نام کتاب :  دشمن عشق

نویسنده : پرنا اسدی کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : Nasim.At کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : Babak  کاربر انجمن نودهشتیا

بسم الله 

چند کلام از نویسنده:این یک رمان تخصصی از زندگی یک دکتر نیست،من نه رشته پزشکی خوندم نه تو بیمارستان کار کردم، کسی هم 24 ساعت نداشتم تک تک لحظه ها رو ازش بپرسم.لطفا اگه دکتر ها به تخصصشون برمیخوره که من یک اشتباه لحظه ای داشتم، رمان رو نخونن تا نه خودشون دلسرد بشن نه من!ولی داستان شاید جالب تر از موقعیت هاشون باشه...

مقدمه:

نازنین.چرخ جهان شعبده باز من و توست

دست معمار فلک غمکده ساز من و توست

کهکشان ظلم فلک دیدم و گویی ره او

قصه آوارگی دور و دراز من و توست

قامت بخت من از تیر کمانخانه او

چون رکوع و خم در وقت نماز من و توست

نازنین ناز کن امشب که این دشمن عشق

سالیانی است که آزرده ی ناز من و توست

نی محزون بسپارش به چوپان غزل

که در این کلبه ی دل نغمه ی ساز من وتوست

توشه بر ببند که باید ز ولایت برویم

سوی آن ایل که بیگانه نواز من و توست

اشهد عشق بخوانیم که این نطق حیات

در گذرگاه دلان برگ جواز من و توست

فصل اول...

- ساعت ده و سی دقیقه...دینگ دنگ دینگ دنگ دین...

یه چشی به ساعت بیدار باشم نگاه کردم و غر غر کردم: 

-تو روح سازندت...

با دست محکم رو دکمش زدم و خفش کردم...خمیازه ی بلندی کشیدم و دوباره پتو رو تا سرم کشیدم ... دوباره داشت چشمام گرم میشد که صدای تق تق در اتاق رفت رو مخم... بعد صدای بلند بی بی کلا اون یه ذره خوابمو پروند:

-مانی ... بیدار شدی؟ 

دیگه به بیدار باش بی بی گل نتونستم حرفی بزنم...با صدای گرفته گرفتم: 

-بی بی جون ماندانا بزار یکم بخوابم... 

-خواب بسه...بلند شو ننه تنبل شدی امروز...

درو باز کرد و چشاش شد قد نلبکی...به من که سرمو از زیر پتو بیرون اورده بودم نگاه کرد و گفت: 

-اینجا اتاقه یا سنگر جنگ؟پاشو ننه ...بلند شو صبونه بخور و اتاقو مرتب کن...زشته برا دختر سن تو... 

یه چشی بهش نگاه کردم و باز پتو رو روی سرم انداختم...صدا پاش وغر غراش با هم قاتی شده بود ... 

-انگار داری با سنگ حرف میزنی... 

پتو رو محکم کشید ...کنترل نشده داد زدم... 

-اَه بی بی ولم کن...

اخمی کرد و گفت: 

- بلند شو ببینم ...دلیل نمیشه صبح نمیری شَفت تا لنگ ظهر بخوابی... 

اخمام جاشو به خنده داد...نیم خیز شدم و لپ پر چروکشو رو بوسیدم و گفتم: 

-بی بی جونم اولا شَفت نیست و شیفته ...دوما چرا دلت میاد منو از خواب پاییزیم بیدار کنی؟دیشب سر شیفت بودم قربونت برم...خوابم میاد...

با دست منو از خودش جدا کرد و گفت:

-شیرین زبونی نکن میدونی که رو من اثر نمیزاره... بلند شو... چایی دم کشیده دیگه...

به زور منو از تخت جدا کرد و از اتاق بیرون برد...خمیازه کشیدم و دستمو از دستش بیرون اوردم... با حسرت به در اتاقم که بی بی بسته بود نگاه کردم و رفتم تا دست و صورتمو بشورم...دوست داشتم دوش بگیرم برای همین مستقیم رفتم تو حموم ...بعد ده دقیقه اب بازی،حوله رو درم پیچیدم و از پله ها اومدم پایین و پیش بی بی گل تو اشپزخونه رفتم...سرش تو کار خودش بود...

-الان چه وقته حمومه!

اومدم از پشت بغلش کنم که برگشت و بد نگام کرد... 

-به جا این کارا بشین صبونتو بخور ... خجالتم خوب چیزیه... 

نگاهمو مظلوم کردم و بهش نگاه کردم: 

-چرا خجالت اخه؟بده میخوام مامان جونمو بغل کنم...

با تعجب بهم نگاه کرد...تازه فهمیدم چی گفتم...بغض تو گلوم نشست و با لیوان چایی رو میز بازی کردم ... بی بی سمتم اومد و بغلم کرد و گفت: 

- نبینم ناراحت باشی ... حتما قسمت نبوده... 

-هی آره ...قسمت من بیچاره نبوده... 

اینو تودلم گفتم ...بوسه ای رو لپم کاشت و رفت سراغ تخم مرغی که داشت رو اجاق ابپز میشد...دلم برای مامان و بابا تنگ شده بود...نفس عمیقی کشیدم تا بغضم بره پایین...لبخندی زدم و گفتم: 

-خب بی بی خانوم برنامه امروزت چیه؟

لبخند زد و گفت: 

-من پیرزن که دیگه جونی برام نمونده تا بخوام برنامه داشته باشم...میرم پیش لیلا خانوم یکم قرآن بخونیم... 

روی صندلی نشستم و گفتم:

-وای بی بی یه بار دیگه بگی پیرزن من میدونم و تو...ماشالا (زدم روی میز) تازه شصت سالته... 

چش غره ای بهم رفت...سرمو تکون دادم و لبخند ملیحی زدم و جرعه ای از چایی سرد شدم خوردم...امروز میخواستم تا سه ظهر بخوابم بعد با ساناز برم بیرون... 

بعد خوردن صبحونه رفتم سمت گوشیم و به ساناز زنگ زدم...بعد از چند تا بوق بالاخره برداشت... ساناز با صدایی که از ته چاه میومد گفت: 

-مشترک مورد نظر خواب میباشد..لطفا بعدا تماس بگیرید...

با خنده گفتم: 

-سانی از کی رفتی مخابرات کار میکنی؟

از اون طرف تلفن صدای غر غر ساناز بلند شد...

-بیشعور جای معذرت خواهیشه... وقتی بهت زنگ میزنم و تو در خواب ناز غرق شدی جواب سلامم چند تا فحشه بعد وقتی خودتـ ...

-خب حالا غروغرو...پاشو دیگه ساعت یکه... 

-اولا ساعت یک نیستو و بیست و... نَه نَه الان شد پونزده دیقه به یازده...دوما فکر کنم با هم قرار گذاشتیم ساعت سه همدیگه رو ببینیم...این پارازیت برا چیه؟ 

صدامو کمی ناز کردم و گفتم: 

-بده خواستم عشقمو بیدار کنم؟

-اَه اَه حالمو بهم زدی مانی...از این وصله ها بهت نمیچسبه... دوست پسرات از دستت چی میکشن... 

-دو سیب و آلبالو...

بلند خندیدم و بی بی چپ چپ بهم نگاه کرد...ابرومو دادم بالا که یعنی *چیه؟*...گفت:

-نه به اون بغض صبحونت نه به این خنده های بلندت...خدا میدونه تو چه افتاب پرستی هستی... 

خندیدم و چشمکی بهش زدم... 

-الووو مانی خر پشت خطی؟

اوه چه صدای بلندیم داره...من که گوشی رو یه متر از خودم دور کردم... فکر کنم بی بی شنید چون داشت میرفت یه لحظه وایستاد و نیم نگاهی به تلفن کرد...گوشیمو جواب دادم... 

-خر خودتیو و .... اه بیا ببین میتونی الان منو به گناه بندازی... 

-خو حالا ... میگم واقعا چی شده بهم زنگ زدی؟ 

خواستم یکم لوس بازی دربیارم تا بهم نه نگه...

-سانی جووون... 

-جووووون؟

-سانی جوووونییی.... 

-اه برو بابا تو هم...بنال دیگه... 

-بی ادب...میگم...حاضر شو بریم ددر...

چند مین ساکت شد...انگار داشت فکر میکرد... 

-ناهار مهمون تو دیگه؟

صدامو به حالت عصبانی برگردوندم و گفتم: 

-دیگه پررو نشو... 

-باشه باشه ... بیا دنبالم...

خنده ای کردم و گفتم: 

-افرین بچه ی خوب...یه ربع دیگه دم خونتونم...

-باشه...فعلا... 

-بای...

گوشیو گذاشتم و رفتم سمت اتاق تا لباس بپوشم...مانتوی ابی نخی که داشت تو کمد خاک میخورد رو در اوردم و پوشیدم...رفتم جلو اینه تا خودمو درس کنم...

کش موهامو باز کردم تا شونشون کنم ...چند ماه پیش کوتاهشون کرده بودم ولی بازم بلند شده بودن...با کلیپس بالا سرم جمشون کردم و دسته موهایی که مش کرده بودم رو کج سمت راست صورتم انداختم...پوستمو برنزه کردم و رژ لب صورتیمو زدم...با اینکه دماغمو عمل کرده بودم ولی اصلا به چشم نمیومد که عملی باشه...چشام به قول بی بی عین بادوم بود و تیله ی آبی رنگی توش چشمک میزد ... سایه پشت چشام کشیدم و موبایل و مدرک و کیف پولمو انداختم تو کیف و سوییچ ماشینو برداشتم و زدم به خیابون...

رسیدم دم خونه ساناز تک بوق زدم عین جن یهو در شاگرد رو باز کرد و اومد تو...یا ترس بهش نگاه کردم...نیششو باز کرد و گفت:

-علیک سلام...

-بسم ا... الرحمن الرحیم...

با تعجب بهم نگاه کرد و گفت:

-مگه جن دیدی؟

سری تکون دادم و یه پس گردنی خوردم...

-اووخ الهی دستت بشکنه سانی گردنم نصف شد...

با خنده گفت:

-نترس گردنت کلفته چیزیش نمیشه...

چش غره ای بهش رفتم...گفت:

-خو حالا چشتو اینجوری نکن...با اون رنگش ادم فکر میکنه گرگ جلوشه...

خندیدم و راه افتادم...

-حالا بریم کجا سانی؟

-تو منو دعوت میکنی بعد نمیدونی کجا بریم؟

لبخند خبیثی زدمو گفتم:

-بریم پاتوق گربه ها؟

اخم کرد و گفت:

-ایش...نه اونجا چرتو پرته...

نیم نگاهی بهش انداختم و گفتم:

-چرا اونوقت؟

-خب...

خندیدم و یکی زدم رو دستش...چش غره بهم رفت...فهمیدم الان دیگه از مود شوخی خارجه خندم تبدیل به لبخند شد و به رانندگیم ادامه دادم و گفتم:

-خب حالا قهر نکن دوستم...موافقی اول بریم کافه سری به ترانه بزنیم...بعد زنگ بزنیم اقوام بریم ناهار...

منظورم تارا و طلا قلوبی بود...دو تا دختر عمو که پرستار بخش ما بودن... چشاش برق زد و بهم نگاه کرد:

-اقوام؟

فهمیدم فکرش تا کجاها رفته...خندیدم:

-ارتان رو نمیگم خره... تری و طلا...شَفت نیستن حوصلشون سر رفته لابد...

با تعجب بهم نگاه کرد:

-شَفت؟

خندم گرفت...وای بی بی این حرف زدنت به منم سرایت کرد...

-منظورم شیفته...

خندید و گفت:

-اوکی ...

دنده رو عوض کردم :

-بزن بریم...

دستشو سمت ضبط برد تا روشن کنه...اولین اهنگ اومد رو پلی بعد پخش شدنش فهمیدیم کدوم اهنگه شروع کردیم به خوندن...ولی چون زیاد بلد نبودیم هی اشتباه میخونیدم و میخندیدیم...

خوشحالم از اینکه تو رو دارم

کنار تو تموم شبو بیدارم

مجذوب فریب خنده هاتم

همیشه محو اسمون نگاتم

چشای مست تو داره میدرخشه

عطر عجیب تو توی هوا پخشه

اونی که مجنونه لیلی بازیته منم

نزدیک من میشی گر میگیره تنم

کنار کافه ترنم پیاده شدیم و رفتیم داخل...خلوت بود و جز چند تا پسر کسی اونجا نبود...

-سلام بر دو تا مشتری بی معرفتم...

برگشتیم و ترانه رو دیدیم...نیشمون باز شد و رفتیم طرفش...

-سلام ترانه جون...

- بی معرفتا...میدونید چند هفتس نیومدید؟

ساناز با دست به من و خودش اشاره کرد وگفت:

-ببخشید ترانه جون خب دکترای ممکلت سرشون شلوغه دیگه...

نگاه عاقل اندر سیفهی به ما کرد و گفت:

-اره جان خودتون...ساناز تو که پرستاری!

ساناز چپ چپ نگاهش کرد...ترانه دستامونو گرفت و مارو کنار میز خودش نشوند و گفت:

-خب حالا باید جبران خسارت بدید...پس سفارشاتون زیاد باشه...ویژه هاشم سفارش بدید...

خندیدیم...من گفتم:

-تری دو ساعت دیگه ناهاره ها!

ترانه پررو نبود میدونستم شوخی میکنه ولی هر چی تونستیم سفارش دادیم و منتظر بودیم تا سفارشمونو بیاره...

چشم گردوندم و به کسایی که تو کافه بودن نگاه کردم...دو تا پسر دو تا میز بالا تر از ما نشسته بودن و زیر چشی نگامون میکردن...

یکیشون که سمت چپ رو به روی من نشسته بود موهای بور و چشای عسلی...هیکل خوبی نداشت ولی جذاب بود...اونیکی هم موهاش قهوه ای بودولی چشاشو نتونستم تشخیص بدم چه رنگیه...برعکس اون بوره هیکل درشتی داشت و خوش تیب بود...با ارنجم میخواستم به بازوی ساناز بزنم که اشتباهی رفت تو پهلوش...

-اییی....مانی خر...

چش ابرو اومدم که ساکت شه و به اون دو تا نگاه کنه...ضایع بازی دراورد و کلا سرو گردن و دست و پاشو برگردوند طرفشون ...با دیدن نگاه بهت زده ی پسرا هول کرد و بلند شد تا ضایع نشه...صندلی نزدیک بود بیوفته...خندمو خوردم ولی فکر کنم ضایع بازی دراوردم ...چونم از خنده باد کرده بود...چش غره ای بهم رفت و با چش و ابرو برام خطو نشون کشید... رفت سمت دستشویی...

منم لبامو گاز میگرفتم تا نخندم...حواسم پرت کردم و به اون دختر و پسری که گوشه ی کافه نشسته بودن نگاه کردم...چه هم دیگه رو هم نگاه میکردن... پسره پشتش به من بود ولی از همون پشت هم خیلی جذاب بود...همونطور عین چی داشتم پسره رو انالیز میکردم که دختره متوجه من شد...هول شدم و سریع به بیرون کافه نگاه کردم...چشم به گدایی افتاد که داشت قدم میزد... ایییییی شانسه من دارم...ولی اگه نگاهمو برگردونم دختره میفهمه دارم خرش میزارم...زیر چشی نگاهش کردم...رد نگامو گرفت و به اون یارو رسید... لبخندی زد و سرشو بالا اورد و گفت:

-ترانه؟

پسره به چیزی رو دستش نگاه کرد فکر کنم ساعت بود چون سریع گفت:

- من دیرم شد...میرم کارخونه تا بابات اخراجم نکرده...

یهو ترانه سینی سفارشو محکم گذاشت رو میز و حواسمو به خودش جلب کرد...

-ماندانا کی رو داری چش میزنی؟تو رو محض رضای خدا بزار یه لقمه نون دربیاریم...هی مشتریامونو فراری میدی...

خندیدم و گفتم:

-نه بابا من چه کار به این مشتریای جِلفِت دارم...

اوپس... فکر کنم بلند گفتم چون اون دوتا پسر روشونو به سمتم برگردوندند...بهتر که شنیدن...چشم غره ای بهشون رفتم و با لبخند گشاد به ترانه نگاه کردم...

-ترانه انگار اون میز کارت داشتن...

دستمو به سمت اون میزی که دختره نشسته بود اشاره کردم...ترانه از همینجا به دختره نگاه کرد و گفت:

-جانم ؟

دختره جواب داد:

-.رسیدو بزن به حساب ...

ترانه سری تکون داد و رفت...معلومه اینام مشتری دائمی ترانه بودن...دختره سری به من تکون دادو رفت بیرون...با تعجب نگاهش کردم...سر تکون دادنش چی بود؟!نکنه زیادی داشتم ضایع بازی درمیاوردم...اوووف بیخیال بابا ...واسا ببینم...ساناز رفته دستشویی بسازه؟

به سمت دستشویی نگاه کردم...اونجا کسی نبود...چشممو دور سالن گردوندمو پیداش کردم...اوه اوه اوه... با اون پسر بوره سر یه میز چه غلطی میکرد؟که بی اجازه من میری مخ زنی؟ چقدر سریع!

کیفش رو از رو صندلی برداشتم و رمز موبایلشو وا کردم...مثل همیشه شیش تا یک...

شماره خودمو به اسم دکتر نیک زاد سیو کردم... با گوشی خودم تک زنگی به موبایلش زدم و بلند شدم و رفتم پیششون... 

-اِهِم... 

حواسشون به من جلب شد...چش غره ای به ساناز ر فتم و موبایلشو دادم دستش و گفتم: 

-بیا برات میسکال اومده...من یه مین میرم تا ماشینو میام... 

بدو رفتم تا قبل اینکه مبایلشو نگاه کنه...پشت ماشین قایم شدم و منتظر بودم...من که میدونم اون ساناز اگه خودم بهش زنگ بزنم جواب نمیده ...

تو فکر داشتم براش خط و نشون میکشیدم که یهو گوشیم زنگ خورد...بدون نگاه کردن رو صفحه برداشتم ...صدامو مردونه کردم و گفتم: 

-بله؟ 

یهو با شنیدن صدای عاطفه شوکه شدم...این چرا زنگ زده... 

-ببخشید شما؟

خب حالا که کرمشو ریخته بود بزا یکم اذیتش کنم...با صدای مردونم ادامه دادم...

- شما تماس گرفتید... 

صداش پر از شک و تردید بود: 

-ببخشید مگه این شماره شماره ی دکتر رنجبر نیست؟

-آهان بانو ماندانارو میگید...یه لحظه... 

فکر کنم لو دادم منم چون داد زد... 

-ماندانای بیشعور و نفهم و ...(...)بی شخصیت...سکته زدم خدایا این کیه من بهش زنگ زدم... 

-اووو نفس بگیر دختر... چه فحشایی هم میده...خداروشکر گوشیم رو اسپیکر نیست... 

-سکته زدم نکبت... 

-من موندم چطور تو بیمارستان جرئت داری اینجوری جواب تلفن بدی... 

فکر کنم فهمید سوتی داده چون ساکت شد و صدا نفساش میومد..آروم گفت: 

-میمردی زود تر میگفتی...اون پرستار کَفتَره فک کنم شنید... 

-کیو میگی؟

با عشوه گفت: 

-همزادت سعادت... 

یه هییین بلند گفتم ... 

-جلو اون لوسی دهن لق حرف زدی؟

-نه بابا ...از خودمونه

- حالا چرا زنگ زدی؟

-چی؟...آهان خب میدونی چیه... 

وقتی اینجوری حرف میزد یعنی من باید برم شیفت ... 

-طرف کیه؟

-اوه اینقدر از این پیشنهادا داری خودت رو هوا میزنی...دکتر ظهوری... 

-چــی؟!؟من به جا اون چوب شوره برم؟!؟ 

-خب چیه یه بار در عمرش میخواد تعویض شیفت کنه... 

-خو حالا شیفتش کیه؟ 

با گفتن ساعتش چشام درشت شد کم مونده بود بزنه بیرون...من از کاربعدازظهر متنفر بودم اینو همه بیمارستان میدونستن و برا همین هیچ وقت بهم نمیگفتن تعویض شیفت ظهر بیا ...حتی دکتر کارروشن رئیس بیمارستان هم شیفت های من رو نهایت هفت روز ظهر میذاشت...

-عاطفه تو که میدونی من از شیفت بعدازظهری بیزارم... 

-جون من بیا مانی...خودش گفت فقط از چهار به بعد میخواد بره...ساعت هفت و نیم هم که تموم میشه...حوصله ی منم اینجا سر رفته ... تازه کلی تعریفتو کردم... 

-تو غلط کردی...مگه همزادت نیست؟ 

- اونم رفته دیگه به جاش سعادت اومده... 

اوه دلم برا عاطفه سوخت با اون لوسی هم شیفت شده...

-خو حالا فکر میکنم روش... 

-نه تو رو خدا الان بگو آرشام منتظره... 

-او چه خودمونی هم میگه آرشام...یه جون هم بهش بچسبون... 

-اِاِ مانی تو هم وقت گیر اوردی...بهش میگم میای... 

یهو عصبی گفتم: 

-غلط میکنی...باشه میام ولی خداشاهده ببینم بازم برام شیفت ظهر گیر اوردی دیگه عذرتو از کارروشن میخوام... 

-قربونت برم ابرومو نبردی چشم چشم دیگه قول میدم ... 

-افرین... 

-خب دیگه مزاحمت نمیشم...بای 

-خدافظ... 

برگشتم و با دیدن جن یهو جیغ خفیفی کشیدم... 

-ای خدا... ساناز بمیری هی عین جن همه جا ظاهر میشی... 

چشم نازک کرد و مشکوک پرسید:

-خانوم داشتن با کی حرف میزدن؟ 

براش عشوه اومدم و گفتم: 

-عشقم... 

-از این عرضه ها هم نداره اخه...

اخم کردم و گفتم:

-درد...مگه چمه؟ولی انگار بهت خوش گذشته... 

اهی کشید فهمیدم برعکس ماجراست... 

-نه بابا چه خوش گذشتی اون پسره هم مثل بقیه... 

چشامو لوچ کردم و گفتم: 

-نه بابا...لقمه چرب تر میخوای؟

چش نازک کرد

-بدم نمیاد...

بعد یهویی عین بقره انگشتاشو تو بازوم فرو کرد...جیغم در اومد:

-آخخخ...ووییی لعنت به جدت ساناز...چرا هار شدی؟

اخمی کرد و گفت:

-مگه بهت نگفته بودم بی اجازه دست تو کیفم نکن؟

اوه اوه فهمیدم اوضاع خطریه...گفتم:

-خب چیکار میکردم منو نگا کنی...

چش نازک کرد و گفت:

-بار اخرت باشه...حالا برا عذرخواهی بیا منو ببوس...

واه واه چه غلطا...لپشو ماچ کردم...لبخند ملیحی زد که بیشتر به خبیثی میخورد... دستمو کشید و گفت: 

-مادر به قربانت...بیا بریم سفارشامونو بخوریم و تا داد ترانه درنیومده... 

خندیدم و رفتیم تو و با هم اون همه کیک و بستنی رو خوردیم...خدا کنه ناهار جا داشته باشیم...

فصل دوم...

با تارا و طلا رفتیم ناهار رستوران...بی بی گل هر چی زنگ زد بیارمشون خونمون قبول نکردم ... نمیخواستم زیاد کار کنه ... 

بعد ناهار سانازو با کلی تعارف با اونا فرستادم و خودم رفتم سمت بیمارستان...ماشینو تو پارکینگ مخصوص خودم پارک کردم و از پشت بیمارستان رفتم داخل ... 

برای اولین بار خواب ظهرم حروم شد.... سر راه هی غر غر میکردم...

-آخه منو چه به ظهر کار کردن؟همش شلوغه لامصب این وقت ملاقاتا وقت کنفرانس خبریه هر چی بشره سرشو عین چی میندازه پایین و هی خانوم دکتر مریضم میمیره یا نه...لااقل بیمارستان خصوصی بود یه چیزی اینجا کاروانسراست واسه خودش ... اه حال ندارم برم معاینه مریضا ... اصلـ.. 

صدای خنده ی مردونه ای منو متوقف کرد و به سمت صدا برگردوند...دکتر حسام نیکزاد بود...

سابقه کارمون تو این بیمارستان برابر بود ... موهای قهوه ایش رو روی پیشونیش ریخته بود و با ته ریشی که تازگیا گذاشته بود خوشگل شده بود...چشای خوشگلی هم داشت که رنگش بین سبز و آبی در حال تغییر بود ...

نگاه اسکنرمو از سر تا پاش گرفتم که با نیش باز گفت: 

- به به ماندانا خانوم...مورد پسند واقع شدیم؟

ایشی گفتم و بهش چپ نگاه کردم...ادامه داد: 

- گل بود به بیمارستان نیز نمایان شد...تو که از ظهر کاری متنفر بودی...

چشم نازک کردم و گفتم: 

-اولا یاد نگرفتی با یه خانوم متخصص و بالامقام درست صحبت کنی و سلام کنی... 

خندید و سلام کرد...سرمو تکون دادم و ادامه دادم... 

-دوما کی گفته که الان خوشم اومده...به خاطر اون تقوی(عاطفه رو میگم)خود شیرین مجبور شدم بیام اینجا... 

دوباره خندید...همیشه خنده رو بود...به جا نیکزاد باید اسمشو میذاشت خوش خنده... 

-دلت چقدر پره ازش...بیچاره اگه میدونست کمک کردنش براش بد تموم میشه سراغ این کارا نمیرفت ...راستی با ارایش ندیده بودمت...چقدر خوشگل بودی و خبر نداشتیم... 

تو بیمارستان با همه راحت بودم و همین باعث شده بود جو صمیمی بین من و پرسونل ایجاد بشه ...ولی من و حسام حدود یه ساله با هم دوست بودیم...برای همین بعضی ها فکر میکردن نامزدیم!

بهش نگاه کردم و ادای سوت زدنو درآوردم و گفتم:

-حالا اون عاطی رو بیخیال...بزنم به تخته روز به روز داری...

وسط حرفم پرید بی ادب... 

-خوشگل تر میشم؟ممنون میدونم... 

لبخند خبیثی زدم و گفتم: 

-نه عزیزم...پیر تر میشی... 

با تعجب منو نگاه کرد و وقتی لبخند منو دید فهمید شوخی میکنم...گفتم: 

-خب حالا انگار اومده سیرک...ذوق کردنت رو بزار برا چند مین دیگه من الان شارژ ندارم یهو دیدی کارروشن صدات زد... بزا برم لباسمو عوض کنم برم اون دکتر ظهوری رو بفرستم و بازم میام ولی ایندفه پول میگیرم ازت... 

بازم خندید...ای تو بمیری اینقدر میخندی...خدایا یکم از این خنده ی اینا رو بده به ما...

سری تکون داد و به سمت اتاق کارش رفت...منم بدو بدو رفتم اتاق استراحت تا لباسمو عوض کنم...اتاق من در تیر راس هر محرم و نامحرم بود و نمیشد لباسو اونجا عوض کرد...مانتومو در اوردم و به جاش روپوش سفید رنگ خوشگلمو که روی سینش اسم من دوخته شده بود به تنم کردم...

هر وقت به اسمم نگاه میکردم بهم انگیزه کار میداد...ماندانا رنجبر... به قول ساناز اسمم به شغلم میخورد...واقعا رنج رو از بیمارا دور میکردم ولی کی رنج منو دور کنه؟هعی ... 

داشتم با خودم این فکرا رو میکردم و در همین حال با وسایل رفتم سمت اتاقم تا اونا رو اونجا بزارم... کنار در اتاقم منشیمون ساکن شده بود و عین یه زندان بان داشت به اطرافش نگاه میکرد... فقط یه اسلحه کم داشت...خندیدم و رفتم تا یکم اذیتش کنم...

-به به خانوم منشی...

انگار منو ندیده بود...بعید میدونم...با اون همه رقص گردنی که میکرد حواسش به من نبوده باشه...یهو از جاش بلند شد و گفت:

-سلام خانوم دکتر...

خندیدم و گفتم:

-علیک سلام..تو فکر بودی افراه؟

با تعجب نگام کرد...حق داشت بنده خدا من هیچ بشری رو تو اینجا به غیر از دکتر ظهوری و رئیس بیمارستان به فامیلی صدا نمیکردم ...البته با ظهوری رابطم شکرآب بود ولی کارروشن خودش زیاد در تیر راس من نبود تا همکلام بشم باهاش...خودشو جمع کرد و جواب داد:

-هیچی خانوم دکتر...

-اسلحه بدم خدمتتون؟

گیج و مات نگام کرد...بیچاره رو گذاشته بودم سرکار ...پرسید:

-اسلحه چرا؟

دیگه خندم اومد بالا و شروع کردم به خندیدن...میدونستم پرینا جنبه نداره ولی خودمم نتونستم جلو خندمو بگیرم و سری به نشونه ی بیخیال تکون دادم و با خنده وارد دفترم شدم...

اووف چقدر اتاقم گردوخاک داشت...تا حالا تو روز اینجا رو ندیده بودم...به ساعت نگاه کردم...یه ربع به چهار بود...باید به مسئول تمیزکاری بگم یه سر به اتاقم بزنه...وسایلمو یه گوشه گذاشتم و به پرینا گفتم زنگ بزنه بیاین اتاقمو تمیزکنن...

واای بی بی جووون... یاد اتاق خودم یا به قول بی بی سنگر افتادم...نکنه بی بی بازم تمیز کنه..مبایلمو سریع در اوردم و به خونه زنگ زدم...بعد دو بوق تلفنو برداشت ...

-بفرمایین؟

-سلام بی بی جون...

-مانی تویی؟علیک سلام دخترم...

-اره بی بی گل...ببخشید بی بی حواسم نبود اتاقمو مرتب کنم زنگ زدم بهت بگم دست نزنی بهش ... خودم مرتب میکنم...

-اخه دخترم تو که قراره دو تا شیفتو با هم وایستی ...با اون همه خستگی که تو برا دو ساعت رفتن داری دست به وسایل اتاقت نیمیزنی...نگران نباش مادر تهمیه اومده اتاق تو رو هم تمیز کرده...

نفس عمیقی کشیدم...خداروشکر این تهمیه یه بار درست عمل کرد...تهمیه پرستار بی بی بود که کارای خونه رو هم انجام میداد...ولی از وقتی شوهر کرده دو بار در هفته اونم بدون هماهنگی میاد ...حیف اون حقوقی که میگیره...

برای همین با همسایه ها حرف زدم وقتی من نیستم بی بی جون بره خونشون یا برا غذا اونا رو دعوت کنه تا تنها نباشه دیگه...خودش خبر نداشت وگرنه ناراحت میشد...

-خب باشه بی بی گلی...من برم سرکار ...

-مراقب خودت باش ننه...خدا پشت و پناهت...

-قربونت برم عزیزم...خدانگهدارت... 

موبایلو گذاشتم تو جیبم و رفتم به سمت اتاق دکتر ظهوری... 

دکتر ظهوری دو سال سابقه ی کاریش تو این بیمارستان بیشتر از من بود... مرد خوش قیافه و از حق نگذریم خوشتیپ بود..مدیونید فکر کنید من خیلی خیلی فضولم... نه لاغر بود نه چاق به قول ساناز نرمالیته...

من که با همه شوخی میکردم نمیدونم چرا نمیتونستم با اون راحت باشم...هرچند خودشم انگار تمایلی به همکلام شدن با من نداشت و چون شیفت کاریش با من متفاوت بود دید و بازدیدمون در حد سلام و خداحافظی بود... ولی تا اونجایی که آمار دراورده بودم تا هیچکی راحت نبود الی دکتر رضا...

دکتر رضا هم همسن خودش بود ولی متاهل بود ... من با دکتر رضا شوخی میکردم اونم طرف من بود...یه حالی میکردم وقتایی که ظهوری با من حرف میزد دکتر رضا بهش تیکه مینداخت و منو بالا میکشید...منظورم از نظر کلاسه ها... همه میدونستن من هیچ قصدی از کارام ندارم و فقط دنبال خوشحال کردن همه بودم باهام راحت بودن و گاهی وقتا میشد همین دکتر رضا بیاد با من درمورد زنش صحبت کنه...منم راحت میرفتم میذاشتم کف دست زنش ... والا چرا مرد جماعت با زنش رودرباستی داره؟

اووف چقدر فکر کردم خسته شدم بزا برم این آرشامه رو مرخص کنم میرم بازم فکر میکنم...وای آرشام چیه بگو دکتر ظهوری ... ای بابا این عاطفه هم کارشو کرده بود...بیخیال تو ذهنم عیب نداره به اسم کوچیک صداش کنم...

بعد از خوددرگیری های فکری نفس عمیقی کشیدم و در اتاقشو زدم...با صدای بفرمایید وارد شدم...سرشو بالا اورد و نیم نگاهی به من انداخت و بلند شد...سلام کرد و جواب سلامشو دادم ...افرین پسر خوب تو جات تو بهشته ...منم دیگه حوصله ی شوخی کردن با تو رو ندارم ... 

هر چی راهکار بود برای خوب شدنش با من انجام دادم ولی خودش دست رد بهشون میزد و فقط به لبخندی که معلوم بود نمایشیه اکتفا میداد...چوب شور مغرور... گفت: 

-ببخشید مزاحم شما شدم... 

سرم رو تکون دادم و خواستم بگم- حالا عیب نداره من یه امروزو تحمل میکنم -ولی به موقع جلو خودمو گرفتم و با همون لحن جدی که خودش جواب میداد جواب دادم: 

-زحمتی نیست اقای دکتر...خوشحال شدم از اینکه میتونم کمکی بهتون کنم...

انگار برا یه لحظه جا خورد و چند ثانیه به من خیره شد...اهان حالا یکمم تو بکش... خودشو کنترل کرد و گفت: 

-شب به جای شما شیفت میام...ایشالا عروسیتون باز جبران میکنم...

نتونستم جلو آهمو بگیرم...آخه الان موقع اه کشیدن بود...نه آه رو بیخیال این عروسی رو از کجا اورد بیرون ؟ 

-مرسی...مزاحمتون نمیشم دکتر ...فعلا... 

قبل از اینکه حرفی بزنه اومدم بیرون...میدونم بی احترامی کردم و قبل از شنیدن خداحافظیش رفتم ولی نمیتونستم جلو خودمو بگیرم...پکر شدم...برا همینه نمیخوام ظهر کار کنم دیگه...همش فاز منفیه...شیفت ظهوری هم هست...ولی خوب کرد جای من میخواست بیاد...عاطفه منو از دور دید دوید طرفم و میخواست بغلم کنه ولی فکر کنم قیافه پکر من تو ذوقش زد...تو دلم به قیافه ضایعش خندیدم... 

-سلام ماندانا... 

-سلام... 

با تعجب نگام کرد...

-چرا پَکری؟ 

میخواستم بهش بگم ولی به خودم اومدم ... نباید سر این عاطی خالی کنم و با لبخند نمایشی گفتم: 

-هیچی بابا یکم رفتم تو فکر...یادت باشه یکی طلبم... 

سری تکون داد... حسم رفته بود نمیدونم چرا...عاطفه هم رفت سراغ کارش... 

نمیدونم چرا وقتی ظهوری گفت عروسی ته دلم خالی شد... یه حس ترس و اضطراب اومده بود تو وجودم که نمیدونستم چی بود...ولی بهتر بود بهش فکر نکنم الان...

یهو یه دسته ادم بدو بدو انگار حیوون دنبالشون کرده از کنارم رد شدن ...چشامو فشار دادم و با تعجب بهشون نگاه کردم...اینا چرا اینقد هولن؟از نوع لباس یکیشون فهمیدم حسامه...حتما مشکلی برا بیماری پیش اومده که اینقد عجله داشت ... منم بدو بدو رفتم ببینم چه خبره... پرستاری که کنار در داشت دید میزد صدا کردم ...اینقد این بیمارستان پر جمعیت بود هنوز اسم پرستارا رو رو قاطی میکردم یا یادم میرفت... 

-چه خبره؟ 

با دست به اون اتاقی که حسام رفته بود توش اشاره کردم...آروم گفت: 

=نمیدونم دکتر نیکزاد هم رفتن ببینن مشکل چیه...

به به حسام برای خودش کار جور کرد...سری تکون دادم و وارد شدم...حسام عصبی گفت: 

-مگه نگفتم کسی نیاد تو... 

و با خشم بهم نگاه کرد...فکر کنم از قیافه ترسیدم خندش گرفت ولی سعی کرد خندش رو کنترل کنه و گفت: 

-اینجا چیکار میکنی مانی؟ 

چشم غره ای بهش رفتم و زیر لب گفتم درد...صداشو برا من بلند میکنه جلو مریض...اینجور مواقع به قول بی بی افتاب پرست میشدم و اخلاق عوض میکردم...اخم کردم و به سمت مریض رفتم... 

-دکتر نیکزاد مشکل چیه؟

فهمیده بود الان اگه شوخی کنه کتکه رو خورده برا همین سریع گفت:

-ایشون مشکل نارسایی قلبی دارن و برای تعویض دریچه باید برن اتاق عمل...قرار بود دکتر ظهوری امروز عمل کنه ولی رفت و ما هم اجازه عمل نداریم...

ظهوری رفته که رفته...چرا به خاطرش جون یکی رو به خطر بندازیم...اخمی ظریف رو پیشونیم نشست: 

- برین بگین اتاق عملو اماده کنن ... 

میخواست حرفی بزنه که دستمو بالا بردم وگفتم: 

-من خودم اختیار تام دارم و میتونم عمل کنم...سریع برید و اتاق عمل رو حاضر کنید...

با اون اخلاق و لحنی که من الان داشتم شانس اورد فهمید اگه مخالفت کنه کل آبو اجدادشو به اتیش میکشم ... پای زندگی مریضی در میون باشه من حتی به رئیس بیمارستان هم محل نمیدم چه برسه حرف یه خوش خنده...خوب شد اومدما معلوم نبود حسام چیکار کنه...

سریع رفت بیرون و من نشستم کنار تخت ... اسم مریض مهلا پاک بود...دو روزی میشد که بستریه...از قیافش میشد فهمید بیست و چهارسال داره...کمی چشاشو باز کرد و منو نگاه کرد...لبخندی زدم و گفتم: 

-سلام مهلا خانوم...خوبی؟ 

سرشو به نشونه نه تکون داد...دستشو گرفتم و گفتم:

-نگران نباش عزیزم...میخوایم ببریم عملت کنیم تا زود خوب شی...ببینم نمیترسی که... 

چشاش درشت شد و عرق رو پیشونیش نشست...دستشو نوازش کردم و گفتم: 

-میترسی خوشگل خانوم؟

قیافش زیاد چشمگیر نبود ولی نمیشه گفت زشته...منم کلا زیاد پاچه خوار بودم ... سعی میکرد حرف بزنه... 

-اره...میترسم...همین عمل جون مامانمو گرفت... 

با شنیدن این حرف از طرف اون شوکه شدم...بغضی تو گلوم نشست...دختر بیچاره تو این جوونیش مادرشو از دست داده بود...کاملا درکش میکردم ... مادر و پدر و برادرم که تازه قرار بود برگرده ایران به خاطر اون جاده ی لعنتی رفتن اون دنیا ...با اینکه چندین سال گذشته بود ولی هنوز هم اون صحنه های خاکسپاریشون که یادم میومد حالم بد میشد...ولی نباید میذاشتم مهلا متوجه حال خرابم بشه وگرنه روحیش به هم میخوره ... نفس عمیقی کشیدم و لبخند آرامش بخشی بهش زدم... 

-نگران نباش مهلا خانوم ... خدا مادرتو رحمت کنه ایشالا همیشه روحش شاد باشه... 

اشکاش جاری شد و گفت: 

-میخوام برم پیش مامانم ...میشه؟ 

لبخندی زدم...ولی فکر نکنم حالت لبم تغییر کرده باشه... خواستم بهش امیدواری بدم ولی حال خودم بدتر بود...منو یاد خودم مینداخت ... اشکی که روی گونش افتاد رو پاک کردم و میخواستم بغلش کنم که حسام مزاحم وارد شد و گفت: 

-دکتر رنجبر...اتاق عمل آمادس... 

چقدر سریع!دست مهلا رو ول کردم و گفتم: 

-نگران نباش عزیزم یه روزی میری پیشش ولی الان به این فکر کن که دستت پر بشه تا سربلند بری ...نمیخوای که پدرت تنها بمونه؟

سرشو به چپ و راست تکون داد...دو تا پرستار اومدن تا ببرنش برا بی هوشی...فکر کنم فشارم افتاده بود چون سرگیجه گرفته بودم...حسام نگران پرسید: 

-ماندانا ...خوبی؟ 

میخواستم سرمو تکون بدم ولی نمیتونستم...حالم بد شده بود...اونم فهمید برا همین یه شکلات از جیبش دراورد و گفت:

-چرا اینجوری شدی ماندانا؟چیزی گفت؟ 

بهش نگاه کردم...نمیخواستم حالمو بفهمه برا همین نگاهمو سریع ازش گرفتم و سری به نشونه ی نه تکون دادم... خواستم بلند شم تا برم مهلا رو عمل کنم با دستش مانع شد و گفت:

-بهتره تو بری...خودم میرم عملش میکنم...

چه بهتر من واقعا نمیتونستم از پسش بر بیام الان...حسام هم که تخصصش در این زمینه مثل من بود...از خدا خواسته بلند شدم وبراش ارزو موفقیت کردم... سری تکون داد و لبخندی زد...سریع از اتاق بیرون رفتم و به سمت اتاقم دویدم...

پرینا مشغول تلفن بود و حواسش به من نبود...اینم یا تو فکره یا با مبایلش ور میره... رفتم تو اتاق و نشستم پشت میزم و سرمو گذاشتم رو میز...نمیدونم چم بود ولی مدام صحنه های خاکسپاری خانوادم جلو چشمم میومد...

روزی که عموم اومد تو اتاقی که توش بستری بودم و گفت میخوان مادر و پدرمو دفن کنن چنان جیغی میکشیدم و بهش تهمت دروغگویی میزدم که کلی ارامبخش بهم زدن تا اروم بگیرم...دو روز بعد با لباس سیاه داشتم به قبرکن نگاه میکردم که میخواست قبر مامان و بابا رو کنار هم بکنه ... نیما هم پایینشون صبح دفن شده بود... دیگه نه اشک داشتم که بیاد پایین نه حنجره که زار بزنم... عین مجسمه متحرک بودم و با سکوت به گریه ها و فریاد های افراد دوروبرم نگاه میکردم...نفهمیدم کی دفن شدن... نفهمیدم کی سنگ قبر روشون گذاشتن...نفهمیدم کی همه رفتن و من و بی بی گل تنها شدیم... بی بی خواست منو بلند کنه ولی تکون نمیخوردم...صدام زد...داد زد...زد تو گوشم ...ولی دریغ از یه عکس العمل من... برای یک نوجوون تحمل این اتفاق خیلی سخت بود...

به خاطر اینکه به اونا فکر نکنم زود دیپلم گرفتم و خیلی سختی کشیدم تا تو بیست و چهار سالگی عمومی رو تموم کردم ... اصلا فراموش کردم کی بودم و شدم یه ماندانا دیگه...میخندیدم...شاد بودم و سعی کردم با خوشحالیام غم بزرگمو مخفی کنم...غیر از ساناز هم کسی درباره گذشته من خبر نداشت ...

با یاد اوری اینا اشکی از چشمم اومد رو گونم نشست...بیش از ده سال از اون اتفاق گذشته بود... 

فکر کنم چند ساعتی تو اتاقم بودم ولی بازم اینقد خسته بودم که نگو...به ساعت نگاه کردم...شش و نیم...لعنت به من چرا قبول کردم ظهر بیام اینجا ...سرمو از رو میز بلند کردم و به سمت در رفتم ...حسامو دیدم که از دور داره با مردی که پدر مهلا بوده صحبت میکرد...معلوم بود موفق شده...مرد هم انگار خوشحال بود و خداروشکر میکرد و از حسام تشکر میکرد...رفتم پیششون...حسام که متوجه من شد رو به پدر مهلا گفت:

-ایشون همون دکتریه که مجبورمون کرد دخترتونو عمل کنیم اونم بی اجازه ی رئیس بخش عمل...

پدر مهلا به سمتم برگشت و گفت:

-خیلی ممنونم دخترم...ایشالا همیشه سایه مادر و پدرت بالا سرت باشه...ایشالا هیچ وقت از غم بویی نبری...واقعا ممنون که نزاشتی دوباره حسرت بخورم و از دوری دخترم زجر بکشم...

لبخند رو لبم خشک شده بود و فقط داشتم به مرد نگاه میکردم...نمیفهمیدم چی میگه...یه حرفش تو گوشم هی تکرار میشد `مادر و پدر`...

حسام بو برده بود خبریه برا همین مردو راهی کرد و اومد طرفم ...

-ماندانا؟

دستشو رو صورتم بالا پایین برد...میدیدم ولی نمیتونستم عکس العمل نشون بدم...داشت با نگرانی نگام میکرد...

