نام کتاب :  نقطه تلاقی

نویسنده : بنفشه هدایتی کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : محبوبه شب❀ کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : sanaz.p کاربر انجمن نودهشتیا

فصل 1

حوله را از روی سرش برداشت و پرت کرد روی لباس های ریخته از کمد.نشست روی تخت.صورتش را تکیه داد به دستها و فکر کرد.به پروا فکر کرد که خودش را آسان فروخته بود.روحش را اسیر آن شیطان لعنتی کرده بود و جسمش را نیز.نه دیگر نمی توانست.نمی توانست ادامه دهد.وقتی اتفاقاتی را که برایش افتاده بود به خاطر می آورد.وقتی تصویر پروا در نظرش مجسم میشد مو بر تنش راست می شد.با یاد آوری تصویر پروا دیگر طاقت نیاورد.از روی تخت برخاست.رفت به سمت تراس.اما لحظه ای مردد ایستاد.چه باید می کرد؟آیا می توانست به همه چیز پایان دهد؟چنین کاری از او می توانست سر بزند؟نه نباید تردید می کرد.پس با قدمهای تند رفت پنجره را باز کرد.روی تراس ایستاد.از بالا به پایین نگاه کرد.فقط نگاه کرد.ارتفاع زیاد بود.دستش را روی قلبش که تند میزد گذاشت.چشم بست و لب گزید و در حرکتی ناگهانی از روی تراس پرید...

**********

زن، پودر سفید رنگ را در قهوه ریخت و هم زد.آنقدر حواسش پرت بود که فراموش کرد دست از هم زدن بکشد.مرتب با قاشق کوچک چینی ،قهوه را هم می زد و سعی می کرد در دلش کارش را توجیه کند:

_ کمبود محبت.اون اصلا به فکر من نیست.فکر پولاشه.در عوض...

به چهره ی فوق العاده زیبای او فکر کرد.به نگاه گیرا و جذابش و لبخند دوست داشتنیش.با فکر او لبخند بر لب آورد و نگاهش را از روی دیوار کشید سمت قهوه که سفیدی پودر را در سیاهی خود محو کرده بود.فنجان را در سینی گذاشت و باز لبخند زد.لبخندی از سر رضایت.لبخندی از سر نگرانی.پایش را از آشپزخانه بیرون گذاشت.ایستاد.آب دهانش را قورت داد و قدم به سوی مردی برداشت که لم داده بود روی کاناپه.مرد زندگیش مردی که خسته بود و پلک هایش از فرط خستگی روی هم رفته و خوابیده بود.زن کنارش روی زمین بر زانو نشست.باز آب دهانش را قورت داد.دستش را گذاشت روی زانوی مردش.مرد پلک گشود.خسته و بی خبر.آرام در جایش نشست.زن داغ و خیس از عرق فنجان را به دستش داد.مرد لبخند زد.نیمه کاره و بی خیال.زن منتظر چشم به دهان او دوخت و دعا کرد قهوه را زودتر بخورد.مرد قهوه را مزه کرد و تکیه داد.زن پر از هراس، شادی، پشیمانی ،ترس، احساس گناه، لبخند زد.اما با صدای زنگ لبخند بر لبهای سرخ براقش خشکید:کیه این وقت روز؟!

بی میل برخاست.رفت در را باز کرد و با دیدن دخترک آه از نهادش در آمد:

_ اوه...سوگل!

دخترک لبخند زد:

_ سلام.

زن برای جواب به تکان سر اکتفا کرد و به خانه راهش داد.ورود ناگهانی خواهر شوهر جوانش نقشه اش را نقش بر آب می کرد.لب گزید و با چشم دخترک را که به برادرش سلام کرد پایید.در را بست و فکر کرد باید کاری کند.اما چکار؟باید دختر را دست به سر می کرد.باید این دخترک را که بی ملاحظه سرش را انداخته بود پایین و این وقت از روز اینجا پیدایش شده بود به بهانه ای می فرستاد بیرون.اما به چه بهانه ای؟بی صدا و بی هدف بالای سر مرد ایستاد.گردن کشید.فنجان خالی روی میز بود.از بیم و شوق لرزید.نگاه کشید و دید دختر لیوانی آب سر کشید.دیگر نایستاد.بی اعتنا به مرد که دراز کشیده بود به آشپزخانه رفت و برای اینکه رفتارش شک بر انگیز نباشد خیلی معمولی پرسید:

_ چطور شد امروز اومدی اینجا؟

دختر یخچال را به هوای خوراکی باز کرد:

_ مامان اینا دوره داشتن.من حوصله نداشتم اومدم اینجا.

زن لب باز کرد.اما صدای خفه مرد که بلند شد دوباره لبهایش بسته شد.مرد او را صدا زد:

_ نیر!

زن خودش را به نشنیدن زد:

_ نیر!

نیره دندان بر هم فشرد.صدای پر درد مرد مثل چاقویی بود که پوستش را می خراشید.

_ سوختم نیر.

سوگل هراسان به سمت صدای برادر چرخید.زن دستپاچه از نگاه دختر به برادرش جواب شوهر را داد:

_ ها؟!چیه؟

دختر هراسان سیب گاز زده را انداخت و جیغ کشید:

_ نیر داداشم.

********

دختر خندان و کوله به دوش از دوستانش جدا شد و به کوچه ی خلوت پیچید.کسی نبود.نزدیک ظهر بود.بی فکر و بی خیال انگشت بر زبری دیوار کشید و خطی نامرئی را دنبال کرد.اما چند قدم نرفته کسی صدایش زد:

_ پروا!

صدا آشنا بود.آشنای آشنا.دختر شنید و ایستاد.اما نخواست برگردد و برنگشت.

_ چرا نگام نمی کنی؟

صدا گرم بود و مهربان و وسوسه کننده.مثل همیشه.اما پروا برنگشت.فقط چهره ی زیبای او را برای بار هزارم در نظرش مجسم کرد و از خود پرسید چطور می شود مردی این همه زیبا باشد؟!اما زیبا فقط یک صفت بود.یک صفت خیلی ساده.پس باید او را چه می نامید؟فرشته صورت؟ولی نه شاید چهره اش به زیبایی یک فرشته باشد ولی خلق و خوی شیطان را داشت.اصلا او خود شیطان بود.

_ پروا!می خوام باهات حرف بزنم.

دختر به خود جرات داد تا خشک و سرد و جدی بپرسد:

_ درباره ی چی؟

صدای نفس مرد از پشت شنیده شد:

_ درباره ی خودمون.

دختر به انتهای کوچه به آخرین خانه به در سبز رنگ خیره شد و فکر کرد چطور می تواند از دست این شیطان خودش را نجات دهد؟شاید بتواند تا خانه بدود.معلوم است که می تواند.چند متر بیشتر نمانده.اما...

_ پروا!

صدا نرمتر شد.مهربانتر ، گرمتر ،دوستانه تر و شاید عاشقانه تر و پروا وسوسه شد برگردد.خواست او را فقط یک لحظه نگاه کند اما حرف های رامبد را به خاطر آورد:

_ هیچ وقت به طرفش برنگرد.

رامبد ،رامبد ،رامبد ،ذهنش از اسم او پر شد.بی صدا آه کشید و هوا را به ریه هایش فرستاد.به رامبد و حرف هایش می توانست اعتماد کند.حتی به نظرش می رسید که احساس خاصی هم نسبت به او دارد و مطمئن بود می تواند او را برای همیشه در قلبش جا دهد اما...

_ پروا!فقط یه لحظه به خدا حرف مهمیه.

_ گفتم من حرفی با تو ندارم.

_ حتی اگه درباره ی رامبد باشه؟

رامبد؟!باز هم او؟!پروا دیگر صبر نکرد.برگشت و ناگهان چیزی به صورتش پاشیده شد و او از ته دل جیغ کشید:

_ سوختم...

***

سه ماه قبل

_ مامان!من دارم میرم.

رامبد، لباس پوشیده و ساک به دست ، مقابل آینه ی قدی ایستاد.پنجه اش در را در زلف های سیاه بلندش فرو برد و برای بار دوم مادر را صدا زد:

_ مامان!

_ ها!داری میری؟

مادر سرک کشید.از اتاق خواب سرک کشید و پسرش را که در حال رفتن بود صدا زد:

_ رامبد!

رامبد، کسل جواب داد:

_ آره، دارم میرم.

_ اگه پول همرات هس ؛سر راه که اومدی ، چند تا نون بگیر.

_ باشه.خداحافظ.

می خواست برای نان نگرفتن بهانه ای بیاورد.می خواست بگوید حوصله ندارد یا کار دارد اما نگفت.حوصله ی یک بحث بی خود و بی نتیجه ی دیگر را نداشت.بی صدا کفش پوشید و از در حیاط بیرون رفت.جلوی در مکث کرد.کلمه ی باشگاه را زیر لب با تمسخر به زبان آورد و پوزخند زد:

_ باشگاه!هه.

بعد راهش را کشید و از مسیری رفت که به باشگاه ختم می شد.اما قصدش رفتن به آنجا نبود.نه؛ خیلی وقت بود باشگاه نمیرفت.باشگاه رفتن ؛ فقط یک دروغ بود .یک بهانه برای بیرون زدن.برای اینکه خانه نماند و غر زدن های مادرش را نشنود.بیکاری ،بیکاری، بد دردی بود و او هم مثل خیلی های دیگر گرفتارش بود.خیلی های دیگر؛ این را بارها به مادر گفته بود.اینکه فقط او نیست که بیکار است.اما مادر که این حرفها سرش نمیشد.او را مرد خانه می دانست.عصای دستش؛مونس تنهاییش.انتظار داشت برود پی یک لقمه نان.انتظار داشت مثل پدرش یک شیاد کلاهبردار از آب در نیاید.آرزو داشت پسرش کار کند و پول در بیاورد.اما کار کجا بود؟رامبد ایستاد.زل زد به جوی آب.کلمه ی عصای دست را چند بار در ذهن تکرار کرد و زیر لب گفت:

_ عصای دست!هه.

و باز هم پوزخند زد.عادتش شده بود به همه چیز پوزخند بزند.به خودش ، زندگیش ، حرف های مادرش ، اطرافیانش.

قوطی کنسروی را که کنار خیابان از کیسه ی زباله ی پاره بیرون افتاده بود، با لگد انداخت در جوی آب و به راهش ادامه داد.اما دوباره ایستاد.کجا باید میرفت؟باز هم پارک؟یا اینکه...جای دیگری جز پارک به ذهنش نرسید.به پسر جوانی که تقریبا هم سن و سال خودش به نظر میرسید و از رو به رو می آمد نگاهی انداخت.ساکش را برداشت و خواست برود که پسر او را مخاطب قرار داد:

_ ببخشید.

رامبد، به او چشم دوخت.پسر زیبا بود.درخشان و خوش قد و قامت.با محیط گرفته و آدمهایی که در رفت و آمد بودند فرق داشت.خیلی خیلی فرق داشت.انگار که یک تکه جواهر باشد که از آسمان به زمین افتاده باشد.رامبد حیرت زده از این همه زیبایی و برازندگی پرسید:

_ بله؟!با من بودین؟!

پسر، جلو آمد و گفت:

_ بله.میشه بگین این آدرس کجاست؟

رامبد، به تکه کاغذی که به طرفش گرفته شد نگاه انداخت:

_ خیابان محبت،مجتمع...

خیابان محبت!اگر چه آشنا ؛اما جایش در ذهن او خالی بود.کجا بود این خیابان؟پلک ها را روی هم گذاشت تا به یاد بیاورد و شنید:

_ نمی دونین کجاست؟

تند چشم باز کرد و بی آنکه لحظه ای فکر کند گفت:

_ چرا، چرا می دونم .همین پشته، این خیابونو که بپیچین معلوم میشه.

پسر گفت:

_ آهان.

و آنقدر این کلمه را ملایم و آرام گفت؛ انگار که فقط لب زده باشد یا نسیم ملایمی وزیده باشد.بعد لبخند زد و تشکر کرد:

_ ممنون.

دل گرفته ی رامبد از دیدن این لبخند باز شد:

_ خواهش میکنم.

پسر دستی تکان داد و آرام رفت.به همان آرامی که آمده بود رفت و عطرش را جا گذاشت.رامبد زمزمه کرد:

_ چه عطری!

سپس شانه ای بالا انداخت.ساکش را برای بار چندم برداشت و به راه افتاد.بی هدف و بی حوصله، اما بی اختیار برگشت و یک بار دیگر پسر را با حسرت بر انداز کرد.غریبه ، با خبر از نگاه او لبخند زد و در دل گفت:

_ این اولیش.

********

زن خسته از خرید روزانه، لباس های جدیدی را که خریده بود زیر و رو کرد.یکی را از بین آن همه انتخاب کرد.برخاست و آن را جلوی آینه ی قدی امتحان کرد.آبی با روبانی همرنگ دور کمر و یقه ی باز.اما بعد آن را پرتش کرد روی میز و فکر کرد چه فایده دارد؟چه فایده دارد این پوشیدن ها و به خود رسیدن ها!وقتی کسی که باید ببیند نمی بیند.وقتی چشم مشتاقی نیست که سر تا پایش را برانداز کند؟آه کشید و زیر لب گفت:

_ باز مجبورم تنها برم.

دلزده شده بود از این تنها مهمانی رفتن ها و بهانه آوردنهای بی خود برای نبودن همسرش.دلش می خواست یک بار هم که شده دو نفره بروند بیرون.دو نفره خوش بگذرانند و اصلا یک بار، فقط یک بار ، یک شب دو نفره داشته باشند.آرزو داشت فقیرترین زن دنیا بود.به نان شب محتاج بود اما می توانست شوهرش را در کنار خودش داشته باشد.تنهایی آنقدر آزارش می داد که حتی آرزو داشت مرد زندگیش ورشکسته شود.چقدر خوب می شد اگر این اتفاق می افتاد.آه کشید و در سالن بزرگ و خاموش قدم زد.بی حوصله ، خسته از تنهایی همیشگی و کسالت بار.به چه می توانست دلخوش باشد؟پول؟آخر زندگی که تمامش پول نبود!او محبت می خواست .توجه و عشق، همان چیزهایی که نداشت.صدای زنگ در او را به خود آورد.نرم چرخید.مکثی کرد و در آینه به خود نگریست و رفت در را باز کرد.سرایدار پشت در ایستاده بود.ابروهای زن از دیدن او بالا رفت.سرایدار سلام کرد .زن به تکان سر جواب سلامش را داد.سرایدار با همان صدای تو دماغی همیشگی گفت:

_ ببخشید خانوم گنجی یه نفر پایینه می خواد شما رو ببینه.

زن اخم کرد و پرسید:

_ کی؟

مرد جواب داد:

_ نمی دونم یه آقای جوونه.قربانی خواست بهتون زنگ بزنه من نذاشتم.بهش گفتم خوشتون نمیاد .

خانم گنجی بی حواس پرسید:

_ قربانی؟!

سرایدار جواب داد:

_ قربانی.نگهبان مجتمع.

زن آهانی گفت و سرایدار پرسید:

_ بالاخره...

خانم گنجی جواب داد:

_ تو برو پایین.من خودم میام.

سرایدار ، چشمی گفت و رفت.زن ، رفتن او را تماشا کرد .بیرون آمد.در را پشت سرش بست .با آسانسور پایین رفت و وقتی خودش را به اتاقک نگهبانی رساند مستقیم به سمت پسر جوانی رفت که به او نشانش دادند. متفکر و پر از سوال به پسر نزدیک شد:

_ سلام من گنجی هستم.می خواستین منو ببینین؟

پسر برگشت و لبخند زد.زن از دیدنش مبهوت ماند.

زن از دیدنش مبهوت ماند.مطمئن نبود ، درست میبیند.خودش بود یا رویایش؟مسلما آن وقت روز که او بیدار بود و آنجا ایستاده بود نمی توانست رویا ببیند پس حتما خو 

دش بود خود خودش.اما آنجا چه می کرد؟! چه طور پیدایش کرده بود؟!

_ سلام نیره خانوم.

با صدای گرم او به خود آمد.دست، روی گونه گذاشت و گفت:

_ساسان! خودتی؟!

نامش را به زبان آورد. نا خواسته و بدون اینکه انتظار جوابی داشته باشد.فکر می کرد خواب می بیند.یک رویای چند دقیقه ای که خیلی زود از آن بیرون می آید .اما مطمئن بود خواب نیست.پسر لبخند زد.قلب زن تپید و همان ذره ی آرامشی که در وجودش بود از بین رفت.

مشتاقانه و به صدای بلند پرسید:

_ تو...تو اینجا چیکار می کنی؟!

ساسان ساکت او را نگاه کرد.نیره زمزمه کرد:

_ بعد از این همه سال!

ساسان به سکوتش ادامه داد تا زن را متوجه موقعیتش کند.نیره معنای سکوت پسر را فهمید.اطرافش را پایید.دو جفت چشم ، تمام حواسشان را داده بودند به آن ها.اما مگر این چیزها برای نیره مهم بود؟مهم بود؟نه، چه اهمیتی داشت وقتی سرایدار و نگهبان چهارچشمی مواظبش بودند او با دیدن عشق قدیمیش به صدای بلند شادیش را ابراز می کرد؟چه اهمیت داشت چه طور نگاهش کنند و پشت سرش چه بگویند!عشق قدیمیش برگشته بود.آمده بود او را ببیند و این هیچ ربطی به دیگران نداشت.اصلا آنها از کجا می توانستند خبردار شوند پسر جوانی که مقابل او ایستاده بود همان پسریست که زمانی او دوستش می داشته!اصلا از کجا می دانستند زمانی او پسری را دوست می داشته؟اما، اما با همه ی این حرفها باید به خاطرساسان هم که شده معقولانه رفتار می کرد.به خاطر او...

با محبت به پسر چشم دوخت و گفت:

_ باورم نمیشه که تو اومدی اینجا.

و بدون اینکه اشتیاقش را پنهان کند گفت:

_ حالا چرا اینجا وایسادی؟ بیا بریم تو لابی بشینیم حرف بزنیم.خیلی دلم می خواست یه بار دیگه ببینمت...

ساسان تشکر کرد و گفت:

_ نه، ممنون، من کار دارم. باید برم.فقط...

مکث کرد.یک کیف پول قرمز رنگ را به طرف زن گرفت و گفت:

_ فکر کنم این واسه شما باشه.

نیره ابرو بالا انداخت.کیفش را شناخت اما پرسشگرانه به ساسان نگاه کرد.می خواست بپرسد کیف من دست تو چکار می کند؟اما نپرسید و ساسان معنای نگاه او را فهمید و گفت:

_ وقتی داشتین لباس می خریدین این کیفو جا گذاشتین.بچه ها پیداش کردن دادن براتون بیارم. 

زن پلک زد.یک بار و سریع.پسر بیشتر توضیح داد:

_ من همونجایی کار می کنم که شما ازش خرید کردین.امروز صبح که نبودم بچه ها کیفتونو پیدا کردن. من اسم و آدرس شما رو که خوندم فهمیدم کیف شماست.

نیره که انتظار شنیدن جواب بهتری از او داشت ناباور گفت:

_ فقط همین؟!

ساسان جواب داد:

_بله فقط همین .

نیره نا امید گفت:

_ من فکر می کردم...

اما ادامه نداد.نخواست بگوید انتظار شنیدن حرف دیگری را داشته.نخواست بگوید بعد از پنج سال ، انتظار داشته ساسان برای دیدن او آمده باشد که خودش می دانست زن شوهردار و با اصل و نسبی مثل او نباید از جوان غریبه ای انتظارات خاص داشته باشد.

ساسان گفت:

_ خب دیگه ، خوشحال شدم که شما رو دیدم.به شوهرتون سلام منو برسونین.خداحافظ.

سپس از او که مات و مبهوت مانده بود دور شد.نیره را به حال خود گذاشت تا آتش زیر خاکستر را شعله ور کند.تا اشتیاق زن را بیشتر کند و در حین رفتن لبخند زد:

_ این دومی.

وقتی از مجتمع بیرون آمد و از آنجا دور شد ایستاد.با چرخش سر به ساختمان بزرگ چند طبقه ی سفید رنگ نیم نگاهی انداخت و در دل از خود سوال کرد "نفر سومی که در بازی او نقش ایفا می کند چه کسی باید باشد؟"

********

دختر خسته بود.گرما زده، تشنه و پر اضطراب، منتظر رسیدن به خانه بود.ترس...ترس این برادر همیشگی مرگ داشت او را آزار می داد.می ترسید.از نگاه پر از سوء ظن مادر و سوالهایش و از اخم و تخم و توپ و تشر پدر و برادرهایش می ترسید.از پشت شیشه به مسیر هر روزه اش که طی می کرد زل زد و در دل گفت" چقدر امروز این راه اینقدر طولانی شده!"

راننده ی تاکسی، هر بار نگه می داشت تا مسافر سوار کند و با این کار طاقت دختر طاقتر میشد.آفتاب ظهر آزارش می داد و زبانش به سقف دهانش چسبیده بود.می خواست اعتراض کند.می خواست پیاده شود و در را برای نشان دادن اعتراضش محکم محکم به هم بکوبد.اما باز هم ترس مانعش می شد.می ترسید همین تاکسی نارنجی رنگ زهوار در رفته را هم از دست بدهد و مجبور بشود پای پیاده آن همه راه را تا خانه برود که این مساوی بود با دیر رسیدن و نتیجه ی دیر کردن بازخواست شدن بود و بس.

دوباره تاکسی با تکانهای زیاد توقف کرد و این بار پسر جوانی کنار راننده نشست.دختر خسته از ونگ زدن های کودک زنی که کنارش نشسته بود نگران از دیر کردن و عصبانی از بی ملاحظگی راننده، اعتراض کرد:

_ چه خبره آقا؟!چرا هر چند متر که میری یه مسافر سوار می کنی؟زود باش برو دیگه دیرم شد.

راننده که مرد میانه سال کم مویی بود بی حوصله جواب داد:

_ اولا که با بزرگترت درست حرف بزن دخترجون.دوما این که چند تا مسافر سوار کنم به شما ربطی نداره ، اعتراض داری؟بفرما پیاده شو.

دختر از حرف راننده از کوره در رفت.با عصبانیت صدایش را بلند کرد:

_ پیاده شم؟معلومه که پیاده میشم.پس چی فکر کردی؟یالله نگاه دار ببینم.

تاکسی توقف کرد.دختر خواست پیاده شود که راننده گفت:

_ اول کرایه رو رد کن بیاد بعد ...

دختر گفت:

_ برو بابا.

و وقت پیاده شدن در را خیلی محکم به هم کوبید و صدای راننده را در آورد:

_ هوی یواشتر چه خبرته؟مال بابات که نیست اینقدر محکم می بندیش؟

دختر جوابش را نداد.کنار خیابان ، منتظر تاکسی دیگری ایستاد.ساسان که کنار راننده نشسته و شاهد ماجرا بود رو به راننده گفت:

_ بی زحمت نگه دار. منم پیاده میشم.

راننده متعجب گفت:

_ ولی...

اما ساسان مهلت نداد حرف بزند.کیف پولش را از جیبش بیرون آورد.یک اسکناس روی زانوی راننده انداخت و گفت:

_ اینم کرایه ی خودم و اون دختر خانوم.

راننده دیگر چیزی نگفت.حریصانه اسکناس را نگاه کرد و زیر لب گفت:

_ خیر پیش.

ساسان قدم روی آسفالت خیابان گذاشت.دختر که کمی آنطرفتر ایستاده بود با تعجب او را نگاه کرد.پسر جلو آمد.دخترک از او فاصله گرفت و برای تاکسی زرد رنگی که میگذشت دست تکان داد اما اتومبیل زرد نایستاد.ساسان به دیدن این صحنه لبخند زد.دختر بی اعتنا به او در حالیکه گریه اش گرفته بود، پشیمان از اینکه از تاکسی پیاده شده بود، مدام پاهایش را به ترتیب بالا می برد تا از گرمای داخل کفشهایش کم کند.

_ ببخشید.

ساسان بود که دختر را مخاطب قرار داد.صدایش گرم و مهربان بود.دختر اعتنا نکرد.ساسان پرسید:

_ مسیرتون خیلی دوره؟

دخترک که نوجوانی هفده هجده ساله می نمود، سوال او را بی جواب گذاشت و وقتی یک تاکسی زرد رنگ توقف کرد ، شادمان دوید و در حالیکه مسیرش را می گفت سوار شد.ساسان با آرامش و لذت شکارش را برانداز کرد و او هم به سمت تاکسی زرد رنگ رفت.مسیرش را هماهنگ با آنچه از دختر شنیده بود گفت و سوار شد.دختر با دیدن او، خودش را جمع کرد.کیفش را محکم بغل گرفت و زیر لب گفت:

_ مزاحم آشغال.

ساسان ، هیجان زده از شروع یک بازی جدید، در پشتی صندلی فرو رفت و تا مقصد حرف های راننده را تحمل کرد.در چنان لحظه ای که داشت نقشه می کشید و طرح میریخت و برایش یکی از باشکوهترین لحظاتش بود ، اهمیتی نداشت مردی کنار گوشش مدام ور بزند و از بدبختی هایش بگوید و از زندگیش بنالد.اما همین که دختر از راننده خواست نگه دارد و کرایه اش را پرداخت کرد، پیاده شد و به حالت دو وارد خیابانی شد، او هم کرایه اش را داد و در نهایت خونسردی وارد همان خیابان شد و در آخرین لحظه پیچیدن دختر را به سمت چپ دید.با قدمهای آرام و با خیال راحت اما هیجان زده از خیابان فرعی گذشت و به کوچه ای که شکارش وارد آن شده بود نظری انداخت .وقتی دید دخترک جلوی در کرم رنگی ایستاده، خیلی سریع گذشت و به خنده ی آرامی لب هایش از هم باز شدند:

_ اینم سومی.

پلک ها را روی هم گذاشت و گفت:

_ دیگه باید کم کم برگردم.وقت ناهاره و حتما مادر منتظره.

راه آمده را برگشت .دوباره تاکسی گرفت اما به طور ناگهانی مسیرش را تغییر داد و از راننده خواست او را به آدرس دیگری ببرد.به خانه ای کوچک و قدیمی در انتهای کوچه ای بن بست و دلگیر ، با دیوارهایی که بر اثر گذشت زمان سیاه شده بودند و درختی که اسمش را نمی دانست و همیشه خدا خشک خشک بود.نه بهار و تابستان برگ و باری داشت و نه زمستان و پاییز.ساسان هر بار که به آنجا میرفت، کاملا آن خانه و اطرافش را از نظر می گذراند.با این کار احساس نفرتش از آنجا و هر چیز و هر کس که به آن خانه مربوط میشد بیشتر و عمیقتر می گردید.در آن لحظه هم که ایستاده بود و خانه را تماشا می کرد تنفر تمام وجودش را فراگرفته بود.و در آن حال به بازی جدیدش فکر می کرد و به سه نفری که برای بازیش انتخاب کرده بود و به مادرش زنی که بیش از هر کسی از او متنفر بود.مادری که در آن لحظه منتظر بود تا ساسان برود و غذایش را آماده کند و ماجرا را برایش تعریف کند.پسر جوان این قسمت از کارش را خیلی دوست داشت.از شرح کارهایی که انجام داده بود و تماشای زجر کشیدن و اشک ریختن مادرش نهایت لذت را می برد.لذتی همراه با نفرت.نفرتی عمیق و ریشه دار.با همین نفرت قدم به خانه ی پدریش گذاشت .خانه ای که سالها بود جز برادر معتادش کسی در آن زندگی نمی کرد.با کلیدی که در اختیارش بود، وارد شد.وقتی از در عبور کرد، گربه ی سفید لاغر و کثیفی را که جلوی در ، مانند نگهبان عمارت های باستانی بر زمین خوابیده بود، با لگد فراری داد.به ساختمانی که نکبت از در و دیوارش می بارید زل زد. چشمهایش همزمان با پررنگ شدن لبخندش باریکتر و باریکتر شدند.سپس به اتاقی رفت که می دانست برادر کوچکترش آنجاست.در اتاق باز بود و برادرش طاقباز وسط اتاق خوابیده بود.ساسان جلو رفت.به آرامی لگدی به پهلوی برادر نواخت.جوان تکانی خورد.پارچه ای را که روی صورتش بود کنار زد و برای اینکه نور چشمش را نزند دستش را جلوی صورتش گرفت و وقتی ساسان را دید گفت:

_ تویی؟

ساسان که از بوی سوختگی آمیخته با بوی عرق تن و بوی جوراب ، چهره در هم کشیده بود چهره اش با دیدن وضعیت او از هم باز شد و جواب داد:

_ آره بهادر منم.

بهادر با تنبلی نشست. پنجه در موهای به هم ریخته بلند و سیاهش که معلوم بود زمان زیادی از شسته شدن و شانه خوردنشان گذشته، فرو برد و سرش را خاراند.ساسان رفت لب پنجره نشست.کیفش را از جیبش بیرون آورد و چند اسکناس به طرف برادرش انداخت:

_ بیا بگیر.

بهادر به پول ها نگاه کرد و خمیازه کشید.احساس تنبلی چنان در جان و تنش رسوخ کرده بود که حتی نمی توانست به خودش تکانی بدهد و پولها را بردارد. با این حال گفت:

_ خوب شد اومدی.داشتم از زور گشنگی می مردم.

ساسان لبخندش پررنگ تر شد و گفت:

_ حدس میزدم.

بهادر دستی به صورت و ریش زبر چند روز نتراشیده اش کشید و پرسید:

_ ساعت چنده؟

ساسان در پاسخ گفت:

_ یه ربع به یک.

بهادر خمیازه کشید.می خواست باز هم بخوابد.اما ساسان مزاحمش بود.ساسان هم می خواست بیشتر بماند و ببیند و لذت ببرد.از دیدن بدبختی ای که برادرش دچار آن بود ، خوشش می آمد.خودش را در دل تحسین می کرد که پسر عزیز کرده ی مادرش را به این وضع ناجور کشانده.دوست داشت هر آنچه را که دیده بود برای مادر تعریف کند ، جزء به جزء و با دقت تمام، می خواست او را بیشتر و بیشتر آزار دهد.با تحقیر برادرش را نگریست.از لبه ی پنجره کنار رفت و نچ نچ کنان گفت:

_ بدجور همه جا رو کثافت و نکبت گرفته.

_ مهم نیست.به همین زودیا می فروشمش راحت میشم.

بهادر جمله اش که تمام شد، در ذهنش دنبال راهی برای دست به سر کردن ساسان گشت.اما فکری جز اینکه پولها را هر چه زودتر بردارد و برود با آنها مواد بخرد به ذهنش نرسید و این همان چیزی بودکه برادرش می خواست و انتظارش را داشت.ساسان دوباره به طرف پنجره برگشت.از شیشه کبره بسته آن حیاط را نگاه کرد و پرسید:

_ واسه فروش هم که شده نمی خوای دستی به سر و گوشش بکشی؟

بهادر از فرصت پیش آمده استفاده کرد و اسکناس ها را دور از چشم ساسان جمع کرد و در جیب پیژامه اش چپاند.ساسان از زیر چشم او را پایید و بی صدا خندید.

بهادر گفت:

_ نترس قرار نیس کسی اینجا زندگی کنه.قراره بکوبنش و دوباره بسازنش.

اما بعد فکری کرد و پرسید:

_ چیه؟نکنه می خوای مادرو برگردونی اینجا؟

ساسان دستها را تا نیمه در جیب تنگ شلوار جین آبی کم رنگش فرو برد و گفت:

_ نه اونجا جاش راحته.

بهادر دراز کشید و ساعدش را روی چشمها گذاشت و گفت:

_ خوبه.اینطوری براش بهتره.

ساسان چرخید.ابرو بالا انداخت و گفت:

_ آره این برای تو هم بهتره.حسابی خوش میگذرونی.

بهادر سکوت کرد.منظور برادرش را فهمیده بود.از نیش زبان او ناراحت بود اما زبانش برای جواب دادن کوتاه بود.چه می توانست بگوید؟با آن سر و وضعی که داشت.نمی توانست جلوی ساسان بایستد.مخصوصا که به پول او نیاز داشت.برادر بزرگتر ، تنها منبع در آمدش بود.ساسان از تماشای حیاط که خسته شد.از اتاق بیرون رفت و گفت:

_ خب دیگه باید برم ناهار مادرو آماده کنم.

_ برو تا منم یه چرتی بزنم.

پسر همانطور که آمده بود برگشت.از آن خانه بیرون رفت.تاکسی گرفت و به خانه برگشت.به آپارتمان اجاره ای کوچکش، جایی که مادرش منتظر برگشتنش بود. به خانه که برگشت بعد از اینکه وارد خانه شد ، مادر را صدا زد:

_ سلام مامان! من اومدم.

اما مثل همیشه جوابی نشنید.به اتاق مادرش رفت.زن روی تخت نشسته و پاها را در شکم جمع کرده بود و پتو را تا زانوها بالا کشیده بود.ساسان با نفرت او را نگاه کرد.چقدر از آن زن لاغراندام با آن چشمهای سیاه و لبهای جمع شده از درد، بدش می آمد!هر بار که به خاطرش می آمد چه ها بر سر او آورده و چقدر زجرش داده نفرتش از او بیشتر میشد.زن هم به همان نسبت از پسر بزرگش متنفر بود.به خاطر عذابی که پسرش به او داده از او بدش می آمد.ساسان از جلوی در اتاق کنار رفت و در حالیکه به آشپزخانه میرفت گفت:

_ حتما گرسنه ای.الان میرم ناهارتو آماده میکنم.

زن هیچ نگفت.صم بکم به دستهایش خیره ماند.می دانست بعد از ناهار مجبور است به حرفهای پسرش گوش کند.حرفهایی که شنیدنشان زجر آور بود.شنیدن در مورد بدبختی های پسر کوچکش بهادر و یا سختی های دخترش در زندان ، جگرش را خون می کرد.اما ملک عذابش ساسان با خبر از این رنج کشیدن باز هم تعریف می کرد.بی هیچ ترحمی و با لذت بسیار تعریف می کرد.با آب و تاب از بدبختی های برادر و خواهرش می گفت تا از او انتقام بکشد.انتقام همه ی بدبختی هایی را که کشیده بود می گرفت.

ساسان سوپی را که از قبل پخته بود گرم کرد و ظرف سالاد را در سینی گذاشت.هیجان زده و خوشحال از فکر عذاب دادن مادر و دیدن اشک های او و شنیدن التماس هایش پر صدا نفس کشید.بله ، مادر باید می شنید و باید دلش به درد می آمد.حقش بود.چرا که نه؟باید آنقدر می کشید تا عاقبت بمیرد.مگر خود او کم زجر کشیده بود؟کم اذیت شده و کتک خورده بود؟مادرش هم باید به اندازه ی او عذاب می کشید.البته او مثل ساسان مجبور نبود کتک بخورد و شب را در خیابانهای سرد شهر سر کند.

پسر قرصها و ناهار مادرش را که داد و ناهار خودش را که خورد بالاخره رفت کنار تخت زن روی زمین نشست و گفت:

_ خب!حالا وقت استراحت بعد از ناهاره.

زن به بالش تکیه داد .بدون اینکه نیم نگاهی به پسرش بیندازد.از نگاه کردن به او می ترسید.چرا که پسر او را به یاد خودش می آورد.جذاب و جوان و زیبا و بی رحم ، درست مثل جوانی خودش با همان چشمهای میشی و لب و دهان خندان و دندانهای سفید و محکم وچانه گرد و همان نشانه ی کوچک سیاه بالای لب.

_ امروز بازی جدیدمو شروع کردم.

ساسان این را گفت و مادر را تماشا کرد تا کوچکترین تغییر را در صورتش ببیند.

_ طبق معمول سه نفرو انتخاب کردم.یه پسر جوون یه زن شوهردار و یه دختر.

چانه اش را به دستش تکیه داد و گفت:

_ زن جوونی که ازش گفتم نیره ست.

چانه اش را برداشت و کمی خودش را به سمت مادرش کشید:

_ راستی تو نیره رو میشناسی؟در موردش قبلا بهت نگفته بودم نه؟

مادر سعی کرد بی تفاوت او را نگاه کند.

اما ساسان خندید.می دانست که او واقعا نسبت به حرفهای پسرش بی تفاوت نیست.می دانست دارد چه عذابی از درون می کشد!

_ نیره، نیره ، نیره ، من اون وقتا تو تولیدی باباش کار می کردم.یه بچه ی هیجده ساله بودم.نیره گاهی می اومد اونجا که از باباش پول بگیره.اون وقتا از شدت علاقه ش به خودم خبر نداشتم.اما حاجی گنجی به خاطر اینکه دختر احساساتی نازک نارنجیش عاشق من شده بود عین سگ از تولیدیش انداختم بیرون.فکر می کرد دخترشو گول زدم و هر چی بوده تقصیر من بوده.

ساسان حرفهایش را با دندانهای فشرده بر هم و از لای لبهایش می گفت.و بعد از گفتنشان خشمگین به مادرش زل زد و گفت:

_ ولی یه چیزی رو نمی دونست.نمی دونست دست سرنوشت، دوباره ما دو نفرو سر راه هم قرار میده.آره ، سرنوشت، نیره رو کشوند به فروشگاهی که من توش کار می کنم.کیفش اونجا جا موند و به دست من رسید.من اسم و آدرسشو تو کیف خوندم و شناختمش.رفتم سراغش کیفو بهش دادم و ...

حرفش را نا تمام گذاشت و با لحن شادی گفت:

_ وای من محشرم.هیشکی نمی تونه مثل خودم با احساسات آدما بازی کنه.نمی دونی وقتی باهام رو به رو شد چه حالی پیدا کرد!کلی خوشحال شد.حتی ازم دعوت کرد بشینیم و با هم حرف بزنیم و چایی بخوریم اما من بی اعتنا فقط کیفو بهش دادم و برگشتم.طوری که عطشش برای دیدن دوباره م بیشتر بشه.اون وقت وقتی کاملا احساسات گذشته ش تحریک شدن و عشق فراموش شده ش دوباره زنده شد...

مکثی کرد.گردنش را کمی کج کرد و لبخند زنان پرسید:

_ دیگه خودت می دونی چیکار می کنم همون بلایی که...

_ نکن...

ساسان به صدای التماس آمیز مادر سر بلند کرد.زن دوباره التماس کرد:

_ نکن.این کارو نکن عاقبت نداره.

ساسان بی آنکه چشم از مادر بردارد با تک خنده ای گفت:

_ عاقبت؟

و بعد باز هم تکرار کرد:

_ عاقبت؟

و خندید.بلند و پر صدا و صدای خنده اش اوج گرفت:

_ عاقبت...

برخاست.صدایش لحظه به لحظه بلندتر میشد اما ناگهان خنده اش قطع شد و برگشت شرر بار و پر از نفرت خیره شد به مادرش و پرسید:

_ تو داری منو از عاقبت کارم می ترسونی؟

زن من و من کرد:

_ تو...تو... داری بد می کنی.ب...به همه...به خودت و من و خواهرت و برادرت و خیلیای دیگه...این کارا عاقبت نداره.تو رو خدا...

ساسان حرف مادرش را قطع کرد و داد کشید:

_ تو چی؟تو فکر عاقبتتو کرده بودی؟وقتی منو می فروختی ، وقتی بعد از فرارم از دست اون جونور وحشی مجبورم کردی برم تو خیابونا و واسه پول تو خیابونا تن به هر خفتی بدم، فکر عاقبتتو کرده بودی؟

سر تکان داد و کنار تخت مادرش ایستاد.خم شد.دستها را بر لبه ی تخت او گذاشت و بی آنکه چشم از مادر بردارد گفت:

_ نه تو هیچ وقت فکر عاقبت خودت و بچه هات نبودی.وگرنه به این حال و روز نمی افتادی.

راست ایستاد و فریاد زد.آنقدر بلند و هولناک که تن زن لرزید:

_ پس هر اتفاقی هم که افتاده و قراره بیفته، مقصرش تویی.باعث و بانیش خودتی.می فهمی؟تو.

آهی از سینه ی مادر برخاست.صورت لاغرش را بین دستها پنهان کرد و تلخ گریست:

_ نه، نه ،این درست نیست.این درست نیست.

ساسان با خشمی که طول می کشید فروکش کند گفت:

_ چرا درسته.چون این تو بودی که به پدرم خیانت کردی و خواستی بهش سم بدی و اون به خاطر کارای تو بود که عقلشو از دست داد .تو بودی منو، پسر شیش هفت ساله تو ،فروختی به یه مردک عوضی و باعث بدبختیش شدی.اگه تو اون کارو نمی کردی الان اینی نبودم که جلوت وایسادم.پسرت بهادر مجبور نبود برای خرج اعتیادش خونه رو بفروشه و دخترت الان به خاطر قتل تو زندون نبود.پس بی خود نگو درست نیست .نگو که بیگناهی.

به اینجا که رسید، دیگر ماندن را جایز ندانست و بیرون رفت تا از هوای آن اتاق که مادرش در آن نفس می کشید دور شود و کمی حالش جا بیاید.یاد آوری گذشته آزارش داده بود.گذشته ای که سیاه و تلخ و نفرت انگیز بود و دلش می خواست به جای به خاطر آوردنش آن را برای همیشه فراموش کند.اما با همه ی این حرفها ،به نظرش این کار لازم بود.باید می گفت تا مادرش نیز به یاد بیاورد و بیشتر اذیت شود.تا خودش به یاد بیاورد و خشم و نفرتش بیشتر شود.

***

فصل 2

نشسته بود روی زمین و خیره به تلویزیون ، در ذهنش، دنبال راهی برای پول در آوردن می گشت.بالش به بغل بدون توجه به صدای آرام و کسل کننده ی گزارشگر تلویزیون ،یکی یکی راهها را بررسی می کرد.باید کاری پیدا می کرد تا مادرش را راضی کند . ولی حتی دریغ از یک کار ساده ی پاره وقت و این را رامبد به حساب بد شانسیش می گذاشت.به حساب بی کسیش که اگر اینطور نبود آن وقت از روز به جای نشستن جلوی تلویزیون و تماشای فوتبال به آن بی حالی ،سر کاری بود و با این و آن سر و کله میزد.داشت فکر می کرد که مادر پیدایش شد.از جلوی تلویزیون رد شد.کنترل را از روی زمین برداشت و تلویزیون را خاموش کرد.رامبد به خود آمد و اعتراض کرد:

_ چیکار داری می کنی؟دارم فوتبال میبینما!

مادر بالای سرش ایستاد و پاکت سیگار را پرت کرد به سمتش.پاکت خورد به سینه ی رامبد و روی زمین افتاد.پسر جوان پاکت سیگارش را شناخت.زن پر از خشم و نگرانی پرسید:

_ زودباش به من بگو این چیه؟

رامبد چنگ زد و پاکت سیگار را برداشت و بی آنکه به صورت مادر چشم بدوزد جواب داد:

_ مگه نمیبینی؟ سیگاره.

مادر سعی کرد آرام باشد.سعی کرد آرام حرف بزند:

_ که سیگاره هان؟سیگاره؟خب این سیگارا تو جیب تو چیکار می کرد؟ها؟تو جیب تو چیکار می کرد؟

رامبد، با وجود شرمندگی برای اینکه کم نیاورد تند و تیز پرسید:

_ تو به چه حقی رفتی سر لباسای من؟کی بهت اجازه داده؟

خشم زن با شنیدن پرسش پسرش و با دیدن نگاه حق به جانبش فوران کرد و به صدای بلند پرسید:

_ نباید میرفتم سر لباسات؟آره؟نباید میرفتم؟

رامبد داد کشید:

_ نه تو حق نداری وسایل منو بگردی.چرا بی اجازه میری لباسامو تفتیش می کنی؟

مادر صورتش رنگ به رنگ شد ،کبود و سرخ و زرد و بعد هم سفید به رنگ گچ:

_ من حق دارم هر کاری بکنم.چون مادرتم.چون می ترسم تو هم بشی یکی عین بابات.می ترسم روزی برسه که مجبور بشم واسه ملاقاتت بیام زندون.

رامبد صبرش سر آمد.فکر بی اعتمادی مادرش نسبت به او دیوانه اش کرد و باعث شد فریاد بزند:

_ من بابام نیستم.من بابام نیستم.میشنوی چی میگم؟من بابام نیستم.

مادر چشمهای درشت پر از خشمش را به پسرش دوخت و داد زد:

_ سر من داد نزن پسره ی بی چشم و رو.با مادرت درست حرف بزن.

رامبد آشفته و نفس زنان اطرافش را نگاه کرد.تلفن را از روی میز برداشت و به زمین کوبید و بلندتر فریاد زد:

_ داد میزنم.دوست دارم داد بزنم.

مادر در حالیکه می لرزید با انگشت اشاره در را به پسرش نشان داد و گفت:

_ برو بیرون رامبد.همین الان برو بیرون.

_ معلومه که میرم.پس فکر کردی می مونم که هر چی دلت می خواد بارم کنی؟

پیراهنش را از روی زمین برداشت و بیرون رفت و در را محکم به هم کوبید.اما وقتی به کوچه پا گذاشت، نمی دانست کدام طرف برود، بی هدف راهش را کشید و رفت.می خواست فقط برود.می خواست تا می تواند از آن خانه دور شود.پاکت سیگار در دستش مچاله شده بود.بدون اینکه پیراهن چهار خانه ی آبی را تنش کند.آن را فقط در مشتش فشار میداد.دلش می خواست داد بزند.دلش می خواست خشمش را با یک فریاد بلند نشان بدهد.صبر ایوب نداشت که آن همه اذیت شود و دم نزند!جوان بود.خیلی جوان.بیست و شش سال اصلا در نظرش سنی نبود.بر عکس مادرش که همیشه او را مرد گنده صدا میزد.از اینکه آنطور مورد شماتت مادر قرار گرفته و رانده شده بود آن هم به خاطر چند نخ سیگار ناقابل .عصبانی بود و باز خوب بود که کسی در آن ساعت از روز سر راهش سبز نمیشد وگرنه حتما تمام دق دلیش را سرش خالی می کرد..سر به زیر و اخم کرده فقط راه میرفت و به هیچ چیز توجه نداشت.با اینکه تی شرت نازکی به تن داشت از گرمای عصر بهاری عرق کرده بود.بالاخره به پاتوق همیشگیش که رسید، ایستاد.با فکری مشغول وارد پارک شد.پارکی که جز چند نیمکت نو، درختهای تازه کاشته و چمن نیم زرد و نیمه خشک و یک استخر همیشه خالی ،چیزی نداشت.وسایل بازی بچه ها را خیلی وقت بود به بهانه ی عوض کردن فضای پارک بی استفاده گوشه ای جمع کرده بودند و حتی حصارها و دیوارها را هم خراب کرده بودند برای نو سازی.

رامبد، در ذهنش صحنه ی بگو مگو با مادرش را برای بار چندم مرور کرد و رفت روی نیم کت همیشگیش نشست و پلکها را روی هم گذاشت تا کمی آرام شود.اما به جای آرامتر شدن حالش بدتر شد.و مخصوصا عصبانیتش وقتی بیشتر شد که خلوتش با سر و صدای چند پسر جوان به هم خورد.اما سعی کرد آرام باشد.دستها را بر هم فشرد و پیشانیش را بر آنها تکیه داد. ولی این آرامش ظاهری خیلی طول نکشید و وقتی پسرها شوخی کنان همدیگر را هل می دادند و یکیشان پای رامبد را لگد کرد، بالاخره دادش در آمد:

_ هوش!یابو!حواست کجاست؟مگه کوری؟پامو له کردی.

پسرها که انتظار شنیدن چنین حرفی را با چنان لحن بی ادبانه ای نداشتند، لحظه ای هاج و واج او را نگاه کردند تا اینکه بالاخره آن که مخاطب اصلی بود ناباورانه انگار که اولین بار بود آنطور با او حرف میزدند پرسید:

_ با من بودی؟

رامبد سرتا پای او را برانداز کرد و برخاست و گفت:

_ آره.با تو بودم.

پسر جواب رامبد را که شنید دیگر صبر نکرد در یک لحظه ناگهانی یقه ی او را گرفت و گفت:

_ یابو خودتی و جد و آبادت عوضی!به چه حقی به من فحش میدی؟

رامبد خشمگینتر از قبل او را هل داد:

_ دستتو بکش بچه پر رو.

و درگیری شروع شد.چهار پسر جوان با هم درگیر شدند و سر و صدایشان بلند شد.کسی به صحنه ی دعوا نزدیک نمیشد.آنها که شاهد دعوا بودند از دور ایستاده و تماشا می کردند.یکی از پسرها رامبد را هل داد و برایش چاقو کشید اما همان لحظه کسی مچ دستش را گرفت و گفت:

_ چه خبره؟بس کنین.می خواین همدیگه رو تیکه پاره کنین؟

رامبد که یقه اش پاره شده بود پسر خوش قیافه ی تازه از راه رسیده را که به چشمش آشنا می نمود کنار زد و گفت:

_ برو کنار ببینم .

اما جوان تازه وارد رو به پسرها گفت:

_ یالله برید پی کارتون.اینجا که جای دعوا کردن نیست!

یکی از پسرها نفس زنان اشاره کرد به رامبد و گفت:

_ همه ش تقصیر این یارو بود.

رامبد خواست دوباره دعوا راه بیندازد که همان جوان مانعش شد:

_ کجا؟وایسا ببینم!

بعد رو به پسرها کرد و گفت:

_ برید تا کار دست خودتون ندادین.

پسرها هر کدام نگاه خشمناک و تهدید آمیزی به رامبد انداختند و راهشان را کشیدند و از آنجا دور شدند.همین که رفتند رامبد برگشت و سر جایش نشست بدون اینکه فکر کند مردی را که به دعوا خاتمه داده جایی دیده .اما ساسان که مدتی میشد او را زیر نظر گرفته بود با آن لبخند همیشگی بر لبش در حالیکه کنارش می نشست گفت:

_ بدجور قاطی کرده بودیا!

رامبد عبوس و اخمو به رو به رو خیره شد.

ساسان خیلی دوستانه گفت:

_ خیلی بده آدم اینقدر عصبی باشه.

پسر جوابش را نداد.ساسان به پاکت مچاله شده ی سیگار اشاره کرد و گفت:

_ به سیگار هم که می کشی!می دونی سیگار کلی ضرر داره؟

بالاخره مهر سکوت از لبان رامبد برداشته شد و او پوزخند بر لب جواب داد:

_ اینو که یه بچه قنداقی هم می دونه.

ساسان نیمه شوخی و نیمه جدی گفت:

_ خب پس چرا می کشی؟

رامبد با اخم چرخید تا جواب فضولی آن جوان غریبه را بدهد اما وقتی چهره ی آشنای او را دید ساکت شد.ساسان با خنده پرسید:

_ چی شد؟شناختی، نه؟

رامبد جوابی نداد.ساسان خیلی راحت و صمیمانه گفت:

_ خب حالا که چهره هامون برای هم آشناست بذار با اسمای همدیگه هم آشنا بشیم.

بعد دستش را به سمت پسر جوان دراز کرد و گفت:

_ ساسان.

رامبد به او نگاه کرد.و به انگشتان کشیده اش و اثر زخم بین انگشت اشاره و شستش:

_ دست بده.

ساسان اصرار کرد. رامبد با او دست داد و گرفته گفت:

_ رامبد.

ساسان خوشحال از موفقیتی که میرفت نصیبش شود گفت:

_ خوشبختم.

رامبد سر تکان داد.دیگر از آن عصبانیت چند دقیقه ی قبلش خبری نبود.و ساسان هم به این موضوع اشاره کرد:

_ فکر کنم حالا حالت بهتره.درسته؟

رامبد خیره به رو به رو پرسید:

_ از کجا مطمئنی؟

ساسان خندید و گفت:

_ چون تا چند دقیقه ی پیش داشتی از عصبانیت می لرزیدی.ولی الان نمی لرزی.بعدشم من آدم شناس قهاریم.فقط کافیه به چشمای طرفم نگاه کنم.

رامبد از این تعریف او از خودش خوشش نیامد.سر به سویش چرخاند و پرسید:

_ یعنی فکر می کنی ظاهر و باطنم هر دو به یه اندازه آرومن؟

ساسان گفت:

_ نه ،البته که نه.

و پرسید:

_ از چی ناراحتی؟

رامبد سوال او را بی پاسخ گذاشت.چطور می توانست به یک غریبه ی تازه از راه رسیده اعتماد کند؟

ساسان شک و تردید او را که حس کرد،برای اینکه یخ بینشان را کم کم آب کند پرسید:

_ می تونم یکی از این سیگارا بردارم؟

رامبد به تکان سر جواب مثبت داد و گفت:

_ اگه له نشدن حتما.

سپس سوال کرد:

_ تو که گفتی سیگار کلی ضرر داره!پس چرا خودت می خوای بکشی؟

ساسان سیگاری را که خم شده بود راست کرد وگذاشت گوشه ی لبش و در حال فندک زدن جواب داد:

_ البته تفننی سیگار کشیدن به نظر من چندان ضرری هم نمیرسونه. 

رامبد پوزخند زد و گفت:

_ البته اگه کسی بالای سرت نباشه که مرتب سرت غر بزنه و داد بیداد راه بندازه.

بعد سر چرخاند و از ساسان که با لذت سیگار می کشید پرسید:

_ پدر و مادرت می دونن سیگار می کشی؟

ساسان شنید و حدس زد.این بازی را دوست داشت.از خلال حرفهای افراد مورد نظرش، از بین حرفهای گنگ و نا مفهوم آنها ،جملات مهم را استخراج کردن و حدس زدن در مورد مشکلاتشان یکی از سرگرمی های محبوبش بود.این بار با این سوال رامبد حدس زد آن پسر جوان به خاطر سیگار با خانواده اش مشکل پیدا کرده پس با خودش اینطور شرط بندی کرد"ساسان!ده هزار تومن شرط می بندم مادرش به خاطر سیگار از خونه انداختتش بیرون._ واقعا ؟شرط می بندی؟ولی اگه حدست اشتباه بود چی؟_ مطمئنم حدسم درسته"

او با خودش در دل قرار گذاشت و از افکارش خنده اش گرفت.رامبد با اخمهای در هم و خیلی جدی پرسید:

_ چیه؟چرا می خندی؟مگه حرف خنده داری زدم؟

ساسان با خنده گفت:

_ آره خیلی خنده دار بود.

و اخمهای رامبد را که در هم دید گفت:

_ آخه جوری حرف زدی انگار طرفت یه بچه ی چهارده پونزده ساله ست.نه یه جوون بیست و هفت هشت ساله.البته بچه ها هم این روزا ادعای بزرگ بودن دارن.

رامبد پرسید:

_ یعنی کسی نیست بهت گیر بده؟

ساسان با خنده جواب داد:

_ چرا فقط صاحب کارم .

رامبد آه کشید و گفت:

_ پس خوش به حال تو.

و یاد چند دقیقه پیش خودش افتاد که مادرش سر چند نخ سیگار ناقابل الم شنگه ای بر پا کرده و خانه را روی سرش گذاشته بود.دوباره آه کشید و تکرار کرد:

_ خوش به حال تو.

ساسان فیلتر سیگار را پرت کرد روی زمین و با نوک پا آن را له کرد و پرسید:

_ چرا؟چون کسی نیست جلوی سیگار کشیدنمو بگیره؟

و وقتی از رامبد پاسخی نشنید گفت:

_ آخه من کسی رو ندارم که بهم گیر بده.فقط خودمم و خب البته مادرم که مریضه و نمی تونه راه بره و خودم ازش مراقبت می کنم.

رامبد شنید و در دلش گفت:"کاش مادر منم مریض بود"

اما بعد پشیمان از چنین آرزوی نسنجیده و احمقانه ای، خودش را سرزنش کرد.ساسان او را که در فکر دید، دستش را به شانه اش کوبید و گفت:

_خیلی نرو تو فکر.چون فقط باعث میشه اعصابت بدتر خرد و خاکشیر بشه.

_ جز فکر کردن کار دیگه ای ندارم.مادرم...

رامبد کلمه ی مادرم را بر زبان آورد اما جمله اش را ادامه نداد. نباید بیشتر از آن پر حرفی می کرد .اعتماد به غریبه ی تازه از راه رسیده ای مثل ساسان در نظرش احمقانه بود.پس سکوت کرد.اما ساسان که تا ته ماجرا را فهمیده بود لبخند زد و در دلش گفت"شرطو بردم"

و فکر کرد همین کافی است.برای روز اول همانقدر کافی بود.نباید سریع جلو می رفت.باید آرام آرام جلو میرفت.تا بالاخره اعتمادش را جلب می کرد .فقط باید صبر می کرد .آن وقت خودش به دام می افتاد.

با چنین تصمیمی برخاست و گفت:

_ خب دیگه من باید برم.امیدوارم بازم ببینمت.از آشناییت خوشحال شدم.

رامبد هم بلند شد و دستی را که به سمتش دراز شده بود گرفت و گفت:

_ ممنون.منم خوشحال شدم.

ساسان لبخند زنان از او خداحافظی کرد و در حین دور شدن برایش دست تکان داد و در حالیکه از سنگفرش بین زمینهای چمن کاری شده می گذشت به خودش گفت:

"_ خب آقا ساسان!اولین شرطو بردی.حالا بهتره بریم سرکارمون.همونجا منتظر نیره خانوم بمونیم.حتما تا الان کلی با خودش کلنجار رفته که بیاد یا نیاد.ولی مطمئنم بالاخره تسلیم میشه.

_ ولی اگه نیومد_ چی؟نیاد؟میاد.سر ده تومن شرط می بندم که میاد."

از پارک بیرون آمد و کنار خیابان ایستاد.هنوز به خاطر فکرها و نقشه هایش خنده بر لب داشت اما با دیدن شخص آشنایی سمت دیگر خیابان لبخند بر لبانش خشکید.کمی عقب رفت و زیر لب گفت:

_ ای لعنت.این دیگه اینجا چیکار می کنه؟

*******

نیره از پله های طبقه دوم فروشگاه ،که قسمت لباس های زنانه و بچگانه بود، پایین آمد.ناراحت از پس گرفته نشدن لباس هایی که خریده بود ،ایستاد.با حرص دوباره شماره ی همسرش را گرفت و وقتی جمله ی “شماره ی مشترک مورد نظر در در دسترس نمی باشد” را شنید زیر لب با خشم گفت:

_ ای مرده شور تو رو ببرن با در دسترس نبودنت.

و یکی یکی پله ها را پایین آمد. قبل از خارج شدن کاملش از فروشگاه ،مکثی کرد و به خودش گفت برود قسمت لباس های مردانه، ساسان را ببیند.اما پشیمان شد و باز تصمیم گرفت برود بیرون و با وجود این ،پاهایش بی اختیار او را کشاندند به آن سمت.وقتی وارد قسمت لباس های مردانه شد، نگاهی گذرا به اطراف انداخت.سه فروشنده ای که آنجا بودند هر سه سرگرم راه انداختن مشتریهایشان بودند.نیره با همان نگاه اول ساسان را پیدا کرد که داشت در مورد پیراهنی برای مرد جوانی توضیح می داد:

_ اینا رنگشون کاملا ثابته.هر قدر هم شسته بشه هیچ اتفاقی نمی افته.به رنگ پوست شما هم خیلی میاد.به تیپ و قیافه تونم میاد.

