب نکن، چشمکی زد، و قبل از اینکه نازنین مشتی حوالش کنه از اتاق بیرن زد.

پایان

۳۰ آذر ۱۳۹۲

 ۱۲:۰۸ بعد از ظهر

پایان نهایی :  آذر 92

انتشار در سایت نودهشتیا : اردیبهشت 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member36912.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member53156.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member147812.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com