-دکتر رنجبر؟ماندانا؟مانی؟

بازم جوابش سکوت بود...اصلا حسام و نمیدیدم...بی بی رو میدیدم که داره منو که روی سنگ قبر نیما نشستم صدا میزنه...نمیدونم چی شد یهو اثر دستی رو گونه ی چپم حس شد...یهو همچی عادی شد و دستمو گذاشتم رو گونم و بغضم شکسته شد...بالاخره بعد از این همه سال...حسام با اشک من هول شد و گفت:

-ببخشید ... ببخشید... نمیدونستم چیکار کنم... تکونت دادم ... صدات کردم... ناخداگاه زدم...

همونطور که اشکام میومد بهش لبخند زدم و گفتم:

-ممنون...

و نگاه پر سوالشو بی جواب گذاشتم و به سمت دستشویی رفتم... 

فصل سوم...

برا خودم تو راهرو بیمارستان قدم میزدم و یکی درمیون تو اتاق مریضا میرفتم ... صدا پچ پچ بعضیا رو که درباره اتفاقی که توی راهرو بین من و حسام افتاده بود میگفتن رو همه جا میشنیدم...ماشالا گزارشگر های بی بی سی همه جای این بیمارستان ریختن... رئیس بیمارستان ، آقای کارروشن برای اولین بار اومد تو اتاقم ...تا اونجات که خبر داشتم بیمارستان اتیش هم میگرفت از اون جای دنجش بیرون نمیومد... گفت:

-خانوم رنجبر حالتون خوبه؟ مشکلی پیش اومده؟

از فضولیش خندم گرفته بود... اگه میدونستم هم به تو نمیگفتم...ولی سعی کردم عادی باشم و گفتم:

-چغولیمو بهتون کردن آقای دکتر؟چه سعادتی که یه بار به اتاقمون تشریف اوردین...

بی تعارف نشست کنار میزم و منم گفتم برامون چایی بیارن...مبایلشو تو جیبش گذاشت و گفت:

-والا اینقدر محبوبی که کافیه اب بخوری تا بفهمم...چت شده بود امروز؟شنیدم دکتر نیکزاد دست بلند کرده روت...

پرینا چایی رو اورد و رفت بیرون...به دکتر کارروشن گفتم:

-اثار دلتنگیه دکتر...دکتر نیکزاد از قصد نزد وگرنه الان اینجا نبود...

چشاشو لوچ کرد و بهم نگاه کرد...

-عجب...اره معلومه از چیزی دلتنگی...میخوای بری خونه؟

خواستم بگم تو خونه کی منتظره منه ولی لبخندی زدم و گفتم:

-نه دکتر کارروشـ...

وسط حرفم پرید و گفت:

-راحت باش ماندانا خانوم...محمد صدام کن...

چه عجب...سرمو تکون دادم و ادامه دادم:

-نه آقا محمد...میمونم فعلا...

سری تکون داد و بلند شد و گفت:

-باشه ولی اگه مشکلی پیش اومد حتما بهم بگو...میدونی که اتو بدی دست پرستارا غوغا میشه...

خندید و رفت بیرون...

رفتم پیش مریض مورد علاقم...یه پسر کوچولو به اسم علیرضا که مشکل تنفسی داشت و یه مدتی اینجا بستری بود...جای پسر خودم دوستش داشتم...به در چند تا ضربه زدم و گفتم:

-تق تق...علی جون مهمون نمیخوای؟

تا منو دید خندید و جیغ کشید...

-سلام خاله ماندانا...بالاخره اومدی پیشم...

خندیدم...وای که چقدر این پسره شیرین بود...رفتم رو تختش نشستم و گفتم:

-سلام به رو ماهت عزیزم...خوبی؟

سرشو تکون داد و گفت:

-اره خاله...چرا نیومدی پیشم؟وقتی فهمیدم ظهرم اومده بودی ولی سراغمو نگرفتی ناراحت شدم..

یاد ظهر افتادم ولی سری سرمو تکون دادم و دستشو گرفتم و گفتم:

-ببخشید علی جون ظهر داشتم مهلا رو برای عمل اماده میکردم و نشد بیام...

گفت:

-مگه عمو نیک زاد عملش نکرده؟

چش غره ای بهش رفتم...چقدر فضول بود...

-تو این آمارا رو از کجا میاری؟

نیشش وا شد و گفت:

-خانوم سعادت بهم گفت... 

خندیدم و گونشو ماچ کردم...یکم دیگه باهاش حرف زدم و خوابوندمش...

از اتاق اومدم بیرون که با دکتر ظهوری رخ به رخ شدم...ناخداگاه اخمی رو صورتم نشست و گفتم:

-سلام...

اونم دسته کمی از من نداشت ...از اون قیافه ی اخموش معلوم بود... عصبی گفت:

- سلام خانوم رنجبر...شنیدم بی اجازه رفتی دستور عمل دادی...

او چه جبهه ایم میگیره...خانوم رنجبر هم نیستم و دکتر رنجبرم...برای کارامم از تو اجازه نمیگیرم...خواستم حرف بزنم که یهو صدای دکتر رضا منو سوپرایز کرد و نزدیک بود جیغ بکشم...چرا همه عین جِن ظاهر میشن امروز...ساناز فکر کنم میره اینا رو مسموم میکنه همه شدن عین خودش....

-کی گفته ایشون باید اجازه بگیرن...خودشون اجازه دارن ...

بهش نگاه کردم وسری نشانه ی تشکر تکون دادم..اونم سرشو تکون داد و لبخند زد...دکتر ظهوری گفت:

-دکتر رضا میدونستی اگه بلایی سر خانوم پاک میومد باید چه جوابی به خانوادش میدادیم؟مخصوصا اینکه کسی که اجازه ی عمل داده (به من اشاره کرد)خودش عمل رو به عهده نگرفته...

حوصله دیدنشو نداشتم...غرغروی پیرمرد خرفت...نه خدایی پیرمرد نیست ولی خرفته...خیلی هم برام اعصاب گذاشته بود با این اخلاقش ... شما اون کارتو ول میکردی میموندی عمل میکردی که الان طلبکار نشی!ولی سمج تر از اون بودم بدون ضایع کردن اون ظهوری برم...گفتم:

-اولا منم مثل شما دکترم و یه جوری میگید بی اجازه انگار دارین با یه تازه کار حرف میزنین... قابل توجهتون من تا حالا بیش از پنجاه تا عمل موفق داشتم و کار بلدم...فکر نکنم به خاطر نبودن شما باید از درد یه مریض چشم پوشی میکردم...به جای غر غر کردن شیفتاتون رو درست بیاین تا بینمون بحث پیش نیاد...

بدون دادن اجازه ی حرف زدن رفتم تو اتاق علیرضا...خداروشکر علیرضا خواب بود وگرنه جیغ جیغ میکرد و لو میداد برا خر گذاشتنشون اومدم داخل...گوشمو رو در گذاشتم تا حرفاشونو بشنوم...پچ پچ دکتر رضا اومد:

-اوه آرشام چی کار کردی اینقدر به خونت تشنه شده؟

-والا نمیدونم رامتین...فکر نکنم برای رفتن به عیادت مادرم باید از این قناری اجازه بگیرم...

-قناری چیه آرشام...بگو طاووس...کافیه حرفات به گوشش برسه اونوق هر چی اعتبار و ابرو داری به فنا میره..میدونی همین رنجبر چقدر موذماره...

زیر لب گفتم موذمار عمته...پررو. بی ادب...چش منو دور دیدی؟

-موذمار باشه به من چه...

چند ثانیه سکوت...صدا رامتین(دکتر رضا) اومد:

-تو دیگه چرا عصبی میشی؟اون خودکارو ول کن الان میشکنیش...

عصبی گفت:

-اخه دختره بی فکر اصلا به فکر کاراش نیست... سرخود تصمیم میگیره...انگار نه انگار بزرگ ترش هست...اصلا رعایت نمیکنه چه رفتاری باید داشته باشه...

-مگه باباشی اینقد عصبانی میشی؟خود پدر این دختره هم انقدر کارش نداره...دیدی حتی یه بارم نیومد اینجا ...

با شنیدن بابا اشک تو چشام نشست...چه روز نحسی بود امروز...از در و دیوار برام میباره...خدایا نکنه قراره منم برم پیششون ؟کنترل خودمو از دست دادم و محکم درو باز کردم و نگاه متعجبشونو به خودم دیدم...با لحن عصبانی گفتم:

-من هر کاری میکنم با فکر میکنم دکتر ظهوری و دلیل نمیبینم بیام از شما اجازه بگیرم... من هی ساکت میمونم احترام بزرگی-کوچیکی میزارم و امروز هم با اینکه از شیفت ظهر متنفرم به خاطر شما از کارم زدم و اومدم ... و بعد من هم برای انجام کارام اگر پـدر داشـ ...

نتونستم حرفمو ادامه بدم...بغضم شکست...موندن رو جایز ندونستم و سمت دستشویی دویدم... خدا چرا امروز اینقد برام بده...

دست و رومو شستم و چند لحظه به خودم تو ایینه نگاه کردم...چقدر چشام پف کرده بود...حق داشت خیلی وقت بود گریه نکرده بودم... چند مشت اب سرد به صورتم زدم که پف چشام بخوابه بعد رفتم پیش ساناز که تازه اومده بود...تو اتاق رست داشت لباس عوض میکرد...بهش گفتم جای من ارشام اومد سر شیفت و من میرم خونه... هر چی اصرار کرد بهش بگم چمه نگفتم... رفتم تو اتاق کارم تا لباسامو عوض کنم و برم بیرون... پاتوق همیشگیم...

ماشینو تو پارکینگ پارک کردم و پیاده شدم...یه رستوران ستنی بود که قدیما با دوستام میومدیم اینجا و غذا میخوردیم...چه خاطره ها که اینجا نداشتیم...با یاد اوری اینکه اونجا من و ساناز چقدر پسر خر میکردیم لبخندی اومد رو لبم...ای روزگار چرا اینقدر تند میدوی؟

اولین بار بود تنها میام ولی تنهایی رو دوست داشتم...به بی بی زنگ زدم و گفتم اومدم اینجا..گفتم بخوابه من شاید دیر بیام...بالاخره جای مادرمه نگران میشه...رفتم داخل حیاط رستوران و روی تخت نشستم...گارسون اومد و سفارش دادم...داشتم برای خودم چشم میگردوندم که با دیدم اون که روی میز نشسته و تو فکره شکه شدم...

فکر کنم سنگینی نگامو حس کرد چون سرشو بلند کرد و منو دید...لبخندی زد و بلند شد و اومد طرفم...بلند شدم و بهش سلام کردم...جواب سلاممو گفت و پرسید:

-اینجا چیکار میکنی مانی؟مگه شیفت نبودی؟

چشامو نازک کردم و گفتم:

-نخیر ظهوری گفت جا من میره...

خندید و پررو پررو رفت رو تخت نشست...چش غره بهش رفتم و زیر لب گفتم:

-پررو...چه خودشو دعوت میکنه...

-حالا غر غر نکن دختر بیا بشین میخوایم با همکارمون یه بار شام بخوریم ببینیم فازش چیه...

نشستمو با دسته کیفم بازی کردم...خدایا لطفا به این الزایمر بده درباره اون اتفاق چیزی نپرسه...فکرگفت:

-امروز چته ماندانا؟از وقتی رفتی پیش مهلا کلا عوض شدی...

نگاش کردم...خدایا دیر دعا کردم؟...بهش بگم؟نکنه بره به همه بگه...وای خاک تو سرت مانی حسام و دل لقی؟مگه عاطفس؟ فهمید تردید دارم بهش بگم یا نه لبخندی زد و گفت:

-نترس به کسی نمیگم...الان فکر کن دوستتم نه همکار...

نفس عمیقی کشیدم...میدونستم سفارشا رو تا نیم ساعت دیگه نمیارن...برا همین شروع کردم به تعریف کردن...با یه تیر دو نشون میزدم...

-باشه...طولانیه ها...

سری به نشونه ی مهم نیست تکون داد و منم شروع کردم:

-خب منو که میشناسی...تهران به دنیا اومدم و با پدرم مازیار و مامانم دانا و برادرم نیما و بی بـ...

-چه جالب اسمت ترکیب اسم مامان باباته...

سری تکون دادم و ادامه دادم: 

-اره خب ...داشتم میگفتم...با اونا و بی بی گل زندگی میکنم...یعنی میکردم...

با شای گرد شده چند لحظه بهم نگاه کرد... با تعجب پرسید :

-میکردی؟

بغض تو گلوم نشست ولی محارش کردم و ادامه دادم:

-فوت شدن...

با دستپاچگی گفت:

-واقعا متاسفم...نمیدونستم...اصلا هم فکرشو نمیکردم...یعنی واقعا از اخلاقت نمیشد حدس زد این دردو داشته باشی...

پوزخندی زدم و گفتم:

-اره...خودم خواستم هیچکی نفهمه...چون ترحم میکردن و منم از ترحم متنفر بودم...سعی کردم شاد باشم تا هیچکس فکر نکنه کمبودی تو زندگی دارم و به خاطر دلسوزیش بهم نزدیک شه...

با کمی من من پرسید:

-چجوری فــُ ....

میدونستم چی میخواد بپرسه وسط حرفش گفتم:

- وقتی داشتیم برای تولد نیما اماده میشدیم ...مامان و بابا رفتن دنبالش ...ازجاده چالوس داشتن میومدن...چون برف بود جاده لیز بود و بعد...

هق هقم اجازه نداد ادامه بدم...کی شروع شده بود؟حسام بلند شد و کنارم نشست و دستمالی بهم داد...میخواست شونمو بگیره که با دست مانعش شدم...فهمید من اعتقادم هنوز جلو جمع پایداره برا همین با فاصله ازم نشست...ادامه دادم...

- اونشب وقتی دیروقت شد و خبری ازشون نشد نگران شدیم...به همه جا زنگ زدیم...حتی عمو خواست به بیمارستان زنگ بزنه ولی من داد میزدم نه چرا باید اونا اونجا باشن...ولی وقتی گوشی تلفنم زنگ زد و گفتن ماشین رفته تو دره دیگه کنترل خودمو نداشتم...اخرین چیزی که یادم میاد صدای داد ماندانا گفتن بی بی بود...چند روزی تو بیمارستان بودم و همش با کابوس بیدار میشدم...چشامو که باز میکردم فقط داد میزدم که دروغه...اونا زنده ان...ولی هر دفعه فقط تن خودمو سوراخ میکردم...دیگه وقتی میخواستن دفنشون کنن با مرده فرقی نداشتم...برای خاکسپاری نیما نتونستم برم و فقط لحظه های دفن شدن مادر و پدرمو رفتم...از فردای اون روز دیگه هیچ کاری نمیکردم...کنار پنجره ی خونه میشستمو به ماشینایی که تو کوچه میومدن نگاه میکردم...بی بی گل دایه من و نیما بود و باهامون زندگی میکرد... بعد از مرگ اونا بی بی شد زندگیه من...سعی کردم برای اون هم شده به خودم بیام...به زور شبانه روز درس میخوندم و زود عمومی رو تموم کردم...توی دانشگاه با ساناز اشنا شده بودم...اون بهترین دوستم بود و از جیک و پوک زندگیم خبر داشت...روزای اول رو یادت میاد؟

کمی فکر کرد و بعد با لبخند گفت:

-اره اینقدر جدی و عصبی بودی که حتی محمد هم جرئت نداشت تنها بیادسمتت...عین کاسکو بودی ...

خندید و با چشم غره ی من ساکت شد...پسره ی بی ادب کاسکو عمته...ادم نیست دیگه...ادامه دادم: 

- خب اونروزا حالم زیاد خوب نبود چون بعد از مدت ها اومده بودم تو اجتماع...اجتماعی که همه تجربه ی بود کنار مادر و پدر رو داشتن...ولی بعد از گذشت یه مدت سعی کردم عوض شم و یه ماندانا دیگه متولد شد...با همه خوب شدم و محرم همه شدم... اتفاقی نبود که تو بیمارستان بیوفته و بچه ها بهم نگن... منم دردای خودمو فراموش کرده بودم و فقط دوشنبه ها میرفتم سر قبراشون و باهاشون دردودل میکردم... 

تو دلم گفتم:

-برای همین از دوشنبه ها بدم میاد...

با کنجکاوی پرسید:

-خب امروز چت شد؟ 

اهی کشیدم...گفتم:

-وقتی مهلا گفت مادرشو از دست داده یاد مادر خودم افتادم... 

دیگه حرفی نزد...منم ادامه ندادم...لبخندی زدم و گفتم: 

-خب ببخشید امروز تو رو هم خراب کردم...نمیخواستم ناراحتت کنم ولی... 

انگشت اشارشو گذاشت رو لبشو و گفت: 

-نه دختر این حرفو نزن...اتفاقا خوشحال شدم منو محرم دونستی و دردتو بهم گفتی...مطمئن باش بین خودمون میمونه... 

چشمکی بهش زدم و گفتم: 

-ولی دم خودم جیز... چه عجب ناراحت بودنت رو هم دیدم... 

خندید و گفت: 

-تو رو دارم دشمن میخوام چیکار... 

خندیدم و بالاخره غذا رو اوردن...به غذا حسام نگاه کردم...اه بختیاری سفارش داده بود...من جوجه...حوس جوجه کرده بودم ولی با دیدن بختیاری دهنم اب افتاد...اب دهنمو قورت دادم... منو دید خندید و گفت:

-چیه مانی...یکم میخوای... 

منم پررو پررو لبخند زدم و گفتم: 

-رد کن بیاد... 

برام نصف سیخشو گذاشت ولی من یه سیخ کامل جوجه رو بهش دادم...تعجب کرد و طلباکارانه گفت: 

-اوو نکنه میخوای کل بختیاریمو بهت بدم... 

نیشم وا شد:

-نه بابا من همینم نمیتونم بخورم... 

با خنده و سر به سر گذاشتن های حسام غذامونو خوردیم وبعد ازش پرسیدم: 

-نگفتی اینجا چه میکنی؟ 

با دستمال دهنشو پاک کرد و گفت:

-هیچی بعد اون همه ساعت کل کل و عمل و غرغرای شاهرخ(بخش بیهوشی) خسته شدم و اومدم خوشگذرونی...

خندیدم و گفتم: 

-اگه شاهرخ بفهمه چی گفتی... 

چش غره ای بهم رفت و گفت: 

-تا کی بهش بگه... 

یاد حرف ساناز افتادم...look up!(به اصلاح بالا را نگاه کردن برای در رفتن از یه حرف یا کاری)

وقتی غذا تموم شد میخواستم یکم قلیون بکشم...میخواستم به حسام بگم ...ولی روم نمیشد... اخه بده دکتر با این همه جذبه کنار همکارش قلیون بکشه...انگار اونم میخواست چیزی بگه...همزمان همدیگه رو صدا کردیم... 

-حسام.. 

-ماندانا... 

خندیدیم و گفتم: 

-اول تو بگو... 

نیشش شل شد و گفت:

-نه خانوما مقدم ترن... 

من من کردم و گفتم: 

-خب...میدونی چیه...میخواستم بدونم... 

انگار میدونست من قراره همینجور پارازیت بگم تا حرف گفت: 

-بزا من بگم اول...میگم قلیون دوست داری... 

نیشم خود به خود باز شد...با تعجب به من نگاه کرد و گفت: 

-چیه...ندیدی دکتر جماعت دودی باشه؟

-چرا ولی دکتر نیکزادو نه... 

خندید و ژست مدلا رو گرفت و گفت: 

-حالا ببین...خب حرفتو بگو... 

-منم میخواستم بگم قلیون میکشی؟ 

با دهن باز بهم نگاه کرد...ببند اون دهنو الان مگس میره توش...از تصور اینکه مگس رفته تو دهنش از خنده منفجر شدم...اخم کرد و گفت: 

-مگه دلقک دیدی؟ 

-نه حسامو دیدم... 

بازم خندیدم...زیر لب عین این پیرزن هفتاد ساله ها گفت درد بگیری... دید من ابی ازم گرم نمیشه ، گارسونو صدا زد و قلیون سفارش داد...

ای وای...یهو عین خانوم های سنگین نشستم رو با سرفه ی مصلحتی سعی کردم ابروریزیمو بپوشونم...خیلی بد خندیدم ...همین جور عین بچه مثبت ها منتظر بودم تا قلیونو بیارن...حسام هم حرفی نمیزد داشت میز بقلی رو چشم میزد...یعنی خاک تو سرش وقتی یه خانوم باوقار پیشش نشسته چرا اون چشاش همه جا رو انالیز میکنه؟!؟قلیون رو اوردن دست برد نی رو برداره که نگاه منو خیره دید...خجالت هم خوب چیزیه والا...لبخندی زد و نی رو طرف من گرفت و گفت: 

-اول شما... 

چشمک زدم و نی رو گرفتم و یه پوک محکم زدم... دهنمو رو به سمت حوض گرفتم و فوت کردم بیرون...از قلیون فقط دودشو دوست داشتم...تنها خلاف من همین بود چون نمیخواستم پاستوریزه باشم...از عوارض گشتن با ساناز هم بود... خواستم سر نی رو عوض کنم و بدم بهش که گفت:

-از دهنی بدت میاد؟ 

هان؟برای چی؟باتعجب گفتم: 

-نه... 

-پس عوض نکن ...

از دستم گرفت و پوک محکم زد و حلقه داد بیرون... با چشای گرد شده نگاهش کردم...نه بابا این وسواسی هم اونقدر نیست... نیشم وا شد ... چه اتویی ازت گیر اوردم حسام خان...

همینجور نوبتی داشتیم قلیون میکشیدیم و حرف میزدیم ... اوج شانس بود که از همکارا بیمارستان ما دو تا رو با هم ندید وگرنه بازار شایعه وا میشد اونم حراج و بدون پس گرفتن...به ساعت نگاه کردم و با گفتن وایی بلند بگم نصف افراد اونجا بهم زل زدن دروغ نگفتم...حسام آروم گفت: 

-چته اینقدر بلند گفتی وای... 

لبخند خجل زدم...بعد اینکه اونا سرشون رو برگردوندن با اخم به حسام گفتم:

-ساعت یک شبه...بهتره برم خونه... 

سری تکون داد و بلند شدیم و رفتم تا حساب کنم حسام مانع شد و هزینه منو حساب کرد... بهش اعتراض کردم و خبیث گفت: 

-این به اون در... 

میدونستم منظورش قهوه ایه که دو روز پیش دعوتش کردم...بهتر من که سر گنج ننشستم!

بدون تشکر رفتم ...کنار پارکینگ با هم خداحافظی کردیم و من راهیه خونه شدم...شانس اوردم بی بی خواب بود وگرنه تا نمیفهمید چه کارا کردم ولم نمیکرد...تازه بوی دود هم میدادم بدجور... لباسامو عوض کردم و حولمو برداشتم و به سمت حموم رفتم...تصمیم گرفتم فردا صبح برم بیمارستان چون بی بی میرفت کمک همسایمون برا نذری پزی...بعد از یه ساعت حموم ، خسته و کوفته با موهای نمدار رفتم خوابیم...آخ که چقدر دلم برات تنگ شده بود بالش من...چشامو بستم و نفهمیدم کی خوابم برد... 

فصل چهارم...

یه هفته از عمل مهلا میگذشت...دکتر ظهوری معاینش کرده بود و بهانه ای برای اعتراض عمل به کارروشن نداشت...منم سعی میکردم جلو اون افتابی نشم چون اگه میدیدمش یه چیزی تو دلم وول وول میزد ...نمیدونم نفرت بود یا حرص ولی هر چی بود خوشم نمیومد تحریکش کنم...یهو دید با سر اومدم تو شکمش!چوب شور غرغرو...

صبح رفته بودم اون یکی بیمارستان ... اون بیمارستان هم مثل اینیکی بود و به خاطر خصوصی بودنش همه شجره نامه ی همدیگه رو داشتیم ... اونجا سعی میکردم به مردای مجردش نزدیک نشم چون اونجور که نیکو و من فال گوش وایستاده بودیم زیاد ادمای جالبی نبودن... همشون دختر ندیده بودن ...والا هر دفعه یه دختری میومد بیمارستان با دکتری کار داشت فرداش میفهمیدیم جناب دوست دختر جدیدشون بود...تنها دکتر خوب هم دکتر نیکویی بود ولی حیف که بوی عروسیش میومد... خداروشکر عروسی میکنه وگرنه معلوم نبود چه موذماریه...

صبح اونجا یه عمل داشتم که خودم عملش میکردم ولی بیمار دووم نیورده بود و فوت شده بود... هر چی سعی کردم برش گردونم ولی انگار عزرائیل سندشو مهر کرده بود ... اینقدر استرس داشتم چجوری برم این خبرو به خونوادش بدم که رنگم پریده بود ... اون ملکی بی مزه هم فکر میکرد از مرده میترسم برا همین خیلی اذیتم میکرد ... تا میخواستم پارچه سفید رو بکشم هی میگفت وای ماندانا نخورتت...پسره ی ... لا اله الا ا... خلاصه با کی شیرین زبونی و عشوه دکتر رادمنش -که اصلا ربطی به ماجرا نداشت- رو فرستادم تا بهشون بگه... میدونستم من برم کلی ضایع میشم چون همراه مریضه کلی التماس کرده بودن و من برا خودمم پپسی اضافی وا کردم...وای بر دهانی که بی موقع باز شد... خودمم فلنگو بستم و رفتم خونه... بی بی گل هم با استرس به صورت رنگ پریدم نگاه کرد و گفت: 

-چی شده ننه؟

نفسمو ول کردم و روی مبل ولو شدم و گفتم:

-هیچی بی بی جون یکی زیر دست من جون داد... 

محکم زد رو گونش که از جا پریدم و دستشو گرفتم و گفتم: 

-ا بی بی این چکاریه... 

بی بی گل گفت: 

-ننه جوون مردمو کشتی اینقد ارومی؟جواب خونوادشو چی چی میدی؟

لبخندی زدم و گونه ای که یه ذره قرمز شده بود رو بوسیدم و گفت: 

-بی بی جون ازقصد که نبود...اتفاقا این دکتری که روبه روته(با نیش باز به خودم اشاره کردم) بهترین جراح قلب و عروق هست و به هیچوجه اشتباه عمل نمیکنه...ولی انگار خدا عزرائیلو فرستاده بود تا اونو ببره من دیگه نمیتونم برم یقه عزرائیلو بگیرم بگم برو به خدا بگو چرا بردیش...

بی بی عصبی گفت: 

- استغفرا...

خندیدم و گفتم: 

-خب حالا... 

سرمو به سمت اشپرخونه چرخوندم و گفتم:

-اووووم ...یه بوهای خوشمزه ای میاد... 

بی بی بالاخره لبخند زد و گفت: 

-غذای مورد علاقته ... استامبولی با ته دیگ سیب زمینی...

دستامو به هم زدم و عین قحطی زده ها به بشقاب بیچاره حمله کردم... یه دل سیرغذا رو خوردم و رفتم تا شیش خوابیدم ... بعد هم اومدم بیمارستان... ساناز امروز عروسی فامیلش بود برا همین جاش سوری اومده بود...خدایا به من صبر ایوب عطا بفرما...

لاله سوری دانشجو بود و همراه با کار کردن درس میخوند...با پارتی بازی کارروشن اومده بود اینجا و بلای جون هممون شده بود... دست منو که از پشت بسته بود...عین این پرنده کوچولو ها هی بقل گوش همه جیک جیک میکرد...البته دختر بدی نبودا ولی بد بود...چی گفتم! ولی موندم چطوری جرئت میکرد به اون دکتر ظهوری نزدیک بشه و از قضا اونم اعتراض نکنه ... انگاری خوششم اومده تازه...داشتم حرص میخوردم و گوشی پزشکیمو از دور گردنمم دراوردم که لاله ظاهر شد...خداروشکر به این ظاهر شدن های یهویی عادت کردم...گفت: 

-سلام ماندانا... 

بدون اینکه بهش نگاه کنم خودمو مشغول خوندن پرونده ای که تو دستم بود کردم و گفتم: 

-علیک سلام... 

با نیش باز که دندونای سفید ارتودنسی شدشو به رخ میکشید گفت:

-خسته نباشی...

حاضرم برم کل خونه مونو اب و جارو کنم به تو یکی رو ندم...با لحن سرد گفتم:

-ممنون...نگو اومدی اینجا فقط اینا رو بگی... 

جا خورد ...آها حقته... با بهت گفت: 

-نه نه ...خواستم(از کیفش یه کاغذ دراورد )تو رو برای جشن نامزدیم دعوت کنم...

بدون اینکه به به کارت نگاه کنم فهمیدم طرف کیه و گفتم: 

-مبارک باشه...به پای هم پیرشین... 

لبخندی زد و کارت رو تو دستم گذاشت... کارت دعوتش از این چوبیا بود ...اوو بابا باکلاس فهمیدیم مایه داری!چقدرم سنگین بود...گفت: 

-مرسی...پس سه شنبه میبینمت... 

سری تکون دادم و لاله رفت...اوه پس اینهمه جدی بودن اون برا دل لاله بود...چه لقمه ای هم انتخاب کرده بود پولدار و ... لیاقتش بیشتره...از حرص سرمو تکون دادم و گفتم:

-اصلا به من چه... بدبخت شین ...به پای هم جوون مرگ شید ایشـ ....

صدای خنده ای اومد و گفت:

-کیو داری نفرین میکنی ماندانا خانوم...

برگشتم و رامتینو پشت سرم دیدم...ابرومو دادم بالا و با نیش باز گفتم:

-فکر نمیکردم خود متخصصای گوش و حلق گوشاشون تیز باشه...

خندید و گفت:

-دیگه از لطف های خداست...نگفتی...

خندیدم و گفتم:

-هیچی برادر شنیدم دوست جونتون قراره بره قاطی مرغا اونم با لـ ...

ابروشو داد بالا وبا بی احترامی وسط حرفم پرید...بزار حرفم تموم شه خو جناب دکتر من در نمیرم که... گفت:

-منظورت ارشامه؟اون که هیچ وقت از دختریـ ...

دستمو بردم بالا ...حالا تو ساکت... گفتم:

-اره اره میدونم ولی فکر کنم خوب بازیگریه که شما رو هم سرگرم کرده...

خندید... میخواست چیزی بگه که دکتر ظهوری از راهرو اومد...رامتین بهش نگاه کرد و گفت:

-به اقا ارشام...ذکر خیرت بود...

مگه اونم امشب شیفت بود؟نکنه این موقع شب عمل داشت؟!ارشام لبخندی زد و نگاهی به هردومون کرد و گفت:

-ذکر خیرم یا شرم؟

زیر لب گفتم شر که کمته...رامتین فضول لب خونیمو فهمید و منفجر شد...با دست جلو دهنمو گرفتم تا منم خندم نگیره ...از خنده ویبره میرفت و شکم گنده اش بالا پایین میرفت ...خیلی خنددار بود... زور زدم تا بگم:

-دکتر رضا تو رو محز ارامش روح عمت ساکت باش...شبه همه مریضا خوابن...

سعی میکرد جلو خندشو بگیره که از اون طرف ارشام خندش گرفت... زنجیره خنده درست شده بودا! با لب خندون اخمی کردم و گفتم:

-بیاین بریم یه جا دیگه تا کارروشن با لگد منتقلمون نکرده... 

سری تکون دادن...انگار نه انگار شیفت بودیم...با هم به سمت اتاق رامتین که نزدیک بخش بود رفتیم و رامتین گفت براموش چایی بیارن...آخیش الان واقعا چایی میچبید...

وایستا ببینم...وای من کی با این ظهوری اومده بودم اینجا...سرمو تکون دادم و اخم کردم...هنوز بابت اون حرفاش دلخور بودم و میخواستم خودشم بفهمه...حالا اون حرفا به کنار فکر کرده من به چه قصدی میخواستم باهاش راحت باشم که اونقد عقب نشینی میکرده تازه غرشم میزنه...انگار سنگین نگام و پچ پچ کردما رو شنید سرشو بالا اورد...رامتین هم همونور داشت میخندید رو به ما گفت:

-ارشام خجالت بکش داری تو ذهن بعضیا متاهل میشی نباید بهشون زل بزنی...خیانت نکن برادر من...این ماندانا میرسونه دست زنتا...

ابرومو دادم بالا و رو به رامتین با اخم گفتم:

-دهن لق خودتی

به ارشام نگاه کرد وبا سر بهم اشاره کرد...منم گفتم:

-اقا رامتین فکر نکنم دکتر ظهوری تو ذهن من قراره مراسم بگیرن...(رو به ارشام کردم )آقای ظهوری تبریک میگم بهتون...

رامتین خندید و ارشام با تعجب با سر بهش اشاره کرد که بگه ماجرا چیه...رامتین گفت:

-خانوم فکر میکرد مراسم نامزدی لاله مراسم تو و لالس...

و زد زیر خنده...چشام شده بود قد نارگیل و داشتم به ارشام که داشت از خنده و تعجب رو پشتی مبل ولو شده بود نگاه کردم...اخم کردم و با همون لحن دکتریم گفتم:

-چه خبرتونه...اصلا ماجرا چیه؟

ارشام بهم نگاه کرد و حق به جانب گفت:

-ماندانا خانوم کی گفته من قراره با خانوم سوری نامزد کنم؟اصلا به من میخوره؟

بابا باکلاس...وایستا..گفت ماندانا خانوم؟!!نه بابا من اشتباه شنیدم لابد...فهمید از گفتن اسمم از طرفش هنگ کردم لبخند زد و گفت:

-اونجوری نگاه نکن...آثار چراغ سبز نشون دادنای توئه...

چشمام از چند لحظه پیش بزرگ تر شد...من چراغ سبز نشون دادم خودم خبر ندارم!؟رامتین هم که انگار اومده بود سینما چون با اشتیاق به من و ارشام نگاه میکرد و میخندید...چشم غره ای به ارشام رفتم و به رامتین گفتم:

-پفیلا بدم خدمتتون؟ما بازیگر نیستیما...

سرشو به نشونه ی نه تکون داد..گفت:

-کی تو راهرو میگفت ارشام بازیگره؟

ایشی گفتم و .بلند شدم و جدی گفتم:

-ممنون بابت چایی اقا رامتین...

سرمو به سمت ظهوری چرخوندمو گفتم:

-برا این کارا فکر نمیکنین دیر شده اقای ظهوری؟

روی قسمت اخر تاکید کردم...میخواستم تلافی خانوم رنجبری که بهم گفته بودو دربیارم...سری به نشانه ی تاسف تکون دادم و اونا رو با نگاه متعجبشون تنها گذاشتم...آخیش تلافی کردم الان سبک بودم...

فضول نبودم ولی پشت در وایستادم ...صداشون میومد...

رامتین گفت:

-این یهو چش شد؟ 

ارشام گفت:

-نمیدونم...فکرکنم به خاطر ماجرای هفته پیش ازم دلخوره...دیدی وقتی به اسم کوچیک صداش کردم میخواست منو بخوره...

صدا خنده رامتین اومد و گفت: 

-تو هم تستش میکردی شاید بهت میومد... 

جانم؟!؟دکتر رضا اینقدر پررو نبود...صدا ارشام جلوی فحش دادن منو گرفت:

-اینی که من میشناسم چند تا زیر سرش داره... 

-برو بابا ...یه جوری با حسرت میگه انگار عاشقشه... 

صدا خنده ارشام اومد که گفت:

-چرا که نه... 

نتونستم ادامه ی صحبتاشونو بشنوم چون دیدم صدای پا میاد..سریع بلند شدم...یعنی چی؟حتما داشت شوخی میکرد...مردن دیگه...بی مزه ها... رفتم سمت اتاق علیرضا... ساعت یازده بود بعید میدونم بیدار باشه ولی دوست داشتم ببینمش...حرفای اون رضا و ظهوری هم فراموش میکردم...  

***

کارت دعوت لاله رو از جیبم دراوردم و خوندم...نوشته بود کامیار کارروشن و لاله سوری...پس میخواست با پسرخالش ازدواج کنه...بیچاره کامی...یه بار با دکتر کارروشن اومده بود دیده بودیمش... به نظر من خوشگل بود ولی به پا پزشکا اینجا نمیرسید...پس حتما باید میرفتم..دیدن کامیار تو لباس دامادی دیدن داره....زمانش مال سه شنبه ساعت هفت بود...خب خوبه شیفت من نبود...دوست داشتم ببینم سانازم میاد یا نه...بدون اون کیف نمیداد چون اکثر پرسونل مرد بودن و خانوماشم یا دانشجو بودن یا بالا سی سال داشتن...از همین الان رفتم تو نخ اینکه چی بپوشم چه رنگی بپوشم...بی بی که از مهمونی خوشش نمیومد باید برا خودم همراه جور میکردم ...پسرعموم آرتان رو باید خر میکردم چون بقیه زیاد مناسب نبودن ...زیر لب با خودم گفتم:

-یه جوری میگی بقیه انگار چند نفر هستن...

گوشیمو دراوردم و یه تک به ارتان زدم...اگه بیدار بود خودش زنگ میزد...به یه دیقه نکشید صدا ویبره گوشیم اومد... سریع برداشتم و جواب داد: 

-الو؟ 

-سلام بر استاد گرامی...

صدای خمیازش اومد...الهی خواب بود بیدارش کردم...گفت: 

-به به احوال مانی خانوم...چه عجب باکلاسا یاد استاد کلاساشون افتادن...

با لحن خبیثی گفتم:

-شما همیشه در قلب نداشته ما شمع بودید ارتان جان... 

-برو همسن خودتو خر کن...بنال خوابم میاد 

-(خندیدم)خجالت بکش خیر سرت استاد دانشگاهی... 

-میدونم...کارتو بگو میخوام بخوابم... 

-میگم ارتی جون... 

-جون؟ 

خندیدمو با زمزمه مرض ارتان ادامه دادم... 

-میگم سه شنبه هستی بریم پارتی؟

-کی هست؟ 

-نامزدی پسر بیمارستان ... 

خندید و با کمی فکر گفت: 

-عجب...مبارکشون باشه...لابد مهمونی شد و دوستای جنابالی هم ته کشیدن که به بزرگی مثل من قراره التماس کنی تا بیاد... 

نمیدونم تو حرص خوردن من چی بود که همه دوست داشتن دربیارن...عصبی گفتم: 

-ارتان مزه نریز...سه شنبه ساعت شیش بیا دنبالم...خوشگل کن میخوام یکم برات خریدار جمع کنم... 

خندید و با گفتن فکر میکنم بهت خبر میدم تماسو قطع کرد...خواستم برم تو اتاقم که دو تاچشم زل زده به منو دیدم...از ترس یه قدم عقب رفتم و حسامو روبه روم دیدم...اخم کردم درعوض حسام با خنده گفت: 

-احوال مانی جون؟شنیدم قرار ملاقات میزاری... 

چش نازک کردم و گفتم: 

- فضولم کی باشه... 

یه قدم اومد جلو و باعث شد برم عقب...لبخندش محو شد و بازم اومد..پسره ی پررو و بی ادب...میخواد چیکار کنه...سرم به چیز سردی برخورد کرد فهمیدم رسیدم به دیوار و اونم قشنگ اومد دستاشو با فاصله کنار بدم گذاشت...خل شده بود ...با اخم بهش گفتم:

-برو اونور حسام زشته کسی ببینه فکر بد میکنه... 

انگار کر شده بود...سرشو اطراف تکون داد و گفت: 

-فعلا که خبری نیست... 

با ترس و تردید گفتم: 

-چیکار میخوای کنی؟ 

با چشاش بهم زل زد و تقریبا با فاصله چهار انگشت از صورتم قرار گرفت...یا خدا صد تا صلوات نظر الان این احمق خل نشه... میتونستم برق خنده رو توش ببینم ولی میترسیدم...نکنه یه غلطی بکنه...دستمو مشت کردم که اگه کاری کرد محکم بکوبم به شکمش...

فکر کنم از قیافم خوند چون جلو خندشو نگرفت و بلند خندید...فهمیدم داشت اذیتم میکرد عصبانی شدم و یکی محکم زدم رو سینش که دست خودم درد گرفت...مچ دستمو گرفتم و ماساژدادم و اون با خنده گفت: 

-اینقد قیافت بامزه شده بود لعنت فرستادم چرا اون گوشی بی صاحابو گذاشتم تو اتاقم...

زیر لب غریدم: 

-پسره ی بیشعور بی مخ بی حیا منو سکته داده برا من داره حرف از بامزه بودن میزنه... 

چپ چپ نگام کرد و گفت: 

-شنیدم چی گفتی... 

چشم غره رفتم وگفتم: 

-منم گفتم تا بشنوی... 

خودشو مظلوم کرد و گفت:

-خب حالا دختر کوچولو ناراحت نشو...میخواستم بهت بگم من برا مهمونی همراه ندارم ولی دیدم تو رزرو کردی خواستم تلافی کنم... 

اخم کردم و عصبی گفتم: 

-واقعا من موندم به این کثافت کاریا میگی تلافی؟ 

چشاش برق زد و گفت: 

-انگار خوشت اومدا...کاش ... 

حرفش تموم نشده جوش اوردم...به قول بی بی خشم دراگونم متولد شد...چنان اخمی کردم که پیشونیم درد گرفت ودندونامو رو هم فشار میدادم با سر نرم تو شکمش... دستامو مشت کردم...حرصی که دیشب از دست ظهوری هم خورده بودم باهاش جمع شد...حسام هم با ترس بهم نگاه کرد: 

-یا امام زاده بیژن...وحشی شد...

سری در رفت و منم دنبالش...ندوییدم چون کفشام سر بود ولی اون با چنان سرعتی میرفت که سریع گمش کردم...اروم و عصبی گفتم:

-حسام جونتو دوست داری بهتره بیای بیرون...

از پشت دری صدا اومد: 

-گودزیلا وحشی...گفتم غلط کردم...به اون ماندانا خله بگو بیاد خودم عذرخواهی کنم... 

نفس عمیق کشیدم و گفتم: 

-بیا مسخره بازی درنیار...کاریت ندارم...

-قول؟

سری تکون دادم و گفتم :

-قول

یواش در ناهارخوری رو باز کرد و اومد بیرون...رفتم سمتش و یهو دستمو اوردم بالا اونم سریع دفاع گرفت...خندیدم و گفتم: 

-میخوام شالمو درست کنم چرا جو میگیری؟

بعد از اینکه دستاشو اورد پایین محکم زدم رو شکمش...آخیییش دردش گرفت : 

-آخ چقد دستت محکمه...بدبخت شوهرت...وحشی 

چشم نازک کردم و با عشوه گفتم:

-گودزیلا وحشی همسرآیندته عزیزم... 

خندید و سری تکون داد...یهو رو زانو نشست و با صدای تو دماغی گفت: 

-با من ازدواج میکنی گودزیلا وحشی...

نمیدونستم بخندم یا بزنمش...اونم خندید و بعد مظلوم گفت:

-حالا جدی من با کی برم...

سرمو دوروبر چرخوندم و لوسی رو دیدم که از اتاق رست اومد بیرون...لبخند خبیثی زدم... صداش کردم: 

-لوسی یه لحظه بیا اینجا... 

فکر کنم بیشتر به خاطر حسام سریع خودشو رسوند ...دختره پررو... گفت:

-بله ماندانا خانوم؟ 

رو به حسام با سر به لوسی اشاره کردم و گفتم: 

-ایشون چطوره؟

نگاهش اول تعجب بعد عصبی شد...سری تکون داد و رفت...خندیدم و به لوسی که با دهن باز بهم نگاه میکرد گفتم: 

-هیچی برو به کارت برس...

سرشو تکون داد و رفت...منم رفتم دنبال حسام و آستینشو از پشت کشیدم و گفتم: 

-خو حالا قهر نکن دکتر نیکزاد...باهات میام... 

برگشت و گفت: 

-جدی؟ 

ابرومو دادم بالا و گفتم:

-پ ن پ شوخی...زنگ میزنم عشقم میگم بعدا باهاش میرم دیسکو... 

خندید و چشمکی بهم زد و گفت: 

-از خداشم باشه...پس میبینمت...

رفت تو اتاقش...منم دیدم بیکارم خواستم برم اتاقم که عاطفه بدو اومد دنبالم... 

-مانی بابا کجایی تو... مریض اتاق 134 حالش بد شده... 

بدو بدو با عاطفه رفتیم طرف اتاق...اسامی مریضا مرور کردم و یه لحظه دلم لرزید...تو اون اتاق پیرزن پیری به اسم هانیه بود که اینقد مهربون بود همه بهش وابسته بودیم...دعا دعا میکردم اون نباشه...

فصل پنجم... 

با سنگ دو بار روی سنگ قبر هانیه زدم و فاحته خوندم...دلم براش تنگ میشد...یا اصلاحش کنم...دل تمام همکارا و من براش تنگ میشد...

اشکمو با دست پاک کردم و بلند شدم تا برم بیمارستان...از اون شب وقتی فهمیدم نوار قلب هانیه جون شده یه خط صاف و نتونسته بودم برش گردونم دلم گرفته بود...صبحشم که یکی دیگه زیر دست من مرده بود...دیگه جرئت نداشتم دست به معاینه و عمل ببرم...دیروز همه رفته بودیم مراسم خاکسپاری هانیه و برای همین فکر کنم امروز بیمارستان رنگ و بوش عوض شده...