زن به همان سمت رفت و در حال رفتن، به لباس ها نگاهی انداخت و حتی یک دست کت و شلوار هم برای شوهرش در نظر گرفت تا بهانه ای داشته باشد برای رفتن به آنجا که ساسان پیش خودش خیالی نکند.ساسان هم که در همان لحظه ی ورود نیره متوجه او شده بود بی اعتنا کارش را انجام می داد.مشتریها را راهنمایی می کرد.با آنها چانه میزد.در مورد جنس لباسها برایشان توضیح می داد و با آنها شوخی می کرد.نیره اما دلش می خواست پسر جوان قبل از همه کار او را راه بیندازد و به او توجه کند.ساسان هم این را خیلی خوب می دانست اما این بی اعتنایی را راه خوبی برای بیشتر جلب کردن نیره به سمت خودش می دانست.بالاخره هم همانطور که انتظار داشت نیره با تک سرفه ای و یک ببخشید گفتن او را صدا زد.ساسان اما نیم نگاهی به او انداخت و گفت:

_ ببخشید چند دقیقه صبر کنین.من جواب این خانومو بدم میام خدمتتون.

زن جوان لبهایش را جمع کرد.انتظار چنین برخوردی را هر چند مودبانه نداشت.انتظار داشت بر دیگرانی که زودتر آمده بودند، مقدم شمرده شود و وقتی رفتار او را دید رفت بین لباسها و مشغول قدم زدن و نگاه کردن شد.ساسان که حواسش به نیره بود مشتریهایش را که راه انداخت رفت سراغش و چون دید او هنوز حواسش به لباس هاست ،با سرفه ای او را متوجه حضورش کرد.نیره با چرخشی به سمت او برگشت.

ساسان پرسید:

_ خب شما انتخابتونو کردین؟

نیره پرسید:

_ شما از کجا می دونی که من اومدم چیزی انتخاب کنم؟

لبخندی گوشه ی لب ساسان نشست و گفت:

_ مگه اومدنتون دلیل دیگه ای داره؟

نیره جواب داد:

_ خب راستش اومده بودم چند دست لباسی رو که خریده بودم پس بدم که پسشون نگرفتن.بعدشم گفتم بیام اینجا بگردم شاید یه چیز به درد بخور واسه شوهرم پیدا کنم.

و روی کلمه ی شوهرم چنان تاکید کرد که ساسان حساب کار دستش بیاید.ساسان اما با آرامش پرسید:

_ حالا انتخاب هم کردین؟

نیره با اینکه همان لحظه ی ورود، انتخابش را کرده بود ،خیلی جدی جواب داد:

_ نه.

ساسان گفت:

_ خب پس هر وقت انتخاب کردین منو صدا کنین.

و خواست برود که نیره سریع گفت:

_ البته فعلا فقط نگاه می کنم.ولی شاید فردا با شوهرم یه سری زدم.

ساسان ایستاد و گفت:

_ خوبه.

و نیره خواست بیشتر حرف بزند و گفت:

_ معلومه خیلی به کارت واردی.

ساسان لبخند دندان نمایی زد و گفت:

_ شما لطف داری خانوم گنجی.به هر حال هفت هشت سال تجربه باید به یه دردی بخوره دیگه!

نیره در جواب او لبخند کمرنگی زد و سپس با افسوس گفت:

_ آقام اشتباه بزرگی مرتکب شد که بیرونت کرد.

آه کشید و گفت:

_ اگه به خاطر من نبود اون اتفاق نمی افتاد.

_ خیلی هم شما مقصر نبودی.من خودمم تقصیر داشتم.

نیره به صورت خواستنی او نگاه کرد و پرسید:

_ شما چرا؟!شما که ...

ساسان قیافه ی گرفته ای به خودش گرفت و گفت:

_ مهم نیست.بی خیال.

و چنان خودش را مغموم نشان داد که نیره را به فکر فرو برد.منظورش چه بود؟چه می خواست بگوید؟احساس کرد حرفی در دل ساسان ناگفته مانده بی آنکه بداند او عمدا چنان قیافه ای به خود گرفته.بی آنکه بداند چه نقشه ای برایش کشیده.ساسان در حالیکه سر کارش بر می گشت در دل خودش را مخاطب ساخت و گفت

"_ دیدی شرطو بردم؟

اینم ده تومن دیگه."

و مثل همیشه لبخند زد.

*******

پروا کوله بر دوش، دوستش را که داشت برای چند نفر از دخترهای همکلاسیشان از دوست پسرش تعریف می کرد صدا زد:

_ سارا!زود باش بیا دیگه دیر شد.

سارا برایش دست تکان داد.اما انگار حرفهایش تمامی نداشت.آنقدر با آب و تاب تعریف می کرد که خودش هم باورش شده بود واقعا دوست پسری دارد.پروا بی حوصله به سمتش رفت.مچ دستش را گرفت و او را دنبال خودش کشید:

_ اگه بذارمت تا فردا صبح اینجا می مونی واسه این و اون لاف میزنی.

_ آی آی آی ،چیکار می کنی وحشی دستمو کندی!

پروا با حرص جواب داد:

_ تقصیر خودته.وقتی بت میگم بیا و نمیای اینطوری میشه.از بس چاخان می کنی.

سارا جواب داد:

_ حالا خوبه حداقل من این چاخان کردنو بلدم تو که عرضه ی این کارو هم نداری.

سارا چشمها را در کاسه چرخاند و گفت:

_ همینم مونده که چاخان کنم و بگم دوست پسر دارم و پزشو بدم.

سارا ریز خندید و گفت:

_ همه این روزا دارن.خیلی هم کلاس داره.

پروا خنده اش گرفت و پرسید:

_ خب تو چرا نداری؟

سارا خنده اش را خورد و گفت:

_ که اون وقت داداشم سرمو ببره؟

پروا با خبر از ترس سارا از برادرش خندید.

و سارا گفت:

_ آره بخند.تو که نمی دونی داداشم چه جونوریه!بفهمه چپ به یکی نگاه کردم سرمو می بره.

پروا با خنده گفت:

_ خوبه تو یه دونه داری من با پدرم میشن چهار تا.

دخترها دست همدیگر را گرفتند و گفت و گو کنان از خیابان عبور کردند، بدون اینکه بدانند چشمهایی مراقب آنهاست.چشمهای ساسان انها را تا مسیری تعقیب کرد.سپس دستش را روی شانه ی پسر بچه ی گل فروشی که کنارش ایستاده بود گذاشت و با انگشت پروا را نشانش داد و گفت:

_ ببین، اوناهاش.اون که دکمه های مانتوش درشت و سفیده.این گلو بده دستش.بهت پنج تومن میدم.

پسر ناباورانه دستهای کوچکش را تکان تکان داد و پرسید:

_ راست راستکی پنج تومن بهم میدی؟

ساسان پاسخ داد:

_ آره بدو تا نرفته.

پسر بدون لحظه ای تردید دوید به سمت دخترها.ساسان در پناه درختی ایستاد و از دور آنها را زیر نظر گرفت.پسرک خودش را به پروا و سارا رساند و آنها را صدا زد:

_ وایسین خانوما.وایسین.

دخترها ایستادند و با تعجب به او نگاه کردند . سارا به خیال اینکه او قصد فروختن گلهایش را دارد گفت:

_ برو پسر جون.برو خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه.ما دوتامون آس و پاسیم ،هیچی تو جیبامون نیست بهت بدیم.

پسر بی توجه به حرف سارا گل را به سمت پروا گرفت:

_ این واسه شماست خانوم.

پروا حیرت زده، انگشت اشاره اش را به سمت خودش گرفت و پرسید:

_ واسه من؟!

پسرک به تکان سر پاسخ مثبت داد:

_ بله یه آقایی داد گفت بدم به شما.

دختر باز هم تعجب کرد.سارا دهانش باز مانده بود.پروا پرسید:

_ نگفت کیه؟

پسر جواب داد:

_ نه.فقط گفت اینو بدم به شما.

سارا نگاه مشکوکی به پروا انداخت و گفت:

_ پروا!

پروا سرخ و داغ و شرمزده قسم خورد:

_ به جون سارا من نمی دونم این کی بوده که گل فرستاده.

_ آره جون خودت.تو گفتی منم باور کردم.نخیر خانوم خودتی.

پروا هیچ نگفت.گل را از دست پسر گرفت و راه افتاد.سارا که دید او تنها میرود دنبالش دوید و خودش را به او رساند.پروا گل را به سمتش گرفت و گفت:

_ بیا این واسه تو.

و در ذهنش دنبال فرستنده گل گشت.پسر عمو محسن ،محمد جواد پسر همسایه رو به رویی و پسر دایی فرهاد ،کدامشان برایش گل فرستاده بودند؟شاید یکی از همانها بود و یا شاید هیچ کدامشان.

سارا که گل در دستش مانده بود پرسید:

_ چرا اینو دادی به من خله؟واسه تو فرستادنا!

پروا جواب داد:

_ من نمی خوامش.واسه خودت.

سارا ایستاد.لبهایش را کج و کوله کرد و گفت:

_ ایش.حیف اون آدمی که واسه تو گل خریده و فرستاده.حالا نمی خوای بگی اون شازده کی بود؟

پروا پاسخ نداد و به بالا انداختن شانه اکتفا کرد و وقتی به یک چهار راه رسیدند از دوستش که هنوز اصرار می کرد رازش را به او بگوید خداحافظی کرد و جدا شد و چند قدم که جلو رفت منتظر تاکسی ایستاد.اما خیلی نگذشته بود که با احساس حضور کسی چشمها را چرخاند و پسر جوانی را که کنارش ایستاده بود برانداز کرد و خیلی زود او را شناخت.همان پسری بود که چند روز قبل موقع سوار شدن به تاکسی دیده بود.با دیدنش اخمهایش در هم رفت و باز به رو به رو خیره شد.ساسان با خبر از نگاههای او عمدا آه کشید،تا توجه دختر را بیشتر جلب کند.پروا زیر چشمی او را پایید.پیراهن سفید و شلوار قهوه ای کتان.با اینکه ساده لباس پوشیده بود اما همین سادگی بر جذابیتش افزوده بود.

ولی براى فرار از افكار مزاحم دوباره رو به را نگاه كرد.ساسان حين تماشاى ماشين هاى در حال رفت و آمد گفت:

_ خوب نيست يه دختر يواشكى به پسر مردم نگاه كنه.

پروا تند و تيز پاسخ داد:

_ من به شما نگاه نكردم.

ساسان خنديد.يعنى كه حرفت را باور نكرده ام.پروا با لحن تندترى گفت:

_نميشه يه كم با فاصله از من وايسين؟

ساسان باز هم خنديد و گفت:

_ من كه كارى با شما ندارم.ولی شما انگار با من كار دارى.

پروا عصبانى شد،ديگر طاقت نياورد و تهديدكنان گفت:

_ ميرى يا جيغ و داد راه بندازم؟

ساسان مظلومانه گفت:

_ مگه چيكار كردم؟

بده منتظر وايسادم مطمئن بشم سوار تاكسى ميشى؟!

شنیدن این جمله، دل پروا را زیر و رو کرد،يك تاكسى نارنجى رنگ ايستاد،دختر دیگر ماندن را جايز ندانست و دويد به سمت تاكسى كه منتظرش بود،اما در آن حال صداى ساسان را شنيد كه گرم و دوستانه و گلايه آميز گفت:

_ اين بار گذشت اما دفعه ى بعد اگه كسى برات گل فرستاد حواست باشه اونو به كس ديگه اى ندى.

پروا شنيد و سست شد.يعنى چه؟يعنى كسى كه گل را فرستاده بود همين جوان بود؟!تصوير گل و پسر در ذهنش نقش بست.كار او بود؟!كار او بود؟اگر نبود پس ماجراى گل را از كجا مى دانست؟!صداى بوق تاكسى او را به خود آورد.حيران از اتفاقى كه افتاده بود به سمت تاكسى دويد.ساسان منتظر ماند تا او سوار شود و

برود،پروا كه رفت، ساسان هم قدم زنان از آنجا دور شد اما هنوز چند قدم بيشتر نرفته بود كه كسى به شدت با او برخورد كرد.ساسان ناخواسته او را گرفت كه زمين نخورد.اما هر دو از ديدن هم حيرت كردند،ساسان با ديدن آن دختر در دل ناسزا گفت،فكر ميكرد بعد از ديدن اتفاقي دختر در عصر آن روز ديگر او را نمى بيند اما بر خلاف انتظارش بازهم با او رو به رو شده بود.دختر هم كه پس از مدتى طولانى پسر جوان را ديده بود در حالیکه غافلگیر شده بود،نام او را بر زبان آورد.اما ساسان وانمود كرد او را نمى شناسد:

_ ببخشيد.

از او فاصله گرفت و خواست راهش را بكشد برود اما دختر آستين پيراهن او راچسبيد و گفت:

_ ساسان صبر كن تو منو نميشناسى؟منم ناديا.

ساسان بدون حتى نيم نگاهى جواب داد:

_ نه من شما رو نميشناسم.این اولین باره می بینمتون.

لب هاى دختر لرزيد و ناليد:ساسان!

پسر جوان زير سنگينى نگاه مردمى كه عبور مى كردند خود را كنار كشيد و گفت:

_ گفتم كه من شما رو نميشناسم مزاحم نشين.

و خواست از آنجا دور شود اما ناديا پريد جلويش و گفت:

چطور ميگى منو نميشناسى؟!من به خاطر تو از خونه فرار كردم.داداشام دنبالمن گيرم بيارن ميكشنم.تو رو خدا...

همان وقت كسى داد زد:

_ ناديا!

دختر هراسان برگشت و تا برادرش را ديد پا به فرار گذاشت،مرد جوانى كه صدايش زده بود دنبالش دويد:

_ وايسا ناديا!

نادیا اما نايستاد.قدم به خيابان كه شلوغ بود گذاشت.ساسان از دور او را تماشا كرد كه دويد جلوى يك اتومبيل سياه بزرگ و بعد به هوا پرتاب شد.مردى كه ناديا را دنبال ميكرد؛با مشاهده ى اين اتفاق بر سر كوبيد و همگام با مردمى كه به طرف محل حادثه مى دويدند به همان طرف دوید.ساسان در حال نگاه کردن به صحنه تصادف نزدیکتر رفت از بين جمعيت به جسد دختر كه خونين روى زمين افتاده بود نظری انداخت و زيرلب گفت:

_ ممنون نادى نمايش جالبى بود.

******

فصل 3

كنج ديوار نشسته و پاها را جمع كرده بود.گريه مى كرد،از ترس گريه مى كرد.كسى نبود كه او را از آن اتاق تاريك نجات دهد،قلبش مانند قلب گنجشكى گرفتار تند ميزد،نمى دانست دو مردى كه او را به آنجا آورده اندچه قصدى دارند!اما هر چه بود نيت خوبى نداشتند.يكى از آن ها كه روى پاهايش بند نبود خنديد و گفت:

_ چيه پسرجون؟چرا گريه ميكنى؟آخه مگه لولو ديدى؟اگه مى ترسى بيا پيش ما.

ساسان ترسيده خودش را جمعتر كرد.مى خواست برخيزد و از آن دو نفر كه شرارت از چهره هاشان مى باريد فرار كند.اما قدرت تكان خوردن نداشت.دو مرد جلو آمدند.ساسان با گريه و جيغ كشان مادرش را صدا كرد:

_ مامان...مامان تو رو خدا بیا نجاتم بده.

.دو مرد خنديدند و به او نزديك شدند.ساسان بلند بلند جيغ كشيد...

پلكها را سريع باز كرد.نشست.زيرپوشش از تن به عرق 

نشسته اش خيس خيس شده بود.باز هم كابوس ديده بود،كابوس آن دو مرد مست را.كابوس آن شب لعنتى را،شبى را كه در نظرش بدترين شب زندگيش بود.با دهانى خشك،تنى لرزان و خيس از عرق و چشمانى پر از ترس و آشوب نشسته بود و تلاش مى كرد خاطره ى دردناك آن شب كذايى را از مخيله اش بيرون كند،اتفاقى كه سالها پيش افتاده و با اين حال هرگز فراموش نشده بود و هر شب، هر شب آن دو مرد را ديده بود كه در آن اتاق تاريك به سراغش مى آيند و...با حالتى متشنج براى فرار از آن يادآورى هاى شوم برخاست.به آشپزخانه رفت و به سر و صورتش تا مى توانست آب پاشيد.آب پاشيد و تلاش كرد

آرامش از دست رفته را بازيابد اما اينطور نشد.سرگردان و آشفته حال ،شروع كرد به راه رفتن در آن آپارتمان كوچك تا اينكه خود را مقابل اتاق مادر يافت...

زن خواب خواب بود.ساسان به تماشای او ایستاد.چهره ی مادرش با وجود چروک های اطراف چشمها و دهان، هنوز زیبا بود.در زیر نور چراغ خواب ،در میان موهای صاف فندقی رنگش ،تارهای نقره ای را می شد تشخیص داد و قدش در آن لحظه که خوابیده بود بلندتر به نظر می رسید.ساسان با دیدن او که آرام خوابیده بود با خود فکر کرد این عادلانه نیست که خودش به خاطر دیدن کابوس از خواب بی خواب شود اما مادرش اینقدر راحت بخوابد.نه اصلا درست نبود.آخر عامل اصلی بدبختی هایش ،همین زن بود.پس باید او را از خواب بیدار می کرد.باید او هم در شب زنده داری پسرش همراهیش می کرد.رفت و بالای سرش ایستاد.کنار تختش زانو زد.به صندلی که نزدیکش بود نظری انداخت و با لگدی محکم آن را روی زمین ولو کرد.زن با صدای افتادن صندلی از خواب پرید .چشم گرداند و اتاق را از نظر گذراند تا اینکه نگاهش روی صورت پسرش ثابت ماند.ساسان بی آنکه چشم از او بردارد کمی گردنش را کج و چشمها را تنگ کرد و پرسید:

_ بیدارت کردم؟

زن نشست و خواب آلود پرسید:

_ چیزی شده؟

ساسان به ظاهر آرام اما با درونی طوفانی پاسخ داد:

_ هیچی نشده.فقط خوابم نمی برد ،اومدم یه سری بهت بزنم.

مادر که خواب از سرش پریده بود پتو را کمی کنار زد.

ساسان پرسید:

_ نمی خوای بدونی چرا خوابم نبرده؟

زن آب دهانش را قورت داد و گفت:

_ ح...حتما بازم کابوس دیدی.

ساسان به نرمی خندید و گفت:

_ آفرین.درست گفتی.

مادر با التماس گفت:

_ تو رو خدا باز اون ماجرا رو تعریف نکن.بذار با دل خوش سرمو زمین بذارم.

ساسان پوزخند زد و گفت:

_ با دل خوش؟!

مگه من با دل خوش و خیال راحت می خوابم که تو بخوابی؟

نه.باید این قصه رو گوش کنی.هر شب و تا آخر عمرت.

زن که می دانست التماس کردن اثری در پسرش ندارد، به ناچار سرش را روی بالش گذاشت و چشمانش را بست .سعی کرد به حرفهای ساسان گوش ندهد تا شاید خوابش بگیرد 

.پسر اما شروع کرد به تعریف کردن:

_ یکی بود ،یکی نبود یه پسر بود که مادر بی رحمی داشت.اون زن خیلی خیلی بی رحم بود و اونقدر بد بود که به شوهرش خیانت می کرد و کارای بدی ازش سر میزد.یه روز بالاخره شوهرش فهمید ولی اون آدم ساده هیچ وقت نمی خواست باور کنه زن عزیزش یه چنین کاری بکنه.اما زن سعی کرد بهش سم بده تا از شرش خلاص بشه.مرده وقتی فهمید دیوونه شد و بردنش تیمارستان.از اون به بعد دیگه زنه آزاد شد و همین باعث شد هر کاری دلش می خواست بکنه.اون اونقدر بی رحم بود که پسرشو وقتی فقط هفت سال داشت به یه مردک که رییس یه مشت گدا بود فروخت.اون مردک هم پسر بچه ی بیچاره رو مجبور به گدایی و دستفروشی می کرد.حتی مجبورش می کرد دزدی کنه.مواد جا به جا کنه و خلاصه بچه ی بیچاره ،خیلی زجر می کشید.روزا تو گرما یا سرما مجبور بود بره دنبال پول در آوردن و شبا تا کتک نمی خورد نباید می خوابید.اما اون همه ی اینا رو تحمل می کرد به امید اینکه یه روز مادرش بیاد دنبالش که هیچ وقت این اتفاق نیفتاد.اون هیچ وقت نیومد.ولی پسره که می دونست مادرش کجا زندگی می کنه هر وقت چشم صاحبشو دور میدید میرفت تا مادرشو ببینه.در حالیکه اون زنو با دو تا بچه ی کوچولو میدید.آره مادره دوباره شوهر کرده بود.پسر با دیدن اون بچه ها که مادرش بهشون محبت می کرد دلش می سوخت و میرفت یه کنج خلوت گیر می آورد و ساعتها گریه می کرد.بالاخره یه شانس کوچولو بهش رو آورد. پلیس اون مردکو که پسر براش کار می کرد دستگیر کرد.اون کوچولو هم که دیگه دوازده سالش شده بود از خونه ی مردک فرار کرد و برگشت پیش مادرش. بر خلاف تصورش مادر عزیزش خیلی هم مهربون نبود.اول خواست پسرو برگردونه پیش مرد و وقتی فهمید اون زندانه به شرطی پسره رو پیش خودش نگه داشت که براش کار کنه.بازم بچه ی قصه ی ما ،مجبور شد تن به هر کاری بده تا پول به خونه ببره و شبا از مادرش و ناپدریش کتک نخوره و یه جایی واسه خواب داشته باشه.در عوض اون زن پولایی رو که پسر بیچاره در می آورد خرج پسر و دختر کوچیکترش می کرد.انگار اون دو تا با این یکی کاملا فرق داشتن!پسر قصه ی ما یه شب...

ساسان به اینجا که رسید زن پلکها را از هم گشود و التماس کرد:

_ تو رو خدا بس کن.بذار یه شب فقط یه شب اینا رو نشنوم.

ساسان اما بی توجه به او صدایش را بلندتر کرد:

_ نتونست پولی به خونه ببره مادرش هم وقتی اونو کتک زد، از خونه بیرونش کرد.شب سردی بود و سرما تا مغز استخون نفوذ می کرد. پسر در حالیکه از سرما می لرزید التماس می کرد که راهش بدن توی خونه:

_ مامان !مامان!تو رو خدا ،بذار فقط یه دقیقه ،یه دقیقه ،دستامو کنار بخاری گرم کنم.مامان!

_ گفتم تاپول نیاوردی نمیای خونه.

هر قدر التماس کرد فایده ای نداشت.گرسنه بود .سردش بود.از تاریکی و خلوت بودن کوچه ترسیده بود.اما به ناچار رفت تا واسه ی مادرش پول بیاره.ولی انگار بخت با اون یار نبود و کسی اون شب نبود که ازش چیزی بخره.مجبور بود هر طور هست پولی به خونه ببره.به ناچار تصمیم گرفت از یه خونه دزدی کنه.

یه جایی رو انتخاب کرد.رفت توی خونه ای که انتخاب کرده بود ولی درست وقتی که رفت توی خونه ،گیر افتاد.دو نفر مردی که اونجا بودن اونو گرفتن.اولش خواستن کتکش بزنن و از خونه بندازنش بیرون ولی وقتی دیدن خیلی خوش قیافه ست اونو بردن به یه اتاق و ...

_ اونو بردن و...

پلکها را روی هم گذاشت.دندانها را بر هم فشرد.نمی توانست آنچه را که بر سرش آمده بازگو کند.سرش را پایین انداخت.به پتوی مادرش چنگ زد و نفسش به شماره افتاد.

_ اون دو نفر...اون دو نفر...

نگاه پر دردش را به مادرش دوخت و گفت:

_ تو نمی تونی...نمی تونی تصور کنی چی به سر اون پسر اومد...نمی تونی...

و بعد پر از درد نالید:

_ اون موقع فقط سیزده چهارده سالش بود...

مکث کرد.چشمهای درشت وحشت زده اش درشت تر شد.با تکان سر سعی کرد اتفاقات گذشته را از ذهنش دور کند.سریع برگشت و پشت سرش را نگاه کرد و زیر لب گفت:

_ لعنتی...

و این کلمه را چند بار پشت سر هم تکرار کرد:

_ لعنتی...لعنتی...لعنتی...

دوباره چرخید ،به مادرش زل زد.نیم خیز شد و صورتش را به صورت او نزدیک کرد و با تمام نفرتی که داشت گفت:

_ همه ی اینا تقصیر تو بود لعنتی. تقصیر تو.

زن سر تکان داد و نالید:

_ نه.

ساسان گفت:

_ آره.

مادر به گریه افتاد و گفت:

_ نه ...نه ،من نمی خواستم...

ساسان فریاد زد:

_ چرا می خواستی!

و بعد قیافه ی ترسناکی به خود گرفت و گفت:

_ و دیگه برای پشیمونی خیلی دیره.تو باید تقاص پس بدی.باید دلت بسوزه.باید روزی هزار بار زنده بشی و بمیری.

حرفهایش را زد و تند برخاست.

و از اتاق بیرون رفت .دیگر نتوانست بخوابد.در سالن پذیرایی نشست و پلکهایش را روی هم گذاشت.فکر آن اتفاق شوم از سرش بیرون نمیرفت.هر بار که یادش می افتاد تا صبح بیدار می ماند و تا فراموشش شود طول می کشید.فکر کرد ،حالا که بی خوابی به سرش زده ،برود سری به بهادر بزند تا هم بی خوابیش را به او سرایت دهد، هم ببیند در چه حالی است و چندتایی هم سیگار به قول بهادر مخصوص برای رامبد از او بگیرد.حتما برای ادامه ی بازیش به دردش می خورد.اما قبل از رفتن باید مادرش را هم با خبر می کرد.باید او هم می دانست پسر بزرگش چه می خواهد بکند.برخاست و رفت جلوی اتاق ایستاد .مادر هنوز بیدار بود و برق چشمانش کاملا مشخص.ساسان دستش را به چارچوب در تکیه داد و گفت:

_ من دارم میرم بهادرو ببینم.می خوام بدونم برای فروش خونه چیکار کرده. چند تایی هم سیگار واسه رامبد ازش میگیرم.یه برنامه ی خیلی خوب واسه اون پسره دارم.تو که می دونی منظورم چیه؟ها؟

حرفش را زد و خواست برود که مادر نشست سر جایش و التماس کرد:

_ نکن...نکن ساسان تو رو خدا نکن.اون جوون گناه داره.بلایی که سر برادرت آوردی سر اون نیار.بهادر برادرته.خونه رو بفروشه هم خودش و هم خواهرت آواره میشن.

ساسان در حال پوشیدن لباس خندید و گفت:

_ گناه داره؟کی؟رامبد؟یعنی دلت واسش می سوزه؟خب بهادر آواره میشه بشه!چه اشکالی داره؟بذار اونم مثل من یه مدت تو خیابونا بخوابه.بهنوشم فعلا تو زندان جاش خوبه.

لباسها را پوشید و از خانه زد بیرون.همه جا تاریک بود.تاریک تاریک.انگار پرده ی سیاهی را روی همه چیز کشیده بودند.ساسان از این تاریکی هم نفرت داشت و هم لذت می برد. از خیابانهای تاریک و نیمه تاریک گذشت تا به خانه ی پدریش رسید.طبق معمول با نفرت به آن خانه که در سیاهی شب چون بیغوله ای به نظر میرسید، نظر انداخت.پا به کوچه ی خاموش گذاشت.بی اعتنا به دعوای گربه ها که سکوت وهم انگیز شب را شکسته بودند ،جلوی خانه ایستاد.با کلید در را باز کرد.اگر او نمی توانست بخوابد پس بهادر هم حق نداشت بخوابد.روی موزاییک حیاط پا گذاشت.موزاییک که شل بود،زیر پایش صدا داد.انگار که ناله کرده باشد. نور لامپی که در حیاط روشن بود و پت پت می کرد ،سایه ی درخت را به هیبت هیولایی با دستهای از هم گشوده، انداخته بود روی دیوار.ساسان مشغول قدم زدن شد.بعد به آشپزخانه که در حیاط بود رفت.بی صدا وارد شد و چراغش را روشن کرد .یک چاقو برداشت و رفت به اتاق بهادر.برادرش خواب بود و صدای ناله اش در فضای اطراف می پیچید.ساسان کنارش زانو زد.ضربه ای به پهلویش زد و تا از خواب پرید، چاقو را گذاشت روی گردنش و با صدای خشن و دورگه ای گفت:

_ تکون نخور. وگرنه سرتو گوش تا گوش می برم.

بهادر ترسیده و با چشمهای تا آخرین حد باز شده ،تلاش کرد حرف بزند و التماس کند.اما جز صداهای نامفهوم چیزی از گلویش بیرون نمی آمد.

ساسان لبخند بر گوشه ی لبش پدیدار شد اما با همان لحن پر از خشونت گفت:

_ پولات کجاس؟یالله جون بکن ،بگو پولاتو کجا قایم کردی؟

بهادر از ته حلق نالید:

_ ت...ت...تو رو خدا...تو رو خدا...ر...ر...رحم کن...منو...ن...نکش...من...م...من زن و بچه دارم...جون مادرت...

ساسان اینها را شنید و ناگاه خنده اش گرفت و چاقو را برداشت و کنار رفت.

بهادر صدای او را شناخت.نشست.گلویش را مالید و چند فحش آبدار زیر لبی نثار برادرش کرد و عصبانی پرسید:

_ درد به چی می خندی؟

ساسان بلندتر خندید و رو به پنجره ایستاد و از پشت شیشه سعی کرد ته حیاط را که در تاریکی فرو رفته بود ببیند.اما بعد برگشت و به مسخره گفت:

_ که زن و بچه داری ها؟

بهادر با غیظ گفت:

_ پس انتظار داشتی چی بگم؟نزدیک بود بمیرم.

ساسان به سینه دیوار تکیه داد.بهادر پرسید:

_ خب حالا چی می خوای؟

ساسان پاسخ داد:

_ هیچی خوابم نمی برد همینجوری اومدم ببینم تو چیکار می کنی.

بهادر با حرص پرسید:

_چیکار می کنم؟به نظرت چیکار باید بکنم؟مثل بقیه ی مردم نباید کپه ی مرگمو بذارم؟

ساسان بدون اینکه تکان بخورد با تحقیر گفت:

_ اوم ،چرا ،چرا ،یادم نبود که خوابیدی .فکر کردم الان بیداری و با دوستات پای بساط نشستی.

بهادر خواست بگوید بی خود فکر کردی.اما نیازمندتر از آنی بود که این جمله را به زبان بیاورد.علاوه بر اینکه به برادرش نیاز داشت.از او به شدت می ترسید.از طرز نگاه و حرف زدنش و حتی خندیدنش می ترسید.یک چیزی در آن نگاه بود که او را می ترساند .یک چیز ناشناخته.یک برق عجیب و بهادر می توانست قسم بخورد که نگاه و چشمهای برادرش پر است از نفرت.

نفرتی آکنده با خشم که آن چشمهای درخشان میشی را براقتر نشان می داد.

بهادر با این فکرهایی که در سرش می چرخید پرسید:

_ خب حالا اگه کارت تموم شده...

ساسان حرفش را قطع کرد و پرسید:

_ می خوای برم؟

بهادر جواب داد:

_ ببین الان نصف شبه و منم خیلی خوابم میاد.وقتی هم خوابم میاد دوست دارم بخوابم.

ساسان گفت:

_ ولی من اصلا دوست ندارم تو بخوابی.

بهادر نالید:

_ آخه چرا؟

ساسان جدی شد و پاسخ داد:

_ چون من خوابم نمیبره.

بهادر گفت:

_ خب تو خوابت نمیبره ،من چه گناهی کردم؟!

ساسان به جای جواب پرسید:

_ با خونه چیکار کردی؟خریدار پیدا شد؟

بهادر پرسید:

_ نمی تونستی این حرفا رو بذاری واسه فردا؟

ساسان سکوت کرد و بهادر معنای سکوت برادرش را فهمید.این سکوت یعنی "جوابم رو بده.وگرنه از پول خبری نیست." چین به پیشانی انداخت و گفت:

_ به چند جا سپردم.فعلا کسی پیدا نشده.

ساسان پرسید:

_ به بهی گفتی می خوای خونه رو بفروشی؟

بهادر جواب داد:

_ نه نرفتم ملاقاتش.

ساسان رویش را به دیوار کرد. با اینکه خودش جواب را می دانست و خبر داشت که بهادر به خاطر اعتیادش از جاهایی مثل زندان و کلانتری دوری می کند ،

انگشت روی دیوار کشید و پرسید:

_ چرا؟

_ من با این سر و وضع برم اونجا چیکار کنم؟

_ خب به هر حال اونم حقی توی این خونه داره.شاید همین پولو به خونواده ی اون یارو بده و و رضایتشونو بگیره.

بهادر از جا پرید و اعتراض کرد:

_ پول فروش این خونه؟پول فروش این خونه مگه چقدر میشه که بهنوش باهاش دیه بده؟

ساسان نچ نچی کرد و گفت:

_ چه برادری!

بهادر خواست بگوید:

_ خب تو هم برادرشی !تو چرا کمکش نمی کنی؟

اما باز هم ترسید.ساسان پرسید:

_ بابا چی؟ملاقات اون نرفتی؟

بهادر بی صبرانه گفت:

_ نه.

آخه یه مرد دیوونه که...

ساسان شنید.چشم دراند.دندان بر هم سایید.از جا در رفت.پرید به سمت برادرش.یقه اش را گرفت و وحشیانه و پر از خشم گفت:

_ به اون نگو دیوونه ...شنیدی؟ بهش نگو دیوونه.

بهادر به خود جرات داد و پرسید:

_ پس چی بگم؟بگم عاقل؟اگه به نظرت اون عاقله پس چرا خودت نمیری ملاقاتش دیوونه خونه؟

ساسان دیگر تاب نیاورد. یک سیلی خواباند بیخ گوش برادرش و هلش داد روی تشکش و از آن اتاق و آن حیاط و آن خانه بیرون زد.پدرش...پدرش...فکر پدرش او را آزار می داد.پدری که هنوز بعد از سالها عقلش را به دست نیاورده بود.پدری که از او جز آن چهره ی تکیده ی مظلوم چند خاطره ی گنگ و دور و مبهم و خندان در خاطرش مانده بود.پدر تنها کسی که ساسان دلش برایش می سوخت.بغض داشت.دلش می خواست فریادش را ببرد جایی خالی کند.دلش یک دل سیر گریه می خواست اما می دانست نباید گریه کند.باید حالا حالاها بخندد.باید آزار بدهد.بشکند و بسوزاند و لذت ببرد.

در حالیکه در خیابانهای تاریک سرگردان بود ،تصمیم گرفت در اولین فرصت ،خودش به پدرش سر بزند.

*******

پروا اخمو و سر به زیر ،کنار در ایستاد.برادرش در را بست و دستور داد:

_ راه بیفت.

دختر راه افتاد.در حالیکه در دل راضی به همراهی برادرش نبود.اما مجبور بود بپذیرد.مجبور بود. چون اگر قبول نمی کرد، آن وقت حرف می شنید.اخم می دید و شاید یک سیلی هم می خورد.

اما مگر او چه کرده بود؟او که تقصیری نداشت!گنه کرد در بلخ آهنگری،به شوشتر زدند گردن مسگری. دختر دیگری از خانه فرار کرده و گند بالا آورده و در حال فرار تصادف کرده بود.

خانواده ی پروا شنیده بودند و از اینکه تعداد دختران فراری بیشتر شده ابراز نگرانی کرده و تصمیم گرفته بودند دیگر اجازه ندهند پروا تنها بیرون برود.آخر او هم یک دختر بود.یک دختر نوجوان احساساتی که ممکن بود دل به هر نگاهی ببندد و وابسته ی هر کسی که در خیابان میبیند بشود. آن وقت آنها می ماندند و یک عمر بی آبرویی و سر افکندگی.

_ د راه برو. چرا مس مس می کنی؟مگه نون نخوردی؟

پروا به صدای برادرش پا تند کرد و با اخم سر بلند کرد اما ناگهان با دیدن ساسان که از رو به رو می آمد، هاج و واج ماند.او اینجا چه می کرد؟!برای چه پیدایش شده بود؟نکند می خواست آشنایی بدهد؟نکند می خواست چیزی به برادرش بگوید؟

اما بر خلاف انتظار او، ساسان بی توجه از کنار آنها گذشت.پروا خیالش راحت شد و در دل از او سپاسگزار گردید.ساسان با لبخندی بر کنج لب ، با خبر ازترس دخترک، راهش را کج کرد و به سمت دیگری رفت.انتظار داشت پروا مثل همیشه تنها باشد.اما با دیدن برادر دختر،همان برادری که مدت کوتاهی زیر نظرش گرفته بود و از تعصبش خبر داشت، فهمید کارش کمی سخت شده، اما در نظر او این هم می توانست جالب باشد.جالب و سرگرم کننده.هر چه هیجان کار بیشتر می شد لذت بیشتری می برد.فقط باید کمی صبر می کرد.نزدیک شدن به پروا و دوست شدن با او هر چه سخت تر، لذت بخش تر .پس تصمیم گرفت برود سر کارش و سر فرصت برای آن دختر نوجوان نقشه بکشد.پروا اما در عذاب از حضور برادر انگار پروانه ای باشد که بالهایش را کنده باشند، دیگر شور و شری را که در مدرسه داشت در خود حس نمی کرد.از اینکه برادری که فقط دو سال از او بزرگتر بود، مامور رساندنش به مدرسه شده احساس ناراحتی می کرد.دلش آن طور ساکت و سر به زیر و خاموش مدرسه رفتن را نمی خواست.دوست داشت شیطنت کند.به این و آن نگاه کند و برای هر چهره ای که می بیند قصه ای ببافد.اما حضور برادر مانعش شده بود.حتی وقتی تاکسی سوار شدند سعی کرد کمتر و بی صداتر نفس بکشد که نکند برادرش ایرادی به او بگیرد.که نکند با گوشه ی چشم و چپ چپ او را نگاه کند.فکر کرد تا رسیدن به مدرسه باید تحمل کند.آن وقت همینکه میرسید و از چنگ برادر رها می شد تمام عقده های دلش را با شیطنتها و سر و صدایش خالی می کرد.تمام عقده های دلش را.

مدرسه رفتن را هم برای همین چیزهایش دوست داشت.آنجا هر چند ناظم و معلم و مدیر ظاهرا سخت می گرفتند اما آزاد بود.با دوستانش خوش بود.کسی نبود وقتی می خندد چپ چپ نگاهش کند.کسی نبود گیر بدهد و از او مدام ایراد بگیرد:"بلند نخند زشته"لباستو درس کن"موهاتو ببر تو"چقدر ور میزنی!دختر که اینقدر حرف نمیزنه" اما همه ی اینها هم یک روز بالاخره تمام می شد.همه ی این خوشیها و بیرون آمدن از نگرانی ها و آزادیهای کوتاه موقت فقط چند روز دوام داشت و چه فایده داشت که این چند روز را خوش باشد؟وقتی دیگر چیزی به تمام شدن درسش نمانده و بعد از گرفتن دیپلمش، خانه نشینی در انتظارش بود. از تصمیم پدر و مادرش برای شوهر دادنش خبر داشت و شوهرش هم حتما مردی مثل حمیدرضا پسر خاله زمان بود که برج زهرمار بود و حتی آدم نمی توانست نگاهش کند.آخ که چه خوب می شد اگر آن شوهر را خودش می توانست انتخاب کند !اگر دست او بود آدم با مزه و شوخی مثل فرهاد یا پسر خجالتی همسایه را انتخاب می کرد...یا...یا...همان پسری که...سعی کرد از فکری که به ذهنش رسیده بود طفره برود.سعی کرد به ساسان فکر نکند اما ذهن بی پروایش رفت سمت آن پسر جذاب خوش چهره، با آن لبخند نمکینش که گوشه ی لبش بود و آن چشمهای میشی رنگ درشت که چیز غریب ناسناخته ای تهشان بود و آدم را به خود جذب می کردند.چه خوب می شد اگر پسری مثل او به خواستگاریش می آمد و پدر و مادر و برادرها برای مخالفت زبانشان بسته می شد.اما اگر این پسر یک مزاحم یا درغگو بیشتر نبود چه؟آن وقت چه می شد؟پروا سر به زیر انداخت و به دکمه ی سفید روپوشش خیره شد و آن را به بازی گرفت و به ساسان فکر کرد.یعنی می توانست یک مزاحم باشد؟پس چرا برای او گل فرستاده بود؟!چرا مواظبش بود؟آیا معنای کارهایش مزاحمت بود؟ پروا فکر کرد .به ساسان فکر کرد، بی خبر از اینکه او چه خوابی برایش دیده.ساسان وقتی به محل کارش رسید در حالیکه مشغول انجام دادن وظایف روزانه اش می شد، در فکر راهی برای نزدیک شدن به پروا بود.یک راه خوب و اگر هم شد هیجان انگیز.چه اشکالی داشت اگر کارش بیشتر هیجان پیدا می کرد؟يك ساعت مانده به ناهار راهش را پيدا كرد،كارش را سپرد دست يكى از همكارها و به بهانه سرزدن به مادرش، رفت نقشه اش را اجرا كند.بدون اينكه عجله اى داشته باشد قدم زنان به سمت مدرسه ى پروا راهى شد،اما هنوز راه زيادى نرفته بود كه بهادر جلويش سبز شد:

_ سلام.

ساسان كه خيلى خوب مى دانست برادر كوچكتر براى چه به سراغش آمده وانمود کرد دلخور و عصبانی است و با قيافه ی ناراحتی كه به خود گرفته بود ، جواب او را داد:

_ سلام و زهرمار.

و پرسيد:

_ تو اينجا چه غلطى ميكنى؟

بهادر خمار و خسته جواب داد:

_او...اومدم واسه معذرت خواهى.

ساسان

پوزخند زد و گفت:

_ معذرت خواهى!

بهادر به قسم خوردن افتاد:

_ به جون تو راست ميگم،به خدا، به خدا ديشب حالم خوش نبود، حواسم نبود، درى ورى گفتم ولى همينكه اون سيلى رو به صورتم زدى فهميدم چه شكرى خوردم.

ساسان بدون اینکه کلمه ای از حرفهایش را باور کند، تمسخرآميز گفت:

_ پس خوب شد كه اون سيلى رو زدم نه؟

بهادر دستش را به صورتش ماليد و گفت:

_آره به خدا خيلى كار خوبى كردى.

ساسان آشنا با لحن چاپلوسانه ى برادرش ، پرسيد:

_ خب حالا جون بكن بگو چى مى خواى؟

بهادر از پشت سر خودش را 

سریع مقابل برادر رساند و گفت:

_ یه کم پول بهم قرض میدی؟

ساسان که منتظر شنیدن چنین در خواستی بود با تحقیر او را نگریست و گفت:

_ بازم؟

بهادر گفت:

_ باور کن الان دستم تنگه ولی بعدا حتما بهت پس میدم.

ساسان باز هم پوزخند زد.بهادر در جواب پوزخند او گفت:

_ به جون مامان بهت میدم.

ساسان خنده اش گرفت.از اینکه برادرش را به این حال و روز انداخته بود و باعث شده بود تا اینطور در برابر او خوار شود لذت می برد.با همان چهره ی خندان گفت:

_ باشه.بهت میدم ولی به شرطی.

بهادر نگران از شرطی که او هنوز نگفته بود پرسید:

_ چه شرطی؟

ساسان جواب داد:

_ چند تا از اون سیگارای مخصوصتو بهم بدی.

دهان بهادر باز ماند.ساسان پرسید:

_ چیه چرا اینجوری نگام می کنی؟

بهادر پرسید:

_ واسه چی می خوای؟

ساسان پاسخ داد:

_ اونش دیگه به تو ربطی نداره.

بهادر پرسید:

_ نکنه...

ساسان نگذاشت حرفش را تمام کند و گفت:

_ گفتم به تو ربطی نداره.فقط چند تاشو ازت در ازای پولی که میدم می خوام.

بهادر مردد گفت:

_ الان که یه دونه بیشتر همرام نیس .اونم واسه وقتی گذاشتم که حالم خیلی بد باشه.

ساسان گفت:

_ اشکالی نداره.همون یه دونه رو بده.پول بهت میدم بازم می خری.

بهادر با تردید به او نگاه کرد.می توانست نه بگوید و آن یک دانه سیگار را برای خوش نگه دارد و ندهد.اما بعد از آن باید با درد خماری سر می کرد .چون ساسان هم پولی به او برای خریدن مواد نمی داد.بنا براین دست در جیب کرد و پاکت سیگارش را بیرون آورد و داد دست ساسان.پسر جوان لبخندی زد و پاکت را در جیبش گذاشت و کیف پولش را در آورد و چند اسکناس کف دست برادرش گذاشت.بهادر پولها را در جیبش چپاند و گفت:

_ دستت درد نکنه داداش.

ساسان خیلی جدی گفت:

_ چند تای دیگه سیگار واسم کنار میذاری شنیدی؟

بهادر سر تکان داد و ساسان اخم کرد و گفت:

_ خب دیگه حالا بزن به چاک.از جلو چشمم گم شو.

بهادر چشمی گفت و از او دور شد.اما یک کنجکاوی عجیب به دلش افتاده بود که بداند ساسان دارد کجا میرود. با این حال می ترسید.از اینکه ساسان متوجه حس کنجکاوی او شود و دیگر پولی بابت مواد به او ندهد.بنابراین مانع گسترش حسش شد.ساسان بی توجه به او برای دیدن پروا به سمت مدرسه رفت و مدتی طول کشید تا پیاده خودش را برساند.اما رسیدنش همزمان شد با بلند شدن زنگ مدرسه.

ساسان کاغذ یاد داشتی را که در جیبش بود بیرون آورد و به پسرک دستفروشی 

که همان نزدیکی بود و می خواست برای فروختن آدامس و شکلات برود چشم دوخت.پسر می توانست یادداشت را به پروا برساند.پس ساسان او صدا زد:

_ هی پسر!

پسرک چرخید .ساسان با دست اشاره کرد نزدیک شود.پسر کوچک هشت نه ساله ی لاغر و ریزنقش که خاطره ی پنج هزارتوامانی در ذهنش مانده بود سریع دوید و خودش را به او رساند.ساسان شکلاتهای بسته بندی شده ی او را که دید برای رساندن پیغامش فکر جدیدتری به ذهنش رسید و پرسید: 

_ چی داری؟

پسر آدامسها و شکلاتهای بسته بندی شده را نشانش داد.ساسان یک بسته برداشت و پرسید:

_ خودت بسته بندیشون کردی؟

پسر گفت:

_ نه آقا مادربزرگم این کارو کرده.

ساسان یکیشان را باز کرد یک دانه شکلات برای خودش برداشت.کاغذی را که در پاکت شکلاتها گذاشته بودند بیرون آورد و کاغذ یادداشت را به جایش گذاشت. پاکت را دوباره بست و به دست پسر داد و گفت:

_ اینو بگیر.

پسر بسته را گرفت و پرسید:

_ بازم بدم به اون دختره؟

ساسان لبخند زد و گفت:

_ آره آفرین.اگه بهش برسونیش.یه پنج هزار تومنی نو بهت میدم.

پسر با شنیدن اسم پنج هزاری نو پاکت را قاپید و دیگر نایستاد و دوید سمت در مدرسه و طرف پروا و سارا که تازه بیرون آمده بودند.دخترها با دیدن پسرک که دوان دوان به سمت آنها آمد شستشان خبردار شد که باز هم چیزی دارد.پسر نفس زنان ایستاد جلوی آن دو نفر و پرسید:

_ خانوما شکلات می خواین؟شکلاتای خوبی دارما.

سارا که فکر کرده بود حدسش اشتباه بوده و دمغ شده بود گفت:

_ نه پسر جون پولمون کجا بود؟

پسر آهسته گفت:

_ پولشو قبلا دادن.همون آقاهه که گل فرستاده بود.

_ پروا!

پروا به صدای برادرش که داشت به سمتش می آمد مثل برق گرفته ها از جا پرید.پسرک پاکت شکلات را به دستش داد و رفت بین باقی دخترها اجناسش را بفروشد.پروا پاکت به دست ایستاد.برادرش رسید و به دستش نگاه کرد و پرسید:

_ اون چی بود که خریدی؟

پروا آب دهانش را قورت داد و با ترس گفت:

_ هیچی...هیچی به خدا...

فکر می کرد برادرش چیزی فهمیده و بقیه هم دارند او را نگاه می کنند.از خجالت ترس و دلهره دمای بدنش بالا رفته و عرق کرده بود.کاملا با کار ساسان غافلگیر شده بود.فکر نمی کرد برایش شکلات بفرستد.سارا که وضع بد او را دید به کمکش آمد و گفت:

_ چیزی نیست. یه پاکت شکلاته.

برادر پروا با چشمهای تنگ شده آن دو نفر را نگاه کرد و گفت:

_ باشه راه بیفتین.

و خودش جلو جلو رفت.سارا آستین پروا را کشید و دختر را به خود آورد.پروا وقتی دید کسی به او مشکوک نشده و کسی هم او را نگاه نمی کند نفس راحتی کشید و همراه دوستش دنبال برادرش راه افتاد.سارا با اشاره به او فهماند پاکت را باز کند .پروا همین کار را کرد و خواست چند تا شکلات بیرون بیاورد به دوستش بدهد اما متوجه کاغذی شد که بین شکلاتها بود.با کنجکاوی آن را بیرون آورد و یادداشت رویش را خواند:

_ فردا ساعت ده حیاط پشتی مدرسه منتظرتم.اومدی دو تا ضربه بزن به در.

دل پروا ریخت.زیر و رو شد.حیران خیره شد به یاد داشتی که جلوی چشمش بود. سارا هم سرك كشيد و يادداشت را خواند و هيع بى صدايى كشيد. برادر پروا برگشت و آن دو تا را نگاه كرد.پروا با ترس و هيجان كاغذ را در دست مچاله كرد و پر از ترس،هيجان،شرم،نگرانى و شادى سر به زير انداخت .دست بر روى گونه هاى برافروخته اش گذاشت و پنهانى لبخند زد...

****

رامبد در را كه باز كرد ، با پسرخاله اش نويد رو در رو شد،نويد تا او را ديد لبهايش به لبخندى باز شد:

_ سلام.

رامبد سر تا پايش را برانداز كرد .سلامش را پاسخ داد:

_ سلام.

و به داخل راهش داد:

_ بيا تو.

نويد وارد شد و همراه او از حياط گذشت و حين ورود به سالن پذيرايى با نگاهى

به اطراف سراغ خاله اش را گرفت و پرسيد:

_ خاله نيست؟

رامبد جواب داد:

_نه رفته توليدى جنس جديد بياره.

نويد آهانى گفت و وقت پسرخاله اش پرسید:

_ چايى مى خواى واست بيارم؟

جواب داد:

_ آره دستت درد نكنه.

و خودش هم دنبال رامبد به آشپزخانه رفت.پسر جوان كترى آب جوش را برداشت و در فلاسك چاى ريخت.نويد تكيه داد به يخچال و در حال تماشای او پرسيد:

_ تو چرا مدتيه ديگه باشگاه نمياى؟

رامبد فلاسك را تكان تكان داد كه چاى زودتر رنگ بگيرد و گفت:

_ بيام اونجا چيكار؟!

نويد پلك زد و گفت:

_ يعنى چى؟!قبلا واسه چى ميومدى؟!

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

رامبد يك استكان برداشت و كمى چاى در آن ريخت كه رنگش را ببيند،گوشه هاى لبش را 

پايين كشيد و گفت:

_ هيچى دلم خوش بود.

براى پسرخاله اش چاى ريخت و به دستش داد.نويد استكان را گرفت و پرسيد:

_ خب الان چى تغيير كرده؟

رامبد جوابش را نداد،پشتش را به او كرد.نويد گفت:

_ اگه مشکلت بيكاریه چرا نمیای با من كار كنى؟

پسر شنيد و پوزخند زد و در دل گفت:"_هه نقاشى ساختمون!"

نويد مقدارى از چايش را مزه مزه كرد و گفت:

_ابى رفته سربازى و من دست تنها شدم،خيلى خوب ميشه اگه همرام بياى.

رامبد كترى را كه برداشته بود دوباره روى گاز گذاشت. چرخيد سمت پسرخاله اش و گفت:

_ ببين مى دونم مامانم ازت خواسته باهام حرف بزنى و منو با 

خودت ببرى سر كار. ولى مجبور نيستى حتما اين كارو بكنى و اصرار كنى همرات بيام.

نويد چايش را سر كشيد،استكان را روى سينك گذاشت و گفت:

_ حتى اگه خاله هم نمى گفت، من وظيفه ي

خودم مى دونستم بيام باهات حرف بزنم.

رامبد در برابرش سكوت كرد. نويد پرسيد:

_ خب حالا مياى يا نه؟

رامبد جواب داد:

_ نمى دونم شايد اومدم.

نويد به صفحه ى گوشيش نگاه انداخت و گفت:

_ خب ديگه من بايد برم.كار دارم.

رامبد برگشت و گفت:

_ باشه پس بعدا ميبينمت.

با هم دست دادند و از هم خداحافظى كردند،بعد از رفتن نويد رامبد ديگر نتوانست در خانه بند شود و بيرون زد.مى خواست كمى به پيشنهاد نويد فكر كند.دست در جيب از كوچه زد بيرون، بى آنكه حواسش باشد ساسان سايه به سايه دارد دنبالش مى آيد، قدم زنان رفت زير درختهاى كنار خيابان ايستاد.ساسان هم وقتى ديد او ايستاده

در حال مرور کردن نقشه اش در ذهن لبخند زد. دست روی سینه اش گذاشت و پاکت سیگاری را که در جیب پیراهنش بود لمس کرد . 

رفت سمت رامبد و صدایش زد:

_ هی رامبد!

پسر جوان، متفکر ،سر چرخاند.ساسان ،سلام کرد و حالش را پرسید:

_ سلام.چطوری؟

رامبد پس از یک دم و بازدم عمیق جواب داد:

_ سلام.ممنون.تو چطوری؟

ساسان خندید و گفت:

_ ای بد نیستم.خوبم.

و پرسید:

_ بازم ناراحت به نظر میرسی که!

رامبد جواب داد:

_ نه ناراحت نیستم فقط دارم فکر می کنم.

ساسان پرسید:

_ به چی؟

رامبد گفت:

_ ام ،هیچی.

و خواست برود که ساسان گفت:

_ چرا نمیای یه کم با هم قدم بزنیم .

رامبد حرفی نزد.ساسان کنارش راه افتاد.هر دو کنار هم شروع کردند به قدم زدن.ساسان پیشنهاد کرد:

_ بریم بستنی بخوریم؟

رامبد به تکان سر پاسخ مثبت داد.با هم به بستنی فروشی رفتند، در حالیکه افکار مختلف و متفاوتی در ذهنشان بود.رامبد دلش می خواست با ساسان درد دل کند اما بی اعتمادی این اجازه را به او نمی داد.ساسان می دانست هنوز مورد اطمینان قرار نگرفته .پس حین بستنی خوردن سعی کرد ساکت باشد.از نظر او همیشه سکوت برای جلب اعتماد آدمی مثل رامبد ،می توانست کارساز باشد. دو جوان در سکوت بستنی صرف کردند .ساسان پول بستنی ها را با گفتن جمله ی مهمون من پرداخت کرد.وقتی از بستنی فروشی بیرون آمدند ،بالاخره رامبد به حرف آمد و پرسید:

_ میشه بریم همون پارک همیشگی که من میرم؟

ساسان با خوشرویی گفت:

_ آره چرا که نه.

رامبد گذرا لبخند بر لب آورد و تشکر کرد:

_ ممنونم.

با هم به همان پارک پاتوق او رفتند و

وقتی نشستند ،رامبد به پشتی نیمکت تکیه داد و گفت:

_هی... احساس می کنم خیلی خسته م.

ساسان پرسید:

_ چرا؟

رامبد پاسخ داد:

_ نمی دونم شاید واسه اینه که خیلی فکر می کنم.

ساسان هم به پشتی نیمکت تکیه کرد و با ظاهری کنجکاو سوال کرد:

_ به چی فکر می کنی؟

رامبد با سکوت در برابر سوال او فهماند نمی خواهد بیشتر حرف بزند.

ساسان دست روی سینه اش گذاشت.به نظرش دیگر وقتش بود .باید دست به کار می شد.پس سیگاری را که از بهادر گرفته بود از جیبش بیرون آورد و پرسید:

_ حالا که اینقدر خسته ای شاید کشیدن یه سیگار از خستگی درت بیاره.

رامبد خواست دستش را رد کند اما به شدت فکرش مشغول بود.می خواست کمی از آن حال و هوا بیرون بیاید و شاید سیگار برای این کار می توانست به او کمک کند.سیگار را گرفت و کمی نگاه کرد.ساسان برای اینکه او را از تردید بیرون آورد ،فندکش را بیرون آورد و گفت:

_ برات روشن می کنم.

فندک زد و سیگار را روشن کرد.وقتی این کار را می کرد، به شدت هیجان زده بود.می خواست ببیند موادی که در سیگار است چه تاثیری روی آن پسر جوان دارد.رامبد سیگار را بین لبهایش گذاشت و اولین پک را زد.ساسان نفس عمیقی کشید و چشم بست.صدای نفسهای رامبد در آن لحظه برایش بهترین صدا بود.در سکوت اجازه داد او سیگار را بکشد و آرزو کرد کاش شیشه بو داشت تا می توانست بوی آن را حس کند .شیشه ،شیشه ،شیشه این ماده می توانست رامبد را به نابودی بکشاند .مثل آنهای دیگر، مثل بهادر که اگر دو دقیقه مواد دیر به او میرسید دیوانه می شد.

_ احساس میکنم حالم داره بهتر میشه.

ساسان که در انتظار همین بود چشمها را باز کرد و لبخند زد و گفت:

_ پس سیگار اونقدرا هم بد نیست.

رامبد ششها را پر از هوای تازه کرد و با سرخوشی گفت:

_ نه.کی گفته بده.

و خندید.بعد از مدتها واقعا خندید.ساسان پرسید:

_ نگفتی مشکلت چی بود که ناراحت بودی؟

رامبد فکر کرد. یاد حرفهای نوید افتاد اما آن حرفها دیگر در نظرش ناراحت کننده نبودند.خیلی راحت گفت:

_ خب پسر خاله م که نقاش ساختمونه ازم خواسته بود باهاش برم کار کنم. فکر کنم بهتره قبول کنم .

ساسان دست روی شانه ی او گذاشت و گفت :

_ منم میگم بهتره بری ولی مواظب باش وابسته ی این کار نشی چون هیچ آینده ای نداره.

رامبد که در خود بر خلاف دقایقی پیش انرژی زیادی حس می کرد پرسید:

_ پس چیکار کنم؟من که نمی تونم برای همیشه بیکار بمونم؟

ساسان پاسخ داد:

_ من یه کار بهتر برات سراغ دارم.کاری که برات نون و آب داشته باشه .آینده دار باشه.فقط یه مدت کوتاه صبر کن بهت میگم چه کاری؟

رامبد تمام قد چرخید سمت او و پرسید:

_ خب کی بهم میگی؟

ساسان با لبخند جواب داد:

_ به موقعش.