ماشینو روشن کردم ...نیم ساعت تا بیمارستان راه بود...از پارکینگ قبرستان اومدم بیرون و با خودم فکر کنم که دو سه روز مرخصی بگیرم و با بی بی برم ویلای شمال...واقعا خسته بودم... همینجور مشغول فکر کردن بودم که گوشیم زنگ خورد...بدون نگاه کردن بهش جواب دادم: 

-الو... 

با صدای ساناز نفسمو ول کردم... 

-سلام مانی...خوبی؟ 

-علیک سلام ...خوبم خوبی؟

-مرسی اره خوبم...کجایی ماندانا؟دکتر ظهوری سراغتو گرفته... 

با تعجب پرسیدم: 

-برای چی؟ 

گفت:

- دنبال یکی برای همکاری عمل یکی از مریضا نیاز داره و...

نزاشتم حرفشو ادامه بده: 

-نه بهش بگو من نیستم... 

-چرا؟

اهی کشیدم...ساکت شد...بعد با خنده گفت: 

-نکنه به خاطر اون عملی که بچه مردمو کشتی ... 

خندیدم و گفتم: 

-اره...

با لحن تردید داری گفت:

-جدی نمیگی... 

-چرا اتفاقا...جرئت ندارم دیگه برم اتاق عمل...تو یه روز دو نفر به خاطر من مردن... 

-ماندانا دری وری نگو ...اونا قسمتشون این بوده چرا خودتو مقصر میدونی؟ 

- نمیدونم... 

-حالا جدی چه به ظهوری بگم؟ 

-بزار برسم بیمارستان ...خودم میرم بهش میگم... 

-باشه...پس میبینمت 

-فعلا... 

ترافیکم منو مسخره گیر اورده بودا...هی نیم متر میرفتم جلو هی میزدم رو ترمز...نیم ساعت شد یه ساعت بدو بدو رفتم سمت راه پله ...فقط باید روپوشمو با مانتو عوض میکردم...بدون سلام کردن به پرنیا رفتم داخل اتاقم و روپوشمو پوشیدمو رفتم سمت اتاق ظهوری...در زدم و با صدای بفرمائید درو باز کردم...نفس نفس زنان گفتم: 

-سلام(نفس)دکتر ظهو(نفس)ری..ببخشید(نفس)دیر شد... 

با تعجب جواب سلاممو داد و گفت: 

-سلام ماندانا خانوم عیبـ ...

ماندانا خانوم و مرض...چش غره رفتم و گفتم: 

- رنجبر...

اخم رو صورتش نشست و اصلاح کرد... 

-دکتر رنجبر...باشه...اماده اید بریم برای عمل... 

نه کم مونده با این برم عمل اونوقت دیگه رسما جلو این چوب شور گند میزدم...سری تکون دادم و گفتم: 

-دکتر ظهوری معذرت میخوام ولی نمیتونم الان کسیو عمل کنم... 

با بهت پرسید : 

-مشکلی پیش اومده؟ 

سرمو به نشونه ی بله تکون دادم و گفتم: 

-بعد از آخرین عملی که انجام دادم تصمیم گرفتم برا یه مدت کسیو عمل نکنم... 

-چرا؟ 

بهش بگم؟نگم؟بگم؟اه نه بابا ، نکنه بگم بعد با خودش بگه من فقط ادعا داشتم و لاف میزدم...نه من بمیرم جلو این موقعیتمو خراب نمیکردم...سرمو به نشونه ی نه تکون دادم و گفتم: 

-نمیتونم بگم...ولی میتونم به دکتر نیکزاد بگم بیاد کمکتون...ایشون هم به اندازه ی من سابقه دارن... شیفتشون هم هست...

خواست حرفی بزنه بعد منصرف شد...از اخم کردنش فهمیدم از یه چیزی این وسط خوشش نمیاد... از اخمش تو دلم پایکوبی راه انداختن... حقته...بدون شنیدن جوابش با اجازه گفتم و رفتم اتاق حسام...طبق معمول در مواقع بیکاریش داشت کتاب شعر عاشقانه میخوند...با خنده درو یهویی باز کردم ...از جاش عین قوربانه پرید و باعث شد از خنده منفجر شم...چنان غرق شعر خونی شده بود که وقتی درو باز کردم فکر کردم معتاد جلومه...اوه فکر کنم زیاده روی کردم چون بد جوری نگام میکرد انگار ارث باباشو خورده بودم...غر غر کرد: 

-رو اب بخندی دختره ی پررو...نمیگی شاید من برهنه باشم تو اتاق و درو باز میکنی... 

خندیدم و گفتم: 

-جرئت نداری این کارو بکنی... 

لبخند خبیثی زد و گفت: 

-میخوای بهت ثابت کنم؟

با تعجب نگاش کردم...با نیش باز دستشو برد رو دکمه ها پیرهنش و شروع به بازکردنشون کرد...فهمیدم میخواد چیکار کنه با دستم چشامو بستمو و گفتم:

-مرده شوره جرعتتو ببرن...باشه تو غول جرعت... یک هیچ به سودت...

خندید و دکمشو رو بست و من با حرص نگاهش کردم و گفتم:

-الهی برسه اون روزی که کارروشن عذرتو بخواد...

چشمکی زد و رفت پشت میزش نشست...گفت:

-خب حالا...کارت چی بود عین جن اومدی اینجا ...

زیر لب گفتم جن عمته بعد با لبخند پر عشوه گفتم:

-حسام جون...

ابروشو داد بالا و گفت:

-طفره نرو ...بگو...

دستمو گذاشتم رو میزش و سرمو رو به رو سرش اوردم...بعد ادامه دادم...

-خسته نیستی؟

با تعجب بهم نگاه کرد...با تردید گفت:

-برا چی؟

نگاه پر عشوه مو مظلوم کردم و گفتم:

-میری با دکتر ظهوری اتاق عمل...

فکر کنم شوکه شد...بعد اخم کرد و زیر لب گفت:

-چه دکتر ظهوریم میکنه برا من...

بعد گفت:

-بعد چرا خودت نمیری بعد؟

سرمو انداختم پایین و گفتم:

-نمیتونم...میترسم...

با بهت بهم نگاه کرد...گفت:

-چی؟میترسی؟

همزمان بلند شد و و اومد کنارم...

-از چی؟

سرمو بلند کردم و به چشاش نگاه کردم...دوباره انداختم پایین و به سمت در نگاه کردم...گفتم:

-عمل قبلیم ...وقتی داشتم عمل میکردم مریض دووم نیورد و زیر دست من مرد...شبشم هانیه وقتی داشتم سعی میکردم به زندگی برگردونمش مرد...جرئت ندارم برم سمت مریضی...

بعد با التماس بهش نگاه کردم:

-میری دیگه؟

سری تکون داد و با نگرانی نگام کرد...

-باشه... 

بهش لبخند زدم و براش ارزوی موفقیت کردم...رفتم سمت در و از اتاق اومدم بیرون یهویی نزدیک بود جیغ بزنم...

ظهوری پشت در خم شده بود و با در بازکردن من دو قدم عقب رفت...عصبانی شدم...نکنه...یعنی این همه مدت پشت در بود و حرفامونو شنید؟

اخم غلیظی کردم و با تاسف بهش نگاه کردم و گفتم:

-ازتون بعید بود دکتر ظهوری...

میخواست حرفی بزنه که حسام اومد بیرون و گفت:

-ماندانا میشه...

با دیدن اخم من و دکتر ظهوری حرفشو خورد...پرسید:

-مشکلی پیش اومده...

هنوز عصبی بودم ولی به حسام نگاه کردم و گفتم:

-نه دکتر نیک زاد...

بعد نیم نگاهی به هردوشون انداختم و گفتم:

-موفق باشید...

بدون هیچ کار دیگه ای به سمت اسانسور رفتم...دکمشو زدم تا بیاد پایین...وقتی در باز شد نفس عمیقی کشیدم و میخواستم برم تو که یهو یه دسته بی هوا پریدن توش و دکمه رو زدن...از بینشون پرستاره رو شناختم ... ادم های بی شخصیت!میبینن من دو ساعت پشت اسانسورما!!بی ادب های بی فرهنگ ...با نگاهی به سمت راه پله ها به پاهای گرامی تسلیت گفتم و عین این کسایی که از جنگ شکست خوردن به سمت اولین پله رفتم...

بعد از بالا امدن از پنجاه طبقه با اسانسور-البته فکر نکنید پنجاه طبقه بودا!-نفس نفس کشون به به سمت اتاق دکتر کارروشن رفتم...این دکتره ظهوری هم خیلی پررو شده بودا...نه به قبل که تا نگاهش نمیکردم جواب سلاممو نمیداد نه حالا که معلوم نیست وات دِ فازه؟خدا کنه این محمد هم دفترش باشه وگرنه هفت نسل اباد بعدشو میارم جلو چشش که یکی از هفت جونامو به خاطر پله ها گرفته...در اتاقشو زدم...با صدای بفرمائید نیشم وا شد و وارد شدم ...نگاهشو اورد بالا و منو دید...

-سلام بر رئیس بیمارستان...

خندید و گفت:

-علیک سلام بر سوگلی بیمارستان...از جنگ برگشتی اینقد خسته ای؟

ابرومو بردم بالا...یعنی اینقد تابلو بود؟نیشخندی زدم و گفتم:

-خسته نیستم ...اومدم یه درخواستی ازتون بکنم...

به صندلیش تکیه داد و گفت :

-میشنوم...

بی ادب تعارف نکرد بشینم...به جهنم خودم میشینم یکم خجالت بکشه...نشستم و گفتم:

-میشه دو سه روزمرخصی بگیرم؟

با چشای گردو شدش منو نگاه کرد...بعد کمی مکث گفت:

-اونوقت برا چی؟

نفس گرفتم و گفتم:

-خب ...من از اول سال نه تنها مرخصی نگرفتم بلکه به جا بقیه هم اومدم...تازه حقوقم هم که نمیدین ماشالا...

البته اینو شوخی گفتم...لبخندی زد و گفت:

-اینکه به جا دیگران میومدی به من ربطی نداره...پولشو از خودشون بگیر...

با اخم بهش نگاه کردم و گفتم:

-چرا ؟

شونشو بالا انداخت و گفت:

-من به خاطر جایگزینی حقوق میدم؟

چشم غره بهش رفتم...یعنی این همه میومدم کشک بود؟اگه من دیگه جایگزین شدم...گفتم:

-خب حالا اون بیخیال...منم مثل بقیه دکترا اینجا حق مرخصی دارم...

سری تکون داد...

-درسته...

بعد یه برگه از کشو در اورد و سمتم گرفت:

-بیا اینو پرکن ...

یه مرخصی میخواستم بگیرما...سریع با خودکار شانسم پرش کردم و دادم دستش...مهر کرد و گفت:

-باشه تا یکشنبه برو مرخصی ولی دیگه تا سه برج دیگه مرخصی نداریا...

خون داشت خونمو میخورد...این چرا اینجوری میگه؟این همه بقیه مرخصی میگیرن...بزنم این گلدونشو بکوبم به مخش!دستامو مشت کردم و نفس عمیق کشیدم...

فهمید دارم حرص میخورم خندش گرفت...با اخم از جام بلند شدم و رفتم سمت در که گفت:

-قهر نکن حالا...داشتم شوخی میکردم...چه زود رنج شدی ماندانا...

بدون فکر از دهنم پرید:

-مگه این دکترا اینجا برا ادم اعصابم میزارن...

یهو جلو دهنمو گرفتم...محمد با اخم بهم نگاه کرد:

-کی جرئت کرده تو رو اذیت کنه؟

سعی کردم لبخند بزنم...ناگهان ماندانای شیطان درونم فعال شد! چرا حال ظهوری رو نگیرم؟گفتم:

-این دکتر ظهوری هعی برا من امر و نهی میکنه...انگار دکتر سمیعیه...

لبخندی زد:

-خودم به حسابش میرسم ...

نیشم باز شد...باریک به زیرابی خودم...وای گفتم زیرابی...از من بعید بود ولی ارزششو داشت...گفتم:

-دیگه من برم...به خانومتون سلام برسونین...

سری تکون داد و از اتاق رفتم بیرون...ارشام من یه حالی از تو بگیرم که نفهمیدی از کجا گرفتم...همینجور به سمت اسانسور میرفتم و براش خط و نشون میکشیدم با لوسی کله به کله شدم... انگار اونم تو یه دنیا دیگه بود...با خنده گفتم:

-حواست کجاست..

با حواس پرتی گفت :

-سلام...حسامو ندیدی؟

با تعجب گفتم:

-چیکارش داری؟

گوشه ی مانتوشو صاف کرد و با تردید گفت:

-گوشیشو برنمیداشت ... میخواستم بهش بگم امشب نمیخواد بیاد من نمیام...

چشام شده بود قد گردو...حرفاشو تو ذهنم تکرار کردم...*امشب نمیخواد بیاد*امشب نامزدی لاله سوری بود و .... ابروهام گره خورد و زیر لب گفتم:

-دارم برات...

لوسی گیج پرسید:

-با منی؟

لبخند پهنی زدم تا حرصمو قایم کنم:

-نه...راستش الان رفته با دکتر ظهوری عمل...اومد خودم بهش میگم عزیزم...

لبخند خوشگلی زد و گونمو تف مالی کرد...

-لطف میکنی عزیزم واقعا عجله دارم...

بعد به سمت دفتر محمد رفت و گفت:

-فعلا ...

سری تکون دادم...با دست تف گونمو پاک کردم...بزار حسام رو ببینم...اشی براش بپزم یه من روغن روش باشه...پسره ی پررو معلوم نیست فازش چیه ... میاد شب منو سکته میده بعد میره با یکی دیگه قرار میزاره...اوفی گفتم و از جیبم مبایلمو در اوردم...روی اسم آرتان چند لحظه مکث کردم...امیدوارم که کلاس نباشه ... تماس رو برقرار کردم و منتظر موندم...بعد چهار بوق خواستم قطع کنم که صدای ارتان اومد:

-ای خدا از دست این...ها؟

اخم کردم و با لحن عصبانی گفتم:

-ها و هامپر ...جای سلامته؟

صدای خنده ای از پشت تلفن اومد:

-علیک سلام...چه باعث گردید با ما تماس بگیرید؟

نفس عمیقی کشیدم...وای به حال وقتایی که ارتان شوخیش گل کنه...

-سلام...ببینم تو قرار نبود بهم خبر بدی میای یا نه؟

-نه میخواستم تو خماری بزارمت...

-بی مزه...

-تو با مزه...فقط من یه کاری دارم ممکنه دیر بیام...

به ساعتم نگاه کردم...

-مثلا ساعت چند؟

-دوروبرای هفت...

-باشه...فقط خوشگل بپوشیا...

-میخوای تو بیا برام انتخاب کن...

ایشی گفتم و صدای خندش باز از پشت تلفن اومد:

-اصلا عاشق این ایش گفتناتم دُخِ عمو...میبینمت...

-ساعت هفت و نیم میای دنبالم!خدافظ...

-بای...

گوشیمو گذاشتم تو جیبم...ده دقیقه دیگه شیفتم تموم میشد و زود باید میرفتم بازار چون لباس مناسب برای مهمونی نداشتم...قید اسانسور رو زدم و چهار طبقه رو با پله اومدم پایین...لباسمو تو اتاق عوض کردم و رفتم دفتر تا وسایلمو بردارم...برای حسام هم یادداشت گذاشتم و دادم به پرنیا که بهش بده...

رفتم سمت پارکینگ تا ماشینو بردارم که ساناز صدام زد: 

-مانی کجا؟ 

برگشتم سمتش و با تعجب گفتم: 

-امروز شیفت نبودم ...

انگار دویده بود بچم نفس نفس زنان بهم گفتم: 

-مگه (نفس) قرار نبود با (نفس) حسام بری؟

ابروهام به هم گره خورد و گفتم: 

-نه دیگه خودم تنهایی میرم... 

ابروهاشو بالا برد و پرسید: 

-مشکلی پیش اومده؟

لبخندی عصبی زدم و گفتم: 

-نه سانی چه مشکلی؟فقط خودم با یکی دیگه میرم...براش یادداشت گذاشتم خودش میفهمه...

سری تکون داد و من دستمو به نشانه ی خدافظی تکون دادم و رفتم...ای کاش بودم و واکنش حسامو میدیدم...ماشینو از پارکینگ بیرون اوردم و ضبطو روشن کردم ...شانسی یه شماره زدم و اهنگ پخش شد: 

غروبم مرگ رو دوشم طلوعم کن تو میتونی

تمومم سایه میپوشم شروعم کن تو میتونی

شدم خورشید غرق خون میون مغرب دریا

منو با چشمای بازت ببر تا مشرق رویا 

دلم با هر تپش با هرشکستن داره میفهمه

که هر اندازه خوب عشق همون اندازه بی رحمه

چه راه هایی که رفتم تا بفهمم جز تو راهی نیست

خلاصم کن از عشقایی که گاهی هست و گاهی نیست...

صداشو خیلی دوست دارم...یه علاقه ی خاصی به ادم منتقل میکرد...حق دارن بهش میگن اقای خاص...منم شروع کردم باهاش خوندن...

تو خوب سوختنو میشناسی سکوتو از اونم بهتر 

من اتیشم یه کاری کن نمونم زیر خاکستر

میخوام مثل همون روزا که بارون بود و ابری شم 

دوباره تو حریر تو مثل چشمات ابری شم ...

رسیدم به پاساژ {...}...حتی وسط هفته هم شلوع بود!کاش ساناز باهام بود اونوقت راحت تر انتخاب میکردم...با اینکه پارتی و مهمونی زیاد میرفتم ولی این خب فرق داشت...بیشتر همکارا بودن...حوصله خرید کردن نداشتم حالا...اولین مغازه رو رفتم تو و همون اول یه لباس چشمو گرفت...

بلندیش حداقل روی رونم بود ... یه طرف استین سه ربع و طرف دیگش با یه بند نامرئی ...رنگشم ترکیب بنفش و صورتی و مشکی بود...با جوراب شلواری مشکی طرح دارم میومد...به درد مهمونی نمیخورد ولی بد نبود بگیرمش...همونو برداشتم و رفتم تو پرو تا بپوشم...یه سایز کوچیک بود ...از مغازه دار که پسر جوون بود خواستم یه سایز کوچیک ترشو بیاره...گفت اینا تک سایزه...منم دست از پا دراز تر اومدم بیرون و رفتم مغازه ی کناریش...وای خدا اینا هم خوشگل بودن...

فصل ششم...

با لبخندی از سر رضایت کیسه های خریدو برداشتم و تو صندلی پشتی ماشین گذاشتم و نشستم پشت فرمون...با اینکه از خرید و پول خرج کردن متنفر بودم ولی اینبارخیلی ولخرجی کردم...

یه کفش پاشنه کلفت هشت سانتی قرمز و با یه شلوار لی سیاه رنگ –با اینکه تو خونه داشتم- و یه بلوز حریر استین سه ربع مشکی با پولک و طرح گل که یه تاب مشکی هم داشت و یه کت قرمز که بلندیش تا کمرم بود خریدم...برای اولین بار به قول ساناز ترکوندم...

به ساعت نگاه کردم باعث شد هول شم و با سرعت به سمت خونه رفتم...فقط سه ربع وقت داشتم...درو با سروصدا باز کردم جوری که بی بی دادش دراومد: 

-چته مانی مگه سر اوردی ؟

با نیش باز سریع رو لپشو یه بوسه کوچولو کردم و همونطور که از پله ها میرفتم بالا گفتم:

-نه بی بی کلی خرید کردم میخوام سریع حاضر شم الان ارتی میاد...

بی بی بد نگام کرد و رفت تو اشپزخونه ...منم اول رفتم دستشویی که دست و رومو بشورم و بعد با حوله خشک کردم و نشستم پشت میز ارایشم و شروع کردم به خوشگل کردن:

لباسمو پوشیدم... موهامو باز ریختم دورم و با فِرمو کمی فرشون کردم ... سایه توسی براقی به پشت چشمم زدم و بعد با ریمل و خط چشم به جون چشای ابیم افتادم ... با کرم کمی پوستمو برنزه کردم و بعد با رژگونه ی قرمز لپامو پررنگ کردم...رژ لب قرمزمو هم رو لبام کشیدم و با خط لب دورشو پرنگ کردم که گنده تر به نظر برسه...عادت همیشگیم بود مهمونی ها و قرار ها باید کلی ارایش میکردم...با مداد ابرو ابروهامو پررنگ کردم و کمی تهشو تیز کردم تا جدی به نظر برسم...از تو کشو ست طلای حلقه ایمو دراوردم و گوشواره ها و گردنبند و دست بندمو پوشیدم و بعد از کشو جوراب رنگ پامو برداشتم و پام کردم...رفتم جلو اینه ی تمام قد و خودمو برانداز کردم...نیشم وا شد...قد عروس ارایش کرده بودم...اوه اوه رژ لبم زیادی پررنگ بود با دستمال کمی کمرنگش کردم...

لاک قرمز و لاک طراحی سیاهمو در اوردم و رفتم تو تراس تا بوش بی بی رو اذیت نکنه...

صدای ایفون اومد..حتما ارتان بود دیگه...بعد پنج دقیقه ظریف کاری رو ناخونام، دستامو رو هوا تکون دادم و فوت کردم و از پله ها اومدم پایین...با دیدنش درجا خشکم زد...

چه عجب یه بار خوشگل پوشیده بود...کت و شلوار مشکی رنگی با پیراهن قرمز و کراوات همرنگش...کاملا ست کرده بودیم ... با نیش باز رفتم سمتش و گفتم: 

-به به اقا استاد... 

برگشت به سمتم و چشاش گنده شد...حق داشت بنده خدا من هیچ وقت بلوز شلوار نمیپوشیدم برا مهمونی ها...اخم کرد و گفت:

-خیلی ارایش کردی مانی... 

ضد حال خوردم...نکبت جای تعریفش بود...هرچند تعریف کردناشم عین خودشه...سرمو به نشونه ی مهم نیست تکون دادم و رفتم سمت بی بی و عین مانکنا خودمو نمایش دادم و گفتم: 

-چطوره بی بی؟ 

اشک تو چشماش جمع شد ولی جلوشو گرفت و گفت: 

-ماشالا ...ماشالا دخترم ... بزا اسفند دود کنم برات...عروس شی ایشالا... 

لبخندی دردناک زدم و لپشو بوسیدم جوری که کمی ژر رو لپش موند... 

-خدا منو فدای بی بی مهربونم کنه ...

اونم سرمو بوسید و گفت: 

-خدا نکنه عزیزم... 

بعد رو به ارتان کرد و گفت: 

-ارتان مواظب دخترم باشیا... 

ارتان لبخندی زد و گفت: 

-بی بی گل دخترت تا حالا صد بار رفته مهمونی...نگران نباش مراقبشم...

بی بی سر اونم بوسید و ما دو تا رفتیم بیرون...سر راه سوار شدن ماشین ارتان گفت: 

-مانی از حق نگذریم خیل خوشگل شدی...تا اخر مهمونی از پیش من جم نمیخوریا! 

نیشم باز شد چون معمولا ارتان از دخترایی که ارایش میکردن بدش میومد...حق به جانب گفتم: 

-خوشگل بودم اقا ارتی...

زیر چشمی منو نگاه کرد و زیر لب گفت: 

-خودشیفته... 

بعد بلند گفت: 

-راستی تو از کجا میدونستی من این رنگی میپوشم ست کردی؟ 

دست به سینه به پشتی صندلی تکیه دادم و گفتم: 

-منم این سوالو از تو داشتم... 

لبخند زد ولی جواب نداد...منم منتظر نموندم دستم رفت سمت ضبتش و روشنش کردم...صدای گیتار ملایمی تو ماشین پخش شد:

من فقط عاشق اینم 

حرف قلبتو بدونم 

الکی بگم جدا شیم

تو بگی که نمیتونم... 

اخمی کردم و رو به ارتان گفتم: 

-ارتی خیلی فکر نکن خوش صدایی...اهنگ قحطی اومده صدای خودتو میزاری؟ 

با اخم بهم نگاه کرد: 

-یعنی صدامو دوست نداری؟

لبامو تر کردم و گفتم: 

-نه که دوست ندارم ...ولی خب الان با این اهنگای ارومی که رو فلشت داری ادم دلش میگیره...

خندید و یه سی دی از داشتبرد دراورد و گذاشت تو ضبط،صدای قمیشی ماشینو پر کرد..از هیچی بهتر بود...

میشه نوازشم کنی وقتی گرفته حالم

میشه ببندی بالمو آخه شکسته بالم

میفهمی چی میگم بهت میبینی خستگیمو

میشه بزارم پیش تو چند روزی زندگی مو

میشه بشینی پیشمو یه شعر برام بخونی

امشب یکم تنها شدم میشه پیشم بمونی

انگار یه بغضی تو گلوم داره شکسته میشه

اینجوری که پلکای تو هی باز و بسته میشه

میشه نوازشم کنی وقتی گرفته حالم

میشه ببندی بالمو آخه شکسته بالم…

به خودم اومدم داشتم باهاش میخوندم...ریتمش قشنگ بود...دیدم ارتان داره با لبخند رانندگی میکنه... منم دست بردم اهنگ رو از اول بردم تا دوباره باهاش بخونم... 

بالاخره رسیدیم به باغ...اخه یکی نیست بگه میدونیم شما پولداری حالا مجبور بودی مارو بیاری وسط بیابون...کارت دعوت و کارت شناساییمو به نگهبان نشون دادم و با ارتان وارد شدیم...از همین سر هم صدای اهنگ ارکستر میومد...اهنگش ملایم بود...بیشتر شبیه مراسم ختم بود تا نامزدی...

سریع دکتر رضا و ساناز رو پیدا کردم... به سمتشون رفتم ...به به خانوما چه به خودشون رسیده بودن! مشغول حرف زدن بودن و من با تک سرفه توجهشونو به خودم جلب کردم... اول با تعجب به من نگاه کردن بعد تانیا-همسر دکتر رضا- با شک پرسید: 

-ماندانا تویی؟ 

نیشمو باز کردم...حق داشتن بنده خداها حتی ساناز هم منو اینجوری ندیده بود...خندیدم وگفتم:

-نه من همزادش هستم... 

بعد این گفته صدای خندشون بلند شد...رامتین گفت:

-وای مانی اصلا نشناختمت...چقدر خوشگل شدی...

تانیا با کیف دستیش یکی رو کمر رامتین زد وبا دلخوری نگاش کردم:

-مگه قبلا خوشگل نبودم؟ 

لبخندی زد و گفت: 

-الان بیشتر شبیه انسان ها شدی... 

اخم کردم و به دلیل شنوات اسلامی از پس گردنی زدن جلو گیری کردم...بعد ساناز با لحن شیطونی گفت:

-مانی این اقای محترمو معرفی نمیکنی؟

تازه متوجه شدم ارتان همون جور عین ماست وایستاده و مارو نگاه میکنه...لبخند خبیثی زدم و گفتم: 

-ایشون شوهر بنده اقا ارتان هستن...

در مقابل چشمای گرد شده ی اونا و البته نگاه خندان ساناز با دست به ترتیب معرفیشون کردم: 

-عزیزم اینا هم تانیا همسر دکتر رضا و این دوستم ساناز هست... 

ارتان به نقشه ی من پی برد برای همین خونسرد دستشو به سمت رامتین دراز کرد و گفت: 

-خوشبختم...

هنوز تو شوک بودن...رامتین با کمی مکث دستشو گذاشت تو دست ارتان و با سر ابراز خوشبختی کرد...من میخواستم همون لحظه از خنده منفجر شم ولی هنوز زود بود...ساناز هم نیت منو فهمیده بود سعی میکرد به پیست رقص نگاه کنه و نخنده... دستمو از بین بازوی ارتان رد کردم و با گفتن با اجازه ارتان رو با خودم کشوندم تا بریم به لاله و کامیار تبریک بگیم و کادوشونو بدم ...سر راه ارتان کنار گوشم گفت: 

-عجب موذماری هستی...با من روراست باش عزیزم... 

منظورشو گرفتم و دستمو از بین بازوش دراوردم و جلو خودمو گرفتم نزنم پس کلش...بعد با چشم غره گفتم: 

-فکر نمیکردم اینقدر بی جنبه باشی ارتی... 

خندید و دستمو به زور گرفت: 

-بابا شوخی کردم...ولی این وسط یه چیزی هم باید به من برسه نه؟

با لبخند گفتم: 

-شام مجانی...

زیر چشمی بهم نگاه کرد و گفت: 

-نه یه چیز بهتر... 

با شک بهش نگاه کردم...با لبخند خبیثی گفت: 

-اون دوستت بود... 

کمی فکر کردم...کدومو میگه؟ 

-ساناز؟ 

سرشو تکون داد و گفت: 

-به نظر دختر خوبی میومد...

یکی از ابروهامو بالا انداختم... 

-خودت برو خرش کن به من چه... 

شونه هاشو بالا انداخت و خواست برگرده که جلوشو گرفتم و گفتم: 

-باشه بابا ...بزا بعد مراسم بهش میگم... 

با لبخند پیروزمندانه ی ارتان به سمت لاله رفتم و با لبخند کاملا مصنوعی و کلام سرد بهش تبریک گفتم ... با کامیار گرم تر احوال پرسی کردم و براشون ارزوی خوشبختی کردم...پاکت کادو رو به محمد دادم ... این همه ادم تو اینجا بود پس کی بیمارستان بود الان؟

میخواستم به سمت ساناز برم که حسام وارد شد...محلش ندادم و راهمو ادامه دادم... ارتان هم رفته بود تا با یکی که از دوستاش که تو مهمونی بود احوال پرسی کنه...رفتم پیش ساناز روی صندلی نشستم و زیر چشی هم ارتان هم حسام رو زیر نظر داشتم...تانیا که منو مشغول دید صدام زد: 

-مانی غرق نشی...

با لبخند بهش نگاه کردم و گفتم: 

-نترس غریق نژاد اینجا هست... 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

نمیدونم چی گفتم که زدن زیر خنده...ساناز سعی کرد خندشو مهار کنه گفت: 

-ای شوهر پرست...پس فامیل همسر جنابالی غریق نژاد هست...

تازه متوجه سوتیم شدم...منم از خندشون خندم گرفت... من همیشه کلمات رو اشتباه میگفتم...نژاد-نجات...اتشفشان-اتشنشان ...کلا خدای سوتی کلامی بودم...گفتم: 

-خب حالا ...یه اشتباه لفظی داشتما... 

تانیا لبخندی زد و گفت: 

-هی ببینید کی داره میاد... 

با خنده سرمو برگردوندمو با دیدن چهره ی دراگونی حسام اب دهنم پرید تو گلوم...ساناز با مشت به جون ستون فقرات من افتاد...فکر کنم نتونم برم شمال دو سه تا مهره ام جا به جا شد...دستمو اوردم بالا که دیگه نزنه ... نفس عمیقی کشیدم و چهار جفت نگاه نگران و متعجب رو روی خودم حس کردم...با لبخندی که نشون بده چیزی نیست بهشون نگاه کردم...البته به حسام یه نیم نگاه بیشتر ننداختم...در همین حال ارتان خان بالاخره تشریف اوردن...یه نگاه به من کرد و گفت: 

-حالت خوبه؟

فکر کنم رنگم پریده بود با سر بهش فهموندم خوبم...بلند شدیم و ارتان اومد کنار من وایستاد تا حسامو بهش معرفی کنم...حسام با رامتین دست داد و به سمت من برگشت و گفت:

-ایشون کی باشن؟

با لبخند به ارتان اشاره کردم و گفتم: 

-ارتان... 

بعد بدون اینکه به اون نگاه کنم با لبخند گفتم: 

-ایشون هم دکتر نیکزاد هستن... 

همه تعجب کردن من حسامو به اسمش معرفی نکردم...به تعجبشون توجه نکردم و نشستم باعث شد بقیه هم بشینن...حسام چشم غره ای بهم رفت و رفت سمت کامیار... صدای اهنگ اومد باعث شد دست ارتانو بکشم و با اشتیاق گفتم: 

-ارتی پاشو بریم برقصیم...

تانیا هم دست رامتین رو گرفت و رفتیم وسط استیج...اهنگ مناسب رقص پسی–دخی عمویی من و ارتان بود...

شا پسر داریم دوماد

قند و عسل داریم عروس

نقل تر داریم دوماد

شعر و غزل داریم عروس

امشب شب عروسیه مبارکه و مبارکه

امشب شب رو بوسیه مبارکه و مبارکه

اومدیم نقل و نبات اینه و شمعدون بیاریم

دست این عروسو تو دستای دوماد بذاریم 

کامیار و لاله هم با اصرار زیاد اومدن وسط صحنه و ما کنار کشیدیم...همه دست و جیغ میزدن و بچه ها دور تا دور عروس و دومان ورجه ورجه میکردن...

بهترین شب تو شبای زندگیت همین شبه

واسه عروس و دومادقشنگ ترین شب امشبه

امشب شب عروسیه مبارکه و مبارکه

امشب شب رو بوسیه مبارکه و مبارکه

گل بیارین و گل بیارین می بزنین و می بزنین

موقع رقص و هلهلس دف بزنین و نی بزنین

ما دو تا خنده کنان رفتیم رو صندلی نشستیم که سنگینی نگاهی رو روی خودم حس کردم...فکر کردم حسامه ولی وقتی بهش نگاه کردم دیدم با یه دختره داره اون وسط میرقصه... پس نگاه کی بود؟

سرمو گردوندم و دیدمش...با دیدنش چشام قد گردو درشت شد و حس کردم داغ شدم...نفسم حبس شده بود...چشامو چند بار بازو بسته کردم...خیلی اشنا میومد...

زمین تا اسمون تغییر کرده بود...

ارتان رد نگامو گرفت و به اون رسید...فکر کنم اونم اونو شناخت چون با تردید دستمو گرفت و گفت: 

-ماندانا... 

سری تکون دادم ولی زبونم بند اومده بود...مگه نگفته بودن اون مرده؟مگه سر قبرش رفته بودم؟مگه نگفته بودن مطمئنن خودش بوده ؟پس اینجا چیکار میکنه؟سرم یه تیری کشید و باعث شد با دست سرمو فشار بدم...ارتان رفت تا برام اب بیاره...نگاهامون تو هم گره خورده بود...نزدیک بود اشکم سرازیر شه...خدایا نصف جونمو میدم فقط الان خواب نباشه...

اون با تعجب داشت منو نگاه میکرد پس هنوز منو نشناخته بود...ارتان رسید و لیوانو به لبم نزدیک کرد و به زور یه قلپ ازش خوردم ... شونمو ماساژ داد ... نمیتونستم کاری کنم...تو شوک بودم...

به سمتمون اومد...همون بو....همون عطر همیشگی که خودم براش کادو گرفته بودم...صداش گوشمو نوازش داد: 

-ببخشید شما رنــ ... 

دیگه جلو خودمو نگرفتم از صندلی بلند شدم جوری که افتاد زمین و بغلش کردم...دلم براش خیلی تنگ شده بود...فکر کنم شوکه شد...

کمی گذشت بعد یه دستش روی کمرم و یکی دیگه موهامو نوازش میکرد...زیر لب زمزمه میکردم: 

-خودتی نه؟ خودتی؟تو زنده ای؟نکنه خوابه؟ ... 

زیر لب هیش هیش میکرد و سعی داشت ارومم کنه...ولی اروم نمیشدم...هر لحظه میترسیدم بره...گفتم: 

- نیما حرف بزن... 

با لحن اروم کننده ای گفت: 

-منم خواهرکم...گریه نکن عزیزم...دیگه تنهات نمیذارم...منو ببخش... 

نمیدونم چقدر و چطور تو بغل نیما زار میزدم که ارتان ما رو از هم جدا کرد ولی من نمیخواستم جدا شم ... همونجور که به نیما چسبیده بودم ما رو برد قسمت خلوت باغ...شنیدم سر راه حسام و ساناز ازش پرسیدن من چمه و این کیه گفت بعدا جواب میده... اونجایی که رفتیم یه حوض کوچیک بود ...نیما منو لبه ی حوض نشوند و دستامو گرفت و تو اب کرد تا کمی از تبم رو کم کنه...داشتم میسوختم نمیدونم چرا... نیما نگران نگام کردن... 

-ماندانا؟

کمی هوشیاریمو از دست دادم...خدایا خواب نباشه...خواب نباشه... خواب نباشه...چشمام سیاهی رفت و بدنم خنک شد...

فصل هفتم...

نسیم خنکی داشت صورتمو نوازش میکرد ... هوا گرگ و میش بود و من و نیما و مامان و بابا دوباره کنار همیم...خوشحال و خندون داریم کنار جاده چالوس راه میریم...منم هر دفعه به یکیشون میچسبم و سر به سرشون میزارم...

بالاخره بعد از چند دقیقه بابا گفت همین جا تو دره زیرانداز بندازیم...هیچ شباهتی به اون جاده ای که دیده بودم نداشت... با اینکه میدونستن من از سراشیبی میترسم ولی اصرار کردن که بیام... ته دره مه الود بود و چیزی معلوم نبود...همین منو میترسوند...یه حس عجیبی با دیدنش تو بدنم بود که داشت منو میسوزوند.. .حس میکردم یه اتفاق بدی قراره بیوفته... 

بابا اینا با خنده زیر انداز رو باز کردن و از من خواستن بیام پایین...نیما بلند شد که بیاد منو بیاره پایین ... اومد به سمتم و با دست ریشه ی بیرون اومده ی درخت رو گرفت و دستشو به سمتم دراز کرد... 

-ماندانا ... 

یهو لرزش عجیبی رو زمین حس کردم...به بالا نگاه کردم وبا دیدن ماشینی که با سرعت میاد طرفم جیغ کشیدم... 

-نـــیمــــا... 

نیما هم یهو پرید سمتم و منو هول داد یه طرف دیگه و خودشم از شاخه اویزون شد...رد ماشین رو گرفتم دیدم داره به سمت مامان و بابا میره...داد زدم... 

-بــــابــــا .... مــــامــــان... 

دیر شده بود...ماشین با شدت بهشون برخورد کرد و همشون پرت شده تو دره...ناگهان جیغ بلندی کشیدم: 

-نـــــــه...

اشک از گونم سرازیر شد...

چشامو باز کردم و رو تخت نشستم...دو جفت چشم نگران داشت منو نگاه میکرد...دوباره کابوس دیدم...اشکام شروع به بارش کرد و نیما اومد رو تخت نشست و منو در آغوش گرفت: 

- کابوس بود...نترس...من اینجام...نیما اینجاس...

هق هقم جایگزین سکوت اتاق شد...بی بی هم از رو میز پارچ اب رو برداشت و یه لیوان برام ریخت...میتونستم رد اشک رو روی گونش ببینم ... اومد کنار تختم و لیوان رو به لبم نزدیک کرد...

هنوز ترسیده بودم...صحنه ها عین واقعیت داشت جلو چشم رژه میرفت...دوباره همون کابوس همیشگی...خیلی وقت بود با قرص جلوشو گرفته بودم ولی دوباره شروع شده بود...سرمو تو سینه ی نیما فشار دادم و با مشت به سینش ضربه میزدم با هق هق پشت سر هم میگفتم: 

- کجا بودید ؟چرا تنهام گذاشتید؟نمیگید من این مدت پر پر شدم؟چقدر مردم و زنده شدم؟ 

با دست سرمو نوازش میکرد و حرف نمیزد...بی بی همونجور رو صندلی نشسته بود و با چشای اشکیش مارو نگاه میکرد...

کمی گذشت دیگه اشکام ته کشید...فقط هق هق میکردم...نیما هم اروم نوازشم میکرد ...کم کم چشام گرم شد و خوابم برد...

دارم یخ میزنم کم کم تو این سرمای بی وقفه

همه جا برفه این روزا ولی دستات مثل سقفه

دارم یخ میزنم کم کم به آغوشت برم گردون

نخواه چشمامو خیس از اشک نزار گم شم تو این بارون

نذار باور کنم نیستی نمیشه باورش سخته

همیشه اولش خوبه همیشه آخرش سخته

یه چشممو باز کردم ببینم صدا از کجا میاد...یکی داشت کنارم نفس نفس میزد...هنوز نفهمیدم کجام چشم گردوندم ...خب این که اتاق خودمه...میز ارایش خودم...ولی...

دو تا چشمو باز کردم ...تختم یکم تکون خورد...سرمو اوردم بالا دو تا چشم ابی-توسی داشت به من نگاه میکرد:

-سلام خانوم کوچولو...

با چشای درشت شده جیغ کشیدم...طرف شوکه شد جوری که از تخت افتاد پایین و اخش رفت هوا... تند تند پتو رو اوردم تا گردنم انگار بی لباس بودم... جیغ جیغ میکردم:

-تو کی هستی؟تو اتاق من چیکار میکنی؟بی بی؟ارتان؟ای جماعت بیان کمک...دزد...

بی بی سریع درو باز کرد ...منو دید عین این جن دیده ها گوشه تخت گز کردم و جیغ میزنم و به مردی که داشت کمرشو مالش میداد و با دستش لبه ی تخت رو گرفته بود نگاه میکردم نگاه کرد...با دست زد رو گونش و گفت:

-وای خدا مرگم بده...مانی ادم با برادرش اینجوری رفتار میکنه؟

سرمو کج کردم و با تعجب تمام به اون که داشت با کمک بی بی بلند میشد نگاه کردم...با دیدن نیما یهو جیغ کشیدم و از تخت اومدم پایین...

-وایـــی ننه رووحـــح... 

بدو بدو خواستم برم بیرون که یهو پام به سیم شارژ مبایل گیر کرد و با کله رفتم تو در...خداروشکر در بسته بود وگرنه یه طبقه پرت میشدم پایین...

صدای خنده ی بی بی و روح نیما بلند شد...با تعجب و ترس برگشتم و بهشون نگاه کردم...هنوز نفس نفس میزدم...

روح اومد سمتم و گفت: 

-دست شما درد نکنه دیگه ابجی کوچیکه...شدیم روح و جن؟ 

ابرومو دادم بالا و چسبیدم به در و زیر لب ذکر میگفتم....بی بی که خندش تموم شده بود با اشتیاق گفت: 

-مانی اینگار این مهمونی رفتنات هم به دردی خورد و داداشتو پیدا کردی...نیما زندس...برگشته پیشمون...

با شک و تک زبونی پرسیدم: 

-یعـ ...یعنی... ایـ ... این ...نیمــ ... نیماس؟

نیما با نیش باز گفت: 

-اصلا دیشبو یادت میاد؟یا اون سقوطت تو حوض مختو ابکشی کرده؟ 

کمی با دست سرمو ماساژدادم...اینا چی میگن؟یهویی یه جرقه ای تو سرم زده شد و با جیغ گفتم: 

-نـــیـــمــــا.... 

پریدم تو بغلش...اونم با خنده میخواست دستاشو از حصار دستام رها کنه ولی زور نداشت بیچاره...بی بی هم خوشحال گفت: 

-خدایا شکرت به خاطر اینکه پسرمو برگردوندی...من برم صوبحونتونو اماده کنم... 

بعد قبل از اینکه بره پایین به ساعت نگاه کرد و گفت: 

-مانی تو هم زنگ بزن بیمارستان بگو نمیای... نمیخواد بری... 

نیما با تعجب داشت به حرف های بی بی گوش میداد و گفت: 

-بیمارستان برا چی؟ 

من سرمو اوردم بالا و به چشاش نگاه کردم و با نیش باز گفتم: 

-کجایی نیما خواهرت یکی از برترین پزشک های ایرانه... 

ابروشو داد بالا و گفت: 

-نه بابا...انگار دکتربازی های بچگیت الکی نبوده...

بعد اخم کرد :

-ماندانا اگه من تو اون تصادف نمردم با این فشارای تو دیگه دارم میمیرم...یکم دستاتو باز کن حداقل... 

خندیدم و کلا دستامو باز کردم...یهو افتاد رو زمین و سرفه زد...نگران شدم یهو چش شد...نشستم رو زمین و دستامو گذاشتم رو شونه هاش و پرسیدم: 

-چی شد؟ 

خندید و گفت: 

-من را ببخش ماندانا ... در حق تو بدی بیش نکردم...وصیت میکنم هر چه دارم نصف از ان به بهره تو برسد...

فهمیدم داره مسخره بازی درمیاره...با مشت به بازوش زدم و دستشو گرفتم تا بلند شه در عین حال گفتم: 

-مسخره... 

خندید و دستمو کشید و گفت: 

-تو برو اول دست و روتو بشور ادم تو رو ببینه ادم یاد جن میوفته ... 

وای بلند گفتم و دویدم سمت دستشویی...چراغو روشن کردم و با دیدن صورت خودم جیغ زدم...صدای خنده ی نیما اومد: 

-مانی مرد...

سریع از داخل کشو حولمو برداشتم و در حمومو باز کردم و رفتم دوش گرفتم...نکنه دیشبم اینجوری شده بودم...وای دیگه برام ابرو نمیموند...ریمل و خط چشم کل گونمو سیاه کرده بود و رژ لبم عین رنگ چونمو قرمز کرده بود...عین این زامبیا شده بودم...

دوش ده دقیقه ای گرفتم و حوله رو دور خودم پیچیدم و اومدم بیرون...کلاه حوله ای هم برداشتم تا موهامو باهاش خشک کنم...قید پوشیدن لباس رو زدم و همونجور با حوله اومدم پایین...

نیما رو کاناپه نشسته بود و بی بی تو آشپزخونه داشت نگاش میکرد و اشپزی میکرد...یواش رفتم سمت نیما و دستامو گذاشتم رو چشش و گفتم: 

-تق تق... 

بازی همیشگیمون بود...خندید و با ناخون یه ویشکونی از دستم گرفت و گفت: 

-کی اینجاس؟

با خنده گفتم: 

-لولو خورخوره...

نیما هم گفت: 

-لولو بزرگ شده دیگه... 

خندیدم و گونشو ماچ کردم...یه نگاهی به صورتم انداخت و بعد نگاهش رفت سمت بدنم...اخم کرد و گفت:

-مانی هنوز هم تو سرما با حوله میگردی؟بدو برو لباس بپوش... 

سرمو به چپ و راست تکون دادم و گفتم:

-نوچ گشنمه میخوام اول بخورم...

اهی کشید و گفت: 

-تو هیچ وقت عوض نمیشی... 

رفتم اشپزخونه که بی بی برام یه لیوان چایی ریخت... 

-ننه برو لباس بپوش سرما میخوری...دیشب هم به زور تبتو اوردیم پایین... 

تکه دادم به صندلی و پرسیدم:

-بی بی من از شب چیزی یادم نمیاد...میگی چی شد؟ 

تا بی بی خواست حرف بزنه جن یهو دستاشو گذاشت رو شونم و باعث شد جیغ خفیفی بکشم...

نیما همونجور با خنده نشست رو به روم و رو به بی بی گفت:

-بی بی بی زحمت برای من هم یه چایی میریزی؟ 

بی بی هم با لبخند گفت: 

-حتما پسرم...

چایی رو ریخت و گذاشت رو میز...نیما تشکر کرد و بی بی رفت چادرشو از رو چوب لباسی برداشت و سر کرد و گفت: 

-نیما حواست بهش باشه من زود برمیگردم... 

با تعجب پرسیدم: 

-کجا بی بی؟ 

همونجور که کلید خونه رو برمیداشت و گفت: 

-امروز چهارشنبه هستا... 

اهان گرفتم...سری تکون دادم و رفت بیرون...بعد رو به نیما گفتم: 

-تو بگو؟

یه قلوپ از چاییشو خورد و گفت:

-چیو... 

تکیمو از صندلی گرفتم و گفتم: 

-همه چی... 

دست از نوشیدن کشید...با نگاهی ناراحت بهم نگاه کرد و گفت: 

-تو فعلا برو لباس بپوش...بعد بیا تو حیاط تا بهت بگم... 

بعد بدون اینکه منتظر بمونه رفت سمت حیاط پشتی...منم بدو بدو رفتم لباس پوشیدم و موهامو با گیره بستم بالای سرم و رفتم سمت حیاط... نیما روی تاب کنار استخر کوچیک حیاط نشسته بود و تو دستش سیگار بود...با تعجب به دودی که از سیگار میومد بیرون نگاه کردم...نیما سیگاری نبود...درو بستم و باعث شد نیما برگرده به سمتم و از تاب بلند شه...اومدم و روی صندلی زیر درخت نشستم...نیما هم سیگارشو انداخت زمین و با پا خاموش کرد...با اخم پرسیدم: 

-تو سیگار میکشی؟

اهی کشید: 

-برمیگرده به همون روزا... 

کمی مکث کرد...

حرف نزدم تا بتونه راحت تعریف کنه...نمیخواستم اذیتش کنم...به اب استخر که کمی گرد و غبار روش خودنمایی میکرد خیره شد و گفت: 

-چند سال پیش که از ترکیه برگشتم به علت پر بودن پروازا مجبور شدم تو شمال پیاده شم ... به بابا گفتم که گفت خودش میاد دنبالم و خودشم دوست داره بیاد استقبالم...دیگه مخالفت نکردم و اتفاقا خوشحال بودم زود میبینمش...فردا شبشم بلیط داشتم و همین شد که ظهر میرسیدم به مقصد...به بابا اس ام اس زدم ولی اون زنگ زد و گفت کمی تاخیر داره و با مامان میاد...ولی کاش نمیومد...

پاکت سیگارشو باز کرد و یه سیگار از توش دراورد و روشنش کرد...پوکی بهش زد و ادامه داد: 

-وقتی از هواپیما پیاده شدم و چمدونمو تحویل گرفتم دیدم مامان و بابا دارن از پشت شیشه نگام میکنن...خوشحال از بازرسی رد شدم و رفتم پیششون...هنوز خودم رو لعنت میدم چرا به حرف های مامان اهمیت ندادم و برای ناهار نموندیم اونجا...خیلی دوست داشتم تو رو ببینم...ولی خب... 

بهم نگاه کرد و از جیبش دستمال رو دراورد و به سمتم گرفت...دستی رو گونم کشیدم ...خیسی گرمی رو حس کردم ...دستمالو ازش گرفتم و گفتم:

-خب... 

یه پوک دیگه بهش زد و گفت: 

-با عجله سوار ماشین شدیم و راه افتادیم...از شهر که خارج شدیم دوستمو دیدم و ازش خواستم سوار شه چون مسیرمون یکی بود...همونجور رفتیم و رسیدیم به یه رستوران سرراهی...بابا از من خواست برم یه چیزی بخرم تا بخوریم...دوستم رضا هم خواست بیاد ولی نذاشتم...چون مسیر کمی شلوغ بود اونا گفتن میرن جلو تر بعد دور میزنن میان...منم رفتم داخل و منتظر موندم تا برگردن...یهو صدای وحشتناکی اومد و وقتی دویدم بیرون دیدم ... 

نشست رو زمین...دیگه لازم نبود ادامه بده...سعی کردم صدام نلرزه و گفتم: 

-خودت چی؟کجا رفتی؟ 

ته سیگارشو رو زمین انداخت و با پا خاموشش کرد...اهی کشید و گفت: 

-بعد دیدن اون صحنه بیهوش شدم...انگار یکی منو برد بیمارستان ...وقتی به هوش اومدم نمیدونستم کجام...راستش به خاطر شوکی که بهم وارد شده بود کمی از حافظمو از دست دادم...یکی از اونا انگار پدرمو میشناخت بهم کمک کرد حافظه ام برگرده...تو رو یادم میومد...همینطور بابا و مامان و بی بی ... ولی ادرسی چیزی ازتون نداشتم... با اون مرده همه جا گشتیم ولی نبودید...وقتی اون مرده فوت کرد تصمیم گرفتم بازم بگردم...تا اینکه یکی از دوستام به اسم کامیار منو به مراسم نامزدیش دعوت کرد... اونجا وقتی دو نفرو دیدم که عین تو و ارتان وقتی بچه بودید میرقصیدن و میخندیدن کمی شک کردم... وقتی نشستی و قیافتو دیدم...راستش هنوز مشکوک بودم...

بهم نگاه کرد و ادامه داد:

ماندانایی که از هر چی ارایش و بلوز شلواره فراری بود چطوری اینقدر تغییر کرده...وقتی چشماتو دیدم مطمئن شدم خودتی...هنوز همون چشای تیله ایت که هر وقت شاد بودی میدرخشید..

زانو هامو بقل کردم و سرمو گذاشتم روشون...با لبخند نگام کرد...ادامه داد:

-وقتی اونجور پریدی تو بقلم و گریه کردی دلم میخواست میمردم و اینجوری نمیدیدمت...داشتی از تب میسوختی ...با کمک ارتان بردیمت سمت حوض تا کمی ارومت کنیم ولی وقتی نشستی رو لبه تعادل نداشتی و افتادی تو اب...وقتی درت اوردیم بیهوش بودی...من از ترس اینکه بلایی سرت اومده باشه همونجور بردمت سمت ماشین که یکی از مهمونا که انگار دکتر بود اومد و معاینت کرد...

کمی مکث کرد و گفت:

-فکر کنم اسمش حسام بود...به کامیار گفت مهمونی رو برگردونه سرجاش و ما اوردیمت خونه...وقتی اوردیمت خونه ...حسام ما رو بیرون کرد تا معاینت کنه که چیزیت نشده باشه...بی بی هم برام تعریف کرد تو این مدت تو چقدر داغون شدی...چه کارا که نکردی و چه شب هایی که سپری نکردی... 

همونجور که نشسته بودم با شنیدن اسم حسام سیخ نشستم...نیما تو حال خودش بود و داشت تعریف میکرد...هوا کم کم داشت سرد میشد...نیما با چشمای مظلومش بهم نگاه کرد: 

-ماندانا منو ببخش...

اشکی سمج از چشمش دراومد...طاقت اشک برادرمو نداشتم...بلند شدم و در اغوشش گرفتم... 

-اینو نگو نیمایی...تقصیر تو نبود...گریه نکن داداشی... 

با شنیدن صدای در بلند شدیم و داخل خونه رفتیم...بی بی نگران به نیما نگاه کرد و گفت: 

-بهش گفتی؟

نیما سری تکون داد و رفت طبقه ی بالا تو اتاق مهمون...منم رو کاناپه نشستم و به حرفاش فکر کردم... 

ای کاش مامان بابا هم زنده بودن...بعد اینکه به بی بی کمک کردم خریدا رو جا به جا کنه رفتم تو اتاقم تا به نیکو زنگ بزنم بره مرخصی بگیره...دیگه حال نداشتم تا اونجا برم...فردا میریم شمال...اونم نه دو نفره!سه نفره... 

فصل هشتم...

چمدونو به زور بلند کردم و داد زدم:

-هوی نیما بیا کمک...

نیما هم با صورت خندون اومد و چمدونو از دستم گرفت و گفت:

-خب مجبوری اینهمه وسیله با خودت بیاری؟فقط دو روز میخوایم بریما!

دست به کمر وایستادم و گفتم:

-اولا دو روز نیست و چهار روزه...بعدشم من میخوام برم شنا ...

خندید و گفت:

-اخه خله کی توی این سرما میره شنا تو دومیش باشی؟

لبخند دندون نمایی زدم و گفتم:

-اولیش خودت ...

صدای اعتراض بی بی بلند شد:

-شما دو تا نمیخواید بیاید؟

نیما همون جور میخندید...یاد حسام افتادم...اونم مثل این خل خان بود دیگه...همه پنجره ها رو چک کردم و در اتاقا رو بستم...شیر گازو بستم و فیوزو خاموش کردم...از یخچال توشه ی خوراکی راه رو دراوردم و در پشتی رو قفل کردم...صدای روشن شدن ماشین که اومد بدو بدو رفتم کفش کتونی ادیداسمو پوشیدم و درو قفل کردم...نیما داشت با پارچه شیشه ی جلو رو پاک میکرد...بی بی داخل ماشین داشت تسبیح میشمارد و ذکر میگفت...من زود تر از نیما پست فرمون نشستم...با نیش باز کمربندمو بستم و به نیما علامت دادم سوار شه...اول با اخم نگام کرد و بعد به سمت پنجره اومد و گفت:

-ببینم خانوم خانوما کی گفته شما باید جلو بشینی؟

با افتخار گفتم:

-ماشین خودمه...حالا زود سوار شو تا به شب نخوریم...

نیما میدونست با من بحث فایده نداره...سری به نشانه ی تاسف تکون داد و سمت کمک راننده سوار شد...ریموت پارکینگ رو زدم و اومدم بیرون...کلید دادم نیما بره درو قفل کنه...خودمم تا بیاد تو داشبرد دنبال سی دی اهنگ گشتم...میدونستم طول میکشه چون در یکم گیر داشت و باید باهاش بازی بازی کرد تا قفل شه...ولی نیما موذمار زود قفلش کرد و سوار شد...سوار شدن اون همزمان با بلند شدن اهنگ شد...

هوا خوبه تو هم خوبی منم بهتر شدم انگار

یه صبح دیگه عاشق شو به یاد اولین دیدار

به روت وا میشه چشمایی که با یاد تو میبستم

چه احساسی از این بهتر تو خوابم عاشقت هستم

نیما یکم صدا رو کم کرد و گفت:

-نیومده شروع کردی؟

نیشخندی زدم و گفتم:

-بی اهنگ کیف نمیده...

به سمت بی بی برگشتم و گفتم:

-اجازه ی سرعت داده میشود بانو؟

بی بی اخمی کرد و گفت:

-فقط احتیاط کن...

نیما ادای این دخترای ترسو رو دراورد و با صدای نازک شده گفت:

-مانی اروم برونی فقط مادر...

بعد دستشو گذاشت رو شکمش و بازم ناز کرد:

-بچم سقت میشه!

با دست یکی به شونش زدم و خندیدم...بی بی هم سرشو تکیه داد به شیشه ...

دستم رو بردم سمت ضبت و صداشو زیاد کردم...نیما هم دیگه کاری نداشت شروع کرد با مبایلش ور رفتن:

تو میچرخی به دور من کنارت شعله ور میشم

تو تکراری نمیشی من بهت وابسته تر میشم...

رسیدیم سر اتوبان که مبایلم زنگ خورد...صدای ضبطو کم کردم و به صفحه مبایل نگاه کردم...

نیکو بود... سرحال جواب دادم:

-به به نیک بانو...چطوری عَیزَم؟

-سلامت تو حلق بی حنجرت مانی اولاخ...تنهایی میری ددر نه؟

خندیدم و گفتم:

-اوپس نه بابا بیام یه سرخور ببرم که چی؟

-برو گمشو...ببینم از داداش جونت چه خبر نکبت؟باید یه شیرینی بدیا!

دنده رو عوض کردم و گفتم:

-شیرینیش گیر کنه تو گلوت انشالا...از جیک جیکت معلومه خوبی...ببینم از هاس –مخفف بیمارستان {hospital}- چه خبر؟

کمی مکث کرد و گفت:

-والا هیچی...راستی میدونستی نیکویی ازدواج کرد؟

صدای نیما اومد:

-ماندانا بزن بقل من برونم اگه میخوای تلفن حرف بزنی... 

نیم نگاهی بهش انداختم و گوشی دور کردم و گفتم:

-بیخیال اق داداش حواسم جمعه... 

از اینه نگاهی به بی بی انداختم...خواب بود وگرنه تیکه بزرگم گوشم بود...دوباره گوشی رو گذاشتم رو گوشم و گفتم:

-ا جدی؟یکی بزن تو گوشش بگو خیلی خری قرار بود بیای منو بگیری که... 

نیکو خندید و گفت: -

برو بابا...اون بیاد توی عتیقه رو بگیره؟راستی صدا مرد...ناقلا کی پیشته؟ 

با لحن دلخوری گفتم: 

-وای نیکو یه بار یکی از ما خوشش اومدا! فوضول به تو چه؟ 

صدای خش خشی اومد بعد گفت: 

-برو بابا...اگه اینجوری بود باید همون سه سال پیش ازدواج میکردی...کی الان از تویه پیرزن خوشش میاد؟ 

عصبانی گفتم: 

-پیرزن عمته دختره ی حسود...دلتم بخواد...تازه اول چلچلیمه... 

-خب حالا منو نخور...کی میای؟ 

-حالا بزا رنگ دریا رو ببینم برمـ ... 

با دیدن تابلو ایست صحبتم قطع شد...نمیدونم قیافه ام چه جوری شد که نیما زد زیر خنده: 

-حقته ابجی خانوم...

ماشینو نگه داشتم و پیاده شد...منم سریع گفتم: 

-نیکو پلیس بهم ایست داد...بعدا تل میزنم... 

نیکو خندید و گفت: 

-حقته تا پشت رل حرف نزنی...فعلا... 

جوابشو ندادم و مدارکو برداشتم...نیما داشت با پلیس حرف میزد...رفتم سمتشون و مدارکو به پلیسه نشون دادم...

بچه بودم اینقد ذوق داشتم پلیسو از نزدیک ببینم ولی الان که ماهی پنج بار زیارتشون میکردم حالم به هم میخورد...همشون هم همیشه سرهنگ بودنا...تراول تو کیف پولم داشتم برا همین نیما جریمه رو داد و رفتیم سمت ماشین...لامصب جریمه هم چقدر گرون بود...

دلخور رفتم نشستم پشت فرمون و نیما هم همونجور با نیش باز داشت بهم نگاه میکرد... 

-میخوای من برونم؟

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم: 

-شما به دوست دخترت برس... 

با تعجب گفت: 

-دوست دخترم؟ 

کلاجو گرفتم و دنده یک زدم:

-والا سرت خیلی گرمه... 

خندید و مبایلو اورد جلو چشمم... با تعجب برگشتم سمتش باعث شد دوباره بخنده...من که کم نمیارم...به روی مبارک نیوردم: 

-بازم کاش دوست دخترت بود...اخه خیر سرت چهل سالته میشینی انگری برندز بازی میکنی؟ 

به پشتی صندلی تکیه داد و گفت: 

-اولا سی و هفت نه چهل...دوما دخترا هیچ وقت به پای این بازی نمیرسن...این بهتر سرگرم میکنه...

چشم غره ای بهش رفتم و صدای اهنگو زیاد کردم و دیگه حرف نزدم...اهنگ که شروع شد با صدای بلند باهاش خوندم...نیما هم که غرق شکوندن چوب و شیشه بود: 

تو با تموم قلب من نیومده یکی شدی

به قصد کشتن اومدی تموم زندگی شدی 

بیا به قلب عاشقم بهانه ی جنون بده

اگه مثل من عاشقی تو هم به من نشون بده

من که بریدم از همه به اعتماد بودنت

دیگه باید چیکار کنم واسه به دست اوردنت

از لحظه ای که دیدمت بیرون نمیرم از خودم

دیگه قراره چی بشه بفهمی عاشقت شدم

درد منو کی میفهمی عاشقتم چون بی رحمی

دوری ازم تا رویا شی عاشقتم هر چی باشی

اگه به هم نمیرسیم تو با تموم من برو

همین برای من بسه که ارزو کنم تو رو 

به من که فکر میکنی

پر میشم از یکی شدن همین برای من بسه

که فکر میکنی به من

درد منو کی میفهمی عاشقتم چون بی رحمی

دوری ازم تا رویا شی عاشقتم هر چی باشی

بالاخره اتوبان تموم شد...و مثل همیشه مسیر منجیل ترافیک...ملت همه انگار امروز اومده بودن شمال... پشت کامیونی حرکت می کردم که هر دو ثانیه ترمز میکرد...حوصله ام سر رفته بود ...اخه ادم کُند رو مرض داری راهو میبندی؟ 

منتظر موندم اون طرف خلوت شه سبقت بگیرم ... اونورم همش شلوغ بود...بی بی هم که در خواب ناز بود نیما هم که سر به زیر بود بچم...بهترین فرصتو گیر اوردم ...تا ماشین بعدی بیاد یه مین فرصت داشتم سریع گازشو گرفتم و از دو تا کامیون جلوم سبقت گرفتم... 

بعد نیم ساعت دلم غرغر کرد... گشنم بود ... دنده رو عوض کردم و با دستم به پای نیما زدم:

-نیما گشنمه...

سرشو بالا نیورد همونجور گفت:

-بیا منو بخور...

اخم کردم...میخواستم بگم مگه برج زهرمار هم خوردنیه ولی اگه قهر میکردم باید تا ویلا گشنه میموندم...با لحن مظلوم گفتم:

-نیمایی؟

بی تربیت اصلا نگام نکرد:

-هوم... 

با ناز دوباره گفتم:

-نیما جون؟ 

-هوم؟ 

عصبی گفتم: 

-هوم و هویدا...گشنمه... 

شونشو بالا انداخت... 

-به من چه... 

یهو یه سیب پوست کنده جلوم ظاهر شد:

-بیا ننه...از این نیما ابی گرم نمیشه... 

با نیش باز از بی بی تشکر کردم و سیبو گرفتم...کی بیدار شده بود؟نکنه سبقتامو دید؟بهش یواشکی نگاه کردم...لبخند میزد و پرتغال پوست میگرفت...خوبه حواسش نبود...

یه اهنگ قدیمی گذاشتم و گفتم: 

-این تقدیم به بی بی گل جونم...

بعد سرعتمو کم کردم... 

***

بعد از دو ساعت ترافیک بالاخره رسیدیم به ویلا...شانس اوردم ویلا رو داشتیم وگرنه همه هتل ها نزدیک دریا پر بود...ماشین رو بردم داخل حیاط و ترمز دستی رو کشیدم: 

-خب رسیدیم..مسافران عزیز ما الان در حیاط خانه ی ویلایی رنجبر فرود امدیم...دمای هوا ده درجه ی سانتی گراد و ساعت بیست و چهل و هشت دقیقه ...اوقات خوشی را برایتان ارزو مندیم... 

بعد با خنده پیاده شدم و صندوق عقبو باز کردم...نیما بالاخره دست از سر اون مبایلش برداشت و اومد کمک...دو تا چمدون و سبد رو برداشتیم و ماشینو قفل کردم و وارد خونه خاک گرفته ی جد اندر جدی شدیم...

بی بی که وارد شد سرفه ای کرد و گفت: 

-مانی مگه مستخدم نفرستادی؟

وای یادم رفته بود...حالا به روی مبارک نیاوردم: 

-چرا بی بی ...ولی خانه است دیگر... خاک میگیره... 

بی بی اهی کشید و رفت سمت اتاقش...تازه یادم اومد اینجا دو تا اتاق بیشتر نداره...به نیما که داشت خونه رو دید میزد با من من گفتم: 

-میگم...نیما؟ 

برگشت سمتم...خوابو تو چشاش میدیدم...من رانندگی کردم ایشون خسته شده...حالا برگشتنی به حسابش میرسم...گفتم: 

-تو باید رو کاناپه بخوابی...

ابروشو انداخت بالا و گفت:

-چرا اونوقت؟

رفتم سمت اتاق:

-چون اینجا دو خوابس... 

میخواستم درو ببندم که نیما سریع پرید تو و خودشو پرت کرد تو تخت...عصبانی شدم...پسره ی پررو برا من تخت صاحب میشه...خواستم بزنمش که گفت: 

-مانی این تخت دو نفرس...نصفش مال من نصفش مال تو... 

نه خدایی زیادی پرروهه!من عمرا با این خل خان روی یه تخت شیش روز تمام بخوام...حوصله کل کل کردن نداشتم وگرنه شوتش میکردم تو ساحل بخوابه...چشم غره ای رفتم و گفتم: 

-باشه بابا تو اینجا بخواب... 

چمدونمو باز کردم و لباسارو گذاشتم تو کمد...نیما هم دو سوته خوابش برد...صدای به هم خورد قاشق و قابلمه خبر از شام امشب میداد...

نیما رو تنها گذاشتم و رفتم تو اشپزخونه... یه امشبو باید املت میخوردیم تا بریم بازار و مواد غذایی بگیریم... بعد خوردن شام همه رفتیم داخل اتاقامون..نیما که راحت لباساشو عوض کرد و رفت رو تخت خوابید...میدیدم زیر چشی به من نگاه میکرد که ببینه چیکار میکنم...

اهی کشیدم و یه بالشت و ملافه از کمد دراوردم و رفتم تو هال...واقعا این پسره احترام حالیش نمیشه...لااقل امشبو نباید میخوابید اینجا... 

چشامو بستم و به خاطر صدای دریا زود خوابم برد...

فصل نهم... 

حس کردم کاناپه داره تکون میخوره...لابد خیالاتی شدم..درجا چرخی زدم که دستم به چیز گرمی خورد...نیم چش راستمو باز کردم با دیدن صورت نیما رخ به رخ من جیغی کشیدم که فکر کنم غریق نجات لب دریا هم شنید...

-نـــیـــمـــا!

نیما بدبخت خواب بود با صدای جیغ من در جا جهید و گفت: 

-چی شده؟زلزله اومده؟ 

سرم رو خاروندم و با عصبانیت گفتم:

-تو اینجا چیکار میکنی؟مگه کانـ ...

با دیدن روتختی ابی رنگ اخم کردم و چپ چپ به نیما نگاه کردم... 

-نیما؟ 

نیما هنوز تو فاز خواب بود چشاشو بست و رو تخت کپید:

-ماندانا بمیری فکر کردم چیزی شده...چرا جیغ میکشی نصف شب؟ 

به ساعت رو میزی نگاه کردم...ساعت پنج صبح بود...همون ساعتی که من پنجشنبه ها بیدار میشدم...به نیما که داشت کم کم بیهوش میشد گفتم: 

-منو چرا اوردی اینجا؟

دستمو کشید و منو رو تخت خوابوند... 

-ادم از خوابیدن کنار برادرش میترسه؟خاک بر سرت اگه بگی اره...انگار عمم بود تا پونزده سالگی پیشم میخوابید... 

ابرومو انداختم بالا ...نه نیما تو خواب هیزیون زیاد میگفت...ویشکونی از دستش گرفتم باعث شد کمی هوشیار شه: 

-چیه ؟

اروم پرسیدم: 

-چرا منو اوردی اینجا... 

چرخی زد و پشتشو به من کرد: 

-والا من از خدام بود تنهایی بخوابم بی بی بزور بلندم کرد گفت برم بیارمت تو اتاق... 

مشتی به کمرش زدم و گفتم: 

-اصلا احساس مسئولیتت منو کشته دایه م به فکر منه ولی داداشم چی؟ 

صدای خروپفش خبر از خواب بودنش میداد...منم بعد اون جیغ بنفش دیگه خوابم نمیبرد...از پشت بهش خیره شدم... مثل همیشه لخت رو تخت میخوابید ولی اون نیما کجا و این کجا؟

هیکلش دیگه لاغر نبود...کلا همین هیکلش باعث میشد حداقل چند نفر نگاهش کنن...البته خوش قیافه و خوش تیپ بود ولی من یکی خوشم نمیومد... اگر داداشم نبود شوتش میکردم بیرون ولی خب یه احساس خواهرانه ای تو دلم نذاشت بنده خدا رو بیخواب کنم...حالا کی میخواد تا ساعتی که بی بی بیدار شه اینجا دراز بکشه؟

نیما غلتی زد و صورتش به سمتم برگشت... تو خواب خیلی مظلوم میشد...لبخندی زدم و از خدا ممنون بودم داداشمو ازم نگرفته بود...

همین جور بهش خیره شدم و یه چشمم رو ساعت بود که بالاخره صدای در دستشویی رو شنیدم- که مثل همیشه جیر جیر میکرد- از تخت پریدم پایین...به سرعت به سمت اشپزخونه رفتم و اب رو گذاشتم جوش بیاد...

با دیدن بی بی نیشم وا شد و گفتم: 

-به به بی بی جون خوشگلم...سحر بخیر بانو... 

بی بی یکم چشاشو مالید و گفت: 

-سلام به رو ماهت...سحر خیز شدی...

خندیدم و لپشو ماچ کردم و در یخچالو باز کردم تا پنیر و مربا و کره رو دربیارم... 

-والا از دست گل شما و این جفتک زدنای نیما از ساعت پنج بیدارم... 

بی بی خندید و گفت:

-خو اگه میذاشتم و کاناپه شبو سحر کنی تا دو روز کمرت خم نمیشد و به زمین و زمان ناسزا میگفتی... 

با سر حرفشو تایید کردم...نیما هم بالاخره رخ نشسته اش را نمایان کرد و خواب الود اومد نشست رو صندلی...بی بی یکی زد روی شونش و گفت: 

-صبحت بخیر...میبینم بالاخره خوب خوابیدی...

بعد خندید و نیما غر غر کنان گفت: 

-چه خوابی...این خله{دستشو سمت من گرفت}تا صبح فقط جفتک مینداخت و غلت میزد نصف شب هم جیغ کشید ما رو بیخواب کرد...گفتم بزاری رو کاناپه بخوابه ها...

بی بی با تعجب به من و نیما نگاه کرد و گفت: 

-بالاخره کدومتون جفتک مینداخت؟ 

هر دو همزمان گفتیم:

-اون... 

بی بی خندید و برامون چایی ریخت...نیما هم نصف خواب نصف بیدار...یاد اون کارتونه افتادم یارو سر میز خوابش میبره و سرش میره تو کاسه سوپ...کاسه سوپ کجا بود حالا...

از تصور نیما در این حالت خندم گرفت که نیما با چشم غره گفت: 

-برو خودتو مسخره کن...مگه دلقک دیدی؟

قلوپی از چاییم خوردم و گفتم: 

-نه داداشمو دیدم...

بعد به بی بی گفتم:

-بی بی جون بعد صبحونه میخوایم بریم بازار...تو هم میای؟ 

بی بی سری تکون داد وگفت: 

-نه والا من پاهام جون نداره یهو دیدی سر راه کم اوردم... 

من و نیما همزمان گفتم: 

-خدا نکنه...

بعد نیما پرسید: 

-تنهایی بمونی چیکار؟

بی بی اهی کشید و گفت: 

-والا الان پنج ساله روزو تنها خونه میگذرونم...اینم روش...

نیما ناراحت بهم نگاه کرد... از اینکه فهمیده بودم بی بی تو این مدت اذیت شده خجالت کشیدم... بی بی از سی سالگیش پیشمون بود و جوونیشو پای ما هدر داد و ازدواج نکرد..

.طاقت نیوردم و بلند شدم و رفتم بقلش کردم...بی بی شوکه شد چون پرسید: 

-چت شد مانی؟ 

سعی کردم صدام نلرزه و گفتم: 

-ببخشید بی بی این مدت خیلی اذیتت کردم... 

دستی روی سرم کشید و بوسه ای روش گذاشت...با صدای ارومش گفت:

-نه عزیزم چه اذیتی...از خدامم باشه پسر دختری به این ماهی رو بزرگ کردم و از بدو تولد تا موفقیتشونو دارم میبینم...

بغضم گرفته بود...نیما هم ساکت بود و حرفی نمیزد...بعد چند دقیقه بی بی با خنده گفت: 

-بسه دیگه مانی خفم کردی...بشین چاییتو بخور سرد شد...زود برید که برا ناهار چیزی نداریم بعد باید شن و ماسه دریا رو بریزم تو حلقتون...

خندم گرفت و بلند شدم...نیما هم صبحونشو خورد و چاییشو سر کشید...منم رفتم تو اتاق و مانتومو پوشیدم و جلوی اینه شروع به ارایش کردم ... 

داشتم رژ لبمو رو لبام میکشیدم که نیما وارد شد...نیم نگاهی بهش انداختم و کارمو تموم کردم...صدای نیما اومد: 

-ماندانا از کی ارایش میکنی؟ 

با تعجب از اینه نگاهش کردم... 

-خیلی وقته...

ابروهاش گره خورد و گفت: 

-تا اونجایی که یادم میاد تو رژ لبم به زور میزدی و حداقل موهاتو داخل شالت میریختی... 

اب دهنمو قورت دادم...اهی کشیدم وگفتم: 

-اون یه ماندانا دیگه بود... 

اومد کنارم و با دست شونمو گرفت و گفت: 

-این ماندانایی که جلومه هم همون ماندانای قدیمه...میشه ازت خواهشی کنم؟ 

برگشتم به سمتش و گفتم:

-بگو... 

با لبخند نگام کرد...

-همون فرشته کوچولوی داداش شو...

تو چشاش غمی میدیدم...نمیدونستم برای چی بود...سری تکون دادم و موهامو داخل شالم قایم کردم...برگشتم سمت اینه و با دستمال رژ لب و سایه چشممو کم رنگ تر کردم..بعد با لبخند به نیما نگاه کردم: 

-حالا خوبه؟ 

سری تکون داد و لبخند زد... ولی هنوز اون غم تو نگاهش بود... اگه چیزی بود بهم میگفت پس اصرار به دونستنش نکردم و به سمت حیاط رفتم...

سر راه سمت هال برگشتم و گفتم: 

-بی بی هر چی میخوای بگو بخرم...

بی بی سر سجاده اش شسته بود و داشت قرآن میخوند...سرشو بلند کرد و با دیدن من نگاهش رنگ تعجب گرفت... 

-ماندانا تویی؟ 

لبخندی زدم و سریع گفتم: 

-اینقدر عوض شدم؟ 

لبخندی زد و گفت:

-اره ... الان بیشتر شبیه مادر خدا بیامورزتی... 

رفتم پیشش و گفتم: 

-خب حالا وسط تعطیلات اینقدر داغ دلمونو تازه نکنیم...بگو لیست خرید چیه؟ 

بی بی قرآنو بوسید و گذاشت رو سجاده بعد تسبیح رو برداشت و گفت: 

-خیار و گوجه و سبزی خوردن و تخم مرغ و برنج و تن ماهـ ...

با تعجب بهش نگاه کردم...از داخل کیفم کاغذ و مدادی دراوردم و با خنده گفتم: 

-بی بی دوباره بگو...

لیست رو نوشتم رو رفتم تو حیاط...نیما زود تر از من با نیش باز پشت رل نشسته بود و بهم اشاره کرد که سوار شم...چشم غره ای بهش رفتم و سوار شدم...نیما پرسید:

-کجا بریم بانو؟ 

بهش نگاه نکردم و گفتم: 

-بریم بازار{...} 

سری تکون داد و من دستم به سمت ضبط رفت: 

من با همه ی درد جهان ساختم اما

با درد تو هر ثانیه در حال نبردم

تو دور شدی از منو با اینهمه یک عمر

من غیر تو حتی به کسی فکر نکردم

من خسته ام از اینهمه تاوان جدایی

ای بی خبر از حال من امروز کجایی

من صبر نکردم که به این روز بیوفتم

انقدر نگو صبر کنم تا تو بیایی

ای دوست کجایی

انقدر که راحت به خودم سخت گرفتم

از عشق شده باور من درد کشیدن

میرم همه آینده ی من خاک شد از تو

با خاطره های تو چه باید بکنم من

من خسته ام از اینهمه تاوان جدایی

ای بی خبر از حال من امروز کجایی

من صبر نکردم که به این روز بیوفتم

انقدر نگو صبر کنم تا تو بیایی

ای دوست کجایی

با دست پر خرید از مغازه بیرون اومدم...نیما غر غر کرد:

-انگار سر گنج نشسته...چقدر تو خرید میکنی مانی... 

خندیدم و گفتم: 

-غر نزن غرغرو...پول خودمه هر کاری بخوام باهاش میکنم... این اخریشه...دیگه تموم شد... 

نیما دست پرشو به سمت اسمون گرفت و گفت: 

-خدایا شکرت...من دیگه از کت و کول افتادم...

با خنده وارد مغازه شدم و دو تا روسری خوشگل گرفتم تا با مانتو ساپورت قهوه ای که گرفتم ست شه... نیما هم فکر میکرد من مثل قبل از خرید متنفرم برا همین رضایت داده بود این پاساژ هم ببینیم ولی نمیدونست من کلا عوض شدم ...

با خنده هولش دادم سمت ماشین و خودم رفتم سوپر مارکت تا از قول بی بی تن ماهی و کمی شکر بگیرم...

سوار ماشین شدم و خریدا رو گذاشتم رو صندلی عقب...

نیما مثل میرغضب نگام کرد...بهش نگاه کردم و گفتم : 

-چیه ؟

اوفی گفت و ماشینو روشن کرد: 

-قسم میخورم اگه این اخرین خریدت نباشه از ماشین پرتت کنم بیرون و از روت رد شم... 

خندیدم و گفتم: 

-با این ماشینی که من دارم عمرا بتونی کاری کنی...

چشم غره ای بهم رفت و من راضی از همه چی به جلوم خیره شدم...یهو نیما گفت: 

-ماندانا زنگ بزن بی بی بگو اماده باشه ناهار میریم اسکله... 

عین بچه ها ذوق کردم و گفتم: 

-وای جدی نیما؟مرسی... 

بدون توجه به تعجب نگاه نیما گوشیمو در اوردم و شماره ی ویلا رو گرفتم... 

*** 

سنگی از رو زمین برداشتم و توی اب پرت کردم...دو سال میشد اسکله نیومده بودم...بی بی هم روی تخت سنگی اون بالا نشسته بود و به کشتی باربری رو به رویی نگاه میکرد و باقالا میخورد...

نیما هم رفته بود شرطو براورده کنه و پشمک دست فروش رو بگیره... بدمینتون بازی کردیم و نیما باخت و شرط هم این بود تا بره حتی اونور دنیا هم شده پشمک بگیره...یه سنگ دیگه تو اب پرت کردم که صدای مبایلم اومد...از جیبم دراوردم و طبق عادت اینکه ساناز یا نیکوهه گفتم: 

-هان؟

با شنیدن صدای کوفت مردونه ای سریع گفتم: 

-وای ببخشید فکر کردم دوستمه... 

خندید و گفت: 

-نگران نباش ما هم به این جوابات عادت داریم مانی...

فهمیدم حسامه...اخمی کردم و گفتم: 

-چی شده فیلت یاد هندستون کرده؟ 

خندید و گفت: 

-اول سلام عرض شد... 

نمیشه گفت ازش دلخور بودم...ولی خوب ناراحت بودم بابت جریان اون مهمونی...ولی بهش مدیونم بودم: 

-گیریم علیک...امرتون...

با دلخوری گفت:

-ماندانا میشه بدونم دلیل این رفتارات چیه؟

اوفی کردم و گفتم: 

-خودت بهتر میدونی... 

-من صد بار اون یادداشتتو خوندم ولی نفهمیدم...چرا سعادت باید به من بگه که شب نیام؟ 

با تعجب پرسیدم: 

-مگه قرار نبود تو اون شب با لوسی... 

صدای خندش بلند شد: 

-وای ماندانا...مگه من تنها حسام بیمارستانم؟

با تردید پرسیدم: 

-یعنی منظورش تو نبودی؟ 

-معلومه که نه دیونه...من از چیه اون عتیقه خوشم بیاد باهاش برم مهمونی؟

عصبانی گفتم: 

-حسام درست صحبت کنا...عتیقه اون عمته...

-خب حالا...به هر حال منتظرم... 

-که چی؟ 

-عذرخواهی... 

کمی فکر کردم...مقصر من که نبودم...یا شاید بودم؟به هرحال یه عذرخواهی تلفنی چیزی رو عوض نمیکنه... 

-باشه بابا ببخشید... 

خندید و گفت: 

-نه اینجوری که میشه یک هیچ به نفع تو...برا جبران این قضاوت عجولانت باید شام بدی...شنیدم که داداشت هم برگشته به این دنیا...

لبخندی از یاداوری این موضوع رو لبم نشست... 

-باشه اینم قبول...من دیگه برم فیض این تعطیلاتمو ببرم...کاری نداری؟

خندید و گفت: 

-نه مراقب باش تو دریا غرق نشی غریق نژاد دیگه اونورا نیست...خدافظ... 

خندید و قبل اینکه فحش بارونش کنم قطع کرد...این دیگه از کجا فهمید ؟ صدای نیما از کنارم اومد ... عین جن ظاهر شد نزدیک بود پرت شم تو آب...

چشم غره بهش رفتم ولی اهمیت نداد و پرسید: 

-کی بود؟ 

گوشیمو گذاشتم تو جیبم و گفتم: 

-دکتر نیکزاد... 

پوزخندی زد و گفت: 

-عجب...جلو من دکتر نیک زاده... 

با تعجب پرسیدم: 

-منظورت چیه؟ 

شونشو بالا انداخت و چوب پشمکو داد دستم و با خنده گفت: 

-اینم از عوارض شرط بندی... 

گونشو ماچ کردم و گازی به پشمک صورتیم زدم...اونم از اون سمت پشمک گازی زد که با دست زدم رو دستش و گفتم: 

-نه دیگه نداشتیم...این پشمک خودمه... 

خواست حرفی بزنه که بی بی : 

-ماندانا اینقد نخور دختر...حوصله پرستاریتو ندارم... 

نیما خنده ی پیروزمندانه ای کرد و نصف پشمکمو کند...با دلخوری نگاش کردم و بقیه پشمکو تو دهنم چپوندم...

بعد با بی بی و نیما دست در دست به سمت ماشین قدم زدیم و رفتیم خونه...

فصل دهم...

با حرص به نیما نگاه کردم ...مظلوم داشت نگام میکرد...با عصبانیت گفتم:

-اصلا فکرشم نکن... 

شونشو بالا انداخت...ای بزنم پرتش کنم بره تا السکا....اومده تو اتاقم راست راست تو چشام زل زده میگه میخواد با بی بی تا اخر ماه اینجا بمونه...نمیگه من کار دارم شاغلم! نیما رو تخت نشست و گفت: 

-دختره گنده سی و سه سالته عرضه نداری تا اخر هفته تنها خونه بمونی ؟ 

در حال شونه کردن موهام بودم که یهو دستم رو هوا خشک شد...اروم به سمتش برگشتم و گفتم: 

-یعنی میخوای تو و بی بی... تنها... اینجا بمونید؟

ابروشو بالا انداخت و سرشو تکون داد: 

-نه پس دکتر مملکتم کارشو ول کنه و بمونه خوشگذرونی... 

لب ورچیدم و بلند شدم و پالتومو برداشتم...نیما با تردید بلند شد و پرسید: 

- قهر کردی؟ 

سری به نشونه ی نه تکون دادم ...گفت: 

-پس کجا؟

به چشاش نگاه کردم و گفتم: 

-باشه قبول شما بمونید...ولی فقط تا اخر هفته ها... 

لبخند زد و بلند شد و بقلم کرد...پسر اینقدر احساساتی؟به زور جداش کردم و پرسیدم: 

-نیما میای ساحل؟

خودشو عقبکی رو تخت پرت کرد وگفت: 

-نه برو خوش بگذره...

از اتاق رفتم بیرون... با موندن نیما اینا موافق بودم ولی خودم تنهایی چیکار میکردم؟بی بی تو اشپزخونه مشغول ابکشیدن برنج بود... منو دید سریع گفت: 

-مانی تاریک نشده برگرد...

باشه ای گفتم و دمپایی مو پوشیدم...تا ساحل یه کیلومتری بیشتر راه نبود...الان هم خلوت بود نگران چیزی نبودم...مبایل و هدفونمو از جیب پالتوم دراوردم و هدفونا رو گذاشتم رو گوشم..

خوشحال بودم فردا بر میگردم تهران...دلم برای بچه ها تنگ شده بود...مخصوصا برای حسام و خل بازی هاش... از بس هم اهنگ ریخته بودم تو گوشی بدبخت نمیدونستم چی بگوشم حالا...

لیست خودکارو زدم و همینجوری پلی رو زدم...اهنگ شروع شد و منم به هوای اینکه کسی نیست بلند بلند میخوندم... نمیدونم چرا خود به خود اهنگ های غمگین میومد تو پلی...بیخیال صدارو عشقه... 

کجای این شب غریبمو کجای این کرانه ی کبود

کجای این شبی که از غزل چراغ ماه قسمتش نبود... 

موجای سفیدی که میومد به سمتم منو جذب نگاه کردنش کرد ... نشستن را بر پیاده روی مقدم کردم...روی ماسه های خیس نشستم و صدای هدفونو زیاد کردم... 

کجای این همیشه ابری ام که اسمان نشان نمیدهد 

به گریه میرسم ولی سکوت به گریه هم امان نمیدهد 

کجای این شبم که میکشد هوای گریه ام به ناکجا؟

از این خرابیم که می برد به خانه ای که نیست اِی خدا 

کسی نمانده پا به پای من مگر غمی که خانه زاد توست

مگر صدای سرمه ریز من که شعر سر به مهره 

یـــاد توست...

کلا اهنگ قشنگی بود...از پنج سال پیش تا حالا بر خلاف قبل تو خلوت به اهنگ غمگین گوش میدادم... صدای گیتار و مردی از پشتم بلند شد: 

-تو پا به پای غربت منی ولی به من سفر نمیکنی 

هزار شب در طوافمو شب مرا سحر نمیکنی 

یکی تقاص مانده پشت سر هزار شب نشسته پیش رو 

شب مرا سحر نکن ولی کجای این شبانه ام ؟بگو

با تعجب به پشتم نگاه کردم...با دیدن نیما که به من خیره شده و میخونه لبخند زدم...چقدر صداش عوض شده بود ... دید دارم با اشتیاق نگاش میکنم ادامه داد...

کجای این شبم که میکشد هوای گریه ام به ناکجا 

از این خرابیم که می برد به خانه ای که نیست ای خدا 

کسی نمانده پا به پای من مگر غمی که خانه زاد توست

مگر صدای سرمه ریز من که شعر سر به مهره یاد توست

با ذوق دستی براش زدم...بلند شدم و پشت پالتومو تکون دادم...اونم از آجر بلند شد و تعظیم کرد و گفت: 

-تشویق نکنید...من متعلق به همتونم... 

خندیدم و گفتم:

-از کجا فهمیدی این اهنگو گوش میدم؟

به هدفونم که از گردنم اویزون بود اشاره کرد و گفت:

-صداش تا خونه هم میومد...