رامبد بر خلاف چند دقیقه ی قبل شاد و سر خوش و پر انرژی دستش را جلو برد و گفت:

_ پس بزن قدش.

******

نیره دست زیر چانه اش گذاشته و کنترل به دست نشسته بود جلوی تلویزیون اما چیزی نگاه نمی کرد .فقط کانال عوض می کرد.کاری که در حقیقت در آن لحظه داشت انجام می داد ،

فکر کردن بود.داشت به یک مسافرت دو نفره فکر می کرد.یک مسافرت ،همراه شوهرش به یک جای خلوت و آرام که خستگی هر دویشان در برود.اما هنوز تصمیم نگرفته بود کجا بروند.دوست داشت وقتی شهباز آمد دو نفری با هم بنشینند و در موردش حرف بزنند و برای حرف زدن با همسرش تا آن وقت شب منتظر مانده بود.اما شهباز هنوز برنگشته بود.نیره کنترل را کنار دستش گذاشت.احساس خواب آلودگی می کرد .دوست داشت کمی بخوابد .اما اگر خوابش می گرفت، ممکن بود فرصت گفت و گو با شهباز را از دست بدهد.اما نمی توانست پلکهایش را باز نگه دارد.پس با خودش فکر کرد اگر کمی استراحت کند که اشکالی ندارد.در کاناپه فرو رفت و پلکها را روی هم گذاشت. اما خیلی نگذشته بود که صدای باز شدن در او را از جا پراند.

خمیازه کشید و چشمها را مالید.شهباز پا کشان وارد شد.نیره برخاست و سلام کرد.شهباز به تکان سر پاسخش را داد و آمد خودش را انداخت روی یک مبل.نیره این پا و آن پا کرد و گفت: 

_ حتما خیلی خسته ای.میرم برات قهوه میارم.

شهباز با چشمهای بسته زیر لب چیزی گفت. نیره سریع رفت به آشپزخانه و برایش قهوه آماده کرد اما وقتی فنجان به دست برگشت و کنار شوهرش نشست ،دید شهباز خوابیده.لبها را جمع کرد و زیر لب گفت:

_ چه زود خوابش گرفت!

و به سیاهی قهوه نگاه کرد.دلش از دیدن آن رنگ تیره بیشتر گرفت.فنجان را روی میز گذاشت و به اتاق خواب رفت.روی تخت نشست و دستها را به چانه تکیه داد. اینکه نادیده گرفته شده او را آزار می داد.با بغض به در اتاق نگاه کرد.دیگر به فکر مسافرت دو نفره نبود.چشمهای به اشک نشسته اش را پاک کرد احساس تنهایی ناراحتش می کرد!دوست داشت همسرش کمی به او توجه کند.فکر کرد شاید اگر آن ساعت از شب برود بیرون و شهباز بیدار شود و ببیند او نیست نگران شود و دنبالش بگردد.می توانست کمی در شهر بگردد و بعد به خانه ی پدرش برود.یا به خانه ی یکی از دوستانش سر بزند مثلا نازی که همیشه شب زنده دار بود.می توانست آنجا یک فال قهوه هم بگیرد.از روی تخت بلند شد .با انتخاب یک دست لباس و پوشیدنشان برای بیرون رفتن حاضر شد.اما تا به سمت در خروجی رفت ،شهباز تکانی خورد. چشم باز کرد و وقتی نیره ره در حال بیرون رفتن دید، سر جایش نشست و پرسید:

_ کجا؟!

دست نیره ماند روی دستگیره ی در.بدون اینکه برگردد گفت:

_ دارم میرم خونه ی یکی از دوستام.

شهباز چشمهای خسته اش را به او دوخت و پرسید:

_ این وقت شب؟

نیره با اخم برگشت و گفت:

_ مگه برای شما اهمیتی هم داره ؟

شهباز که خواب از سرش پریده بود با تعجب پرسید:

_ یعنی چی؟!منظورت چیه؟!

نیره به سمتش رفت و گفت:

_ منظورم چیه؟!یعنی تو منظورمو نمی فهمی؟!

شهباز در سکوت به او نگریست.نمی فهمید همسرش چه می گوید.چه کم داشت؟چرا آنطور رفتار می کرد؟او که تامین بود و هیچ کم نداشت.همه چیز برایش فراهم بود.از شیر مرغ تا جان آدمیزاد.مردی مثل او آن همه کار می کرد و خودش را خسته می کرد که همسر عزیز کرده ی میان پر قو بزرگ شده اش ،در رفاه باشد!پس دردش چه بود؟!

نیره به بالا نگاه کرد.دستش را تکان داد و گفت:

_ هاه.

جلو آمد و کیفش را پرت کرد روی کاناپه. عصبی چرخید سمت پنجره و کنارش ایستاد.بغض داشت اما نمی خواست جلوی شهباز آن را بشکند. بیرون را تماشا کرد.پایین در خیابان، مردی ایستاده بود و به بالا نگاه می کرد.به نظرش رسید ساسان است.اما اشکها جلوی دیدش را گرفته بودند و نمی توانست درست ببیند.

شاید واقعا خودش بود اما او آن وقت شب آنجا چکار می کرد؟!نه...نیره اشتباه می کرد حتما مرد دیگری جز او بود .اما خیلی فرصت نکرد به این موضوع فکر کند چون شهباز پرسید:

_ خب بگو چی کم داری که اینقدر ناراحتی؟

این سوال نیره را از کوره به در برد.عصبانی برگشت و پرسید:

_ چی کم دارم؟به نظر تو من چی کم دارم؟

شهباز گفت:

_ خب من از کجا باید بدونم؟!تو که نمیگی! 

نیره تند گفت:

_ چی بگم؟چی دارم که بگم؟

و خواست باز هم بچرخد پایین را نگاه کند.شهباز گفت:

_ بگو دردت چیه؟چی کم داری؟

حالا دیگر آن مرد که از خستگی نمی توانست سر پا بیاستد برخاسته بود.نیره چشم گرداند و باز هم ساسان را آن پایین دید و گفت:

_ درد؟تو چه می دونی درد من چیه؟

شهباز که حوصله اش سر رفته بود گفت:

_ خب بهم بگو تا بدونم.

نيره هيچ نگفت.به اتاق خواب رفت و در را پشت سرش محکم بست.شهباز خيره به در بسته ،آه كشيد و فكر كرد "اين همه كار كن و خودتو بكش اونوقت جوابت اين باشه. واقعا که خیلی مسخره س"اما صداى زنگ موبايلش او را از فكر بيرون آورد.رفت آن را از كيفش بيرون آورد و مشغول حرف زدن با كسى كه آن سوى خط بود شد و خيلى زود رفت،نيره صداى گفت و گوى او و صداى باز و بسته شدن در را شنيد و ابروهايش در هم رفت.هميشه همانطور بود.شهباز درست وقتى نياز بود باشد و بماند و به حرف هاى او گوش كند نبود.تمام فکر و ذکرش شده بود کار و پول در آوردن،زن جوان سرد و غمگين آه كشيد. از اتاق بيرون آمد.باز رفت سمت پنجره و خیره به تاريكى و به نور هزاران چراغ روشن شهر، به ساسان فكر كرد.یعنی ممكن بود كسى كه آن پايين دیده ساسان باشد؟!ولی آخر او آنجا چکار می کرد؟شاید برای دیدن...نیره دندان بر هم فشرد تا شاید او را از ذهنش بیرون کند.ساسان،ساسان،ساسان،چرا نیره آنقدر دوست داشت به او فكر كند؟!چرا مدتى بود تنها كه مى شد در تنهايى مدام یادش می افتاد؟!

****

فصل 4

پروا يك بار ديگر به يادداشت ساسان نگاه كرد و براى چندمين بار قلبش از هيجان لرزيد.اولين بارى بود كه چنان توجهى به او شده بود.آن هم از طرف يك پسرجوان غريبه..انگار خواب مى ديد،انگار رويا بود.یک رویای دوست داشتنی . انگشت اشاره روى كلمه ها كشيد تا از واقعی بودن رویایش مطمئن شود.

-پروا!پروا!پس كجا موندى بچه؟!زودباش بيا ديگه.داداشت منتظرته.

پروا به شنيدن صداى مادر هول شد.سریع تكه كاغذ را لاى يك كتاب پنهان كرد.كتاب را در كيفش گذاشت و برخاست تا براى مدرسه رفتن به برادرش بپيوندد.هيجان داشت و بر اين احساسش لحظه به لحظه افزوده مى شد.می خواست از احساسش با کسی حرف بزند.کسی که حرفش را بفهمد. و آن شخص کسی جز دوستش نمی توانست باشد.وقتى به مدرسه رسيد مثل هر روز سارا به استقبالش آمد و بعد از سلام كردن با هيجان پرسيد:

_ امروز ساعت ده كه يادت نرفته؟

پروا سر تكان داد و گفت:

_ نه يادم نرفته.

سارا دستها را بر هم کوبید و شاد گفت:

_ پس ميرى نه؟

پروا مردد گفت:

_ نمى دونم.

سارا دمغ گفت:

_ نمى دونم چيه خره؟!مگه خلى؟يكى خدا زده پس کله ش عاشق تو شده اون وقت تو دارى واسش ناز ميكنى؟به خدا ديوونه اى.من اگه جای تو بودم یه لحظه هم تردید نمی کردم.با کله میرفتم سراغش.

دختر از شنیدن حرفهای دوستش گر گرفت،سرخ شد و سر به زير انداخت.سارا كه سكوت و خجالت او را ديد لبخند زد و سر در گوش پروا پچ پچ كنان پرسيد:

_ حالا اين شازده چه شكلى هست؟خوشگله؟خوش تیپه؟

پروا با دكمه ى روپوشش بازى كرد،سارا ريز خنديد و گفت:

_ آهان پس خوشگله كه دل دوست ما رو برده!

بعد ساكت شد و ناگهان با حسرت گفت:

_ خوش به حالت.خدا شانس بده.

با بلند شدن زنگ دو دختر از جا برخاستند تا بروند سر كلاس.اما آنجا هم سارا دست از سر دوستش برنداشت .مرتب از او سوال می کرد .در مورد نحوه ی آشناییشان و سن و سال ساسان و ...آنقدر پرسید که پروا را کلافه کرد.سر كلاسهم دو دختر هیچ کدامشان تمركز نداشتند. ظاهرا گوش و چشم به معلم و حرفهایش داشتند اما تمام فكرشان رفته بود سمت ساسان .با این همه پروا نمى دانست چه كند؟ برود به حياط پشتى يا نه؟جواب ساسان را بدهد و به او اعتماد كند يا نه؟مى ترسيد.هم از رد كردن او 

مى ترسيد و هم از پذيرفتنش.مى ترسيد در هر دو مورد اشتباه كند.ولى بايد يك راه را انتخاب مى كرد.بايد تصميم ميگرفت.ساعت اول كه به پايان رسيد، 

ساعت نه و نيم شده بود.زنگ تفريح خورد و همه به حياط رفتند،پروا تصميمش را گرفت.هر چند سخت،هر چند اضطراب آور،اما خواست برود،خواست برود و براى اينكار دست به دامن دوستش سارا شد.سارا رفته بود از بوفه خوراكى بگيرد كه پروا به سراغش رفت و او را موقع گاز زدن ساندويچش گير انداخت:

_ سارا!

سارا صدای او را شنید، لقمه در گلويش گير كرد و به سرفه افتاد.پروا با شرمندگى دست دوستش را رها كرد،سارا به زحمت لقمه اش را فرو داد و 

و با عصبانيت گفت:

_ چته ديوونه؟مگه نميبينى دارم ساندويچ كوفت ميكنم؟!

پروا گفت:

ببخشيد.

و او را كنار كشيد.

سارا پرسيد:

_ ها چيه؟!

پروا پرسيد:

_ يه كارى برام ميكنى؟

سارا سوال کرد:

_ چه كارى؟!

پروا پرهيجان و بى قرار گفت:

_ خب خب من مى خوام ساعت بعد برم حياط پشتى.

دهان سارا باز ماند اما زود به خود آمد و پرسيد:

_ جون من راست ميگى؟!

پروا لبخند كمرنگ و شرمناكى بر لب آورد،سارا با خوشحالى گفت:

_ مى خواى برات چيكار كنم؟

پروا جواب داد:

_ اگه خانوم صدر حضور و غياب كرد بگو حالم خوب نبوده بيرون موندم.

سارا گفت:

_ فقط همين؟

و خنديد:

_ به روى چشم.پروا يك لبخند ديگر تحويلش داد.زنگ كه چند دقيقه بعد 

زده شد،پروا و سارا از هم جدا شدند.پروا به حياط پشتى رفت و سارا به كلاس.پروا با اطمینان از اینکه آن ساعت ،ساعت ورزش بچه هاى سال پايين تر است خيالش كمى راحت شد،آن طورى ناظم به حياط سر كشى نمى كرد.به حياط پشتى كه رفت ضربان قلبش بالا رفت،لحظه اى با ترديد ايستاد،اما بعد پا تند كرد و خودش را به درى كه هميشه قفل بود رساند.روى سكوى كنار در نشست.خيال دختر بابت پنجره هايي كه آن سمت باز مى شدند راحت بود،همه را به خاطر جلوگیری از تابش مستقیم آفتاب تند و تيز ،رنگ زده يا با روزنامه پوشانده بودند.دختر به ساعت سارا كه براى همان چند دقيقه به امانت گرفته بود نگاهى انداخت، 

عقربه ساعت رفت روى ده،دست لرزانش را مشت كرد و آرام به در كوبيد،ساسان آن سوى در روى نيم كتى نشسته بود و از چند دقيقه قبل منتظر پروا بود.صدای در را شنید و لبخند زد .سپس خيلى آرام گفت:

_ اومدى؟

و گوشى همراهش را به گوشش چسباند و وانمود كرد با تلفن حرف ميزند تا اگر كسى ببيند شك نكند.پروا در آن سوى در با شنيدن صداى او دستش را روى قلبش گذاشت،تند ميزد،خيلى تند.ساسان او را به اسم صدا زد:

_ پروا خانوم!

اسمش را هم ميدانست،پروا شنيد و بيشتر دچار هيجان شد.ساسان پرسيد:

_ پس چرا جواب نميدى؟ 

پروا می خواست حرف بزند.اما امان از این زبان که وقتی لازم بود، نمی چرخید.می خواست خیلی چیزها از او بپرسد.اما دهانش چفت شده بود و قفل لبها گشوده نمی شد.قلبش داشت از سینه اش بیرون می پرید.داغ داغ ،پر از ترس،ترس از انجام کار ممنوعه و پر از هیجان ، به زحمت نفس می کشید.ولی ساسان صدای نفسهای او را به وضوح می شنید.گوشهایش برای شنیدن کوچکترین صداها همیشه آماده بودند و چشمهایش برای دیدن نادیدنی ترین دیدنی ها آماده تر،به کوچکترین اشاره و حرکت و صدایی پی به رازهای ناگفته می برد و البته این را مدیون دمخور بودنش با مردم کوچه و خیابان بود.پروا از شدت خجالت خواست بلند شود و از آنجا برود.اما حتی توان برخاستن هم نداشت.

ساسان پرسید:

_ خجالت می کشی؟

پروا از همان پشت در انگار که ساسان می بیند سر تکان داد.ساسان گفت:

_ فکر نمی کردم اینقدر خجالتی باشی.اصلا بهت نمیاد.

پروا خواست بگوید نیستم اما ساسان گفت:

_ باشه اشکالی نداره.فعلا اصراری ندارم که حرف بزنی.کم کم خجالتت میریزه.

پروا بدون لب جنباندن در دل پرسید:

"_ اسمت چیه؟"

و انگار ساسان حرف دلش را فهمید که گفت:

_ اسم من ساسانه. اسم شما رو هم كه خودم ميدونم پروا خانوم.واقعا هم اسم قشنگيه.بهت خیلی مياد.

پروا لبها را باز و بسته کرد و گوش ها را تیز کرد و منتظر شنیدن ادامه ی حرف های او شد.

ساسان چشمها را در کاسه گرداند و اطراف را پایید.کسی نبود.پاکتی را از لای در عبور داد.پروا به سمت صدای خش خش چرخید.ساسان گفت:

_ گفتم شاید گل تازه برات دردسر درس کنه. گلارو برات خشک کردم.از این به بعد برات گل خشک میارم.

از این به بعد!از این به بعد یعنی او باز هم می آمد.باز با پروا حرف میزد.باز رویای دخترک تکرار می شد.

ساسان گفت:

_ دلم می خواد بازم باهات حرف بزنم.ولی می ترسم هم تو تو دردسر بیفتی و هم من.اگه الانم اینجا باهات قرار گاشتم واسه اینه که چاره ی دیگه ای نداشتم.

پروا پاکت را برداشت و زیر مقنعه اش پنهان کرد.

ساسان به حرف زدنش ادامه داد:

_ من دنبال مزاحمت و اذيت كردن و دردسر درس كردن واسه شما نيستم فقط به خاطر اينكه احساس تنهايى ميكردم دنبال يه دوست واسه خودم ميگشتم.ازت خوشم اومد و به خودم جرات دادم بهت پيشنهاد دوستى بدم.حالا تو دوستى با منو قبول ميكنى؟

گوش هاى پروا به وز وز كردن افتاد.ساسان صدايش زد:

_ پروا خانوم!

پروا برخاست.دل از اين طرز صدا زدن ساسان ،در سينه اش تپيد و بی قرار شد.آنقدر نرم و با لطافت نامش را به زبان آورده

بود كه احساسات دخترك را برانگيخته بود.

_ اگه قبول ميكنى فردا صبح ساعت يه ربع مونده به هشت به محض اينكه اومدى قبل اينكه زنگ بخوره اين جا منتظرتم،اگه كسى نبود دو تا ضربه به در بزن .خب من ديگه بايد برم.هر لحظه ممکنه کسی بیاد اینجا و بهم شک کنه.خداحافظ.

ساسان رفت و پروا پاکت به دست همانجا ،در حیاط پشتی مدرسه ایستاد و خیره شد به سیاهی آجرهای دیوار قدیمی.نمی دانست باور کند یا نه؟ نمی دانست بیدار است یا نه! برای اینکه مطمئن شود بیدار است و خواب نمی بیند ،سر تکان داد.چشمها را بست و باز کرد.نفس عمیق کشید ، پاکت را باز کرد.گلهای خشک قلب دختر نوجوان را از احساس لبریز کرد.انگار که مدتها چنین چیزی را ندیده باشد.با دهان و چشمهای باز به آن گلهای سرخ و سفید خشک شده خیره شد ...

***

فصل 5

سکوت اتاق برای مادر ساسان آرامش بخش بود.از اینکه پسرش بعد از صبحانه داشت روزنامه می خواند و حرف نمیزد خوشحال بود.حتی از خش خش روزنامه هم خوشش می آمد.دوست داشت ساسان همچنان با روزنامه خواندن مشغول باشد و در دل هر که را باعث شده بود پسرش خواندن و نوشتن یاد بگیرد دعا می کرد.اما ساسان از به دست گرفتن روزنامه و خواندن آن منظور داشت .پسر جوان باز هم دنبال چیزی بود و بهانه ای که مادرش را اذیت کند.

او پشت به زن بیمار و تکیه داده به پایه ی تخت، پاها را دراز کرد و گفت:

_ هوم.مامان!ببین اینجا چی نوشته؟نوشته مرد شیطان صفتی که دختران نوجوان را اغفال می کرد دستگیر شد.

زن شنید و لرزید.چون فهمید که پسرش بهانه و سوژه ی جدیدی برای حرف زدن پیدا کرده.چیزی که او از آن وحشت داشت.ساسان به حروف چاپ شده نگاه کرد و آهسته گفت:

_ حتما اون بیچاره هم یکی بوده مثل من.

و با پوزخند روزنامه را کنار گذاشت و گفت:

_ این آدمای احمق همیشه در مورد هر کی نمیشناسن زود قضاوت می کنن.بدون اینکه بدونن اصل ماجرا چی بوده و طرف چرا دست به چنین کاری زده بهش هزار جور لقب میدن.هه شیطان صفت.

روزنامه را پرت کرد یک گوشه و گفت:

_ واقعا خنده داره.انگار خودشون طیب و طاهرن.خب بیچاره ها شما اگه جای آدمایی مثل من بودین که بدتر از این می کردین!

سپس برای تایید مادرش و در اصل سر به سر گذاشتنش سر را به سویش گرداند و پرسید:

_ نیست مامان؟شاید طرف مادر بدی مثل تو داشته باشه.شاید تو خیابون بزرگ شده باشه.شاید کسی بهش توجه نکرده.کتک خورده. محبت ندیده و هر کی رسیده زده تو سرش.

وقتی این جملات را با نفرت بر زبان می آورد دندان بر هم می سایید:

_ مردم فکر می کنن هر قدر بیشتر تو سر ضعیفتر از خودشون بزنن بیشتر طرف مطیعشون میشه.نمی دونن با این کارشون چه بلایی سر خودشو میارن.

نگاه پر خشمش را از آینه ی کمد متوجه مادر کرد و موذیانه لبخند زد و گفت:

_ می دونی مامان فردا می خوام برم ملاقات بهنوش.می خوام بهش بگم که بهادر واسه خونه خریدار پیدا کرده و همین امروز و فردا اونو می فروشه.بهش میگم بهادر می خواد دیه ی اون مردکو به خونواده ش بده.اینطوری خیالش یه کم راحت میشه و از شک در میاد.

زن سر گرداند و به پسرش نگاه کرد.نگران و پر واهمه.ساسان در جواب نگاه هراسان مادر گفت:

_ ولی بهادر یه پول سیاه هم به خواهرش نمیده.

همه شو خرج مواد می کنه و بعد به خیابون گردی میفته.بنوش بیچاره هم همونجا تو زندون می مونه تا بپوسه.بدون اینکه دستش به جایی بند باشه.شکایت هم بکنه فایده ای واسش نداره چون بهادرخان همه ی پولارو خرج کرده.

ساسان با تصور کارتن خواب شدن برادر و در زندان ماندن خواهرش با صدای بلند خندید :

_ وای بدبختی ،بدبختی ،بدبختی ای بالاتر از این برای خونواده ی مادر عزیزم نمی تونه اتفاق بیفته.

روی زمین دراز کشید و دست زیر سر گذاشت و متفکرانه به سقف خیره شد و گفت:

_ ولی یه چیزی رو اصلا نمی تونم درک کنم و هیچ وقت جوابشو نمی تونم پیدا کنم.اونم اینه که چرا شوهرت نصف این خونه رو به اسم بهادر که پسر رقیبش بود کرد؟واقعا چرا؟

بعد نشست و گفت:

_ مطمئنم تو اگه چیزی هم بدونی نمیگی ولی من خودم رازشو کشف می کنم.

چند دقیقه ای سکوت کرد وادامه داد:

_ راستی یه چیزی ...

برخاست و رو در روی مادر قرار گرفت.دستها را بر تاج تخت قرار داد و میله ها را در دستهایش محکم فشار داد و گفت:

_ می خوام برم ملاقات پدرم.می خوام برم ببینمش. همین امروز میرم .

زن شنید و نتوانست انزجارش را از شنیدن این خبر پنهان کند .پتو را در دست گرفت و فشرد.این حرکت از چشمان تیزبین ساسان پنهان نماند.خیلی خوب از دل زنی که او را مادرش می دانست خبر داشت.خبر داشت آن زن چقدر از پدرش نفرت دارد.از مردی که زمانی همسرش بود.همدمش بود.نفسش را به نفس می کشید.اگر نفرت نداشت ،خیانت نمی کرد و سعی نمی کرد به او سم بخوراند و طلاقش را نمی گرفت.زن آه کشید.ساسان چشم در چشمان مادرش دوخت. اما خیلی زود چشم از او برداشت و در حالیکه از اتاق بیرون میرفت گفت:

_ امروزو کلا مرخصی گرفتم که برم پیش بابا.

به جمیله خانوم گفتم بیاد پیشت بمونه.

از در بیرون رفت و تا حاضر شد، صدای زنگ در بلند شد.ساسان خوشحال از سر وقت رسیدن جمیله خانم زن همسایه،زن میانه سالی که تنها بود و با کار در خانه های مردم روزگار میگذراند رفت و در را باز کرد.زن، به دیدنش با خوشرویی سلام کرد:

_ سلام آقا ساسان.به موقع اومدم؟

ساسان به رویش لبخند دندان نمایی زد و گفت:

_ آره دقیقا سر وقت.

و راه داد وارد شود.جمیله خانم پرسید:

_ مهوش خانوم جان خوابه؟

ساسان جواب داد:

_ نه بیداره.

و گفت:

_ غذاشو حاضر کردم رو گازه.لباساشو هم که شستم ،خشک شدن ،بردم گذاشتم تو اتاق کنار میز اتو.شما لطف کن لباسارو اتو کن.اگه حمومش کردی هم ممنون میشم.

از کیف پولش چند اسکناس بیرون آورد و گرفت سمت زن.جمیله خانم که می دانست ساسان از تعارف کردن خوشش نمی آید پول را گرفت و تشکر کرد :

_ دست شما درد نکنه پسرم.ایشالله که خدا واسه مادرت نگهت داره.

ساسان باز هم با لبخند پاسخش را داد.بعد با تکان دستی، در حالیکه نگاه تحسین آمیز و پر حسرت جمیله خانم بدرقه ی راهش بود رفت تا به ملاقات پدر برسد.پدر ،مردی که سالها بود فقط نام پدر بودن را یدک می کشید و در آسایشگاه روانی به سر می برد.مردی که سالها به خاطر گناه همسرش عقلش ذایل شده بود.مردی که ساسان ترجیح می داد همان تصویر گنگ و خندانش را به عنوان آخرین تصویر در ذهنش داشته باشد.آن تصاویر هر چند گنگ و مبهم و تار اما خاطرات خوشی بودند که هرگز از یاد او نمی رفتند.پدر را گاه به خاطر می آورد که او را بغل می کرد و با خودش می برد برایش بستنی می گرفت.این تصویر نامیزان و نا مرتب و دور و محو اما ارزشمندترین و بهترین خاطره از گذشته و کودکیش بود.باقی خاطراتش همه سیاه و تیره و آشفته بودند.چیزهایی بودند که هرگز نمی خواست به خاطر بیاورد اما همیشه به سراغش می آمدند و عذابش می دادند و انگار پایانی برای این عذاب وجود نداشت. در خواب و بیداری به سراغش می آمدند و ذهن او را به خود مشغول می کردند.

سر خیابان تمام افکار مزاحم را از سرش بیرون کرد.سوار آژانس که منتظرش بود شد و آدرس داد و تا رسیدن به مقصد گوش سپرد به آهنگی که داشت پخش می شد و خواننده در آن مرتب کسی را لعن و نفرین می کرد.وقتی رسید و کرایه ی راننده را پرداخت کرد به محض ورود با نگهبان آسایشگاه که با او آشنا بود سلام و احوالپرسی کرد .وارد شد و مستقیم رفت سراغ خانم یاقوتی پرستاری که بعد از رییس آسایشگاه، آنجا همه کاره و با او آشنا بود و ارتباط خوبی با پدرش داشت.زن مشغول صحبت با پرستار دیگری بود .ساسان صدایش کرد:

_ سلام خانوم یاقوتی.

خانم یاقوتی که زن سی و چند ساله ی شادابی به نظر می رسید برگشت و او را که دید گل از گلش شکفت و گفت:

_ سلام آقای بهداد حال شما چطوره؟

ساسان به لبخندی پاسخش را داد:

_ ممنونم.شما خوب هستین؟نیکو کوچولو خوبه؟

زن به خنده ای پاسخ او را داد:

_ ممنونم.نیکو هم خوبه.این روزا همه ش سراغ شما رو میگیره.

ساسان پرسید:

_ الان با خودتون آوردینش؟

خانم یاقوتی با تاسف گفت:

_ نه بردمش مهد.

ساسان با افسوس سر تکان داد:

_ حیف شد.

و گفت:

_ دفعه ی بعد حتما بیارینش.دلم براش خیلی تنگ شده.

خانم یاقوتی راضی از ارتباط خوب و شیرین دخترک سه ساله اش با آن جوان مهربان خندید و گفت:

_ چشم حتما.

و قبل از اینکه ساسان چیزی بگوید پرسید:

_ اومدین آقا یاسرو ببینین؟

ساسان به تکان سر پاسخ مثبت داد و پرسید:

_ بیداره؟

خانم یاقوتی گفت:

_ بله الانم تو باغه.

همون جای همیشگی.

ساسان پرسید:

_ می تونم برم ببینمش؟

خانم یاقوتی گفت:

_ آره حتما.فقط امروز صبح به خاطر گم شدن چند تا از سکه هاش یه کم کج خلقی کرد.الانم با من قهره.

ساسان گفت:

_ پس با اجازه تون من برم ببینمش.

زن با رضایت سر تکان داد و ساسان با گفتن

فعلا با اجازه از او دور شد 

و رفت به سمت محوطه که شلوغ بود و پر بود از سر و صدا.اما او توجهی به این شلوغی و سر و صدا نکرد و یکراست رفت سمت نیمکتی که پدرش همیشه روی آن می نشست. آهسته به او نزدیک شد و دست گذاشت روی شانه هایش و کنار گوشش با ملایمت گفت:

_ سلام .مخلص آقا سکه هم هستیم.

عادت داشت او را با اسمی که مردم کوچه و خیابان رویش گذاشته بودند صدا کند. مرد با شنیدن صدای آشنای او سرگرداند و گفت:

_ سلام.

ساسان به رویش بی صدا خندید و پرسید:

_ حالت چطوره؟

و مشتی سکه از جیبش بیرون آورد و در قوطی ای که بغل پدرش بود ریخت و گفت:

_ ببین برات چی آوردم.

مرد با ذوق کودکانه ای گفت:

_ چقدر زیادن!

ساسان نشست و گفت:

_ همه شو واسه تو جمع کردم.

مرد داخل قوطی را نگاه کرد و گفت:

_ ولی هنوز پر نشده.

ساسان خندید و گفت:

_ پر میشه.به زودی زود پر میشه غصه نخور.

مرد معصومانه به پسرش نگاه کرد و پرسید:

_ اون وقت می تونم برم پیش مهوش؟

پسر نام مادرش را که شنید چشمها را تنگ کرد و گفت:

_ حتما...حتما می تونی بری.

خودم می برمت.

مرد چون کودکی که از مادر جدا افتاده و به او قول داده باشند او را به دیدار مادرش می برند ذوق زده پرسید:

_ راستی؟

ساسان با بغض لبخند زد و سر تکان داد.

و بعد از کمی سکوت گفت:

_ آره حتما حتما میبینیش.وقتی خوب زجرش دادم.وقتی تا دم مردن بردمش.وقتی خوب دلش سوخت اون وقت تو رو می برم و بهش میگم ...میگم بیا مهوش خانوم.بیا ببینش.آیینه ی دقت اومده.همونی که ازش تا سر حد مرگ نفرت داشتی.همونی که یه زمانی آرزوی مرگشو داشتی.بیا مادر عزیزم تقاص گناهات اومده. این مرد تقاص همه ی اون کاراییه که کردی.خوب نگاش کن. 

اما پدر سر از حرفهای او در نمی آورد. در دنیای خود میرفت و با سکه هایش برای مهوش خانه و هر چه دوست داشت می خرید و میرفت دختر محبوبش را از عمویش خواستگاری می کرد و عموجان هم حتما قبول می کرد مهوش زنش شود و آن وقت عروسی سر می گرفت.یک عروسی پر از بزن و بکوب و سر و صدا و شادی.همانطور که همیشه دوست داشت.همانطور که مهوش انتظار داشت.

*******

نیره پایش را روی پدال گاز فشرد تا افکار مزاحم از سرش بیرون بروند.عصبانی بود.از شهباز و رفتارش عصبانی بود .شوهرش را به شام دعوت کرده بود تا با هم حرف بزنند اما شهباز عذر خواسته و نیامده بود.نیره رفته بود به محل کارش ولی خوش و بش او را با چند نفر از همکارهایش دیده و دیگر طاقتش طاق شده بود.همان لحظه تلفنی هر چه از دهانش بیرون آمده بود بار شوهرش کرده بود.گوشی داشت زنگ می خورد اما او بی توجه به رانندگیش ادامه می داد.با اخمهای در هم و اعصابی که میرفت بیشتر به هم بریزد.بغض داشت اما نگهش داشته بود که اشکهایش نریزند.این یکی را نمی توانست تحمل کند.بی اعتنایی و سردی و دیر آمدن یک طرف و بگو و بخند با زنهای دیگر طرف دیگر.اصلا سر در نمی آورد چرا شهباز آن طور رفتار می کند.فکر می کرد پای زنی دیگر در میان است.زنی که زیباتر بود و مهربانتر بود و پا به پای او می توانست جلو برود.زنی که نه دنبال مهمانی رفتن بود و نه شام دعوت کردن و نه خرید کردن.اما مگر می شد چنان زنی پیدا شود.اگر بود که دیگر زن نبود مردی بود در لباس زن.چشمش که افتاد به ساسان ذهنش از افکار مختلف خالی شد.ساسان داشت کنار خیابان قدم میزد.نیره از کنارش به سرعت گذشت اما فکری که به ذهنش رسید باعث شد از سرعت ماشین کم کند.می خواست با شهباز لج کند پس ماشین را عقب برد و وقتی به پسر جوان رسید صدایش زد:

_ سلام آقا ساسان.

ساسان به صدای نیره ایستاد و به ماشین گرانقیمتی که کنارش ایستاد نگاه کرد و نگاهش را بالا کشید و روی صورت زن ثابت ماند.انتظار دیدن او را نداشت.اما این دیدار غیر منتظره می توانست خودش فرصت خوبی باشد برای نزدیک شدنش به آن زن جوان.

بنابراین با لبخندی پاسخ او را داد:

_ سلام نیره خانوم.

و جلوتر رفت که نیره پرسید:

_ کجا میرفتی برسونمت.

ساسان خوشحال از این موقعیت مناسب گفت:

_ نه ممنون پیاده میرم.

نیره در را برایش باز کرد و گفت:

_ پیاده چیه؟بیا بالا.

ساسان کمی این پا و آن پا کرد و عاقبت تعارف نیره را قبول کرد.روی صندلی کنار زن نشست و با پوزخندی آشکارا به مقابلش چشم دوخت.

نیره خوشحال اما پر از احساس گناه از بودن یک جوان غریبه در کنارش،پرسید:

_ خب آقا ساسان تعریف کن بگو چیکار می کنی؟

هم می خواست توجهش را به خود جلب کند و آن پسر ساکت و مودب را که از او فراری بود به حرف بیاورد و هم چنان با غرور حرف میزد که ساسان بداند در چه موقعیتی قرار گرفته و حد و حدود خودش را بداند.ساسان هم خیلی راحت و ساده بازی او را پذیرفت و در همان نقشی که زن می خواست فرو رفت:

_ هیچی میگذرونم.

نیره لبخند زد و پرسید:

_ از کارت راضی هستی؟

ساسان زمزمه وار جواب داد:

_ مگه میشه راضی نباشم؟

نیره با خنده ای بی صدا گفت:

_ آره خب تو توی کارت استادی.

ساسان در دل گفت:"بر منکرش لعنت"

نیره سکوت او را که دید پرسید:

_ راستی یه سوال؟

ساسان گفت:

_ هوم؟

_تو هنوز ازدواج نکردی درسته؟

ساسان به سکوتش ادامه داد.نیره صورتش را به سمت او چرخاند.پسر جوان خودش را در فکر نشان داد.زن خیلی آهسته و با تردید پرسید:

_ کسی رو در نظر داری؟

ساسان سرش را انداخت پایین و گفت:

_ نه.

نیره آه کشید و پرسید:

_ چرا؟

ساسان رویش را به سمت خیابان کرد و گفت:

_ نمی خوام در موردش حرف بزنم.

باز هم سکوت برقرار شد.نیره در دل گفت:

"شاید به خاطر من..."

اما فکرش را نا تمام گذاشت.ساسان عطر او را حس کرد.عطری بود که خیلی ها استفاده می کردند و او از آن بو متنفر بود.حالش را بد می کرد.عطر پرستاری را داشت که قبلترها با پدرش بدرفتاری کرده بود و او هم به خاطر همین کارش درس خوبی به زنک داده بود.یاد آن پرستار که افتاد با رضایت در صندلی فرو رفت و بی آنکه به نیره نگاه کند لب به تحسین باز کرد و گفت:

_ عطری که زدین خلی عالیه.

نیره از این تعریف دچار احساسات شد .این اولین باری بود که مردی داشت او را به خاطر چیزی تحسین می کرد.اما چیزی بروز نداد و با یک لبخند گفت:

_ ممنون.

ساسان در دل او را مخاطب قرار داد"

آفرین نیره خانوم .بازیگر خوبی هستی.خوب داری احساستو مخفی می کنی ولی من فهمیدم خوشحال شدی.پس یکی به نفع من"

ساسان گفت:

_ کاش همیشه از همین استفاده کنین.

نیره با بلند شدن صدای زنگ موبایل فرصت نکرد دوباره تشکر کند.به گوشی تلفن که داشت زنگ می خورد نگاه کرد.ساسان به صدای گوشی تلفن سر چرخاند و پرسید:

_ جواب نمیدین؟

نیره با حرص گفت:

_ نه.

ساسان گفت:

_ خب چرا؟! شاید کار مهمی داشته باشن.

نیره جواب داد:

_ اگه کار مهمی داشته باشه بیاد تو خونه رو در رو بگه نه با تلفن.

ساسان گفت:

_ خب حتما کار داره.

نیره به هم ریخت و با عصبانیت گفت:

_ کار، کار، کار، ای لعنت به این کار.

ساسان قیافه ی متعجبی به خود گرفت.نیره ماشین را کنار خیابان نگه داشت و پیشانی روی فرمان گذاشت.پسر جوان خودش را پشیمان نشان داد و گفت:

_ ببخشید نیره خانوم ناراحتتون کردم؟

نیره لحن پشیمان او را شنید و بغض کرد.

ساسان عذرخواست:

_ من معذرت می خوام نمی خواستم اینطور بشه.

نیره اشکهایش را که میرفت بیرون بزند با نوک انگشت پاک کرد و راست نشست و گفت:

_ مهم نیست.حرفشم نزن.

ساسان چیزی نگفت.تلفن دوباره زنگ خورد.نیره آن را کنار گوشش برد و به صورتش چسباند.ساسان دست به سینه در صندلی فرو رفت و چشمانش را بست.

نیره سرد و عصبانی گفت:

_ الو!

و صدای شهباز را شنید :

_ هیچ معلوم هست چه مرگته؟چرا جواب تلفنمو نمیدی؟

زن با خشم گفت:

_ من حرفی با تو ندارم...

شهباز حرفش را قطع کرد و عصبانی گفت:

_ خب بگو ببینم چته؟چه دردی داری که زنگ میزنی کلی دری وری میگی بعد قطع می کنی و هر چی هم زنگ میزنم جواب نمیدی؟

نیره با صدای بلند گفت:

_ خودت می دونی چه دردی دارم.

_ آخه مگه من چیکار کردم که اینجوری می کنی؟بد می کنم صبح تا شب جون می کنم که تو توی آسایش باشی؟ها؟بد می کنم؟

نیره نمی دانست چه جوابی بدهد.در آن لحظه هیچ جوابی نداشت فقط گفت:

_ ولم کن.

_ من نمی فهمم .والله نمی فهمم.آخه همه ی زنا آرزوشونه مث تو زندگی کنن؟نمی فهمم تو چته که هی بهونه میاری و اذیت می کنی؟

نیره دیگر نتوانست جلوی گریه اش را بگیرد و با هق هق گفت:

_ من...من هیچیم نیست.هیچیم نیست تو برو با همکارای عزیزت لاس بزن و خوش و بش کن.

تماس را قطع کرد. گوشی را خاموش کرد و پرتش کرد یک طرف و دوباره سرش را گذاشت روی فرمان و گریه را سر داد. بدون اینکه حواسش باشد ساسان کنارش نشسته.ساسان که منتظر چنین موقعیتی بود دستمالی را از جیبش بیرون آورد.و ساکت به سمت زن جوان گرفت.نیره متوجه او شد. سرش را کمی بالا آورد.ساسان گرفته گفت:

_ بگیر اشکاتو پاک کن.

زن دستمال را نگرفت.ساسان با غیظ گفت:

_ بگیر دوست ندارم صورتت ...

اما حرفش را عمدا نا تمام گذاشت و رویش را برگرداند.نیره شنید و با دست لرزان و قلبی پر تپش دستمال را گرفت و بینیش را پاک کرد .

منتظر ماند تا شاید باقی حرفهای ساسان را بشنود اما جواب انتظارش چیزی جز سکوت نبود.زن جوان برای شکستن سکوت با صدای خش داری گفت:

_ این دستمال چه بوی خوبی میده!

ساسان رو برنگرداند اما گفت:

_ ولی به نظر خودم اینطور نیس .که اینم بر می گرده به سلیقه ی بدم تو انتخاب عطر.

نیره نوک انگشت بر صورت خیسش کشید لبخند زد و گفت:

_ یه مرد همیشه باید اجازه بده یه زن براش عطر انتخاب کنه.

ساسان آرام گفت:

_ ولی زنی توی زندگی من نیست که برام چیزی انتخاب کنه.

نیره فکر کرد اگر او همسر ساسان بود حتما برایش بهترین ها را انتخاب می کرد . اجازه داد چنین تصوری در ذهنش به وجود بیاید و خواست به این خیال که در نظرش زیبا می نمود پر بال بیشتری بدهد اما صدی زنگ تلفن دیگرش ،او را از رویا بیرون آورد.زن جوان اخم کرد و کیف را گوشی همراهش در آن بود پرت کرد روی صندلی عقب.ساسان زیر چشمی حرکات او پایید و وقتی موقعیت را مناسب دید گفت:

_ کاش جوابشو میدادین.

نیره با اخم جواب داد:

_حوصله شو ندارم.

ساسان نفس عمیقی کشید و گفت:

_ دلم میسوزه.

نیره پوزخند بر لب پرسید:

_ برای کی؟برای شوهر من؟

ساسان گفت:

_ نه برای تو.

دل در سینه ی نیره به تب و تاب افتاد.اما پرسید:

_ چرا برای من دلت می سوزه؟

ساسان آه کشید و گفت:

_ فکر می کردم اگه ازدواج کنی خوشبخت میشی ولی حالا میبینم این اتفاق نیفتاده.

نیره با همان پوزخند گفت:

_ لازم نیس واسم دلسوزی کنی .اگه دلت می سوخت حداقل یه نگاه...

اما حرفش را خورد.احساس گناه مانعش شد.

ساسان منظورش را فهمید و به ظاهر ،گرفته گفت:

_ کاش یه کم انصاف داشتی.

نیره کلافه پرسید:

_ انصاف؟!

ساسان گفت:

_ آره انصاف.من دلم می سوزه که احساس خوشبختی نمی کنی و نمی تونم کاری برات انجام بدم.اون وقت تو مسخره م می کنی؟

نیره نفس در سینه اش حبس کرد اما زود آن را با صدایی آه مانند بیرون داد تا حرفی را که در دلش بود زودتر به زبان بیاورد:

_ چرا اون موقع هیچی نگفتی؟چرا کاری نکردی که الان مجبور نباشی واسه کسی دل بسوزونی؟

ساسان گفت:

_ وقتی دستای آدم بسته باشه خود به خود دهنشم بسته میشه و وقتی دهنش بسته باشه دیگه هیچ کاری از دستش بر نمیاد.

نیره به خود جرات داد و پرسید:

_ چرا به خودم چیزی نگفتی؟!

ساسان پاسخ داد:

_ با فهمیدنش بیشتر اذیت می شدی.

نیره آه کشید.دیر فهمیده بود عشقش یک طرفه نبوده.

ساسان خود را پشیمان نشان داد و گفت:

_ متاسفم من نباید اینا رو بهت می گفتم.من...من....دست خودم نبود...

در را باز کرد ،پیاده شد و در دل نیره را مخاطب قرار داد :"باختی نیره خانوم.باختی.من بازی رو بردم.حالا دیگه دلت کمال و تمام مال منه"

سری به نشانه ی خداحافظی تکان داد.بدون اینکه کلمه ای بگوید.

نیره با بغض و حسرت رفتن او را تماشا کرد. ساسان چقدر دیر به عشقش اعتراف کرده بود.چقدر دیر! 

*******

گلها را با دقت لاى كتابش گذاشت.گلهاى خشك سفید و سرخ و صورتی كه ساسان طى آن دو روز هديه داده بود. كتاب را بست و آن را به سينه چسباند .پلكها را بر هم گذاشت و عميق نفس كشيد.چه خوب شده بود كه دوستى ساسان را پذيرفته بود،چه خوب شده بود به او اعتماد كرده بود،هر چند شروع این دوستی با ترس و تردید همراه بود اما حرفهاى آن پسر جوان دوست داشتنى او را از ترس و ترديد رهانده بود،حرفهايش برای پروا مثل آب بودند روى آتش،مثل دانه های برف بودند در گرمای آتشین تابستان .

با حرفهای ساسان پروا حتی به سادگی قبول كرده بود با او در پارك نزديك مدرسه شان ملاقات كند.قرار ملاقات،یک قرار ملاقات دو نفره.از همان لحظه اى كه ساسان گفت مى خواهد او را ببيند خيالبافى دخترک شروع شده بود ،در ذهنش 

خودشان دو نفر را تصور مى كرد كه كنار هم در پارك قدم ميزنند و ديگران با حسرت نگاهشان مى كنند.تصور اینکه تمام حواس و توجه ساسان تنها متوجه او باشد، دخترك را به هيجان مى آورد.اما با وجود آن همه شادی و هیجان دل از كتابش كند،آن را ته کمدش گذاشت و به صدای مادر که او را از آشپزخانه صدا زد برخاست:

_ پروا!پروا!اون سفره رو بنداز.

همچنان که خیال می بافت ،رفت سفره را از آشپزخانه آورد و تصور کرد همسر ساسان شده و می خواهد برای ناهار خوردن با شوهرش سفره بیندازد. اما جواد برادر بزرگترش ناگهان جلويش سبز شد و رویای پر و بال نگرفته اش را در هم ریخت :

_ یه لحظه وایسا کارت دارم.

پروا از آسمان خیال به دنیای واقعیت برگشت.چند بار پلک زد و با دیدن چهره ی در هم برادر قدمی به عقب گذاشت.

جواد پرسيد:

_ بينم مگه بت نگفتم اين پسره فرهاد مياد اينجا باش حرف نزن ها؟

پروا سفره را بغل كرد.آب دهانش را قورت داد ، سر به زير از كنار برادرش گذشت و جواب داد:

_ من كه چيزى بش نگفتم اون سلام كرد ،جوابشو دادم.

جواد خودش را به او رساند .موهاى دم اسبی بورش را به چنگ گرفت و غريد:

_ غلط كردى كه جواب دادى.

پروا درد را بيخ موهايش حس كرد و ناليد:

_ آى آى تو رو خدا موهامو ول كن.کندیشون.

جواد موهای خواهرش را بيشتر كشيد و تهديد كنان گفت:

_ يه بار ديگه ببينمت با اين پسره وايسى به روده درازى...

-چه خبره اونجا؟

جواد به صداى مادر موهاى پروا را رها كرد و رفت به آشپزخانه،دختر با بغض پشت سرش را مالید.سفره را انداخت .با 

انداخته شدن سفره، بساط ناهار چيده شد و همه دور سفره نشستند،پدر ،مادر،سه برادر پروا و خود دختر ،ناهار را كه مى خوردند ،پروا هنوز داشت خيال مى بافت اما مادر با حرفهایش او را دوباره به دنیای واقعی برگرداند:

_ امروز يه مقدار پول بذار برام مى خوام واسه هدیه و پروا لباس بخرم.

پدر لقمه اش را انداخت گوشه ى لپش و پرسيد:

_ چى شده؟بالاخره با خواهرت قرار مدار چذاشتی؟

مادر گفت:

_ آره ،زنگ زدم گفتم میریم خونه شون.

پدر پرسید:

_ خب چی گفت؟

مادر یک لیوان آب به دست مردش داد و گفت:

_ گفت صبر کنیم حميدرضا هم مرخصی بگیره بیاد اون وقت بریم.

پدر لیوان آب را گرفت و پرسید:

_ کی میاد؟

زن پاسخ داد:

_ قراره یکی دو هفته ی دیگه چند روزى از شركت نفت مرخصى بگيره بياد خونه .

بند دل پروا از شنيدن نام دختر خاله و پسرخاله پاره شد.قاشق در دستش سنگينى كرد.حميد رضا،حميد رضا پسر خاله زمان كارگر شركت نفت بود و مثل پدرش زبان تلخى داشت و هدیه ،دختر خاله اش که قرار بود برای جواد بروند خواستگاریش.

حرف هدیه شده بود .پس حتما حتما حمیدرضا هم مى خواست بيايد خواستگارى او .آخر از اول قرار دو خانواده همین بود.که هدیه زن جواد شود و پروا زن حمیدرضا.اما او كه هنوز درسش تمام نشده بود!هنوز نمى خواست شوهر كند!اگر او را به حميدرضا مى دادند پس ساسان چه مى شد؟!روياهايش چه مى شد؟

پدر تكه نانى برداشت و گفت:

_ خوبه تا اون موقع آماده ايم.

مادر گفت:

_ فعلا میریم يه انگشتر به انگشتش ميكنیم تا بعد عقد كنن. ولى زمان ميگه حميدرضا خيلى عجله داره مى خواد زودتر همه چیزو تموم کنه بره.

پدر گفت:

_ بذار بیاد.بعدا همونجا خونه ی زمان همه چی رو مشخص می کنیم.

مادر شانه بالا انداخت و با گفتن جمله ی معروف چه می دونم والله به غذا خوردن مشغول شد.

پروا لقمه اى را كه در دهانش بود به زحمت فرو داد،معناى خواستگارى از هديه براى جواد و برگشتن حميدرضا را به خوبى مى فهميد. 

تمام روياها و آرزوهايش را كه با ورود ساسان به زندگيش پا گرفته بودند، بر باد رفته مى ديد.تصور زندگى با حميدرضا برايش تكان دهنده و دردناك بود اما جا و مجالی براى ابراز احساساتش نداشت.اگر چيزى ميگفت آن وقت بايد عواقبش را هم مى پذيرفت ولی او مى ترسيد،از اين عواقب مى ترسيد اگر حرفى ميزد ممكن بود هر اتفاقى بيفتد .حرف بشنود،از جواد سيلى بخورد،تهديد شود و حتى از مدرسه رفتن محروم شود كه اين آخرى از همه برايش غيرقابل تحملتر بود پس به ناچار سكوت كرد.اما مگر مى توانست حميد رضا را از ذهن آشفته اش بيرون كند.پسرخاله اى كه با يك من عسل هم نمى شد او را شیرین کرد و خورد.او را با ساسان مقايسه كرد،هر قدر آن جوان غريبه شيرين زبان و خوش صحبت و دوست داشتنى مى نمود، پسرخاله اش عبوس و عصا قورت داده و اخمو بود .دختر در حال مقايسه ى آن دو نفر مدام آرزو مى كرد كاش ساسان جاى حميدرضا پسرخاله اش بود. آن وقت ديگر غمى نداشت اما حقيقت چيز ديگرى بود.حقیقتی که مجبور به پذيرش آن بود می گفت از وقتى پانزده ساله شده خاله زمان او را براى پسرش خواسته و او نیز اين حقيقت تلخ را پذيرفته بود هر چند دلش به آن رضا نمى داد ولی از وقتى ساسان وارد زندگيش شده بود تصورات و توقعاتش تغییر کرده بودند.

***

رامبد به حیاط پا گذاشت.حال خوشى داشت .ساعتها راه رفته بود اما ذره اى خستگى احساس نمى كرد، پر بود از انرژى و مى خواست اين انرژى را يك جايى خالى كند.به محض ورود مادرش را بلند صدا زد:

_ مامان!مامان!سلام ،من اومدم.

صدای مادر او را به آشپزخانه کشاند:

_ من اينجام.

رامبد قبراق و سر حال وارد شد و گفت:

_ بازم که اینجايى!

و وقتى چشمش به سفره ى پهن شده ى روى زمين و دسته ى پاك نشده ى سبزى افتاد نشست 

کنار سفره و پرسيد:

_داشتى سبزى پاك مى كردى؟

مادر هم كنار سفره نشست و گفت:

_ آره.

پسر جوان گفت:

_ بذار كمكت كنم.

و چند شاخه ريحان برداشت كه پاك كند اما مادرش اجازه نداد و گفت:

_ نه نمى خواد،نمى خواد تو خرابشون مى كنى.

با این حال در دل از کار پسرش خوشش آمد.

رامبد سبد سبزى هاى پاك شده را گذاشت جلوى خودش و گفت:

_ خراب ميكنى چيه؟بده خودم پاك ميكنم.

لبخند محوى روى لب هاى مادر نشست، برخاست و رفت سراغ پوست گرفتن بادمجان هايى كه روى سينك در ظرفى گذاشته بود.در حاليكه يك چاقو بر مى داشت گفت:

_ شنيدم اون روز كه با نويد رفتى بيشتر كار رنگ كارى ساختمونو تو انجام دادى.

رامبد ترتيزك ها

را در سبد انداخت و پرسيد:

_ نويد گفت؟

مادر جواب داد:

_ آره.خيلیم از كارت راضى بود.

رامبد راضى از رضايت مادرش كمى جا به جا شد،اما چيزى نگفت.بعد از مدتها اولین باری بود که اینطور با آرامش و اعتماد با هم گفت و گو می کردند.مادر پرسيد:

_ اگه خواست بازم همراش ميرى؟

رامبد دست از سبزى پاك كردن كشيد و گفت:

_ واسه سرگرمى شايد.

مادر با ابروهاى بالا رفته او را نگاه كرد و پرسيد:

_ منظورت چيه واسه سرگرمى؟!

رامبد جواب داد:

_ مى خوام يه كار خوب شروع كنم.زن با كنجكاوى از پسرش پرسيد:

_ چه كارى؟!

پسر جوان سبد سبزى ها را برداشت،برخاست ،آمد كنار مادرش ايستاد و گفت:

_ یه دوستی دارم که قرار شده کمکم کنه یه کاری رو شروع کنم.امروزم باهاش قرار دارم.

مادر با کنجکاوی به او نگاه کرد و پرسید:

_ دوست؟!کدوم دوست؟کی هست؟

رامبد سبزیها را خیساند و چاقو را از دست مادرش گرفت و گفت:

_ اسمش ساسانه تازه باهاش آشنا شدم .

زن با چشمهای تنگ شده پرسید:

_ چه جور آدمی هست؟

رامبد در حال پوست گرفتن بادمجانها گفت:

_ بچه خوبیه.

و دیگر چیزی نگفت.اما به مادرش احساس خوبی دست نداد.یک ترس گذرا به دلش افتاد.یک احساس خطر مادرانه به سراغش آمد.با این حال چیزی نگفت، سکوت کرد و با دست سبزیها را در آب چرخاند و بالاخره وقتی صدای زنگ در بلند شد تکانی خورد و گفت:

_ آخ خدا!پاک یادم رفته بود.امروز قرار بود صدیقه خانوم با یکی از آشناهاشون بیاد لباس انتخاب کنن.

رامبد بادمجانهای پوست گرفته شده را نشان داد و گفت:

_ منم دیگه باید برم سر قرارم با ساسان برسم.

زن در حالیکه میرفت در حیاط را باز کند گفت:

_ باشه برو.واسه شام زود برگرد.

رامبد چشمی گفت و دستهایش را شست.به هال رفت و جلوی آینه با دستهای خیس موهایش را مرتب کرد و بیرون رفت. در حیاط با مادرش که داشت صدیقه خانم و یک زن و یک دختر غریبه را به داخل راهنمایی می کرد رو به رو شد و گفت:

_ مامان من دارم میرم.

و سلامی هم به صدیقه خانم که همسایه شان بود کرد و حین سلام کردن چشمش به پروا افتاد که سر به زیر ،چشم به نوک کفشهای خودش داشت .با دیدن دخترک حس غریب به رامبد دست داد اما پسر جوان بی توجه به این احساس در حالیکه از حیاط میزد بیرون در دل گفت:

"چه دختر سر به زیری!"

اما خبر از دل پروا نداشت.غم درون چشمان عسلی او را ندیده بود.با سر خوشی قدم بر می داشت.نرم و سبک و گاه که از زیر درختی عبور می کرد روی پنجه پا بلند می شد و می پرید سمت شاخه ای و تکانش می داد. در یک عینک فروشی با ساسان قرار گذاشته بود.نزدیکترین محل به خانه شان.وقتی رسید از پشت شیشه او را دید که عینکها را امتحان می کرد.در را هل داد.وارد شد .ساسان عینک به چشم سر به سمت او چرخاند و با دیدنش سلام کرد و پرسید:

_ چطوره؟بهم میاد؟

رامبد خندید .جواب سلامش را داد و به شوخی گفت:

_ این چیه؟شبیه دخترا شدی!

ساسان با خنده و شوخی گفت:

_ حالا که اینو گفتی همینو بر می دارم.

رامبد گفت:

_ بذار خودم یکی واست انتخاب کنم.

ساسان عینک آفتابی را از روی چشمش برداشت و حواسش را داد به دوستش.می خواست برای خودش یک عینک کادو بگیرد.باز طبق عادت با خودش شرط بندی کرده و شرط را برده بود.رامبد بین عینکها گشت و به سلیقه ی خودش ،یکی انتخاب کرد . ساسان آن را برانداز کرد و گفت:

_ نه بابا!سلیقه ت هم که خوبه.

رامبد خندید.

ساسان عینک را گذاشت روی چشمش ژست گرفت.

رامبد تحسین آمیز او را نگریست.ساسان پرسید:

_ چطوره؟بهم میاد؟

دوستش گفت:

_ آره خوبه.

ساسان لبخند رضایت آمیزی بر لب آورد و عینک را به فروشنده داد:

_ همین خوبه.

فروشنده عینک را در جعبه ی مخملی سیاهی قرار داد.پسرها پس از خرید از عینک فروشی بیرون آمدند.رامبد هم قدم با دوست جدیدش پرسید:

_ حالا کجا بریم؟

ساسان پاسخ داد:

_ بریم دو تا بستنی بزنیم و همونجا حرف بزنیم.

رامبد گفت:

_ پس مهمون من.

ساسان چیزی نگفت.فقط لبخند زد.با هم به بستنی فروشی رفتند.پشت میزی نشستند و بستنی سفارش دادند و تا بستنی هایشان را بیاورند شروع کردند به حرف زدن.

رامبد تکیه داد به پشتی صندلی، کف دستهایش را گذاشت روی میز و پرسید:

_ خب؟

ساسان انگشت کشید روی گلهای سفید و زرد و نارنجی رومیزی .سپس دستها را در هم قلاب کرد، روی میز گذاشت و گفت:

_ من یه کار خوب برات سراغ دارم.منتها احتیاج به یه سرمایه ی کوچولو داری.

چشمهای قهوه ای رامبد به شنیدن کلمه ی سرمایه باز شد وپرسید:

_ سرمایه؟!چقدر؟

ساسان با لبخند جذاب همیشگیش ،همان لبخندی که گونه هایش را چال می کرد جواب داد:

_ نترس ،زیاد نیست.