خندیدم و همینجوری رفتم تو بقلش...اونم منو محکم بقل کرد...اروم گفتم: 

-نیما؟ 

با لحن مهربونش گفت: 

-جونم خواهری؟ 

صدام رنگ غم گرفت: 

-چی میشد برگردیم به گذشته ها؟

جوابی نداد...سرمو اوردم بالا...نگاش سمت دریا بود...موج دریا و صدای هدفون که داشت به زور از گوشی بیرون میومد سکوت بینمون رو میشکست...

چند لحظه گذشت ...دیدم نیما داره میلرزه...ازش جدا شدم و گفتم: 

-بهتره بریم خونه...یخ کردی...

سری تکون داد و دستمو گرفت...دستش بر خلاف بدنش گرم بود... 

تصمیم گرفتم فردا صبح زود برگردم تا شب برم شیفت...با اینکه علیرضا رو جمعه مرخص کردن ولی خب ساناز هنوز بود... شامو زود خوردم و با بی بی و نیما خداحافظی کردم و رفتم تو تخت...نیما عاقل شده بود و امشبو رو کاناپه میخوابید...

ساکمو در اوردم و لباسامو ریختم توش...گذاشتم دم در و خزیدم تو تخت...

***

کلید تو در انداختم و وارد خونه ی یخزده شدم...قبل از هر کاری بخاری رو روشن کردم... زیر سماورم روشن کردم تا قبل رفتن یه چایی بخورم...ساناز هم دم به دقیقه کرم میریخت و تک زنگ میزد که بفهمونه باید برم دنبالش...دفعه اخر دیگه حرصم در اومد رفتم سیم تلفنو کشیدم و مبایلمو خاموش کردم... 

با نیش باز رفتم ساکو باز کردم و سوغاتی بچه ها رو دراوردم... لباس پوشیدم و رفتم سوار ماشین شدم...زود راه افتادم چون ساناز انگار میخواست جایی بره و منم راننده شخصیش...دیگه اصلا بهش تعارف نمیکنم نکبت تعارف منو جدی گرفته بود..

.رسیدم جلو خونش و دو تا بوق زدم که از خونه جهید بیرون و سوار شد...نیومده بلندگو قورت داد:

- مانی چلغوز بی معرفت...چرا مبایلتو جواب نمیدی ؟ 

خندیدم و گفتم: 

-منم دلم برات تنگ شده بود ... ممنون از این همه ابراز علاقه...اصلا اب شدم رفتم تو فاضلاب... 

اونم خندید و لپمو تف مالی کرد...به زور جداش کردم یهو عین این جنزده ها چشاش درشت شد و کمی عقب رفت و صورتم نگاه کرد...با شک پرسید: 

-ببینم مانی از کی محجبه شدی؟ 

لبخند ملیحی زدم و گفتم: 

-از وقتی شنیدم قراره کفنت کنیم... 

-برو گمشو باو...تو برا مسجدم از این کارا نمیکردی...خبریه؟

چشم غره ای رفتم و گفتم: 

-تقصیر خان داداشه... 

ابروشو انداخت بالا و گفت: 

-جونم داداش...الان بیشتر شبیه قزمیت شدی...برم پاشو ببوسم تونسته حریفه تویه بوفالو شه... 

جیغ زدم: 

-بوفالو خودتی و هفت نسل بعدت ... 

ساناز هم همینجور میخندید ....ماشینو روشن کردم و گفتم:

-خو حالا کدوم قبرستونی میخوای بکپی؟ 

چشم غره ای بهم رفت وگفت:

-من تو رو شوت نکنم پیش ننت کفن نمیشم... 

-ساناز حال و حس ندارم میخوام برم هاس...کدوم گوری میخوای بری؟

اخم کرد و گفت: 

-اوه اوه بداخلاق...نخواستم...بریم همون هاس... 

بعد بی اجازه داشبردمو باز کرد...عادت همیشگیش بود...حتی اگه توش سوسک و موش میذاشتم بازم باز میکرد...یهو جیغش رفت بالا: 

-واااییی جونمی کادو... 

عین این بچه دبستانیا برگشت سمتم و گفت: 

-مانی الاغ میخوای کی رو خر کنی؟

-ببین میتونی حواسمو پرت کنی با نه...برا تویه لاگورشده گرفته بودم الان حرص پولی رو میخورم که برا تویه قزمیت دودشون کردم...

یکی زد تو سرم و دوباره لپ بدبخت من ابکشی شد... 

-سگ همسایت قربونت بره انشالا...مرسی خیلی سوپریز شدم...پولت گیر کنه تو حلقت ... 

نه با دست نمیشه دیگه پاک کرد...دستمال کاغذی رو در اوردم و لپمو پاک کردم: 

-خاک بر سر کادو ندیدت بکنن...عین این سگا لیس میزنه ادمو...حداقل درست ماچ کن ادم عق نزنه... 

یکی محکم زد تو کلم...شوت شدم تو شیشه ی جلوم...

-سگ و ... لا اله الا ا... فقط باید بهت فحشت بدم لیاقت نداری مثه ادم ازت تشکر کنم... 

اینقد تو سر همدیگه زدیم اخر بالاخره راه فرارمو دیدم...بیمارستان...آخ که چقدر دلم برا اینجا تنگ شده بود...پیاده شدیم و من عین این کسایی که میدون غذا بگیرن دویدم سمت اسانسور...صدا غر غر ساناز بلند شد: 

-حالا کی از من محبوب تر شده اینقد با ذوق داری میری بالا... 

با لبخند دندون نما گفتم: 

-لوسی جـــون... 

-عـــق... 

وای اتـــاقــم...وای میز کــارم...وای دوباره بوی الکل و ضدعفونی کننده...با پرنیا احوال پرسی کردم و بعد دادن سوغاتیش-که یه دفترچه باحال بود-رفتم داخل اتاقم...وای صندلی گردونم...

خندیدم و خودمو پرت کردم روش...کسی نمیدونست فکر میکرد مخم تاب داره...بعد کلی دید زدن اتاق به بیرون رفتن رضایت دادم و کادو بچه ها رو چپیدم تو کیسه...البته نه برای هفتادو شش پرسونل فقط برا جون جونیا...

اول از همه رفتم دفتر کارروشن و اعلام حضور کردم...تحفه ی اونم دادم و خواستم بیرون که با یه مردی کله به کله شدم...البته اون حواسش جا دیگه بود و منم سر به زیر داشتم با محمد خداحافظی میکردم...

من که نزدیک بود شوت شم زمین ولی کاغذای اون یارو پخش زمین شد... با خشم گفتم: 

-حواست کجاسـ ...

سرمو اوردم بالا و با دیدنش کپ کردم...دو تا چشم سیاه...موهای قهوه ای رو به بالا...صورت خوش فرم ... 

- حالتون خوبه؟ 

از مات دراومدم..هول گفتم: 

-نه ممنون خوبم ...

لبخندی رو لباش نشست...خم شد و کاغذشو برداشت و سری تکون داد و رفت دفتر کارروشن... 

خدا این چی بود افریدی؟فکر کنم عین این خمارا بودم ...چند دقیقه به مسیر رفتش نگاه کردم و بعد نفس عمیق کشیدم و به سمت اسانسور رفتم...حال نداشتم با پله برم پایین...اول از همه رفتم سمت دفتر حسام و بازم بی در زدن درو باز کردم...روی میزش نشسته بود و برای اولین بار داشت پرونده ی یه بنده خدایی رو نگاه میکرد...با اخم سرشو اورد بالا...

-مگه اینجـ ...

با دیدن قیافه ی من خندش گرفت از جاش بلند شد: 

-اوا مانی تویی؟چه عجب دختر رنگ رخت رو دیدیم... 

نیشمو باز کردم و گفتم: 

- گفتم بهت سعادت بدم که من رو زیارت کنی... 

خندید و گفت: 

-ما همیشه مشتاق سعادتمند شدنیم...

به ساعتم نگاه کردم: 

-حیف الان عجله دارم ... 

ابروشو انداخت بالا و گفت: 

-خانوم چه عجله ای دارن؟

کادوشو گرفتم سمتش و گفتم:

-میخوام برم جار بزنم فضولمو پیدا کردم...اینم تحفه ی شما... 

خندید و تشکر کرد و منم زدم بیرون..هنوز تو خماریه اینکه اون یارو مونده بودم... ساناز که تو بخش داشت با دکتر عظیمی حرف میزد پیدا کردم ... 

رفتم پیششون و با شاهرخ احوال پرسی کردم و سوغاتیشو دادم...بعد سانازو کشوندم سمت یکی از اتاقا و پرسیدم: 

-سانی کارروشن کی رو جای من جایگزین اورده بود؟

ساناز یه لحظه فکر کرد و بعد با لحن با عشوه ای گفت: 

-وای مانی یکی رو اورده بود که... وای اصلا نقص نداشت اینقد خوشگل و خوش اخلاق بود من در حسرتم که چرا تو لشتو اوردی و نذاشتی بیشتر بمونه...

یکی زدم تو سرش و با حالت قهر گفتم: 

-ناراحتی برگردم؟ 

خندید و گفت: 

-اه برو بابا لوس... ولی خدایی سپهر خیلی خوب بود...

ابرومو انداختم بالا و گفتم:

-او نه بابا انگار خیلی بهتون خوش گذشته...طرف مرد بوده...یه جون هم بگو...

نیششو باز کرد و گفت:

-سپهر فامیلیشه ناقص القعل...نمیذاره به اسم کوچیک صداش کنیم...اصلا نمیذاره بهش پا بدیم ... باورت نمیشه دیگه اون عشوه ایا ظهوری و نیک زادو ول کردن چسبیدن به این ...

-نمیاد ما هم زیارتش کنیم؟

-سمیه گفت که اومده امروز...

سری تکون دادم که یهو ساناز ویبره رفت رو دستم...

-وای مانی اوناهاش...اونه اوناش...

عصبانی برگشتم سمتش و یه جورایی بلند گفتم

-وای ساناز چرا ناناش ناش میکنی؟دستم کنده شد...

-عصر بخیر خانوم ناصح...

برگشتم سمتش...چشام گرد شد...این که همون خوشگله بود...اونم از دیدن من تعجب کرد...

-شمایید؟فکر نمیکردم پرستار باشید...

تو دلم گفتم:

-مگه کوری نمیبینی روپوش تنمه... 

ساناز فهمید الان یه چیزی بهش میگم زود گفت:

-نه دکتر سپهر ایشون همون دکتر رنجبر هستن که به جاشون اومدید...

فکر کرد ساناز الکی میگه چون گفت:

-فکر کردم دکتر رنجبر الان مسافرت تشریف دارن...

خدایا بزنم لهش کنم؟بــزنــم؟؟؟با اخم گفتم:

-بنده خودم دکتر رنجبر هستم...

با تعجب نگام کرد...کور شی ایشالا...وای نه خدا نکنه حیفه چش به اون خوشگلی...سری تکون داد و گفت:

-معذرت میخوام ... فکر نمی کردم شما به این جوونی باشید...

همونجور با اخم گفتم:

-مگه دکتر جوون ندیدین تا حالا؟

لبخندی زد و گفت:

-راستش اصلا بهتون نمیخوره...

میخواستم جواب بدم که یکی سانازو صدا زد و وسط حرفم پرید:

-ببخشید من باید برم...خسته نباشید دکتر...

سری تکون داد و رفت...منم دیدم رفت و نیست به سرم غر بزنه رو به دکتره گفتم:

-تا حالا کسی بهت گفته خیلی خودبینی؟

ابروشو انداخت بالا و با تعجب بهم نگاه کرد...حق داشت منو که نمیشناخت...

-ببخشید؟

با اعتماد به نفس جواب دادم:

-بنده سی و چهار سالمه...اونوقت چرا بهم نمیخوره رنجبر باشم؟

لبخند ملیحی زد و گفت:

-والا با تعریفایی که شنیدم فکر میکردم کم کم چهل سالتونه...

کی ازم تعریف کرده بود؟باید در میوردم یه وقت چرت و پرت دربارم نگفته باشن...

-خیلی روکیا...

شونشو بالا انداخت:

-من از گفتن واقعیت نمیترسم...

لبخند خبیثی زدم و گفتم:

-به هر حال خوشبختم...درضمن من ماندانا رنجبر هستم...نمیدونم بهت گفتن یا نه کلا بدون من خوشم نمیاد به فامیل صدا شم...

خندید و گفت:

-باشه ماندانا خانوم...فعلا با اجازه...

به سمت ورودی بیمارستان رفت که ناخداگاه پرسیدم:

-ببینم دیگه نمیای؟

ای گل بگیرن دهانی را که بی حساب وا شود...خندید و گف:

-حتما...حالا که باهات اشنا شدم میخوام بیشتر ببینمت...

یعنی قند تو دلم اب کردن...این چی گفت؟یعنی از من خوشش اومد...همین جور در حال خیال پردازی بودم که کسی اسممو صدا کرد:

-ماندانا چرا پنج دقیقس به در نگاه میکنید؟جنزده شدی؟

برگشتم و حسامو دیدم...داشت یه جور عجیب غریب نگاه میکرد...گفتم:

-تو هم سپهر رو دیدی؟

با چشای گرد شده نگاه کرد و بعد با اخم گفت:

-یعنی دو ساعت اینجا داشتی به اون فکر میکردی؟

سری تکون دادم...دلخور نگام کرد و بعد گفت:

-بیا برو اتاق سیصد و هشت...

اینم قاتی بود امروزا! رفت سمت اتاق صد و هفتاد و سه...منم رفتم سمت دشمن قدیمیم...راه پله! 

فصل یازدهم...

زیر پتوی گرم و نرم خودم بودم که دوباره تلفن زدن شروع شد...زیر لب به گراهام بل فحش دادم و گوشی از رو عسلی برداشتم و تقریبا داد زدم:

-بعله... بــعــلــه؟ اگه بزارید کپه مرگمو پهن کنم دو دقیقه...خدا اون پدرتو بیامورزه تو دیگه کیه هستی؟

برا چند لحظه سکوتی در پشت تلفن ایجاد شد...حتما سر کاریه...داد زدم:

-بر قبر گراهام لعنت با این اختراعش...مزاحم بی چشم و رو ... خدافظ...

خواستم قطع کنم که یکی با شک پرسید:

-دکتر رنجبر؟

سریع سر جام سیخ شدم...هی وای این یکی از همکاراس...ابروم رفت...

اب دهنمو پرید تو نایم و سرفه کردم...نزدیک بود خفه شم ولی لیوان اب کنارم نجاتم داد...نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

-شما؟

صداشو صاف کرد و گفت:

- سپهر هستم...انگار مزاحم شدم...

وای خاک بر سرم شد...با این اینجوری حرف زدم؟دیگه حتی بهم نگاهم نمیکنه...با پت پت گفتم:

-ببخشید از بس دوستم مزاحمم میشه فکر کردم بازم اونه...نه بفرمائین امرتون...

کمی گذشت که یهو یه جریان سریع از مخم رد شد و باعث شد بپرسم:

- شمارمو از کجا گیر اوردید؟

- از خانوم ناصح گرفتم...اگه بشه میخوام در مورد موضوعی باهات صحبت کنم...وقت دارید بیاید بیرون؟

تپش قلب گرفتم...یعنی باهام چیکار داشت؟سریع گفتم:

-حتما...کافه ترنم... میدونید کجاست؟

کمی مکث کرد و گفت:

-راستش من زیاد تهرانو نمیشناسم...ادرسش کجاست؟

ادرسشو دادم و گفت ساعت پنج اونجا باشم...خواب از سرم پرید و از جام بلند شدم...

زیر سماورو روشن کردم و تو همون سینک دست و صورتمو شستم...شانس اوردم بی بی نیست وگرنه حلواخوری راه مینداخت...

سریع رفتم بالا و دست بردم سمت لوازم ارایشم که یه لحظه فکر کردم قیافه ی نیما رو تو اینه دیدم...بابا این موقع ظهر خیالات برم داشته بودا... با شونه های افتاده انداختمشون تو کشو و به کمی کرم رضایت دادم...شلوار لی نخی با یه مانتو قهوه ای و یه روسروی همرنگش انتخاب کردم و پوشیدم...

سوئیچ ماشینو برداشتم و به سمت کافه راه افتادم...ساناز اگه بفهمه تنهایی دارم میرم کافه رو رو سرم خراب میکنه...ده دقیقه بعد ماشینو کنار خیابون پارک کردم و رفتم داخل...ترانه با دیدن من به اطرافم نگاه کرد...ساناز جات خالی... با ترانه احوال پرسی کردم و چشم چرخوندم و پیداش کردم...والا اون هیکل از اینجا هم معلوم بود...البته تحفه ایم نبود ... رفتم سمتش و سرفه ی مصلحتی کردم که بلند شه ... باید اداب معاشرت با خانوما رو بلد باشه... سرشو برگردوند و با دیدن من بلند شد و گفت: 

-سلام ماندانا خانوم...بفرمائید بشینید...

رفتم روبه روش صندلی رو کشیدم بیرون و نشستم روش...ترنم(خواهر ترانه) اومد سمتمون و گفت: 

-الان برای سفارش اماده اید؟ 

سهپر سری تکون داد و هر دومون کاپوچینو سفارش دادیم...به صندلیم تکیه دادم و منتظر بودم حرفی بزنه...

دیدم داره با قندون بازی میکنه ... نیم نگاهی به ساعتم انداختم...سه ربع دیگه شیفتم بود...حس فضولی تو دلم هم داشت جامپینگ بازی میکرد...طاقتم سر اومد و پرسیدم: 

- نمیخوای کارتو بگی؟

سرشو بلند کرد و من دوباره چشای ابیشو دیدم...تا امروز فکر میکردم فقط چشای من خوشگله ولی چشا این یه سگی داشت...بالاخره زبونش جنبید:

-راستش میدونم شاید شنیدنش و قبول کردنش برات سخت باشه...

دلم بیشتر گیل-و-ویلی رفت...منتظر به دهنش نگاه کردم و یه قلوپ از کاپوچینومو خوردم...گفت: 

- این مدتی که میومدم بیمارستان خیلی وابسته ش شدم...راستش بهترین بیمارستانی بود که تونستم اینجا پیدا کنم...بعد هم که شما رو دیدم کمی فکرم مشغول شد...از تعریفایی که از شما شنیدم فهمیدم شما نسبت به کارتون وابسته این مثل من و سختگیری زیادی هم سرش دارین... 

هر کلمه ای که از دهنش بیرون میومد استرسی درونمو فعال تر میکرد...تو دلم میگفتم: 

-بگو دیگه لامصب...بگو تا نمردم... 

-خواستم ازتون درخواست کنم که بزارین نصف شیفتاتونو به جاتون بیام...

یهو نفسم برید و کاپوچینو پرید تو گلوم...سریع دستمالی برداشتم و شروع کردم به سرفه کردن... سپهره هم هل شد ... سریع بلند شد ...

برعکس ساناز خیلی اروم میزد پشتم ...ترانه هم حالت موت منو دید سریع برام اب اورد و گفت: 

-خاک عالم...مانی چت شد... 

به زور دو قلوپ ابو خوردم...بعد تموم شدن سرفم نفس عمیقی کشیدم...پسره ی نکبت بی شعور بی فرهنگ ... فکر کردم میخواست درخواست دوستی بده...ایشالا هیچ وقت زن گیرت نیاد...

عین خون آشامایی که به خون کسی تشنه بودن بهش نگاه کردم...گفتم: 

-خواستتون همین بود؟ 

با ترس سرشو کمی تکون داد...کیفمو برداشتم و گفتم: 

-خیر آقای سپهر من کارمو به هیچ وجع ترک نمیکنم...دنبال کس دیگه ای باشین... 

ناراحت گفت: 

-این فقط یه پیشنهاد بود...خودتونو ناراحت نکنین... 

بعد بلند شد و گفت: 

-ولی ممنون که اومدید... 

سری تکون دادم و با اخم بیرون رفتم...ضد حال خوردم بدجور...سوار ماشین شدم میخواستم جیغ بزنما... تمام نقشه های منو نقش بر آب کرد...

تا بیمارستان هی غر زدم و حواسم نبود جواب نگهبانو ندادم ... روپوشمو پوشیدم و بی حوصله رفتم پرونده ی مریضا رو چک کنم...

کمی با مریضی که تازه اورده بودن حرف زدم و از اتاق اومدم بیرون...صدای مردونه ای از پشتم اومد...از هر چی مرده بدم اومده بود...با اخم برگشتم وحسام رو دیدم که داره با تعجب نگام میکنه:

-کشتیات لنگر انداختن؟چته امروز؟

بی حوصله جواب دادم:

-مهمه؟

اخم کرد و گفت:

-خوشم نمیاد اینجوری ببینمت...

خواستم برم که گفت:

-به خاطر اون سپهره نه؟

ابرومو رو انداختم بالا و بهش نگاه کردم...پوزخندی زد و گفت:

-نو که اومد به بازار کهنه میشه دل آزار...باشه دکتر رنجبر...

چی ؟الان گفت دکتر رنجبر؟ خواستم جلوشو بگیرم که دیدم نیست...بیا اون سپهر خر کم بود اینم اضافه شد... اصلا خدایا مرد چی بود افریدی؟

یه جیغی تو گلوم گیر کرده بود که سریع باید تخلیه میکردم... دلم شهر بازی خواست... از اونایی که یه عالم وسیله بازی بالای هیجده دارن...راحت میشد جیغ کشید... ولی با کی برم؟

ساناز نکبت که ترسو تر از این حرفا بود... عاطفه هم همیشه ی مرگش کار داشت... نیکو گزینه ی خوبی بود... همینطور رامتین و تانیا...تو دلم گفتم...

-کاش حسام یا حداقل حداقل اون آرشام میومد...

حسام که قهر بود انگار ...آرشامم کلا موجودی مبهم بود..

.رفتم سمت اتاق رامتین و بر خلاف عادتم در زدم...با صدای بفرمائین رامتین درو باز کردم و با چهره ی شاد و شنگولش مواجه شدم...با چشای گرد شده بهش نگاه میکردم...این اینجا اونم با رامتین؟ 

اگه احترام هنوز کشف نشده بود یکی میزدم پس کلش و بعد میرفتم بیرون...ولی خب رامتین جلوشو گرفت:

-به ماندانا خانوم...چی شد به اتاق درویشی ما قدم رنجه فرمودی؟

لبخند ظاهری زدم و گفتم:

-درویشی چیه ماشالا تاج طلاس...مثل اینکه بد موقع مزاحم شدم...

رامتین نگاهی به سپهر انداخت و بعد رو به من گفت:

-تو مزاحمت حالیت میشه؟راستی ببینم برادرت چطوره؟

رامتین تو رو محز رضای ننت جلو این اینجوری حرف نزن...

-خوبه سلام میرسونه...راستی فردا شب بیکارید؟

رامتین کمی فکر کرد...سعی کردم اصلا به سپهر نگاه نکنم...رامتین گفت:

-اره ...میخوای بهمون شام بدی؟

خندید و من گفتم: 

-شام چیه یه چیز بهتر...بریم شهر بازی...

رامتین سری تکون داد و گفت: 

-اوووم...فکر بدی نیست...بزار به تانیا هم بگم... 

بعد روشو کرد سمت سپهر...خدایا نزار رامتین این بوزینه رو هم دعوت کنه...انگار دیر آرزو کردم: 

-هیراد تو هم میای؟

با تعجب به رامتین نگاه کردم...هیراد؟اسم این بشر هیراد بود؟هیراد سپهر...خوش صدای آسمان...

-نه مزاحمتون نمیشم... 

رامتین رو به من اخم کرد و اشاره کرد چیزی بگم...شونمو انداختم بالا...من از خدامه نیاد...ولی رامتین نگرفت: 

-نه بابا زحمت چیه...اتفاقا یکی رو میخوایم که هوای اینو{با سر بهم اشاره کرد}داشته باشه... تانیا تنهایی میترسه... 

خندید و من با چشم غره و هیراد با تعجب بهش خیره شدیم...سری تکون دادم و گفتم: 

-پس خبر بدید... 

بعد از اتاق اومدم بیرون... 

دلم گرفته بود از حرف حسام و اتفاقی که تو کافه افتاده بود... ولی بیشتر نگران حسام بودم...دوست دو ساله ی من به خاطر یه بوزینه باهام قهر کرده... شیطونه میگه برم زیرآبشو به محمد بزنم کلا از بیمارستان محو شه...

رفتم سمت مغازه ی کوچیک بیرون بیمارستان و یه گل مصنوعی گرفتم و اومدم بالا... حسام هم باید میومد من خوشم نمیاد اون هیراد همبازی من شه...

سمت اتاقش رفتم که دوباره بوزینه سر راهم سبز شد... فکر کردم تصادفی به هم خوردیم ولی صداش منو به سمت خودش برگردوند:

-چرا از من بدت میاد...

اخم کردم و برگشتم...نه پس از تو خوشم بیاد؟گفت: 

-نکنه به خاطر حرفای تو کافه بود؟به خدا منظوری نداشتم...

ابرو راستمو انداختم بالا و گفتم: 

-مهم نیست دکتر سپهر... 

-هیراد صدام کن... اگه قراره بیام باید اخلاقتو خوب کنی... 

منتظر بودم تو بگی...چقدر پررو...من صد سال سیاه میخوام نیای...دید من حرفی نمیزنم آهی کشید و یه چیزی شبیه ببخشید زمزمه کرد و رفت سمت اتاقش... نگاهی به گل تو دستم انداختم...یاد حسام افتادم و راه اتاقشو پیش گرفتم... 

در اتاقشو زدم و بعد وارد شدم...حسام سرشو اورد بالا...با دیدن من تعجب کرد ولی زود اخم کرد و گفت: 

-امرتون؟

رفتم نزدیکش و دقیقا رو به روش قرار گرفتم...نگاهشو ازم گرفت و به پرونده ی زیر دستش نگاه کرد... منم دستمو از پشت اوردم جلو و گل رو نزدیک دماغش بردم...سرشو سریع اورد بالا و قبل اینکه حرفی بزنه گفتم: 

-هییش حسام حرف نزن...نمیخوام ببینم باهام قهری و اینجوری حرف میزنی... 

هنوز داشت نگام میکرد...ابروی چپش بالا رفت...پررو منتظر بود ادامه بدم...ولی خب ... اینبارو کوتاه اومدم: 

-ببخشید اگه رفتارم این چند روز عین ندید بدیدا بود...

لبخندی رو لباش نشست...ذوق کردم...آشتی کرد...گل رو گرفت ...بعد گفت:

-مانی نمیدونی چقدر خوشحالم دوستی مثل تو نصیبم شده... 

بخند ملیحی زدم و گفتم: 

-برو دو رکعت نماز شکر بخون... 

خندید و گفتم: 

-راستی...فردا شب با من میای شهربازی ...شیفت ظهری!بگی نه خودم باهات قهر میکنم... 

ابروشو داد بالا و گفت: 

-شهربازی؟تنهایی؟ 

سرمو تکون دادم و گفتم: 

-رامتین و تانیا هم میان... یکی از دوستامم که تو اون بیمارستانه هم هست... و ...

تو گفتن این یکی شک کردم...

-سپهر هم میاد... 

اخم کرد و خواست چیزی بگه که سریع گفتم: 

-نه اونجور که فکر میکنی نیست...رامتین دعوتش کرد من صد سال سیاه میخوام نیاد...

به صندلیش تکیه داد...صدای میکروفون بیمارستان اومد: 

-دکتر رنجبر به بخش... 

رفتم سمت در و گفتم: 

-حسام نیومدی با زور لگد میبرمت...فعلا... 

صدای خندش اخرین چیزی بود که شنیدم... 

*** 

تو دفترم بودم...دیدم ساناز بهم هی تک میزنه بلند شدم و رفتم سمت در که در یهو باز شد...منم بی هوا داشتم میرفتم که در محکم خورد به صورتم...دستمو گذاشتم رو پیشونیم و گفتم:

-آخ... 

تو چشام اشک جمع شده بود...از زور درد چشامو رو هم فشار دادم و لبامو گاز میگرفتم تا اشکم درنیاد... هنوز ندیده بودم کدوم احمقی درو یهو باز کرد...صدای مردونه ای گفت:

-وای ببخشید ماندانا خانوم...حالتون خوبه؟

صداشو میشناختم...بعله دکتر ارشام ظهوری...به زور چشامو باز کردم و بی هوا گفتم: 

-بهت در زدن یاد ندادن؟ 

دوباره سریع لبمو گاز گرفتم...وای دوباره بهش رو دادم...آرشام اخمی کرد و گفت: 

- چرا دادن ولی عجله ای شد یادم نبود در بزنم... اونجوری نکن...دستتو بردار ببینم چه خسارتی زدم... 

دستش رفتم سمت دستم و با برخورد دستاش یه برق شدید تو بدنم پیچید و باعث شد سریع دستشو کنار بزنم... بلند گفتم: 

-به من دست نزن...هیچیم نیست...

بدبخت متعجب یه قدم رفت عقب...صاف وایستادم و با اخم گفتم: 

-حالا کارت چیه؟

با تردید بهم نگاه کرد و گفت:

-برای عمل خواستم باهام بیای... 

ابرومو انداختم بالا... من؟ یاد اون روز پر مرگ و میر افتادم و خواستم بگم نه که گفت: 

-خواهشا نه نگو...دکتر نیکزاد امروز شیفتش نیست...

اخی ...دست تنها بود... سری تکون دادم و گفتم: 

-باشه...بریم... 

پیش به سمت قتلگاه...گان رو –که بو الکلش حالمو بد میکرد-پوشیدیم و رفتیم داخل اتاق عمل...بازم یه پسره جونو باید عمل میکردیم..خدایا به امید تو من این یکیو جلو این ارشام گند نزنم.. 

بعد یه ساعت و چهل و چهار دقیقه بالاخره تموم شد...لامصب همه اینروزا یا روشون ماشین رد میشه یا از ساختمون پرت میشن... رگشون میره تو لوزالمعدشون با کلی ریز کاری باید نجاتشون بدیم...اخه رشته بود من برداشتم؟ هی خون و عروق...

بعضی وقتا اینقد حسرت میخورم مثل اون رامتین تو اتاقم مگش نمیپرونم...ارشام عرق پیشونیشو پاک کرد و گفت: 

-خسته نباشی... 

سری تکون دادم و گفتم: 

-همچنین...

با ارشام و دو سه تا پرستاری که باهامون تو عمل بودن رفتیم اتاق رست...بعد اینکه اونا رفتن بیرون من ولو شدم رو صندلی و ارشام مشغول در اوردن گانش شد...جون سرپا موندن نداشتم برا همین دیگه جلو این وقار یک دکتر متخصص رو نگه نداشتم وخوابیدم رو صندلی... ارشام یه نگاه به من انداخت و بعد با خنده گفت:

-انگار خیلی خسته شدیا... 

سرمو تکون دادم و گفتم: 

-اخه خیلی طولانی بود...موندم این پسرا چرا دم به دیقه میرن لب مرگ...اخه یکی نیست بهشون بگه اخه عادم عاقل میخوای بمیری برو پایین شهر یه سرنگ بزن این کارا چیه... 

با این حرف من ارشام ترکید از خنده...بعد گفت: 

- یه جوری میگی انگار از خداشونه بمیرن ... 

راست رو صندلی نشستم و گفتم:

-بازم باید بدونن نباید با زندگی بازی کنن...بشینن تو خونه ایکس باکسشونو بازی کنن...

خندید و سرشو تکون داد...اخیش خستگی هم از تنم دراومد...ارشام پشتش به من بود و داشت صورتشو اب میکشید...الان دارم میبینم چقدر از اون بوزینه خوشگل تره...ولی حیف خیلی چوب شوره...

ارشام خواست بره بیرون که یاد شهربازی افتادم ...حالا به این یه تعارف میکردم ...

-شب کار نداری؟

متوقف شد و متفکر نگام کرد...گفت:

-.چطور؟

دکمه ی روپوشمو بستم و گفتم:

-میخوایم با یه سری بریم شهربازی...خوشحال میشیم بیای...

رفت سمت در و گفت:

-ببینم چی میشه...

بعد از اتاق رفت بیرون...

***

سریع ماشینو پارک کردم و در خونه رو باز کردم...نفس عمیق کشیدم...تبدیل به آه شد...یاد بی بی بخیر هر وقت میومدم خونه بوی غذاهاش مستم میکرد...ناچار گوشی رو برداشتم و برای خودم غذا سفارش دادم و روی کاناپه لم دادم...میدونستم این موقع فیلم سینمایی باحالی پخش میشه...شبکه ی مورد نظرو اوردم و محو فیلم شدم...بعد نیم ساعت غذامو اوردن من مجبور شدم نصف فیلمو از دست بدم برای همین سریع رفتم و بدون چک و چونه پول غذا رو دادم و جهیدم بالا...اووف خداروشکر هنوز اون پسره داشت حرفشو میزد...

غذا رو میخوردم و فیلم میدیدم و نمیدونم چقدر گذشت که تیتراژ پایانیش بخش شد و پیتزای من تموم...یهو فکر شهربازی اومد سراغم و از ذوق امشب زود تلفن خونه رو برداشتم و به نیکو زنگ زدم...در جا خواب داد:

-بنال...

خندیدم و گفتم:

-باز رو گوشیت خوابیدی؟

-اَه...مانی تویی؟بابا داشتم رمان میخوندم خوابم برد...بگیر بکپ بابا میدونی ساعت چنده؟

-شستم رو بنده...بازم رمان خونیتو شروع کردی؟

-نوچ... نگار اینقدر درباره رمانا تعریف میکنه منم وسوسه کرده برم بخونم...

-حالا چی میخونی؟

-تو خوشت نمیاد

-امشب شیفتی؟

خمیازه کشید و گفت:

-نه بابا میخوام تا لنگ ظهرخوابم...چیه میخوای بازم برم برات مرخصی بگیرم؟

-نه بابا...خواستم بگم بیا بریم شهربازی...

-ای...دروغ؟ بابا دمت جیز من پایه ام...کیا هستن؟

-نمیشناسی...

-هان؟

-هان و هامپر...میای باهاشون اشنا میشی...

-اون دوستت...کی بود؟...اها ساناز...اونم هست؟

-نه ...اون عمرا بیاد ...خاطره بد داره...

خندید و گفت: 

-چه خاطره ای؟

خندیدم و مشتاق تعریف کردم:

-وقتی سوار چرخ و فلک بود چرخو فلکه خراب میشه مجبور میشه سه ساعت اون بالا بالا ها بمونه ... بچم دیگه جرعت نداره بیاد...

-بیچاره... 

خندیدم و گفتم: 

- میخوایم بالا هیجده سوار شیم... نیکو ایزی لایف بیاریا یهو اونجا ابرومونو نبری... 

از خنده رو مبل افتادم و نیکو از اونور جیغ میزد... 

-بی شور بی فرهنگ....خاک بر سر بی تربیتت کنن ... اونی که ایزی لایف لازمه تویه چلغوز قاطری... روانی...دیونه...بی ادب... 

-خو حالا ... هر چی فحش بود رو سر منه بیچاره خالی کردی...

-همینا هم کمته...برو گمشو...انگل جامعه...امشب هم میای دنبالم...بای... 

بدون شنیدن جواب قطع کرد...حق داشت بدبخت ... ولی من راننده شخصی نیستم... 

همون جور که با یاداوری اون صحنه ویبره میرفتم رفتم یه پرت بزنم... 

فصل دوازدهم...

با نیش باز داشتم به مردم ترسوی سوار بر وسایل بازی نگاه میکردم...چه جیغی میزدن... 

هنوز بقیه نرسیده بودن من و نیکو جلو در منتظرشون بودیم...بعد گذشت چند دقیقه ماشین حسام رو دیدم... پشتشم رامتین ... یه ماشین هم بینشون حرکت میکرد که حدس زدم هیراده...

براشون دست تکون دادم و به نیکو گفتم: 

-نق نقو دیدی چقدر تخمینم درسته؟دقیقا سرساعت اومدن...

پیاده شدن و من نیکو رو بهشون معرفی کردم...تانیا سریع با نیکو مچ شدن و بعد دو دقیقه اصلا بدون توجه به ما برا خودشون رفتن سمت پارک...حالا من بودم و سه مرد...حسام پرسید: 

-خب مانی خانوم چی سوار شیم... 

دستمو به سمت سورتمه دراز کردم و گفتم: 

-کی جرعت داره با من بیاد؟

رامتین دستاشو اورد بالا و گفت: 

-دفعه ی قبلی که رفتم برا هفت پشتم بس بود...من نیستم... 

حسام یکی زد رو شونش و گفت:

-نه بابا!

خندیدیم...هیراد گفت: 

-من که خیلی مشتاقم سوار شم...

حسام چشم غره ای نامحسوس بهش رفت و گفت: 

-منم میام...

تانیا هم گفت میاد ولی نیکو گفت ترجیح میده نگاه کنه...اینجور بود که حسام و هیراد رفتن چهار تا بلیط بگیرن ...

من و تانیا سر اینکه کجا بشینیم داشتیم بحث میکردیم...و وقتی حسام و هیراد اومدن سریع بلیطامونو گرفتیم و عین بچه ها رفتیم سمت صندلی هامون... 

حسام زود تر اومد ولی هیراد سریع کنار من نشست... حسام میخواست حرفی بزنه اما فقط یه نگاهی کرد و رفت پیش تانیا نشست... من اینقدر ذوق داشتم نفهمیدم کیه کنارم برا همین ادای ناخدا ها رو دراوردم و گفتم:

-همه کمربندا بسته... دودو چی چی آماده حرکت...

تکه کلام بچگیم بود...هر وقت سوار هر چیزی میشدم باید میگفتم...

بعد سی ثانیه همه نشستن و صندلی ها تکونی خورد و راه افتاد...به پشتم تکیه دادم...چیز جیغ داری نبود... 

کم کم رودمو پشت دنده هام حس کردم و جیغ کشیدم...لامصب خیلی تند میرفت...صدای جیغ تانیا و حسام هم میومد...هیراد اصلا هیچی به هیچی... میله رو گرفته بود و میخندید...

یهو حس کردم الانه بالا بیارم...ناخداگاه دستم دور بازوی هیراد پیچیدم و داد زدم:

-واااای نــــیــــمــــا....

نمیدونستم اونی که کنارمه نیما نیست هیراده...بعد هزار دور چرخیدن بالاخره سورتمه رضایت داد وایسته...

سرم بد جور گیج میرفت و ناهارمو تو گلوم حس میکردم... چشامو چند لحظه بستم و سرمو گذاشتم رو میله...نفسم بالا نمیومد...ولی سبک شده بودم...گلوم داشت میسوخت...

دستی زیر بازومو گرفت و بلند کرد...منو به سمت پایین همراهی کرد و از اون دستگاه سرعت دور شدیم...کمی گذشت تا چشام تونست ببینه و سرم گیج نرفت...صدای هیراد اومد:

-حالت خوبه؟

سرمو تکون دادم و دستمو از دستش بیرون اوردم...یهو موقعیتمو یافتم...تمام مدت به بازوی هیراد چسبیده بودم و وقتی اومدیم پایین دست هیرادو گرفتم...

یه قدم ازش فاصله گرفتم و نگام رفت سمت بقیه...تانیا که داشت با ذوق برای رامتین و نیکو یه چیزی رو تعریف میکرد...ولی حسام نبود...چشم چرخوندم و دیدم روی نیمکت نشسته و دستشو تکیه گاه قرار داده و سرشو گذاشته روش...فکر کنم به این جور بازیا عادت نداشت...

تو کیفم دنبال شکلات گشتم تا ببرم بهش بدم...هیراد هم داشت نگام میکرد:

-دنبال چیزی میگردی؟

به حرفش اهمیت ندادم و به کارم ادامه دادم:

-اوهوم...

بالاخره پیداش کردم...از هیراد فاصله گرفتم و رفتم پیش حسام و دستمو گذاشتم رو شونش:

-حسام خوبی؟

سرشو تکون داد ولی بلند نکرد...نشستم کنارش و پوست شکلاتو باز کردم و گفتم:

-فشارت افتاده...بیا اینو بخور...

دیدم اصلا دستش جلو نمیاد...حیف حالش بد بود وگرنه یکی پس کلش میزدم...دستمو بردم سمت دهنش و شکلاتو گذاشتم توش...تشکر کرد و دیگه حرفی نزد...

نشستم کنارش...به سورتمه که دوباره راه افتاده بود نگاه کردم و با خنده گفتم:

-کی فکرشو میکرد دکترای هاس سوار این تندرو بشن؟ولی خیلی فاز داد نه؟

لبخندی زد و سرشو تکون داد..بعد یهو اخم کرد:

-به شما که انگار خیلی خوش گذشت...

چپ چپ نگاش کردم...منظورشو خوب گرفتم:

-چرا بد بگذره؟

صدای نفس عصبیشو میشنیدم...خندیدم و با کیفم به پهلوش ضربه زدم:

-بابا عصبی...تو چرا اینقد جلو این هیراد گارد میگیری؟من کم با دکترای مذکر میگردم؟نمونش خود تو...

چشم غره ای بهم رفت و بلند شد...یهو فهمیدم چه گندی زدم...دوست دو سالمو با یه بوزینه برابر کردم...

منظور من البته این نبود ولی صد در صد حسام این فکرو کرد...بیخیالش شدم...خودش بعدا درست میشد...بلند شدم و با صدای بلند اعلام کردم:

-لیدیز اند جلتلمنز... بریم به سمت بازی های کامپیوتری!

نیکو با دهن پر از چیپس گفت:

-اره موافقم...بریم ...

بعد چیپس پیاز و جعفری رو به من تعارف کرد و من پررو بسته ی چیپسو از دستش کشیدم...چشم غره رفت و از پلاستیک دست رامتین ه چیپس دیگه برداشت...

با خنده ی و شوخی من و نیکو و تانیا تا قسمت سرپوشیده پارک گفتیم و خندیدم...وقتی رسیدیم قرار بر این شد نفری یه کارت شارژ بگیریم و تا میتونیم تیکت جمع کنیم...

قبل از همه من حسامو کشیدم سمت خودم و گفتم:

-دو به دو میشیم...من و حسی...نیک و هیراد...تانی و رامی...

بعد به ساعتم نگاه کردم و سعی کردم عین این سرنظامیا بگم:

-افراد همگی راس ساعت نه و نیم دم دکه ی جایزه جمع میشیم...اگر جانتان را دوست بدارید با بالای صد تیکت نزد ما باز میگردید...

صدای خنده ی ما با موزیک یکی شد...و هرکس رفت سمت قسمت مورد علاقش...دیدم حسام تو دودلی مونده گفتم:

-بیا ما دوتا بریم بازی گردونه رو انجام بدیم...من شانسم تو این بازیا خوبه!

بدون اینکه بهش اجازه بدم فکر کنه سریع کشوندمش سمت گردونه و کارت شارژمو وارد دستگاه کردم...بعد خطاب به حسام گفتم:

-حالا چه میکنه این مانی...شمارش معکوس برو...

حسام با خنده شروع به شمارش کرد:

-ده . نه . هشت . هفت . شـ ...

ولی من عجول تر از شمارش کُند اون بودم...داد زدم:

-یـــــکــــــ ...

بعد دکمه استارت رو زدم و محکم دسته رو پایین کشیدم...نگاهم رو صفحه بود و سریع میگفتم:

-بجنب...اهان لعنتی...ده تیکت...پونزده تیکت...ده تیکت...پنجاه تیکت...

نفسم حبس شد... فلش سمت پونصد تیکت رفت...یهو از خود بی خود شدم و از جام پریدم بالا...

-پونصد...پونصد تیکت...وای خدای من..

مشتاق به تیکت های بیرون اومده از دستگاه نگاه کردم...

چهار تیکت... اخم کردم...چرا چهار تا؟عین این طلبکارا به مسئولی که کنارم وایسته بود نگاه کردم...مسئوله هول شد و گفت:

-باید فلش دقیقا روی پونصد قرار میگرفت...ولی برا شما رفت رو مرز...

به صفحه نگاه کردم...دقیقا فقط نیم میکرومتر رد شده بود...میخواستم جیغ بزنم...جــیـــغ...این انصاف نیست...فقط چهار تا؟

حسام که خشممو دید گفت:

-حالا چیز مهمی نیست مانی.. من اصلا نزدیک پونصد هم نمیارم ...

بعد کارتشو دراورد و وارد دستگاه کرد...بعد از کسر شدن پول سریع دکمه شروع رو زد و دسته رو محکم پایین برد...با بغض به صفحه نگاه کردم...

بیست تیکت...ده تیکت...پنجاه تیکت...ده تیکت.. پونزده تیکت...ده تیکت...پنجاه تیکت...رفت سمت پونصد...دسته کیفمو فشار دادم و گفتم:

-یعنی پونصد میشه؟

یهو صدای جیغ دستگاه اومد:

-you win 500 tickets!

به سمت حسام یه جورایی حمله ور شدم و گفتم:

-وای پونصد تا...خر شانس بی فرهنگ...ایول داری...

خندید و گفت:

-چرا بی فرهنگ؟

چشم نازک کردم و گفتم:

-خواستم یه چی گفته باشم...

خندید و تیکتاشو برداشت...خب فکر کنم تا الان از بقیه بیشتر تیکت گرفته باشیم...چشم چرخوندم و سینما شش بعدی دو نفره رو دیدم...به حسام گفتم:

-بریم ترس رو امتحان کنیم!

با نگاه پرسشگرانه به من نگاه کرد و من با سر به اتاقک دربسته ای اشاره کردم...لبخند خبیثی روی لبش نشست و گفت:

-بزن بریم...

بدو بدو قبل اینکه کسی بره توش رفتم توش و پشت سرم حسام اومد و همون اول کمربندشو بست...

-چون به پیشنهاد تو بود کارت خودتو بزن...

چشم غره ای بهش رفتم و کارتمو تو دستگاه گذاشتم...فیلم رو انتخاب کردم و به صندلی تکیه دادم...

***

رامتین خندید و گفت :

-خوش گذشت ؟

نیکو با لبخند به هیراد نگاه کرد و گفت:

-اصلا عالی...با اقا هیراد رفتیم بسکتبال و اسب دوانی یه عالمه تیکت بردیم...

تانیا از کیفش یه پلاستیک پر از تیکت دراورد و گفت:

-اینم دست رنج این جانب...اقامون که عرضه نداشت همراهی کنه فقط پول میداد...

رامتین چپ به تانیا نگاه کرد و تانیا هم زبونشو براش در اورد...از خل بازی این دو تا خندم گرفت...

حسام خبیث بهم نگاه کرد و اشاره کرد تیکت ها رو دربیارم...منم گرفتم باید چیکار کنم:

-حالا بگید ببینم نفری چقد جمع کردید؟

هیراد گفت:

-ما که صد و خرده ای...

تانیا پلاستیکشو اورد بالا و گفت:

-حدود دویست و پنجاه...

خندیدم ...چقدر کم برده بودن...نیکو زد رو دستم و گفت:

-چرا میخندی؟نکنه کم اوردی؟

وسط خندم گفتم:

-من و کم؟اتفاقا من و حسام رکوردتونو شکستیم...

با تعجب ما رو نگاه کردن...حسام دید که من میخوام پز بدم زود گفت:

-حدودا بیش از هزار تا تیکت...

همه دهناشون وا موند...حق داشتن...هزار تیکت توی یه ساعت و خرده ای غیر ممکن بود...برای همین گفتم:

-تو بازی گردونه شانس و بازی های کامپیوتری شانسمون خرکی بود...حسام که همون دقیقه اول پونصد تا تیکت برد...

حسام با لبخند ملیحی تایید کرد... ته نوشابمو هم خوردم و بلند شدم:

-بریم دکه جایزه ...

تانیا بطری آبشو برداشت و گفت:

-بشین سر جات بچه ما هنوز تموم نکردیم...

شانه مو بالا بردم و گفتم:

-خب خودمون تنهایی میرم...حسام پاشو...

حسام خودشو با ثلث پیتزاش مشغول نشون داد انگار اصلا صدامو نشنیده...با اخم گفتم:

-عین این غذا نخورده ها میمونن...

ایشی گفتم و خودم تنهایی با دست پر تیکت به سمت دکه رفتم...سر راه کلی بازی دیدم و وسوسه شدم برم ولی کارتم پول نداشت...با غرغر تیکتامو گذاشتم رو دکه و رو به مسئولش گفتم:

-با هزار تا تیکت چی میشه برداشت؟

سرش تو موبایلش بود...بی ادب بدون اینکه نگام کنه کاغذی رو گذاشت جلوم و گفت:

-اینجا نوشته شده...

چشم غره ای بهش رفتم و کاغذو نگاه کردم...صدای یکی یهو غافلگیرم کرد...

-نصف نصف یادت نره!

یه قدم عقب رفتم و حسامو خیره به کاغذ دیدم...دستامو رو کمرم گذاشتم و گفتم:

-لابد میخوای عروسک خرسی برداری؟

خندید و گفت:

-چیه خو مگه من دل ندارم؟

کاغذو ازش گرفتم و گفتم:

-شما دل هیچی کلا مغز نداری...

و بی توجه رو به مسئول گفتم:

-دو تا از اون عروسک ماشینی های 500 بدید...

یارو اصلا نگاهشو از صفحه موبایلش نمیگرفت...بعد کلی گشتن دو تا عروسک خوشگل انتخاب کردم ...یکیشون رو گرفتم رو به حسام و گفتم:

-بفرما اینم نصف سهمیه تو...

با لبخند تشکر کرد...تانیا و نیکو رو دیدم که دارن به سمتمون میان...نیکو زودتر رسید و گفت:

-مانی به نظرت من چی برنده میشم؟

کاغذو گرفتم جلوش و گفتم:

-بیا خودت ببین...

تانیا و نیکو رو- که مشغول انتخاب بودن- تنها گذاشتم و با حسام به سمت میزمون رفتیم...هیراد خودشیرین خودشو با رامتین مچ کرده بود و از هر دری حرف میزد...ای دوست داشتم به جا اون بوزینه ، چوب شور اومده بود شاید میتونست منو به خودش جلب کنه...عجب فکرایی میکنم!

حسام صندلیشو عقب کشید و گفت:

-میبینم دوباره برگشتین به دکتر رضا و...

کمی از اشتیاق صداش کم کرد:

-دکتر سپهر...

رامتین خندید و گفت:

- خب بعد سال ها یکی پیدا شد دست ماندانا رو از پشت بسته ...باید نهایت بهره رو ببریم...

جااانــم؟این بوزینه دست منو بسته؟غلط کرده مردک خوش صدا...نه نه بی صدا...چشم غره ای به رامتین رفتم و گفتم:

-که دست منو از پشت بسته؟

سر پا وایستادم و دستمو گذاشتم رو میز و با لحن جدی گفتم:

-اقایان محترم تا وقتی نیوتون ثابت کرده زمین گرده بنده ام تک میمونم...

با این حرف من منفجر شدن از خنده...زهرماری زیر لب گفتم و کیفمو برداشتم...به دکه نگاه کردم و گفتم:

-این خانوما رفتن ماشین ببینن؟

رو به مردا گفتم:

-پاشید فردا شیفت دارم میخوام بخوام...

تازه خندشون بند اومده بود که یه نگاه به هم کردن و دوباره خندیدن...ایندفعه احترامو کنار گذاشتم و بلند گفتم:

-زهر مار ...بلند شید ببینم...

سریع بلند شدن و رامتین رفت تا تانیا و نیکو رو بیاره...منم عین خوابالوی توی سفید برفی خمیازه ی عمیقی کشیدم و رفتم سمت خروجی...هیراد خودشو به من رسوند...بوزینه عین کنه به این و اون میچسبه...گفت:

-مرسی از اینکه این برنامه رو چیدی...واقعا خوش گذشت...

چپ چپ نگاش کردم...نه بابا یه درجه از بوزینه بالاتر بود...لبخند دندون نمایی زدم و گفتم:

-اره با نیکو خیلی خوش گذشت...

خندید و گفت:

-اره اشنایی با ایشون هم خالی از لطف نبود...

ناگهان نیکو عین جن از پشت دستمو گرفت و با ذوق گفت:

-مانی مانی ببین چی بردم...

دستشو جلو اورد و من یه جا مبایلی بنفش رنگ رو رویت کردم...برای اینکه دل بچمو نشکونم گفتم:

-مبارکت...

دیدم هیراد داره با ناز این نیکو رو نگاه میکنه...یهو ندایی تو دلم گفت:

*-عروسی افتادی مانی...ای خوش به شانست...*

جلوی لبخند ملیحمو گرفتم و به صورت کارگاه گجت از کنارشون رد شدم...نیکو که داشت از هیراد تشکر میکرد و اون بوزینه هم داشت با لبخند نگاش میکرد...اخی نه پشیمون شدم بهش بوزینه نمیاد ...

با صدای تانیا نگاهمو ازشون گرفتم :

-دوستان بسه دیگه بریم من خوابم میاد...

بشکنی زدم و گفتم:

-آی گفتی تانیا...

نیکو که یه قدم با من فاصله داشت عین جت سریع همون یه قدم رو پر کرد و دستشمو نیشکون گرفت...اخی گفتم و با اخم بهش نگاه کردم:

-چته هار شدی...

چشم غره ای بهم رفت و جایزشو گذاشت تو کیفش...گفت:

-تو خوابت میاد ما باید عوارض بدیم؟

بعد اروم سرشو اورد نزدیک گوشم و گفت:

-احمق میخوام این هیرادو خر کنم یه لحظه فک نزن...

خندم گرفته بود اما مخ گرامی چون تحمل دریافت پیام کبودی و شکستگی رو نداشت جلوشو گرفتم...نیکو رفت پیش هیراد ...

تازه فهمیدم حسامو ندیدم...صد و هشتاد درجه گردمو چرخوندم و حسامو گوشی به دست کنار دروازه خروجی دیدم...از چهرش نگرانی میبارید...بقیه رو ول کردم و رفتم نزدیکش...از خوش شانسی تلفنش هم همون موقع تموم شد و آهی کشید...دستی به شونش زدم و گفتم:

-چیزی شده؟

سری به نشونه ی مهم نیست تکون داد ولی گفت:

-زنگ زدن گفتن مادرم حالش بده...

ناخوداگاه دستمو جلو دهنم گرفتم...مامان حسام یکی از مهربون ترین ادمایی بود که دیده بودم...یه بار برای اینکه پسرشو ببینه اومده بود هاس ... منم فضول رفتم نزدیکش و وقتی فهمید همکار حسامم منو بقل کرد و بوسید...حس نداشتن مادر دوباره تو دلم روشن شد...

سرمو تکون دادم و گفتم:

-چرا نمیری پیشش؟

گوشیشو تو جیبش گذاشت و گفت:

-رفته شهرستان خونه خواهرش...خیلی دوره...گفتن فشارش افتاده بردنش بیمارستان...

اخمی کردم و گفتم:

-یعنی چی دوره؟بیا با هم بریم تنبل خان...مادره شوخی که نیست...

نمیدونستم چی بگم تا حسام بره یهویی از خودم مایع گذاشتم...ولی حسام شعورش رسید منه بدبخت جون ندارم گفت:

-باشه میرم ...ولی شیفت فردا...

دستمو اوردم بالا و گفتم:

-خودم به جات وایمیستم...تو فقط برو...

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

با کمی تردید بهم نگاه کرد وگفت:

-بعدازظهره ها!تو هم صبح شیفت داری...

منه نفهم هم اصلا گوش ندادم فقط اصرار داشتم بره...بالاخره قبول کرد و با هم رفتیم پیش بقیه ...خداروشکر داشتن اونا هم میرفتن...خداحافظی کردیم و هر کی سمت ماشین خودش رفت...نیکو هم که در عملیاتش موفق شد و منو از شر رسوندنش راحت کرد...

عین مست ها رانندگی میکردم و تا رسیدن به خونه دو چراغ قرمز رد کردم...اما مخم تعطیل تر از این حرفا بود برای همین سریع ماشینو پارک کردم و به سمت خونه رفتم...

قفل درو باز کردم و کفشمو دراوردم...عین جغد یه چشممو باز نگه داشته بودم که لااقل کله پا نشم...به سمت پله ها رفتم که یه صدای عجیبی تو اشپزخونه شنیدم...صداش ناگهانی بود و باعث شد یهو هوشیار شم ...با تردید به سمت اشپزخونه رفتم و دستمو به سمت کلید برق بردم...زیر لب بسم ا...ی گفتم ولی تا خواستم برقو بزنم جسم گنده ای بهم برخورد کرد...جیغ بلندی کشیدم ولی دست گرمی جلوی دهنم رو گرفت و اروم گفت:

-هییس الان بی بی بیدار میشه!

چشام به تاریکی عادت کرد و چشمای نیما رو دیدم...یهو اخم کردم و دستشو از دهنم برداشتم و گفتم:

-اینجا چیکار میکتی؟

وقتی فهمید من دیگه قصد جیغ زدن ندارم یه قدم عقب رفت و گفت:

-بی بی خیلی بیتابی میکرد اخر راضیم کرد برگردیم...

چراغ اتاقو روشن کردم و یهو کبودی کنار چشم نیما رو دیدم...دستمو بردم سمتش ولی سرشو عقب برد و گفت:

-دست نزن درد میکنه...

اخمی کردم وگفتم:

-چی شده؟

دستشو برد سمت کلید برق و گفت:

-هیچی بابا توپ محکم خورد تو چشمم...تو فعلا از چشات خواب میباره برو بخواب ...

خمیازه ای کشیدم و همزمان گفتم:

-دست و پا چلفتی دیگه!

خندید و خم شد تا بوسم کنه...من زودتر لپشو ماچ کردم و به سمت اتاقم رفتم...یعنی بگم تو راه پله داشتم میوفتادم دروغ نگفتم...

تختم سرد بود و من رو تنها چیزی که خوابم نمیبرد پتو لحاف سرد بود...تخت رو بیخیال شدم و با بالیش کنار بخاری اتاقم خوابیدم...مهم نبود فردا دو تا شیفت داشتم فقط خواب الانو عشقه...

به محض اینکه خوب جا به جا شدم خوابم برد

***

ماشینو تو پارکینگ پارک کردم و به سمت در پشتی بیمارستان رفتم...از خواب دیشب فقط کمردرد برام مونده بود و هیچ خیری ازش ندیدم...تازه صبح هم مخ مبارک کار کرد و فهمید من دوباره قراره شیفت ظهر برم...به همون تابلوی ورودی بیمارستان عین قاتل بابام نگاه کردم و وارد شدم...خدا میدونه دوباره چه ماجرایی منتظرمه!اون از دفعه ی پیش که دو سه نفر مردن ...ایندفعه ساختمون منفجر نشه خوبه...

با همین فکرا لباسامو عوض کردم رفتم تو دفترم تا ببینم امروز چیکارم...

با پرنیا سلام احوال پرسی کردم و تو دفتر نشستم و پرونده هایی که رو میزم بود باز کردم...امروز خودم یه دونه عمل داشتم ...خدا خدا میکردم حسام عمل نداشته باشه ... تلفن رو برداشتم و پیشخوانو گرفتم...ساناز هم امروز همشیفتم بود برای همین اون برداشت و گفت:

-بله؟

خمیازه ای کشیدم و گفتم:

-سلام سانی...ببین نیکزاد امروز برنامش چی بوده برام بیار...

بدون جواب گرفتن قطع کردم...این سانازی که من میشناسم الان به ایل و تبار نداشتم سلام رسونده...دفتر برنامه هامو برداشتم و جلوی عمل تاریخ امروز رو زدم...پرنیا داخل اتاق اومد و سریع برنامه حسامو بهم داد و رفت...نگاهش کردم و زیر لب خوندم:

-معاینه اتاق چهل و نه و هفتاد و چهار و سر زدن به سی سی یو برای معاینه اقای علیدوست ...

کاغذو گذاشتم لای دفترم و با خودم گفتم:

-تا عمل یه ساعت وقت دارم...برم کارای حسامو انجام بدم...

از اتاق بیرون اومدم و همزمان ارشام رو دیدم...کت و شلوار پوشیدنش دهنمو وا گذاشت...منو دید لبخند زد و به سمتم اومد...خاک تو سرت ماندانا ندید بدید دراوردی پسره چی فکر میکنه...گفت:

-سلام ماندانا خانوم...

لبخند زدم و گفتم:

-علیک سلام دکتر ظهوری...مبارک باشه انشالا...

خندید و گفت:

-دیشب خیلی خوش گذشت انگار...حیف شد از دستش دادم...

لبخندی زدم و گفتم:

-واقعا جاتون خالی بود...راستی کجا به سلامتی؟

دستشو تو کتش کرد و گفت:

-راستش اومدم شیفت این هفتمو عوض کنم برای همین گفتم الان بیام کارروشن نگه لحظه نود خبر دادی عوض نمیکنم...

چشمامو ریز کردم و گفتم:

-حالا کی میزاری؟

مبایلشو دراورد و گفت:

-فقط صبح ...من برم دیرم شد مطب کار دارم...خدافظ...

یعنی بگم یه ذوقی کردم اینو شنیدم...خوشبختانه اونم رفت و ذوق کردن منو ندید وگرنه چه فکر ها که با خوش نمیکرد...اگه یه هفته فقط صبح باشه منم راحت تا ده یازده میتونم بخوابم ... با ذوق رفتم سمت سی سی یو که هم مریض خودمو ببینم هم مریض حسامو...مریضا رو معاینه کردم و به پرستار بخش خبر دادم تا مریضمو برای عمل اماده کنن و به سمت اتاق عمل راه افتادم...

عمل حدودا دو ساعت طول کشید...نزدیک بود اینیکی هم گند بزنم ولی تا کلی ذکر و اینا تونستم مریضو سالم دست پرستارا بدم...

رفتم اتاق تا لباسامو عوض کنم و این نیم ساعت که استراحت داشتم برم کافه...عمل قلب شوخی نیست کلی انرژی ازم گرفت ... یاد بی بی و نیما افتادم...گوشیمو برداشتم و به خونه زنگ زدم...با اینکه سه روز ندیدمشون ولی دلم خیلی برای بی بی تنگ شده بود...نیما که کلا بماند...صدای بی بی رو که شنیدم جیغ زدم:

-سلام بی بی خوشگلم خوبی خوشی؟بیخبر اومدی دیشب خواب بودی ندیدمت...راحت اومدین؟چرا خبر ندادین؟

خندید و گفت:

-چقدر حرف میزنی ننه ...دلم برات تنگ شده بود گفتم به نیما برمگردونه...خوبی مانی؟

به سمت اسانسور رفتم تا برم سمت کافه...گفتم:

-تو خوب باشی خوبم...وای بی بی نبودی داره جونم در میاد!

-چرا ؟

دکمه ی طبقه ی همکفو زدم و گفتم:

-دیشب تا ساعت یک بیرون بودم ...حسام مامانش حالش بد شد و قراره من به جاش شیفت وایستم اونم ظهر...

صدای زدن قاشق اومد و بی بی گفت:

-الهی...خدا شفاش بده...خو دیشب عین بچه ادم میخوابیدی!

در اسانسور باز شد و دو سه نفر سوار شدن ...من از اسانسور بیرون رفتم و گفتم:

-وای بی بی بیخیال...ناهار بده نیما برام بیاره اینجا ...من از غذاهای اینجا خوشم نمیاد...

باشه ای گفت و خداحافظی کردیم...یعنی خوب شد اومدنا وگرنه من با شکم خالی تا ساعت هفت میموندم...دیگه کافه رفتنو بیخیال شدم و رفتم سمت مغازه تا یه ابمیوه بگیرم...یه هواخوری هم بد نبود

پاکت خالی شده ی ابمیوه رو دور انداختم و به سمت بیمارستان رفتم...پشت بیمارستان-جایی که بودم- به قول بچه ها بهشت بود...کلی گل و گیاه اونجا بود که خودمون تو پونزده اسفند و تابستون خریده بودیم و کاشته بودیم...وای که چقدر کیف میداد...دو سال پیش هم به پیشنهاد کامیار اینجا سیزده به بدر اینجا بودیم ...البته نه اونجور اتیش و کباب و اینا یه ساعت کارو تعطیل کردیم و به مهمون کارروشن کباب خوردیم و رفتیم سرکار...

با دستی که رو شونم حس کردم از فکر گذشته بیرون اومدم و عین سکته ای ها برگشتم...سانازو دیدم که پشت سرم وایستاده و نگام میکنه... نگامو دید گفت:

-کجایی تو بلندگو صدبار صدات کرد؟

ابرومو بالا بردم و گفتم:

-چیکارم دارن؟

برگشت سمت ورودی بیمارستان و گفت:

-دکترنیکزاد کارت داره...

با شنیدن اسم حسام بدو بدو جلوتر از ساناز وارد بیمارستان شدم ...حسامو دیدم که با همون لباس دیشبش وایستاده و داره با یکی از پرستارا حرف میزنه...دستمو تو جیب لباسم کردم و گفتم:

-دکتر نیکزاد؟

حسام برگشت و منو نگاه کرد...سری برای پرستار تکون داد و رو به من گفت:

-دکتر رنجبر میشه چند لحظه بیاین اتاقم؟

سری تکون دادم و گفتم:

-خودتون شیفت وایمیستین؟

سری تکون داد و رفت سمت اتاقش...تو دلم آش نذری میدادن...میتونستم برم خونه خبر خوبی بود...با نیش باز به سمت اتاقش رفتم و وارد شدم...حسام درحالی که کتشو درمیورد به من نگاه کرد و گفت:

-بشین ...

منتظر بودم تو بگی...روی صندلی کنار میزش نشستم و منتظر نگاش کردم...داد میزد یه چیز مهمی میخواد بگه و استرس داره...من کاری به حرفش نداشتم فقط میخواستم زود برم خونه...

عین لاکپشت اومد و روی صندلی روبه روم نشست...منتظر نگاهش کردم و ابروهامو بالا بردم و گفتم:

-خب؟

نگاهش به پایه میز بود...سرشو بالا اورد و گفت:

-گفته بودم فامیل پدریم خارجن؟

سری تکون دادم...ادامه داد:

-راستش یه دختر عمه دارم ...به قول عمه ام منو دوست داره ولی من ازش بدم میاد...

به صندلی تکیه دادم...الان مثلا اینا چه ربطی به من داره؟برم دست دخترعمه شو ببوسم بگم این حسام ادم نیست ؟ادامه داد:

-اونا دو روز دیگه میخوان بیان اینجا...راستش...

یهو یه صحنه از ساختمان پزشکان جلو چشم اومد...نیشم باز شد و گفتم:

-میخوای نقش زنتو بازی کنم که دخترعمه تو بهت نچسبونن؟

با تعجب به من نگاه کرد و گفت:

-فکر میکردم اینو بگم کفری بشی...

خندیدم...فکر کن من و حسام...بازیگرای خوبی میشیم...ولی فقط برای چند روز وگرنه من لوش میدم...گفتم:

-حالا چند روز هستن؟

حسام نفس عمیقی کشید و گفت:

-سه چهار روز...هستی؟

بشکنی زدم و بلند شدم و گفتم:

-حله اقا نگران نباش...

لبخندی زد و گفت:

-مرسی مانی جبران میکنم...

سری تکون دادم و گفتم:

-اون که صد البته...

چشم غره ای رفت و دستشو به سمت در گرفت و گفت:

-بفرما بانو..

زبونی براش دراوردم و گفتم:

-نه دیگه باید بگی عــشـــقم نفســم...

خندیدم و قبل از اینکه ناسزا بهم بخوره سریع خارج شدم...وای بالیش خوبم دارم میام...ولی یه چیزی ضدحال بود این وسط...شب شیفت داشتم اونیکی بیمارستان...باید یه استفا نامه برای جعفری(مدیر اونیکی هاس)مینوشتم و خودمو راحت میکردم...هم مدرک های من برا خودشون مطب دارن!

با همین پرفکری ها از ساناز خداحافظی کردم و به سمت ماشینم رفتم...اصلا نای رانندگی نداشتم ... مثل قاتل بابام به اون ماشین خیره شدم و لگدی به لاستیکش زدم...گفتم:

-چی میشد تویه اهن قراضه میتونستی خودت رانندگی کنی؟

صدای خندونی از پشت سرم اومد:

-اگه جوابتم میداد زیادی بود...

با تعجب برگشتم و به هیراد که با کیف کنارم وایستاده بود و به چشام زل میزد نگاه کردم...اخمی کردم و گفتم:

-نمیخوام حرف بزنه فقط منو تا خونه ببره!

خندید و گفت:

-اگه دوست داشته باشین من همراتون بیام...مجانی میرونم...

کمی فکر کردم...خوب میشدا...پررو پررو دسته کلیدو گرفتم سمتش و با نیش باز گفتم:

-قابل نداره...

صدای خندش توی پارکینگ پیچید...سوار ماشین شدیم و پرسید:

-میخوای بری خونه؟

به ساعت نگاه کردم...نه خونه تکراری شده...بی بی هم که در نمیرفت...نگاهی به هیراد انداختم و گفتم:

-شما بیکاری؟

سری تکون داد...دستامو به هم زدم و گفتم:

-بریم رستوران{...}

لبخندی زد و سری تکون داد...منم ریلکس به صندلی تکیه دادم و چشامو روی هم گذاشتم...

ناگهان ماشین تکون بدی خورد و باعث شد سریع سرمو بلند کنم...هیراد از واکنش من خندش گرفت و با خنده گفت:

-وقت خواب...رسیدیم ماندانا خانوم پیاده شید...

خمیازه ای کشیدم و چشمامو مالوندم...کجا رسیدیم؟

چشمم به تابلوی بزرگ سفره خونه و رستوران {...}افتاد خواب از سرم پرید و سریع پیاده شدم...هیراد هم با خنده ماشینو قفل کرد و پشت سرم اومد...

به خانومی که دم در ایستاده بود سلام کردم و روی یکی از تخت های سنتی بیرون نشستم...گوشیمو در اوردم و برای نیما نوشتم که دیگه ناهار نیاره...

هیراد بالاخره بعد قرن ها رسید...نگاهی به من که راحت به پشتی تخت تکیه داده بودم انداخت و گفت:

-اینجا باید بشینیم؟

سری تکون دادم...اخمی کرد و گفت:

-لباسامون چروک میشه که...

با تعجب بهش نگاه کردم و گفتم:

-چیکار داری به لباسات...

بعد دستمو باز کردم و پشت پشتی ها انداختم و گفتم:

-فضا رو عشقه...بیا بالا مثبت بازی درنیار...من هر کسی رو اینجا نمیارم...

هیراد خندید و با احتیاط کنار تخت نشست...خواستم اعتراض کنم که مانع شد و گفت:

-نباید بریم سفارش بدیم؟

سری به نشونه ی نه تکون دادم و گفتم:

-خودشون میان...بیا بالا عین اونا(یه اکیپی که رو به رومون نشسته بودن اشاره کردم)بشین...مرد اینقدر لوس؟

ابروشو بالا برد و به اجبار مثل اونا روی تخت نشست...سوئیچ رو دستم داد و همزمان گارسون هم اومد و ما سفارش یه جوجه و برگ دادیم...به محض رفتن گارسون رفت...من کمی به سمت هیراد خم شدم و گفتم:

-ما زیاد همو نمیشناسیما...یکم خودتو معرفی کن...

هیراد از این کنجکاوی من نیشش باز شد و گفت:

-هرکی پیشنهاد میده خودش اول باید شروع کنه...تو اول بگو...

تک سرفه ای کردم و گفتم:

-خب تو که امارمو از بچه ها گرفتی...

هیراد به پشتی تکیه داد و گفت:

-من ادم فضولی نیستم...فقط خبر دارم که اونقدر موفق بودی که تو بیست و چهار سالگی تونستی مدرک بگیری...این برای ایرانی ها یکم سخت و عجیبه!

ابرومو بالا بردم و گفتم:

-هر کی تلاش کنه میتونه موفق شه...ربطی به مکان و زمان نداره...

سینی ترشی و نوشیدنی رو اوردن و از توش ظرف کوچیک زیتون پرورده رو سمت خودم کشیدم و روکش روشو باز کردم...هیراد هم با لبخند گفت:

-اخه اوصولا زنا تو درس خوندن تنبلن!

زیتونی رو که تو دهنم بود رو با هسته قورت دادم و با چشم غره گفتم:

-نه که مردا همیشه خر میزنن ...

به سمت سینی دستشو دراز کرد تا کمی نون برداره...در همین حال گفت:

-مثل اینکه بیشتر دانشمندا مردنا!

بحث ناموسی شد...اخم کردم و جدی گفتم:

-نه انگار نمیدونی اولین اسیب شناس زن بوده...و کلی افتخارات دیگه...

گازی به لقمه نونش زد و گفت:

-بیخیال بابا...داشتی میگفتی...

ابرومو بالا اوردم و گفتم:

-بزار غذا بخوریم بعد...

در همین زمان هم غذامونو اوردن...

فصل سیزده

حسام ترمز دستی رو بالا کشید و گفت:

-خوابی؟

چشامو اروم باز کردم و خمیازه ای کشیدم :

-نه بابا فقط چشامو بسته بودم...

لبخندی زد و گفت:

-خب ،بیا خونه موقتیتو ببین...

سریع گردنمو به سمت شیشه برگردوندم که یهو رگ گردنم گرفت...یه ناسزای خوشگلی تو دلم به رگه دادم و به عمارت رو به روم نگاه کردم...یه اپارتمان دو طبقه که نمای قشنگی هم داشت ...خطاب به حسام گفتم:

-نگفته بودی خونت این شکلیه!

نیشش وا شد و گفت:

-مورد پسند نیست؟

اخمی کردم و مسخره بازیشو بی جواب گذاشتم...از ماشین پیاده شدم و یهو تا مچ پام خیس شد... به چاله ابی که معلوم نبود از کدوم جهنم دره ای زیر ماشین سبز شده بود نگاه کردم...ای تو روح نداشتت...شلوارم گلی شد...صدای حسام از پشتم اومد:

-فضولیت ارضا نشده؟

انگار رو زخمم نمک پاشیدن،اینم یه چیزی میگه ها!برگشتم سمتش و تقریبا داد زدم:

-هوی خره کوری نمیبینی تا زانوم خیس شده؟

تازه اقا به پایین نگاه کرد و وضع افتضاح منو دید...لبشو به دندون گرفت و سعی کرد خندشو بخوره...چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

-بیا برو راهو نشون بده تا همین جا کفنت نکردم...

دیگه خندشو نگرفت و با خنده ی ارومی ساکم رو برداشت و از کنارم رد شد و به سمت راه پله های ساختمون رفت...منم کیفمو از صندلی برداشتم و پشت سرش رفتم...

عین جوجه اردک پشت حسام از پله ها بالا میرفتم و حسام هی حرف مییزد:

-ببین یادت نره ها ،ما تازه سه ماهه ازدواج کردیم...مامان همه چی رو میدونه!اگه پرسیدن کجا اشنا شدیم بگو همین بیمارستان ...

رسیدیم جلوی در خونه ی طبقه ی دوم...حسام کلیدشو داخل قفل کرد و برگشت...صورتش یکم تردید داشت...نکنه میخواد بگه باید کاری هم بکنم!؟! در خونه رو باز کرد و با سر تعارف کرد برم خونه...منم کفشامو مرتب جلوی ورودی دراوردم و وارد شدم...اوووف خونشو...

از همین در ورودی آشپزخونه و اتاق پذیرایشش برق میزد...معلوم بود همش پیش مامانشه چون هیچ به هم ریختگی ای توی خونش وجود نداشت...با صدای حسام به سمتش برگشتم...

-بی بی گل و نیما میدونن؟

ای خدا یادم رفته بود به بی بی بگم...سری به نشونه ی نه تکون دادم و همزمان که گوشی رو دراوردم،گفتم:

- به بی بی نگفتم...بزار...

همون موقع هم روی شماره ی بی بی، گزینه ی تماس رو زدم...حسام هم منتظر نگام کرد...بعد دو بوق صدای بی بی رو شنیدم:

-جانم ؟

کیفمو روی مبل گذاشتم و گفتم:

-سلام بی بی...یه چیزی بگم؟

-چی شده؟علیک سلام...ببین ادمو هول میکنی!

حسام به سمت یه دری رفت...منم نگاهمو ازش گرفتم و به بی بی گفتم:

-هیچی نشده بی بی جونم...فقط چند روزی خونه نیکزاد اینام...مامانشم هست نگران نباش...

-باز چه دسته گلی به اب دادی؟چرا اونجا؟

خندیدم و گفتم:

-یه کمکی خواستن منم دیدم حیفه رد کنم...به خدا هیچی خانوم گل...من باید برم...فعلا...

-والا من هیچی از حرفات سر درنیوردم...خداحافظ...

گوشیمو گذاشتم تو جیب کوچیک کیفم و صدای حسام از پشت سرم اومد:

-خب ماندانا خانوم...همونطور که قول دادی قراره برامون یه شام خوشمزه درست کنی!

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

-واه واه واه...ادم میاد خونه یکی مهمونی نباید دست به سیاه سفید بزنه که!

نیشش وا شد و با یه دستت به اشپزخونه اشاره کرد و گفت:

-دیگه تا سه چهار روز خانوم خونه تویی..مهمون چیه...

ایشی گفتم و به مانتوم اشاره کردم:

-احیانا نمیتونم لباسمو عوض کنم؟

سری تکون داد و گفت:

-ساکتو گذاشتم تو اتاقی که درش سفیده...

کیفمو از رو مبل برداشتم و به سمت اتاقی که مثلا ادرس داده بود رفتم...وارد اتاق شدم و چون هوا یکم تاریک بود چراغ برق رو زدم...یهو چشام درشت شد...زیر لب گفتم:

-خدایا نگو قراره روی یه تخت بخوابیم...

همه وسایل های حسام یه جا کپه شده بود...همونجور که داشتم اتاقو انالیز میکردم از داخل کمد یه چوب لباسی دراوردم و مانتو و شالمو اویزون کردم...شلوارم هم دراوردم و دستم گرفتم تا ببرم دستشویی و پاچشو بشورم...بعد از تعویض لباس از اتاق خارج شدم و به سمت دری که حدس میزدم دستشویی بود رفتم...

درو باز کردم...ایول به حس شیشم خودم...

پاچه شلوارمو شستم و به سمت سروصدای حسام میومد رفتم...سرش تو کمد میز تلویزیون گرم بود و صدای به هم خوردن چیز ها میومد... گفتم:

-حسام رخت اویزتون کجاست؟

همون جور که سرش پایین بود گفت:

-تو تراس اشپزخونه هست...

خب دیگه منم راهی اشپزخونه شدم...شلوارو اویزون کردم و از همون جا داد زدم:

-حسام شام چی درست کنم؟

یهو عین جن از ورودی اشپزخونه ظاهر شد و گفت:

-هر چی دوست داری...

چپ چپ بهش نگاه کردم و توی ظرف شویی دستامو شستم:

-مامانتم میاد بالا؟

سری تکون داد...حمله به سمت یخچال...

داخل یخچال چیز زیادی نبود...درشو بستم و از کنار یخچال سه تا سیب زمینی برداشتم...با این موادی که اینجا بود فقط میتونستم شامی درست کنم...

پوست کنو برداشتم و مشغول پوست کندن شدم...سروصدایی از اطراف نمیومد...کنجکاو از نبود حسام ،سرمو چرخوندم و با دیدنش که به موبایلش روی اپن زوم شده بود ،گفتم:

-ساکت شدی!

سرشو بالا اورد ...نگاهی به سیب زمینی تو دستم انداخت و گفت:

-کمک نمیخوای؟

سری به نشونه ی نه تکون دادم...گفت:

-دختر عموم پیام داد که ساعت شش صبح میرسن...شیفت داری فردا؟

برگشتم سر کارم...همونطور که زور میزدم پوست سیب زمینی هارو بکنم گفتم:

-نه دیگه ...از وقتی ظهوری کارش تو مطب جور شده کارم ظهر و شبه...

ای چقدر پوست این سیب زمینی ها سفته! پوست کنو انداختم تو سینک و یه چاقو میوه خوری برداشتم...حسام پرسید:

-اونیکی بیمارستان چی؟

با فوت موهامو از جلو چشم کنار انداختم و گفتم:

-استعفا دادم از اونجا...

صدای لبخندشو شنیدم ...پشتم بهش بود ولی میشد حدس زد داره چیکار میکنه...

-خب خوبه!برنامه ی فردا رو بگم..صبحونه رو که با هم میخوریم...با آرشام هماهنگ کردم جا من ظهر بره...ناهار میبریمشون بیرون...شب هم که تو میری شیفت...

سرمو تکون دادم...

بالاخره اخرین تیکه ی پوست سیب زمینی رو کندم و گفتم:

-حسام بیا یه خودی نشون بده و اینا رو رنده کن...

به سمت سینک رفتم تا دستمو آب بکشم...حسام هم اومد و از کاپینت پایین سینک یه رنده برداشت...

و به این ترتیب اولین شب بازیگریمون شروع شد...

شام رو نیم ساعته درست کردیم و تا اومدن مامان حسام،من مشغول کمی خودشیرینی و دیزاین غذا شدم...حسام هم هی به سیب زمینی های سرخ شده ناخونک میزد ولی با دست کبود عقب نشینی میکرد...

مامان حسام هم اومد و حسام با لبخندی پیروزمندانه به سمت سیب زمینی ها و شامی ها حمله برد...با ابروهای بالا رفته بهش نگاه کردم...اروم کنار گوشش گفتم:

-چند وقته غذا نخوردی؟

سیب زمینی رو تو دهنش گذاشته بود،با دست جلوی دهنشو گرفت و درحالی که لقمه تو دهنش بود گفت:

-این غذا خوردن داره!

یهو صدای کوبیدن دست محکمی اومد و قیافش عین سکته ای ها شد و یکم یه سمت جلو خم شد...از قیافش خندم اومد و جلوی خندمو نگرفتم...مامان حسام هم با خنده گفت:

-چشمم روشن!غذاهای من بد بودن؟!

حسام به زور لقمشو قورت داد و با صدای مظلومی گفت:

-مادر من دلت میاد بچتو بزنی!منظورم با ظهور گل روی شما بود ...

ایرانبانو (مادر حسام) چشم غره ای بهش رفت و گفت:

-مزه نریز...غذاتو بخور ...

بعد رو به من گفت:

-مرسی عزیزم غذات خوشمزه بود...

خواستم دهن وا کنم که مگسی پرید وسط حرفم:

-مامان کاری نکرده که!فقط تخم مرغ زده تو سیب زمینی که من رنده کردم و سرخش کرده!

بطری ابو از رو سفره برداشتم و به سمتش به حالت زدن گرفتم و گفتم:

-حسام حرف نزن وگرنه میزنمت صدا مرغ بدی!

یهو ایرانبانو زد زیر خنده...هم من هم حسام بهش خیره نگاه کردیم...میون خندش گفت:

-وای خدا یاد خاطرات چند سال پیش افتادم...

حسام از بی حواسی من بهش سواستفاده کرد و بطری رو از دستم کشید...چشم غره ای بهش رفتم و رو به ایرانبانو گفتم:

-باید برام از خاطراتتون بگید بعد شام...

ایرانبانو نگاه مهربونی بهم انداخت و گفت:

-راحت باش دخترم ...

بعد نیم نگاهی به حسام که مشغول لقمه گرفتن بود، انداخت و گفت:

-ماجراهای بچگی حسام گفتن داره!

لبمو به دندون گرفتم تا نخندم...حسام از لقمه گرفتن پشیمون شد و عین گربه ی شرک به ایرانبانو نگاه کرد و گفت:

-من که بچه ی خوبی بودم...

ایرانبانو احمدا...ی گفت و بلند شد و همزمان گفت:

-بزار برنا بیاد ،اون خوب اتیش سوزوندناتو یادشه...

رو به من گفت:

-دستت درد نکنه عزیزم خوشمزه بود...

منم اخرین لقممو قورت دادم و گفتم:

-خواهش میکنم ایرانبانو جون...

لبخند قشنگی زد... فکرمو به زبون اوردم:

-برنا کیه؟

حسام هم بالاخره دل از غذا کند و درحالی که ظرف ها رو روی هم میذاشت، با لحن بدی گفت:

-دختر عموی خلم...

ایرانبانو با اخم گفت:

-خل چیه؟دختر به این گلی...حالا چون همه فکر میکنن شما با هم خواهربرادرید شده خل؟

چه باحال!یعنی پسر عمو دختر عمو شبیه همن؟!

حسام ظرفا رو روی سینک گذاشت و منم بلند شدم تا بزارمشون توی ماشین ظرف شویی..حسام در حالی که بطری اب رو توی یخچال میذاشت ،گفت:

-دقیقا تنها مشکل من تو دنیا همینه...

ایرانبانو زیر لبی یه چیزی گفت و من بی اهمیت به بحث پسر-مادری ، محتویات ظرف رو خالی کردم و توی قفسه های ماشین ظرفشویی چیدم...

بعد اتمام تمیزکاری اشپزخونه ،حسام پیشنهاد داد تا وقت خواب یه فیلم باحال ببینیم ولی ایرانبانو مخالفت کرد و رفت تو خونه ی خودش بخوابه و من موندم و حسام...

حسام بعد از بدرقه ی مامانش رو به من گفت:

-معذب نیستی که اینجا؟

سری به نشونه ی نه تکون دادم و گفتم:

-اتفاقا من مامانتو خیلی دوست دارم...

اخمی کرد و رفت سمت کاناپه:

-مامان رو نمیگم...از بودن تو یه خونه با من معذبی؟

ابرومو بالا بردم...این یهو زده به سرش؟مگه چیه دو سه روز با همکار توی یه خونه موندن...حالا بیخیال حرف های مردم...

منم دنبالش رفتم و با یکم فاصله ،روی مبل کنارش نشستم و گفتم:

-نه بابا،یکی دو شب با دوست ماندن جالبه...

اخماش باز شد و بدون اینکه به من نگاه کنه ،گفت:

-خوبه...

صدای الارم اس ام اس گوشیم بلند شد و حس کنجکاوی بر خستگیم غلبه کرد و منو به سمت اپن اشپزخونه کشوند...نیما بود که نوشته بود:

-ماندانا مطمئنی شب میتونی با همکارت تو یه خونه بمونی؟

لبخندی زدم و براش نوشتم:

-الهی من قربون داداشم برم نترس بابا خودیه!غلط میکنه کاری انجام بده...

ارسالو زدم و مبایلو تو جیب لباسم گذاشتم...سمت کاناپه رفتم...صفحه ی خاموش تلویزیون رنگی شده بود و یه فیلم زبان اصلی پخش میکرد... منم که زبانم افتضاح...

اصلا به روی خودم نیوردم و به محض نشستن،ادای این کسایی که تو فیلم غرق میشن رو دراوردم...به صدای گوشیم هم توجه نکردم... همینجور که تو نقشم فرو رفته بودم و تونسته بودم دو سه کلمه از حرفاشونو بفهمم یهو فیلم متوقف شد و صدای حسام اومد:

-ماندانا من نفهمیدم اون پسره چی گفت...

ای گاوم بمیره الان زایمان کرده! برگشتم و به حسام نگاه کردم....

ای موذمار ...از نیشی که سعی میکرد بازش نکنه معلوم بود داره حقه میزنه...حالا چه غلطی بکنم؟

خوشبختانه اعتماد به نفس درونم فعال شد و کمی با غرور گفتم:

-یه بار دیگه اون قسمتو بیار...بدونم از کجا نفهمیدی!

حسام هم بیشعور زد عقب...گوش هام فعال شدن که بفهمم دقیقا چی میگن...دوباره مکالمه شو تکرار کرد و من تونستم نصفشو بفهمم...به حسام خیره شدم و گفتم:

-گفت که خیلی دلش میخواد با اون دختره دوست بشه ولی نه مالشو داره نه جاشو...این اینقد سخت بود؟

یعنی تو دلم صد تا صلوات نذر میکردم...حسام هم که دید من الکی مثلا فول زبانم یه تشکری کرد و ادامه ی فیلم رو گذاشت...منم دیدم ممکنه اوضاع دوباره خطری شه بعد دو دقیقه گفتم:

-من خوابم میاد...

بدون اینکه نگاهشو از تلویزیون بگیره گفت:

-تو همون اتاق سفیده بخواب...من دو ساعت دیگه باید برم دنبال عمه اینا...راستی یه حلقه گذاشتم رو میز اپاژور...بنداز دستت..

باشه ای گفتم...به ساعت دیواری ستون اتاق نگاه کردم...ساعت دو و نیم بود... بی مسواک به سمت اتاق رفتم...

اتاق بوی عطر تلخی میداد و یه جورایی منو بدخواب میکرد...تا حالا تو خونه ی کسی دیگه ای نخوابیده بودم...حداقل قبل از مرگ خانوادم...

از یاد اوریشون اهی کشیدم و اروم گفتم:

-مامان بابا دلم براتون خیلی تنگ شده...مرسی که نیما رو با خودتون نبردین...امیدوارم منم زود بیام پیشتون...

به حلقه ساده توی دستم نگاه کردم وکم کم چشمام گرم شد و خوابم برد...

***

با صدای ترق و تروقی که اشپزخونه میومد چشامو باز کردم...

چرا رنگ دیوارا عوض شده بود؟تختم اینقد گنده نبود که...

یهو عین جن دیده ها روی تخت نشستم...من تو خونه حسام بودم!به ساعت رو میزی نگاه کردم...ساعت ده صبح بود!

سریع از تخت پایین اومدم و رو به روی اینه قدی پشت در اتاق ایستادم...موهام کمی فر شده بود ...ولی خوشبختانه صورتم هیچ ایرادی نداشت...

خوب شد تو اتاق حسام یه صورت شویی بود...شونمو از ساکم برداشتم و رو به روی اینه موهامو شونه زدم و دست و صورتمو شستم...

لباسمو با یه تونیک کرم رنگ عوض کردم و شال سفیدی روی سرم انداختم و بیرون اومدم...

همزمان یه مردی از راه رسید...هر دومون برای چند ثانیه به هم خیره شدیم...پسر جوونی بود و به نظر از حسام کوچیک تر بود...لاغر بود اما جذاب بود و چشماش شرقی مشکی بود...

بالاخره از بهت در اومد و با لبخند کمی بلند گفت:

-بَه زن داداش گلم...