خواست بیشتر توضیح دهد که بستنی هایشان را آوردند.پس ترجیح داد سکوت کند اما وقتی دوباره تنها شدند ،لیوان بستنیش را پیشتر کشید، قاشقش را برداشت و گفت:

_ سه چهار میلیون کم کمش دو میلیون اگه داشته باشی می فرستمت پیش یه نفر که پولو بهش بدی برات از اون ور مرز جنس رد کنه که بتونی آبشون کنی.پول خیلی خوبی هم گیرت میاد.

بستنی در دهان رامبد آب شد و مزه ی شیرینش باقی ماند.یه زحمت آب دهانش را قورت داد و با چشمهای بازتر پرسید:

_ یعنی قاچاق کنم؟

ساسان اطراف را پایید.انگشت روی لبهای گوشتی صورتیش گذاشت و گفت:

_ هیس!

و خیلی آرام گفت:

_ تو فکر می کنی بقیه چیکار می کنن؟فکر می کنی هیشکی از این کارا نمی کنه؟حتی اونجا که من کار می کنم خیلی از جنسا قاچاقین.خیلیا زندگیشون با همین قاچاق میگذره.

رامبد گفت:

_ آخه من که سرمایه ندارم.

ساسان اطمینان بخش گفت:

_ گفتم که سرمایه ی زیادی نمی خواد.خودتم لازم نیس مستقیم کاری انجام بدی.

رامبد با تعجب پرسید:

_ پس چیکار کنم؟

ساسان دوباره قاشقش را برداشت و گفت:

_ میفرستمت پیش یکی به اسم بهادر ،اون تو رو می فرسته پیش یه نفر به اسم حشمت کچل.آدم مورد اعتمادیه.همینکه بهادر تو رو بفرسته پیشش و تو جلوش اسم بهادرو ببری کافیه.اون وقت پولو میدی دستش برات هر چی خواستی میاره.جز مواد.

رامبد حین شنیدن حرفهای او در دل گفت"حالا من از کجا پول بیارم؟"

غرورش اجازه نداد بیش از آن حرفی از بی پولی بزند. فکر کرد"حالا یه کاریش می کنم"

ساسان که او را در فکر دید اشاره کرد و گفت:

_ بستنیتو بخور.

رامبد پرسید:

_ کی می فرستیم؟

ساسان پرسید:

_ کجا؟

رامبد پاسخ داد:

_ پیش این بهادره که گفتی.

ساسان خنده اش گرفت و گفت:

_ عجله نکن بابا.خودم خبرت می کنم.باید با هم در مورد یه سری چیزا هماهنگ بشیم .

رامبد مشتاقانه گفت:

_ خب همین الان هماهنگ کنیم.

ساسان باز هم خندید و گفت:

_ پسر تو چقدر عجولی.اول میگی سرمایه ندارم.بعدش میگی زود بفرستمت پیبش بهادر!صبر کن گاماس گاماس.

رامبد در سکوت او را نگاه کرد که با آرامش بستنیش را می خورد و در دل حسرت حال او را خورد.چه آرامشی داشت این دوست تازه ی او! انگار غمی در عالم نداشت.پسر جوان در دل آرزو کرد کاش جای ساسان بود.

********

فصل 6

_ پروا!

به صدای دوستش که نشسته بود کنارش سر گرداند:

_ ها؟

سارا کنجکاو پرسید:

_ بالاخره چیکار می کنی میری یا نه؟

پروا شانه بالا انداخت و گفت:

_ نه.

و بغض کرد. ساعت آخر، ساعت ورزش بود. قرار بود ساسان را در پارک نزدیک مدرسه ببیند.اما از وقتی فهمیده بود قرار است حمیدرضا بیاید خواستگاریش ، دیگر دیدن ساسان را بی فایده می دید.فکر می کرد چه فایده دارد وقتی قرار است همسر مرد دیگری شود به دیگری وابسته و دلبسته شود؟!چه سودی برایش داشت که ساسان را در انتظار و دلخوش نگه دارد و از طرف دیگر برود و با پسر خاله اش زندگی کند؟پس همان بهتر بود که او و ساسان همدیگر را دیگر نبینند.

سارا با شنیدن جواب دوستش با دست بر سر او زد و گفت:

_ ای خاک تو سر بی لیاقتت کنن دختره ی بی عقل.

پروا تند او را نگاه کرد.سارا سرزنش بار گفت:

_ حیف ساسان که دنبال تو راه افتاده.

پروا عصبانی از رفتار دوستش گفت:

_ میگی چیکار کنم؟من مجبورم زن پسر خاله م بشم.هیچ راهی هم ندارم که ازش فرار کنم.

سارا پرسید:

_ یعنی راستی راستی نمی خوای بری دیگه؟

پروا با کلافگی از اصرار و سماجت دوستش که دست از سرش بر نمی داشت گفت:

_ چند بار بگم؟نه ،نه ،نه،نمیرم.دست از سرم بردار.

سارا با اخم از کنارش برخاست و گفت:

_ به درک.حالا که نمیری خودم میرم.

پروا با چشمهای گرد شده ،برخاست و پرسید:

_ کجا؟

سارا گفت:

_ پیش ساسان.میرم بهش میگم که بی خود معطل تو نشه.

پروا لبهایش از هم باز شدند اما زبانش بسته ماند.همان بهتر بود.که سارا میرفت و به ساسان می گفت منتظر او نماند.او را فراموش کند و برود دنبال کسی دیگر.برود دنبال کسی که به قول سارا لیاقتش را داشته باشد.

زنگ خورد و او دوباره نشست سر جای قبلیش.سارا کیفش را انداخت روی دوشش و در شلوغی گم شد.حالا دیگر ساعت،ساعت ورزش بود .طبق معمول ،خانم دبیر در دفتر مدرسه می نشست و بچه ها در حیاط والیبال بازی می کردند . پروا تنها گوشه ای از حیاط کز کرد.اما خیلی تنها نماند.همکلاسیهایش آمدند سراغ او که برود همراهشان بازی کند و با شوخیها و شیطنتهایش آنها را سرگرم کند اما پروا حال و حوصله ی هیچ کاری را نداشت.هیچ کاری.دیگر مثل سابق شور و شوقی برای بودن با دوستانش نداشت.

در آن شلوغی که دخترها اطرافش را گرفته و اصرار می کردند همراهیشان کند، با خودش فکر می کرد حالا سارا و ساسان همدیگر را دیده اند یا نه؟چه می گویند؟چکار می کنند؟واکنش ساسان چیست؟

پسر جوان در آن لحظه مرتب و به خود رسیده و جذابتر از همیشه، در پارک منتظر او بود.از اینکه پروا دیر کرده بود نگران نبود.صبرش زیاد بود و می توانست تا هر وقت که باشد منتظر بماند.اما هر قدر صبر کرد پروا نیامد.برای ساسان عجیب بود که دخترک سر قرار نیاید.انتظار داشت با جان و دل و سر وقت حاضر شود اما شاید پروا مشکلی برایش پیش آمده بود و همین که فرصتی گیر می آورد خودش را می رساند. خودش گفته بود ساعت آخر برای ورزش در حیاط می مانند.گفته بود بدون اینکه کسی متوجه شود از مدرسه بیرون میزند و می آید او را ببیند. پس خیلی آهسته مشغول قدم زدن شد شاید بالاخره بیاید.چند دقیقه گذشت.ساسان در حال قدم زدن دختری را دید که به سمتش می آمد اما دخترک پروا نبود.دوستش بود. سارا راه میرفت و اطرافش را نگاه می کرد.فضای سبز پارک او را به نشاط آورده بود.با خودش فکر می کرد"خاک تو سر من و پروا که جای به این با حالی رو ول کردیم چسبیدیم به اون حیاط درب و داغون مدرسه.خب بیایم اینجا کی می فهمه؟"اما با دیدن ساسان ایستاد.هیچ کس آن اطراف نبود جز آن پسر خوش چهره که عینک آفتابی به چشم زده بود ، پیراهن آبی کم رنگ و شلوار جین قهوه ای ، موهای صاف و خوش حالتش که کمی آشفته شده بودند بر جذابیتش افزوده بود .سارا بدون آنکه چشم از او بردارد زیر لب گفت:

_ اوه ببین طرف چه تیکه ایه!خاک بر سرت پروا.

و رفت سمت ساسان و صدایش زد:

_ ببخشید.

اما ساسان نمی خواست دوست پروا او را بشناسد و از کنارش گذشت.با این حال سارا حدس زد او باید خودش باشد و صدایش زد:

_ ببخشید .

ساسان ایستاد اما برنگشت.

سارا پرسید:

_ شما آقا ساسان هستین؟

پسر جوان سکوت کرد.سارا خودش را به او رساند و گفت:

_ من سارا هستم دوست پروا .اومدم خبرتون کنم که منتظر پروا نمونین.

ساسان عینکش را برداشت و متعجب پرسید:

_ منتظر نمونم؟!چرا؟!

سارا محو چشمهای درشت و زیبای او گفت:

_ خب دیگه براش مشکل پیش اومده.نمی تونه بیاد.

ساسان جلوتر رفت .عطر تلخ و سردش نفس سارا را در سینه حبس کرد.

_ چه مشکلی براش پیش اومده؟

لحن ناراحت و عصبی ساسان دختر را به خود آورد.سارا نفس در سینه حبس شده اش را بیرون داد و گفت:

_ قراره پسر خاله ش چند وقت دیگه بیاد خواستگاریش.

ساسان شنید و برای ثانیه ای به نظرش رسید از پروا بازی خورده ، فکر کرد ممکن است پروا از دوستی با او پشیمان شده و بهانه آورده باشد.ولی اگه حرف دوست دخترک راست بود چه؟سارا با حسرت او را که در فکر بود برانداز کرد و در دل به حال دوستش برای چندمین بار غبطه خورد.ساسان به خود آمد و پرسید:

_ خودش راضیه؟

سارا از سوال و نگاه او هول شد و گفت:

_ نه راضی نیس.

ساسان زیر لب گفت:

_ پس حتما خونواده ش مجبورش کردن.

سارا صدای او را درست نشنید و پرسید:

_ ها؟

ساسان گفت:

_ هیچی.

و سارا گفت:

_ پروا گفت اگه نیاد اینجا شما راحت فراموشش می کنین.

ساسان به فکر فرو رفت.نباید پروا را از دست می داد.نباید می گذاشت برنامه هایش به هم بریزند.پروا شکاری بود که نباید راحت از دست میرفت.به پروا بیشتر از سایر دخترهایی که بازیشان داده بود تمایل داشت.با اینکه می توانست برود سراغ یک نفر دیگر یا همان سارا را طعمه قرار می داد.خیلی آرام گفت:

_ ولی من نمی تونم فراموشش کنم.

سارا گفت:

_ ولی پروا نمی تونه بیاد شما رو ببینه.اون می ترسه خونواده ش و پسر خاله ش بفهمن و شر به پا بشه.

ساسان جواب داد:

_ خودم درستش می کنم.

سارا کنجکاو پرسید:

_ چه جوری؟!

ساسان رو به او گفت:

_ به پروا بگو بهم اعتماد کنه.خودم یه راهی پیدا می کنم.

سارا پر سوال او را نگاه کرد.ساسان نیز چشم به آن دختر سیتی سماقی صورت مهتابی که لپهایش گل انداخته بود انداخت و گفت:

_ برو دیگه!

سارا گفت:

_ باشه پس خداحافظ.

پسر در جوابش فقط سر تکان داد و وقتی او رفت .ساسان برگشت .روی نیمکت نزدیکش نشست و به فکر فرو رفت.تا آن لحظه چنان مشکلی سد راهش نشده بود.پلکها را بر هم گذاشت و فکر کرد.اول باید اصل ماجرا را کامل از زبان پروا می شنید.اما او را چطور می توانست ببیند!اگر برادر پروا دنبالش نمی آمد می توانست دخترک را در راه خانه ببیند پس برادرش مزاحم بود.باید حقه ای سوار می کرد تا آن پسر را از خواهرش دور می کرد.اما چه حقه ای؟پلکها را باز کرد و زمزمه کرد:

_ یه اتفاق لازمه.اتفاقی که برادر پروا رو مجبور کنه خواهرشو تنها بفرسته خونه.

و از خود پرسید:

_ ولی چه اتفاقی؟

بازهم چشمها را بست و فکر کرد.کجا می توانست آن پسر را گیر بیندازد؟سعی کرد مسیری را که پروا با برادرش میرفت و می آمد تصور کند.عاقبت لبخند زد.راهش را پیدا کرده بود.از جا برخاست و گفت:

_ من میمیرم واسه اینجور بازیا.

بازی، بازی، یک بازی جدید ،حتما می توانست لذت بخش باشد اگر موفقیتی هم به همراه داشت.

به ساعت موبایلش نگاه کرد .هنوز مانده بود تا زنگ بخورد.قدم زنان از پارک بیرون آمد.گرمای ظهر آدم را کلافه می کرد اما برای او خیلی مهم نبود.وقتی رسید جلوی مدرسه مدتی منتظر ماند.سر و کله برادر پروا که از دور پیدا شد خودش را کمی کنار کشید.اطرافش را پایید.خلوت بود.موبایلش را نگاهی انداخت.بازش کرد و سیمکارتش را عوض کرد.شماره گرفت و وقتی تماس برقرار شد گفت:

_ الو!صد و ده؟

_ بفرمایین؟

صدای خسته و گرفته ی مردی از آن سوی خط شنیده شد.ساسان گفت:

_ ببخشید اینجا یه جوون هست که جلوی مدرسه ی دخترونه واسه دخترا مزاحمت ایجاد می کنه.کار هر روزش هم هست.الانم اینجاست.یه جوون با پیراهن سفید و شلوار سیاه.

_ آدرسونو لطف کنین؟

ساسان آدرس و اسم مدرسه را گفت.سیمکارت را بیرون آورد و انداخت در جوی آب و خودش کنار ایستاد.چند دقیقه گذشت تا اینکه بالاخره زنگ زده شد و دخترها بیرون آمدند.همان وقت ماشین پلیس سر رسید و یکراست رفت سراغ سجاد، ساسان از جایی که دیده نشود آنها را تماشا کرد.پلیس پسر را با خودش برد.پروا دیر رسید و ندید برادرش را می برند.چند دقیقه ای منتظر ماند.برادرش که پیدایش نشد ، خودش تنهایی راه افتاد سمت خانه.آخر سارا بعد از ملاقات با ساسان به جای برگشتن به مدرسه به خانه رفته بود.ساسان از دور پروا را زیر نظر گرفت و از همان فاصله ای که داشت با دخترک همراه شد.

نمی خواست کسی دیگر او را با پروا ببیند.همان سارا کافی بود که باید برای او هم فکری می کرد.

پروا سر خیابان رسید و منتظر تاکسی ایستاد.ساسان با فاصله کنارش ایستاد.پروا متوجهش شد.قلبش شروع کرد به تند زدن.می خواست از او دور شود اما پاهایش یاری نمی کردند.ساسان آهسته پرسید:

_ چرا امروز نیومدی سر قرار؟

پروا حرفی نزد.ساسان گفت:

_ خواستی منو از سر باز کنی آره؟

پروا رنگش پرید و به قسم خوردن افتاد:

_ نه به خدا...نه...من می خواستم بیام ولی نمیشد.

ساسان زیر چشمی او را نگاه کرد و پرسید:

_ به خاطر خواستگارت؟

پروا فهمید که دوستش گفتنی ها را گفته.خیلی آرام گفت:

_ آره.

ساسان وانمود کرد عصبانی است و پرسید:

_ می خوای زنش بشی؟

پروا گفت:

_ پسر خالمه.مجبورم.اگه قبول نکنم هم مجبورم می کنن.

ساسان پرسید:

_ کی مجبورت می کنه اگه خودت نخوای...

پروا حرفش را قطع کرد و جواب داد:

_ خونواده م.

ساسان گفت:

_ خیله خب پس آدرس این یارو خواستگاره رو بده.

پروا متعجب پرسید:

_ واسه چی می خوای؟

ساسان به تاکسی زرد رنگی که ایستاد نگاه کرد و گفت:

_ تو بده.

پروا مردد این پا و آن پا کرد.ماشین راهش را کشید و رفت.دخترک ناراحت از دست دادن تاکسی، گفت:

_ آخه می خوای چیکار؟

ساسان به ظاهر عصبانی گفت:

_ می خوام برم به اون یارو بگم دست از سر تو برداره.

دل پروا در سینه اش ریخت.با ترس پرسید:

_ چی بگی؟

ساسان ترس او را احساس کرد .ترسی که در لحن صدایش کاملا مشخص بود.

پس با ملایمت جواب داد:

_ نمی خوام چیزی بهش بگم.فقط می خوام از سرت بازش کنم.

پروا به تاکسی سفید و نارنجی که داشت نزدیک می شد ، نگاه کرد و با تردید گفت:

_ بذار فردا بهت میدم.

ساسان لب باز کرد که مخالفت کند اما دختر دیگر نایستاد و در حالیکه میرفت سمت تاکسی، گفت:

_ فردا یه ساعت ،بین نه تا ده کلاس نداریم.

ساسان که این بار واقعا از دست دخترک عصبانی شده بود، با اخم رفتن او را تماشا کرد و گفت:

_ لعنتی.

خوشش نیامده بود که پروا روی حرفش حرف زده ، در نظر او هیچ کس نباید در برابرش چنین خطایی مرتکب می شد.بنابراین تصمیم گرفت به موقعش درس خوبی به او بدهد.درسی که دخترک هرگز فراموش نکند...

*****

در آینه به خودش نگاه کرد و لبخند زد.از تصور اینکه آن شب به او خوش می گذشت لبخند زد.با احساس رضایت به سر و وضع خودش نگاهی انداخت.از هر نظر آماده بود.زیبا و برازنده ،با وقار،احساس دختری را داشت که برای بار اول همراه نامزدش بیرون میرود.سرتا پا بنفش پوشیده بود.رنگ بنفش به او خیلی می آمد و دوست داشت این را از زبان ساسان هم بشنود.حرفی که هیچ وقت از شهباز،مرد زندگیش ،نشنیده بود.ساسان گفته بود همان نزدیکیها منتظرش می ماند.وقتی از ظاهرش مطمئن شد ،کیفش را برداشت و از خانه زد بیرون.آنقدر احساس شادی و سبکی می کرد که بدون استفاده از آسانسور تمام پله ها را دو تا، دو تا، پایین آمد و سریع از مجتمع بیرون آمد.با هم قرار گذاشته بودند با خودشان ماشین نبرند و پیاده بروند.ساسان گفته بود پیاده روی در شب را دوست دارد.نیره هم قبول کرده بود.

نرم و سبک، با پای پیاده خودش را رساند سر خیابان و پیچید به یک خیابان دیگر.مدتها بود پیاده جایی نرفته بود.

سر یک خیابان ایستاد و به دو طرف نگاه کرد.کسی را ندید.زیر لب گفت:

_ پس کوش؟!

_ سلام.

به شنیدن صدای ساسان تند برگشت.پشت سرش ایستاده بود.با پیراهن و شلوار سفید و همان لبخند همیشگیش.نیره از دیدنش آه کشید ،عمیق اما بی صدا.بعد خیلی خیلی آرام گفت:

_ سلام.

هر دو خریدارانه همیگر را بر انداز کردند.نیره گفت:

_ خیلی خوش تیپ شدی.

ساسان خندید و گفت:

_ ممنونم.خانوم خوش لباس.

نیره از تعریف او قند در دلش آب شد.ساسان پرسید:

_ بریم؟

نیره هیجان زده گفت:

_ بریم.

با هم پیاده راه افتادند.شب خوبی بود.مهتابی و پرستاره.دو نفری کنار هم راه میرفتند و آرام حرف میزدند.نیره در حالیکه از این پیاده روی شبانه لذت می برد و مدام سر به سمت ساسان می چرخاند، پرسید:

_ راهش خیلی دوره؟

پسر جوان جواب داد:

_ نه خیلی دور نیست.یه ربع دیگه میرسیم.

نیره گفت:

_ کاش میذاشتی بریم اونجایی که تو نظر من بود.

ساسان گفت:

_ ترسیدم دیگه یه همچین موقعیت خوبی برام پیش نیاد.

نیره کیفش را که دست گرفته بود تکان تکان داد و گفت:

_ ولی اگه تو بخوای بازم می تونیم همدیگه رو ببینیم.

ساسان گفت:

_ تو چی؟تو هم می خوای بازم همدیگه رو ببینیم؟

گونه های نیره داغ شد.نفس میقی کشید و گفت:

_ خوشحال میشم دوستی مثل تو داشته باشم.

ساسان خندید و گفت:

_ چه خوب.

و از نیره جلو زد.همین را می خواست.که زن جوان با زبان خودش از او درخواست دوستی کند.که با پای خودش به سمتش بیاید و آتشی که سالها پیش در دلش به زیر خاکستر رفته بود روشن و شعله ور شود.نیره خودش را به او رساند .چند دقیقه ی بعد به رستوران کوچکی رسیدند که در خیابان ساکتی قرار داشت و سر در آن با یک تابلوی خوش آمدید تزیین شده بود.نیره با تحقیر به آن نگریست و پرسید:

_ اینجا اون جایی بود که گفته بودی؟

ساسان سرش را کمی به سمت او متمایل کرد و گفت:

_ بیرونشو نگاه نکن.بریم تو تا بهت بگم.

و خودش قبل از نیره به سمت در رفت.زن شانه بالا انداخت و دنبالش رفت.ساسان منتظر ماند تا او اول وارد شود.نیره نگاه تشکر آمیزی به او انداخت و داخل شد و اطرافش را نگاه کرد.ساسان درست می گفت نباید زود قضاوت می کرد.جایی که آمده بودند واقعا زیبا بود.چراغها را خاموش کرده و نور ملایمی که در تاریکی ،روشنایی کمی به فضا داده بود آرامش بخش بود.سکوت نیز فضا را پر کرده و عطر خوبی به مشام میرسید.نیره از دیدن چنان محیطی که مشتریهایش اکثرا زن و مردهای جوان بودند به وجد آمد و رو به ساسان که به سمتش می آمد گفت:

_ وای اینجا عالیه.

ساسان لبخند جذابی زد .چانه اش چال افتاد و گفت:

_ بهت گفته بودم.

و زن جوان را به سمتی راهنمایی کرد.نیره سر میزی که ساسان انتخاب کرده بود نشست و گفت:

_ خیلی قشنگه.

ساسان مقابلش نشست و گفت:

_ می دونم.

نیره باز هم سپاسگزار او را نگریست و گفت:

_ هیچ وقت به یه چنین جایی نیومدم.

ساسان آرنجهایش را به میز تکیه داد .چشمها را به صورت آرایش شده ی او دوخت و گفت:

_ آخه همیشه تو رستورانای پر زرق و برق و شیک غذا خوردی.

نیره بی صدا خندید.ساسان پرسید:

_ چی می خوری؟

نیره پرسید:

_ چی دارن؟

ساسان سعی کرد شوخ باشد و نیره را بخنداند:

_ واسه شما گشنه پلو .

نیره ابرو بالا انداخت و پرسید:

_ چرا گشنه پلو؟!

ساسان جواب داد:

_ آخه از بس در و دیوارو نگاه می کنی دیگه یادت میره غذا بخوری.گشنه از اینجا بیرون میری.

نیره خواست بخندد.اما به جای آن گفت:

_ خیله خب حالا ،مزه نریز ،بیا غذا رو سفارش بدیم.

ساسان جواب داد:

_ قبلا این کارو کردم.

نیره گفت:

_ ای بدجنس!پس چرا به من نگفتی؟

ساسان به صندلیش تکیه داد و گفت:

_ آخه تو حواست به در و دیوار بود.

نیره با اخمی ساختگی به او نگاه کرد.اما ساسان رویش را به سمت پیشخدمت که برایشان غذا را آورد برگرداند.نیره این بار حواسش را داد به غذاها تا سلیقه ی ساسان را بداند.ماهی و سالاد سیب زمینی. زن چشم از غذاها برداشت ،به ساسان نگاه کرد و گفت:

_ فکر می کردم قراره یه پلوی چرب و چیلی بخوریم.

ساسان خیلی راحت پرسید:

_ چیه دلت پلو می خواد؟

نیره چنگالش را برداشت و گفت:

_ نه .فقط تعجب کردم.چون نمی دونستم یه چنین سلیقه ای داری.نکنه به خاطر من می خوای خودتو های کلاس نشون بدی؟

ساسان جواب داد:

_ نه قرار نیست خودمو خیلی خوش سلیقه یا هر چیزی که تو فکر می کنی نشون بدم.فقط امشب غذاهای دریایی و سبزیجات اینجا سرو میشه.همین.

نیره کمی از سالادش را چشید و پرسید:

_ و شبای دیگه؟

ساسان جواب داد:

_ یه شب غذاهای سنتی یه شب غذا با گوشت پرنده ها یه شب ...

نیره اجازه نداد او بیشتر ادامه دهد.دستش را مقابلش گرفت و گفت:

_ وایسا ،وایسا تو همه ی غذاهاشونو از حفظی؟

ساسان تکه ی سیب زمینیش را قورت داد و گفت:

_ آره .اینجا خیلی میام.علاوه بر این یه مدتی هم همینجا کار می کردم.

نیره دوباره اطرافش را تماشا کرد و گفت:

_ واقعا؟

ساسان سر تکان داد و گفت:

_ همینجا هم با صاحبکار فعلیم آشنا شدم.

نیره گفت:

_ و حتما هم مرد خوبیه نه؟

ساسان جواب داد:

_ آره.اونم بود که تشویقم کرد تو مدرسه شبونه درس بخونم و دیپلم بگیرم.

نیره لبخند زد و گفت:

_ چه خوب!

اما بعد با یاد آوری خاطره ای دور ،لبخند از صورتش پاک شد .سرش را پایین انداخت و گفت:

_ ولی آقاجون من با زیر دستاش اینقدر خوب نبوده و نیست.

ساسان پوزخند زد و گفت:

_ آره یادمه.وقتی پیشش کار می کردم یه بار سر همین قضیه درس خوندن شبونه با یکی از بچه ها کلی داد و بیداد راه انداخت.

نیره با شرمندگی سرش را انداخت پایین.ساسان حال او را فهمید برای اینکه موضوع را عوض کند پرسید:

_ چطور با شهباز آشنا شدی؟

نیره جواب داد:

_ از آشناهای دورمون بود.وقتی اومد خواستگاریم، گفتم پسر خوبیه بذار زن همین بشم خودمو راحت کنم.ولی نمی دونستم اینقدر تو زندگیم تنها میشم.

ساسان سکوت کرد .نیره گفت:

_ می خوام ازش جدا بشم.

ساسان برایش نوشیدنی ریخت و پرسید:

_ خب بعدش چیکار می خوای بکنی؟

نیره انگشتان باریکش را دور لیوان پیچاند و گفت:

_ نمی دونم.

ساسان پرسید:

_ اگه جدا بشی می تونی...

اما ساکت شد.نیره با کنجکاوی پرسید:

_ می تونم چی؟

ساسان چنگالش را در بشقابش گذاشت و گفت:

_ هیچی ولش کن.

نیره گفت:

_ خب بگو .حرفتو بزن.

ساسان گفت:

_ نمی خوام فکر کنی فرصت طلبم.

نیره در دل حدسی زد اما برای اینکه مطمئن شود پرسید:

_ فرصت طلبی واسه چی؟

ساسان به چشمهای بادامی او نگاه کرد و گفت:

_ می ترسم اگه بهت بگم از اون طلاق بگیر و با من...

باز حرفش را نا تمام گذاشت اما نیره منظورش را فهمید...

سرش را انداخت پایین و آهسته گفت:

_ چرا باقی حرفتو نمیزنی؟

ساسان چنگالش را به دست گرفت و در حال بازی کردن با باقیمانده ی غذایش، آهسته تر از او جواب داد:

_ خودت که می دونی چی می خوام بگم.

نیره ساکت ماند.نمی دانست چه بگوید.خواستگاری غیر مستقیم ساسان ،هم در او ایجاد خوشحالی کرد و هم نوعی احساس گناه در دلش به وجود آورد.ساسان او را ،یک زن شوهردار را ،خواسته بود که خودش کم گناهی نبود.اما نیره خودش را هم مقصر می دانست که با گفتن جمله ی "می خوام ازش جدا شم"این فرصت را به پسر جوان برای گفتن حرف دلش داده بود.او خودش را شریک جرم پسر می دانست. هم او و هم ساسان هر دو نفر به احساسی ممنوعه فکر کرده بودند.ساسان خوب می دانست نیره دارد حرف او را سبک سنگین می کند و با احساسش کلنجار می رود ،پس اجازه داد این کار را بکند.مشغول صرف باقی مانده ی غذایش شد.سکوت بین آن دو مدتی طول کشید.نیره گاه به شهباز فکر می کرد و گاه به ساسان ،شهباز همه چیز به او داده بود ،جز محبت و ساسان که هیچ نداشت تنها دلش را به او داده بود.زن جوان در زندگیش با شهباز به چیز جدیدی نرسیده بود.زندگیش همان زندگی ای بود که قبل از ازدواج داشت.اما با ساسان می توانست خیلی چیزها را تجربه کند.حتی توپ و تشر پدر و محروم شدن از ارث اما آیا او می توانست از زندگی راحت و پر تجمل حال دل بکند و قناعت کند به یک زندگی ساده در آینده؟در حرف ساده اما در عمل مشکل بود. هر چند می خواست از شهباز جدا شود اما خیلی جدی به اینکه با ساسان ازدواج کند فکر نکرده بود.فکر هم نمی کرد یک دوستی ساده به آن زودی دنباله اش این بشود.

به سیب زمینی های سالادش نگاه کرد و چنگالش را در یک تکه از آنها فرو برد و بالاخره گفت:

_ من...باید فکر کنم.

ساسان سرش را بلند کرد و گفت:

_ هیچ اشکالی نداره.کلی وقت برای فکر کردن داری.منم منتظر می مونم.

نیره سرش را به علامت تشکر تکان داد.دیگر هیچ کدامشان تا پایان غذایشان چیزی نگفتند.با آمدن پیشخدمت که صورتحساب را آورده بود،ساسان کارتش را از کیفش بیرون آورد و برای پرداخت پول غذاها برخاست .نیره رو به او با اعتراض گفت:

_ مثل اینکه من تو رو دعوت کرده بودم نه؟

عاقبت سکوت بین آنها شکسته شد.ساسان با شیطنت لبخند زد و پرسید:

_ خب حالا مگه چی شده؟

نیره گفت:

_ رستورانو تو انتخاب کردی.گفتی پیاده بیایم.غذا رو هم تو سفارش دادی، حالا هم می خوای پول غذاها رو هم حساب کنی؟یه باره بگو تو منو مهمون کردی نه من تو رو!

ساسان با خنده پرسید:

_ اشکالش چیه؟

نیره گفت:

_ اشکالش اینه که قرارمون این نبود.

ساسان جدی جواب داد:

_ من یه مردم غرورم اجازه نمیده یه زن دست تو کیفش کنه و پول غذامو حساب کنه.

نیره گفت:

_ اه ساسان دست بردار.بذار من حساب کنم.

پسر جوان جواب او را نداد و رفت که صورتحساب را پرداخت کند.این ولخرجیها و دست و دلبازیها به لذت بعدش می ارزید.خوشش می آمد طرفش را با این کارها به خودش جذب کند.

نیره با لبخند از دور او را تماشا کرد.بدون اینکه بخواهد مهمان ساسان شده بود.از زرنگی و دست و دلبازی او خوشش آمده بود.

ساسان که برگشت.او هم کیفش را برداشت و به پسر جوان گفت:

_ یادت باشه یکی طلب تو.

ساسان گفت:

_ تا با منی اصلا دست تو کیفت نکن.چون خوشم نمیاد.

زن باز هم خوشش آمد.از رستوران بیرون آمدند. با هم قدم زنان زیر نور چراغها قدم زدند.هر دو ساکت و در فکر دیگری.راه زیادی را پیاده آمدند.وقتی به محل زندگی نیره رسیدند ،ایستادند و به هم نگاه کردند.ساسان گفت:

_ شب خوبی بود.

نیره کیفش را با دو دست گرفت و گفت:

_ آره و ممنونم به خاطر امشب.

ساسان بی آنکه برای ثانیه ای چشم از او بردارد و به ظاهر مشتاق گفت:

_ قابل نداشت.

نیره جواب داد:

_ خیلی خوش گذشت.تا حالا اینقدر بهم خوش نگذشته بود.ممنونم که وقتی زنگ زدم و به مهمونی دعوتت کردم قبول نکردی.

ساسان گفت:

_ در عوض شب خوبی رو با هم گذروندیم.

زن جوان خندید و جواب داد:

_ آره خیلی خوب بود.

به این اندیشید چه خوب می شد اگر روزی با هم همان مسیر را دست در دست طی کنند.

***

فصل 7

رامبد خیره شده بود به دستهای مادرش که تند تند ظرفها را آب می کشید.در فکر بود .در فکر مطرح کردن قضیه ی پول برای شروع کارش.می توانست پولی از مادر برای کارش قرض بگیرد و بعد پسش بدهد.آن هم با سودش.حتما کاری که ساسان گفته بود خیلی سود داشت.آنقدر که رفاه گذشته را به او و مادرش برگرداند.آنقدر که دیگر راحله خانم مجبور نباشد در خانه لباس فروشی کند و اجباری برای زندگی در آن خانه ی قدیمی پدربزرگ هم نداشته باشند.می توانستند خانه ی خودشان را دوباره بخرند.همان خانه ی دلباز بزرگی را که پدر یک روز قول داده بود وقتی ازدواج کرد به نامش کند.اگر آن هم نشد یک جای بهتر.راحله خانم می دانست پسرش حرفی برای گفتن دارد.از روز قبل مرتب این پا و آن پا می کرد و می خواست چیزی بگوید و نمی گفت.می دانست و می خواست خودش حرفش را بزند.

اما رامبد مردد بود که بگوید یا نگوید.بالاخره هم خواست از آشپزخانه برود بیرون که مادر صدایش زد:

_ وایسا رامبد.بگو ببینم چی شده؟

رامبد گفت:

_ ها؟هیچی.

زن مصرانه گفت:

_ راستشو بگو.تو یه چیزی می خوای و نمیگی.

مادر این را که بر زبان آورد رامبد برگشت و پرسید:

_ یه چیزی بگم نه نمیگی؟

راحله خانم پرسید:

_ تو بگو چیه؟

پسر جوان پاسخ داد:

_ یه کم پول داری بهم قرض بدی؟

مادر دست از کار کشید.به پسرش نگاه کرد و گفت:

_ تو که می دونی من هر چی پول جمع می کنم جای بدهیای بابات میدم.

رامبد سر پایین انداخت.انتظار شنیدن چنین چیزی را داشت.تا آن روز هر چه داشتند و نداشتند همه را خرج بدهی های پدر کرده بودند.تا شاید طلبکارهای فریب خورده رضایت به آزادیش بدهند.پسر جوان دیگر چه می توانست بگوید؟سایه ی پدر بر سر زندگیشان بود و انگار تا ابد هم سایه اش قرار نبود برداشته شود.اما نمی توانست سرزنشش کند.چه شاید اگر او نیز به جای پدرش بود ، برای تامین خانواده اش همان کار را می کرد.مادر متوجه حال او شد و دلش به حالش سوخت.آخرین تکه ی ظرف را هم آب کشید و در جا ظرفی گذاشت و پرسید:

_ چقدر لازم داری؟

رامبد جواب داد:

_ پنج تومن باشه کافیه.

زن لب برچید و گفت:

_ من فقط پونصد تومن دارم مادر.که اونم واسه خرجی خونه کنار گذاشتم.

رامبد گفت: 

_ باشه لازم نیست.بی خیالش.نمی خوام.

مادر رو به رویش ایستاد ، گره روسری از پشت بسته اش را باز کرد و پرسید:

_ حالا حتما لازمه که یه کاری رو که نمی دونی آخرش چی میشه و چه آینده ای داره شروع کنی؟

رامبد دستهایش را از هم باز کرد و پرسید:

_ پس چیکار کنم؟

راحله خانم مشغول مرتب کردن آشپزخانه شد و پرسید:

_ چرا با نوید کار نمی کنی؟درسته که پول زیادی دستتو نمیگیره ولی بازم خدا رو شکر.همینکه یه نون حلال در بیاری خیلیم خوبه.خدا خودش بهش برکت میده.کم کم که جمعشون کردی، خودم با صدیقه خانوم یه دختر نجیب و سر به زیر واست پیدا می کنیم.

رامبد پوزخند زد و گفت:

_ یعنی من برم نقاش ساختمون بشم؟

مادر کمر راست کرد و گفت:

_ آره مگه اشکالی داره؟یه نگاه به نوید بنداز.داره کار می کنه یه پولی در میاره الانم شکر خدا نامزد کرده فردا پس فردا هم عروسیشه.

سپس رو به پسرش با لحنی التماس آمیز گفت:

_ تو هم مادر مثل پدرت نباش.اونم شوهر خاله تو مسخره می کرد بهش می گفت گدا گشنه.الان ماشالله هزار ماشالله با مزد بنایی یه پسرشو فرستاد دانشگاه دختراشو شوهر داد واسه پسر بزرگشم زن گرفت چند روز دیگه هم می خواد خاله تو برداره ببره کربلا.

رامبد گفت:

_ خب خوش به حالشون.

مادر ایستاد. به او نگاه کرد و گفت:

_ آره خوش به حالشون.کاش ما جای اونا بودیم.کاش بابات یه ریزه، یه ریزه غیرت و مردونگی شوهر خاله تو داشت و تو هم یه کم عقل و شعور پسر خاله هاتو داشتی.

رامبد ساکت ماند و حرفی نزد. راحله خانم در حال بیرون رفتن از آشپزخانه حرفهایش را ادامه داد:

_ اگه حداقل درستو ادامه می دادی و دانشگاهو ول نمی کردی الان می شد بهت امید داشت...

رامبد اما دیگر نایستاد حرفهای مادرش را بشنود پیراهنش را برداشت و از در دیگر آشپزخانه که راه به حیاط داشت بیرون زد و پا به کوچه گذاشت.نمی خواست حال خوشش را خراب کند و باز هم سر هیچ با مادر بگو مگو کند. وقتی رسید سر کوچه، نسیم خنکی به صورتش خورد که خوشش آمد.فکر کرد نوید را پیدا کند و در مورد پول با او صحبت کند.که صدای زنگ موبایلش را شنید.از جیبش بیرونش آورد و نگاهش کرد. پیام آمده بود.ساسان پیام فرستاده و پرسیده بود:

_ سلام کجایی؟

پسر جوان در جوابش سریع نوشت:

_ سلام سر کوچه.

_ کار خاصی که نداری؟

رامبد برایش نوشت:

_ نه مثل همیشه بیکارم.

دوباره پیام آمد که:

_ میای امروز با هم بریم یه جایی و برگردیم؟

رامبد با کنجکاوی نوشت:

_ کجا؟

و جواب آمد:

_ نپرس.فقط بگو میای یا نه؟

رامبد مردد زل زد به صفحه ی موبایلش و همان تردید جواب داد:

_ باشه میام.

پیام فرستاده شد و خیلی سریع جواب آمد:

_ خوبه.یه ربع به نه ، جلوی دبیرستان خدیجه منتظرتم.

پسر با تعجب پیام را خواند.ساسان چرا آنجا با او قرار گذاشت؟آن همه جا آخر چرا جلوی یک دبیرستان دخترانه؟مگر جا قحط بود؟!چرا در همان پارک همیشگی یا بستنی فروشی قرارش را نگذاشت؟!

مگر جا قحط بود؟! شاید خواهر کوچکتری داشت.یک دختر مدرسه ای که چیزی در موردش نگفته بود و یا شاید فامیلی، یک دختر دایی،دختر عمه یا عمویی!شایدها در ذهنش نقش بستند و ساسان را همراه با دختری تصور کرد .با این همه چنان تصوری را که در نظرش مسخره و احمقانه می آمد خیلی زود کنار گذاشت و در حالیکه فکرش به سمت نوید و پول قرض کردن از او کشیده می شد، راه افتاد سمت مدرسه ی دخترانه در حال راه رفتن مشغول نوشتن پیام برای پسر خاله اش شد:

_ سلام چطوری؟

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

اما وقتی تا چند دقیقه بعد جوابی نیامد ، موبایلش را در جیبش گذاشت.حتم داشت نوید در آن ساعت از روز فارغ از هر فکر و کار دیگری سرگرم شده.رامبد به حال و حوصله ی او غبطه خورد و بچگی هایشان را به خاطر آورد که سر و وضعش از پسر خاله اش همیشه بهتر بود و در رفاه کامل بود ولی حالا همه چیز داشت بر عکس می شد که او اصلا نمی خواست اینطور شود. آدم حسودی نبود اما از اینکه می دید نوید شده ورد زبان مادرش ، احساس خوبی نداشت.از اینکه او بر خلاف گذشته که مرکز توجه بود در حاشیه قرار گرفته و پسر خاله اش جایش را گرفته بود نمی توانست خوشحال باشد.به مدرسه که رسید، ساسان را دید که ایستاده و انتظارش را می کشد. رامبد به سمتش رفت و صدایش زد:

_ هی ساسان!

ساسان با یک چرخش و گفتن سلام جوابش را داد.رامبد با او دست داد و پرسید:

_ سلام پسر چطوری؟

ساسان با تبسم همیشگیش پاسخ داد:

_ خوبم.ممنون.

رامبد دور و برش را نگاه کرد و پرسید:

_ این وقت صبح تو نباید به جای اینجا سر کارت باشی؟

ساسان خیلی خونسرد جواب داد:

_ همین الانشم سر کارم.

رامبد گفت:

_ نمی فهمم منظورت چیه؟

ساسان او را به سمت پارک رو به روی مدرسه هدایت کرد و پاسخ داد:

_ می دونی من خیلی نمی تونم یه جا ، اونم زیر سقف و توی محیط بسته بمونم.واسه همین به جز فروشندگی، کارای مهم و کوچیک و بی اهمیت بیرون یا کارای بانکی صاحبکارمو هم انجام میدم.سر راهمم یه سری به مادرم میزنم و یا میرم دیدن دوستام.گاهیم جور همکارامو می کشم که همینم منو خیلی پرکار و زرنگ نشون میده.صاحبکارمم کاملا ازم راضیه.

رامبد ابرو بالا انداخت و گفت:

_ واقعا؟!

ساسان جواب داد:

_ آره واقعا.

روی نیمکتی نشستند .

رامبد با کنجکاوی پرسید:

_ حالا واسه چی اینجا اومدیم؟

ساسان با نگاهی منتظر چشم به نقطه ای دیگری دوخت و از او پرسید:

_ تو میونه ت با دخترا چطوره؟

رامبد متعجب سوال کرد:

_ دخترا؟!

ساسان گفت:

_ آره دخترا.تا حالا با دختری دوست شدی؟

رامبد کنارش نشست و جواب داد:

_ نه.

ساسان به ظاهر حیرت زده پرسید:

_ شوخی می کنی؟ 

رامبدپاسخ داد:

_ نه جدی میگم.اصلا اصلا توی این خطا نیستم.به نظرم وقت تلف کردنه.

ساسان به پروا و سارا که داشند می آمدند نظری انداخت و پرسید:

_ یعنی نمی خوای با یکیشون دوست بشی؟

و همزمان با نزدیک شدن دخترها از جا برخاست .رامبد به مسیر نگاه او چشم دوخت .با دیدن دو دختر که یکیشان در نظرش آشنا می آمد دوباره به دوستش نگاه کرد.ساسان خوشحال از اینکه سارا با اشتیاق به دعوت پاسخ مثبت داده، رو به رامبد گفت:

_ الان می خوام با یه دختر آشنات کنم.

_ الان می خوام با یه دختر آشنات کنم.

آن روز صبح ساسان قبل از همه رفته بود سراغ سارا و از او خواسته بود پروا را همراهی کند .رامبد باز سر چرخاند و این بار با شناختن پروا با دهان باز از جا برخاست و در دلش گفت:

"_ این اینجا چیکار می کنه؟!"

ساسان او را با افکارش تنها گذاشت و به سمت پروا رفت.دخترک که از دیدن یک نفر دیگر همراه ساسان به شدت خجالت زده و سرخ شده و معذب بود، دست و پایش را گم کرد.ساسان رسید مقابلش و با لبخند سلام کرد:

_ سلام پروا خانوم.

قلب پروا از آن لحن زیبا لرزید.

سارا بی توجه به آنها حواسش رفته بود پیش رامبد که هنوز مات مانده بود.ساسان متوجه نگاه سارا شد .برگشت به رامبد چشم دوخت و اشاره کرد جلو بیاید.پسر با تردید جلو رفت. همینکه او رسید ساسان دستش را پشت او گذاشت و گفت:

_ رامبد جان دیگه وقتشه با یه دختر خانوم خوب آشنا بشی.سارا.

سارا از اشاره ی ساسان سرخ شد .سرش را انداخت پایین و گفت:

_ سلام.

اما از رامبد صدایی بیرون نیامد.هیچ وقت دور و بر دخترها نگشته بود.به نظرش این کار آدمهای بی خود بود.علاوه بر آن دیدن پروا در آنجا فکرش را ریخته بود به هم.اما دوستش ساسان او را برای این به آنجا کشانده بود که با دختری آشنایش کند و وقتی تردید او را دید، برای اینکه تردیدش را از بین ببرد، رو به پروا گفت:

_ بهتره ما بریم این دو تا رو تنها بذاریم که بیشتر با هم آشنا بشن.

پروا سر به زیر از کنار رامبد گذشت . از دید او خارج شد و همراه ساسان رفت روی نیمکت نشست.ساسان به چهره ی خجالت زده ی او نگاه کرد و گفت:

_ هنوزم که خجالت می کشی؟

پرا جواب داد:

_ خب...خب...آخه...

و زیر چشمی به رامبد که هول شده و نمی دانست در برابر سارا چطور رفتار کند نگاه کرد.ساسان متوجه شد. خنده اش گرفت و گفت:

_ آهان!

و بعد از چند دقیقه مکث در ادامه گفت:

_ اینکه خجالت نداره.کم کم بهش عادت می کنی.

سپس برای پرت کردن حواس پروا گفت:

_ وقتمون کمه .قرار بود در مورد اون یارو خواستگارت حرف بزنی.

پروا انگشتها را در هم پیچاند و گفت:

_ از خیلی وقت پیش قول و قرارا گذاشته شده.

ساسان پرسید:

_ قول و قرار خواستگاری؟

پروا به تکان سر پاسخ مثبت داد و گفت:

_ قراره دختر خاله م هدیه خواهر حمیدرضا رو بدن به داداشم.منم زن پسر خاله م حمید بشم.

ساسان سکوت کرد و به عمد سکوتش را طولانی کرد .پروا نگران از این سکوت جراتی به خود داد و به او نگاه کرد.

ساسان نگاه او غافلگیر کرد و با لبخندی پاسخش را داد اما بعد اخم کرد و پرسید:

_ تو از پسر خاله ت خوشت میاد؟

پروا به شدت سر تکان داد و گفت:

_ نه اصلا.

ساسان گفت:

_ پس آدرسشو بهم بده.

پروا ابرو بالا انداخت و پرسید:

_ آدرس پسرخاله مو؟

ساسان جواب داد:

_ آره.

پروا سوال کرد:

_ می خوای چیکار؟

ساسان گفت:

_ قبلا هم بهت گفتم می خوام کاری کنم شرشو از سرتو کم کنه.

پروا پرسید:

_ چه جوری؟

ساسان لبخند زد و گفت:

_ اونشو دیگه بعدا می فهمی.

پروا نگاهش کرد.چقدر از این چهره ی دوست داشتنی با آن لبخند جذاب همیشگی خوشش می آمد .بی آنکه بداند ساسان به چه چشمی دارد به او نگاه می کند.پسر جوان دوست داشت هر چه زودتر زمان بگذرد و بگذرد تا به پایان نقشه ای که برای دخترک کشیده بود برسد.نقشه ای که این بار کشیده بود با دفعات قبل فرق داشت.

پروا از نگاه خیره او به خودش خجالت کشید و سرش را به سمت سارا چرخاند که داشت با رامبد حرف میزد.ساسان دستش را روی پشتی نیمکت گذاشت و گفت:

_ این دو تا رو ببین چه زود با هم صمیمی شدن!

پروا لبخند زد.هم از احساس دست ساسان که پشتش بود و به او این اطمینان را می داد که یک حامی دارد و هم از اینکه سارا نیز به خواسته اش رسیده بود.

_ میشه منو نگاه کنی؟

صدای ساسان او را به خود آورد.سرش را آرام چرخاند.ساسان لبش به لبخندی باز شد:

_ دوست دارم اون چشما فقط منو ببینن.

دخترک گر گرفت.

ساسان گفت:

_ تو هم یه چیزی بگو.

پروا رنگ به رنگ شد و گفت:

_ آخه چی بگم؟

ساسان سرش را کج کرد و گفت:

_ از خودت برام بیشتر بگو.

پروا با خجالت گفت:

_ خب...خب اول تو بگو.

ساسان روی نیمکت ضرب گرفت و پس از سکوتی کوتاه گفت:

_ من بیست و هشت سالمه با مادرم زندگی می کنم.اون مریضه.پوکی استخون فلجش کرده.خودم ازش مواظبت می کنم.یه جایی هم فرشنده م.

کسی رو جز مادرم ندارم.

تنهایی باعث شد به فکر بیفتم یه نفرو برای دردل پیدا کنم.یه دوست .می خواستم با یه دختر خوب آشنا بشم.و وقتی برای اولین بار چشمم به تو افتاد گفتم خودشه.نباید از دستش بدم.

پروا شنید.خوشش آمد.خواست لبخند بزند.خواست شادیش را ابراز کند اما جلوی خودش را گرفت.

_ خب حالا تو بگو.

پروا خیلی آهسته گقت:

_ منم مثل تو تنهام.درسته چند تا برادر دارم.ولی باهاشون راحت نیستم.مامان و بابا هم که عادت دارن فقط از آدم ایراد بگیرن.همینکه می خوام با کسی حرف بزنم یا حتی به یکی نگاه کنم انگار کار خلافی کردم یه جوری نگام می کنن و باهام رفتار می کنن مثل اینکه جنایت کردم. 

ساسان ملایم و مهربان گفت:

_ ولی حالا دیگه تنها نیستی من باهاتم.

البته اگه تو بخوای.

پروا محجوبانه لبخند زد.ساسان خیلی آهسته در گوشش زمزمه کرد:

_ ای جونم چه لبخند قشنگی!

و نفس دختر را با این حرفش بند آورد.

دو پسر و دو دختر کنار هم ساعتی را حرف زدند و بیشتر با هم آشنا شدند.ولی آن یک ساعت به سرعت گذشت پروا وقتی از ساسان ساعت را پرسید و فهمید وقت گذشته ناگهان مثل ترقه از جا پرید و دوستش را صدا زد:

_ وای سارا یه ساعتمون تموم شد.

و یاد آقای طاهری افتاد.دبیر تاریخشان که آدم سختگیری بود و مطمئن بود حتما از طرف او به شدت بازخواست می شوند.سارا که انگار از خواب خوبی بیدار شده و همه چیز را در رویا دیده بود کیفش را برداشت و گفت:

_ بدو.

پروا هم کیفش را برداشت و با عجله رو به ساسان گفت:

_ من دیگه باید برم.هفته ی دیگه ساعت آخر ورزش داریم.

و دوید سمت سارا.دو دختر برای دوستان جدیدشان دست تکان دادند

و دست در دست هم به دو از پارک بیرون دویدند.به مدرسه که رسیدند داخل شدند و نفسی تازه کردند.اما سارا با ترسی که از آقای طاهری داشت ، نگذاشت نفس پروا بالا بیاید و دستش را تند کشید:

_ بیا.

وارد راهرو که شدند با ناظم مدرسه که در راهرو بود رو در رو شدند.زن که دستها در پشت و راست راه و محکم قدم میزد با دیدن آن دو تا دختر که داشتند نفس نفس میزدند و سر و وضعشان ، به سمتشان رفت:

_ شما دو نفر.

پروا و سارا قلبشان در سینه فرو ریخت. ناظم مقابلشان ایستاد و با دقت نگاهشان کرد و پر اخم پرسید:

_ این چه سر و وضعیه واسه خودتون درست کردین؟

سارا به خودش نگاه کرد و ناگهان یادش آمد نه رژش را پاک کرده و نه موها را زیر مقنعه جا داده .با به خاطر آوردن سر و وضعش، هینی کشید و دستش را جلوی دهانش گرفت.

چشمهای پروا نیز از یاد آوری رژ و کرم قرض کردنشان از همکلاسیها تاآخر باز شد.خانم ناظم لبها را جمع کرد و به موهای پروا اشاره کرد:

_ اینا چیه؟

دختر خواست حرف بزند و توضیحی بدهد اما لال شده بود.نمی دانست چه بگوید.آب دهانش را به زحمت قورت داد.

خانم ناظم وقتی دید هیچ کدام حرف نمیزنند آمرانه گفت:

_ زود باشین بیاین دفتر ببینم.

و خودش جلوتر از آنها شق و رق راه افتاد.دخترها با ترس به هم نگاه کردند اگر رازشان آشکار می شد؟اگر اولیای مدرسه می فهمیدند و به خانواده هایشان خبر می دادند....

پشت سر خانم ناظم وارد شدند.دفتر مدرسه، مثل همیشه پر بود از مخلوط بوی عطر زنانه و چای.پروا با ترس و لرز چنگ زد به آستین بالا زده ی دوستش.سارا خیره شد به خانم جانم جاوید، خانم ناظم ، رفت پشت میزش نشست و دو نفرشان را با اشاره ی دست به جلو خواند.دخترها چسبیده به هم و آهسته به میز نزدیک شدند.خانم جاوید عینکش را از روی چشم برداشت و روی میز گذاشت.سر تا پای دو دختر نوجوان را برانداز کرد.با دقت و موشکافانه ، تا مبادا کوچکترین حرکت و تغییری از نظرش دور بماند.چشمها را تنگ کرد و گفت:

_ خب؟

سارا و پروا به هم نگاه کردند.خانم ناظم دستها را از هم گشود و گفت:

_ توضیح بدین.

سارا خودش را زد به آن راه و پرسید:

_ چ..چی رو خانوم؟

خانم جاوید چین به پیشانی انداخت و سوال کرد:

_ واسه چی خودتونو شکل دخترای خیابونی کردین؟ها؟

دوست سر و زباندار و نترس پروا به خود جرات داد وگفت:

_ خب...خب خانوم همه این روزا خودشونو این شکلی می کنن .ما هم گفتیم یه بار مثل بقیه باشیم.

خانم جاوید عصبانی از حاضر جوابی دخترک، به تندی گفت:

_ همه بی خود می کنن.بعدشم اینجا مدرسه س.عروسی که نیومدین!مدرسه قانون داره.می فهمین؟

سارا جواب داد:

_ تو مدرسه خیلیا رژ میزنن.چرا به اونا نمیگین قاونو رعایت کنن؟

خانم ناظم ناظم محکم کوبید روی میز و صدایش را بالا برد:

_ ساکت!دختره پررو.هر چی هیچی بهش نمیگم پررو تر میشه.وقتی پنج نمره از انضباطت کم کردم می فهمی قانون یعنی چی؟

سارا گفت:

_ مگه چی گفتم؟خب راس میگم همه استفاده می کنن.

خانم جاوید انگشت گذاشت روی لبش و گفت:

_ هیس!صداتو نشنوم.دیگه حرف نزن.

سارا لبها را بر هم فشرد و با اخم چشم به ناظم مدرسه دوخت.

ناظم این بار رو کرد به پروا و با تاسف گفت:

_ من از این انتظار داشتم ولی از تو اصلا انتظار نداشتم.تو چرا شیری؟کجا می خواستین برین که خودتونو به این قیافه در آوردین؟

خانم جاوید تیر را به نشانه زد و هر دو دختر را از جا پراند.پروا از ترس به قسم خوردن افتاد:

_ هیچ جا به خدا خانوم.فقط...فقط ...

گیر کرد.یک لحظه کلمات را گم کرد.نمی دانست چه بگوید.نگاه موشکافانه ی ناظم دستپاچه اش کرد.اما سارا به موقع به کمکش آمد و سریع گفت:

_ ما فقط رفته بودیم حیاط پشتی یه کم رژ امتحان کنیم .

خانم جاوید سرش را کج کرد و گفت:

_ همین؟یعنی باور کنم؟

پروا جواب داد:

_ بله خانوم راس میگه.

زن پرسید:

_ از کجا رژ آوردین؟از کسی گرفتین؟

سارا نمی توانست بگوید از بچه های همکلاسیش گرفته .نمی توانست بگوید بچه ها رژ می آورند.یا کرم را در کیسه فریزر می گذارند و با خودشان می آورند مدرسه .نمی توانست لو بدهد که انواع مواد آرایشی در مدرسه دست به دست می شود.پس مجبور شد باز هم دروغ بگوید:

_ اینا واسه خواهرم بود.تو کیف من جا مونده بود.ما هم وسوسه شدیم امتحان کنیم.

خانم جاوید دو تایشان را از نظر گذراند.سارا مظلومانه گفت:

_ به جون خودم راست می گم خانوم.

ناظم با اشاره به پروا رو به سارا پرسید:

_ اینم دنبال خودت راه انداختی آره؟

پروا سرش را انداخت پایین.خانم جاوید با سکوت و خجالت او نرم شد و گفت:

_ خیله خب.برید بیرون.ولی یه بار دیگه تکرار بشه زنگ میزنم خونواده هاتونو خبر می کنم.شنیدین چی گفتم؟این بارم فقط به خاطر اینکه شیری اولین بارشه اجازه میدم برید.

هر دو دختر با هم گفتند:

_ بله خانوم.

زن با دست اشاره کرد بروند و پشت سرشان گفت:

_ به همکلاسیاتونم بگین آقای طاهری امروز نمیاد.برن خونه.

پروا شنید و نفس راحتی کشید.آن روز را شانس آورده بود.خیلی خیلی شانس آورده بود...

*****

نشسته بود روی کاناپه و حواسش را داده بود به صفحه ی موبایلش .صدای شهباز را از اتاق خواب گنگ و مبهم می شنید که دور و نزدیک می شد و بالاخره هم نزدیک شد:

_ گوش می کنی چی میگم نیر؟

نیره شنید و کوتاه و مختصر جواب داد:

_ اوهوم.

شهباز دکمه ی پیراهنش را بست و رفت جلوی آینه دستی به موهایش کشید.نیره موبایلش را روی کاناپه گذاشت و زیر چشمی او را نگریست.

_ امشب سعی کن حتما حتما با خانوم آقای خرمی گرم بگیری.خیلی به دردمون می خوره.

نیره پوزخند زد.مهمانی می رفتند اما فقط برای جلب نظر شخصی که پیشرفت شهباز در دستانش بود.باز هم مرد زندگیش به فکر پول و مادیات و پیشرفت کردن بود!چه مهمانی رفتنی!به دلش مانده بود یک بار با دل خوش برود مهمانی.