دستشو جلو اورد...با ابرو های بالا رفته به دستش نگاه کردم...زن داداش؟حسام مگه داداش داشت؟فکر کنم ،فکر کرد من از اون مذهبی هام چون تک سرفه ای کرد و دستشو عقب کشید...لبخندی زدم و گفتم:

-صبحتون بخیر...

جوابمو داد و من جلو تر به سمت آشپزخونه رفتم...

یه لحظه دهنم وا موند...ماشالا چقدر ادم! یکی دو تا نه و شش تا ادم!حالا کی بودن خدا داند...حسام اول از همه منو دید و به سمتم اومد و گفت:

-سلام عزیزم...خوب خوابیدی؟

لبخندی زدم و دستشو فشوردم...خطاب به همه گفتم:

-صبحتون بخیر خوش اومدین...

یه دختر جوون که شباهت زیادی به حسام داشت و حدس میزدم برنا بود زود از همه جواب سلاممو داد و به سمتم اومد و دستاشو باز کرد تا منو بغل کنه...از همین اول ازش خوشم اومد...برخلاف حسام تپل بود اما بقیه اجزاش دقیقا مثل حسام بود...حتی رنگ چشماش...

یاد این شاخسین های خرسی افتادم و با ذوق بغلش کردم...گفت:

-وای زن داداشمو نگاه..ماشالا ماشالا خدا برای حسام نگهت داره...

خنده ی ارومی کردم و گفتم:

-مرسی عزیزم...

از بقلش در اومدم و اروم گفتم:

-تو باید برنا باشی نه؟

برنا سری تکون داد و در حالی که دستمو همونجور سقت چسبیده بود گفت:

-اره ...میبینی چقدر شبیه داداشمم؟

با نیش باز سری تکون دادم...کفری شدن حسامو دیدم کمی خندم گرفت...ولی حسام با ابرو برای برنا خط و نشون کشید و رو به من گفت:

-ماندانا عزیزم بیا معرفی کنم...

دستمو از دست برنا بیرون اورد و با خودش کشوند سمت یه زوج تقریبا میانسال...معلوم بود همون عمه و شوهر عمه بودن...حسام با دست به خانومه اشاره کرد و گفت:

-عمه خوشه و ...

به مرده اشاره کرد:

-اقا رحیم...

با لبخند سمتشون خم شدم و بعد از خوش امد گویی لپ عمه خوشه رو بوسیدم...خیلی مهربون به نظر میرسید...اقا رحیم هم کمی تیپ خشکی داشت اما مثل زنش مهربون بود...

بعد از کلی معارفه و اشنا شدن با همسر برنا و پسر عمه و دختر عمه...یا همون خواستگار سمجه ی حسام...به سمت اشپزخونه رفتم تا حداقل یه چایی بخورم... برنا هم باهام به اشپزخونه اومد و یکسره حرف میزد:

-ماندانا از حسام راضی هستی؟کچلت نکرده؟غر غرو نیست؟چند وقته ازدواج کردین؟

دست از نوشیدن چاییم کشیدم و گفتم:

-بزاری من یه چایی بخورم !

برنا خندید و گفت:

-ببخشید زن داداش من کلا ادم پرحرفیم...

قلپ اخر چاییمو خوردم و گفتم:

-نه زیاد پر حرف نیستی اما من کلا سر صبح مهربون نیستم...

بلند شدم و لیوانو گذاشتم رو سینک...ساعت یازده بود و ناهار هم که با حسام ...با برنا به سمت هال رفتیم...ایرانبانو هم اومده بود و داشت با عمه خوشه احوال پرسی میکرد...

به منم سلام گفت و همه نشستیم...به غیر از ایرانبانو و حسام ،با بقیه معذب بودم...خب اولین بار بود میبینمشون و نمیدونستم چیکار کنم...

اما برنا نمیذاشت وقار داشته باشم که...با پسر عمش،سهراب هی منو مورد بازخواست قرار میدادن و منم همه اون چیزی که حسام گفته بود رو بهشون پس میدادم...جواد (همسر برنا)هم داشت با فارسی دست و پا شکسته ای با حسام و ایرانبانو حرف میزد و عمه و شوهر عمه و سیما -که داشت با کمی کینه بهم نگاه میکرد- ناظر صحبت ها بودن...

اخر هم من از دست سهراب و برنا کلافه شدم و رو به حسام گفتم:

-حسام ساعت یکه!

حسام هم که از صدام فهمید بدجور تو مخمصه بین پسر عمه و دختر عموش افتادم با خنده بلند شد و گفت:

-شما دو تا خسته نشدین هی زن منو بازخواست کردین؟

از شنیدن «زن من» پشتم لرزید...برنا خندید و گفت:

-اخه داداش زنت که چیزی نگفته تو چرا سنگشو به سینه میزنی!

با شونه های وا رفته به مبل تکیه دادم...حسام که چهره ی زارمو دید گفت:

-پاشید لباس بپوشید بریم ناهار بخوریم...

عمه خوشه در حالی که کمی تقلا میکرد بلند شه گفت:

-راضی به زحمت نیستیم حسام همین جا یه چیزی درست میکنیم دیگه!

خدا من دیگه طاقت ندارم...زبون باز کردم و گفتم:

-این چه حرفیه عمه جان ....میخوایم ببریمتون یکم بیرون هم بگردین...

عمه که دیگه دید من خواستار بیرون رفتم حرفی نزد و رفت لباس بپوشه...حسام اومد کنارم و گفت:

-ببینم برنا که نفهمید؟

سری به نشونه ی نه تکون دادم...ادامه داد:

-برنا دهنش قرصه ولی سهراب نه...جلو سهراب بیشتر مراقب باش...حالا برو لباس بپوش...

لبخندی بهش زدم و رفتم تو اتاقم تا لباس بپوشم...اوه چه صاحب شدم برا خودم...اتاقم!

دو سه دست لباس بیشتر نیورده بودم برا همین سریع یه لباس مناسب پوشیدم و بیرون اومدم...بقیه تو راه پله بودن و فقط برنا و جواد رو نمیدیدم...

صدایی پشت سرم اومد و برنا و جواد از اتاق رو به روی اتاق حسام بیرون اومدن...برنا با دیدن من نیشش وا شد و جلو اومد:

-به به زن داداش خوشگل من...

لبخندی زدم...از همه چی این دختر خوشم میومد الی زبونش!

ساعت دو شد و هنوز داشتیم تو حیاط با هم سروکله میزدیم...حسام دو تا ماشین داشت و بحث سر این بود که سهراب پشت ماشین بشینه یا جواد... 

منم داشتم بین حسام و برنا عین توپ دست به دست میشدم...برنا میگفت :

-اه حسام سه ماه با تو لاو ترکونده بزار این دو روز پیش من باشه!

حسام هم با اخم دستمو میگرفت و میگفت:

-غلط اضافه!همون دو روز هم نمیخوام با تو باشه ابرومو ببری!

منم تا میخواستم دهن باز کنم دست بیچارم تو دست این دو تا چلونده میشد...اخر هم بلند گفتم:

-اقا اصلا من نمیام...

ایرانبانو دید که من کمک لازمم گفت:

-بچه ها این چه رفتاریه!زن باید پیش شوهرش باشه برنا !دیگه حرف اضافی نزن!

برنا که نتونست رو حرف زنعموش حرف بزنه، با لب و لوچه افتاده رفت سمت ماشینی که سهراب موفق شده بود پشت فرمونش بشینه...

عمه و شوهر عمه با اونا میرفتن و ایرانبانو و سیما و حسام و من تو یه ماشین!وقتی فهمیدم سیما هم با ما میاد تو دلم گفتم ای کاش برنا تموم زندگیمو بفهمه ولی زیر این متلک های سیما خانوم سرخ نشم...

بعد کلی کلنجار و راه طولانی و صحبت های رد و بدل شده بین حسام و ایرانبانو و سیما،بالاخره به رستورانی که همیشه میومدم اومدیم...

استرس بدی تو سینم چنگ میزد...اینجا حدودا جای خطرناکی بود و اگه کسی از اشناها من و حسام رو با خانوادش اینجا میدید کلا ابرو برام نمیموند...

روی بزرگ ترین تخت بیرون نشستیم...مرد ها یه طرف و زن ها یه طرف...منم از شانس بد دقیقا مرز این دو جنس کنار حسام نشسته بودم...

گارسون اومد...دقیقا همون گارسونی که همیشه میاد سفارش های منو بگیره!با تعجب گفت:

-سلام...بفرمائید چی میل دارین؟

کاملا مشخص بود چه فکرایی داره درباره ام میکنه!اما بی محلی کردم و گفتم:

-یه دیزی سنگی...

و بی توجه به بقیه مشغول صحبت با برنا شدم...برنا هم عین من سفارش داد و بعد کنار گوشم گفت:

-ماندانا هنوز بچه دار نشدی؟

با ابرو های بالا رفته نگاش کردم...ولی جلو تعجبمو گرفتم و گفتم:

-ما که تازه اشنا شدیم...وقتش نیست

با لبخند گفت:

-چی چی وقتش نیست؟من خودم نصف وقت تو عروسی کردم و الان...

وسط حرفش پریدم و کمی بلند گفتم:

-بارداری؟

توی جمع سکوت برقرار شد...برنا چشم غره ای بهم رفت و بعد رو به جواد گفت:

-تقصیر ماندانا بود...

محکم به شونش زدم و گفتم:

-چی تقصیر من بود؟!خودت گفتی!

حسام میون کلاممون پرید و گفت:

-برنا داری مامان میشی؟

با تعجب به سرخ شدن برنا نگاه کردم...اروم گفت:

-قرار نبود فعلا کسی بدونه!اره...

صدای تبریک جمع بلند شد...سهراب رو به جواد گفت:

-شیطون زود استفاده کردی و شیرینیشو نمیدی؟

خندیدیم ...انگار هم قرار نبود این غذا رو بیارن ما سریع بریم خونه!

همونجور معذب بینشون نشسته بودم که صدای اشنایی شنیدم:

-سلام دکتر نیکزاد...

سرمو بالا اوردم و نگاهم با نگاه متعجب ارشام برخورد...ارشام با صدای تحلیل رفته ای گفت:

-دکتر رنجبر ؟

حسام جواب سلامشو داد و کمی ازم دور شد...دست چپو زیر کیفم قایم کردم تا حلقمو نبینه!اما دیر جنبیدم انگار...با کمی نگرانی به من و حسام نگاه کرد و گفت:

-مزاحم نمیشم...

ای لعنت بر شانس من...

انگار با دوستش اومده بود...با هم رفتن و یه تخت اونور تر از ما نشستن...حالم کمی گرفته شد... چرا از بین این همه دکتر،دکتر ظهوری باید بیاد این رستوران...حسام که دید ساکت شدم کمی سمتم خم شد و گفت:

-چی شده؟

اروم کنار گوشش گفتم:

-آرشام چه فکری میکنه حالا؟

اخم کرد و عقب رفت...با تعجب بهش نگاه کردم ...اروم گفت:

-مگه فکرش مهمه؟

با ابرو های بالا رفته بهش نگاه کردم و تا خواستم حرفی بزنم برنا جهید وسط ماجرا؟

-اون کی بود ماندانا؟

نگاهمو از اخم حسام گرفتم و به حوضچه ی رو به رو نگاه کردم و گفتم:

-یکی از دکترای بیمارستان...

اهانی گفت و همزمان سیما گفت:

-چه عجب ناهارو اوردن...

گارسون غذا ها رو با سینی گذاشت وسط تخت و رفت...هر کی غذای خودشو برداشت و مشغول خوردن شد...و منم به نگاه ناراحت ارشام و اخم حسام فکر میکردم و چیزی از طعم دیزی نفهمیدم...

***

خونه ی ایرانبانو بودیم و من و برنا روی میز ته سالن نشسته بودیم و حرف میزدیم...اون درباره ی کار و زندگی حرف میزد و به قول خودش منو نصیحت میکرد...منم میون حرفش یه آهانی چیزی میگفتم...بعد اینکه اندرز گوییش تموم شد کمی اروم گفت:

-تو و حسام اصلا شبیه زن و شوهرا نیستید...

با تعجب بهش نگاه کردم...اخم کرده بود و داشت حسامو که با جواد حرف میزد نگاه میکرد...کمی سمتش خم شدم و اروم گفتم:

-برنا راستش ...

برگشت سمتم...کمی خودمو به سمتش کشوندم و تو گوشش گفتم:

-من و حسام اصلا ازدواج نکردیم!

یهو سرشو عقب برد و بلند گفت:

-چی؟

همه به سمتمون برگشتن...پامو از زیر میز محکم رو پای برنا کوبوندم و یه اخ ارومی گفت...سهراب با ابروهای بالا رفته گفت:

-چی شده؟

برنا دست و پاشو گم کرد و قبل اینکه من حرفی بزنم گفت:

-هیچی هیچی ماندانا حامله اس...

با چشمای گشاد شده نگاهش کردم...یدونه محکم تر روی پاش زدم که ایندفه جیغش دراومد...بی توجه به ناسزاگویی های عجیب غریب زیر لبش ،گفتم:

-نه بابا شوخی میکنه ... داشتم براش خاطره تعریف میکردم جوگیر شد...

برنا هم تلافی کرد و یدونه محکم پاشو لگد کرد...یه جهش روی صندلیم کردم و همزمان با ماساژدادن پام به برنا چشم غره رفتم...اونم منو اصلا نگاه نکرد رو به جمع گفت:

-اره چرت و پرت گفتم...شما به حرفاتون برسید...

جمع به حالت اولش برگشت و من با اعتراض به برنا گفتم:

-همیشه اینقد بی فکری؟

نیشش وا شد و سری تکون داد...گفت:

-حالا جدی ماجرا چیه؟

نگاهی به جمع انداختم...سیما ،تابلو نزدیک ما نشسته بود و معلوم بود داشت گوش میداد...گفتم:

-بیا بریم تو حیاط...

برنا فهمید اینجا جاش نیست ،بلند شد و با هم به سمت حیاط رفتیم...سیما هم که دید از صبحتامون بی بهره میمونه با حسام مشغول شد...

حیاط عمارت حسام اینا زیاد سرسبز نبود و فقط حیاط پشتیش دو تا درخت و یه نیمکت زیرش داشت ...برنا زودتر روی نیمکت نشست و سریع گفت:

-خب بگو...چی شد با حسام اشنا شدی؟

رو به روش وایستادم و بعد کمی این پا اون پا کردن کل ماجرا رو براش گفتم...برنا هم برای اولین بار ساکت نشسته بود و گوش میداد...

وقتی فهمید پدر مادرم فوت شدن ،دستشو روی سینش گذاشت و ابراز تاسف کرد...

بعد یه ربع بالاخره ماجرا تموم شد...برنا دستاشو به هم قلاب کرد و گفت:

-خب شما که اینقدر با هم صمیمی هستید چرا ازدواج نمیکنین؟

لبخندی زدم و نشستم کنارش...گفتم:

-راستش حسام به عنوان یه دوست ادم خوبیه ولی همسر...نه !

چپ چپ نگام کرد و گفت:

-داداش من به این خوبی...

دستشو گرفتم و گفتم:

-ببین برنا...صحبت بد و خوب بودن نیست...من دوست دارم با کسی باشم که واقعا دوستش داشته باشم...حسام هم دوست دارم ولی... فقط به عنوان یه برادر...

سری تکون داد و ساکت موند...نسیم سردی میزد و حس میکنم صورتم از سرما قرمز شد...

بعد پنج دقیقه سکوت برنا بلند شد و پشتشو با دست تکوند و گفت:

-بریم بالا دیگه کم کم داره تاریک میشه...

منم بلند شدم و گفتم:

-جدی فردا دیگه میرین؟

نیشش وا شد وگفت:

-دوست داری سیما رو بزاریم...

سریع گفتم:

-نه نه برین خدا به همراتون...

خندیدیم و به سمت راه پله رفتیم...

از اینکه با برنا حرف زده بودم سبک شده بودم...نمیتونستم با ساناز و نیکو و عاطفه یا هر کس دیگه ای درباره احساساتم حرف بزنم ولی برنا ،یه چیزی داشت که ادم دوست داشت فقط باهاش حرف بزنه و اون چیزی که دوست داره پشنوه...

وارد خونه شدیم که حسام گفت:

-عزیزم کجا بودی؟تلفنت هی زنگ میزد...

بی جواب به سمت گوشیم رفتم و در عوض برنا جواب داد:

-واقعا حیاط باحالی داری داداش...

بقیه مکالمه رو نشنیدم...به گوشی نگاه کردم...نیما زنگ زده بود...

تماس رو زدم و گوشی رو روی گوشم گذاشتم...بوق اول نخورده جواب داد:

-کجایی تو؟

به سمت بالکن اشپزخونه رفتم و گفتم:

-خونه همکارم...چی شده؟

صدای دادش دراومد:

-دختره ی احمق نمیگی دلم هزار راه میره گوشیتو جواب نمیدی؟برو لباس بپوش میام دنبالت!

از بالکن نگاهی به هال انداختم و گفتم:

-نیما این چه حرفیه؟...فردا اخرین روزه... دیگه میام خونه!

با عصبانیت گفت:

-غلط کردم اجازه دادم همون دو روز هم اونجا بمونی!بیا پایین تا من خودمو برسونم...

با تعجب به گوشی نگاه کردم...انگار پشت تلفن نمیشد آرومش کرد...از بچگی همینجور بود...

باشه ای گفتم و تلفن رو قطع کردم...از بالکن بیرون اومدم که حسام رو دیدم:

-کی بود؟

اروم و پر استرس گفتم:

-نیما...داره میاد اینجا...

ابروشو بالا برد و گفت:

-چرا اینقدر نگرانی؟

قاب گوشیمو با ناخون فشار دادم و گفتم:

-عصبانی بود...

سری تکون داد و گفت:

-باشه بزار خودم میرم باهاش حرف میزنم...

قبل از اینکه جواب بگیره به سمت در رفت...حسام ،نیما رو نمیشناخت...اصلا نمیدونست اومدم خونه حسام...اگه میرفت نیما خون به پا میکرد... 

قبل از اینکه از آشپرخونه خارج شه بازوشو کشیدم و گفتم:

-نه حسام تو نمیشناسیش...نیما خیلی بدرفتاره! 

بازوشو از دستم بیرون اورد و گفت:

-نگران نباش عزیزم...

همون لحظه صدای زنگ ایفون اومد...اصلا فکر نمیکردم نیما ادرس اینجا رو سریع دربیاره...

سهراب سمت ایفون رفت و قبل از اینکه بهش برسم و جلوشو بگیرم سریع جواب داد:

-کیه؟

صدای داد نیما رو میشنیدم:

-به اون ماندانا بگو بیاد پایین...

حسام سریع رفت بیرون...گوشی ایفونو از سهراب گرفتم و جلو چشمای متعجب بقیه گفتم:

-نیما تو رو خدا اروم باش الان میام...حسام اومد پایین کاریش نداشته باش...

صورتشو که در حال قرمز شدن بود دیدم...این حالت رو چند سال پیش هم دیده بودم...همون دوران که دبیرستان بودم...

با عجله به سمت پایین رفتم...صدای نیما که با داد داشت حرف میزد میومد:

-ماندانا بی خود کرده اومده خونه ی تو...فکر کردی صاحب نداره همینجور بی خبر میبریش؟

پله ها رو دو تا یکی میکردم و نزدیک بود کله پا شم...خداروشکر شب بود و همسایه ها نمیتونستن چیزی زیادی ببینن...

بالاخره خودمو رسوندم و همون لحظه دست نیما و کشیدم و گفتم:

-نیما جون من اروم باش... شر به پا نکن...

نیما با چشمای قرمز شدنش بهم نگاه کرد...قبل از هر چیزی...جای سوزش دستی روی گونم حس کردم...دستم رو روی گونم گذاشتم و نیما زیر لب گفت:

-این برای اینکه راستشو نگفتی!من فکر کردم همکارت دختره نه این...

با دست به حسام اشاره کرد...حسام همون جا وایستاده بود و شک داشت بیاد جلو یا نه...دستمو از روی گونم برداشتم و با بغض گفتم:

-نیما بزار برم ساکمو بیارم...بریم...

و قبل از ریختن اشک به سمت خونه رفتم...نیما هم با اخم به حسام نگاهی انداخت...و بعد صدای بسته شدن در اومد...

وارد خونه ی حسام شدم تا ساکمو بردارم...خوشبختانه اونا طبقه پایین بودن وگرنه برای حسام هم بد میشد...

ای تو این هیرو ویری کی حسامو کار داشت...نیما میخواست منو بکشه...

سریع ساکمو برداشتم و دویدم سمت راه پله...قبل از اینکه خانواده حسام بفهمن باید میرفتم...دیگه جواب گوییش با حسام...

آخرین پله هم پایین اومدم...حسامو دیدم که پشت در حیاط وایستاده و تو فکره...کنارش وایستادم و گفتم:

-ببخشید همه چی لحظه آخر خراب شد...بهشون بگو مثلا بی بی حالش بد شده یا...

وسط حرفم پرید و با مهربونی گفت:

-نه داداشت حق داره...خب تو هم کار بدی کردی بهش نگفتی میای اینجا.نگران اونا هم نباش خودم درستش میکنم...

لبخندی زدم و در حیاط رو باز کردم...نیما تو ماشینم نشسته بود و داشت به پیاده رو نگاه میکرد...در جلو رو باز کردم و نشستم...بدون اینکه نگاهی بهم بندازه ماشینو روشن کرد و حرکت کرد...اروم گفتم:

-قهری؟

پوزخندی زد و گفت:

-هه قهر...

اخمی کردم و تا دهن باز کردم گفت:

-فعلا حرف نزن تا اون طرف صورتتم قرمز نکردم!

با ابرو های بالا رفته افتاب گیرو پایین اوردم و از چیزی که دیدم هینی گفتم...

سمت راست صورتم حسابی قرمز شده بود اما دردش خوابیده بود...اخمی کردم و گفتم:

-حداقل محکم نمیزدی!

یهو ماشین وایستاد و منم چون کمربند نبسته بودم پرت شدم جلو ...نیما چونمو گرفت و گفت:

-اتفاقا باید محکم میزدم تا همچین غلطی نکنی...

خیلی سفت چونمو گرفته بود...ولی جیکم در نیومد...ادامه داد:

- بیشتر از ده سال هم هر غلطی کردی مهم نیست چون من نبودم تا جلوتو بگیریم ولی بدون از این به بعد تا نری خونه شوهرت حق نداری هیچ غلطی بدون اطلاع کامل من انجام بدی...

چونمو پرت کرد و ایندفعه تند تر گاز داد...با دستم چونمو ماساژ دادم...

بهتر بود حرف نزنم...میدونستم اگه موقع عصبانیتش جواب بدم منو میکشه...

بعد پنج دقیقه رسیدیم خونه و من زود تر پیاده شدم تا نیما حالا که تنهاییم منو نکشه...سریع درو باز کردم و سمت ورودی خونه دویدم...

دسته ی ساکم نزدیک بود پاره بشه ولی دووم اورد تا پرتش کنم رو مبل و بپرم بقل بی بی...

بی بی شکه از این حرکت ناگهانی ،دستشو دور کمرم حلقه کرد و گفت:

-چی شده ننه؟گرگ دنبالت کرده؟

نیما قبل از من جواب داد:

-بی بی ازش دفاع نکن که حقشه الان یه فصل کتک بزنمش...

اوه اوه دراگون نیما وارد میشود...بی بی منو پشت خودش قایم کرد و گفت:

-دستت رو دخترم بلند شه شب تو حیاط میخوابی...

نیما دست به سینه جلو ورودی اشپزخونه وایستاد و گفت:

-مثل اینکه یه چیزی هم طلبکار شدیم...

با دست به من که داشتم پشت بی بی به خاطر قیافه ی خنددار نیما ویبره میرفتم اشاره کرد و گفت:

-اگه واقعا دختر شما بود میذاشتین حتی یه شب تو خونه یه پسر مجرد بخوابه؟

بی بی محکم جواب داد:

-مانی واقعا دختر من هست ...پسره رو خودم میشناختم...

بعد با اخم بهم نگاه کرد:

-ولی اگه میدونستم برای چی میخواد بره نمیذاشتم...

کمرو راست کردم و گفتم:

-بی بی؟

عصبی و لرزون گفت:

-تو چطور بی اجازه من رفتی خونش برای اینکه زنش باشی؟

لبمو گاز گرفتم و گفتم:

-بی بی خب دلم سوخت براش...

ضربه ای به دستم زد و گفت:

-غلط کردی!دروغ هم بهم میگه...برای کمک رفتی؟

رو به نیما گفت:

-خوب کاری کردی اوردیش...منم امروز فهمیدم این کارو میخواد بکنه وگرنه نمیذاشتم...

نیما پوزخندی زد...کشتی هام غرق شد...چشم غره ای به نیما رفتم و گفتم:

-دفعه اخرته دست روم بلند میکنی...

به سمتم قدم برداشت و گفت:

-بدو برو بالا تا بعدیش نیومد...

بعد سمتم حمله ور شد و منم جیغ کشان رفتم تو اتاقم...

فصل چهادهم

از پله های راهرو بالا رفتم و کمی با تردید به سمت اتاق آرشام رفتم...کارروشن خواسته بود یه جلسه بین دکترا برگزار کنه و من باید چیزی از ارشام میگرفتم و بعد با هم به سمت اتاقش میرفتیم...

از اون روزی که من رو با حسام تو رستوان با اون وضع دیده بود ،زیاد نمیدیدمش ...با اینکه شیفتش هم صبح ها بود باز ظهرا سروکلش پیدا میشد...

چهار روزه میگذره و هنوز درست و حسابی ندیدمش...بعد مدت طولانی بالاخره تونستم یه موقعیت گیر بیارم تا سوءتفاهم رو حل کنم...در اتاقش رو زدم و بدون جواب وارد شدم...سرش تو موبایلش بود...چه کار میکرد خدا داند...

سرشو بالا اورد و نگاهی بهم انداخت و با اخم گفت:

-فکر کنم اول باید اجازه بگیری!

ابروهام بالا رفت...نه هنوز خودمونی خطاب میکرد...صدامو صاف کردم وگفتم:

-دکتر کارروشن جلسه گذاشته...گفتم بیام اون پرونده رو بگیرم و بعد بریم...

ابروهاش تو هم رفت و معلوم بود داره فکر میکنه چی بهم بده؟...منم استفاده کردم و اتاق رو که یکم تغییر داده بود دیدم...همه چی همون بود ولی یه قاب عکس روی میزش اضافه شده بود...با کنجکاوی روش زوم شدم ...آرشام رو تشخیص دادم...یه دختر جوون هم که به نظر شونزده ساله میومد کنارش بود...چه خوشگل بود...

صدای سرفه منو از حالت فضولیم در اورد...ارشام نگاهی به عکسی که نگاه میکردم انداخت و لبخند زد...منم دیگه فضولیم منو قلقلک میداد پرسیدم:

-اون دختره کیه؟

بدون اینکه نگاهشو بگیره گفت:

-خواهرم آرام دل...

نگاهش غمگین شد...

-خیلی وقته ندیدمش...

لبخند لحظه ای زدم و میخواستم بپرسم چرا که دیدم جاش نیست...ولی خودش مخش کشید من خیلی فضولم گفت:

-ازدواج کرده!

هان؟!؟با بهت دوباره به دختر توی عکس نگاه کردم...خواستم بازم بپرسم که دیدم بلند شد...فهمیدم وقت خداحافظی نه نه وقت رفتن به جلسه ی یک ساعته ی کارروشنه! 

اول تعارف کرد من بیرون برم و بعد دوتایی به سمت راه پله ها رفتیم...

وارد اتاق جلسه شدیم...کارروشن از صندلیش بلند شد و بعد از یه سلام ،همون لحظه اول شروع کرد به سخنرانی و ما هم در سکوت نگاهش میکردیم...هرزگاهی هم یکی از دکترا یا من میون کلامش میپریدیم و باهاش مخالفت میکردیم...

موضوع سر این بود که یکی از بیمارا به بخش ها شکایت کرده بود و کارروشن هم چون نمیخواست کار بیخ پیدا کنه ،تصمیم گرفت قبل از اعتراض بقیه بیمارا این مشکل رو حل کنه...

الکی سر اینکه کار پرستارای پخش چجوری باشه و دکترا یکم بیشتر توجه کنن ،سعی کنیم تعویض شیفت نداشته باشیم و اینا ،یه ساعت وقت باارزشمون گرفته شد...البته من که دو سه تا بیمار برای سر زدن داشتم ولی بقیه داشتن عین کرم روی جاشون تکون میخوردن...

یعنی برای اولین بار ارزو میکردم سرم شلوغ بود و مثل حسام تو اتاق عمل درحال دراوردن رگ و قلب بیمارم بودم...چون حضور من فقط برای اول جلسه لازم بود که درمورد بخش قلب و عروق بود وگرنه بقیه اش اصلا با کار من ارتباط نداشت و الان فقط شونده بودم...من که نظافت چی بخش نیستم!

بعد یه و نیم ساعت،بالاخره کارروشن ما رو رها کرد و همه یه جورایی دویدن به سمت بیرون...

من و آرشام هم همقدم شده بودیم تا بریم تو بخش...اونم مثل من باید به مریضش سر میزد...

با هم سمت راه پله رفتیم...اخماش تو هم بود و انگار خوشش نمیومد باهاش همقدم شدم...اروم پرسیدم:

-چی شده؟

نگاهی به دستم کرد...ردشو گرفتم و به دست چپم رسیدم...فهمیدم سر موضوع من و حسامه...خواستم حرف بزنم که گفت:

-لااقل انگشترتو دستت میکردی چشم بقیه تو رو نگیره!

دستمو ناخودآگاه تو جیبم کردم و گفتم:

-اونجور که فکر میکنی نیست...

رسیدیم به راه پله...همونطور که پایین میرفتیم گفت:

-پس تازه اول ماجراست!

اخمی کردم و کمی عصبی گفتم:

-من و حسام هیچ رابطه ای با هم نداریم!

پوزخندی زد و گفت:

-پس لابد من کورم...

به اخر پله ها رسیده بودیم...یه قدم جلو تر رفتم و رخ به رخش وایستادم...با اخم گفتم:

-درسته حالا ما رو با هم اونم در اون وضع دیدی ...ولی فقط اینو بدون اون صوری بود...من و حسام هیچ ارتباطی به هم نداریم مگر به اندازه ی یک دوست!

ابروهاشو بالا برد...دهن وا کرد حرفی بزنه که دستمو بالا اوردم و گفتم:

-اون فکرو از سرت بیرون کن...من ازدواج نکردم،نمیکنم و نخواهم کرد!

اصلا یه لحظه وایستا!چرا دارم براش توضیح میدم؟با اخم و لحن تندی گفتم:

-اصلا به تو چه مربوطه؟

با تعجب نگاهی بهم انداخت و بعد اخم کرد...دیگه برام مهم نبود به چی فکر میکنه،تند رفتم سمت سی سی یو و سراغ مریضم،رویا که تازه دو روز بود عمل قلب داشت رفتم....معاینه اش کردم و بعد یه سری توضیح به پرستارش ،رفتم سمت دفترم...ندیدم آرشام تو بخش بود یا رفته بود جای دیگه...

به ساعتم نگاهی انداختم...شیفتم نیم ساعت دیگه تموم میشد...

به دو تا مریض دیگه هم سر زدم و رفتم پیش پرستار تا کاراشونو انجام بدم و بعد گذشت بیست دقیقه،از سی سی یو بیرون اومدم به سمت اتاقم رفتم...

از پله ها پایین اومدم و توی راهرو حسام رو دیدم که با خستگی داره میره سمت اتاقش،با لبخند سمتش رفتم و صداش زدم:

-خسته نباشی دکتر نیکزاد...

برگشت و تشکر کرد و دوباره راه افتاد...منم دیدم این حتی جون نداره حرف بزنه ولش کردم و رفتم تا وسایلم رو جمع کنم...بعد پیش به سوی خانه...

لباسامو عوض کردم و پیش پرنیا ساعت زدم...باهاش خداحافظی کردم و به سمت پارکینگ رفتم...

بعد رد کردن دو چهارراه بالاخره به کوچه ی خونمون رسیدم...ماشینو توی خیابون گذاشتم ...

قرار بود شام بریم بیرون و دیگه حوصله نداشتم باز ماشینو از پارکینگ دربیارم...اروم وارد خونه شدم و در رو بستم...از سکوت خونه معلوم بود بی بی رفته خونه همسایه ...

رفتم سمت اتاقم که صدای نیما که کمی اهسته بود میومد...کمی گوشام تیز شد:

-چشم ...با کمال میل قبول میکنم...کی بیام خدمتتون ؟

صدای باز شدن در ،منو از بقیه ی مکالمه بی بهره گذاشت...بی بی چادرش رو روی چوب لباسی اویزون کرد و تا چشمش به من افتاد گفت:

-سلام دخترم...خسته نباشی...

منم لبخندی زدم و گفتم:

-سلام تو هم همینطور بی بی...

نیما هم مکالمه اش تموم شد و بیرون اومد...نگاهی به من انداخت و گفت:

-اِ سلام مانی...کی اومدی؟

لبخندی زدم و گفتم:

-الان رسیدم...

بعد اون اتفاق نیما کمی باهام حرف زده بود و منو بخشید...فقط به شرطی که دیگه شبا جایی نمونم...به ساعت نگاهی کردم...یه ربع به هشت بود...دستامو به هم کوبیدم و گفتم:

-حاضر شید ،پیش به سوی رستوران!

***

یه سیب زمینی دیگه رو توی ظرف سس قرمز کردم و گذاشتم دهنم...نیما دید من هنوز گیجم دستی به صورتش کشید و دوباره گفت:

-ماندانا به خدا سرمو میکوبم به این دیوار...

دوباره نگاهی به کاغذی که جلوم بود انداختم...گفتم:

-اخه چرا وقتی تازه استخدام شدی باید بری ماموریت؟

نیما دستشو دراز کرد و از بشقاب روی پام سه تا سیب زمینی درشت برداشت و برد سمت دهنش...همونجور که روغن دستشو با دستمال پاک میکرد گفت:

-چون که باید برم!

بعد از روی کاناپه پاشد و درحالی که کاغذشو برمیداشت ،گفت:

-پاشو برو به بی بی کمک کن بعد بیا اتاقم...

بعد رفت...آخرین تکه ی سیب زمینی رو هم خوردم و انگشتمو دور کاسه ی خالی سس کشیدم ...بلند شدم و به سمت آشپزخونه رفتم....

بی بی مشغول نماز بود،ظرف ها رو شستم و چایی گذاشتم و به علت فضولی ،سریع سمت اتاق نیما رفتم...در زدم و طبق معلوم بدون اجازه وارد شدم...

نیما به موقع زیپ شلوارشو بست و با اخم گفت:

-اخر با این کارات برا خودت شر درست میکنیا؟

به ساک نیمه پرش که روی تخت بود نگاه کردم و خودمو زدم به ناشنوایی!نیما هم سریع از اون موضوع خارج شد و گفت:

-دوشنبه ی هفته ی بعد تولد بی بیه!

روی صندلی چرخان کنار میز نشستم و سری تکون دادم...فکر کرد میخوام حرفی بزنم و حرف نزد ولی وقتی نگاهمو دید ،لبخندی زد و گفت:

-وقتی برگشتم قراره براش یه تولد توپ بگیریم!

نگاهی به تقویم انداخت و گفت:

-من که تا سه روز دیگه اینجام...نیستم ...

بعد به من نگاه کرد و گفت:

-عرضه داری یه تولد راه بندازی؟

اخمی کردم و محکم گفتم:

-نیما خان من دیگه اون دختر قدیم نیستما!

با لبخند گفت:

-در اون که شکی نیست!پس ماندانا حواست باشه گند نزنی!

اخم کردم و خواستم سمتش حمله ور شم و یه حرف خیلی خوشگل بزنم که یهو صندلی لامصب سر خورد روی پارکت و روی زمین ولو شدم...آخی گفتم و نیما با دیدن حال زار من بلند خندید و میون خندش گفت:

-دیدم دیگه اون دختر قدیم نیستی!

ای ای ای پام!انگار از جا دراومده بود...چشمامو چند لحظه بستم و فشار دادم که شاید دردش اروم شه...نیما دستشو به سمتم گرفت و گفت:

-پاشو شازده،تو خودتو ناقص نکنی باید شکر کنم!

با غر غر دستشو گرفتم و بلند شدم...همه برادر دارن ما هم برادر داریم دیگه!

با دو دستش کمرمو گرفت و بوسی روی گونه ام گذاشت و با مهربونی گفت:

-مراقب خودت باشیا !

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

لبخندی زدم و ناخودآگاه سفت بقلش کردم...اروم گفتم:

-نیما زود برگرد...

دستی روی موهام کشید و باشه ای گفت...بعد چند ثانیه از هم جدا شدیم و نیما با لبخند گفت:

-اینجوری نکن ماندانا نزار پشیمون شم...بالاخره کاره دیگه باید برم...

سری تکون دادم و دستمو از میون دستاش بیرون کشیدم...ایندفعه موهامو بوسید و به سمت در رفت...منم پشت سرش بیرون رفتم...

پای راستم به خاطر اینکه یه لحظه کل وزنم به علاوه ی صندلی روش افتاده بود، درد میکرد و مجبور شدم لی لی کنان از پله ها بالا برم و برم تو اتاقم...

صدای خداحافظی نیما همزمان شد با شروع هق هق بی صدای من توی اتاق...

از همین الان دلم براش تنگ شده بود...میترسیدم دوباره مثل دفعه ی قبل بشه...

سرمو تکون دادم تا این فکرا از سرم بیرون بره...به ماشینی که نیما رو سوار کرد و راه افتاد نگاهی کردم و با لبخند گفتم:

-خدا به همرات...

قطره اشکی که روی گونم لیز میخورد رو با دست پاک کردم و دستی به پام کشیدم...دردش اروم شده بود و کمی سوز میکرد...بی بی در اتاقمو زد و وارد شد...کلید برق رو زد و با اخم رو به من گفت:

-تو چرا زانو غم بقل گرفتی؟نترس خدا هواشو داره ...

به پشتی صندلیم تکیه دادم و حرفی نزدم...بی بی رفت سمت پنجره و پرده رو کشید ...همون موقع صدای رعد و برق اومد...

هم من هم بی بی شوکه شدیم...بی بی زیر لب چیزی گفت و به سمت در رفت...

هدفونم رو از کشوی میزم در اوردم و به موبایلم وصل کردم... از صدای رعد و برق خوشم نمیومد برای همین صدا رو تا اخرین درجه بالا بردم و اهنگ رو پلی کردم و به نور های گاه و ناگاه پشت پرده خیره شدم:

ازم دوری اما دلت با منه

ازت دورم اما دلم روشنه

تو چشمای تو عکس چشمامه و

تو چشمای من عکس چشمای تو

تو این لحظه هایی که دورم ازت

همه خاطره هامونو خط به خط

دوباره تو ذهنم نگاه میکنم

دارم اسمتو هی صدا میکنم

کی گفته از عشق تو دست میکشم

دارم با خیالت نفس میکشم

بعد گوش کردن چند تا اهنگ دیگه هدفونو در اوردم و گذاشتم روی عسلی کنار تخت...سیب زمینی سیرم کرده بود برای همین برای شام پایین نرفتم و خوابیدم...

ساعت ساعت شیش بلند شدم تا برم بیمارستان... لباسی که دم دستم بود رو پوشیدم و بدون صبحانه سوار ماشین شدم...

ترافیک نبود برای همین زود رسیدم و ماشینو توی پارکینگ پارک کردم و پیاده شدم...دستمو تو جیبم کردم تا موبایلمو بردارم اما اونجا نبود...

اخمی کردم و دوباره قفل ماشینو باز کردم ببینم موبایلمو اونجا نذاشتم...همه جای ماشینو نگاه کردم اما خبری نبود...غر غر کردم:

-منم الان چقدر حال دارم برگردم موبایلمو بردارم!

بیخیالش شدم و دوباره ماشینو قفل کردم...نگاهی به پارکینگ نیمه پر انداختم و ماشین آرشامو دیدم...

امروز که اون شیفت ظهر داشت!...شانه ای بالا انداختم و دست در جیب به سمت راه پله رفتم...

با پرستارای بخش کمی حرف زدم...فکر کنم فهمیدن ناراحتم برای همین یکم دلداریم دادن... سمت دفترم رفتم که ارشام رو تخته به دست دیدم...اونم به من نگاهی انداخت و ایستاد و سلام کرد...

جواب سلامشو دادم و یه قدم برداشتم که گفت:

-قراره جا من ظهر بیاد...

فهمیدم حسامو میگه...برگشتم و با اخم گفتم:

-اهمیتی نداره...فکر کنم واضع گفته بودم من با ایشون ارتباطی ندارم!

پوزخندی زد و آروم گفت:

-انشالا هیچ وقت نداشته باشی!

چشم غره ای بهش رفتم و راه افتادم...اصلا رابطه ی من چه ربطی به این چوب شور داشت؟زیر لب گفتم:

-برا من دعا میکنه...ایشالا یکی ازت خوشت بیاد...از یه دختر هم بیشتر ترشیدی!

جواب سلام پرنیا رو دادم و در دفترمو باز کردم....

روی صندلی نشستم و خواستم موبایلمو چک کنم که یادم افتاد جا گذاشتمش...اوفی گفتم و تلفن اتاق رو برداشتم و با ساناز تماس گرفتم...

کمی دیر جواب داد...از صداش خستگی میبارید:

-بله؟

لبخندی زدم و گفتم:

-تو سلام بلد نیستی؟

همزمان با خمیازه کشیدن گفت:

-اه مانی تویی!ولم کن بابا ...

خودکاری از کشوی میز برداشتم و شروع به کشیدن پروانه و گل روی کاغذ رو به روم کردم...گفتم:

-تو که همیشه خدا خسته ای...ببینم شب بیکاری؟

کمی سرحال شد:

-چرا؟

برگ سوزنی برای گلم کشیدم و گفتم:

-بریم دور دور...من حوصلم سر رفته!

-مگه الان شیفت نیستی؟

از خط خطی کردن کاغذ دست کشیدم و گفتم:

-چرا...

کمی مکث کرد...صدای پیج کردن دکتر ظهوری رو از بیرون شنیدم...نمیدونم چرا با شنیدن اسمش موهای تنم سیخ شد...ساناز گفت:

-ماندانا مشکلی پیش اومده؟

با دست آزادم کمی مقنعه مو جلو کشیدم و گفتم:

-نیما رفته ماموریت...دلم شور میزنه...

ساناز دلداریم داد:

-ای بابا دختر چرا دلشوره؟نترس خدا پشتشه خودشم دیگه بزرگ شده!

با پوست در اومده ی انگشتم بازی کردم...گفتم:

-ساناز میای یا نه؟

-اره دختر...بیا دنبالم...

خداحافظی کردیم و به ساعت اتاقم نگاه کردم...فقط نیم ساعت از شیفتم گذشته بود...بلند شدم و رفتم مریضامو معاینه کنم...

بعد از معاینه ی دو تا مریضی که تازه اورده بودن و سر زدن به بیمارای قبلی...داشتم با پرستار بخش صحبت میکردم که لاله به سمتم اومد...خواستم در برم که منو صدا کرد:

-دکتر رنجبر؟

نفسمو بیرون دادم و گفتم:

-بله؟

کاغذی از کیفی که دستش بود در اورد...تو دلم گفتم:

-ای بابا بازم میخواد پارتی راه بندازه...

کاغذو سمتم گرفت و گفت:

-تولد کامیار جونه...خوش حال میشم بیای!

کاغذو گرفتم و به تاریخش نگاه کردم...دوشنبه این هفته بود...گفتم:

-ببینم چی میشه...

لبخندی زد و با عشوه روی پاشنه ی پاش چرخید و رفت...منم کاغذو توی جیبم انداختم و خواستم سمت راه پله برم که صدایی منو متوقف کرد...

-ماندانا...

برگشتم و حسام رو دیدم که کت اسپورت خوشگلی پوشیده...لبخندی زدم و گفتم:

-به به دکتر نیکزاد...اینجا چیکار میکنی؟کت جدید مبارک...

با دستش لبه ی کتشو گرفت و گفت:

-دیدم خونه کار ندارم گفتم بیام فوقش به کاراموزا یکم میرسم...مرسی...حیف که مرد نیستی!

خندیدم...گفت:

-این هدیه از طرف برناست...

خندمو قطع کردم و منتظر نگاش کردم تا ببینم با اونا چه کرده...اونم فهمید کنجکاو ماجرام با سر اشاره کرد بریم تو اتاقش تا بگه...رفتم سمت اتاقش و اون رفت سمت ایستگاه پرستاری...

تو اتاقش مشغول دید زدن تابلو ها و پرونده ها بودم که وارد شد...نگاهی به پرونده ای که تازه وا کرده بودم انداخت و چشم نازک کرد:

-میمیری یه بار فضولی نکنی؟

چشم غره ای رفتم و با ابرو به کت توی دستش اشاره کردم و گفتم:

-تو ماجرا رو بگو...