با صدای زنگ ملایم پیامش چشم چرخاند و صفحه ی گوشی را نگاه کرد:

_ می خوای بهش بگی؟

ساسان بود.باید جوابش را می داد. به پاسخی که می خواست بدهد با تردید فکر کرد.به نظرش هنوز زود بود. می توانست صبر کند.شاید شهباز به خود می آمد پس ساسان چه می شد؟در دل از خود پرسید:

"_ بالاخره ساسان یا شهباز؟"

می توانست شانسش را امتحان کند.می توانست به شهباز بگوید می خواهد جدا شود.می توانست عکس العمل مردش را از شنیدن جمله ی "می خوام ازت جدا شم" ببیند .شاید او هم از آن زندگی خسته شده بودو رویش نمی شد حرفی از جدایی بزند.شاید خودش باید حرف جدایی را پیش می کشید..

شهباز نگاه از آینه گرفت و و رو به نیره گفت:

_ خب دیگه اگه حاضری بریم.

نیره پا روی پا انداخت و بی آنکه نگاهی به همسرش بیندازد گفت:

_ شهباز؟

مرد جواب داد:

_ هوم؟

نیره گفت:

_ میشه دو دقیقه بشینی؟می خوام باهات حرف بزنم.

شهباز در حالیکه میرفت به سمت میز که سوییچش را بردارد گفت:

_ بذار برای بعد از مهمونی.زود باش پاشو راه بیفت.

نیره سر از روی پشتی صندلی برداشت و گفت:

_ من مهمونی نمیام.

شهباز به شنیدن حرف او سر جایش ماند.ناباورانه چرخید و او را از پشت ، در مانتوی سبز رنگ بهاره اش دید و پرسید:

_ چرا؟!

نیره جواب داد:

_ اگه بشینی دلیلشو بهت میگم.

شهباز با احساس کلافگی از شنیدن این جمله ی همسرش رفت ، دست به سینه نشست و پرسید:

_ خب؟حالا میشه دلیلشو بهم بگی؟

نیره موبایلش را در مشت فشرد و جواب داد:

_ من...

اما مکث کرد.لحظه ای تردید دوباره و عاقبت حرف دلش را بر زبان آورد:

_ می خوام ازت جدا شم.

دهان مرد باز ماند. جریان برق از تمام تنش عبور کرد.خشک شد، مثل تکه چوبی که سالها مرده باشد.

به زن خیره شد که حالا چشمان قهوه ای رنگ بادامیش را دوخته بود به او."می خوام ازت جدا شم"باور نمی کرد، باور نمی کرد چنان جمله ای را از همسرش شنیده باشد.تمام آمال و آرزوها و رویاهایش در یک لحظه دود شده و بر فنا رفته بودند.

نیره را دوست داشت.از همان لحظه ی اول که او را دید مهرش بر دلش نشست.فکر می کرد برای نگه داشتنش باید تا می تواند به پایش پول بریزد.باید او را راضی نگه دارد اما نیره داشت دم از جدایی میزد!چرا؟مگر چه کم داشت؟مگر از چه ناراضی بود که می خواست او را ترک کند.؟!تمام زنها آرزوی زندگی او را داشتند.

به زحمت صدایی خفه و گرفته از حنجره اش بیرون آمد:

_ چرا؟!

نیره جواب داد:

_ چون از این زندگی خسته شدم.دیگه نمی تونم ادامه بدم.

شهباز گیج پرسید:

_ خب چرا؟!مگه زندگیمون چشه که خسته ت کرده؟مگه چی کم داری؟

نیره جواب داد:

_ هیچی هیچی کم ندارم اما...

شهباز مثل تمام وقتهایی که عصبی می شد صورت صافش را خاراند و پرسید:

_ اما چی؟مشکلت چیه؟

نیره کیفش را از روی زانو روی میز گذاشت و گفت:

_ مشکل اینه که من و تو به درد هم نمی خوریم.همین.

موبایلش را برداشت و خواست برود به اتاق خواب لباسهایش را عوض کند که شهباز گفت:

_ آخه چطور می تونی اینو بگی...من...من دوستت دارم نیر.

نیره شنید اما نخواست باور کند و گفت:

_ آره حتما بر منکرش لعنت.

_ یعنی...یعنی باور نمی کنی؟

زن دستگیره ی در اتاق را در دستش نگه داشت، ایستاد و گفت:

_ تو فقط به فکر پولی همین.فقط ...

شهباز حیرت زده به او نگاه کرد .هیچ وقت حرفهای این چنینی از نیره نشنیده بود.هیچ وقت

هم انتظار شنیدن آن جملات را از او نداشت.یعنی این حرف خودش بود؟همسر محبوب او؟!

ناباور نیره را نگاه کرد که با غیظ چرخید و رفت به اتاق. با این حرکت زن او نیز دیگر نایستاد.رفت به اتاق تا بیشتر بگوید و بیشتر بشنود.نیره داشت لباسهایش را عوض می کرد .با ورود شهباز بی اعتنا به او پشت کرد.مرد رفت مقابلش قرار گرفت و تند پرسید:

_ هیچ معلوم هست چته؟دیوونه شدی؟این حرفا چی بود زدی؟

نیره اخم کرد ، گیره از موهای رنگ کرده اش باز کرد .آنها را تکان داد و گفت:

_ مگه چی گفتم که فکر می کنی دیوونه شدم؟

شهباز ناباور گفت:

_ چی گفتی؟تو داری حرف از طلاق میزنی میگی چی گفتی؟

نیره جوابش را نداد .دوباره پشتش را به شوهرش کرد.شهباز شانه اش را گرفت. او را به سمت خود چرخاند .زن با حرص گفت:

_ خیلی وقته خسته شدم.خیلی وقته دندون رو جیگر گذاشتم و به خودم گفتم شاید درست بشه ولی هیچی، هیچی درست نشد.

مرد ، جدی پرسید:

_ دقیقا بگو مشکلت چیه؟

نیره بی حوصله گفت:

_ خودت فکر کن تا بفهمی مشکلم کجاست!

_ خب تو به من بگو.تو میگی خسته شدی و به درد هم نمی خوریم و من فقط به فکر پولم.ولی چیز دیگه ای نمیگی.

نیره گفت:

_ همین دیگه نمی فهمی.نمی فهمی و هی ازم می پرسی.واقعیت اینه که من تو زندگی با تو به هیچی نرسیدم.هیچی.همیشه تنهای بودم..تو چسبیده بودی به کارت لعنتیت و به فکر پول در آوردن بیشتر بودی و من بدبخت مجبور بودم تمام مدتو تنها سر کنم.

شهباز عصبانی گفت:

_ من کار می کنم و جون می کنم که تو راحت باشی.که تو توی رفاه باشی اون وقت ایراد میگیری؟این عوض تشکرته؟

نیره شانه بالا نداخت و حرفی نزد.شهباز در مانده پرسید:

_ یعنی حرف اول و آخرت اینه؟واقعا طلاق می خوای؟

امیدی از حرف شهباز در دل نیره به وجود آمد.گفت:

_آره .

من طلاق می خوام.

شهباز گفت:

_ ولی من طلاقت نمیدم.طلاقت نمیدم.خودتو بکشی طلاقت نمیدم.چون دوستت دارم.می فهمی؟دوستت دارم.

.گفت.حرفش را با عصبانیت گفت و از اتاق بیرون رفت.نیره مات و مبهوت سر جایش ماند...

***

فصل 8

زن از پشت شیشه خیره شده بود به دخترش.دختری که تکیده شده و زیر چشمهایش گود افتاده بود.بعد از مدتها اولین دیدارشان بود.برای مهوش مهم نبود که پسرش ساسان او را به چه دلیل برای دیدن بهنوش آورده.برایش اهمیتی نداشت ساسان با این کار می خواست او را زجر دهد.مهم این بود که با چشم خودش دخترش را ببیند و مطمئن شود حالش خوب است.ساسان که منتظر بود آن دو نفر به جای اشک ریختن حرف بزنند.سرش را به مادر نزدیک کرد و رو به او گفت:

_ پس چرا چیزی بهش نمی گی؟ببین دخترته بهنوش.

زن گوشی به دست ، صدایش لرزید:

_ بهنوش!

زن جوان به گریه افتاد و گفت:

_ مامان!

مادر با دلی پر درد خواست حرف بزند.خواست تمام دلتنگیش را یکجا بیرون بریزد اما بغضش اجازه نداد.نگاه بهنوش به سمت برادرش چرخید.ساسان با تاسف سر تکان داد.زن جوان رو به مادرش پرسید:

_ حالت خوبه مامان؟

زن به گریه افتاد و گفت:

_ خوبم مادر.خوبم فدات بشم.خوبم.

و گوشی در دستش لرزید و پرسید:

_ تو چطوری؟

بهنوش برای اینکه دل او را خوش کند گفت:

_ خوبم.منم خوبم.

و دستش را چسباند به شیشه و گفت:

_ دلم برات یه ذره شده .

زن با صورت خیس گفت:

_ منم دلم برات تنگ شده .

و باز گریه کرد.بهنوش التماس کرد:

_ مامان تو رو خدا گریه نکن.

مهوش گفت:

_ پس چیکار کنم مادر؟جز گریه کار دیگه ای کاری از دستم بر نمیاد.

بهنوش برای اینکه او را امیدوار کند گفت:

_ قربونت برم اینطوری فقط حالت بدتر میشه.غصه نخور.به زودی میام پیشت.ساسان بهم گفت بهادر می خواد خونه رو بفروشه.

زن شنید و گریه اش بیشتر شد.چطور می توانست به دخترش بگوید برادر بزرگترش چه نقشه ای کشیده؟چطور می توانست بگوید از پول فروش آن خانه قرار نیست کمکی به او بکند؟وقتی پسر بزرگش او را تهدید کرده بود که حرفی نزند و لال شود.این میان ساسان ایستاده بود و نگاه می کرد .بدبختی زنی را که باعث بدبختی او شده بود تماشا می کرد و لذت می برد .مهوش می خواست حرف بزند.می خواست باز هم حال دخترش را جویا شود اما دیگر توان حرف زدن نداشت.ساسان با ملایمت گوشی را از دستش گرفت و گفت:

_ دیگه بسه.بده من کم گریه کن.داری خودتو اذیت می کنی.بده من.

گوشی را گرفت .به گوشش چسباند و گفت:

_ خواهری !

بهنوش معترض و بغض آلود گفت:

_ ساسان!چرا مامانو آوردی ؟تو که می دونستی ناراحت میشه.

ساسان جواب داد:

_ خیلی اصرار کرد.دلش واسه تو تنگ شده بود.منم دلم نیومد نیارمش.

بهنوش سرش را انداخت پایین .آه کشید و گفت:

_ دیگه نیارش.نمی خوام ببینم ناراحت میشه.نمی خوام گریه شو ببینم.

ساسان آرام گفت:

_ همه چی درست میشه.بهادر داره خونه رو می فروشه.

بهنوش ناامید گفت:

_ چه فایده داره؟فکر می کنی اون خونه ی قدیمی فکسنی چقدر ارزش داره؟

ساسان چشم از او برداشت و پاسخ داد:

_ کاش خودم می تونستم یه کاری برات بکنم.

بهنوش محبت آمیز به او نگاه کرد و گفت:

_ ممنون داداش.همینکه حواست به مامان هست خودش خیلی خوبه.

ساسان لبخند زد.بهنوش گفت:

_ از مادر...

اما حرفش را نا تمام گذاشت.ساسان منظورش را فهمید.گفت:

_ خواهر و مادر مسعود سایه ی ما رو هم با تیر میزنن.کی جرات می کنه بهشون نزدیک بشه؟

بهنوش نفسش را آه مانند بیرون داد و گفت:

_ می دونم.

ساسان گفت:

_ نفیسه رو یه بار از دور دیدم ولی تا منو دید راهشو کج کرد از یه ور دیگه رفت.

با آورده شدن اسم نفیسه ، بهنوش در دل احساس گناه کرد.زمانی فکر می کرد خواهر شوهرش زن ساسان می شود.فکر می کرد یک روز خودش نفیسه را برای برادر بزرگترش خواستگاری می کند و می دانست دختر از خدایش است ساسان مرد زندگیش شود.

ساسان اما هیچ احساسی نسبت به آن دختر نداشت و با این حال جلوی خواهرش طور دیگری وانمود می کرد.

وقت ملاقات ، زود تمام شد. بهنوش برخاست ، برای هر دویشان دست تکان داد. برای مادرش با دست بوسه فرستاد و با چشمهای پر اشک برگشت و رفت.ساسان هم برخاست و بی اعتنا به مادرش و اشکهای روی صورتش، دسته ی ویلچر را گرفت و به جلو هل داد.وقتی از زندان بیرون آمدند گفت:

_ الان میریم به بهادرم یه سری میزنیم ببینیم چیکار می کنه.

مهوش نالید:

_ اونجا دیگه نه.تو رو خدا منو ببر خونه.

ساسان پرسید:

_ چرا آخه؟نمی خوای یه کم هوای تازه بخوری و بگردی و پسر عزیزتو ببینی؟

مادر گفت:

_ نه نمی خوام.تو رو خدا منو برگردون خونه.

ساسان راضی از عجز و لابه ی او ، گفت:

_ نه دیگه نمیشه.باید بریم بهادرو ببینیم.بعدش میرسونمت خونه.

سر راهم یه سر میرم دور و بر خونه ی خاله ی پروا سر و گوشی آب میدم ببینم چه خبره؟

زن آهش را در سینه خفه کرد.باز هم ساسان می خواست نقشه ی تازه ای بچیند.این از لحن حرف زدنش کاملا مشخص بود.

می دانست می خواهد خواستگاری از پروا را به هم بزند.اما خبر نداشت چطور می خواهد چنین کاری بکند.

ساسان در حال پیش بردن ویلچر ،برای پسر خاله ی پروا نقشه می کشید. مدام در ذهنش نقشه ها را عوض می کرد تا بهترینش را انتخاب کند.اما ناگهان ذهنش با دیدن یک چهره ی آشنا از کار افتاد. ایستاد، آنقدر ناگهانی ایستاد که نزدیک بود ویلچر برگردد و مادرش بیفتد روی زمین.زن از ترس افتادن ،دسته های ویلچر را محکم گرفت.ساسان خیره شد به مردی که از رو به رو می آمد. در حالیکه ترسیده بود و قلبش به شدت بر دیواره ی سینه اش می کوبید،زیر لب بی اختیار یا خدایی گفت و عقب عقب رفت اما مرد داشت مستقیم به سمت او می آمد.ساسان احساس کرد دیگر راه فراری ندارد. به کندی نفس می کشید.آنقدر کند که صدای نفس کشیدنش شنیده نمی شد و مهوش فکر کرد که پسرش رفته و او را در خیابان رها کرده. ساسان اما بر خلاف تصور مادر ،خشکش زده بود و دسته های ویلچر را در دستانش می فشرد.مرد به یک قدمیش که رسید با صدایی که موذیگری ذاتیش کاملا از آن هویدا بود پرسید:

_ هی آق پسر تو نمی دونی خیابون جوکار کجاست؟

زبان پسر از ترس بنده آمده بود.خاطره ی آن شب ،آن شب کذایی دوباره به ذهنش هجوم آورده بود.

نتوانست حرف بزند و فقط سرش را به دو طرف تکان داد.مرد با کمی مکث از کنارش گذشت و فکر کرد"پسره دیوونه ست"

اما چون آن چشمهای میشی درشت ترسیده در نظرش آشنا آمدند برگشت و او را از پشت نگاه کرد و از خودش پرسید ممکن است زمانی او را جایی دیده باشد؟

ساسان خیس از عرق و ترسیده، قدمها را تند کرد .دیگر نمی خواست برود به بهادر سر بزند.می خواست برگردد خانه.می خواست آن چشمهای دریده را فراموش کند .مادر نمی دانست...نمی دانست پسرش برای چه آنقدر آشفته شده و برای رفتن عجله دارد.حتی وقتی به خانه رسیدند و او را روی ویلچر در اتاقش تنها گذاشت و خودش در سالن غیبش زد ،نفهمید جریان از چه قرار است.ساسان خیس از عرق به حمام رفت و برای فراموش کردن کسی که در خیابان دیده بود ،سرش را زیر دوش آب سرد گرفت. از سردی آب به لرزه افتاد، عمیق نفس کشید.آن چشمها،آن چشمها را هرگز نمی توانست فراموش کند.

تا قبل از آن ساعت ،فکر می کرد سالها از اعدام آن مردک گذشته اما از اینکه می دید زنده و سر حال از جلویش گذشته و حتی از او آدرس پرسیده تعجب کرده بود.

نمی دانست مردک هم او را شناخته یا نه. با سر و صورت و پیراهنی خیس، از حمام بیرون آمد .نمی توانست فراموشش کند.نمی توانست دستها و چشمها و خنده هایش را فراموش کند.با همان سر و وضع رفت نشست در سالن و خیره شد به یک گوشه.

فکرش برای اولین بار کار نمی کرد.خاطره ی شوم آن شب رهایش نمی کرد.تصاویر یکی بعد از دیگری می آمدند و می رفتند.باز خیابان های تاریک و سرما و گرسنگی،باز هم آن خانه و دیوارهایش ،دوباره آن دو مرد مست و صدای جیغ و التماس های خودش .نمی خواست اینها را به خاطر بیاورد ،دستها را روی شقیقه ها گذاشت و فشار داد تا شاید یادش برود اما نمی شد،نمی شد و ناگهان دیوانه شد و میز مقابلش را هل داد و واژگونش کرد .مهوش سر و صدای او را شنید، از ترس به خود لرزید و سعی کرد حتی نفس هم نکشد.ساسان نشسته بر روی زمین با لگد میز را از خودش دور کرد..در نظرش یک چیزی درست نبود.یک چیزی سر جایش نبود.چطور می شد مردی که باید سالها پیش اعدام می شد هنوز زنده باشد؟!چطور امکان داشت وقتی خودش با چشم هایش طناب دار آن دو نفر را در میدان دیده بود ،یکیشان زنده مانده باشد؟نکند تبرئه شده یا نه فرار کرده بود؟هر چه که بود عدالت در مورد آن مرد اجرا نشده بود. مغزش داشت به کار می افتاد.کم کم ذهنش فعال می شد.کم کم قدرت تجزیه و تحلیلش داشت بر می گشت.فکر کرد حالا که عدالت در مورد آن مرد اجرا نشده ،خودش باید برود و عدالت را در مورد او اجرا کند.

اما چطور؟کجا پیدایش می کرد و چه نقشه ای در موردش باید می کشید؟

******

رامبد هیجان زده از به دست آوردن پول مورد نیازش و ممنون از نوید به خاطر قرض دادن پول ،به آدرسی که ساسان برایش نوشته بود نگاه کرد.اما از دیدن خانه ی تو سری خورده ی قدیمی، که با ان دیوار های تیره رنگ خوفناک به نظر می رسید جا خورد. با تردید به خانه و آدرس دستش نگاه کرد و از خود پرسید"یعنی خودشه؟"

منتظر ماند تا شاید کسی پیدا شود و سوال کند.اما وقتی پس از گذشت چند دقیقه ، کسی پیدا نشد ،به اجبار رفت تا در خانه را به صدا در آورد.

جلوی در که رسید چیزی با صدای تپ افتاد جلوی پایش .از ترس عقب پرید.یک گربه ی سفید لاغر بود با پشت قوز کرده که تا او را دید پا به فرار گذاشت.رامبد مدت کوتاهی خیره خیره به گربه ی فراری را تماشا کرد .حیوان هم یک بار ایستاد، برگشت و او را نگاه کرد .

رامبد نگاه از گربه گرفت و چند ضربه به در نواخت.صدای گرفته و خسته و بم مردی پرسید:

_ کیه؟

رامبد پرسید:

_ ببخشید آقا بهادر؟

سکوت طولانی شد.رامبد خواست دوباره صدایش کند که صدا پرسید:

_ چیکار داری؟

رامبد همانطور که ساسان یادش داده بود گفت:

_ یه مقدار پول بهم قرض داده بودی اومدم پسش بدم.

ساسان گفته بود این جمله یک رمز است برای مشتریهای حشمت.با گفتن جمله در به سرعت باز شد و مردی جوان و سبزه رو با موهایی ژولیده و سر و وضع نا مرتب با ریشی چند روزه بر آستانه در ظاهر شد.رامبد از دیدن او بیش از دیدن خانه یکه خورد و گفت:

_ سلام.

بهادر سرتا پای او را برانداز کرد و وقتی آن پسر جوان در نظرش غریبه آمد پرسید:

_ با کی کار داری؟

رامبد جواب داد:

_ با آقا بهادر.

بهادر نگاهی به پشت سر او انداخت، راه داد داخل شود و گفت:

_ بیا تو.

رامبد با اکراه وارد شد و با دیدن خانه ی نکبت گرفته احساس بی اعتمادی به دلش چنگ انداخت.بهادر در کوچه سرک کشید و در را سریع بست و پرسید:

_ واسه چه کاری اومدی؟

رامبد مغموم از وضعیت خانه فکر کرد"مهم نیست.مهم دیدن حشمته"پس طبق گفته های ساسان گفت:

_ می خواستم حشمت کچلو ببینم.

بهادر ریز به او نگاه کرد و پرسید:

_ حشمتو؟

چقدر همرات هس؟

رامبد جواب داد:

_ پنج تومن.

بهادر پرسید:

_ کی گفته بیای پیش من؟

رامبد جواب داد:

_ اینو اگه لازم باشه به خود حشمت کچل میگم.

بهادر پرسید:

_ سهم من این وسط چقده؟

رامبد بدون چون و چرا چند تراول صدی به سمتش گرفت.بهادر پولها را خواست بگیرد که رامبد آنها را کشید و گفت:

_ اول حشمت.

بهادر با چشمهای پر حرص خیره شد به پولها، سر خاراند و گفت:

_ خیله خب باشه.

می برمت پیشش.

رامبد پرسید:

_ همین الان؟

بهادر جواب داد:

_ آره الان.

و پیراهن قهوه ایش را که تازه آب زده بود، از روی کولر آبی برداشت پوشید.دستی به شانه ی رامبد زد و گفت:

_ بریم.

رامبد به دنبالش راه افتاد و از خانه بیرون آمد.زنی که از خانه ی بغلی سرک کشیده بود با دیدن بهادر اخم کرد بهادر ایستاد.با یک چشم غره پرسید:

_ چیه؟نیگاه می کنی؟

زن با سگرمه های در هم در را محکم بست.بهادر غر غر کرد و گفت:

_ همسایه هم اینقده فضول؟!

یک خیابان بالاتر، بهادر ایستاد.با احتیاط اطراف را دید زد و به رامبد اشاره کرد که وارد مغازه ای کوچک شود.یک مغازه ی خوار و بار فروشی،گوشه ی یک خیابان فرعی ،کسی را به شک نمی انداخت. رامبد دنبال بهادر وارد شد.پسر جوانی پشت دخل نشسته بود و داشت با یک ماشین حساب کار می کرد.بهادر به دیدن او که قرچ قرچ آدامس زیر دندانش شنیده می شد گفت:

_ سلام آقا حشمت.

پسر بدون حتی کوچکترین نگاه گفت:

_ علیک.

بهادر جلوتر رفت و گفت:

_ آقا حشمت واست مشتری آوردم.

حشمت از آدامس جویدن باز ماند.سرش را بلند کرد و رامبد بر خلاف تصورش پسر جوانی را دید که نه تنها کچل نبود بلکه موهای فندقی بلندش را رو به بالا شانه زده و بیست و سه ،چهار ساله به نظر می رسید.پسر با چشمان آبی کنجکاوش با دقت و موشکافانه رامبد را نگاه کرد و با دست اشاره کرد بنشیند سپس رو به بهادر گفت:

_ برو از یخچال یه پپسی واسه خودت ور دار وا کن.

بهادر رفت از یخچال یک قوطی پپسی آورد .رامبد نیم نگاهی به او انداخت، تشنه اش بود.دلش می خواست او هم یکی سر بکشد. اما فکر کرد بعدا می تواند یکی بخرد.حشمت بی مقدمه از او پرسید:

_ خب چقد پول داری؟

رامبد جواب داد:

_ پنج تومن.

حشمت گفت:

_ پنج تومن نه.

_ چی؟

حشمت در جواب سوال رامبد پاسخ گفت:

_ پونصد تومنش سهم بهادره.

یعنی الان تو فقط چهار و پونصد داری.

رامبد گفت:

_ اشکالی نداره.می تونی با همین یه سری جنس از اون ور واسم بیاری؟

حشمت دستش را گذاشت جلوی دهانش و وقتی آن را برداشت گفت:

_ تونستنش که می تونم .حالا چی می خوای؟

رامبدجواب داد:

_ نمی دونم تو خبره ی این کاری.

حشمت گفت:

_ فعلا با این پولی که داری می تونم یه سری عطر و لوازم آرایشی برات بیارم.چون اول کاری از جنسای کوچیک و ارزون شروع کنی بهتره.بعد که سود کردی به نسبت سودت می تونی بهتر و بیشتر سفارش بدی.

رامبد گفت:

_ حرفی نیس.موافقم.

و پرسید:

_ پولو الان بدم؟

حشمت نچی کرد و گفت:

_ نچ.ما پول مستقیم از مشتری نمیگیریم.کارت به کارت کن.

رامبد پرسید:

_ خب چه تضمینی در مورد پولم هس؟

حشمت آرنجها را به پیشخوان تکیه داد.صورتش را جلو برد و با آن چشمها که آدم را می ترساند گفت:

_ ما مال مردم خود نیستیم آق پسر.درسته رفتیم تو کار قاچاق ولی آقامون بمون یاد داده مال مردمو بالا نکشیم.تضمینمون قول و قراریه که میذاریم و دستی که میدیم.

رامبد فقط نگاهش کرد.حشمت گفت:

_ حالا اگه پشیمون شدی نقلی نیس.می تونی بری و پشت سرتو هم نیگا نندازی ولی اگه یه کلمه فقط یه کلمه در مورد ما چیزی به کسی بگی به جون همون آقام هر چی دیدی از چش خودت دیدی .

رامبد به فکر فرو رفت.می توانست بلند شود و برود و پشت سرش را نگاه هم نکند.اما آن وقت جواب مادرش را چه می داد؟مادر را امیدوار کرده بود.دلش را خوش کرده بود به کاری که می خواست انجام دهد.ولی اطمینان به حشمت هم یعنی چشم بستن روی پولها و گذشتن از خیرشان.با این حال ساسان به او در مورد حشمت اطمینان داده بود.پس مجبور بود اعتماد کند.

_ ها چیکار می کنی؟تصمیمتو گرفتی؟

رامبد به صدای او سر بلند کرد و گفت:

_ قبول.

حشمت با این حرف دستش را دراز کرد .رامبد با او دست داد.پسر رو به بهادر گفت:

_ بهادر!پپسی.

منتظر و با حالتی که اشتیاقش را نشان می داد،موبایل را چسباند به گوشش.صدای بوق آزاد را شنید.بلند و واضح اما ساسان جواب نمی داد.نگران تماس را قطع کرد.تلفن را انداخت روی کاناپه و چرخی در سالن پذیرایی زد.حسی آزار دهنده و گنگ همراه با افکاری آزار دهنده تر مثل خوره افتاده بود به جانش.چه شده بود؟آیا می توانست آن حس را عذاب وجدان یا گناه از کاری که می کرد بداند؟مردی غریبه را به حریم زندگی خصوصیش راه داده بود.محبتش را به دل گرفته و با او ارتباطی صمیمانه برقرار کرده بود.آیا همینها برای به وجود آمدن احساس گناه در او کافی نبود؟با بلند شدن صدای زنگ تلفن رشته ی افکارش از هم گسیخت. دوباره کشیده شد سمت کاناپه .موبایل را برداشت.خودش بود ساسان.سریع تماس را برقرار کرد و بدون دادن کوچکترین هیچ مهلتی گفت:

_ الو!ساسان! سلام هیچ معلوم هس کجایی؟چرا هر چی زنگ میزدم جواب نمی دادی؟

صدای گرفته ی ساسان از آن سوی خط جواب داد:

_ ببخشید عزیزم ،حالم خوب نبود.

تپشی ناگهانی دل زن را لرزاند.شنیدن کلمه ی عزیزم ،برایش شیرین بود.با این حال نگران از بد حالی مرد محبوبش پرسید:

_ چی شده؟چرا حالت خوب نبود؟اتفاقی افتاده؟

ناگاه بی مقدمه صدای ساسان صاف و مهربان شد:

_ چیز مهمی نبود تو خودتو نگران نکن.

نیره پرسید:

_ نمی خوای بگی چی شده؟

ساسان صمیمانه گفت:

_ بی خیال، بگو ببینم حالت چطوره؟

زن خشنود از احوالپرسی او، لبخند بر لبش نشست و مثل دختری که تازه نامزد کرده باشد، آهسته اما ناپیوسته گفت:

_ من خوبم.تو چطوری؟

ساسان خندید.نرم، مهربان و دوست داشتنی . باز دل نیره به شنیدن صدایش غنج زد:

_ منم خوبم.یعنی همین که صدای تو رو شنیدم خوب شدم.

زن شنید .شادمان نفس عمیق کشید و خودش را انداخت روی کاناپه.ساسان پرسید:

_ راستی چی شد؟در خواست دادی؟

نیره پا روی پا انداخت و جواب داد:

_ هنوز نه.

پسر جوان پکر پرسید:

_ پس کی می خوای در خواست بدی؟من منتظرما!

نیره به زانویش چشم دوخت و پرسید:

_ اینقدر عجله داری؟

_ آره عجله دارم.چون خیلی انتظار کشیدم.خیلی تنهایی کشیدم.دیگه نمی خوام بدون تو زندگی کنم.می خوام هر چه زودتر طلاقتو بگیری و زن خودم بشی.

نفس زن بند آمد از حرفهایی که شنیده بود.آنقدر صریح و رک و بی پرده و محبت آمیز کلمات ادا شده بودند که زن لحظه ای احساس کرد این واژه ها زنده اند.در مقابلش جان گرفته و به رقص در آمده اند.اما خیلی آهسته پرسید:

_ راس میگی؟واقعا؟

_ یعنی تو حرفمو باور نمی کنی؟

نیره بی صدا خندید و گفت:

_ چرا ولی...

_ ولی چی؟

زن پاسخ داد:

_ ولی احساس می کنم اینا همه ش خواب و خیاله.

ساسان خندید و گفت:

_ خواب و خیال؟چیش خواب و خیاله؟این که من دوستت دارم؟این که می خوام یه روز تو رو توی خونه ی خودم ببینم.اینکه می خوام خانوم خونه م باشی؟

دل نیره ضعف رفت.دست روی قلبش که تند میزد گذاشت و گفت:

_ تو رو خدا دیگه ادامه نده.

ساسان گفت:

_ ولی این حقیقته نیره.من تو رو می خوام.تو هم منو می خوای.پس باید به هم برسیم.

نیره شنید وسکوت را بر حرف زدن ترجیح داد.ساسان گفت:

_ دلم می خواد زودتر درخواست طلاق بدی.

نیره آهسته گفت:

_ ولی اون به جدایی راضی نمیشه.

ساسان گفت:

_ مجبورش کن نیر.مجبورش کن.

نیره پرسید:

_ چه جوری؟

_ همینکه واقعا بفهمه نمی خوای باهاش زندگی کنی راضی میشه.

نیره آه کشید و گفت:

_ خدا کنه.

با شنیده شدن صدای چرخیدن کلید در قفل نیره فهمید شهباز به خانه برگشته.پس خیلی آهسته گفت:

_ ببین من بعدا بهت زنگ میزنم.الان شهباز ...

تماس را با ورود همسرش قطع کرد و برخاست.مرد داخل شد و با دیدن نیره که ایستاده بودگفت:

_ سلام.

نیره نایستاد.موبایل به دست رفت سمت اتاق خواب و جواب سلامش را داد:

_ سلام.

وقتی وارد اتاق شد، شهباز هم دنبالش رفت.نیره پرسید:

_ چی شده که امروز زود اومدی خونه؟

مرد دست به چهارچوب در تکیه داد و گفت:

_ زود اومدم که شب با هم بریم بیرون شام بخوریم.

نیره با تک خنده ای پرسید:

_ شوخی می کنی؟

شهباز جواب داد:

_ نه جدی میگم.

و در حالیکه برای رفع تشنگی به آشپزخانه می رفت گفت:

_ می خوام بیشتر با هم باشیم.

نیره دستش روی دستگیره ی کمد خشکید.فکر اینجایش را نکرده بود که شهباز بخواهد خودش را به او نزدیک کند.

مرد از آشپزخانه گفت:

_ می دونی من همیشه بیرون از خونه تمام حواسم به کارمه.همینم زندگیمونو سرد کرده.اما دیگه از این به بعد می خوام یه کمم به فکر خانوم قشنگم باشم.

نیره شنید اما اخم کرد. حرفهای شهباز اگر چه بوی محبت می داد اما زن از شنیدنشان خوشش نیامده بود.

ساسان چنان در او اثر کرده بود که دیگر در نظرش شهباز مرد غریبه ای بیش نبود.مرد غریبه ای که از حضورش در کنار خود معذب بود .از هر حرکت و رفتارش بدش می آمد.حتی نگاهش را دوست نداشت.

وقت مرد لیوان به دست برگشت ،نیره طعنه آمیز پرسید:

_ حالا چی شده یاد من افتادی؟

اما شهباز سوال او را بی جواب گذاشت.لیوان نوشیدنیش را به لبهای باریک بی رنگش نزدیک کرد و گفت:

_ حاضر شو بریم بیرون.

نیره جواب داد:

_ حوصله ندارم.ولی ...

مکث کرد.در خانه حوصله اش سر رفته بود و این بیرون رفتن، می توانست بهانه ای باشد برای دیدن ساسان.می توانست برایش پیام بدهد و خبرش کند کجا میروند.همین فکر باعث شد بگوید:

_ باشه میام.

و با گفتن این جمله کمد را باز کرد تا لباس بپوشد.شهباز راضی و سپاسگزار از اتاق رفت بیرون.نیره سریع آماده شد و در حین حاضر شدن برای ساسان پیام فرستاد و خبرش کرد. 

. بعد همراه شوهر از همه جا بی خبرش از خانه زد بیرون .جند دقیقه ی بعد با ماشین به یک رستوران شیک رفتند. اما وقتی ماشین توقف کرد نیره بی آنکه پیاده شود با نازی زنانه گفت:

_ شهباز!

شهباز،مهربان جواب داد:

_ جانم!

نیره پرسید:

_ میشه بریم یه جای دیگه؟

_ مثلا کجا؟

زن در پاسخ به شوهرش گفت:

_ هر جا باشه فرقی نمی کنه فقط ساکت و خلوت باشه.

_ والله من جایی که ساکت و بی سر و صدا باشه نمیشناسم.همه رستورانا شلوغن و پر سر و صدا.

نیره گفت:

_ یه غذاخوری ساده

شهباز فکر کرد تا شاید چنین جایی یادش بیاید.نیره گفت:

_ یادته اولین شبی که تنهایی با هم شام خوردیم کجا رفتیم؟

شهباز گفت:

_ آره یادمه.

نیره گفت:

_ بریم همونجا.

شهباز سر ماشین را چرخاند سمت دیگری .نیره در صندلی فرو رفت و آدرس را برای ساسان فرستاد و وقتی بعد از مدتی سر بلند کرد و از پشت شیشه منظره ی درختان بلند غذاخوری کوچک را دید لبخند زد.به زودی آنجا می توانست خاطره انگیزترین محل زندگیش شود.

زن و مرد با هم از ماشین پیاده شدند .و وارد محوطه ی باز و پر درخت غذاخوری شدند.وقتی میزی انتخاب کردند و نشستند نیره با چشم به اطراف نگاه کرد .ساسان هنوز نیامده بود.حتما داشت پیاده می آمد.زن جوان خیلی دلش می خواست او را همراهی می کرد و با هم در آن هوای بهاری قدم میزدند.

شهباز متوجه نگاههای سرگردان او شد و پرسید:

_ چیزی شده؟

نیره پاسخ داد:

_ نه.فقط خیلی گشنمه.

شهباز گفت:

_ الان سفارش میدیم.

و پیشخدمت را صدا زد.زن با دقت بین آدمهای اطراف جست و جو کرد:

_ عزیزم چی می خوری؟

زن در جواب همسرش گفت:

_ فرقی نداره.هر چی خودت سفارش میدی واسه منم سفارش بده.

مرد سفارش داد.زن نا امید از آمدن ساسان به میز چشم دوخت.

شهباز متوجه نگاه سرگردان و چهره ی ناراحت همسرش شد و با تعجب پرسید:

_ چیزی شده؟!

نیره پاسخ داد:

_ نه چیزی نیس.

شهباز دیگر حرفی نزد اما چشم از زن بر نداشت.در نظر او همسرش عوض شده بود.با نیره ی قبل خیلی فرق داشت.مدام در خود فرو میرفت و رنگ چهره اش تغییر می کرد.نگاهش رنگ دیگری به خود گرفته بود.رنگی که برای شهباز غریبه می نمود.نیره دمغ از بدقولی ساسان 

اطرافش را برای چندمین بار از نظر گذراند.غذا را هم که آوردند، حواسش جای دیگر بود.احساس می کرد تا ساسان را نبیند چیزی از گلویش پایین نمیرود.

با این حال در مقابل شهباز و نگاه کنجکاوش وانمود به خوردن کرد.مرد هنوز فکری بود که نیره از چه ناراحت است و چرا عوض شده ولی صدای زنگ موبایلش او را از فکر بیرون آورد.نیره به صدای زنگ تلفن شوهرش دست از غذا خوردن کشید.شهباز عذرخواهانه برخاست، از میز فاصله گرفت و مشغول حرف زدن با موبایلش شد.نیره تکیه داد به پشتی صندلیش و با چنگالش به میز ضربه زد.آرام و یکنواخت،آنقدر یکنواخت که خودش حوصله اش سر رفت .اگر ساسان بود هیچ وقت حوصله اش سر نمیرفت.با وجود او همه چیز خوب بود و طور دیگری پیش میرفت.ساسان می دانست او چه می خواهد.می دانست چطور سرگرمش کند .با او نیره گذشت زمان را هیچ وقت احساس نمی کرد.می توانست ساعتها در کنارش راه برود،برایش حرف بزند،درد دل کند یا حتی سکوت کند و خسته نشود.بر خلاف شهباز که بود و نبودش فرقی نداشت.

بالاخره ضربه زدن به میز را متوقف کرد.شهباز برگشت و با شرمندگی زیاد گفت:

_ شرمنده نیر.از کارخونه زنگ زدن گفتن باید سریع خودمو برسونم.

زن پرسید:

_ پس شاممون؟!

شهباز گفت:

_هیچی مجبوریم بی خیالش بشیم.

نیره اخم کرد.شهباز اخمهای در هم او را دید و باز هم عذر خواست:

_ متاسفم.باشه یه وقت دیگه.

نیره نگاه از گرفت و گفت:

_شاید دیگه هیچ وقت فرصتش پیش نیاد.

و باز چشم چرخاند تا شوهرش را نگاه کند.

شهباز عجولانه گفت:

_ پا شو بریم.دیره.

نیره پاسخ داد:

_ تو برو.من شاممو که خوردم میام.

مرد پرسید:

_ تنهایی میای؟

و خواست دم از مخالفت بزند که نیره جواب داد:

_ نترس.بار اولم نیس که تنهایی بیرون می مونم.

شهباز بی توجه به نیش کلام او مردد نگاهش کرد و پرسید:

_ یعنی می خوای بمونی؟

نیره گفت:

_ آره.

شهباز ساکت ماند.اما صدای زنگ پیام موبایلش او را به تعجیل واداشت .بنابراین در حالیکه کتش را از روی صندلی برمی داشت گفت:

_ من دیگه باید برم.تو هم برگشتی خونه خبرم کن.

و در حال رفتن برایش دست تکان داد.نیره پوزخند زد و لب ورچید.انتظارش را داشت ولی با این وجود با اعصابی در هم ریخته به غذاهای دست نخورده ی روی میز چشم دوخت و با بغض گفت:

_ لعنتی...

و اشکها چشمانش را تر کردند.

_ نبینم اشکات چشماتو خیس کنن.

به صدای آشنای ساسان ناگهان گریه کردنش قطع شد.تند برگشت و او را دید که پشت سرش ایستاده و لبخند میزند.

_ ساسان!

ساسان به لحن حیرت زده و ناباور او خندید.نیره دلش برایش ضعف رفت.جوان با دقت او را نگاه کرد و پرسید:

_ ببینم کی جرات کرده اشک عشق منو در بیاره؟

لبهای نیره لرزیدند.ساسان آمد و به جای شهباز مقابل او نشست.نیره دلخور پرسید:

_ تو چرا اینقدر دیر اومدی؟

ساسان چنگال را برداشت و یک تکه گوشت جدا کرد و به دهان گذاشت و جواب داد:

_ من دیر نیومدم .همین میز پشتی بودم.

نیره پرسید:

_ پس چرا من ندیدمت؟!

ساسان در پاسخش گفت:

_ پشتم به شما بود.

نیره باز سگرمه ها را در هم فرو برد و گفت:

_ حالا که اومده بودی حداقل یه ندایی!صدایی!

ساسان با صمیمیت جواب داد:

_ بی خیال حالا که اینجام.

و به غذا اشاره کرد:

_ غذاتو بخور.

نیره قاشق و چنگالش را برداشت.با وجود ساسان اشتهایش باز شده بود و می توانست تا جا دارد بخورد. می خواست از لحظه لحظه ای که با اوست لذت ببرد و خوش باشد. خاطره ی آن شب برایش زنده شده بود.همان شبی که با هم بیرون رفته بودند.باز هم دو نفر بودند و کلی حرف ناگفته.باز هم نگاههای پر محبت ساسان و شب مهتابی ،همه ی اینها آن چیزهایی بودند که نیره در طول زندگیش، همیشه آرزویشان را داشت و حالا که به آنها رسیده بود .دلش می خواست برای همیشه و همیشه ساسان را در کنار خود داشته باشد.از وضعیت موجود به وضعیت مطلوب رسیده بود اما باز هم وضعیت مطلوبتری می طلبید و البته که این در ذات انسان است که همیشه به دنبال وضعیت مطلوبتر برود.

بعد از شام ، در محوطه مشجر غذاخوری قدم زدند.نیره خوشحال از بودن در کنار ساسان و ساسان خوشحال از جلب اعتماد و محبت همیشگی آن زن جوان، با هم حرف میزدند.سر در گوش هم پچ پچ می کردند و آرام می خندیدند.کسانی که از کنارشان می گذشتند به تصور اینکه زوج جوان و خوشبختی هستند به حالشان غبطه می خوردند.

_ شب قشنگیه نه؟

نیره پرسید برای اینکه حرفی برای گفتن داشته باشد و سکوت بینشان طولانی نشود.ساسان سر تکان داد و گفت:

_ آره مخصوصا که با هم هستیم و کنار هم قدم میزنیم.

نیره ذوق زده از جملات او گفت:

_ وای ساسان هیچ وقت فکر نمی کردم یه چنین روزی برسه.

ساسان به شوخی گفت:

_ الان که روز نیست شبه.

نیره گفت:

_ به هر حال اصلا تصورشو نمی کردم.

ساسان ایستاد، چشم دوخت به ماشین آژانس که مقابلشان توقف کرد وجواب داد:

_ ولی اینکه که گاهی شبا با هم باشیم کافی نی...

اما با دیدن دختری که از ماشین پیاده شد، حرفش نا تمام ماند.پروا همراه با دو مرد جوان و یک دختر؟!ساسان نتوانست نگاه متعجبش را از او بگیرد.

*******

پروا به دیدن ساسان همراه با زن دیگری سر جایش ماند.یعنی خود ساسان بود؟همان پسری که مدتها دنبال او بود و برای جلب دوستیش آن همه تلاش کرد؟!پس آنجا،با آن زن چه می کرد؟! یعنی به او دروغ گفته بود؟!آن زن چه نسبتی می توانست با ساسان داشته باشد؟!معشوقه و دوستش بود یا همسرش؟!سوال بود که پشت سر هم ذهن او را اشغال می کرد و آشفته اش می کرد.اما مجالی برای فکر کردن بیشتر پیدا نکرد.جواد او را صدا زد:

_ حواست کجاست؟بریم.

دختر مضطرب و پر از فکر و خیالات جورواجور همراه برادر و دختر خاله و پسر خاله اش راه افتاد.شوکه شده بود.پشت سر هم شوکه شده و این اتفاق آخری دیگر تمام توانش را از او گرفته بوددیگر حتی قدرتی برای فکر کردن برایش نمانده بود.از آمدن سر زده ی حمید رضا تا اجازه ی خانواده اش برای بیرون رفتن شبانه و دیدن ساسان همراه با زنی جوان و زیبا و شیک پوش ، همه ی اینها برایش غیر قابل باور بود.احساس می کرد خواب می بیند.نمی دانست چطور قدم بر می دارد و همگام با بقیه راه می رود.نمی دانست و وقتی به خودش آمد دید پشت میزی همراه با حمید رضا و جواد و هدیه نشسته.

آنهای دیگر گرم گفت و گو بودند اما او ساکت و مغموم و در خود فرو رفته بود.

دلش می خواست در آن لحظه تنها و دور از همه جایی خلوت گیر بیاورد و فریاد بکشذ..فریاد بکشد و تمام غمش را بریزد بیرون.

بر خلاف او هدیه می خندید و سر به سر جواد و برادرش می گذاشت . 

حمید رضا اما تمام حواسش را داده بود به دختر خاله اش که در نظر او بچه سال می نمود و گزینه ی خوبی بود برای همسری.جوان سی ساله ،دلش مثل سیر و سرکه می جوشید.می خواست آن شب را با پروا تنها باشد تا حرف دلش را بزند.تا بگوید از او چه می خواهد و چه انتظاری دارد. می خواست هدیه و جواد را دست به سر کند.همیشه آرزویش این بود که همسرش کم سن و سال و چشم و گوش بسته باشد که خودش تربیتش کند.همانطور که می خواست.همانطور که دوست داشت و پروا را مناسبترین شخص برای این کار می دانست.آرام و سر به زیر و مطیع.اما می ترسید. از پسرهای فامیل می ترسید که دختر خاله اش را قاپ بزنند و سر او بی کلاه بماند.همین هم باعث شده بود زودتر از موعد مقرر برگردد.می خواست هر چه زودتر کار را تمام کند ، دست زنش را بگیرد و برود.

خیالش راحت بود که پروا متعلق به خود اوست.نشان کرده ی اوست.اما یک ترسی داشت.ترس از اینکه دخترک بخواهد روی حرف بزرگترها حرف بزند.

غذا را که آوردند همه مشغول شدند جز پروا که با چنگالش بازی می کرد. حمید رضا از خوردن بازماند و پرسید:

_ چرا غذاتو نمی خوری؟

پروا سر به زیر گفت:

_ میل ندارم.

هدیه شوخ و پر خنده گفت:

_ بخور دختر خاله.داداش من دوس نداره زنش لاغر مردنی باشه.

حمید رضا برای ساکت کردن خواهرش چشم غره ای به به او رفت و پرسید:

_ نکنه خجالت می کشی هان؟

پروا از حرف او سرخ شد.حمید رضا پرسید:

_ می خوای بریم سر یه میز دیگه که هدیه و جواد هم تنها باشن؟

دختر هیچ نگفت و حمید رضا برخاست تا میزشان را عوض کند. جواد هم که از خدایش بود مخالفتی نکرد.

حمید رضا از پیشخدمت خواست غذاهایشان را روی میز دیگر بگذارد و خودش رو به پروا گفت:

_ پا شو بریم سر اون میز.

پروا خواست برخیزد اما نتوانست.جواد تشر زد و گفت:

_ پا شو دیگه چرا ناز می کنی؟

پروا به اجبار و اکراه برخاست، دنبال پسر خاله اش رفت و پشت سرش صدای خنده ی ریز هدیه را شنید.سر میز که نشست حمید رضا برایش غذا کشید و گفت:

_ بخور .

پروا به مرغی که جلویش بود نگاه کرد.حالش از غذا خوردن به هم می خورد.اما چطور می توانست به حمید رضا بگوید.اگر می گفت، پسر خاله به خودش می گرفت و فکر می کرد به خاطر حضور اوست، در حالیکه همه ی اینها دلیلش ساسان بود .ساسان که نامردی کرده و همراه با زنی دگر بیرون آمده بود. دخترک بغض کرد.نمی دانست می تواند این حقیقت را بپذیرد که ساسان قصد فریبش را داشته یا نه ؟اما می توانست خدا را شکر کند که قبل از وابستگی بیشتر ، ماهیتش برای او مشخص شده بود.پس بهتر بود دیگر فکرش را نکند.از لج فکرهای خودش چنگال را در گوشت فرو بردو مشغوول خوردن شد.حمید رضا راضی از اینکه پروا غذایش را می خورد نفس راحتی کشید.

زیر سنگینی نگاه پسر خاله، لقمه ها را فرو می برد. به زحمت و بی کمترین لذتی. آرزو می کردکاش زودتر به خانه برگردند.برگردند که در خلوت و سکوت خانه فراموش کند. هر چه را دیده بود از یاد ببرد.ساسان را همراه با آن زن زیبای خوش پوش.چقدر هم به همدیگر می آمدند!فکر کرد کاش هیچ وقت آنجا نیامده بود و ساسان را ندیده بود.کاش قبل از پا گذاشتن به آن محل لعنتی ، چشمش کور شده بود.

_ می دونی من چی دلم می خواد؟من دلم می خواد زنم زن زندگی باشه.به کار خونه برسه و وقتی میام غذای گرم جلوم بذاره.مطیع و حرف گوش کن باشه و نق نزنه.می خوام وقتی خسته از سر کار میام آرامش داشته باشم.دور و برم مرتب و تمیز باشه.

صدای حمید رضا زنگ دار و ناخوشایند در گوشش نشست و او گوش سپرد به این صدای دوست نداشتنی و حرفی نزد.نمی دانست چطور می تواند مردی را تحمل کند که حتی تحمل شنیدن صدایش را هم نداشت!نمی فهمید چرا می خواستند چنان آدمی را به عنوان همسر به او تحمیل کنند!

_ نمی دونم خاله بهت گفته یا نه که می خوام زودتر عقد کنیم و یکی دو ماه دیگه هم که برگشتم عروسی بگیریم .

دل دخترک به شنیدن این جملات ریخت.دو ماه دیگر یعنی وقت امتحانات پایانیش.یعنی درست وقتی امتحان داشت باید عروس می شد؟نه این غیر ممکن بود.پس چطور باید به درسهایش می رسید؟!

لقمه اش را به زحمت فرو داد و گفت:

_ و..ولی من دو ماه دیگه امتحان دارم.

حمید رضا حرفهای دختر خاله اش را شنید و حس کرد این جمله یعنی اولین مخالفت غیر مستقیم همسر آینده اش .اما او که تاب تحمل حرف مخالف خودش را نداشت در برابر پروا هم نمی توانست کوتاه بیاید .در نظر او کوتاه آمدن مساوی بود با باختن همه چیز. پس گفت:

_ نمی خواد امتحان بدی.امتحان بدی که چی بشه؟به فرض که دیپلم هم گرفتی تو که قرار نیس دانشگاه بری پس چه دیپلم داشته باشی چه نداشته باشی فرقی به حالت نمی کنه.پس فکرشو از سرت بیرون کن

پروا در حالیکه دست از خوردن کشیده بود با التماس به او نگاه کرد و گفت:

_ ولی...

حمید رضا قاشقش را در بشقاب گذاشت و با اوقات تلخی گفت:

_ ولی چی؟غذاتو بخور دیگه حرف نزن.حالا تا صبح می خواد با من یکی به دو کنه.اصلا من دوس ندارم زنم درس بخونه. خوشم نمیاد مرتب کتاب دست بگیره و به بهونه ی درس خوندن یه گوشه بگیره بشینه.

پروا سر به زیر انداخت و بغض آلود گفت:

_ من که هنوز زنت نشدم.

حمید رضا با اطمینان جواب داد:

_ بالاخره که میشی.پس اینقدر با من یکی به دو نکن و غذاتو بخور.

پروا اخم کرد . این یکی دیگر برایش غیر قابل تحمل بود.اینکه او را از کاری که دوست داشت منع کنند برایش خیلی سخت بود.درست بود که به زور شنیدن عادت کرده بود اما تا آن روز کسی نگفته بود درس نخواند.نگفته بود حق ندارد کتاب دستش بگیرد.آن هم کسی مثل حمید رضا که در نظر او پسر خاله ای بیش نبود.اما با این حال کاری از دستش بر نمی آمد.مجبور بود همه چیز را بپذیرد.ولی چه طور دل از درس و مدرسه می کند ؟چطور دل از دوستش سارا می کند؟سخت بود،خیلی سخت.پنهانی حمید رضا را دید زد که در حال خوردن غذایش بود.تصور همسر چنان مردی بودن آزارش می داد.می ترسید به عاقبت دوستش دچار شود.ستاره هر چند خودش عاشق شده و خواسته بود اما قربانی خشونت شوهرش شده بود.مردک یک شب همسرش را بالا برده و به زمین کوبیده و یک دست و یک پایش را شکسته بود.حالا هم ستاره ی بیچاره بلاتکلیف در خانه ی پدری روزگار می گذراند.

یاد ستاره افتاد و از ترس دست و پایش را جمع کرد.نه،نباید حمید رضا را عصبانی می کرد.نباید هیچ وقت بهانه دستش می داد .حتما اگر دختر حرف گوش کنی می شد و هر چه پسر خاله می گفت اطاعت می کرد دیگر بلایی سرش نمی آمد.دیگر قربانی خشونت نمی شد.

***

فصل 9

از تخت،با همه ی قدرتی که داشت، پایین آمد.می خواست اگر پاهایش یاری می کردند، خودش را به تلفن که در سالن پذیرایی بود برساند.قصدش این بود که خودش را برساند به تلفن تا از بهادر بخواهد خانه را نفروشد. ازپسر بزرگش و نقشه ای که کشیده بود می ترسید .ساسان به او گفته بود به محض فروش خانه تمام پولها به باد میرود.گفته بود می خواهد بهادر را به خاک سیاه بنشاند تا او ببیند، زجر بکشد و دلش بسوزد.اما او نمی توانست اجازه دهد ساسان به خواسته اش برسد.خواسته ای که مساوی بود با نابودی همه شان.

باپاهای ضعیف و لاغرش خواست برخیزد اما نتوانست. به ناچار خودش را روی زمین سر داد.آهسته، آهسته، یک چشمش به در بود که نکند ساسان از راه برسد و یک چشمش به تلفن.از اتاق بیرون آمد. سرعتش بیشتر شد. دیگر چیزی نمانده بود.آخرین توانش را هم به کار گرفت و خودش را رساند به تلفن.گوشی را برداشت و شماره ی بهادر را که دور از چشم ساسان حفظ کرده بود، گرفت.یک بار، دو بار ، صدای بوق آزاد شنیده شد و بعد صدای مردی که پاسخ داد:

_ الو!

زن گوش سپرد .صدای بهادر در نظرش تغییر کرده بود.صاف بود و بدون هیچ گرفتگی ای اما اهمیت نداد و تا صدای او را شنید گفت:

_ الو بهادر!

_ بله!

_ من مادرتم مهوش.

_ سلام مامان.چی شده که به من زنگ زدی؟خبری شده؟

زن کمی جا به جا شد و پاسخ داد:

_ آره، آره زنگ زدم بهت بگم خونه رو نفروش.

_ ها؟چرا؟!

صدای متعجب بهادر مادر را ترغیب کرد بیشتر توضیح دهد:

_ ساسان واست نقشه کشیده، می خواد به محض اینکه تو خونه رو بفروشی هر طور شده پولا رو ازت ببره و...

صدای پا را که شنید، هراسان برگشت.

_ الو مامان!

مادر صدایش را پایین آورد و جواب پسرش را داد:

_ میگم ساسان برات تقشه کشیده.نقشه ...

با باز شدن در نتوانست ادامه دهد.ساسان وارد شد و او به اجبار و سرعت گوشی را سر جایش گذاشت.پسر ساکت به سمتش آمد.زن از ترس لرزید.ساسان مقابلش ایستاد و پرسید:

_ اینجا چیکار می کنی؟

مهوش پاسخش را نداد.ساسان مقابلش ایستاد و پرسید:

_ داشتی با تلفن حرف میزدی؟

مادر سر تکان داد.ساسان با لبخندی موذیانه بر لب پرسید:

_ با کی داشتی حرف میزدی؟

زن سکوت کرد.ساسان سرش را کج کرد و گفت:

_ خیله خب باشه نمی خواد بگی خودم میگم.

سپس صورتش را جلو آورد و پرسید:

_ با بهادر درسته؟

قلب مهوش در سینه به تپشی ناگهانی دچار شد.ساسان پوزخند زد و با تمسخر پرسید:

_ خب حالا فکر می کنی بهادر از نقشه ی من با خبر شده؟

زن شنید و تکان خورد.ساسان نچ نچ کنان گفت:

_ متاسفم مامان بهادر هیچ وقت با خبر نمیشه من چه نقشه ای واسش کشیدم.آخه موبایلش دست منه.اونیم که باهاش حرف زدی خودم بودم.

مهوش به شنیدن این جملات دهانش باز ماند.ساسان موبایل را انداخت روی میز، پوزخند زد و گفت:

_ فکر می کنی اگه نقشه منو لو بدی اون وقت خودت و بچه هات نجات پیدا می کنین؟

و خودش جوابش را داد:

_ نه هیچ وقت.

چون اون وقت من به همه میگم تو چیکار کردی.به همه میگم به شوهرت خیانت کردی و حتی قصد کشتنشو داشتی.به همه میگم با من چیکار کردی.اون وقت باید به قانون جواب پس بدی.

فکر می کنم اینو قبلا هم بهت گفتم نه؟

پس بهتره کاری نکنی که بعدش پشیمون بشی.

مهوش حرفهای پسرش را شنید اما نمی توانست بدبختی بچه هایش را ببیند.نمی توانست ببیند پسرکش، بهادرش بیشتر از این سختی بکشد، در به در شود و عاقبت هم در جوی آبی یا گوشه ی یک پارک جان بدهد.نمی توانست تحمل کند بهنوشش تا ابد گوشه ی زندان بماند.فکر کرد شاید اگر التماس کند. اگر به پای ساسان بیفتد، دلش به رحم بیاید.پس چهار دست و پا به سمتش رفت و خودش را به پایش انداخت و ناله کنان به التماس افتاد:

_ تو رو خدا التماست می کنم ساسان دیگه بس کن.نذار برادرت در به در بشه... نذار خواهرت گوشه ی زندون بمونه.تو رو خدا بس کن.این بازی رو بس کن.منو بکش ولی این بلاها رو سر خواهر و برادرت نیار.

او گفت و گریست و ساسان از بالا نگاهش کرد.التماس و عجز و لابه ی زن در او هیچ اثری نداشت. فقط حس حسادتش را تحریک می کرد و کینه اش را بیشتر.

پسر جوان در حالیکه با تحقیر و بدون ترحم مادرش را نگاه می کرد گفت:

_ التماس کردن فایده ای نداره.دیگه کار از کار گذشته مادر عزیز.فقط باید بشینی و تماشا کنی که چی به سر عزیز دردونه هات میارم.

حرفهایش را زد و رفت به آشپزخانه کمی آب خورد و برگشت به سالن کوچک.جلوی آینه ایستاد و خیره شد به تصویر خودش.دستی به موهای خوش حالتش کشید و گفت:

_ باید از قبل به این فکر می کردی.

بعد گفت:

_ بگذریم.

و به مادرش که همانطور روی زمین وا رفته بود نگاه انداخت و پرسید:

_ نمی خوای بدونی امروز چیکار کردم؟

حالت غمگین مهوش او را به خنده انداخت.در حال خندیدن رفت خودش را انداخت روی کاناپه و گفت:

_ دیشب شب عجیبی بود .با نیره شام خوردم ولی بدبختی اینجا بود که پروا رو دیدم.اونم منو دید.و به نظرم فکر کرد من و نیره با هم رابطه ای داریم.قیافه ش نشون می داد بدجور شوکه شده اما من هنوز بعد اون جریان خودمو بهش نشون ندادم.می خوام اول شر اون خواستگاره رو از سرش کم کنم بعد بهش نزدیک بشم.اینطوری محبت منو بیشتر به دلش میگیره.بهم کاملا اعتماد می کنه و در یک کلام عاشقم میشه.

واسه همین امروز رفتم سراغ اون پسره گرفتمش زیر نظر. از خودش که چیزی در نیاوردم ولی خواهرش چرا.با یه پسره می پره که از اون عوضیاس.اوه اوه اوه بد جورم رو دختره تعصب داره.حالا فکرشو بکن همون یارو بفهمه دوست دخترش می خواد عروس بشه.قصه ی با حالی از آب در میاد نه؟

ساسان به سمت مادرش خم شد.مهوش در سکوت به او نگاه کرد.اشتباه کرده بود.اشتباه و این تاوان گناهان خود او بود.نباید چنان خبطی می کرد.

******

سیگار را گوشه ی لبش گذاشت و آن را روشن کرد.نوید با نگاهی سرزنشبار پرسید:

_ تو چرا این روزا اینقدر سیگار می کشی؟

رامبد پک عمیقی به سیگارش زد و گفت:

_ عادت کردم.نمی تونم بذارمش کنار.

نوید چشم دوخت به انتهای کوچه و پرسید:

_ خاله می دونه اینجور پشت سر هم سیگار می کشی؟

رامبد با صراحت پاسخ داد:

_ نه.تو هم بی زحمت چیزی بهش نگو.چون اون وقت یه قشقرقی راه میندازه که بیا و ببین.

نوید گفت :

_ خب حق داره.

و به نامزدش نگاه کرد که از دور داشت به سمتشان می آمد.با دیدن او سقلمه ای به رامبد زد و خودش را جمع و جور کرد .رامبد منظور او را فهمید.سیگارش را از لبش دور کرد و آن را کنار گذاشت.طیبه که رسید به هر دو سلام کرد:

_ سلام.دیر کردم؟

نوید پاسخ داد:

_ نه خیلی.

.

نگاه طیبه به سمت رامبد کشیده شد.سر به زیر انداخت و از او پرسید:

_ حال شما خوبه آقا رامبد؟مادر خوبن؟

رامبد جواب داد:

_ ممنون. سلام میرسونن.

طیبه با همان متانت گفت:

_ سلامت باشن.

و رو به نوید پرسید:

_ بریم؟

نویدجواب داد:

_ بریم.

و رو به رامبد گفت:

_ خب رامبدجان من میرم.بعد که همو دیدیم یه حرفایی دارم که باید بهت بگم.

رامبد جواب داد:

_ به سلامت.

و در جواب خداحافظی طیبه سری تکان داد. رفتن پسر خاله اش را با نامزدش تماشا کرد.چقدر به حال نوید غبطه می خورد.چه دختری نصیبش شده بود.به قول مادرش خانم و نجیب و با وقار.او هم دلش می خواست چنان دختری را برای ازدواج انتخاب کند.دختری مثل طیبه، هر چند از زیبایی ظاهری بهره ی زیادی نداشت اما دوست داشتنی بود.متانت و نجابتش را کمتر دختری داشت. عاقل و با درایت و فهمیده بود.نه مثل سارا آویزان کسی می شد و نه مثل پروا ...اسم پروا که به ذهنش آمد تعجب کرد.نفهمید دوباره چطور یاد دخترک افتاده! پروا آن دختر نوجوان دبیرستانی با آن چشمهای عسلی پر از شرم و صورت برافروخته چه چیزی داشت که فکر رامبد را به خود مشغول کرده بود؟!

سیگار دیگری آتش زد. نمی خواست پروا فکر کند و مرتب به او فکر می کرد.

در حالیکه به سیگارش پک می زد، از جلوی خانه ی خاله اش کنار رفت و مشغول قدم زدن شد.اهل خیالبافی نبود.اما نمی دانست چرا تازگی زیاد خیال می بافت.فکر می کرد با پولهایی که از راه کار جدیدش به دست می آورد حتما وضعشان بهتر می شود.می توانست کمک حال مادر باشد.عصای دستش،سایه ی بالای سرش .بعد کم کم بدهی های پدرش راهم پرداخت می کرد . آن وقت دوباره همه چیز مثل سابق می شد .وضعشان که بهتر می شد به مادر می گفت یک دختر خوب برایش پیدا کند.هر کسی را که مادرش در نظر گرفت قبول می کرد .اصلا همانطور که او می خواست خواهر طیبه را انتخاب می کرد.چرا که نه؟او هم دست کمی از خواهرش نداشت.

رامبد راه میرفت و در عالم خیال برای خودش نقشه می چید .اما ناگهان نفهمید چطور شد که با کسی به شدت برخورد کرد.

و با فشار دستی به عقب هول داده شد:

_ هوی حواست کجاس؟

حواسش نبود.جای دیگری بود اما با آن برخورد به خود آمد و اولین چیزی که دید دو چشم عسلی رنگ متعجب و مضظرب بود.پروا مقابلش بود. همراه با مرد جوانی که با سگرمه های در هم به او می نگریست.رامبد گیج از این دیدار ناگهانی، گفت:

_ ببخشید!

حمید رضا عصبانی از این برخورد و لگد شدن کفشش گفت:

_ مگه کوری؟جلو چشمتو نگاه کن.

رامبد گفت:

_ ببخشید من...حواسم نبود.

_ خب حواستو جمع کن.

پسر جوان به پروا نگاه کرد که دختر سرخ شد و سر به زیر انداخت.حمید رضا از نگاه او به دختر خاله اش عصبانی شد و جلوی دیدش را گرفت و غیظ آلود پرسید:

_ به چی خیره شدی هان؟

رامبد چشم به زمین دوخت و پاسخ داد:

_ ببخشید .

حمید رضا عصبانی رو به پروا گفت:

_ بریم.

دختر همراهش راه افتاد.رامبد برگشت و پشت سرش را نگاه کرد.نمی دانست نسبت پروا با آن جوان چیست؟و آیا اصلا می توانستند نسبتی با هم داشته باشند؟خانه شان که نمی توانست آنجا باشد.چند خیابان بالاتر، همسایه ی دوست مادرش ، صدیقه خانم بودند. پس آنجا چه می کرد؟!با سابقه ای که رامبد از آن دختر نوجوان در دست داشت بعید نبود این یکی هم مثل ساسان دوست پسرش باشد.با این تصور،حس بدی به او دست داد.اما این احساس بد با حس سر خوشی ای که در اثر کشیدن سیگارها به او دست داده بود از بین رفت.خیلی زود انرژیش برگشت و شاد و سر خوش قدم زدن را از سر گرفت.آنقدر انرژی داشت که می خواست تا خانه با آخرین سرعتی که داشت بدود.فکر کرد حتی می تواند بیشتر از آن فاصله را هم با سرعت بدود و دوید.با تمام سرعتی که داشت دوید.

*****

چند روزی می شد مدرسه نرفته بود.یعنی دیگر اجازه نداده بودند برود.اما همان چند روز هم دلش به اندازه ی چندین سال برای مدرسه و همکلاسیها و مخصوصا سارای دوست داشتنیش تنگ شده بود.دو خانواده قرارها را گذاشته بودند.تا چند روز دیگر پروا همسر حمید رضا می شد ، رسما و شرعا.دیگر پسر خاله می شد مرد زندگیش و به قول مادر می شد اختیار دارش .بعدها هم می شد پدر بچه هایش و او باید اوامر این صاحب جدید را اجرا می کرد.مو به مو، بی کم و کاست، کوتاهی نباید می کرد.مطیع و سر به زیر تنها باید می گفت چشم.در جواب هر چه شوهر می خواست این تنها کلمه ای بود که می بایست به زبان می آورد. آن روز هم رفته بودند برای دادن آزمایش و مثلا مشاوره و کارهای بی خود دیگر که انجام دادن یا ندادنشان هیچ فرقی به حال پروا نمی کرد. کارهای فرمالیته اگر دردی را دوا می کردند یک چیزی.اگر حرفی در این میان شنیده می شد یک چیزی.کسی از او نمی پرسید مخالف است یا موافق و به فرض هم که پرسیده می شد مگر می توانست یا جراتش را داشت حرف دلش را بزند؟

وقتی هم برگشته بودند خانه ی خاله با رامبد برخورد کردند. رامبد رامبد چه پسر عجیبی بود در نظر پروا این رامبد !دخترک نمی دانست چه احساس و نظری باید در مورد او داشته باشد و اصلا درست بود که با وجود حمید رضا حتی در دل نظری در مورد او داشته باشد؟اصلا چطور شد که او را آنجا دید؟اتفاقی بود یا از طرف ساسان پیغامی آورده بود؟یادش بود که خودش آدرس خانه ی خاله اش را داد دست ساسان.شاید واقعا پیغامی برایش داشت .اما چه اهمیتی می توانست داشته باشد؟وقتی خودش با چشمهایش ساسان را همراه زنی دیده بود و وقتی باید زن حمید رضا می شد؟تنها کاری که می توانست بکند و عقلش می گفت انجامش بدهد فراموش کردن ساسان برای همیشه بود.هنوز چیزی بینشان اتفاق نیفتاده و محبتی ریشه نگرفته بود پس می توانست راحت او را از یاد ببرد.

اینها همه از مغز پروا می گذشت.در حالیکه خاله اش از او پذیرایی می کرد و مرتب قربان صدقه اش میرفت:

_ بخور عروس خوشگلم.بخور دختر گلم. 

پروا با خجالت هر چه تعارفش می کردند بر می داشت اما نمی خورد.میلی به خوردن نداشت.نگاه حمید رضا را روی خودش حس می کرد و بیشتر و بیشتر خجالت می کشید.

می خواست برگردد خانه ولی مطمئن بود اجازه ندارد.باید حمید رضا اجازه می داد.هنوز هیچ نشده او شده بود صاحب اختیار و همه کاره اش.چه بپوشد ؟چه نپوشد؟چطور راه برود؟چطور بنشیند؟کی حرف بزند؟کجا حرف بزند؟ بدون اجازه ی او حتی آب هم نباید می خورد.تکه ای شیرینی را بین دو انگشتش له و پودر کرد تا گریه اش نگیرد.

صدای خنده ی خاله در خانه پیچید:

_ طلاست. خواهرزاده م طلاست.ببین چقدر شرم و حیا داره؟

نفس کشیدن برایش سخت شده بود. دعا می کرد این لحظه های لعنتی زودتر بگذزند .اما مگر می گذشتند؟مگر تمام می شدند؟

می خواست از آن خانه و از حمید رضا و خاله و هر کسی به آنها مربوط می شد حتی خانواده ی خودش فرار کند .

_ کاش هدیه و جواد زودتر بیان که ناهار بخوریم.

حمید رضا برخاست و در پاسخ به مادرش گفت:

_ میان شما سفره رو بندازی اونا هم اومدن.

و به پروا گفت:

_ پروا به مادرم کمک کن سفره رو بندازه.

لحنش دستوری بود.یعنی باید حتما دستورش اجرا می شد.دختر به اکراه خواست برخیزد که خاله دستش را گرفت ، او را نشاند و گفت:

_ نه خاله بشین خودم همه چیزو حاضر می کنم .

اما حمید رضا برگشت و گفت:

_ مادر بذار کمکت کنه.بالاخره قراره عروست بشه و توی این خونواده باشه.

خاله به پروا نگاه کرد.ته دلش راضی بود که عروسش کمکش کند اما تعارف کردن که اشکالی نداشت خیلی هم خوب بود.پروا به اشاره ی حمید رضا برخاست.

دقایقی بعد سفره انداخته شد و ظرفها آماده ی پذیرایی شدند.نیم ساعت گذشت اما هنوز خبری از هدیه و جواد نشده بود.خاله به ساعت نگاه کرد و گفت:

_ پس چی شد چرا نیومدن؟!

حمید رضا خونسرد گفت:

_ میان نترس.

و هنوز جمله اش را تمام نکرده ، صدای زنگ در بلند شد.چند بار و پشت سر هم.حمید رضا گفت:

_ میرم درو باز کنم.

و رفت به حیاط.پروا و خاله کنار هم ایستادند و ناگهان سر و صدا بلند شد:

_ چی شده؟چرا اینجوری می کنی؟

_ برو از خواهر عزیزت بپرس.پروا کجاست؟پروا!پروا!

صدای جواد بود.دختر حیران به خاله اش نگاه کرد.جواد داخل شد و بدون سلام رو به خواهرش گفت:

_ پروا جمع کن بریم.

دخترک ماتش برد و به چهره ی کبود و عصبانی برادرش نگریست.خاله رو به پسر پرسید:

_ جواد جان خاله چی شده؟

جواد عصبانی جواب داد:

_ هیچی خاله هر چی هست برو از دخترت بپرس.

و رو به پروا که هاج و واج مانده بود به صدای آمرانه گفت:

_ پس چرا ماتت برده و بر و بر منو نگاه می کنی زود باش دیگه بیا.

پروا پلک زد. و خیره شد به چهره ی حیران حمید رضا که پشت سر جواد ایستاده بود .

خاله پرسید:

_ آخه چی شده؟تو خودت بگو.هدیه چیکار کرده؟!

جوادسوال خاله اش را بی جواب گذاشت .جلو آمد. با خشونت دست خواهرش را کشید و گفت:

_ بیا ببینم.

و مچ دست پروا را چنان فشار داد که دخترک به جلو پرتاب شد و آخش در آمد.خاله به دیدن این صحنه به صورت خود سیلی زد و گفت:

_ جواد چیکار می کنی ؟ دست بچه رو کندی!

اما جواد ساکت و عبوس خواهرش را به دنبال خود کشید.حمید رضا را با یک دست کنار زد و حتی نگذاشت پروا کفشهایش را بپوشد.آنها را دستش گرفت و گفت:

_ بریم.تو کوچه می پوشی.

دختر به به ناچار با پاهای بدون کفش حیاط شنی و بزرگ را ، در حالیکه به دنبال برادرش تقریبا می دوید و دستش از فشار انگشتان او درد گرفته بود طی کرد.

_ جواد وایسا.وایسا ببینم چه خاکی به سرم شده؟جواد!

خاله دنبالشان دوید اما هر قدر سوال کرد ، جوابی از خواهرزاده ی عصبانیش نشنید.وقتی به کوچه پا گذاشتند، پسر ایستاد، کفشهای خواهرش را انداخت جلویش و گفت:

_ یالله بپوش بریم.

دخترک، گیج و شوک زده،در حالیکه هنوز نفهمیده بود قضیه از چه قرار است کفشها را سر پایی پوشید.جواد او را تا سر خیابان با خود برد و برای اینکه زودتر به خانه برسند، تاکسی گرفت.در راه خانه مرتب در ذهن پروا این سوال تکرار می شد که چه اتفاقی افتاده؟اما جرات این را که از جواد در این مورد سوال کند نداشت.وقتی رسیدند مادر به استقبالشان آمد .رو در رو شدن با مادر بر ناراحتی پسر افزود .می خواست هر چه شده برای او تعریف کند.بدون هیچ کم و کاستی.اما نه جلوی خواهرش .پس رو به پروا با لحن تندی گفت:

_ تو برو تو اتاق.

دختر هیچ نگفت.فقط به مادرش نگاه کرد که او هم با اشاره سر گفته ی برادرش را تایید کرد.پروا ناراحت از این برخورد ، به اتاقی رفت که معمولا در آن درس می خواند. اما کنجکاوی مگر می گذاشت آرام بگیرد؟خواست از همان پشت در حرفهایشان را بشنود اما صداها گنگ و دور و ناواضح بودند .به ناچار لای در را باز کرد.جواد راه می رفت و دستها را تکان تکان می داد و حرف میزد:

_ پسره از اون لاتای عوضی بود.می خواست با چاقو پاره پاره م کنه.می فهمی؟پاره پاره.

مادر به صورت خودش زد:

_ وای خدا مرگم بده.

_ منم جونمو از سر راه که نیاورده بودم اعصابم خرد شد دختره رو هل دادم تو بغلش و اومدم.

مادر ناراحت گفت:

_ خدا منو بکشه جواد تو چیکار کردی؟

جواد ایستاد.با اخمهای در هم و صورتی که لحظه به لحظه کبودتر می شد:

_ می خواستی چیکار کنم؟

_ جواد دختر خاله تو سپردی دست یه لات بی سر و پا و خودت اومدی؟

پسر مثل بمب منفجر شد.صدایش همزمان با دستهایش رفت بالا و فریاد زد:

_ بابا دارم بهت میگم رفیقش بود.دوس پسرش بود چرا نمی فهمی؟

اما چشمش به پروا که افتاد،لحظه ای ساکت شد و ناگهان فریاد زد:

_ ببند اون در بی صاحبو.

و خودش را با سرعت به او رساند.پروا با عجله در را بست و پشت به آن کوفت .ناباورانه به آنچه شنیده بود فکر کرد.دوستی هدیه با یک پسر غریبه؟!در تصورش هم نمی گنجید چنین ماجرایی رخ دهد.حالا سرنوشت دختر خاله اش چه می شد؟در جواب سوال خودش فکر کرد چه اهمیتی دارد سرنوشت او چه خواهد بود؟تنها چیزی که مهم بود منصرف شدن جواد از ازدواج با او بود که این یعنی پروا هم لازم نبود زن حمید رضا شود.یعنی آزادی،یعنی بازگشت به مدرسه و بودن در جمع دوستانش . به دیوار و پنجره چشم دوخت.پرده تا نیمه کنار زده شده بود و آفتاب تا وسط اتاق آمده بود.می توانست برگردد مدرسه.آزاد شده بود.لبهای خشکش را چند بار بست و باز کرد و اشک در چشمهعایش حلقه زد.چقدر تشنه اش بود!

******

نیره پا به فروشگاه گذاشت .با جذاب ترین لبخند بر لبها ،سرش را بالا گرفت و قدم زنان از بین جمعیتی که در حال رفت و آمد بودند گذشت. آمده بود ساسان را ببیند.می خواست به خاطر گلهایی که برایش در جشن تولدش فرستاده بود تشکر کند اما ساسان سرش گرم حرف زدن با مشتری ها بود و داشت با زن جوانی حرف میزد:

_ شما خودت داری میگی رنگ پوستش روشنه.موهاشم روشنه. پس کت و شلوار سفید براق بهش نمیاد.یه چیزی می خواد که با رنگ پوستش در تضاد باشه.مثلا آبی ملایم یا آبی سیر یا قهوه ای .

دختر گفت:

_ نه آخه من کلا آبی و قهوه ای دوس ندارم.

ساسان گفت:

_ مگه شما می خوای بپوشی؟نامزدت قراره بپوشه.

دختر لبخند زد و گفت:

_ آخه منم باید اون رنگو بپسندم که اون بپوشه!

ساسان به شوخی گفت:

_ دیکتاتوری از توع خانومانه دیگه؟

دختر جوان خندید.نیره از خنده های آنها اخمها را در هم فرو برد.حس حسادتش به شدت تحریک شده بود.ساسان با اینکه از همان لحظه اول متوجه حضور او شده بود، بیشتر با دختر جوان گرم گرفت و رنگ های مختلفی را نشانش داد و پیشنهاد کرد.

و آنقدر این کار را دوستانه انجام داد که نیره نتوانست تحمل کند و رفت مشغول گشتن بین لباس ها شد.

از کار ساسان خوشش نیامده بود.چطور می توانست در حضور او با دختر جوان دیگری گرم بگیرد؟!آستین کتی را به دست گرفت.چرا داشت با او این کار را می کرد؟چرا احساسات زنانه اش را به بازی گرفته بود؟آنقدر ناراحت بود که آستین کت را در مشت گرفت و مچاله کرد.چند دقیقه گذشت.زن جوان خسته و ناراحت این پا و آن پا می کرد، قدم میزد و از لای لباس ها ساسان را می دید که همچنان با آن دختر حرف میزند. خسته شده بود و قصد بازگشت به خانه را داشت.اما هنوز بین رفتن و ماندن مردد بود که ساسان کارش تمام شد و آمد به سمتش.نیره با بی اعتنایی به او پشت کرد.ساسان فهمید همانطور که می خواسته رفتارش در زن جوان اثر کرده وحسادتش تحریک شده.خودش را به او رساند و در حالیکه سعی می کرد جلوی چشم دیگران وانمود کند دارد در مورد لباسها با نیره حرف میزند پرسید:

_ خانوم انتخابشونو کردن؟

نیره جواب داد:

_ نخیر.قصد خرید ندارم.

پسر جوان گفت:

_ ولی اگه نخرین ضرر کردین.

نیره با قیافه ای عصبانی پرسید:

_ مثلا واسه کی می خوام بخرم؟کی رو دارم اصلا؟

ساسان پاسخ داد:

_ مثلا واسه من.

نیره پوزخند زد و پرسید:

_ تو؟مگه چیکاره ای؟

ساسان سکوت کرد و آنقدر سکوتش را کش داد که نیره فکر کرد دلخور شده و او را تنها گذاشته. پشت سرش را نگاه انداخت.درست فکر کرده بود ساسان نبود.آه کشید و فکر کرد حالا دیگر بهانه ای برای ماندن ندارد و بهتر است برود اما صدای ساسان را شنید که گفت:

_ یعنی اینقدر از دستم دلخوری؟

نیره چرخید و او را مقابل خودش دید.در حالیکه یک دست کت و شلوار قهوه ای به دست گرفته بود و لبخند میزد. با دیدنش در آن حالت دلش ضعف رفت اما با این حال گفت:

_ نباید دلخور باشم؟

ساسان پرسید:

_ دلخوریت به خاطر اینه که با اون دختره حرف میزدم؟

نیره اخم کرد و گفت:

_ فقط حرف میزدی؟داشتی می خوردیش.

ساسان نرم خندید.جلوتر رفت و گفت:

_ آهان پس بگو حسودیت شده نه؟

نیره شانه بالا انداخت و حرف نزد.ساسان لبخند بر لب

گفت:

_ مطمئنم که می دونی به خاطر کارم مجبورم اینطور رفتار کنم.فقط واسه جذب مشتری.

بعد برای اینکه دل زن را به دست آورد پرسید:

_ راستی گلایی که واسه تولدت فرستادم چطور بودن؟خوشت اومد؟

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

نیره با یاد آوری گلها نارحتیش را فراموش کرد و ذوق زده گفت:

_ وای مرسی ساسان خیلی قشنگ بودن.بچه ها فکر می کردن شهباز فرستاده .نمی دونی بعضیاشون چه جوری نگاه می کردن چشاشون می خواست از حسودی بزنه بیرون.

ساسان خندید و پرسید:

_ خب حالا به خاطر همون گلا باهام آشتی می کنی؟

نیره خیره اش شد و نتوانست بگوید نه.نتوانست او را نبخشد و گفت:

_ باشه این دفعه رو بی خیالش میشم.

ساسان،خوشحال گفت:

_ عالی شد.

مکثی کرد و سپس پرسید:

_ یه دست کت و شلوار شیک واسم انتخاب می کنی؟

نیره شیفته و واله به او نگاه کرد و گفت:

_ تو همینجوری بدون کت و شلوار هم جذابی.

ساسان به رویش لبخند زد و با افسوس گفت:

_ کاش می تونستم تو جشن تولدت باشم و گلا رو به پات بریزم.

نیره پر از شوق از این همه احساسات گفت:

_ منم خیلی دلم می خواست تو بودی.اصلا کاش فقط من و تو بودیم و هیشکی نبود.

به هم نگاه کردند.عمیق و طولانی و بعد نیره گفت:

_ می تونیم ترتیب یه جشن کوچیکو بدیم.

ساسان پرسید:

_ کجا؟

نیره مسخ نگاه او گفت:

_ یه خونه ی ویلایی کوچیک دارم .

ساسان با همان لبخند همیشگیش پرسید:

_ می خوای دوباره تولد بگیری؟

نیره انگار مست باشد و کنترلی بر حرفها و رفتارش نداشته باشد جواب داد:

_ یه جشن که فقط من و تو باشیم.

و باز به ساسان نگاه کرد.پسر جوان با لبخند جذابش گفت:

_ خوبه.

***

فصل 10

_ از ساسان خبر داری؟

سارا در گوشی و پچ پچ کنان از دوستش پرسید و پروا بدون اینکه چشم از تخته بردارد پاسخ داد:

_ نه.

.سارا آهسته سوال کرد:

_ یعنی اصلا اصلا ازش خبر نداری؟

پروا بی حوصله به این سوال که به نظرش احمقانه آمدپاسخ داد:

_ نه ندارم.تو خبر داری؟

سارا گفت:

_ آره.

پروا یک لحظه به سرعت چرخید و دوستش را نگاه کرد اما با صدای ضربه ی ماژیک خانم صمدی دبیر فیزیک ،سر برگرداند و به تخته خیره شد.کنجکاو بود بداند سارا چه می خواهد بگوید اما می ترسید.می ترسید از اینکه سست شود و نتواند ساسان را فراموش کند.پس سکوت را ترجیح داد و نه حرفی زد و نه سوالی کرد.

سارا سقلمه ای به او زد و گفت:

_ گفت هر وقت تو رو دیدم بهت بگم منتظره ببیندت.گفت بگم طبق همون قرار همیشگی تو پارک منتظرت می مونه.

_ ساکت .

صدای خانم صمدی،سرد و بی روح سکوت ظاهری کلاس را شکست و توجه دخترها را به سمت تخته جلب کرد.خانم دبیر از بالای عینک کلاس را نگاه کرد و دوباره مشغول نوشتن شد..

پروا به فکر فرو رفت.دلش می خواست از سارا بیشتر راجع به ساسان بپرسد.می خواست بداند او در چه حالی است؟ از طرفی هم نمی خواست به او فکر کند.فکر می کرد باید آن پسر جوان و جذاب را با آن لبخند همیشگی و دوست داشتنی از ذهنش بیرون کند و فقط و فقط به درسش فکر کند.

در نظر او چنان آدمی نمی توانست قابل اعتماد باشد. و خوب شده بود که اتفاقات اخیر کردن چشم و گوشش را باز کرده بودند.فکر می کرد شاید اگر دوستیش با ساسان ادامه پیدا می کرد آن وقت او هم به سرنوشت هدیه دچار می شد.

یک ساعت و نیم گذشت.نه سارا دیگر چیزی گفت، نه پروا سکوتش را شکست و نه خانم صمدی دست از نوشتن کشید.دخترها دیگر غرغرشان در آمده بود و پچ پچ هایشان داشت به همهمه تبدیل می شد که زنگ خورد.خانم دبیر با صدای زنگ دست از نوشتن کشید و گفت:

_ خانوما اینایی که رو تخته نوشتم بنویسن هفته ی دیگه یه امتحان پنج نمره ای از همینا میگیرم.

صدای اعتراض بچه ها بلند شد اما خانم صمدی بی اعتنا و سرد وسایلش را را جمع کرد و رفت بیرون.

پروا که تمام فرمولهای نوشته شده روی تخته را یاد داشت کرده بود دفترش را بست و رو به سارا گفت:

_ بریم آب بخوریم.

سارا اما نگاهش به تخته بود و با این حال از یک طرف هم داشت با نفر پشت سریش حرف میزد و با خودکار سرش را می خاراند .

پروا دوباره حرفش را تکرار کرد.سارا جواب داد:

_ من هنوز هیچی ننوشتم.بذار بنویسم،میام.

پروا گفت:

_ از بس ور میزنی همیشه آخر همه نوشتنت تموم میشه.پا شو بیا بریم.دفترمو میدم از روی خودم بنویسی.

سارا انگار که منتظر شنیدن چنین حرفی بود دفترش را بست و گفت:

_ پس بریم.

و همراه دوستش از کلاس بیرون رفت اما قبل از رفتن شیطنتش گل کرد. نیمی از نوشته های روی تخته را با دست پاک کرد و صدای اعتراض باقی همکلاسیها را در آورد :

_ اه چرا پاکش کردی؟

_ من هنوز نصفشو ننوشتم بیشعور.

_ مهدوی می کشمت.

_ پاک نکن مگه مرض داری؟

پروا در کلاس را بست و رو به سارا که شنگول بود گفت:

_ مگه مریضی؟

دوستش در جواب شانه بالا انداخت ،خندید و دنبالش راه افتاد و پرسید:

_ حالا راستی راستی دیگه نمی خوای ساسانو ببینی؟گناه داره ها!

پروا پرسید:

_ اگه تو جای من بودی و اونو با یه زن میدیدی چیکار می کردی؟

سارا گفت:

_ هیچی بی خیالش می شدم و می بخشیدمش.

چشمان پروا با شنیدن جمله ای که در نظرش احمقانه می آمد گرد شد و پرسید:

_ چی؟

سارا گفت:

_ جدی میگم.برام مهم نبود اون چند تا دوست دختر دیگه داره.شاید اولش یه کم اخم و تخ و بدعنقی می کردم ولی بعدش می بخشیدمش.تو هم اگه زرنگ باشی همین کارو می کنی .

پروا قدم به حیاط شلوغ مدرسه گذاشت و پرسید:

_ یعنی چی؟منظورت چیه؟

سارا پاسخ داد:

_ اگه زرنگ باشی می تونی قاپ پسره رو بدزدی و زنش بشی و به دوس دخترای دیگه ش رو دست بزنی.

دختر از حرفهای دوستش خنده اش گرفت.تا به حال چنین حرفهایی را از او نشنیده بود:

_ خب دیگه چی؟میبینم پیشرفت کردی و یه چیزایی یاد گرفتی؟حرف بزن ببینم دیگه چی بلدی؟

سارا اخم کرد و وقتی به آبخوری رسیدند گفت:

_ من که اینا رو از خودم در نمیارم حرفای دختر همسایمونه.

پروا کمی آب خورد و با خنده گفت:

_ اوهو پس معلم هم داری.

سارا باز با اخمهای در هم گفت:

_ درد به چی می خندی؟

پروا گفت:

_ خب معلومعه به حرفای تو.

سارا جدی پاسخ داد:

_ ولی این یه واقعیته پروا.بالاخره این از هیچی بهتره.من که اگه طرفم زن هم داشته باشه و یا حتی پیر باشه و چند تایی هم بچه داشته باشه بازم قبولش می کنم فقط پول داشته باشه.حداقل از وضعیتی که دارم حتما حتما بهتره.

پروا خندید و به شوخی ادای پیرمردها را در آورد و گفت:

_ آره پیرمردا هم میمیرن واسه زن جوون و تپل مپل.

سارا با خنده گفت:

_ ای قربون دهنت که اینقدر زود حرف آدمو میگیری.حالا میشه مث بچه ی آدم قبول کنی بری ساسانو ببینی.

پروا ناگهان خنده اش قطع شد و خیلی جدی گفت:

_ نه.

سارا با حالی گرفته گفت:

_ اه پروا ضد حال نزن دیگه.

پروا جواب داد:

_ گفتم نه.یعنی نه.

سارا که دید از پس دوستش بر نمی آید، از راه دیگری وارد شد.پرید، بازویپروا را گرفت و در حالیکه مثل دخترهای لوس به او چسبیده و التماس می کرد گفت:

_ پروا !جون مادرت. پروا! من دلم واسه رامبد تنگ شده.جون مادرت به خاطر من بیا بریم پیش ساسی جون.

پروا سعی کرد خودش را از دست او نجات دهد و گفت:

_ ولم کن دیوونه چیکار می کنی؟

سارا پا به زمین کوبید و با لحن بچگانه و خنده داری گفت:

_ هوم پروا من رامبد می خوام من رامبد.

دختر خنده اش گرفت و گفت:

_ به من چه؟خب برو ببینش.

سارا با لب و لوچه ی آویزان گفت:

_ نه ساسان گفته فقط وقتی می تونم رامبدو ببینم که تو قبول کنی ببینیش.

پروا به او نگاه کرد.سارا خواهش کرد:

_ پری!

پروا گفت:

_ نمیشه.بی خودی اصرار نکن.

سارا با سماجت اصرار کرد:

_ به خاطر من.

و وقتی سکوت دوستش را دید گفت:

_ اصلا تو با ساسان حرف نزن.بذار من و رامبد به بهونه ی شما همدیگه رو ببینیم.

پروا چشم به او دوخت و سوال کرد:

_ دوستش داری؟

سارا حواس پرت ،پرسید:

_ ها؟کی رو؟!

پروا در پاسخش گفت:

_ رامبدو میگم.

سارا جواب داد:

_ فعلا نمی دونم ولی اگه تو بذاری به اونجا هم میرسم.

و آستین دوستش را چسبید و گفت:

_ پروا! بیا فردا بریم.

دختر می خواست نه بگوید ؟مخالفت کند و دوستش را هم از فکر کردن به رامبد بازدارد ولی به جای آن گفت:

_ می ترسم .سارا، می ترسم.

سارا دست او را گرفت و پرسید:

_ از چی می ترسی؟چیزی واسه ترسیدن وجود نداره..

پروا گفت:

_ از اینکه مثل دختر خاله م آبروم بره.از اینکه به خاطر یه پسر انگشت نما بشم و همه به هم نشونم بدن .

سارا گفت:

_ من فکر کردم واسه این میگی نه ،که ساسانو با یه زن دیدی .پس می ترسی که نمی خوای بیای؟

پروا جواب داد:

_ نه.

سارا انشگت بر لب گذاشت و متفکرانه گفت:

_ خب شاید اون زن که باهاش دیدی خواهرش یا فامیلش باشه.

پروا از آبخوری فاصله گرفت تا بچه های تازه از راه رسیده نیز آب بخورند. نفسش را آه مانند بیرون داد و گفت:

_ اون گفت هیشکی رو نداره.

سارا گفت:

_ ولی این که نمیشه همینجوری تا دیدی یه نفر همراشه بگی تموم شد و بخوای فراموشش کنی. تو باید از خودش بپرسی تا جوابتو بده.مطمئن باش اگه حرفی برای گفتن نداشت سعی نمی کرد ببیندت.

پروا با تردید چشم به او دوخت.

دوستش راست می گفت.نباید سریع به قضاوت می نشست. باید اجازه می داد ساسان حرفش را بزند .شایدواقعیت آنچه به نظرش می رسید نبود.

سارا وقتی او را در حال فکر کردن دید با اطمینان گفت:

_ پس میریم.

قلب پروا به تب و تاب افتاد از این حرف.قلبی که تهش احساسی بود و این احساس تازه پا گرفته مانند جنینی در شکم مادر در حال رشد بود.طفلی ناخواسته که مادر را ناچار به پذیرش خود می کرد. 

اما دخترک با تردید به این احساس فکر می کرد.ترس اجازه نمی داد احساساتش بیش از آنچه خود می خواهد و دوست دارد رشد کنند و به بلوغ برسند.آخر نمی دانست عاقبت این دوستی به کجا می انجامد.نمی دانست ساسان تا چه اندازه در دوستی با او ثابت قدم است و چه اندازه صداقت دارد.اما با وجود همین ترس و بی خبری دلش می خواست تا آنجا که ممکن است پیش برود تا شاید این پیش رفتن بی اعتمادیش را از بین می برد.شاید...

*******

پلک گشود و نگاهش را به سقف دوخت اما با احساس درد شدید در سرش، چشمها را بست.قصد برخاستن داشت اما احساس می کرد توانش را ندارد.

صدای زنگ موبایلش را شنید و با دستی لرزان، گوشی همراهش را برداشت.برایش پیام آمده بود.چند تا از نوید، چند تا از ساسان.ترجیح داد پیامهای ساسان را اول بخواند و خواند.ساسان سراغش را گرفته و خواسته بود او را ببیند.با وجود دردی که داشت، نشست.فکر کرد بهتر است جوابش را بدهد و زودتر با او قراری بگذارد و چند نخ سیگار بگیرد .حالش خیلی خوب نبود و می دانست علاج دردش تنها همان سیگارهای ساسان هستند.

سریع یک پیام برای دوستش فرستاد:

_ سلام.خواب بودم.الان بیدار شدم.

برخاست و تا جواب پیام برسد ، در حالیکه می لرزید در اتاق شروع کرد به راه رفتن.

_ رامبد مادر!

صدای مادر او را سر جایش میخکوب کرد ولی برنگشت و گفت:

_ هان!

مادر جلو آمد .مقابلش ایستاد.دست روی پیشانیش گذاشت و پرسید:

_ حالت خوبه مادر؟

رامبد از او فاصله گرفت و گفت:

_ آآره خوبم.

ز پرسید:

_ می دونی چند روزه خواب بودی؟داشتم دیوونه می شدم.

رامبد حوصله ی شنیدن این حرفها را نداشت.می خواست تنها باشد. می خواست هر چه زودتر از آن حال بد رها شود.دیدن نگرانی مادرش فقط حالش را بدتر می کرد.

_ می خوای ببرمت دکتر؟

پسر جوان با بی قراری گفت:

_ نه مامان.دکتر واسه چی؟

مادر گفت:

_ آخه داری می لرزی.عرق کردی.معلومه که حالت خوب نیس.

رامبد از او دور شد .رفت سمت موبایلش ، صفحه اش را نگاه کرد:

_ یعنی دو روز تموم خواب بودی؟

در جواب پیام ساسان نوشت:

_ آره.

راحله خانم با نگرانی پرسید:

_ گشنه ت نیس؟چیزی نمی خوری برات بیارم.

رامبد بی حوصله گفت:

_ نه مامان، نه گشنه م نیس.فعلا نه.

و دستش را پس زد.مادر حیرت زده چشم دوخت به دست پس زده اش و به پسرش که موبایل به دست از اتاق رفت بیرون.حدس میزد یک اتفاقی افتاده باشد و رفتار عجیب پسرش در این مدت از جایی آب می خورد .احساس می کرد کاسه ای زیر نیم کاسه است.از خود پرسید"نکنه عاشق شده باشه و پای یه دختر در میون باشه؟!"و با تصور ارتباط و دوستی پسرش با یک دختر ابرو در هم کشید .بیشتر از این در تصورش نمی گنجید.فکر کرد شاید نوید بداند چه شده و تصمیم گرفت در اولین فرصت از او سوال کند. رفت از پنجره به پسرش نگاه کرد که در حیاط مرتب راه میرفت و خیره شده بود به موبایلش.رامبد حواسش به موبایلش بود و نمی دانست مادرش او را زیر نظر گرفته.ساسان برایش پیام داده و گفته بود می خواهد برای دیدن پروا برود و از او خواسته بود همراهیش کند .گفته بود سارا برای دیدنش منتظر است..رامبد هم بلافاصله به این امید که از ساسان سیگار بگیرد ، قبول کرده بود و روی همین هم تاکید کرد و نوشت:

_ پس چند تا سیگارم با خودت بیار.سیگارام تموم شده.

جواب ساسان خیلی سریع رسید:

_ یه پاکت برات میگیرم.تو فقط بیا.

رامبد نفس راحتی کشید و پرسید:

_ کی بیام؟

ساسان جواب داد:

_ فردا عصر.

رامبد نوشت:

_ باشه ولی حالم خیلی بده ساسان.به سیگارا عادت کردم .وقتی ندارم حالم بد میشه. 

منتظر جواب ماند.اما جوابی نیامد.نا امید چشم دوخت به صفحه ی موبایل و بی قرار پا به زمین کوبید.بالاخره ساسان جواب داد:

_ باشه یه ساعت دیگه جلوی پارک همیشگی منتظرتم.

رامبد سریع برایش فرستاد:

_ باشه ممنون.

پیراهن شسته اش را از روی بند رخت برداشت و رفت بیرون.راحله که برای تماس گرفتن با نوید و سوال پیچ کردنش 

بی صبرانه منتظر چنین لحظه ای بود به سمت تلفن رفت.

******

در آینه خود را نگریست.زیبا شده بود.از همیشه زیباتر.با پیراهن سفید و صورتیش مثل عروسها شده بود.در آینه به خودش لبخند زد .طره ای از موهایش را از زیر شالش بیرون آورد و روی پیشانی ریخت.نفس کشید.عمیق و عمیقتر، تا از هیجان درونیش کاسته شود. 

.تصور اینکه ساسان مهمانش می شود برایش هیجان انگیز بود.از اتاق آمد بیرون و به ساعت روی دیوار نگاه کرد.هنوز چند دقیقه ای تا آمدن ساسان مانده بود. صدای زنگ موبایلش او را به گوشه سالن پذیرایی کشاند.موبایل را برداشت و صفحه اش را نگاهی انداخت.اما بر خلاف انتظارش شهباز بود که برایش پیام فرستاده و پرسیده بود:

_ سلام کجایی؟

زن خیره به پیام او با خود گفت"چه عجب بعد از دو روز یاد من افتاد!"و جواب داد:

_ مسافرتم.رفتم ویلای یکی از دوستام آب و هوا عوض کنم.

سپس موبایل را گذاشت روی میز و به آشپزخانه رفت تا سری به غذاها بزند.خوشحال بود و از خوشحالی زیر لب آواز می خواند.دقایقی که در آشپزخانه ماند، احساس کرد ساسان کمی دیر کرده برای همین به سالن رفت و موبایلش را برداشت، تا برایش پیام بفرستد که پیام شهباز رسید :

_ خوش بگذره.

نیره لبهایش را جمع کرد.بی توجه به پیام شوهرش و با اخم شروع به نوشتن برای ساسان کرد:

_ سلام کجایی؟چرا دیر کردی؟!

و در حال نوشتن رفت روی کاناپه ی بنفش رنگ سالن پذیرایی لم داد.

_ سلام عزیزم.سر راه با یکی از دوستام قرار داشتم.الان دارم میام.

نیره لبخند بر لب آورد.با خیال راحت به پشتی کاناپه تکیه داد و غرق در عطری که به خود زده بود چشمها را بست.اما صدای در او را به خود آورد.چه کسی می توانست باشد؟!ساسان که کلید نداشت؟!از جا پرید و با شتاب از سالن بیرون آمد.با دیدن شهباز سر جایش خشکش زد. 

مرد نیز حیرت زده بر جای ایستاد.هر دو خیره شدند به هم.هیچ کدام انتظار دیدن دیگری را نداشتند.چند دقیقه ای گذشت تا اینکه نیره به خود آمد و پرسید:

_ تو اینجا چیکار می کنی؟!

شهباز در پاسخ به او گفت:

_ من؟خب من خسته بودم، گفتم بیام اینجا یه کم استراحت کنم.خودت اینجا چیکار می کنی؟تو که گفتی ویلای یکی از دوستاتی !

زن با صدای خش دار پاسخ داد:

_ می خواستم برم پشیمون شدم اومدم اینجا.

شهباز در حالیکه می رفت روی کاناپه بنشیند پرسید:

_ پس چرا نگفتی؟

نیره جواب نداد .حواسش رفته بود سمت موبایلش که روی کاناپه بود.شهباز نشست و رو به نیره که همچنان ایستاده بود پرسید:

_ تو چرا هنوز وایسادی؟بیا بگیر بشین.

نیره لبها را از هم گشود اما قبل از اینکه حرفی بزند، صدای زنگ موبایلش بلند شد. خواست برود و موبایل را بردارد ولی شهباز زودتر از او گوشی را برداشت.زن زیر لب دشنامی نثار شوهرش کرد اما کار دیگری از دستش بر نمی آمد، پس سعی کرد خودش را بی تفاوت نشان دهد.به آشپزخانه رفت و از همانجا حواسش را داد به مکالمه ی شهباز:

_ شما؟

_ ...

_ آهان خواهش می کنم.

نیره قابلمه را باز کرد و بخار غذا به صورتش خورد اما ناگهان یاد پیامهای ساسان افتاد.اگر شهباز یکی از آن پیامها را اتفاقی می خواند آن وقت همه چیز را می فهمید.سریع رفت بیرون اما ناگهان از ترس اینکه نکند شهباز شک کند ،ایستاد.مدت کوتاهی صبر کرد و بعد خیلی آرام و خونسرد بیرون آمد، بی تفاوت کنار شوهرش ایستاد و پرسید:

_ کی بود؟

شهباز جواب داد:

_ نمی دونم یکی که اشتباه گرفته بود.به جای شماره ی نامزدش شماره ی تو رو گرفته بود.

نیره نفس راحتی کشید، دستش را جلو برد و گفت:

_ بده ببینم.

شهباز موبایل را داد دستش.نیره به صفحه ی گوشی نگاه کرد، به آشپزخانه برگشت و در حین رفتن صدای شوهرش را شنید:

_ چه بوی خوبی!چیزی داری می پزی؟

نیره با حرص گفت:

_ نه ، غذا سفارش داده بودم. سرد شدن الان دارم گرمشون می کنم.

شهباز پرسید:

_ به منم چیزی میرسه؟

نیره پیام ساسان را خواند:

_ این کی بود به جای تو جواب داد؟

و در حال خواندن پیام جواب شهباز را داد:

_ غذا زیاده.

مرد با رضایت گفت:

_ خوبه.

نیره برای ساسان نوشت:

_ شرمنده ساسان جان، به خدا نمی دونم شهباز یهو از کجا پیداش شد!

پیام را فرستاد .گاز را خاموش کرد و از آشپزخانه بیرون آمد.زیر نگاه خسته ی شهبا، ز آمد مقابلش نشست .

ساسان برایش فرستاد:

_ دشمنت شرمنده.اشکالی نداره عزیزم.بهش روی خوش نشون بده و گرم برخورد کن که شک نکنه.

مرد خسته چشمها را روی هم گذاشت و گفت:

_ خیلی خسته م.

نیره نوشت:

_ پس تو چیکار می کنی؟

شهباز پرسید:

_ یه چرت بزنم ، واسه ناهار بیدارم می کنی؟

جواب ساسان خیلی زود آمد:

_ من میرم خونه.

نیره به شهباز گفت:

_ باشه بخواب.

و برای ساسان نوشت:

_ من اون همه برات تدارک دیده بودم!

فرو رفت در مبلی که رویش نشسته بود.ساسان پیام داد:

_ گفتم که اشکالی نداره.فدای سرت. باشه یه وقت دیگه.اینم بذار قسمت آقا شهباز بشه.

نیره مغموم نوشت:

_ باشه پس یه وقت دیگه.

و به شهباز نگاه کرد که روی کاناپه دراز کشیده و چشمها را بسته بود.

اما صدای زنگ پیام نگاهش را متوجه صفحه ی موبایلش کشاند:

_ پس فعلا.

نیره، ناراحت، از ساسان خداحافظی کرد.بر خاست و قبل از اینکه خواب شهباز عمیقتر شود گفت:

_ پاشو ناهار حاضره.

مرد آهسته پلک گشود .با تنبلی نشست و گفت:

_ کاش میذاشتی یه کم بخوابم ، خسته م.

نیره رفت به آشپزخانه و گفت:

_ خب بعد از ناهار بخواب.

شهباز با نوک انگشتها چشمها را مالید و برخاست.

.زن در آشپزخانه میز را چید و آه کشید.اگر شهباز بی موقع پیدایش نشده بود،حالا با ساسان یک ناهار مفصل می خوردند و کلی خوش می گذراندند.شوهرش که آمد،غذا را با بی میلی سر میز گذاشت.شهباز، خسته و گرسته به دیدن میز رنگارنگ،دستها را به هم مالید و گفت:

_ به به دستت درد نکنه خانوم.چه میزی چیدی!

نیره در جوابش لبخند کمرنگی بر لب نشاند و گفت:

_ بشین تا برات بکشم.

شهباز تعارف کرد و گفت:

_ شما بشین من می کشم.

نیره با حرف شوهر یاد ساسان افتاد و فکر کرد اگر او هم بود همین را می گفت.پس با رغبت نشست .شهباز برایش غذا کشید و بشقاب پر را داد دستش.زن با یاد ساسان تشکر کرد.

خوشحال بود از اینکه مردش کمی به او توجه نشان داده بود اما از اینکه به جای ساسان او را مقابل خود می دید،نمی توانست ناراحت باشد.با این حال می خواست عادی رفتار کند.می خواست طبق خواسته ی ساسان با شوهرش گرم بگیرد اما برایش خیلی سخت بود مردی را که دوست نداشت و از چشمش افتاده بود مقابل خود ببیند.

شهباز با اشتها غذا می خورد و حواسش نبود نیره چطور نگاهش می کند.زن هر طور بود سعی کرد خودش را مهربان نشان دهد.لبخندی مصنوعی بر لب آورد و ظرف سالاد را مقابل همسرش گذاشت:

_ از این سالادم بخور.خیلی خوبه.

شهباز سر بلند کرد و سپاسگزار او را نگاه کرد.نیره خود را مشغول خوردن نشان داد

.شهبازگفت:

_ نیر!

زن در حالیکه لقمه اش را می جوید گفت:

_هوم!

مرد پرسید:

_ ازم به خاطر اون شب هنوز دلخوری؟

نیره سر تکان داد.شهباز پرسید:

_این سر تکون دادن معنیش چیه؟

زن پاسخ داد:

_ یعنی نه من دیگه به این کارات عادت کردم.

شهباز نفس راحتی کشید و گفت:

_ خیالم راحت شد.

نیره تکه ای خیار از سالاد برداشت و پرسید:

_ واقعا اینقدر نگران این قضیه بودی؟

شهباز جواب داد:

_ آره.

نیره کمی به او نگاه کرد و ساکت سرش را انداخت پایین.شهباز پرسید:

_ باور نمی کنی نه؟

نیره اخمها را در هم فرو برد.

_ تو به من علاقه نداری؟

با سوال شهباز، زن دوباره سر بلند کرد و شوهرش را نگریست.مرد مننتظر چشم دوخت به او.نیره اما در دل یک چیزی می گفت و بر زبان حرف دیگری داشت.می خواست بگوید او را نمی خواهد اما نمی دانست چطور بگوید .گفتن حقیقت برایش سخت بود.

با بلند شدن صدای زنگ موبایل شهباز،سکوت چند ثانیه ای شکست .مرد عذرخواهی کرد و برخاست.نیره چنگال را کنار گذاشت و به صدای شوهرش که الو الو می گفت گوش سپرد.شهباز خیلی زود برگشت ،سر جایش نشست و موبایلش را کنار گذاشت.خواست باز مشغول خوردن شود که دوباره صدای زنگ تلفن همراه بلند شد.شهباز موبایل را برداشت و گفت:

_ الو!

کسی جواب نداد.مرد بی حوصله تکرار کرد:

_ الو!

ولی جوابی نشنید و موبایل را سر جایش گذاشت.نیره کنجکاو پرسید:

_ کی بود؟

شهباز چنگالش را برداشت و گفت:

_ نمی دونم فکر کنم مزاحم بود.

و با شنیدن دوباره ی صدای زنگ گوشی،آن را برداشت اما نیره که کنجکاو شده بود، دستش را دراز کرد، موبایل را از او گرفت و پیامی را که برایش آمده بود خواند:

_ شهباز جان!کجایی؟مگه قرار نبود امروز بریم خرید؟

زن بدگمان و خیره به صفحه ی گوشی شوهرش، پرسید:

_ شهباز!تو امروز با کسی قرار خرید گذاشتی؟

شهباز چشمهایش از تعجب باز شد و گفت:

_ نه.چطور مگه؟

نیره صفحه ی موبایل را به او نشان داد.شهباز سرش را جلو برد و به گوشی نگاه کرد.پیام را خواند و سر تکان داد.

همزمان با سر تکان دادن او موبایل زنگ خورد.نیره گوشی را چسباند به گوشش و گفت:

_ الو!

صدای زنی از آن سوی خط گفت:

_ الو!

و تماس قطع شد.شهباز پرسید:

_ کی بود؟

نیره پلکها را تند به هم زد و گفت:

_ یه زن.

چشمهای شهباز گرد شد:

_ زن؟

نیره جواب داد:

_ آره صداشم آشنا نبود.

شهباز گفت:

_ خب حتما یکی از همکارا بوده.

نیره پرسید:

_ اگه اینطوره چرا تا صدای منو شنید قطع کرد؟

شهباز گفت:

_ نمی دونم.

نیره پیام دیگری را که رسید خواند:

_ شهباز جان گوشیت دست خودت نیس؟

و به شهباز نگاه کرد و تند برخاست و گفت:

_ نمی دونی؟یا داری منو مسخره می کنی؟

شهباز حیرت زده جواب داد:

_ نه به جون نیر.مسخره چیه؟

نیره پرسید:

_ پس این زنک چی میگه؟

شهباز گفت:

_ کدوم زن؟

صدای نیره از خشم بالا رفت:

_ همین زنه که الان زنگ زد. همین زنه که هی داره واست اس ام اس می فرسته و باهاش قرار گذاشتی بری خرید.

شهباز پاسخ داد:

_ نمی دونم.باور کن من نمی دونم این کیه؟!این اولین باریه یه چنین باهام تماس میگیره.حتما مزاحمه.

نیره با تمسخر گفت:

_ آهان مزاحمه و اسمتو هم می دونه و باهاش قرار هم گذاشتی!

و با قهر و غیظ آشپزخانه را ترک کرد.شهباز برخاست و او را صدا زد:

_ نیره!نیره!

زن جوان بی توجه به او به اتاق خواب رفت.شهباز دنبالش رفت اما در اتاق به رویش بسته شد.

مرد دستگیره ی در را چرخاند اما از داخل قفل شده بود.

_ نیره درو باز کن.

نیره نشست روی تخت.هر چند عصبانی بود اما از اینکه بهانه ای یافته بود برای پیش کشیدن حرف طلاق ،نمی توانست خوشحال نباشد.حتما ساسان هم از شنیدن این خبر خوشحال می شد.این می توانست برایش یک برگ برنده باشد.

زنک خودش پیام داده و تلفن زده بود.

_ نیره خواهش می کنم درو باز کن تا باهات حرف بزنم.

نیره صدای خواهش و التماس شوهرش را می شنید اما روی تخت دراز کشید و چشمها را بست و فقط گفت:

_ برو، دیگه نمی خوام ببینمت.

***

فصل 11

از دور او را دید. ایستاد و با حسرت و دلتنگی خیره اش شد.انگار که پس از سالها آشنایی مدتها از او دور بوده در آن مدتی که او را ندیده بود دلش برایش تنگ شده بود.خیلی تنگ.اما با وجود دلتنگی فراوانش و با اینکه ساسان در انتظارش ایستاده بود، از جایش تکان نمی خورد.حتی حرف دوستش سارا که گفت:

_ چرا وایسادی ؟بریم دیگه!

هم تاثیری در او نداشت.سارا وقتی دید او تکان نمی خورد خودش را به پسرها رساند که هنوز متوجه آن دو نشده بودند.ساسان به دیدن سارا چرخید و پروا را دید.تن دخترک از نگاه او لرزید. چشمانش ناخواسته به اشک نشست.ساسان اما ایستاد و فقط نگاهش کرد.پروا دلش می خواست پسر هر چه زودتر جلو بیاید و جویای احوالش شود تا او هر چه در دل دارد بیرون بریزد اما هیچ حرکتی از او ندید و وقتی چنین دید تحملش را از دست داد .به نشانه ی اعتراض لب گشود و از همان فاصله پرسید:

_ به چی اینجوری زل زدی؟

و اخمی ساختگی بر پیشانی نشاند.ساسان در جوابش تنهابه لبخندی اکتفا کرد.دختر طاقتش طاق شد. آن لبخند را دوست داشت.آن چهره ی دوست داشتنی را با آن لبخند گرم و صمیمی و پذیرا دوست داشت.و در نظرش چه خوب می شد اگر صاحب آن چهره ی مهربان تا ابد و تا ابد برای او می ماند!دیگر نتوانست طاقت بیاورد و قدمی به جلو برداشت.با این یک قدم ساسان نیز بیش از آن نایستاد و به سمتش آمد.پروا دلش می خواست بدود و خود را در آغوش پسر بیندازد.اما حجب و حیای دخترانه اش مانع می شد.ساسان نیز همین را می خواست.که او را در آغوش بکشد.محکم و بی رحمانه ولی برای این کار روز موعودی تعیین کرده بود و مکان مناسبی که دور از چشم دیگران باشد. یک جای خلوت خلوت.بدون هیچ مزاحمی.رسید به چند قدمی دخترک و ایستاد.پروا به او نگاه کرد.ساسان با همان لبخند گرم و دوستانه اش پرسید:

_ سلام نمی کنی؟

پروا با بغض گفت:

_ سلام.

ساسان با مهربانی تمام گفت:

_ سلام به روی ماهت خوشگل من.

دل پروا به تب و تاب افتاد..هیچ وقت از زبان مردی چنین کلماتی را نشنیده بود.بارها آرزو کرده بود پدرش این طور با مهربانی او را صدا کند و به آرزویش نرسیده بود.ساسان در حالیکه به او نگاه می کرد با افسوس آه کشید و گفت:

_ چقدر دلم می خواست تو چنین لحظه ای محکم محکم بغلت می کردم.

دختر حرف دل خودش را از زبان او شنید.داغ شد و سر به زیر انداخت.ساسان معترض گفت:

_ سرتو ننداز پایین بذار بعد این مدت یه دل سیر ببینمت.

پروا نگاهش را بالا کشید.احساس می کرد حسی بالاتر از حس دوستی نسبت به آن پسر جوان دارد.حسی که نمی دانست نامش را چه بگذارد.

_ شما دو نفر تا ابد می خواین اونجا وایسین به هم زل بزنین؟

سارا بود که آنها را صدا زد.

لبهای خوش فرم ساسان با خنده ای نرم و بی صدا از هم باز شد :

_ راس می گه ها!همینجور وایسادیم زل زدیم به هم.

پروا گفت:

_ بریم بشینیم؟

ساسان به پهنای صورت لبخند زد و گفت:

_ بریم زیر اون درختا روی چمنا بشینیم.

و دستش را جلو آورد .پروا به دست او و خودش نگاه کرد.

ساسان گفت:

_ دستتو که می تونم بگیرم نمی تونم؟

پروا خجالت کشید نه بگوید.از طرفی آنقدر احساساتی شده بود که بی اعتراض ولی آرام دستش را جلو برد.ساسان دستش را در دست گرفت.دختر از اینکه مردی دست او را در دست گرفته بود احساس ضعف کرد..دست ساسان گرم بود و حس عجیبی را در او بر می انگیخت.ساسان گفت:

_ دستت چه نرمه!پ

روا سکوت کرد.ساسان او را با خود همراه کرد و گفت:

_ شنیده بودم نمی خوای منو ببینی.ولی الان میبینم هر چی شنیدم اشتباه بوده.

پروا چشم به زمین دوخت و گفت:

_نه اشتباه نشنیدی راست بوده.

ساسان زیر درخت مورد نظرش ایستاد و همزمان با او پروا نیز ایستاد.پسر پرسید:

_ چرا؟

پروا سعی کرد دستش را از دست او بکشد بیرون و گفت:

_ یعنی خودت نمی دونی؟اون شبو یادت نیس؟

پسر با خونسردی پرسید :

_ منظورت زنیه که اون شب همرام بود؟

پروا سر تکان داد.ساسان خیلی راحت گفت: 

_ اون خواهرم بود. 