کتشو روی چوب لباسی کنار در اویزون کرد و به سمت صندلی اومد...منم روی صندلی نزدیکم نشستم...نفس عمیقی کشید و گفت:

-وقتی اون شب رفتی عمه اینا یکم مشکوک شدن...مخصوصا اون سیما...منم بهانه اوردم حال دایه ات بده داداشتم اعصابش خورد بود اومد دنبالت...

ابروهاش به هم گره خورد و گفت:

-تو چرا به برنا گفتی کل ماجرا رو؟

اب دهنم پرید تو گلوم ...نکنه برنا احساس منو هم بهش گفته بود...

سه چهار بار سرفه زدم تا گلوم صاف شد...اهمی کردم و گفتم:

-خودت گفتی برنا بفهمه عیب نداره!

به صندلی تکیه داد و دیگه اون موضوع رو ادامه نداد:

-هیچی دیگه عمه اینا صبح منتظر موندن تو بیای ...گفتم زنگ زدی گفتی بی بی حالش بده و کسی پیشش نیست نمیتونی بیای...

دستاشو پشت گردنش قلاب کرد و گفت:

-و این گونه داستان رقم خورد...

لبخندی زدم و گفتم:

-حالا حقوقمو بده اون دو سه روز نقش زنتو بازی کردم...

نیشمو باز کردم و بی فکر گفتم:

-مخصوصا جریمه ی اینکه ارشام ما رو دید...

دوباره اخم کرد و کمی خشن گفت:

-ارشام...

پوزخندی زد و گفت:

-تا اونجا که یادم میاد دکتر ظهوری بود و اخمو!

اوفی گفتم...دوباره شروع شد...نگاهی به دستاش مشت شده پشت گردنش انداختم و گفتم:

-چیه تو رو وقتی اسمش میاد جبهه میگیری؟اونم همکارمه...

ابروی راستشو بالا برد و طلبکارانه گفت:

-ا جدی؟کدوم همکار نگران دیده شدنش با دوستش توسط همکار دیگه اشه؟

بلند شد و به ساعتش نگاه کرد و گفت:

-فکر کنم وقت شیفتتون باشه دکتر رنجبر!

رنجبرو با لحن خاصی گفت که میشد فهمید چقدر دلش پره!دستامو مشت کردم و کوبیدم به پام و بلند شدم و بدون اینکه به حسام نگاه کنم گفتم:

-ببین حسام من نمیدونم چته که نمیخوای بین من و ارشام رابطه ای ببینی!ولی بدون تو برای من فقط در جایگاه برادری و بس...منم خوش ندارم کسی لقمه گنده برا خودش برداره...

بدون تامل به سمت در رفتم...اعصابم به هم ریخته بود...نه به اون ماجرای هیراد نه به این حسام...اصلا چرا این داره کاسه داغ تر از اش میشه؟چیکارمه؟بابامه؟داداشمه؟

همینجور غر غر میکردم و به کارام میرسیدم که عاطفه اومد و گفت شیفتم خیلی وقته تموم شده و چرا نمیرم!

منم سرش دو سه تا غر زدم و رفتم سمت اتاقم تا وسایلمو بردارم...عاطفه بیچاره مونده بود بیاد جویای حال بشه یا فرار کنه...

از پله ها پایین اومدم و رفتم سمت ماشین ...با ریموت قفلشو باز کردم و کیفمو پرت کردم صندلی عقب و با سرعت به سمت خونه رفتم...

ماشینو بدون اینکه قفل کنم توی حیاط رها کردم و به سمت خونه رفتم...از پنجره ی باز اشپزخونه معلوم بود بی بی خونس...سمت ورودی خونه رفتم و با کلید بازش کردم و بی حواس محکم بستم ...

صدای هین بی بی اومد و سریع اومد تو هال...دست مشت شده اش رو قلبش بود...کیفمو جلو در رها کردم و رفتم پیشش و گفتم:

-چی شد؟

دست مشت شده ش رو باز کرد و با اخم گفت:

-چه وضعه در بستنه!فکر کردم بمبی چیزی ترکید...

دست چروکیدشو که رگای سبز بیرون اومده بود رو گرفتم و روی گونه ام گذاشتم و با لحن متاسفی گفتم:

-ببخشید اعصابم خورد بود...

اون یکی دستشو روی دستم گذاشت و گفت:

-همیشه ی خدا تو اعصاب نداری...برو دست و روتو بشور بیا ناهار...

لبامو داخل دهنم بردم و دستمو از دستاش بیرون اوردم...بی بی هم اروم اروم رفت سمت اشپزخونه...

کیفمو از کنار در برداشتم و انداختم کنار در اتاق و سمت روشویی رفتم تا دست و صورتمو بشورم...

نفس عمیقی کشیدم وچشمامو بستم و اروم با خودم گفتم:

-ماندانا مسائل بیرون مال بیرونه...

یه مشت اب سرد به صورتم پاشیدم و با حوله ی کوچیک خشک کردم...از دستشویی خارج شدم که صدای تلفن حرف زدن بی بی رو شنیدم:

-سلامت باشی مادر...فکر نکنم قبول کنه...میدونی که کاراش زیاده...شاید یه وقت دیگه...باید به خودشم بگم!

اخرین پله هم پایین اومدم که بی بی منو دید...با ابرو پرسیدم کیه...سرشو به دو طرف تکون داد ...انگار به من مربوط نیست...لابد داره درباره ی محل برگزاری سفره حرف میزنه دیگه!

بیخیال نشستم پشت میز اشپزخونه و با دیدن غذا، اشتهای خاموشم ،روشن شد و با ولع شروع به خوردن کردم...

مشغول نوشیدن دوغ بودم که بالاخره گل روی بی بی نمایان شد و نشست پیشم...زبونم رو دور لبم رو که کمی دوغ روش مونده بود کشیدم و گفتم:

-کی بود؟

بی بی بسم ا...ی زیر لب گفت و جواب داد:

-هیچی دخترم تو غذاتو بخور...با من کار داشت...

شونمو بالا انداختم و اخرین قاشق استامبولی روی بشقابمو خوردم...از بی بی تشکر کردم و به سمت اتاقم رفتم تا قبل از رفتن بیرون کمی بخوابم...

گوشیمو روی میز ارایشم پیدا کردم...برش داشتم و دیدم چند تا میس کال و سه تا پیام دارم...

اول مثل همیشه پیامکا رو وا کردم ...یکیش تبلیغاتی بود و دو تا از دو شماره ی ناشناس...

اولی رو که شماره اش بیشتر یک داشت باز کردم...

-سلام ماندانا نیمام .کار داری با این شماره زنگ بزن گوشی قبلیم ترکید!

لبخندی زدم و پیام دوم رو باز کردم...

-سلام،ماندانا خره کجایی؟قرار یادت نره!

ساناز بود...مگه چیکارم داشت؟

بیخیال جواب دادنش شدم و رفتم توی میسکالا...دو تا ساناز بود و یکی از شماره ی جدید نیما...بی بی هم یه بار بهم زنگ زده بود...

دوباره رفتم تو پیاما و شماره ی نیما رو سیو کردم و موبایلو قفل کردم و زدم به شارژ و روی تخت دراز کشیدم...ساعت پنج دنبال ساناز میرفتم و الان ساعت دو بود...

DVDپلیرمو روشن کردم و تا حداقل کمی اهنگ گوش بودم...تنها سرگرمی که داشتم...

بلند شدم تا از کیفم فلشمو دربیارم که یادم افتاد لیلا یه کارت دعوت بهم داده...فلشو برداشتم و دست کردم تو جیب مانتوم و کارتشو دراوردم...

روی تخت نشستم و درحالی که داشتم زمان و آدرس تولد رو نگاه میکردم ،فلشو زدم به دستگاه ...زمان تولد کامیار دقیقا تولد بی بی بود پس نمیتونستم برم...ولی ادرسش نزدیک بود...فلش لود شد و اهنگی بخش شد:

من از اینکه تو خوشبختی نه آرومم نه دلگیرم

یه جوری زخم خوردم که نه می مونم نه میمیرم

تمام آرزوم این بود یه رویایی که شد دردم

یه بارم نوبت ما شد ببین چی آرزو کردم

سرمو روی بالش خنک گذاشتم و باهاش زمزمه کردم...یه جور میخوندم انگار شکست عشقی خوردم...انگار دشمن عشقی دارم...

یه عمره با خودم میگم خدارو شکر خوشبخته

خدارو شکر خوشبختی چقد این گفتنش سخته

رفتم تو فکر...بیست و پنج سالم بود ولی نه خاطرخواهی داشتم نه عشقی...یاد اون جوک نیکو افتادم که میگفت:

زمانای قدیم دخترا یه حلقه مصلحتی میکردن دستشون که کسی نیاد سراغشون!الان اون زنای متاهل هم انگشتر نمیندازن تا موردای بهتر رو از دست ندن...

بعد نگاه شیطونی به من میکرد و میگفت:

-بازم خوش به حال اونا ما که مثل توب جنگی کسی ده متریمونم پیدا نمیشه چه برسه ازدواج کنیم...ترشی میوفتیم در جوانی!

از یادآوری اون موقع لبخندی رو لبم نشست ...

نه اینکه تو نمیدونی ولی این درد بی رحمه

یه چیزایی و تو دنیا فقط یک مرد میفهمه

ماجرای حسامو فراموش کردم...واضع بود بهم غیرت داره...ولی سخت بود به عنوان شوهر تصورش کنم...دوست نداشتم کسی که چند سال دوستم بود و منو میشناخت،هم بالینم بشه...

تمام روز میخندم تمام شب یکی دیگم

من از حالم به این مردم دروغای بدی میگم

صدای در اتاق باعث شد اهنگ رو قطع کنم و روی تخت بشینم...بی بی درو باز کرد و بهم نگاه کرد:

-مگه کسی مرده که این اهنگو گذاشتی؟

لبخندی زدم و گفتم:

-اهنگش خومشله!

بی بی دستاشو به هم گره زد و گفت:

-بیا برو پای تلفن نیماس ،کارت داره

سر تکون دادم و زودتر از بی بی زدم بیرون...گوشی بیسیم روی عسلی کنار راه پله بود،برداشتم و گذاشتم روی گوشم:

-سلام اخوی!

خندید و گفت:

-علیک سلام اخوتی...خوبی؟

نشستم روی کاناپه و جواب دادم:

-شکر خدا...چه خبرا؟کی میای؟

صدای بوق بوق اومد و بعد نیما گفت:

-فردا همین موقع اونجام...ببخشید پشت خطی دارم...خواستم بگم فردا رو یادت نره ها!

سری تکون دادم انگار جلو رومه...گفتم:

-تو خودتو زود برسون ...

باشه ای گفت و خداحافظی کردیم...

تلفنو گذاشتم روی عسلی و از پله ها رفتم بالا...بی بی تو اتاقم داشت رو تختیم رو تا میکرد...رو تختی رو از دستش گرفتم و گفتم:

-بی بی خودم مرتب میکردم...

بی بی لبخندی زد و گفت:

-نیما چی گفت؟فردا اینجاس؟

سری تکون دادم و لبخند زدم...رفت سمت راه پله و من بعد تا کردن روتختی ،حمله کردم به کمد لباسام...یه مانتو سرمه ای و شلوار کتان پوشیدم و یه شال چروک مشکی سرم کردم...جلو اینه وایستانم و کمی رژ گونه و رژ لب زدم و بعد از برداشتن و کیف و موبایل، به سمت هال رفتم...بی بی داشت برنج توی کاسه میریخت تا خیس کنه که گفتم:

-بی بی جونم درست نکن خودم شام میارم...

بی بی کمر صاف کرد و به من نگاه کرد و گفت:

-چقدر غذای بیرون بخوریم اخه؟باز داری میری کجا؟

کیفمو گذاشتم روی اپن و رفتم بوسش کردم و گفتم:

-با ساناز داریم میریم دور دور...شام میایم خونه ،میخرم میارم دیگه...

بی بی دستمو ناز کرد و گفت:

-نه عزیزم درست میکنم...مراقب خودت باش...

گونمو بوسید و بعد از خداحافظی،به سمت حیاط رفتم و سوار ماشین شدم...

***

همزمان با ساناز درو باز کردم و پیاده شدیم...اومده بودیم یکی از پاساژای تازه افتتاح شده و خواستیم برای فردا چیز میز بخریم...برای فردا نیکو و هیراد و عاطفه هم دعوت میکردم تا باشد واسطه ای برای عروسی های دوستانه!اونا هم شب شیفت نبودن و لاله هم اونا رو دعوت نکرده بود...بکس فامیل هم هرکی اومد خوش اومد...

با یاداوری نقشه ای که فردا براشون کشیده بودم لبخند خبیثی زدم که از چشم ساناز دور نموند و گفت:

-در چه سیر میکنی؟

بند کیفمو روی شونه ام انداختم و گفتم:

-که فردا چه اتفاقاتی قراره تو خونمون بیوفته!

چپ چپ نگام کرد و گفت:

-نکنه تولد بی بی رو بهونه کردی که ماهی به تورت بخوره؟

خندیدم و جلوی یه مغازه وایستادیم...گفتم:

-نه بابا...برای افراد دیگه...

ساناز همونجور که داشت لباسای تن مانکن پشت شیشه رو نگاه میکرد ،گفت:

-ارتان هم فردا هست دیگه؟

سری تکون دادم ولی یهو یه جرقه ای تو ذهنم گذشت:

-چی چی شد...نفهمیدم!

ساناز با ترس برگشت و من چشم نازک کردم و گفتم:

-قبلنا اقا ارتان بود...

چشاش درشت شد و زبونش بند اومد...خندیدم ...نه انگار بخت همه باز شده بود الی من...

ساناز چشم غره ای به من رفت و دستمو کشید:

-دوباره خل شدی؟بریم این مغازه لباساش خوشگله...

همونجور که میخندیدم ،گفتم:

-برو خودتو بپیچون زن داداش...

کوفتی زیر لب به من گفت و من دیگه ترجیح دادم اذیتش نکنم...خب چیه گناه داره بترشه...البته ببینیم ارتان از این تریپ دخترا خوشش میاد یا نه؟

با هم وارد مغازه شدیم و ساناز مشغول دیدن لباس شد...مغازه دست کمی از فروشگاه نداشت و هر چیزی توش پیدا میشد، سمت لوازم آرایشی رفتم چون لباسای این مغازه زیاد باب میل نبود...

داشتم شماره رژ مورد نظرم رو میگفتم که ساناز دستی رو شونم زد و اشاره کرد میره اتاق پرو...رژ رو سرجاش گذاشتم و رفتم پشت در اتاق پرو...

بعد چند دقیقه ساناز تقی به در زد و من کمی در رو باز کردم....یه پیرهن سرمه ای که از کمر سه تا بند میخورد و کمی پایین گردن رو لخت نشون میداد ،زیادی باز بود...نیشش وا شد و گفت:

-چطوره؟

اوفی گفتم و جواب دادم:

- زیاد جالب نیست سانی...مهمونی خونوادگیه این مناسب نیست. ..

نگاهی به خودش در آینه انداخت و گفت:

- خوشگله که...

نیشخندی زدم و گفتم:

- ارتان خوشش نمیاد. ..

چشم غره ای به من رفت و در اتاقک رو بست...برگشتم و یه لباس سفید که چشمم خورد و تقریبا پوشیده بود رو برداشتم و در اتاقک رو زدم و گفتم:

- ساناز بیا اینو امتحان کن...

در اتاقک رو باز کرد و لباس از دستم گرفت...به ساعت دستم نگاه انداختم ...باید قنادی هم برای سفارش کیک میرفتم...برای کادو هم احتمالا چند ساعتی وقت میخواستم چون بی بی بود و ارزشش برای من بیش تر از همه...کادوش باید خوب میبود. ..

صدای در اتاقک منو از فکر بیرون آورد و به ساناز که با اون پوست سفید توی اون لباس میدرخشید نگاه کردم...دهنم وا موند...ساناز یکم تپل بود و دامن لباسش قشنگ چین خورده بود ...این پوشیده تر از قبلی بود ولی بلندیش تا بالای زانو بود و باید فکری به حال پای لختش میکردیم...در کل خیلی خوشگل شده بود...

یه چرخی زد و گفت:

- ایول سلیقه. ..خوشگله نه؟

به چشاش نگاه کردم و گفتم:

- فردا یکی رو گناهکار نکنی خوبه !

اخم کرد و با دست هلم داد ...در رو بستم و به فروشنده گفتم لباس رو میبریم. ...رژ سرخ هم خریدم و بعد از بحث سر پرداخت پول...ساناز با غرغر بیرون اومد و گفت:

- من که میدونم بعدا پول اینو ازم میخوای....

خندیدم و دستمو دور شونش انداختم و گفتم:

- این یه کادو از طرف من...

چپ چپ نگاه کرد:

- مطمئن؟ 

سرم رو تکون دادم و ساناز لبخند زد....لباس زیاد داشتم برای همین از خیر خریدنش بیرون اومدم و به سمت قنادی رفتیم ...

مشغول دیدن مدل ها بودم و ساناز رفته بود لوازم تزیینی بخره... فروشنده رو صدا زدم و تا خواستم کد مدل رو بگم صدای آشنایی اومد:

- وای کامی نگاه کن کی اینجاس! 

برگشتم و لاله و کامیار رو دست در دست دیدم...

لبخندی زدم و برگشتم و بهشون سلام کردم...لاله عین کوالا دست کامیار رو آویزون شده بود و گفت:

- فردا میای دیگه ماندانا جون؟

چشم نازک کردم و گفتم:

- شرمنده لاله جون فردا مهمونی دارم...

کامیار که سعی کرد آروم دستش رو از حصار دستی لاله دربیاره،گفت:

- قابل نمیدونی که بهانه جور کردی؟

خندیدم و گفتم:

- نه مهندس تولد مامانمه...

لاله خواست چیزی بگه که کامیار زودتر گفت:

-حالا مهمونی تا سه چهار صبحه اگر حال داشتید بیاید خوشحال میشیم...

لبخندی زدم و باشه ای گفتم...اونا هم مشغول دیدن شیرینی ها شدن...با صدای سرفه؛ به فروشنده ی رو به روم نگاه کردم و کد رو گفتم...روی کاغذ نوشت و گفت:

-میبرین یا پیک بفرستیم؟

دوباره به مدل کیک نگاه انداختم...اگر من میبردم احتمالا تا خونه خراب میشد...

-پیک...

کاغذی جلو دستم گذاشت و گفت :

-ادرس و شماره تلفن رو بنویسید...

خودکارو از دستش گرفتم و نوشتم...همزمان با دادن کاغذ ساناز با پلاستیک پر بادکنک و اویز اومد و گفت:

-داری کوه میکنی مانی؟

نیشخندی زدم و گفتم:

-کارروشن رو دیدم!

سریع تغییر حالت داد:

-جدی؟بزرگه یا کوچیکه؟

سرمو تکون دادم و گفتم:

-کوچیکه...بدو بریم من کادو نگرفتم...

قبل از اینکه حرفی بزنه به سمت ماشین رفتم ...

***

چادر بی بی رو دادم دستش و گفتم:

-بدو بی بی ...

بی بی اخمی کرد و گفت:

-چرا هول کردی؟نکنه میخوای منو دست به سر کنی دوستاتو بیاری؟

خندیدم و گفتم :

-نه بی بی جون خب نیما هست...تو برو یکم خوش بگذرون...

با تعجب بهم نگاه کرد:

-تو یه چیزیت شده امروز...

اره بدجور ذوق داشتم بادکنک ها رو باد کنم و خونه رو برای تولد اماده کنم...ولی خودمو کنترل کردم و گفتم:

-ای بابا من به این خوبی!

بی بی اوفی گفت و خداحافظی کرد...تا وقتی مطمئن شدم از در خونه بیرون رفته جلو در وایستادم و نگاهش کردم...به محض بسته شدن در،دویدم تو خونه و داد زدم:

-نیما پاشو وسایلو بیار...

منتظر جواب شدم اما خونه تو سکوت غرق شده بود...اخم کردم و داد زدم:

-نـــیـــمـــا؟

-ها؟

صداش از دستشویی میومد...دستی به صورتم کشیدم و به سمت انباری کوچیک اشپزخونه رفتم و در همین حال گفتم:

-بی بی رفت ...برو لوازمو از ماشین بیار...

در دستشویی باز شد و نیما با بالاتنه ی لخت ظاهر شد...با تعجب نگاش کردم...

-تو یه دیقه ای حموم رفتی؟

با حوله موهایی که رو پیشونیش ریخته بود رو خشک کرد و گفت:

-تو برو بیارشون من خونه رو مرتب میکنم...

دسته جارو رو سمتش پرت کردم و به سمت پارکینگ رفتم...زیر لب گفتم:

-تنبل خان!

کیسه ی بادکنک و کاغذ تزیینی و به همراه کادوی بزرگی که تو صندق عقب ماشین بود رو برداشتم و بدون اینکه ماشین رو قفل کنم به سمت خونه رفتم...صدای جاروبرقی کل حیاطو پر کرده بود...

درو بستم وکادو رو کنار در گذاشتم...به سمت اشپزخونه رفتم تا تلمبه رو بیارم...صدای جاروبرقی قطع شد و من در حالی که زور میزدم قلاب تلمبه رو باز کنم گفتم:

-نیما دستی هم به شیشه ها بکش!

برگشت و یه نگاه به من کرد و گفت:

-بیا این کارای زنونه رو خودت بکن من خودم بادکنکا رو باد میکنم...

قفله انگار با من لج بود وا نمیشد...سرمو به نشونه ی نه تکون دادم و بادکنک رو سمت دهنم بردم تا باد کنم...نیما چشم غره ای بهم رفت و دستمال کهنه و شیشه شور رو از کابینت برداشت...

بعد نیم ساعت بالاخره کل سی و شش تا بادکنک که دو تاش سوراخ بود و یکیشون ترکید رو باد کردم و روی زمین ولو شدم...فکم در اومد...نیما داشت اویز ها رو از پرده ها و لوستر اویزون میکرد...نگاهش به من افتاد ،خندید و گفت:

-دهنت درد گرفت؟

سرمو تکون دادم و گفتم:

-لامصب خیلی زیاد بود...

نیما از صندلی پایین اومد و گفت:

-کیا رو دعوت کردی حالا؟

نیمه خیز شدم و گفتم:

-فامیلای نزدیک. و چند تا از همکارام...دو تا هم که تو گفتی...همسایه های بی بی هم دو سه تاشون میان...

چند تا بادکنکی که زیر میز رفته بودن رو برداشت و گفت:

-اون نیک نمیاد؟

ابرمو بردم بالا و گفتم:

-منظورت نیکوهه؟

-نه اون پسره!

-نیکزاد؟

اخمی کرد و گفت:

-اره...

بلند شدم و درحالی که کمی نخ روی کابینت رو برداشتم گفتم:

-نه اون امشب تولد دوستش دعوته...

اخمش باز شد و نخ بادکنک رو به قلاب ریز لوستر گره زد..منم رفتم سمت حموم چون دیگه تقریبا کار ها تموم بود ...غذا رو هم که رستوران میاورد ...

***

زنگ در به صدا در اومد...حدس زدم سانازه...همیشه زود میومد...

دستی به کت قرمزم کشیدم و درو باز کردم...حدسم درست بود...از پنجره برای ساناز و نیکو دست تکون دادم...انگار تولد من بود اینقدر ذوق داشتم...

هر دوشون رو بغل کردم و بعد از احوال پرسی و تحویل گرفتن کادو،سمت اتاقم راهنماییشون کردم تا لباساشونو عوض کنن...

داشتم کادوها رو زیر میز جا میدادم که ارتان و آزاده ( دخترعمو ) رسیدن...بعد ده دقیقه همه ی مهمونامون رسیدن...

همه تو هال جمع شده بودیم و مهمونا داشتن از تزیین خونه و بی بی حرف میزدن...اما من همش حواسم به ساعت و در بود ببینم کی بی بی میاد...

هیراد و نیکو داشتن درمورد بیمارستان و کارشون حرف میزدم و من میدونستم نیکو از این راه میخواست حرف دلش رو بزنه...آزاده و عاطفه هم با هم حرف میزدن و منم هرزگاهی جوابشونو میدادم...دوستای نیما و ارتان درمورد تولد و زن گرفتنشون شوخی میکردن. ..ساناز و نیما هم داشتن تو آشپزخانه درباره ی جای شمع و تزیین چاقو بحث میکردن

بعد نیم ساعت صدای چرخیدن کلید توی در رو شنیدم و با دست به بقیه اشاره کردم که بی بی اومد...همه بلند شدن و سکوتی برقرار شد که فهمیدم یه مگس اومده خونه!

در وا شد و چادر سیاه بی بی نمایان شد...به محض دیدن صورت بی بی همه با هم گفتیم؛

-تولدت مبارک

بعد دست زدیم. ..من از ذوق پریدم بقل بی بی که دستش رو دستگیره ی در خشک شده بود...پشت سر بی بی اون دو تا همسایه ی رو به روییمون چادر دست میزدن و منتظر بی بی بودن تا بره تو...

نیما هم اومد جلو و دست بی بی گرفت...بی بی آروم گفت:

-یعنی تولد منه؟

لبخند عمیقی زدم و دستشو بوسیدم و گفتم:

- اصلا قابلتو نداره بی بی جونم ...شرمنده اگه کوچیکه

بی بی بغضش گرفت و قطره ای اش از چشمش چکید...من و نیما رو بقل کرد و خطاب به همه گفت:

- واقعا مرسی عزیزانم. ..زحمت کشیدین...

ارتان که کنار ازاده بود و داشت نگامون میکرد،گفت:

-وظیفه بود بی بی خانوم..بالاخره شما هم عضوی از خانواده ی مایید...

بی بی با چادرش اشکشو پاک کرد...همه سر جاشون نشستن و نیما فلششو به باند زد...کیک رو که آورد من بلند شدم تا رقص چاقو برم...

امشب دل من با دل تو جوره

امشب حس من یه حس محبوبه

امشب شب میلاد چشماته

امشب تموم حسم همراته

انگارساناز مخ ارتان رو زد چون بلند شدن و همراهی کردن...

از تولد تو چند تا بهار گذشته

همه شادن امشب شب توهه فرشته

از میون قلبت یه آرزو جدا کن

تا سحر برقصو گل لباتو وا کن

نیما رو میدیدم که داشت عاطفه نگاه میکرد. ..عاطفه هم متوجه شده بود و داشت خودشو میزد کوچه علی چپ تا نیما پیش قدم شه اما گونه هاش سرخ شده بود...لبخندی زدم و یه قری دادم و چاقو رو بردم سمت بی بی...

همه آماده ایم با سوت و ساز و چشمه

ای عزیز این جمع تولدت مبارک

همه آماده ایم با سوت و ساز و چشمه

ای عزیز این جمع تولدت مبارک

تولدت مبارک تولدت مبارک

بی بی کیک رو برید و صدای دست بلند تر از آهنگ شد...منم نفس نفس زنان کنار بی بی نشستم...

بعد مراسم شمع فوت کنی...غذا رو اوردن و با کمک ساناز و نیکو و دوست بی بی،سفره رو باز کردیم و مشغول خوردن شدیم...سرویس رستوران هم بد نبود و کلی مخلفات و نوشیدنی برامون اورده بود...البته هزینه اش بماند که چقدر شرمنده ی جیبم شدم...

بعد شام،کادو های بی بی رو باز کردیم...نیما یه ست طلای خوشگل که اسم بی بی روی پلاک گردنبندش بود کادو داد...بقیه هم پیراهن و عطر حرم و ...

کادوی منم که یک مجسمه ی مادر بود که فرزندشو بقل گرفته بود و هردوشون داشتن به چشای همدیگه نگاه میکردن...خودم که عاشقش شده بودم...

بعد اینکه بی بی هممون رو یک ماچ محکم کرد دوباره پا شدیم و همه با هم رقصیدیم...

***

اخرین مهمون هم رفت ...شالمو روی دسته ی مبل انداختم و خودم روش ولو شدم...نیما خندون کتشو اویزون کرد و گفت:

-خسته نباشی پهلوون...کوه کندی؟

دستمو روی صورتم کشیدم و گفتم:

-نه عمه ی من بود از اول مراسم داشت کار میکرد...

-کم تر میرقصیدی خب...

چشم غره ای بهش رفتم که نیششو بست...خواست حرفی بزنه که صدای افتادن یه چیز شیشه ای از اتاق بی بی اومد...

نیم خیز شدم و نیما با چشای بهت زده منو نگاه کرد...یکم طول کشید که مغزم فرمان بده ...سریع بلند شدم و سمت اتاق بی بی دویدم و نیما پشت سرم اومد...

درو سریع وا کردم و همزمان گفتم:

-بی بی چی شد؟

بی بی دستشو روی قفسه ی سینش گذاشته بود و درد از چهره اش میبارید...شیشه عطری که کادو تولد هیراد بود روی زمین افتاده بود...هول شدم و سریع رفتم و بقلش کردم:

-بی بی ..بی بی چت شد؟

نیما سریع از اتاق بیرون رفت ...بی بی رو روی تخت نشوندم ...عرق سردی روی پیشونیش بود و داشت اروم لبشو تکون میداد...اشکم سرازیر شد و همونجور که با یه دست بقلش کرده بودم با دست دیگم چادرشو از روی تخت برداشتم...صدای ضعیفش کنار گوشم میومد:

-ماندانا...چیزی نیست عزیزم...

سریع نگاش کردم ...قبلم بدجور فشورده شده بود و نفسم بند اومده بود...همونجور با نفس تنگی گفتم:

-بی بی...هیجـ...ان زده شدی...بریم بیمار..ستان خوب...میشی...

بی بی چشاشو اروم روی هم گذاشت...اشکم عین سیل میبارید...نه خدا نمیزارم بی بی رو ببری...نمیزارم...

خودمو جمع و جور کردم و سعی کردم بی بی رو بلند کنم که یهو یکی اومد تو اتاق و بی بی رو بلند کرد و رو به من گفت:

-بریم بیمارستان ...

سریع از خونه خارج شدیم...من و بی بی پشت ماشین نشستیم و منم سعی میکردم هوشیارش نگه دارم...دستم مدام رو رگش بود تا فشارش رو چک کنم...اشکم همینجور داشت میومد ولی بی صدا...

مدام صحنه دفن مامان و بابا جلو چشمم بود ...بی اختیار حرف میزدم و ولی فکرم اصلا اونجا نبود....نمیدونم چند دقیقه گذشت که ماشین متوقف شد و نیما سریع پیاده شد...چجوری بی بی رو از ماشین بیرون بردن و چجوری پشت درای بسته موندیم...از پرستاری که داخل اورژانس شد فهمیدم بیمارستان خودم اومدیم...

نیما باز اروم تر از من بود و روی صندلی کنارم نشسته بود و مدام دلداریم میداد...اصلا حواسم به حرفاش نبود فقط با خدا حرف میزدم...اول تهدیدش میکردم بعد با پشیمونی التماسش میکردم بی بی رو ازم نگیره...

پشت در سی سی یو رژه میرفتم که صدای اشنایی من رو متوقف کرد:

-ماندانا اینجا چیکار میکنی...

اشک خشک شده روی گونم رو با دست تمیز کردم و برگشتم...ارشام بود که داشت با نگرانی به من و در پشت سرم نگاه میکرد...با دیدن قیافه من که فکر کنم از سیاهی ریمل افتضاح شده بود تعجب کرد و به قدم نزدیک تر اومد و گفت:

-چی شده ؟نکنه این بی بـ ...

با شنیدن اسم بی بی دوباره اشکم روان شد...بی توجه به موقعیت،روی زمین نشستم و با هق هق گفتم:

-تو رو خدا نجاتش بده ارشام...

دستشو روی شونم حس کردم ولی صداشو نمیشنیدم...دستم روی صورتم بود و با تمام وجود گریه میکردم...حس از این بدتر تجربه نکرده بودم...بی بی...کسی که دسته کمی از مادر نداشت...کسی که چند سال با صدای لالایی اون میخوابیدم الان خودش خوابیده...اگه تولد نمیگرفتم الان خوب بود...اگه ...

حس کردم دو دست بلندم کرد و روی صندلی گذاشت...صداش رو نمیشناختم...مغزم از کار افتاده بود:

-ماندانا داری خودتو نابود میکنی...فقط بی بی دچار حمله قلبی شده...اون زنده میمونه...ماندانا...

کم کم چهره عصبی و نگران نیما رو از پشت پرده اشکی چشمم تشخیص دادم...ارشام رو دیدم که کمی دور تر کنار در سی سی یو وایستاده بود و با دیدن نگاه من لبخند ارومی زد و وارد شد...

نیما که دید اشکم بند اومد کنارم نشست و با دستمال صورتمو پاک کرد و دستمو گرفت و گفت:

-دکتر مملکت رو ببین چقدر لوس و ننره...بی بی چیزیش نشده که...

با عصبانیت سمتش برگشتم و گفتم:

-تو این شرایط چه وقت شوخیه؟!؟یکم دیر رسیده بودیم ممکن بود...

بغض باعث شد نفسم بند بیاد...نیما اخمی کرد و گفت:

-حالا که خداروشکر زنده اس و این دکتره رفته معاینش کنه...خودتو کنترل کن پس فردا اومدی اینجا نگن کنترل اعصاب نداری...

چشم غره ای بهش رفتم و به صندلی تکیه دادم...

خدایا مرسی که نگهش داشتی...مرسی من رو دوباره تنها نکردی...مرسی...

***

ساعت پنج صبح بود و من و نیما تو دفتر من داشتیم چرت میزدیم...ارشام گفته بود بی بی حالش بهتره ولی باید چند روز بمونه تا احتمال حمله بعدی از بین بره و داروهاش درست تجویز بشه...

داشتم جواب اس ام اس ساناز رو که ابراز همدردی میکرد میدادم که تقه ارومی به در خورد...

بی توجه به نیما بلند گفتم:

-بفرمایید...

کله ی ارشام ظاهر شد و گفت:

-یه لحظه تشریف میارید بیرون؟

شالم رو مرتب کردم و پاورچین از کنار نیما گذشتم...از اتاق خارج شدم...ارشام کنار ابخوری راهرو وایستاده بود و پای چپشو به زمین میکوبید...دستامو به هم قلاب کردم و پرسیدم:

-چیزی شده؟

صاف ایستاد و به من نگاه کرد...اضطراب از نگاهش معلوم بود...یه لحظه ترس برم داشت که نکنه برای بی بی اتفاقی افتاده!

خواستم چیزی بگم که گفت:

-میدونم این وقت و این مکان موقعیت خوبی برای این حرفا نیست...ولی خب شاید فرصت گیرم نیاد...

این پا اون پا میکردم ...ولی خیالم راحت بود بی بی طوریش نیست...بی طاقت گفتم:

-برو سر اصل مطلب!

ارشام یه قدم نزدیک تر اومد و گفت:

-فردا ساعت پنج کاری نداری؟

از سوال ناگهانیش جا خوردم...کارش این بود؟خواستم بگم اگه برای شیفت باشه من نمیرم که گفت:

-بریم کافی شاپ ... اینجا نمیتونم حرف بزنم...

با تعجب نگاهش کردم...چوب شور و کافی شاب رفتن؟مگه میشه!اینم خله ها همین الان گفت ممکنه فرصت پیش نیاد...نکنه...

تازه متوجه جریان شدم و سرخ شدم...یعنی ارشام از من خوشش اومده؟خواستم سوال بپرسم که باز جلو حرف زدنمو گرفت:

-میدونم چی تو فکرته و چه برداشتی کردی...خوب فکراتو کن و ساعت پنج بیا...

سرمو بی اختیار تکون دادم...اونم لبخندی زد و رفت...با فکر مشغول به اتاقم برگشتم و به ساعت نگاه کردم...نزدیک تعویض شیفت بود...خوش به حال بقیه که میرن خونه...

نیما یه تکونی خورد ناگهان بلند شد و روی صندلی نشست و به من گفت:

-بی بی خوبه؟

از حرکت ناگهانیش خندم گرفت و میون خنده گفتم:

-مگه قرار بود بد باشه؟

به پشتی صندلی تکیه داد و دستی به صورتش کشید و گفت:

-اخه یواش رفتی بیرون نگران شدم...کی بود کار داشت؟

موبایلمو از رو میز برداشتم و گفتم:

-دکتر ظهوری بود...تو خسته ای پاشو برو خونه الان نوبت شیفت منه...

از صندلی بلند شد و درحالی که پیراهنشو مرتب میکرد گفت:

-مگه دیشب شیفتت نبود؟

-نه دیگه ظهوری امروز صبح داشت من دیشب...الان جاهامون عوض شده...

سری تکون داد و پرسید:

-دستشویی کدوم وره؟

بهش گفتم و اونم از اتاق خارج شد

***

روی میز کافی شاپ نشستم...

بعد شیفت یه سره رفتم خونه و حاضر شدم... نیما جای من به ملاقات بی بی رفت...صبح بی بی به خاطر شب زنده داریش خواب بود و نتونسته بودم خوب ببینمش...

دستم بی قرار روی میز ضربه میزد و من نگاهم به ورودی کافی شاپ بود...خیلی استرس داشتم ...و میترسیدم اون حرفی رو بزنه که من ازش انتظار نداشتم...یعنی بهم علاقه منده؟

کل روز بهش فکر کرده بودم و مخم داشت سوت میکشید...میدونستم در حد دوست، دوستش دارم ولی به عنوان یک همسر؟شاید نه...

کافی شاپ شلوغی هم بود و از بچه مدرسه ای 15 ساله تا ادم 40 ساله توش بودن...داشتم به دختر و پسری که از سن کمشون معلوم بود دوست دختر دوست-پسر بودن نگاه میکردم که با صدای سرفه ای از جهت مخالف دیدم بلند شدم...ارشام بود...سلام کردیم و نشستیم...نمیدونم چرا خجالت میکشیدم نگاهش کنم...برای اولین بار...

ارشام سریع رفت سر موضوع اصلی:

-خب...صبح یه جورایی دلیل دعوتمو گفتم...فکراتو کردی؟

سرمو تکون دادم...نمیتونستم حرفی بزنم...چون از لرزش صدام شاید ماجرا رو میفهمید...هروقت اضطراب داشتم صدام بد منو لو میداد...لبخندی زد و ادامه داد:

-چه خانوم خجالتی...ماندانا ازت بعید بود...

دقیقا همون لحظه ناخوداگاه سرمو پایین انداختم و به طرح میز نگاه کردم...من و خجالت؟خب منم ادمم چرا بعید باشه...ارشام هم منتظر حرف من نبود شروع کرد به صحبت:

-خب درسته از اول اشناییمون زیاد هم رو ندیدیم...اوایل بخاطر اینکه از من بیشتر جلب توجه میکردی زیاد ازت خوشم نمیومد و الان میفهمم یه حسادت ساده بیشتر نبود...همون روزی که جای من اومدی شیفت اولش فکر کردم یه حسی داری بهم که قبول کردی ولی بعدش دیدم دوستت مجبورت کرده فهمیدم تو هم زیاد از من خوشت نمیاد...حرفای بعد عمل خودسرانت هم مشخص میکرد...

اخمی کردم و وسط حرفش پریدم:

-خودسرانه نبود...درسته حالا بخش عمل رییسش تویی ولی دلیل نمیشه من...

خندید و گفت:

-حالا غصه ی گذشته رو نخوریم...میگفتم...اونروز یهو غیب شدی و من عذاب وجدان گرفتم که نکنه حالا برای این موضوع کوچیک برا خودت دردسر درست کنی...فرداش که دیدمت خیالم راحت شد که مشکل حل شده...

باز وسط حرفش پریدم:

-مگه بچه دوساله ام که بلا سرخودم بیارم؟

اینبار با جدیت گفت:

-اگر بزاری من دو کلمه حرف بزنم...

از دوکلمه هم زیاد تر حرف زدی!ولی راست میگه بی احترامی کردم...لب پایینمو با زبون خیس کردم و فقط نگاه کردم...اونم باز از برداشت هاش تعریف کرد:

-روز مراسم کامیار خبر پخش شد که تو شوهر داری...البته من میدونستم که تو بی سروصدا محال بود ازدواج کنی چون از همون دو سال پیش همه شیفتاتو تقریبا میومدی ...ولی باز شک تو دلم انداخت که نکنه واقعیت باشه و از اون موقع فهمیدم زیاد ازت بدم نمیومد تازه خوشمم اومده بود...اون دو-سه روزی که رفتی مسافرت خبر نداشتی تو بیمارستان چه بازار شایعه ای وا شده بود...هرکی یه برداشت میکرد که ماندانا یواشکی شوهر کرده یا مثلا این دوست پسرشه مارو سرکار گذاشته و اینا که خانم ناصح گفت اون پسرعموت بود و فقط برا شوخی به دکتر رضا اینا گفته بودی و نمیدونی اصلا کی این شایعه رو پخش کرد...از دکتر رضا پرسیدم گفت که در ظاهر اینجور بود ولی مطمئنه که تو شوهر نداری...حالا خدا میدونه چه بحثی بین دوستات و بقیه پیش اومد تا وقتی تو میای کامل این شایعه فراموش شه...

از حرفاش دهنم وا موند...یعنی یه شوخی من این همه دردسر داشت؟من دیگه غلط بکنم شوخی کنم...نگاهشو از فنجون گرفت و به من نگاه کرد:

-بعدش هم تو رو با خانواده حسام دیدم...اول فکر کردم یکیشون داداشته و خانوادگی اومدین بیرون...ولی برق حلقه دست چپتو دیدم باز شک کردم...ولی بعدا از دوستت ساناز فهمیدم اون یه نمایش بیشتر نبود...حالا نیومدم اینا رو بگم...

نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

-واقعیت اینه چند وقته دارم فکر میکنم تو دختر خوبی هستی...و حتما خانواده خوبی داری...برای همین با مادرم درباره ی تو حرف زدم...و...

هر کلمه که میگفت ذهن من مشغول تر میشد و چشمام درشت تر...این همون آرشامه؟دیگه قدرت تکلم رو از دست دادم فقط به دهن اون خیره شده بودم...دیگه ادامه نداد و منتظر حرف من بود...آروم گفتم:

-راستش حرفت...شوکم کرد...نمیدونم چی بگم...

آرشام لبخند زد و گفت:

-فکر کن عجله نکن...فقط بدون توقع ندارم عاشقم باشی و توقع نداشته باش عاشقت باشم تا قبل وصالمون...من به این عشق ها اعتقادی ندارم...

ذهنم رفت پی بی بی گل و نیما...یعنی چه واکنشی داشتن؟بعد اگه من درخواست آرشام رو قبول کنم...خدایا گیج شدم...

جرعه ای از قهوه خوردم ولی فکرم اونقدر مشغول بود که از مزه اش چیزی نفهمیدم...آرشام هم بی حرف نگام میکرد...آخر حرف دلم رو زدم:

-من نمیدونم...برام سخته...آخه موضوع ساده ای هم نیست که بگم باشه و فردا پشیمون شم...

با لبخند گفت:

-من ازت خوشم اومده...تو هم اگه منو کامل بشناسی شاید خوشت بیاد...ولی مجبورت نمیکنم ماندانا...من میرم حساب کنم و برم مطب...ولی خواهش میکنم زود بهم جواب بده تا مادرم تهرانه بیایم خواستگاری...

بلند شد و با اطمینان گفت:

-قول میدم خوشبختت کنم ماندانا...

رفت و منم موندم با کلی فکر...

همونجور تنها ...بی ندا وسط چندین زوج پر هیاهو...حرف اخرش تو گوشم اکو میشد...

یعنی زندگی با آرشام تصمیم درستیه؟اون اخلاقش خوبه...قیافه اش خوبه و تمام معیار های مرد ایده آل رو داره...

شاید هم راضی شه بی بی با ما زندگی کنه...و اینکه نیما هم شاید بختش باز شه...

مغزم دشمن عشق شده بود و قلبم زمزمه ی علاقه سر میداد...من عاشق بودم؟گمون نکنم...

ولی یه چیزی باعث شده بود الان بین ارشام و حسام و خیلی ازپسر های دیگه فرق بزارم... حتی حسام هم با اون رفتار ها برام به چشم یه برادر اومد...آیا دوست داشتن نبود؟

صدای قدم هایی که تو کافی شاپ انعکاس پیدا میکرد با صدای تپش قلبم هماهنگ بود...حس دوست داشتن کم کم داشت خودشو نشون میداد...من آرشام رو دوست داشتم؟بعید نبود...

چند دقیقه گذشت؟نمیدونم ...ناخودآگاه موبایلمو برداشتم و برای ارشام نوشتم...

-شاید عاشقم نباشی و عاشقت نباشم...ولی دشمن عشق هم نمیتونم بشم...برای فردا منتظرم!

و ارسال...

خدایا پادشاه زندگی من تو هستی...مرا از دشمنان عشق و احساسم حفظ کن...

پایان

دشمن عشق

ساعت 12:51

روز 28 مرداد سال 1394

پرنا اسدی

پایان نهایی تایپ در نودهشتیا :  مرداد 94

انتشار در سایت نودهشتیا : مهر 94

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member283987.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member53156.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member42416.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com