پروا با اعتراض گفت:

_ چرا داری دروغ میگی؟تو که گفتی فقط یه مادر مریض داری.

ساسان جواب داد:

_ من اونو خواهر خودم نمی دونم و خیلی کم باهاش ارتباط دارم چون نا تنیه ولی اون اصرار داره بعضی وقتا منو ببینه.

این حرف را با چنان ظاهر صادقانه ای گفت که پروا باورش شد.ساسان مقابلش قرار گرفت و گفت:

_ اگه باور نمی کنی الان بهش زنگ میزنم میگم بیاد تا ببینیش.و موبایلش را در آورد و شروع کرد به شماره گرفتن که دختر سریع دستش را گرفت و گفت:

_ نه نه نمی خواد باور کردم.

ساسان چشم دوخت به چهره ی دختر.با دست دیگرش دست او را گرفت و فشرد و گفت:

_ ممنون که بهم اعتماد داری.

پروا لبخند نصفه نیمه ای تحویل او داد.ساسان مشتاقانه او را نگاه کرد و گفت:

_ خوشحالم که تونستم از ی ازدواج اجباری نجاتت بدم.

پروا ناباورانه و خیره چشم به او دوخت و پرسید:

_ کار تو بود؟تو بودی که عروسی من و حمید رضا رو به هم زدی؟

ساسان خندید.او را روی چمنها نشاند و خود نیز مقابلش نشست و جواب داد:

_ آره.

پروا پرسید:

_ ولی چه جوری؟

ساسان نگاهش را چرخاند به سمت دیگری و گفت:

_ ام کار سختی نبود.فقط هدیه رو دنبال کردم و فهمیدم دوس پسر داره.پسره رو انداختم به جون داداشت.

پروا حرف او را ادامه داد:

_ و داداشمم از ازدواج با هدیه منصرف شد.

ساسان با لبخند گفت:

_ و تو نجات پیدا کردی.پ

روا دست او را فشرد و گفت:

_ وای ممنونم ساسان.تا عمر دارم مدیونتم.تو نجاتم دادی. ولی من احمق فکر می کردم با یه زن...

بغض دخترک شکست و اشکهایش سرازیر شد.ساسان با نوک انگشت اشکهای او را پاک کرد و گفت:

_ عزیزم چرا داری گریه می کنی؟دیگه همه چی تموم شده.دیگه قرار نیست به زور زن پسر خاله ت بشی.

پروا گفت:

_ آره ولی می ترسم بازم یکی پیدا بشه .دیشب بابام می گفت باید زودتر شوهرم بدن تا نشدم یکی مثل هدیه.

و باز گریه اش گرفت..ساسان او را دلداری داد و گفت:

_ اصلا نترس.تا من هستم نمیذارم به زور شوهرت بدن.

پروا سرش را انداخت پایین و با انگشتانش بازی کرد.نمی دانست کار درستی کرده که حرفهایش را برای ساسان به زبان آورده!

ساسان گفت:

_ راستی یه هدیه واست آوردم.

پروا نگاهش کرد.ساسان از جیبش یک موبایل بیرون آورد و گفت:

_ واسه اینکه لحظه به لحظه بتونم باهات تماس داشته باشم و هر اتفاقی افتاد خبرم کنی اینو برات گرفتم.کادوش نکردم.جعبه شو هم پیش خودم نگه داشتم که واست دردسر نشه.توش برات سیمکارت گذاشتم.شماره ی خودمم توش هست.

پروا به گوشی خیره شد.هیچ وقت خانواده اش اجازه داشتن چنان وسیله ای را به او نداده و نمی دادند.

ساسان گفت:

_ بگیرش دیگه!پروا گفت:

_آخه...ساسان گفت:_ 

آخه بی آخه بگیرش حرفم نزن.پ

روا پرسید:

_ اگه بفهمن!

ساسان جواب داد:

_ قایمش کن و همیشه رو سایلنت نگهش دار.

دختر موبایل را در دست فشرد و گفت:

_ ممنون.

ساسان نگاهش را به زیر دوخت.به جایی که زانوهایشان به هم چسبیده بود و باز لبخند نشست روی لبهایش.

*****

رامبد به درختی که ساسان و پروا را پشت خود مخفی کرده بود نگاه کرد.حسی ناشناخته او را آزار می داد. احساسی که باعث توجه بیشترش به پروا شده بود.احساسی غریب که می گفت پروا را باید دوست داشته باشد و به ساسان حسادت کند.اما ساسان دوستش بود و کم به او لطف نکرده بود پس چطور می توانست در حقش خیانت کند؟!چطور می توانست به دختر مورد علاقه ی او فکر کند؟!به دختری که خدا می دانست با چند نفر دیگر مثل ساسان می چرخد.رامبد خیلی دلش می خواست آنچه را که دیده بود برای ساسان هم تعریف کند.نه از سر حسادت بلکه از سر دوستی و محبت.می خواست به ساسان بگوید که پروا را قبلا با مرد دیگری دیده.

_ چیزی شده؟

رامبد در جواب سوال سارا نچی گفت و خیره ماند به درخت.باید به ساسان می گفت.اگر نمی گفت آن وقت احساس عذاب وجدان بعدها رهایش نمی کرد.بله باید می گفت.چند دقیقه گذشت. ساسان و پروا دست در دست هم و لبخند بر لب پیدایشان شد.سارا دستهای آنها را که دید برخاست و با خوشحالی پرسید:

_ ووی بالاخره آشتی کردین؟

ساسان گفت:

_ ما قهر نبودیم که بخوایم آشتی کنیم.

سارا گره به ابرو انداخت تا به او بفهماند حرفش را باور نکرده:

_ پس لابد این من بودم که نمی خواستم ببینمت نه پروا.

ساسان با شیطنت گفت:

_ خب داشت واسم ناز می کرد.

پروا با چشمان گرد شده و صورت برافروخته رو به ساسان گفت:

_ ساسان!

پسر خندید و گفت:

_ چیه؟ناز کردن که بد نیس.تازه خریدارم داره.

پروا لبخند زد .رامبد نگاهش کرد که لبخند میزند و باز آن احساس سراغش آمد.احساس دوست داشتن.اما چطور می توانست چنان دختری را دوست بدارد؟دختری که هر لحظه با کسی بود و با دوستش دوستی داشت؟ساسان ناگهان پرسید:

_ کی بستنی می خواد؟ 

و رشته ی افکار رامبد را چاره کرد.سارا ذوق زده دست بالا کرد و گفت:

_ من من من من.

ساسان رو کرد به پروا و پرسید:

_ پروا!

دختر لبخند رضایت بر لب نشاند.ساسان گفت:

_ پس من میرم براتون بستنی میگیرم و میام.

رامبد برخاست و گفت:

_ منم میام.

_ تو بمون مواظب دخترا باش من زود میرم و بر می گردم.

رامبد در پاسخ دوستش گفت:

_ اینجا که کسی نیس مزاحمشون بشه.

رامبد در پاسخ دوستش گفت:

_ اینجا که کسی نیس مزاحمشون بشه.

ساسان حرفی نزد رامبد دنبالش راه افتاد.کمی که دور شدند پسر رو به دوستش گفت:

_ یه لحظه وایسا یه چیزی می خوام بهت بگم.

ساسان ایستاد و گفت:

_ هوم؟

_ تو به این دختره پروا اعتماد داری؟

_ آره چرا که نه! 

ساسان جواب دوستش را داد .بعد با دقت به او نگاه کرد و پرسید:

_ چیزی شده؟

رامبد جواب داد:

_ نمی دونم چطور بگم.فقط سعی کن ناراحت نشی.راستش چند روز پیش همین پروا رو نزدیک خونه ی خاله م با یه جوون دیدم.

ساسان این را که شنید خنده اش گرفت.

رامبد با تعجب پرسید:

_ تو چرا داری می خندی؟!

ساسان گفت:

_ اون پسره پسر خالشه.می خواستن پروا رو مجبور کنن زنش بشه که به هم خورد.

رامبد در سکوت او را تماشا کرد.ساسان از او دور شد و گفت:

_ برگرد پیش دخترا.

رامبد امیدوار از شنیدن جواب دوستش رفتن او را تماشا کرد و برگشت.پروا و سارا داشتند با هم شوخی می کردند و می خندیدند.سارا ناگهان متوجه او شد و خنده اش قطع شد. با قطع شدن خنده ی سارا پروا برگشت و به او نگاه کرد.رامبد دلش با این حرکت لرزید.پروا نگاهش را دوخته بود به او و پسر داغ داغ نفس در سینه حبس شده کمی عقب رفت و دیگر نایستاد.از دخترها دور شد و بی توجه به سارا که او را صدا میزد از پارک بیرون زد.دوستش داشت.رامبد پروا را دوست داشت.با وجودی که تردید داشت.با وجودیکه می دانست او دوست ساسان است و چند مدتی کوتاه از آشناییشان نمی گذرد اما احساس می کرد دوستش دارد و خودش هم نمی دانست چه چیز آن دخترک مدرسه ای دوست داشتنی است.

با وجود داشتن یک چهره ی معمولی خیلی زود در دل رامبد جا باز کرده بود.طوری که پسر شوکه شده و ناباورانه و با تردید به این موضوع می نگریست. گرمش شده بود.از گرمای شدید و افکار تازه ای که به سرش زده بود،کنار خیابان ایستاد.موهای خیس از عرقش را با دو دست کنار زد.از خیابان رد شد و خودش را رساند به بلوار وسط خیابان، شلنگ آبی را که گذاشته بودند روی چمنهای بلوار، برداشت و روی سرش آب ریخت. با برخورد آب خنک با سر و صورت و گردن داغ شده اش عمیق و پر صدا نفس کشید .شلنگ را انداخت روی چمنها ،نشست لبه ی بلوارو خیره شد به ماشینهایی که تند و پر سرعت عبور می کردند.انگار که برای رسیدن به خانه با هم مسابقه گذاشته بودند .تاکسیها ثانیه ای توقف می کردند و برایش بوق میزدند اما او بی توجه برخاست، از خیابان عبور کرد و در حال قدم زدن سعی کرد دیگر به پروا فکر نکند.نیم ساعتی را بدون خستگی، زیر هرم گرما تا خانه پیاده روی کرد.وقتی رسید، در نیمه باز بود.هلش داد و داخل شد.شیر آب را باز کرد و با دستش آب را امتحان کرد که خنک باشد.مطمئن که شد،شیلنگ را گرفت روی سرش و با همان لباس های تنش دوش گرفت.بعد لباسهای شسته ی روی بند رخت را برداشت، با لباسهای خیسش عوضشان کرد و پا به راهروی خانه گذاشت.در حالیکه دکمه هایش را می بست با چشم دنبال مادرش گشت اما وقتی او را ندید .با این فکر که خانه نیست ؛رفت، برای خودش یک لیوان شربت درست کرد و لیوان به دست وارد اتاق پذیرایی شد.با ورود به اتاق،چشمش افتاد به مادرش که نشسته بود روی یک صندلی کنار تلفن و پیشانیش را تکیه داده بود به دستش.رامبد با تعجب نگاهش کرد.آهسته به او نزدیک شد.بالای سرش ایستاد و دستش را گذاشت روی شانه اش:

_ مامان!

زن پاسخ نداد.رامبد کنارش زانو زد نشسته بود دوباره صدایش زد و تکانش داد:

_ مامان!

راحله تکانی خورد نشسته بود سرش را کمی به سمت او چرخاند و گفت:

_ تویی؟

رامبد پرسید:

_ چیزی شده؟

مادر جواب داد:

_ نه.

اما نه گفتنش آهسته و نامطمئن بود.رامبد با اصرار گفت:

_ راستشو بگو چی شده؟چرا ناراحتی؟

_ یه طلبکار دیگه.

راحله حرفش را زد و آه کشید.سرد و پر درد آه کشید و چشمها را بر هم نهاد.رامبد با دهان باز او را نگاه کرد و پرسید: 

_ بازم؟

مادر سر تکان داد و گفت:

_ امروز اومده بود جلوی خونه هر چی از دهنش در اومد گفت و تهدید کرد اگه طلبشو ندیم فلان می کنه و بهمان می کنه و ...ن

توانست بیش از آن ادامه بدهد.بغضش شکست و اشکهایش جاری شد.دستش را گذاشت جلوی چشمهایش.رامبد زل زد به لیوان شربت و گفت:

_ اشکالی نداره مامان درس میشه.فعلا بیا این شربتو بخور.

و لیوان را گرفت جلوی مادرش اما زن دستش را پس زد؛ برخاست و گفت:

_ شربت می خوام چیکار؟کوفت بخورم.زهر بخورم بهتر از اینه.

رامبد بدون ذره ای ناراحتی گفت:

_ نگران نباش.یه مدت صبر کن کار من که رونق گرفت همه شو میدیم.مادر با حرص برگشت.نمی دانست به پسر بی خیالش چه بگوید.به جای ناراحت شدن و همدردی با او امیدوارش می کرد به چندغازی که قرار بود به دست بیاورد!این یکی هم در نظر او مثل پدرش بود.بالا ی سر پسرش که داشت شربتش را می نوشید؛ ایستاد و با عصبانیت و از ته گلو پرسید:

_ آخه از کجا میاری پنجاه میلیون تومن بدی؟ها؟از کجا میاری؟

رامبد خیلی راحت و خونسرد گفت:

_ درس میشه.

و در ذهنش حساب کرد اگر اجناسی را که حشمت برایش می آورد ،دو برابر یا حتی سه برابر قیمت بفروشد، آرام آرام و به مرور زمان باقی بدهای ها را می تواند بپردازد.راحله از سر استیصال نالید:

_ ای خدا!من چه خاکی به سرم بریزم؟خونه رو که بانک ازمون گرفت.طلاهامو هم که فروختم واسه طلبکارا.هر چی وسیله داشتیم دادم.جهیزیه ی خودمو فروختم جای بدهیا.آخه این چه زندگیه که من بدبخت دارم؟چرا یه روز فقط یه روز نمیذاری خیالم راحت باشه؟این چه بخت سیاهیه که نصیبم کردی؟

آه کشید و گفت:

_ مثل سگ این ور و اون ور می دوم و جون می کنم.شندرغازی رو که در میارم میدم به این و اون، جای طلبای آقا .خودش با خیال راحت نشسته تو زندون، اینم از پسر دسته گلش.من بدبخت باید جورشو بکشم!

رامبد لیوان را تکان داد که ته نشین شده ی شربت با آب قاطی شود و وقتی نشد با انگشت محتوی لیوان را هم زد.زن از خونسردی او گریه اش گرفت و از اتاق رفت بیرون.

*****

گوشی تلفن را محکم کوبید سر جایش.آنقدر محکم که صدای کوبیده شدنش در تمام خانه پیچید.همان ذره محبتی را هم که در نظرش،نسبت به شوهرش داشت؛ از بین رفته بود.دیگر نمی خواست صدایش را بشنود یا حتی ثانیه ای به او فکر کند.نشست روی صندلی اما تند برخاست. مادرش، انسیه خانم، ساکت و نگران ایستاده و شاهد کارها و رفتار او بود اما نتوانست بیش از آن طاقت بیاورد ، جلو آمد و پرسید:

_ آخرش نگفتی سر چی قهر کردی اومدی اینجا؟

نیره جواب داد:

_ سر بدبختی، سر بیچارگی، سر لج داشتن خدا با من.

مادر با اعتراض گفت:

_ نیره!کفر نکن دختر!

زن جوان از او فاصله گرفت و گفت:

_ ولم کن تو رو خدا مامان!

انسیه خانم دنبالش راه افتاد و پرسید:

_ آخه بگو چی شده؟نیره خواهرش را که ایستاده و کتاب به دست او را تماشا می کرد کنار زد،ثانیه ای به هوای این که لباسهایش را در اتاق گذاشته به آنجا قدم گذاشت و گفت:

_ هیچی نشده.

_ اگه هیچی نشده پس چرا قهر کردی؟

در حالیکه حوصله اش از سوالهای مادرش سر آمده بود، یادش آمد که لباسهایش در اتاق نیستند.چرخید و گفت:

_ واسه اینکه بهم دروغ گفته.واسه اینکه خیانت کرده.با یه زن دیگه رو هم ریخته.

انسیه خانم با دست زد به صورت خودش و گفت:

_ وای خاک به سرم نیره!

نیره نایستاد.مادر نمی توانست شنیده هایش را هضم کند.نمی توانست باور کند داماد درستکارش خیانتکار و دو رو از آب در آمده باشد.سالها بود که شهباز و خانواده اش را می شناخت.مادرش را،آن زن چاق و خوش صحبت را که بی مناسبت و با مناسبت زنهای فامیل و آشنا را دعوت می کرد دور هم جمع شوند،مثل کف دست می شناخت.زنی بود نجیب و خانواده دوست و البته کمی مغرور.پدر شهباز را که مرد ساکت و متینی بود می شناخت و به آقاییش ایمان داشت.آن پسر زیر دست چنان پدر و مادری بزرگ شده بود.پس چشم ناپاک و خیانتکار نبود.چطور بود که نیره ادعا می کرد او با زن دیگری سر و سر دارد؟نه.باور نمی کرد. خودش را رساند به دخترش و پرسید:

_ نیره!این حرفا که گفتی راسته یا از خودت داری داری در میاری؟

زن جوان رفت سمت لباسهای آویزان شده به چوب لباسی و گفت:

_ آره راسته.

مادر گفت:

_ باورم نمیشه.

نیره مانتویش را برداشت که بپوشد و جواب داد:

_ آره ،منم اولش باورم نشد.ولی وقتی موبایلشو دیدم و صدای اون زنیکه رو شنیدم باور کردم.

انسیه خانم پرسید:

_ حالا کجا داری میری؟آقات گفت حق نداری تا تکلیفت مشخص نشده جایی بری.

نیره هیچ نگفت.می خواست برود ساسان را ببیند.می خواست این خبر را حضوری به او بدهد.خبر خیانت شهباز را.چند روز بود ارتباطش را با ساسان قطع کرده بود آن هم از ترس پدرش که نکند بو ببرد.آخر حاج آقا به دخترهایش تا وقتی در خانه ی خودش بودند سخت می گرفت و با وجود این، زن جوان مجبور بود برای اثبات حقانیتش برود خانه ی پدرش و این پدر سختگیر حتی به شنیدن صدای زنگ موبایل یا حتی دست گرفتنش هم حساس بود.مادر آمد جلویش ایستاد و پرسید:

_ پرسیدم کجا میری؟

نیره پاسخ داد:

_ می خوام برم یه کم قدم بزنم.

_ آقات اگه بفهمه شر راه میندازه.

نیره به شانه بالا انداختنی اکتفا کرد و خواست برود که پدرش وارد شد 

و به دیدن دخترش مانتو به دست و آماده ی رفتن؛ پرسید:

_ اوغور به خیر.کجا شال و کلاه کردی؟نیره جواب داد :

_ می خوام برم بیرون آقاجون.

حاجی پرسید:

_ بری بیرون که چیکار کنی؟

زن جوان پاسخ داد:

_ می خوام برم یه کم قدم بزنم دلم وا شه.

حاجی گفت:

_ من فکر کردم می خوای لباس بپوشی برگردی خونه ت.

نیره سگرمه ها را در هم فرو برد و گفت:

_ چیکار کنم؟آشتی؟من با اون آشتی کنم؟اصلا شما می دونی اون چیکار کرده که این حرفو میزنی؟

عمدا ضمیر او را به کار می برد تا نفرتش را به مردش نشان دهد.حاج گنجی در سالن بزرگ پذیرایی 

ایستاد و جواب دخترش را داد:

_ آره می دونم.خودش همه چیزو برام تعریف کرده.

دهان نیره از لحن خونسرد پدرش باز ماند.مرد آنقدر راحت جملاتش را بر زبان رانده بود انگار نه در مورد 

خیانت دامادش بلکه در مورد موضوعی بی اهمیت و پیش پا افتاده سخن می گفت.

زن جوان ناگهان به خود آمد و صدایش به اعتراض بلند شد:

_ آقاجون!

حاجی گفت:

_ اومد پیش من همه چیزو بهم گفت.حتی دست گذاشت رو قرآن و قسم خورد که پای هیچ زنی به 

زندگیش باز نشده.

نیره به شنیدن حرفهای پدرش پوزخند زد و گفت:

_ اون وقت شما باور کردین؟

حاج گنجی به جای جواب به دختر کوچکش که ایستاده و با کنجکاو آنها را نگاه می کرد چشم دوخت و 

رو به او تشر زد:

_ تو واسه چی اینجا وایسادی؟برو تو اتاقت.

دخترک به سرعت از نظر او پنهان شد و به اتاقش برگشت.آن وقت حاجی رو به نیره گفت:

_ آره باور کردم.چون خیلی خوب میشناسمش.اون پسر اهل این کارا نیس.اگه نمیشناختمش اگه بابا 

ننه شو نمیشناختم نمیذاشتم بیاد خواستگاری تو.

نیره در جواب پدرش سکوت را ترجیح داد.یادش افتاد مجبور به پذیرش شهباز شده بود.پدر او را مجبور 

کرده بود.تا شاید هوای عاشقی از کله اش بپرد و ساسان را از ذهن بیرون کند.آن روزها خیلی جوان بود 

و این اجبار را پذیرفته بود اما دیگر دلش نمی خواست مجبور به ادامه ی زندگی با مردی بشود که 

دوستش نداشت.

همان پنج سال کافیش بود.پنج سالی که هیچ از آن نفهمیده بود.

_ خب حالا بر می گردی خونه ت یا نه؟

با سوال حاجی، نیره با صراحت پاسخ داد:

_ نه، من بر نمی گردم.می خوام ازش طلاق بگیرم.

مرد محکم کوبید روی دسته ی مبل و بلند گفت:

_ تو غلط می کنی بخوای طلاق بگیری.می خوای آبروی چندین و چند ساله ی منو ببری؟می خوای 

کاری کنی خواهرت رو دستمون بمونه؟

نیره به هم ریخت.عصبی شد و صدایش لرزید:

_ آقاجون من دارم میگم اون بهم دروغ گفته خیانت کرده شما از آبرو حرف میزنی؟

_ اون یه همچین کاری نکرده.

نیره پرسید:

_ اگه واقعا باور می کردین یه همچین کاری کرده چی؟بازم دم از آبرو می زدین و نمیذاشتین طلاق 

بگیرم؟

حاجی محکم و قاطع جواب داد:

_ آره چون نمی خوام فردا پس فردایی بگن دختر حاجی طلاق گرفت.نمی خوام بگن دومادش با یه 

زنیکه رو هم ریخته.

اشک در چشم نیره نشست.خوب که پدرش را نگاه کرد گفت:

_ به خاطر خودتون حاضرین زندگی من تباه بشه؟

بازم به خاطر خودتون می خوای مجبورم کنی باهاش زندگی کنم؟مثل پنج سال پیش؟

حاجی گفت:

_ اون موقع اون کارو کردم چون تو چشمت دنبال اون پسره ی هیچی ندار بود و پای آبرو وسط بود.این 

بارم این کارو واسه حفظ آبرو می کنم.هر چند شهباز قسم بخوره دیگه همه چی تمومه.

زن جوان اشکها را با پشت دست پس زد و گفت:

_ کاش با همون به قول خودتون پسره ی هیچی ندار عروسی کرده بودم نه این...

و گریه نگذاشت بیش از آن ادامه دهد.هق هقش بلند شد.حاجی حرفی نزد و سکوت را ترجیح 

داد.نیره بریده بریده گفت:

_ من...من...اگه برگردم اونجا...پس اون زنه ...چی میشه؟

مرد بی خیال گفت:

_ نترس یه مزاحم بیشتر نبوده.اونم شهباز قرار شده ازش شکایت کنه.

انسیه خانم که شاهد تقابل دختر و شوهرش بود و تا آن لحظه ساکت مانده بود.با دیدن اشکهای 

دختر عزیز دردانه اش دلش ریش شد و خودش را رساند به او:

_ نیر مادر .

گریه نیره شدت بیشتری پیدا کرد و خودش را در آغوش مادرش انداخت:

_ مامان!

_ گریه نکن مادر.گریه نکن ایشالله که طرف مزاحم بوده.

سپس دختر کوچکترش را صدا زد:

_ منیره!منیره!یه لیوان آب واسه خواهرت بیار.

اینجا بود که حاجی هم اضافه کرد:

_ یه استکان چاییم واسه من بیار.

انسیه خانم دختر بزرگش را برد نشاند و دلداریش داد.اما زن جوان مرتب گریه می کرد.دلش پیش ساسان بود که در آن مدت بی خبری چه کرده و چه فکر کرده!

ساسان اما بدون اینکه لحظه ای در فکر او باشد روی شخص دیگری افکارش را متمرکز کرده 

بود.همان مردی که باید مجازات می شد.مردی که سالها کابوس شبهایش شده بود.

و گرچه از او می ترسید اما می خواست به خود جرات بدهد، پیدایش کند و قانون اجرا نشده را در 

موردش به اجرا در بیاورد.نفرت و کینه ی عمیقی که نسبت به آن مردک داشت بیش از آن بود که در 

ذهن بگنجد

و این نفرت باعث شده بود به بدترین مجازاتها بیندیشد.بدترین و فجیعترین ها.با خود فکر می کرد که 

او را کجا می تواند پیدا کند؟می توانست در کوچه ی جوکار همانجا که آدرسش را پرسیده بود 

باشد؟بله ،شاید. اولین جایی که باید می رفت همان کوچه بود.شاید کسی او را آنجا می شناخت.یا 

خود مردک کسی را در آن کوچه داشت که آشنایش باشد.

_ سلام،سلام،سلام.

به صدای صاحب کارش سر بلند کرد.مرد در حال دادن جواب سلام به کارکنانش، مستقیم به سمت 

او آمد.ساسان خودش را جمع و جور کرد و مودبانه سلام کرد:

_ سلام آقا.

_ سلام .

مرد جواب او را داد . با عجله کیفش را بیرون آورد و گفت:

_ ساسان جان من خیلی عجله دارم باید برم.این کارتو میذارم پیشت یه زنگ بزن نسرین خانوم بیاد 

ببره.بهش بگو واسه یه کاری رفتم بیرون شهر.شبم دیر بر می گردم.بگو شارژ موبایلم تموم شده 

نتونستم به خودش خبر بدم.

ساسان کارت را گرفت و گفت:

_ چشم آقا خیالتون راحت باشه.

صدای بوق ماشین از بیرون بلند شد و 

مرد گفت:

_ خب دیگه من برم.ماشین بیرون منتظرمه.

و خداحافظی کرد و به حالت دو مانندی بیرون رفت.ساسان به کارت بانکی نگاه کرد.یکی از 

همکارهایش با دست کوبید به پشتش و گفت:

_ خدا شانس بده آقا ساسان.

ساسان نیمه کاره لبخند زد و پرسید:

_ واسه چی؟

_ همه جوره آقا کرامت بهت توجه داره.مورد اعتمادش که هستی و پولو چشم بسته میده 

دستت..الانم دیگه کم کم خودت داری جاشو میگیری.

و آه کشید و گفت:

_ کاش من جای تو بودم.خدا نه یه قیافه ای بهم داد و نه یه ذره شانس و پول که باهاش یه جایی 

برسم.

ساسان فکر کرد"کارت!آره کارت فکر خوبی واسه پیدا کردن اون مردکه.می تونم برم اون کوچه و 

سراغشو از چند نفر بگیرم و بگم کارت بانکیشو گم کرده.مطمئنم اونقدر طمعکار هس که با اینکه 

کارت مال خودش نیس بیاد سراغش.آره فکر خیلی خوبیه"

با فکری که به سرش زده بود خنده ی کوتاهی کرد .دستی نرم به پشت همکارش زد و گفت:

_ ناراحت نباش .شانس تو هم بیدار میشه.فقط کافیه حواست جمع باشه و اگه بیدار شد نذاری 

دوباره بخوابه.پ

سر که جوانی بود کم سن و سالتر اما درشت تر از ساسان و پر از آرزوهای دور و دراز گفت:

_ بزک نمیر بهار میاد.حداقل طرف دختری هم نداره گولش بزنیم و اینجوری بشیم دامادش.هر چند با 

بودن تو دیگه کسی منو به دامادی قبول نمی کنه.

ساسان باز هم خندید و گفت:

_ پس خوش به حال من که دختر نداره.

پسر به شنیدن حرف همکارش خنده اش گرفت و گفت:

_ آره فکر کن اگه به پدرش رفته بود چه می شد؟

و رفت که طبق عادت این حرف را با باقی بچه ها در میان بگذارد و بخندند.ساسان خوشحال از نقشه ی 

تازه اش، دیگر معطل نکرد.شماره ی خانه ی صاحبکارش را گرفت و پس از چند دقیقه بوق آزاد ،صدای 

زن آقا کرامت را شنید:

_ الو!

پسر جوان صدایش را صاف کرد و گفت:

_ الو سلام نسرین خانوم ساسانم.

_ ها!آقا ساسان .چه خبر؟خوبی؟

مادرت خوبه؟

ساسان جواب داد:

_ ممنون سلام دارن خدمتتون.ببخشید نسرین خانوم! آقا کرامت الان اینجا بودن خیلیم عجله داشتن. یه 

کارت بانکی دادن و خودشون با عجله رفتن بیرون.گفتن بگم بیاین کارتو بگیرین.

_ ها!آره آره ممنون.همین الان حاضر میشم میام.

ساسان در حالیکه منتظر چنین فرصتی بود گفت:

_ شما چرا این همه راهو بیای خودم براتون میارم.

زن گفت:

_ ممنون زحمت میشه.

ساسان گفت:

_ خواهش می کنم چه زحمتی.وظیفمه.

و وقتی نسرین خانم تشکر کرد گفت:

_ نیم ساعت صبر کنین میارم براتون.

و پس از خداحافظی با زن ،حسنهمان همکار حسرت به دلش را صدا زد و گفت:

_ حسن!من دارم میرم کارت نسرین خانومو بدم بهش.تو حواست به کارا باشه تا بر می گردم.

حسن گفت:

_ باشه.برو حواسم هس.

ساسان دستی برایش تکان داد و بیرون آمد.کارت را به نسرین خانم می رساند و خودش می رفت 

سراغ مردک.

قدم که بیرون گذاشت نفس عمیقی کشید و هوای تازه را فرستاد به ریه هایش.گر چه گرما بیداد می 

کرد اما او راه رفتن در آن گرمای شدید را دوست داشت.حداقل از سرما و باران بهتر بود.هیچ وقت وقتی 

هوا گرم بود ،نگرانی بابت لباسهای نازکش نداشت.سرما او را یاد کودکی تلخش می انداخت. یاد 

وقتهایی که مجبور بود با یکتا پیراهن بایستد کنار خیابان و دستفروشی کند یا گدایی کند یا هر کار 

دیگری.یادش می آمد، حتی یک بار وقتی می خواست جیب مردی را بزند، دستش آنقدر از سرما بی 

حس و کرخت شده بود که نتوانست دستش را در جیب فرو کند و مرد خیلی زود متوجهش شد . 

مچش را گرفت و کتک مفصلی نصیب پسرک گرسنه ی سرمازده شد. شاید اگر مرد را گاز نمی گرفت 

و خودش را آزاد نمی کرد حالا اینجا نبود.با یاد آوری گذشته و کتکی که خورده بود دستش را کشید 

پشت گردنش و ایستاد.به پسری که در پیاده رو نشسته بود نگاه کرد.پسرک ریز نقش بود با موهای فر و 

هشت نه ساله می نمود.فکر کرد آشنایی با آن پسر بچه، حتما بعدها به دردش می خورد.قدم زنان از 

خیابان که در آن ساعت از روز خلوت بود؛ گذشت و خودش را رساند به پسرک.پسر به دیدن مشتری 

جدید پس از ساعتها انتظار ،چشمانش برق زد .ساسان به رویش لبخند زد و پرسید:

_ کفشامو واکس میزنی؟

پسرک با حاضر جوابی گفت:

_ خو واسه همین اینجا نشستم دیگه.

ساسان خندید و گفت:

_ پس یه واکس حسابی بزن.

کفشهایش را با یک جفت دمپایی عوض کرد و نشست روی پیت حلبی که نزدیکش بود.پسر به سرعت 

شروع کرد به کار.ساسان در حالیکه نشسته و به دستهای تر و فرز او نگاه می کرد گفت:

_ خیلی خوب واکس میزنی از کی یاد گرفتی؟

پسر جواب داد:

_ از آقام.

ساسان گفت:

_ خب پس یعنی بابات هست و تو داری کار می کنی؟

پسر بچه جواب نداد.ساسان بی اعتمادی را در چشمهایش دید .چشم از او برداشت و در حالیکه رو به 

رو را نگاه می کرد گفت:

_ نترس پسر خوب چون منم عین خودت بودم.

پسر بی حواس پرسید:

_ یعنی آقات تو زندان بوده؟

ساسان فهمید که پدر پسرک در زندان است و پرسید:

_ پس بابات تو زندانه آره؟

پسر سرش را انداخت پایین.ساسان پرسید:

_ چرا؟

پسر آهسته گفت:

_ پول نداشتیم .هیچی تو خونه نداشتیم.آقام میرفت یواشکی از فروشگاه واسه ما چیز بر می داشت 

که گرفتنش.

ساسان نگاهش کرد و دید پسرک به خود فشار می آورد گریه نکند.لبهایش را به هم می فشرد اما

اشکها مصرانه روی گونه های و کفشها ریختند.فکر کرد بهتر است او را به حال خود بگذارد.تا همان حد 

آشنایی برای آن لحظه کافی بود.باید اعتماد آن پسر کوچک را کم کم جلب می کرد.پرسید:

_ اگه کفشام واکس خورده بده ببرم.

پسر به خود آمد، با آستین اشکها را پاک کرد و کفشها را گرفت به سمت او.ساسان کفشهایش را 

پوشید و گفت:

_ ممنونم پسرم.

و کیف پولش را در آورد و اسکناسی را گرفت سمت پسر کوچک.همان قیمتی که باید می داد.بعدها 

باز هم می آمد و بیشتر با آن پسر آشنا می شد و علاوه بر اینکه از او استفاده می کرد پول بیشتری 

هم نصیبش می کرد.

وقتی می خواست برود رو به او گفت:

_ غصه نخور و خجالت نکش که بابات از فروشگاه چیزی بلند کرده چون اون کارو به خاطر شماها کرده.

و به رویش لبخند زد و برایش دست تکان داد.همین برای اولین آشنایی در نظرش کافی بود.

موقع رفتن با وجود عجله زیادش اما آرام قدم میزد.آرام، آرام تا ذهنش برای جولان افکارش بازتر شود و این باعث شد رسیدن به خانه ی صاحبکارش مدتی طول بکشد. با این حال وقتی رسید پس از تحویل کارت به نسرین خانم، برای رسیدن به کوچه جوکار ، بر سرعت گامهایش افزود.پسر جوان ،هیجان عجیبی برای شروع یک بازی عجیب در خود احساس می کرد.یک بازی دو نفره ،یک بازی که شاید به مرگ ختم می شد.شاید نه،حتما پایان این بازی مرگ بود.این اولین بار بود که ساسان به کشتن مستقیم کسی فکر می کرد.اما ترس و نفرتش آنقدر شدید بود که می توانست حتی گلوی آن مردک را بجود.می توانست او را با دستهایش خفه کند.یا حتی بسوزاند. اما مرگ او باید با زجر همراه می بود.مرگی فجیع و دردناک.باید همچون مگسی در دام افتاده دست و پا میزد و ناله می کرد .باید خوراک حشرات و حیوانات می شد.زنده ،زنده و با درد.برای آرام کردن آشفتگی افکارش و هیجانی که می رفت او را به جنون بکشاند ؛سر کوچه ایستاد.چشمها را بست و نفس عمیق کشید.باید آرامش خود را حفظ می کرد.باید مثل همیشه ظاهرش آرام و دوست داشتنی می نمود.فرصت کافی برای انتقام از آن مردک پست را داشت.اما کجا باید می رفت و از چه کسی باید سوال می کرد؟توجهش به مغازه ی کوچکی که در چند قدمیش بود جلب شد. می توانست با دادن نشانی های مردک از کسی سراغش را بگیرد و چه کسی بهتر از یک مرد سوپری!بنابراین رفت به سمت سوپری سر کوچه و به آن دخمه ی کوچک که نامش را گذاشته بودند سوپر مارکت وارد شد.به مردی که پشت پیشخوان نشسته بود سلام کرد.عاقله مرد میانسالی بود که چشمهای ریز کنجکاوی داشت و ساسان با دیدن آن چشمها،فهمید سراغ چه جور آدمی آمده است .مرد به دیدن ظاهر آراسته و مرتب پسر و چهره ی جذابش برخاست و در حالیکه سعی می کرد ادب خود را حفظ کند پرسید:

_ بفرمایین آقا!چیزی می خواین؟

برایش سخت بود آنطور حرف زدن اما بعد از سال و بالی خدا اشتباهی به جای دزدها و ولگردها و اوباشی که مشتری همیشگیش بودند و همیشه ی خدا هم نسیه می بردند ؛یک آدم حسابی را انگار فرستاده بود سراغش.پس باید دم را غنیمت می شمرد و از دستش نمی داد.ساسان جواب داد:

_ یه آب معدنی بی زحمت.

مرد از یخچال برایش یک آب معدنی بیرون آورد .داد دستش و گفت:

_ آب میوه و بستنیم هستا!

ساسان تشکر کرد .آب را یک نفس سر کشید و گفت:

_ خیلی گرمه.واقعا گرمه.

بعد کیفش را بیرون آورد و پول آب را حساب کرد.مرد پرسید:

_ چیز دیگه ای نمی خواین؟

و در دل گفت:

"اکه هی چی فکر می کردیم چی شد؟یارو فقط قیافه ش به آدم حسابیا می خوره!"

ساسان گفت:

_ نه ممنون.

و خودش را آماده ی رفتن نشان داد اما مکث کرد، برگشت و پرسید:

_ ببخشید می تونم یه سوال بپرسم؟

مرد نا خودآگاه مودبانه گفت:

_ بفرمایین.

ظاهر پسر، ادب و احترام او را برانگیخته بود و نمی توانست دیگر در برابر او جز این رفتار کند.

ساسان پرسید:

_ شما توی این کوچه مردی رو نمیشناسین که ریش سیاه کم پشت داشته باشه.با یه زخم گوشه ی چشم راستش و موهای کم پشت و یه صورت...یه صورت درشت و بینی بزرگ و لبای کلفت؟

مرد سوپری با دقت حرفهای او را شنید و در دل گفت:

"ای دل غافل انگار یارو پلیسه.داره دنبال اسی دزده می گرده.حتما ردشو تا اینجا زدن لامصبا"اما ظاهر آرام و مودب خود را حفظ کرد و پرسید:

_ چیکارش دارین؟

ساسان سوال کرد:

_ شما میشناسیش؟

مرد سکوت کرد.نه می توانست بگوید می شناسد و نه می توانست بگوید نمیشناسد.از برادر زنش می ترسید اما از پلیس هم کم نمی ترسید.در دل به اسی بد و بیراه گفت"خدا بگم چیکارت کنه مردیکه نفهم.ببین ما رو تو هچلی انداختی؟خونه عوض کردیم گفتیم یه مدت از دستت راحت بشیم.باز از کدوم قبرستونی پیدات شد و واسه ما شر شدی!"ساسان فهمید که او را می شناسد و نمی خواهد چیزی بگوید.شاید هم اصلا طرف به هوای همین مرد به کوچه ی جوکار می آمد.پس گفت:

_ چند روز پیش ازم آدرس این کوچه رو پرسید ولی وقتی رفت کارتش جا موند منم براش آوردم.گفتم حتما اینجا آشنایی، فامیلی ، کسی رو داره.

مرد در دل پوزخند زد و گفت

"چی ؟!اسی؟اسی دزده و کارت بانکی؟نگو تو رو خدا خنده م میگیره.این گورش کجا بود که کفن داشته باشه!اگه داشت که رو سر من و خواهر بدبختش هوار نمی شد!تو رو خدا بگو پلیسی و خلاصمون کن."

_ من میشناسمش.

با این تصور که آن پسر جوان پلیس است ؛زبان باز کرد و اعتراف به شناختن اسی کرد.ساسان خوشحال او را نگاه کرد.مرد برای اینکه چیزی گفته باشد بی هوا جمله ای پراند:

_ کارتشو بدین خودم میدم بش.

ساسان گفت:

_ کارتو نیاوردم.ولی شماره مو میدم بهش بگین بهم زنگ بزنه .

مرد سوپری موبایلش را برداشت و گفت:

_ باشه شماره تونو بدین.

ساسان شماره را داد و گفت:

_ آقا دستت درد نکنه.مونده بودم با این کارت چیکار کنم.

مرد گفت:

_ بهش میگم زنگ بزنه.

ساسان برای بار چندم تشکر کرد .از مغازه بیرون آمد. لبخند زد و نفس عمیق کشید.حالا باید منتظر مرد می ماند تا با او تماس بگیرد.بالاخره یا طمع یا کنجکاوی او را به سمتش می کشاند. آن وقت گرفتار و مجازاتش می کرد.

***

فصل 12

به جعبه های مقوایی چشم دوخت که پر بودند از اجناس قاچاق و با رضایت و غرور دست به کمر زد.مادرش راحله خانم ، کنارش ایستاده و تماشا می کرد.رامبد به سمتش چرخید و پرسید:

_ به نظرت چن روزه آب میشن؟

از اینکه حشمت به قولش وفا کرده و سر تاریخ معین برایش جنس آورده بود خوشحال بود.دیگر برایش مهم نبود که به چه سختی آنها را آورده بود خانه.مادر لبها را جمع کرد و گفت:

_ نمی دونم.

رامبد هیجان زده گفت:

_ تو که تا امروز واسه تولیدیا جنس می فروختی الان دیگه با اون لباسا اینارو هم بفروش.کاری هم نداره.

زن رفت جلوتر ، یکی از جعبه ها را باز کرد و پرسید:

_ یعنی می خرن؟

رامبد گفت:

_ دخترا جونشون در میره واسه لوازم آرایشی. همین که بدونن داری می فروشی و به نظرشون ارزونتر از بازار بیاد با سر میان می خرن.

مادر لبخند کمرنگی بر لب آورد و گفت:

_ خدا کنه.

و گفت:

_الان قراره صدیقه خانوم بیاد اینجا بهش میگم ببینم می خره اگه خودشم نخرید میگم به دوستا و آشناهاشون بگه.

رامبد لبخند زد و گفت:

_ کار خوبی می کنی.

خواست برود کمی استراحت کند. هر چند خسته نبود.اثر موادی که می کشید اجازه ی خستگی به او نمی داد و پسر جوان دانستن این موضوع مدام شیشه مصرف می کرد.شیشه ای که ساسان آن را به دستش می رساند.

_ راستی نوید سراغتو گرفت.

رامبد با بی خیالی پرسید:

_ ها؟چی می گفت؟

_ پرسید جمعه میای باهاش بری روستا؟

رامبد پرسید:

_ روستا واسه چی؟

فراموش نکرده بود هر سال میرفتند باغ عموی نوید و کمکش می کردند میوه هایش را جمع کند و فراموشش نشده بود تفریحی را که در روستا می کرد اما عمدا خود را به آن راه میزد.نمی خواست دوباره نوید شروع کند به نصیحت کردنش.

مادر گفت:

_ خب واسه اینکه مث هر سال به عموی نوید کمک کنین دیگه!یعنی یادت رفته؟!

رامبد گفت:

_ نمی دونم شاید رفتم.

راحله خانم گفت:

_ خب پس بش زنگ بزن.

نمی دانست پسرش چرا آنقدر عوض شده!نمی دانست چرا گاهی خیلی سر حال و شاد و قبراق است و گاهی بیمار و رنجور !با نوید هم صحبت کرده بود اما او هم بی خبرتر از او چیزی برای گفتن نداشت و تنها جمله ای که گفته بود این بود:

_ حالتش مشکوکه.

زن نمی دانست به این نگرانی های مادرانه وقعی بگذارد یا نه.اما مگر دست خودش بود؟اگر هم می خواست نمی توانست بی اعتنایی کند و از کنارش بگذرد و برود.با افکاری در هم، پسرش را با اجناسش تنها گذاشت .رامبد قید استراحت کردن را زد.یکی یکی جعبه ها را برد به زیر زمین خانه .کارش که تمام شد نشست . ذوق زده یکی از جعبه ها را باز کرد و محتویاتش را تماشا کرد.جعبه های کوچک و پاکتهای رنگارنگ با تصاویر اغوا کننده ی زنان زیبا.لبهای سرخ و صورتی و لبخندهای شاد،دندانهای سفید و براق و موهای رها،عطرها و وسایل آرایشی او را یاد پروا انداخت و در دل گفت"کاش می تونستم از این وسایل بهش بدم.کاش..."

کنترل احساساتش برایش سخت بود.به این یقین رسیده بود که دخترک را دوست دارد.این درست بود که ساسان با پروا دوست بود اما شاید یک دوستی ساده بیش نبود!یک دوستی بدون علاقه ی عمیق و پایدار. اما اگر آن دو نفر به هم علاقمند بودند چه؟

خیره شد به جعبه های مقابلش،از نظر او پروا برای ساسان بود .جز این نمی توانست باشد اما در این صورت با احساس خودش چه می کرد؟وقتی لحظه به لحظه در حال ریشه دواندن و قوی تر شدن بود!وقتی فراموش کردنش سخت تر و سخت تر می شد! برخاست.از زیر زمین بیرون آمد.شیر آب را باز کرد، کمی آب به سر و صورتش پاشید.موها را خیس کرد و عقب زد.پلکها را بر هم گذاشت تا فکر پروا را از سر بیرون کند اما همان وقت صدای زنگ در بلند شد.رامبد چشمها را گشود و به سمت در چرخید.

_ درو باز کن صدیقه خانومه.

مادر بود که او را صدا می زد.پسر به آرامی رفت و در را باز کرد.صدیقه خانم بود.اما تنها نبود.پشت سر او پروای نوجوان ایستاده بود.رامبد متعجب به او چشم دوخت.صدیقه خانم با لبخند پهنی بر لب و ابروهای بالا انداخته جواب سلام رامبد را که ناگهانی بر زبان آورده بود ،داد و پرسید:

_ مادرت خونه س؟

رامبد ،کنار رفت و گفت:

_ بله .

و به پروای سر به زیر نگاه کرد.دلش می خواست با او حرف بزند.می خواست با او تنها باشد و بداند چرا تنها با صدیقه خانم به آنجا آمده؟!اما مگر می شد وقتی زبانش نمی چرخید؟!صدیقه خانم رو به دخترک گفت:

_ بیا دخترم.بیا تو،خجالت نکش.پ

روا از کنار رامبد گذشت و وارد خانه شد.مادر خوشحال به استقبالشان شتافت.رامبد نظاره گر سلام و احوالپرسی آنها بود اما تکان نمی خورد .فقط به پروا نگاه می کرد و صدای تپش قلب خود را می شنید.راحله ،صدیقه خانم و پروا را به داخل راهنمایی کرد و دختر در آخرین لحظه برگشت و به پسر جوان نگاه کرد.رامبد با نگاه او دیگر نایستاد،به زیر زمین برگشت و همانجا گرفت نشست.از اینکه دختر محبوبش چند قدمی او بود و از اینکه نمی توانست با او حرف بزند سختش بود. دست کشید روی جعبه ها .باید همانجا می ماند تا زنها بروند.شاید هم بهتر بود برود بیرون و چرخی در خیابانها بزند.گرم بود اما او گرما را احساس نمی کرد .قلبش در تب و تاب ریشه دواندن عشقی بود که خودش انتظارش را نداشت.

_ سلام.

به صدای دخترک از جا پرید و با چشمهای درشت شده او را دید که بر آستانه ی در زیر زمین ایستاده بود.پسر برخاست و حیرت زده سلام کرد.فکر می کرد خیال است.فکر می کرد دارد خواب می بیند .از آمدن پروا به زیر زمین تعجب کرده بود.چه چیزی از او می خواست؟اصلا چیزی می خواست که آمده بود؟

_ ببخشید آقا رامبد!

رامبد پلک زد.پروا پرسید:

_ می تونم بیام تو؟

پسر به اطراف نگاه کرد و تنها سر تکان داد.دختر از پله های منتهی به زیر زمین پایین آمد.رامبد به او نگریست و پرسید:

_ چیزی می خواستی؟

می خواست لحن خود را صمیمی کند، شاید دختر با او صمیمی شود.بدون اینکه خود بخواهد این لحن را به خود گرفت.

پروا گفت:

_ راستش مادرتون گفتن که شما لوازم آرایشی آوردین بفروشین گفتم شاید عطرم داشته باشین.

رامبد پرسید:

_ عطر؟

دختر دستها را پشت سر قلاب کرد.محکم آنها را فشرد و گفت:

_ آره.

رامبد خوشحال از اینکه می توانست هدیه ای به او بدهد، دستپاچه خم شد و گفت:

_ فکر کنم عطرای زنونه ی خیلی خوبی اینجا باشه.یه لحظه...

_ زنونه نه.

رامبد دستهایش از حرکت بازماند.پروا گفت:

_ عطر مردونه می خواستم...

و آهسته ادامه داد:

_ واسه...واسه ساسان می خوام...

خاری در سینه ی رامبد خلید.احساس حسادت باعث شد کمر راست کند و به دروغ بگوید:

_ نه.عطر مردونه نیاوردیم.

پروا گفت:

_ ولی راحله خانوم گفتن...

رامبد اجازه نداد او حرفش را ادامه دهد و گفت:

_ در عوض لوازم آرایشی عالی داریم.رژ و ریمیل و کرم...

پروا گفت:

_ نه من...خونواده م اجازه نمیدن از این چیزا استفاده کنم.

رامبد باز هم بازماند و گفت:

_ آهان.

پروا گفت:

_ ببخشید. 

و بیرون رفت.

رامبد به جای خالیش خیره ماند.

*****

پروا از زیر زمین بیرون آمد.اما صدای رامبد مانع از رفتنش شد:

_ پروا!پروا خانوم!

دختر برگشت.رامبد ایستاده بود پشت سرش.پروا با کمی عقبگرد گفت:

_ بله!

رامبد مدت کوتاهی چشم در چشم او دوخت اما سریع جهت نگاهش را تغییر داد و گفت:

_ میگم...میگم...

می خواست حرفی بزند.چیزی بگوید تا شاید از بینابین حرفهایش دخترک پی به احساسش ببرد.اما سخت بود.برایش سخت بود وقتی ساسان را به یاد می آورد.چطور می توانست به او خیانت کند؟پروا گیج از حرکات و رفتار او پرسید:

_ چیزی شده؟!

رامبد فکر کرد چه بپرسد.فکر کرد اما حرفی برای گفتن نیافت.

_ پروا جان کجا موندی؟

صدای صدیقه خانم آنها را به خود آورد.پروا خواست برود که رامبد سریع پرسید:

_ چرا با ساسان دوس شدی؟

دختر حیران بر جا ماند.این چه سوالی بود که از او پرسید؟! و به چه دلیلی این سوال را می پرسید؟در ذهن دخترک این پرسش نا بجایی بود .نا بجا و بی ادبانه اما باید به آن پاسخ می داد.نگاه حیرت زده اش را از صورت عرق کرده ی رامبد گرفت .به دیوار دوخت و جواب داد:

_ خب...خب اون...خیلی خوبه...اون...مهربونه...

آب دهانش را قورت داد و دستش را مشت کرد.واژه ها را گم کرده و دستپاچه شده بود.هجوم گرما را در زیر پوست صورتش به خوبی حس می کرد.رامبد سرخ شدن او را دید .اما با آمدن صدیقه خانم و مادرش به حیاط مجال نیافت بیش از آن حرفی بزند.پس از دختر فاصله گرفت.پروا اما هنوز در فکر حرفهای او بود:

_ چرا با ساسان دوس شدی؟

چرا؟چرا؟چرا؟جواب محکم و قانع کننده ای نداده بود و ترسی عجیب و ناگهانی به جانش افتاده بود که نکند رامبد حرفهایش را کف دست ساسان بگذارد.خودش هم نمی دانست برای چه باید از بازگو شدن حرفش جلوی ساسان بترسد و نگران باشد.فقط می ترسید.همین.

_ بچه ها!چرا اونجا وایسادین؟

راحله خانم بود که این سوال را پرسید.رامبد بی آنکه چیزی بگوید سریع از خیاط زد بیرون.پروا با حیرت رفتنش را تماشا کرد.راحله خانم متعجب رفتن پسرش را نگاه کرد و گفت:

_ این بچه چش بود؟!

صدیقه خانم سری تکان داد و گفت:

_ هوم خدا می دونه.

و به پروا چشم دوخت. 

دخترک معنای نگاه زن را درنیافت.راحله نیز نگاه کنجکاو و جست و جوگر او را ندید و هیچ کدامشان نفهمیدند در آن لحظه به چه می اندیشد.

_ بیاین داخل چرا بیرون وایسادین؟! 

مادر رامبد ،صدیقه خانم و پروا را صدا زد. پروا به زیر زمین برگشت.راحله نشست و گفت: 

_ بشین دخترم.بشین تا نشونت بدم چیا آوردیم. 

دختر نشست اما نه به این قصد که چیزی انتخاب کند یا بخرد .در آن جعبه ها چیزی که او می خواست بخرد وجود نداشت و چه بد شانسی بزرگی بود این موضوع،برای دختری مثل پروا که با تمام ترسش از جیب پدر پول برداشته بود و با شوق زیاد آمده بود برای خرید عطر. 

_ من عطر می خواستم که نیست. چیز دیگه ای نمی خوام.

این جملات را با لحنی مغموم به راحله گفت.زن متعجب پرسید:

_ وا چی میگی دختر؟چرا نیست؟ 

و جعبه ی مقوایی بزرگی را باز کرد که پر بود از جعبه های کوچک رنگی.

پروا گفت: 

_ زنونه نه.من عطر مردونه می خوام. 

راحله گفت: 

_ خب اینا مردونه س دیگه !

پروا با دهان باز به او و عطرها نگاه کرد.واقعا عطرها مردانه بودند؟اگر این طور بود پس چرا رامبد گفته بود عطر مردانه ندارد؟!چرا دروغ گفته بود وقتی می دانست آن را می خواهد به ساسان هدیه بدهد؟!مگر ساسان دوستش نبود؟! گیج و حیران لبها را از هم گشود: 

_ ولی... 

خواست حقیقت را به راحله خانم بگوید اما ناگهان ساکت شد.نباید پسر را جلوی مادرش رسوا می کرد با اینکه دلش می خواست این کار را بکند اما حسی مانعش شد. راحله چند شیشه عطر گذاشت جلویش.صدیقه خانم که تازه به جمعشان پیوسته بود یکیشان را برداشت و پرسید:

_ می تونم امتحان کنم؟ راحله با لبخندی پرسید: 

_ واسه خودت می خوای؟ 

صدیقه خانم گفت: 

_ واسه من مردونه و زنونه فرقی نداره.خودت که باید بدونی هر چی دستم میرسه میزنم. 

راحله با نیمچه خنده ای شیشه را داد دستش.پروا شیشه ای برداشت و پرسید:

_ می تونم بوش کنم؟

راحله سر تکان داد و کمی عطر کف دستش پاشید.پروا بو کشید بوی تلخ و سردش در بینیش نشست.بویش را دوست نداشت. اما شاید ساسان آن را می پذیرفت.با این حال چون تجربه ای در انتخاب عطر نداشت!چند شیشه ی دیگر را امتحان کرد و بعد با سر در گمی گفت:

_ نمی دونم کدومش بهتره. صدیقه خانم هم که یکی پس از دیگری و بعد از او تمام عطر ها را بو کرده بود گفت:

_ منم نمی دونم گدوم بهتره.

راحله شیشه ی سیاهی را بو کشید،به سمت دختر گرفت و گفت: 

_ این خیلی خوبه.هر کسی هم که باشه با هر سلیقه ای اینو می پسنده.

پروا با نگاهی متعجب پرسید: 

_ واقعا؟

راحله گفت: 

_ آره تو انتخاب من شک نکن دختر. پ

روا چشم به شیشه ی سیاه رنگ دوخت .به تصور عکس العمل ساسان لبخند بر لب آورد و گفت: 

_ باشه پس با سلیقه ی شما اینو انتخاب می کنم. 

راحله به روی دخترک لبخند زد.نوجوانی خودش را به خاطر آورده بود.زمانی را که ذوق زده اولین خواستگارش را ، پدر رامبد را پذیرفته بود.جوان بود.خیلی جوان و طالب عشقی گرم و زنده .یادش بود که شبهایش را با خیال مرد محبوبش روز می کرد و یادش بود روزها را به شوق دیدارش به شب می رساند.خیلی خوب به خاطر داشت زمزمه ی مردش را وقتی دستش را در دست او گذاشتند:

_ خوشبختت می کنم.دنیا رو به پات میریزم. 

و همین کار را هم کرده بود.دنیا را به پایش ریخته بود.خوشبختش کرده بود. اما به چه قیمتی؟به قیمت بدبختی مردم!به قیمت باد دادن دارایی یک مشت انسان دیگر؟نه ،راحله این را نخواسته بود.او چنان خوشبختی کذایی را نخواسته بود.زن با یاد آوری گذشته نفس سردش را از سینه بیرون داد و برای اینکه بیش از آن خاطرات سپری شده را به خاطر نیاورد مشغول گفت و گو با صدیقه خانم شد.پروا نیز شادمان از به دست آوردن خواسته اش خود را با رویاهایش سرگرم کرد.رویاهایی که تصویر ساسان در آنها پر رنگتر از همیشه شده بود. یک ساعت که گذشت .صدیقه رو کرد به دختر و پرسید: 

_ دیر نشه مادر بریم؟ 

پروا به رضایت سر تکان داد و بلند شد.صدیقه خانم با گفتن یک یا علی برخاستراحله آنها را گفت و گو کنان بدرقه کرد و وقت خداحافظی رو به صدیقه خانم گفت:

_ کاش بیشتر می موندین.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

دوستش قربان صدقه اش رفت:

_ قربونت برم راحله جون.کار دارم.این دخترم امانته پیشم.باید زود برم.بابا ننه ش نمی دونن آوردمش اینجا.بفهمن ناراحت میشن. 

و گونه ی راحله را بوسید و از او خداحافظی کرد.پروا هم با لبخند از آن زن که در نظرش دوست داشتنی و مهربان می نمود تشکر و خداحافظی کرد. و در سکوت کنار زن همسایه قدم برداشت.هر دو ساکت بودند و افکار متفاوتی در سر می پروراندند.پروا در فکر ساسان بود و اینکه شیشه ی عطر را کجا پنهان کند که دست پدر و مادر و برادرها به آن نرسد و صدیقه خانم در فکر رفتار رامبد بود .احساس می کرد پسر حرفیدر دل دارد .حرفی که ناگفته مانده و یا شاید احساسی که قصد سرکوبش را داشت.حدس میزد پسر دوستش عاشق است و می دانست این بار هم به اشتباه حدس نزده.تجربه اش که اینطور می گفت.اما حدس میزد پروای نوجوان از احساس رامبد به خودش غافل است و بی خبر و فکر می کرد وظیفه دارد حرف دل پسر را به دخترک برساند. عاقبت هم پس از سکوتی طولانی طاقت نیاورد و در بین راه ناگهان پرسید: 

_ میگم آخرش چی شد که رامبد از خونه زد بیرون؟تو چیزی بش گفتی؟ 

پروا جواب داد: 

_ نه من هیچی بش نگفتم.

صدیقه خانم پرسید:

_ پس واسه چی رفت؟

پروا شانه بالا انداخت و گفت:

_ نمی دونم. صدیقه خانم گفت:

_ فکر کنم یه چیزیش میشد. 

پروا حرفی نزد.صدیقه خانم گفت:

_ شاید عاشق شده باشه.

باز هم پروا حرفی نزد.شاید زن همسایه درست می گفت و رامبد واقعا عاشق شده بود.اما عاشق چه کسی؟دوستش سارا؟اگر سارا این خبر را می شنید حتما از خوشحالی بال در می آورد.با تصور عکس العمل سارا،پروا لبخند زد. صدیقه خانم پرسید: 

_ بهت چیزی گفت؟

دختر خیلی ساده پاسخ داد: 

_ نه فقط من و من کرد.اما حرفی نزد.

_ حتما از تو خوشش اومده. 

دل پروا در سینه ریخت. لرزید و به تب و تاب افتاد.ناباورانه ایستاد و به زن نگاه کرد.حتی تصورش را هم نمی توانست بکند.رامبد عاشق او شده بود؟!صدیقه خانم ایستاد .چرخید و پرسید:

_ چی شد مادر؟چرا وایسادی؟

احساسی در دختر بر انگیخته نشده بود.اما چیزی او را آزرد.خاطرش کمی آزرده شد.از این فکر که نکند حدس زن درست بوده باشد.از فکر خیانت رامبد به دوستش ساسان و بی توجهی به احساسات او. صدیقه خانم، نزدیکش شد و پرسید: 

_ شاید تو هم از اون خوشت اومده! درسته؟

رنگ دخترک به سرخی گرایید و سر به زیر انداخت.صدیقه خانم با لبخند پرسید: 

_آهان!پس تو هم آره؟

زن خندید و آهسته سوال کرد:

_ می خوای یه کاری کنم تا به هم برسین؟

پروا ناگهان به شنیدن پرسش نیمه تمام او سر بلند کرد و گفت: 

_ نه..نه...من... 

صدیقه خانم باز هم خندید و در حالیکه به مسیرش ادامه می داد؛گفت:

_ راحله زن خیلی خوبیه.سرد و گرم چشیده س.پسرش رامبدم بچیه ی خوبیه.لا اقل با این کاری که داره می کنه داره نشون میده مثل پدرش نیس. 

پروا با کنجکاوی ناخوسته ای پرسید: 

_ پدرش؟ 

صدیقه خانم با سرفه ی کوتاهی گفت: 

_ زندانه.یه کارایی کرده که افتاده زندان. 

نخواست بیش از آن بگوید و آبروی خانواده ی دوستش را جلوی یک دختر بچه بریزد.پروا بی میلی او را نسبت به حرف زدن در مورد پدر رامبد فهمید اما چیزی که فکر او بیش از هر چیز به خود مشغول می کردحرف علاقه ی رامبد بود.علاقه ی رامبد به او!امیدوار بود صدیقه خانم اشتباه کرده باشد. به اطرافش نگاه کرد.نمی توانست موضوع را هضم کند. برایش قابل باور نبود.چطور ممکن بود رامبد به آن سرعت به او علاقمند شده باشد؟باید این را با ساسان در میان می گذاشت. اما رویش می شد حرفی در این مورد بزند؟عکس العمل ساسان با شنیدن موضوع علاقه ی رامبد چه بود؟ پایش به سنگی گیر کرد و سکندری خورد.اما سریع دستش را به دیوار بند کرد و جلوی افتادنش را گرفت. عطر را که در دستش تکان تکان 

خورد،همچون شیشه ی عمرش به سینه چسباند.نمی خواست شیشه بشکند. 

صدیقه خانم که جلو جلو راه میرفت به صدای او برگشت و پرسید: 

_ چی شد؟

پروا سر تکان داد و گفت:

_ نزدیک بود بخورم زمین.

و جلو دوید ،خودش را به زن رساند و گفت: 

_ راستی خاله صدیقه !یادتون نره قول دادین در مورد این عطر و رفتن به خونه ی راحله خانوم چیزی به پدر و مادرم نگین. صدیقه خانم گفت:

_ نه دخترم.مگه من فضولم؟

پروا نفس راحتی کشید. 

_ اگه بگم خودم تو دردسر میفتم مگه نه؟ اون وقت میگن واسه چی با خودت بردیش عطر 

بخره؟

صدیقه خانم پس از ادای این جمله پرسید: 

_ خب دختر خانوم نمی خوای بگی این شیشه ی عطرو واسه کی خریدی؟ 

پروا با خیال راحت حرفی را که از قبل آماده کرده بود بر زبان آورد:

_ واسه یکی از دبیرام می خوام.می دونین دبیر خوبیه.منم روز معلم نتونستم براش کادو بگیرم. 

صدیقه خانم پرسید:

_ مرده؟

پروا گفت:

_ اوهوم.

صدیقه خانم گفت:

_ چه خوب!

و پروا باز هم به رامبد فکر کرد.

******** 

شالش را تند تند روی سرش مرتب کرد و به سرعت خودش را رساند به در خروجی.می خواست از زندانی که پدر برایش درست کرده بود خود را آزاد کند.دیگر حالش از سکوت آن خانه و تماشای دیوارهایش به هم می خورد.دلش برای دیدن ساسان پر پر میزد.زندانبان دل رحم و مهربانش، مادرش، خواب بود و فرصت مناسبی برای آزادی به دست آورده بود.در را باز کرد اما به صدای خواهرش سر جا میخکوب شد:

_ داری کجا میری نیر؟! 

زن جوان اخم کرد.لبها را جمع کرد و برگشت . انگشت اشاره بر لب گذاشت و گفت:

_ هیس! 

منیره نزدیکش شد و آهسته پرسید:

_ کجا میری؟

نیره گفت: 

_ میرم خونه. 

منیره متعجب پرسید: 

_ خب پس چرا یواشکی داری میری؟ 

نیره تند جواب داد: 

_ به تو ربطی نداره فضولباشی. 

منیره با حرص او را نگاه کرد.نیره گفت:

_ نمی خوام وقتی میرم مامان بفهمه و جلومو بگیره. 

بعد بدون اینکه منتظر جوابی از خواهرش باشد؛در را باز کرد و به حیاط پا گذاشت .کیفش را روی شانه اش جا به جا کرد. دوید سمت در و تا برسد ؛به نفس نفس افتاد. در را باز کرد و خودش را به خیابان انداخت.باید هر طور شده ساسان را می دید.در حالیکه تند تند راه میرفت برایش پیام فرستاد: 

_ سلام کجایی؟

و منتظر تاکسی ایستاد.جواب پیامش خیلی زود رسید:

_ سلام عزیزم.خونه م چطور؟

نیره برای تاکسی زردرنگ، دست تکان داد و برای ساسان نوشت:

_ میشه ببینمت؟

سریع رفت سمت ماشینی که منتظرش با فاصله توقف کرده بود و گفت:

_ دربست پارک لاله.

نشست روی صندلی و جواب ساسان را خواند:

_ متاسفم .الان دارم به مادرم رسیدگی می کنم.بعدشم باید برم سر کار. 

نیره اخم کرد و نوشت: 

_ ولی خودت گفتی می خوای باهام حرف بزنی! 

پیام را فرستاد و به خیابان نگاه کرد.تاکسی توقف کرد.نیره تشکر کرد . کرایه را پرداخت و پیاده شد.جواب ساسان رسید:

_ آره ولی الان واقعا گرفتارم .

نیره در حالیکه وارد پارک می شد برایش نوشت: 

_ زنگ که می تونی بزنی.نمی تونی؟ 

_ باشه.هر طور تو بخوای. 

نیره پیام را خواند .شماره ی ساسان را گرفت و منتظر ماند.چند ثانیه گذشت تا اینکه صدای مرد محبوبش را شنید: 

_ الو! 

صدای گوشنواز ساسان او را از آن حالت عصبی بیرون آورد. انگار که باری از روی دوشش برداشته شده باشد نفسی راحت کشید. دوباره صدای ساسان شنیده شد:

_ الو نیره!

لبهای زن جنبید:

_ ساسان.

_ سلام عزیزم. 

به شنیدن صدای او و بیرون بودن از فضای خفقان آور خانه،نیره احساس سبکی کرد و گفت:

_ سلام. 

ساسان پرسید:

_ خوبی؟

زن جواب داد:

_ آره.تو چطوری؟ 

_ دلم برات تنگ شده.

نیره عمیق عمیق نفس کشید و گفت: 

_ منم. 

_ ببخش که نمی تونم بیام ببینمت.دلم خیلی خیلی برات تنگ شده ولی گرفتار مادرمم. 

نیره گرفته گفت: 

_ اشکالی نداره.بعدا هم می تونیم همو ببینیم. 

_ هنوز خونه ی باباتی؟

نیره لبخند زد و جواب داد: 

_ نه.زدم بیرون.از دیشب که گفتی می خوای باهام حرف بزنی تا الان به زور دووم آوردم.بالاخره هر طور بود اومدم بیرون.

ساسان تشویق آمیز گفت:

_ آفرین.کار خوبی کردی.اینطوری می تونیم بدون مزاحم با هم حرف بزنیم.

نیره پرسید: 

_ خب بگذریم.تو در مورد چی می خواستی باهام حرف بزنی؟ 

ساسان پرسید:

_ بالاخره چیکار کردی؟ 

نیره سوال کرد:

_ در مورد چی؟! 

ساسان گفت:

_ درخواست طلاق.

نیره آه کشید و جواب داد:

_ نه.هنوز موفق نشدم.

ساسان در برابر جمله ی نیره سکوت کرد و با سکوت طولانیش او را بی قرار کرد:

_ ساسان!

ساسان گفت:

_ پاک نا امیدم کردی نیر.من فکر می کردم اونقدر بهم علاقه داری که... 

نیره نگران پرسید: 

_ منظورت چیه؟!یعنی چی که نامیدت کردم؟! 

ساسان با لحنی که به گوش زن ناراحت می آمد جواب داد: 

_ نیر تو قرار بود از شوهرت جدا بشی.قرار بود ما بعد از جداییت با هم ازدواج کنیم.یادت رفته؟ 

نیره ناراحت و بی قرار از لحن تند او گفت: 

_ نه نه من یادم نرفته اما مشکل اینجاس که آقام اجازه نمیده ازش جدا بشم.اون میگه شهباز با زن دیگه ای رابطه نداره .میگه اگرم داشته باشه حق جدایی ندارم.

_ و تو می خوای به حرف پدرت گوش کنی؟ 

نیره گفت: 

_ نه...نه من نمی خوام ولی نمی تونم روی حرفشم حرفی بزنم. باز هم سکوت برقرار شد و پس ازگذشت چند دقیقه، ساسان گفت: 

_ نیره اگه تو زودتر نجنبی مجبور میشم با کس دیگه ای ازدواج کنم. قلب زن لرزید.تنش نیز .سست شد و روی نیم کتی نشست.حرفی که ساسان بر زبان آورده بود مانند تیری بر قلبش نشست. ساسان گفت:

_ مادرم ازم می خواد زودتر ازدواج کنم.اونم با دختری که خودش انتخاب کرده.یه بچه مدرسه ای.دختر خوبیه و ... 

لبهای نیره جنبید و با بغض پرسید:

_ و تو هم می خوایش؟ 

_ نه من تو رو می خوام ولی اگه عجله نکنی به خاطر مادرم با اون دختر ازدواج می کنم.

زن شنید و آه کشید.این بدترین خبری بود که می توانست بشنود. ناراحت و افسرده پرسید:

_ حالا من چیکارکنم؟ 

باز هم سکوت برقرار شد.نیره از این سکوتهای پی در پی اعصابش به هم ریخت.اما چیزی نگفت.ساسان گفت:

_ حالا که حاجی به هیچ وجه نمی خواد داماد عزیزشو از دست بده من خودم یه فکری براش 

می کنم.

نیره پلک زد و متعجب پرسید:

_ چیکار می خوای بکنی؟! 

ساسان گفت:

_ بعدا بت میگم.فقط تو الان مثل یه دختر خوب برگرد خونه.واسه شهباز یه ناهار خوب درس کن و بهش زنگ بزن بگو بیاد خونه.بگو بخشیدیش.بگو فهمیدی که سوء تفاهم بوده. بهش محبت کن.تا می تونی شنیدی چی گفتم؟ 

نیره معترض پرسید: 

_ آخه واسه جی باید این کارو بکنم؟

ساسان گفت:

_ اگه نمی خوای یه بار دیگه از هم دور بشیم ،هر کاری میگم انجام بده.بعدا منظورمو می فهمی.

زن با اخم و لبهای جمع کرده گفت:

_ باشه هر طور تو بخوای. 

ساسان گفت: 

_ خب دیگه من باید برم به مادرم برسم.فعلا. 

و تماس را قطع کرد.گوشی تلفن را گذاشت کنارش روی میز ، خیره شد به گوشه ای از سالن و زمزمه کرد:

_ زن احمق!حتی نمی تونی تصور کنی چه نقشه ای برات کشیدم و داری تو چه تله ای میفتی! 

صدای زنگ موبایلش توجهش را جلب کرد.با آرامش تمام چشم چرخاند و زل زد به شماره ی ناشناس روی صفحه .موبایل را برداشت .به فشردن دکمه ای تماس را برقرار کرد و گفت: _ الو! 

صدای نخراشیده ی مردی از آن سوی خط بلند شد: 

_ الو!همراه مظفری! 

ساسان لحن و صدا را شناخت و با لبخند گفت:

_ بله خودم هستم.بفرمایین! 

_ شوما گفته بودی یه کارت پیدا کردی؟یه کارت پول؟ 

ساسان مگسی را که نشسته بود روی میز زیر نظر گرفت و گفت: 

_ بله شما؟ 

صدا نخراشیده تر پاسخ داد: 

_ من؟همونی که پیش می گشتی.

ساسان دستش را به هوای گرفتن مگس بلند کرد و پرسید: 

_ صاحب کارت؟ 

مرد گفت: 

_ اومده بودی کوچه جوکار دنبال من دیگه درسته؟ 

ساسان پاسخ داد: 

_ آهان آره درسته.دیدم که کارتو جا گذاشتین.اومدم دنبالتون ولی نبودین من...

مرد حرف او را قطع کرد و گفت: 

_ این حرفا باشه واس بعد کارت منو کی تحویلم میدی؟ 

ساسان پرسید: 

_ یه ساعت دیگه چطوره؟

مرد سوال کرد:

_ کوجا؟ 

ساسان دستش را محکم و سریع گذاشت روی مگس که نشسته بود مقابلش و گفت:

_ باغ متروکه بیرون شهرو بلدی؟ 

مرد پاسخ داد: 

_ آره بلتم. 

ساسان گفت: 

_ بیا اونجا کارتتو تحویل بگیر. 

_ وایس بینم چرا اونجا؟! 

پسر مگس را که برای آزادی تقلا می کرد در مشت نگه داشت و گفت: 

_ آخه الان به اونجا نزدیکم.می خوام کارت شما رو تحویلت بدم و برم روستا. 

مرد گفت:

_ آها!باشه پس همونجا وایس تا بیام.

ساسان گفت:

_ باشه منتظرتم .

و تماس را قطع کرد.بالهای مگس اسیر را کند.آن را گذاشت روی میز و در حالیکه با لذت نگاهش می کرد، لبخند زد و گفت: 

_ یه مگس بی بال یعنی یه مگس مرده. 

سپس باقی مانده ی چایش را ریخت روی مگس . سرش را بلند کرد و به مادرش که شاهد حرکات او بود نگاه کرد. برخاست.به سمت مهوش رفت.زن پتو را در دستش مچاله کرد و به صبحانه ناتمامش چشمدوخت.پسر در چارچوب در ایستاد و پرسید:

_ می دونی دارم چیکار می کنم؟

زن پاسخش را نداد.ساسان تکیه داد به چارچوب، چشمها را خمار کرد و با لبخند گفت: 

_ دارم یه بازی جدید راه میندازم.می خوام یه آشغالو از رو زمینم بردارم.

این جمله را با نفرت ادا کرد و از در فاصله گرفت.مهوش به او از پشت چشم دوخت.چه کرده بود؟باپسرش چه کرده بود؟پسری را که می توانست در چنین زمانی عصای دستش باشد تبدیل کرده بود به موجودی پر از خشم و کینه که انتقامجوییش پایانی نداشت. آه کشید.دلش گواه بد می داد.چیزینگرانش کرده بود. با اینکه دل خوشی از ساسان نداشت اما ترسی مادرانه بر دلش چنگ می انداخت. ساسان در سالن چرخی زد.او نیز می ترسید.از اینکه موفق نشود و خودش قربانی شود.از اولین جنایت مستقیمش می ترسید.اما کینه و نفرت او را جلو میراند. .کسی در وجودش از او می خواست تمام خشمش را بر سر کسانی که باعث بدبختیش شده بودند خالی کند.برگشت وباز هم چشم دوخت به مادرش که در سکوت و با نگرانی او را می نگریست..جلو رفت و رو به او گفت:

_ من دارم میرم.بعد می بینمت.

از خانه زد بیرون.باید مثل همیشه آرامش خود را حفظ می کرد .اما کدام آرامش؟نه، نمی توانست آرام باشد وقتی میرفت جان مردی را بگیرد که کابوسش بود. هیچ چیز همراه خود نداشت.هیچ سلاحی. تنها خودش بود و خودش.باید تا بیرون شهر تا یک باغ متروکه میرفت.یک باغ متروکه ، خارج از شهر.چرا آنجا را انتخاب کرده بود؟ آنجا در نظرش بهترین جا برای کشتن مردی مثل اسماعیل بود.اگر نقشه اش می گرفت برای همیشه از شرش خلاص می شد.البته شاید هم خودش از بین می رفت. دوست داشت در آن هوای گرم که دلخواهش بود تا بیرون شهر برود اما باید زودتر از اسماعیل میرسید.این باعث شد با یک تاکسی خودش را برساند به نزدیکی محل قرار.وقتی به مقصد رسید پیاده شد.

کمر راست کرد و هوای پر غبار را فرستاد به ریه هایش.از جاده ای که منتهی می شد به بیرون شهر قدم زنان راه افتاد.هوا گرم بود و از شمار خانه ها لحظه به لحظه کمتر می شد .آنقدر رفت تا دیگر خانه ای باقی نماند.از ردیف درختهای کاشته شده در اطراف شهر گذشت.پا به بیراه گذاشت و چند متر دورتر به باغی که با اسماعیل قرار گذاشته بود رسید . از دور به باغ و دیوارهای فروریخته اش نگاه کرد. با قدمهایی 

آرام جلو رفت.از دیوار خرابه ای عبور کرد.به خاطر می آورد، وقتی پسر بچه ای بیش نبود، باغ رونقی داشت . سبز بود.اما مرگ مرموز صاحب باغ ،موقع آب دادن به درختهایش این تصور را به وجود آورد که باغ جن زده است.فرزندان مرد مرده با همین تصور باغ را به حال خود رها کردند.آوازه ی جن زدگی آن مکان باعث شده بود گذر هیچ کس حتی آدمهای معتاد و ولگرد به آنجا نیفتد.تنها ساسان بود که بارها به آنجا 

آمده و در تنهایی خود خلوت کرده بود. دستش را به دیواری گرفت و جلوتر رفت.چشم دوخت به چاهی که از قبل برای اسماعیل آماده کرده بود .یک چاه آب قدیمی خشک.شاخه ها خوب رویش را پوشانده بودند.فقط کافی بود مردک را می کشاند به آن سمت. خواست جلوتر برود و از دقیق بودن تله اش مطمئن شود اما ناگهان کسی او را از پشت گرفت . 

تیزی چاقو روی گلویش برق زد و صدایی خشن و آشنا گفت:

_ صدات در نیاد.حرف بزنی مردی بچه. 

ساسان چشمها را از ترس بست.انتظار چنین غافلگیری ای را داشت.می دانست حریفش مرد باهوشی است که اگر اینطور نبود این همه سال نمی توانست از ماموران قانون خود را مخفی کند.اما او هم از هوش و فراست کمی برخوردار نبود.آمده بود تا حسابش را با او تسویه کند پس باید این کار را می کرد. صدای مرد و خیسی دست عرق کرده اش که دست او را پیچاند ؛ تنش را مورمور کرد: 

_ یالله بگو بینم جوجه! کی هستی؟واسه چی پی من می گشتی؟ 

ساسان آب دهانش را قورت داد. احساس می کرد مرگ فاصله ای ندارد. ولی باید خود را نجات می داد.باید ترس را کنار می گذاشت و دشمنش را می کشاند به سمت چاه.پس گفت:

_ من...من فقط می خواستم کارتو بهتون بدم.

مرد پوزخند زد و نفس داغش به گوش ساسان خورد: 

_ آره جون خودت.راس میگی؟.فک کردی خرم؟

_ نه...نه...دور از جون این چه حرفیه؟من ...

_ خفه شو ...فک کردی خیلی زرنگی؟مادر نزاییده کسی که بخواد سر اسی دزده کلاه بذاره. 

ساسان چشمها را گشود و برق چاقو چشمش را زد: 

_ آقا اسی باور کن من فقط کارتتو واست آوردم.

_ آره جون خودت فک کردی من نمی دونم ماموری.تو هم مث اون یکی همکارات فک کردی زرنگی و می تونی راحت آق اسی رو گول بزنی!ولی تو هم مث اونای دیگه عمرت به دنیا نیس جوجه. تو هم مث اون بقیه با دست خودم میری زیر خاک.

ساسان سعی کرد بیش از آن چیزی که بود خود را ترسیده نشان دهد.پس به 

التماس افتاد: 

_ نه...نه به جون مادرم.مامور کجا بود به خدا آقا اسی من مامور نیستم.تو رو خدا بذار برم. 

_ اگه نیستی پ چرا منو کشوندی اینجا هان؟

ساسان جواب داد: 

_به خدا واسه خاطر کارته بود. تو...تو جیبمو بگرد.خودت می فهمی که دروغ نمیگم.

مردک دستش را محکمتر پیپچاند . ساسان از درد فریاد کشید و به خاطر آورد.به خاطر آورد سالها پیش نیز همینطور دستش پیچانده شده بود.

و همینطور فریاد زده بود.چشمان ترسیده اش را بسته و با گریه التماس کرده بود. با یاد آوری خاطره ی آن شب، دندان بر هم سایید. چه زجری کشیده بود !و با چه بدبختی ای از آن خانه گریخته بود!اسماعیل دستش را در جیب شلوار او فرو برد.احساس گرمای دست مردک حال ساسان را دگرگون تر کرد. پس از آن واقعه تلخ ،شب را چگونه گذرانده بود؟او سرمای هوا و تاریکی زیر پل را به خاطر آورد.هق هق فروخفتهاش را و پلکهای خیسش را که بر هم می فشرد.ناگهان با حرکت اسماعیل از گذشته به حال پرتابشد.مرد او را هل داد روی زمین، تهدید کنان چاقویش را گرفت سمتش و گفت: 

_ یالله جون بکن بگو کی هستی؟ 

ساسان لحظه ای از ترس بر جای ماند.اما ذهنش خیلی سریع فعال شد و همینکه اسماعیل خواست یقه اش را بگیرد، برخاست و به طرفش حمله کرد.مردک از این کار او غافلگیر شد اما خود را نباخت و بازوی ساسان را با چاقویش خراشید ولی پسر بی توجه به زخمش یقه ی او را گرفت و با تمام قدرت او را چرخاند سمت چاه.اسماعیل برای خلاصی از دست او عقب پرید اما ناگهان زیر پایش خالی شد و با خالی شدن زیر پایش ته دلش نیز با تمام نترس بودنش ،خالی شد.ساسان که شاهد سقوط او بود ؛نفس زنان تلو تلو خورد و نشست .از سر و رویش عرق میریخت.دهانش بر اثر تقلا و کشمکش و گرما خشک و پر از خاک شده بود..با احساس بوی خون نگاهی به بازویش انداخت و با دیدن سرخی خون حس سوزش 

زخمش او را آزرد.دستش را گذاشت روی بازوی خون آلودش و برخاست.صدای زوزه ی دردناک اسماعیل را به خوبی می شنید.مردک داشت درد می کشید.حتما دست و پایش به خاطر افتادن از آن ارتفاع شکسته بود.ساسان لب چاه ایستاد و از بالا به پایین نگاه کرد.انتهای آن تاریک بود اما او می توانست هیکل در هم فرو رفته ی اسماعیل را در آن تاریکی تشخیص دهد.چاه خشک بود و تا نیمه از خاک پر اما 

ساسان خیالش راحت بودکه مردک نمی تواند از آن بیرون بیاید.پسر در حالیکه چشم دوخته بود به انتهای چاه و هنوز نفس نفس میزد گفت:

_ بدبخت بیچاره!نمی دونی چه مرگ دردناکی در انتظارته!

و صدای اسماعیل را شنید که ضعیف و دردناک نالید:

_ کمک... 

ساسان به زحمت خندید و ناگهان با صدای بلند گفت: 

_ کمک می خوای؟کمک می خوای آره؟ 

و چون جوابی از او نشنید گفت: 

_ ولی اینجا کسی نیس به دادت برسه. 

مرد چیزی گفت اما برای ساسان صدایش نامفهوم بود.پسر نشست لب چاه ،سنگ کوچکی برداشت ، بازی کنان آن را ته چاه انداخت و گفت:

_ بالاخره گیر افتادی!هر قدر فرار کردی و خودتو قایم کردی ولی بازم گیر افتادی. البته نه به دست قانون بلکه به دست یکی از همون بچه های بدبختی گیر افتادی و مجازات شدی که تو و اون دوست عوضیت... 

باقی حرفش را ادامه نداد.نمی توانست ادمه دهد.سخت بود.سخت و تلخ بازگویی بلایی که بر سرش آورده بودند.سنگ دیگری برداشت ، با شدت بیشتری آن را پرتاب کرد و صدای ناله ی اسماعیل را شنید.سرش را جلوتر برد و بلند گفت: 

_عجب سرنوشتی!شماکفتارای عوضی بچه ها و دخترای بدبختو می دزدیدین و...ولی من اون شب بدون اینکه بدونم پا تو لونه ی کفتارا گذاشتم و همین من باعث شدم انتقام اون بچه ها گرفته بشه . 

صدای نامفهوم دیگری از ته چاه بلند شد. ساسان با حالتی تمسخر آمیز گوشش را جلو برد و گفت:

_ چی؟چی میگی؟بلندتر حرف بزن.صداتو نمیشنوم.

اما با احساس سوزش دوباره ی زخمش از درد آهی کشید و برخاست.نباید می گذاشت بیش از آن خونش هدر برود.در حالیکه بلند می شد گقت: 

_ خب دیگه من باید برم.تو رو با جک و جونورا تنها میذارم.اینجا مار و حشره زیاد داره مواظب باش نخورنت. 

کارت و چاقوی خونی را برداشت.با حالت ضعف از خرابه بیرون آمد . چند متر دورتر چاقو را چال کرد و بعد قدم به جاده ی اصلی گذاشت و منتظر ماشین ایستاد. 

اماکسی برای جوانی با یک بازوی خونی توقف نمی کرد.ماشینها تا میدیدند او زخمی است ؛با سرعت بیشتری از جاده عبور می کردند. با این حال بعد از چند دقیقه یکیشان توقف کرد.ساسان خود را بهماشین رساند و از راننده پرسید: 

_ منو تا نزدیکترین درمانگاه شهر میرسونی؟ 

مرد راننده نگاهی به بازوی خون آلود او انداخت و متعجب پرسید: 

_ چی شده؟دعوا کردی؟ کسی بت حمله کرده؟

ساسان گفت:

_ نه منو برسون بهت میگم.

مرد با وجود ترس و نگرانیش گفت:

_ باشه بیا بالا. 

ساسان تشکر کرد . در را باز کرد و کنار راننده نشست. مرد در حالیکه یک چشمش به جاده بود و یک چشمش به او پرسید:

_ خب حالا تعریف کن واسم ببینم چی شده؟ 

ساسان تکیه داد به پشتی صندلی ، پلکها را بر هم گذاشت و قصه ی از قبل آماده شده اش را تعریف کرد:

_ اومده بودم بیرون شهر یه کم هوا بخورم.ولی نمی دونم چی شد که از یه بیراهه سر در آوردم.نمی دونستم کجام .یهو شنیدم یه نفر از توی یه خرابه صدام میزنه.رفتم ببینم کیه و چی می خواد یهو زیر پام خالی شد.اگه بوته ای رو که لبه ی چاه بود نگرفته بود حتما می افتادم توش.بعدشم داشتم تقلا می کردم که خودمو بکشم بالا دستمو بوته های خار خراش دادن و زخمی شدم. 

مرد راننده به مقابلش خیره شد با چشمانی کاملا باز و وحشت زده پرسید: 

_ راستی راستی رفته بودی توی اون خرابه؟

ساسان گفت: 

_ آره آخه یکی صدام میزد. مرد پرسید:

_ کی بود؟ 

ساسان گفت: 

_ نمی دونم وقتی رفتم اونجا هیشکی رو ندیدم.فقط موقعی که داشتم خودمو از چاه می کشیدم بالا یه سایه بالای سرم بود.به نظرم سایه ی آدم بود. 

مرد راننده سر تکان داد و گفت:

_ پسر مگه تو دیوونه بودی که از اون راه رفتی؟

ساسان خود را متعجب نشان داد و پرسید:

_ چرا؟!چطور مگه؟ 

_ یعنی تو نشنیدی این بیراهه و باغی که تهشه جن داره؟ 

ساسان با ظاهری متعجبتر پرسید:

_ جن؟! 

مرد گفت: 

_ آره. 

و شروع کرد به تعریف ماجرای مرد صاحب باغ با آب و تاب زیاد.

ساسان،اما در دل به حرفهای او پوزخند میزد .قصه در نظرش خرافه ای بیش نبود که مردم آن را طبق معمول بزرگ کرده بودند.او بارها به آن مخروبه پا گذاشته اما اتفاقی برایش نیفتاده بود.

_ اینم درمانگاه.

ساسان به صدای مرد ،سر بلند کرد.چشم دوخت به تابلوی درمانگاه اما احساس کرد آن را تار می بیند.با این وجود نخواست ضعف و بی حالی خود را نشان دهد.از ماشین پیاده شدو تشکر کرد.مرد در جوابش گفت:

_ یادت باشه دیگه هیچ وقت نری دور و بر اون خرابه.

ساسان به رویش بی حال خندید و گفت:

_ چشم دیگه هیچ وقت اونجا نمیرم.

و وارد درمانگاه شد.در حالیکه در ذهنش قصه ای برای چاقو خوردنش آماده می کرد.

***

فصل 13

شماره اش را گرفت.برای چندمین بار و به مدتی طولانی به صدای بوق گوش سپرد .در دل گفت:

"پس چرا جواب نمیده؟"

و در جواب دوستش که پرسید:

_ چی شد؟جواب نداد؟

گفت:

_ نه هنوز .

سارا پاهایش را تکان تکان داد و گفت:

_ شاید مشکلی واسش پیش اومده که نمی تونه جواب بده!

پروا پرسید:

_ مثلا چه مشکلی؟هر اتفاقی هم افتاده بود خودش خبرم می کرد.نمی کرد؟

سارا شانه بالا انداخت و گفت:

_ چه می دونم شاید حال مادرش بد بوده یا خودش مریض شده.

پروا اخم کرد.از صبح یکریز زنگ زده بود اما ساسان جوابش را نداده بود.این بی خبری داشت آزارش می داد. نگران شده و دلش شور میزد.چشم دوخت به سارا که روی نیمکت کلاس نشسته بود و پرسید:

_ یعنی ممکنه نیاد؟

سارا گفت:

_ کی می دونه شایدم بیاد.

پروا نشست پشت نیمکت و گفت:

_ منو بگو با چه ذوقی واسش کادو گرفتم!

اگه نیاد چیکار کنم؟

سارا گفت:

_ خب بذار دفه بعد بش بده.

پروا پاسخ داد:

_ نمی تونم با خودم برش گردونم خونه.ممکنه مامانم اینا ببیننش.اون وقت می فهمن من بودم پولا رو برداشتم.

سارا پرسید:

_ خب پس می خوای من واست نگهش دارم؟

پروا با خود فکر کرد

"فکر بدی نیستا!" 

اما تا خواست موافقتش را به صدای بلند اعلام کند ،گوشی در دستش لرزید.دختر چشم به صفحه ی موبایل دوخت و به دیدن پیام ساسان دلش ریخت.سریع پیام را باز کرد و خواند:

_ سلام ، امروز نمی تونم بیام.حالم خوب نیس.

پروا نگران و دستپاچه نوشت:

_ سلام چی شده؟

همزمان با فرستاده شدن پیام سارا پرسید:

_ چی شد؟

پروا جواب داد:

_ میگه امروز نمیاد. 

و پیام بعدی ساسان را خواند:

_ بعد بت میگم.

سارا پرسید:

_ نمیاد؟

پروا گرفته پاسخ داد:

_ نه میگه حالش خوب نیس.

_ چشه؟!

پروا مغموم گفت:

_ نمی دونم میگه حالش خوب نیس.

سارا پرسید:

_ پس رامبد چی میشه؟

_ وقتی ساسان نیاد لابد اونم نمیاد.چینی بر پیشانی صاف و سفید سارا نشست. از روی نیمکت پرید.موبایل پروا را قاپ زد و گفت:

_ الان معلوم میشه میاد یا نمیاد.

پروا غافلگیر از حرکت دوستش، اعتراض کرد و گفت:

_ چیکار می کنی دیوونه؟! موبایلمو بده.

پروا غافلگیر از حرکت دوستش، اعتراض کرد و گفت:

_ چیکار می کنی دیوونه؟! موبایلمو بده.

سارا گفت:

_ یه دقیقه صبر کن می خوام به رامبد زنگ بزنم.

پروا با حرص پرسید:

_ آخه مگه تو شماره شو بلدی؟

سارا جواب داد:

_ آره که بلدم.چند دفه هم با موبایل بچه ها بهش زنگ زدم.خود ساسان بهم داد.

_ ولی من نمی خوام با موبایلم بش زنگ بزنی.بدش من.

سارا از زیر دست دوستش فرار کرد و دوید ته کلاس ، شماره ی رامبد را گرفت ومنتظر ماند.پروا رفت سمتش.سارا موقعیتش را تغییر داد و وقتی دید پروا دست بردار نیست شروع کرد به تند تند راه رفتن در کلاس.پروا ایستاد.حریف دوست شیطانش نمی شد.اما باید موبایلش را پس می گرفت.سارا بی خیال به رامبد سلام کرد:

_ الو سلام رامبد.

_ الو شما؟

پروا به سوی او با سرعت قدم برداشت.سارا پرید روی نیکتی تا دست دوستش به او نرسد و گفت:

_ من سارام.خوبی؟

_ تویی؟باز که زنگ زدی!مگه بت نگفتم مزاحم نشو؟!

سارا با اخم سکوت کرد.از لحن تند رامبد خوشش نیامده بود.

_ واسه چی زنگ زدی؟

سارا به سکوتش ادامه داد.رامبد تندتر از قبل پرسید:

_ مگه با تو نیستم؟واسه چی زنگ زدی؟چیکار داشتی؟

سارا برای حفظ ظاهر جلوی پروا خود را خندان نشان داد و گفت:

_ هیچی بابا فقط خواستم ازت بپرسم امروز میای یا نه؟

_ نه کار دارم.

سارا لب گزید.دستش را مشت کرد و گفت:

_ آره جون خودت کار داری.بگو چون ساسان نمیاد نمیای.الکی هم بهونه ی کار داشتنو نیار.

صدای متعجب رامبد از آن سوی خط شنیده شد:

_ ساسان نمیاد؟!چرا نمیاد؟

سارا با غیظ گفت:

_ حالش خوب نیس.مریضه.من چه می دونم از خودش بپرس.مثلا تو رفیقشی!

سکوت در آن سوی خط برقرار شد.

سارا بی طاقت گفت:

_ الو!رامبد!

و چون جوابی نشنید لجبازانه تکرار کرد:

_ رامبد، رامبد، رامبد ،رام...

_ چه خبرته بچه!چقدر رامبد رامبد می کنی یه بار گفتی شنیدم دیگه!

سارا با حاضر جوابی گفت:

_ خب منم یه بار صدات زدم جواب ندادی!

رامبد جواب داد:

_ خب حالا.

و پس از سکوتی کوتاه گفت:

_ میام به یه شرط.

سارا ذوق زده پرسید:

_ چه شرطی؟

_ به این شرط که پروا رو هم با خودت بیاری؟

سارا اخم کرد ، نیم نگاهی به دوستش انداخت و پرسید:

_ اون دیگه واسه چی؟

رامبد گفت:

_ نه پس می خوای خودت تنهایی بیای ؟اگه تنها بیای و کسی مزاحمت بشه چی؟

سارا لبخند زد ، دست گذاشت روی گونه ی داغ شده اش و پرسید:

_ یعنی اینقدر روم غیرت داری؟

رامبد جواب نداد.سارا گفت:

_ باشه تنها نمیام.با اسکورت میام.

_ خیله خب دیگه مزه نریز.تو پارک میبینمت.

سارا شاد گفت:

_ باشه بای.

بعد ادا در آورد و موبایل پروا را گرفت سمتش:

_ بیا بابا خودتو نکش.

از روی نیمکت پرید ؛ کیفش را برداشت و گفت:

_ زنگ که خورد میریم پارک.

پروا حرفی نزد.آنقدر از دستش عصبانی بود که نمی توانست چیزی بگوید.سارا متوجه اخمهای در هم او شد و پرسید:

_ چیه؟چرا قیافه تو این شکلی کردی؟

پروا با غیظ گفت:

_ چرا با موبایل من زنگ زدی به رامبد؟

سارا گفت:

_ خب حالا مگه چی شده؟من موبایل بچه های دیگه رو هم ازشون میگیرم به رامبد زنگ میزنم.فقط تو نیستی که! پروا با سگرمه های در هم، بی حرف، کوله اش را برداشت، انداخت روی شانه اش و از کلاس بیرون زد.سارا دنبالش راه افتاد و پرسید:

_ نکنه می ترسی رامبد مزاحمت بشه ؟

و ریز خندید.پروا در جواب او سکوت کرد.دلش می خواست دوست بی ملاحظه اش را خفه کند.سارا دست روی شانه ی او گذاشت و گفت:

_ ناراحت نباش اون که نمی دونه این شماره ی توئه.تازه بفهمه هم مزاحم 

نمیشه.پسر خوبیه.اگرم این کارو کرد خودم می کشمش.

پسر خوب!پسر خوب!این واژه ای بود که سارا همیشه به کار می برد تا اعتمادش را نسبت به رامبد نشان دهد.اما پروا می خواست اعتراف کند به آن پسر اعتماد ندارد و می ترسد.اعتراف کند از رامبد و حالات و حرکات و رفتارش می ترسد و در مورد علاقه ی احتمالیش حرفی بزند اما از شکسته شدن دل سارا نیز می ترسید.متفکر دست دوستش را از روی شانه اش برداشت و گفت:_ با من حرف نزن.این حرکتش نه از روی عصبانیت که از عذاب وجدانی بود که داشت آزارش می داد.عذاب وجدان به خاطر بردن دل دوست پسر سارا .دخترک با خود می گفت:

"اگه واقعا رامبد از من خوشش اومده باشه چی؟اون وقت من چیکار کنم؟سارا چی میگه؟"سارا که عقب مانده بود.خودش را به او رساند و گفت:

_ خب حالا تو هم چرا عین بچه ها قهر می کنی؟!

پروا پاسخ داد:

_ من قهر نکردم.

سارا برای اذیت کردن او گفت:

_ چرا قهر کردی.مث بچه ها.کوچولو ،کوچولو،کوچولو.

پروا تند چرخید و تهدید کنان گفت:

_ بس می کنی یا نه؟

دوستش با لجبازی تکرار کرد:

_ کوچولو.

پروا وقتی دید حریفش نمی شود دیگر چیزی نگفت.

_ بریم حیاط پشتی من یه کم به خودم برسم.پروا به شنیدن این حرف سارا و لحن با مزه اش لبخند بر لب آورد و ناخودآگاه خنده اش گرفت اما خنده اش را خورد.سارا خنده ی هر چند کوتاه او را دید و گفت:

_ خندیدی؟یعنی آشتی؟

پروا جواب داد:_ برو پی کارت بچه پررو.

سارا دستش را دور گردن او انداخت طوری که پروا از فشاری که تن سنگین دوستش به او آورد نفسش بند آمد و خم شد.

_آشتی بگو آشتی؟

پروا به زحمت گفت:

_ ولم کن دیوونه خفه م کردی.

سارا جواب داد:

_ تا نگی آشتی ولت نمی کنم.

پروا که نفس کم آورده بود با لحن تسلیم آمیزی گفت:

_ خیله خب بابا آشتی.

سارا او را رها کرد و خندید.پروا در حالیکه گردنش را می مالید گفت:

_ مرض.

سارا به خندیدنش ادامه داد و راه افتاد سمت حیاط پشتی.پروا نیز با قدمهای آهسته دنبالش رفت.حیاط پشتی ، به خاطر زده شدن زنگ کلاس بعدی، خلوت شده بود.دخترها جای مناسبی انتخاب کردند و نشستند.

سارا کیفش را باز کرد .کیسه پلاستیکی نازکی را همراه با یک آینه ی کوچک بیرون آورد.کیسه پلاستیکی محتوی مقداری کرم بود.دختر مشغول کرم مالیدن به صورتش شد و گفت:

_ حواست باشه کسی نیاد این ور.

پروا گفت:

_ نترس نمیاد.

سارا کرم زدن صورتش را تمام کرد و گفت:

_ اونبارم همینو گفتی ولی سرایدار اومد .

پروا گفت:

_ خودت می دونی آقای مسلمی کاری به این کارا نداره.

سارا رژی را که در دستش بود به لبهایش مالید و آن را گرفت سمت پروا:

_ نمیزنی؟

پروا گفت:

_ نه.

و نگاهی به انتهای حیاط پشتی انداخت . بعد به وسایل آرایش سارا اشاره کرد و از او پرسید:

_ اینا رو از کی گرفتی؟

سارا کمی رژ به گونه هایش مالید و گفت:

_ از مرادی مهر.

پروا پرسید:

_ کدومشون؟

سارا نچی کرد.دست از کارش کشید و گفت:

_ حالا تو هی بازجویی کن!خودت می دونی مهتاب از این چیزا نمیاره مدرسه.

پروا گفت:

_ یعنی از مژده گرفتی!

سارا گفت:

_ آره دیگه.

پروا گفت:

_اه دختره ی چندش .اینقدر بدم میاد کرمو میذاره تو پلاستیک یا فقط اسفنج کرم پودرو میاره.

یکی نیس بش بگه حداقل بذار توی یه قوطی ای ظرفی...سارا حرفش را قطع کرد و گفت:

_ که اون وقت گیر مامور مخفیای خانوم جاوید بیفته دیگه!حداقل تو پلاستیک میشه راحت قایمش کرد.در ضمن برای صدمین باره اینو در مورد مژی میگی.

پروا جوابش را نداد.سارا کارش با صورتش تمام شد.کرم و رژ و خط لبش را در کیفش گذاشت.برخاست و گفت:

_ بریم.

پروا برخاست.دلش نمی خواست همراه سارا برود.اما محض کنجکاوی و اطمینان از درست بودن حدس صدیقه خانم، دوستش را همراهی می کرد.دخترها با هم راه افتادند و به حیاط اصلی رفتند.باقیهمکلاسیهایشان داشتند والیبال بازی می کردند.سارا رو به پروا گفت:

_ تو برو.منم اینا رو میدم مژده و میام.

پروا سر تکان داد و گفت:

_ دیر نکنیا.

و بدون اینکه جلب توجه کند رفت سمت در و از آن خارج شد.کمی که از در فاصله گرفت منتظر ماند تا سارا هم بیاید.خیلی زود هیکل درشت دوستش ظاهر گردید که موهایش را هم از مقنعه اش بیرون ریخته بود.پرواپرسید:

_ بریم؟

سارا گفت:

_ بریم.

*****

رامبد خوشحال از نبودن ساسان ، در انتظار دخترها قدم میزد.عاقبت می توانست بدون حضور ساسان با پروا حرف بزند.

روی نیمکت پارک نشست و از دور به آمدن دخترها خیره شد.پروا و سارا دست بر شانه ی هم گذاشته و 

کنار هم راه می رفتند. رامبد آن دو نفر را با هم مقایسه کرد.در نظرش سارا هر قدر هم چاق و سفید و 

خواستنی بود اما پروا جذابتر و متین تر و موقرتر از او بود.نرم و سبک قدم بر می داشت و مثل ساراسنگین و گشاد گشاد راه نمیرفت. درک نمی کرد چرا ساسان را هل داده بود سمت سارا؟شاید می خواست با این کار حواسش را از پروا پرت کند.اما تا قبل از اینکه ساسان آنها را با هم آشنا کند او شناختی از آن دو دختر نداشت!

با رسیدن دخترها ، از فکر بیرون آمد.برخاست و در حالیکه چشم از پروا بر نمی داشت لبخند زد و گفت:

_ سلام.

پروا از نگاه او خوشش نیامد و در جواب فقط سرش را تکان داد.

اما سارا جواب داد:

_ سلام آقای غیرتی!

و برای رفع خستگی ناشی از گرما رفت روی نیمکت بنشیند و که رامبد گفت:

_ اونجا نشین.

سارا متعجب پرسید:

_ چرا؟

رامبد پروا را زیر چشمی پایید و گفت:

_ بریم رو چمنا بشینیم.

نیمکت کوچک گنجایش نشست سه نفر را نمی داد.از طرفی رامبد دوست داشن به جای سارا پروا کنارش باشد اما می دانست که نمی تواند این را از دخترک بخواهد.سارا کیفش را انداخت روی شانه اش و گفت:

_ آهان باشه اشکالی نداره بریم.

و جلوجلو راه افتاد.از حرکات و رفتار رامبد پی به چیزهایی برده بود.اما عکس العملی نشان نمی داد..آن هم فقط به خاطر دوستش پروا.دخترها روی چمن تازه کوتاه شده ی مرطوب نشستند و ساسان مقابلشان.حرفی برای گفتن به سارا نداشت و در اصل او را مزاحم می دانست اما برای پروا حرفهای ناگفته ی زیادی داشت.می خواست بیشتر با او آشنا شود.بعد هم با ساسان در موردش حرف میزد.از او می خواست اگر تنها به قصد دوستی به دخترک نزدیک شده کنار بکشد.با خود فکر می کرد باید شجاعت به خرج دهد و شانسش را امتحان کند.شاید موفق شد و پروا به او تعلق گرفت.سارا به اطرافش نگاه کرد و گفت:

_ کاش می تونستیم بریم یه کم بگردیم.

رامبد که قبل از آمدن دخترها سیگارش را کشیده و قبراق و سر حال بود گفت:

_ خب بیاین ببرمتون یه جای خوب.بریم یه چیزی هم بخوریم.

سارا دستها را به هم کوبید و گفت:

_ آره کلی کیف میده.دو ساعتم وقت داریم.

اما پروا گفت:

_ نه، نه اگه خونواده م بفهمن دارم میزنن.

رامبد متعجب پرسید:

_ واقعا یه همچین کاری می کنن؟

پروا گفت:

_ آره داداشام...آقام...

اما سارا مهلت نداد و گفت:

_ خب داداش منم غیرتیه ولی...

رامبد بی توجه به او از پروا پرسید:

_ چند تا داداش داری؟

پروا گفت:

_ دو تا.

سارا گفت:

_ خوبه من یکی دارم.

اما رامبد حتی به او نگاه هم نکرد؛ از پروا پرسید:

_ خواهر چی؟ داری؟

پروا جواب داد:

_ نه فقط خودمم.

سارا چمن زیر دستش را در مشت گرفت.رامبد گفت:

_ من فقط خودمم.نه خواهر و نه برادر.

سارا گفت:

_ خوش به حال تو.

پروا گفت:

_ می دونم .

رامبد پرسید:

_ از کجا می دونستی؟

پروا گفت:

_ صدیقه خانوم برام تعریف کرد.

سارا احساس کرد دارد به او بی توجهی می شود.پروا از رامبد پرسید:

_ یه چیزایی در مورد پدرت ...

اما حرفش را خورد.سارا خودش را برای بار چندم وسط انداخت:

_ پدرش چی؟

رامبد بی خیال گفت:

_ زندانه.بدهی بالا آورده رفته زندان.

اما اینها را رو به پروا می گفت.سارا سر به زیر انداخت.پروا و رامبد داشتند حرف میزدند.پروا از ناراحتی دوستش با خبر بود اما برای ارضای حس کنجکاویش با پسر هم صحبت شده بود. رامبد اما تنها او را می دید .سارا از این بی توجهی احساس حقارت کرد. دستش را گذاشت روی دهانش.رژش را پاک کرد و گفت:

_ من اینجا راحت نیستم.میرم میشینم روی نیمکتا.

پروا مردد به او نگاه کرد و گفت:

_ منم میام.اما سارا به حرفش توجه نکرد .

دختر رفتن دوستش را تماشا کرد و رو به رامبد گفت:

_ سارا ناراحت شد.

رامبد بی خیال پرسید:

_ از چی؟

پروا با اعتراض گفت:

_ تو اصلا بهش توجه نکردی.اون ...

رامبد گفت:

_ بی خیال بعدا یادش میره.

اما سارا همان نزدیکی کنار درختی ایستاده و حرفهای آن دو نفر را می شنید.

در حالیکه اشکها چشمهایش را خیس کرده بودند.جلوی هق هقش را با دست گرفته بود.در نظرش همیشه همینطور بود.هیچ کس به او توجه نمی کرد.نه در خانه توجه می دید نه بیرون از خانه.همیشه سعی می کرد خودش را به زور در دل اطرافیانش جا کند تا تنها نباشد.در حقیقت پروا تنها کسی بود که به او بی دریغ محبت می کرد.دختز با شانه های افتاده رفت و روی نیمکت نشست .رامبد بی خبر از احساس سارا از پروا پرسید:

_ ساسان نگفت چرا نمیاد؟

پروا گفت:

_ نه.

و خواست بلند شود برود دنبال سارا.نمیخواست با رامبد تنها باشد اما رامبد پرسید:

_ کجا؟

پروا جواب داد:

_ میرم پیش سارا.گناه داره تنهاست.

رامبد گفت:

_ بذار تنها باشه .اینطوری ما هم راحت با هم حرف میزنیم.

پروا جواب داد:

_ ولی من چیزی ندارم که بگم.

رامبد پرسید:

_ پس چه جوریه که هر وقت با ساسان هستی اون همه حرف میزنی؟

پروا گفت:

_ ساسان فرق می کنه.اون...

دختر ادامه نداد.شرمش می شد از احساساتش جلوی یک جوان غریبه حرف بزند.رامبد پرسید:

_ دوستش داری؟

پروا برخاست و از او دور شد.رامبد هم بلند شد و او را صدا زد:

_ پروا!پروا وایسا.

اما صدا کردن دخترک کاری بیهوده بود.او به سرعت رامبد را ترک کرد.حالا دیگر به حرفهای زن همسایه یقین پیدا کرده بود.

پس از رفتن او رامبد تنها و سر به زیر ایستاد زیر سایه ی درخت زبان گنجشک و به پروا فکر کرد.به رفتار دقایق پیش او ،به حرفهایش و نگاه گریزانش.نمی فهمید کجای کار را اشتباه رفته!قصدش از نزدیک شدن به دخترک نه برای دوستی بلکه برای نزدیک شدن و شناختنش بود.اما راهش را نمی دانست.با خود فکر می کرد شاید عجله اش برای آشنایی با پروا کار درستی نبوده.شاید بیشتر می بایست صبر می کرد و یا حرف دلش را با مادرش یا ساسان در میان می گذاشت.ممکن بود ساسان به خاطر او دوستیش را با پروا به هم بزند و به نفع او کنار بکشد.شاید...

آرام آرام راه افتاد و از پارک آمد بیرون .فکر کرد بهتر است موضوع را به دوستش حالی کند و با چنین فکری شماره ی ساسان را گرفت.تلفن بوق زد،چند بار ولی کسی جواب نداد. یک بار دیگر شماره اش را گرفت .داغ و پر اضطراب، نفسش را به ریه کشید و شروع کرد به قدم زدن.پاکت سیگارش را از جیب بیرون آورد.صدای بی حال و خواب آلود ساسان دل او را بیشتر به آشوب کشاند:

_ الو بگو رامبد.چی شده؟

_ سلام ساسان.خواستم حالتو بپرسم.امروز نیومدی نگران شدم.

ساسان تلگراف وار جواب داد:

_ چیزی نیس. نترس .حالم خوبه.

رامبد بی میلی ساسان را برای حرف زدن احساس کرد.اما او واقعا می خواست نظر دوستش را در مورد پروا بداند.قصد اصلیش از تماس با او نیز همین بود.

_ خب دیگه کاری نداری؟

ساسان پرسید و رامبد گفت:

_ نه فقط خواستم حالتو بپرسم و ...

_ و چی؟

رامبد گفت:

_ و...و...می خواستم ازت یه سوال بپرسم.

ساسان گفت:

_ فک نکنم الان وقت خوبی برای سوال کردن باشه.

ولی باشه بپرس.

_ خواستم در مورد پروا یه سوالی بکنم.

ساسان هیچ نگفت. احساس بدی از این سکوت به رامبد دست داد .اما به خود جرات داد و پرسید:

_ می خواستم بپرسم که دوستی تو با پروا یه دوستی ساده س؟ 

ساسان خطر را حس کرد اما خودش را به نفهمیدن زد و گفت:

_ منظورتو نمی فهمم.

_ ام...خب...خب تو بهش واقعا علاقه داری؟

ساسان با صدای گرفته پرسید:

_ چرا اینو می پرسی؟

رامبد برای گفتن حرف دلش لبها را از هم باز کرد.اما سخت بود.بر زبان آوردن جملاتی که در ذهن داشت و بر قلبش سنگینی می کرد سخت بود.سکوتش داشت طولانی می شد و ساسان بی حوصله از این سکوت گفت:

_ حرفتو بزن دیگه.چرا ساکت شدی؟

رامبد پاکت سیگار را در دست مچاله کرد ،چشمها را بست و گفت:

_ می دونی من...من...از پروا خوشم اومده.احساس می کنم اونو...

ادامه نداد.اعتراف به عشق در مقابل رقیب احتمالی کار او نبود.

_ تو چی گفتی؟

رامبد جواب ساسان را نداد.

و ناگهان صدای خشن و تهدید آمیز او به گوشش رسید:

_ از پروا فاصله بگیر.شنیدی چی گفتم ازش فاصله بگیر.اگه بفهمم...

رامبد حیران از این چرخش صد و هشتاد درجه ای رفتار دوستش حرف او را قطع کرد و گفت:

_ من...

اما تماس قطع شد.پسر جوان نا خود آگاه به اطرافش نگاه کرد.لحن حرف زدن ساسان نشان می داد عاشق پرواست.دوستش دارد و نمی تواند بپذیرد رقیبی دارد.حتی اگر دوستش باشد.رامبد موبایلش را در جیبش فرو برد.آخرین سیگار را از پاکت مچاله شده اش بیرون آورد .آن را صاف کرد و آتش زد.فکر کردن به پروا با وجود ساسان اشتباه بود.باید او را فراموش می کرد.نمی خواست به خاطر یک دختر و احساس تازه ای که یافته بود دوستی مثل ساسان را از دست بدهد. اما با چنین افکاری تنها خودش را فریب می داد . آن احساس به قول خودش تازه از بین رفتنی و فراموش شدنی نبود.با این حال سعی کرد خودش را با تماشای اطراف مشغول کند. عصر بود و آفتاب از وسط آسمان ساعتها می شد که گذشته بود .هوا گرم بود اما رامبد بی توجه به این گرما که احساسش نمی کرد تمام راه را تا خانه بدون خستگی قدم زد.وقتی رسید؛ در نیمه باز را هل داد . وارد شد و به تصور اینکه مادرش سرگرم مشتریهای همیشگی است رفت یک گوشه ی حیاط نشست.اما خیلی نگذشت که راحله تنها پا به حیاط گذاشت.پسر به دیدن مادرش برخاست و سلام کرد.زن تند چرخید و به دیدن او دست روی سینه اش گذاشت و گفت:

_ تویی؟ترسوندیم که بچه!

رامبد گفت:

_ ببخشید دیدم در نیمه بازه فکر کردم مشتری تو خونه س.بی سر و صدا اومدم نشستم اینجا .

راحله شیر آب گوشه حیاط را باز کرد و گفت:

_ تا چند دقیقه پیش اینجا بودن رفتن.

رامبد پرسید:

_ جنسا خوب فروش میرن.نه؟

مادر در حال آب پاشی حیاط با رضایت گفت:

_ آره خیلی خوبه.جنساش خارجیه.کلی خریدار داره.

_ ماهی!ماهی حراج.ماهی قزل،ماهی حلوا،ماهی...

به صدای ماهی فروش راحله رو به پسرش گفت:

_ خدا رو شکر این وانتی ماهی فروشه اومد.

رامبد جان مادر برو تا نرفته یه کیلو ماهی ازش بگیر.قزل بگیر ارزونه.

رامبد از کنار مادرش گذشت و گفت:

_ ول کن مامان.ماهی می خوای چیکار؟

راحله متعجب پرسید:

_ تو که ماهی خیلی دوس داشتی چی شده اینو میگی؟!

رامبد جواب داد:

_ آخه گشنه م نیس.

مادر با چشمان گرد حیرت زده ،ناباور به پسرش نگاه کرد و پرسید:

_ بیرون چیزی خوردی؟

رامبد گفت:

_ نه.

زن خودش را به او رساند و گفت:

_ ولی الان سه روزه هیچی نخوردی !

رامبد به اتاقش رفت و گفت:

_ خب گشنه م نیس.

و تی شرتش را از تن در آورد.

مادر با نگرانی پرسید:

_ میگم نکنه مریضی؟

رامبد با خنده ی کوتاهی جواب داد:

_ نه اتفاقا حالم خیلی خوبه.

راحله گفت:

_ شک دارم آدمی که سه روز ، سه روز غذا نخوره سالم باشه.باید بری دکتر خودتو نشون بدی.

رامبد تی شرتی را که از کمد بیرون آورده بود؛ پوشید و گفت:

_ مامان!وقت گیر آوردیا!بی خیال دکتر.

مادر ناراحت گفت:

_ آخه من نگرانتم چرا نمی فهمی؟الان مدتیه نه خواب درست و حسابی داری ، نه خوراک درس و حسابی.اون وقت میگی حالت خوبه؟

رامبد جواب داد:

_ آره حالم خوب خوبه.اصلا نگران نباش.

اما به دیدن چشمهای نگران مادرش، برای بیرون آوردن او از نگرانی ،گفت:

_ ولی باشه.واسه اینکه تو رو از نگرانی در بیارم میرم .خوبه؟

راحله نفسش را بیرون داد و گفت:

_ آره حتما حتما برو.یادت نره ها!

و باز دلشوره افتاد به جانش.پسرکش لاغر و رن پریده شده بود و در نظرش به شدت بیمار می نمود. ترس زن اما بیشتر به خاطر این بود که حالات رامبد او را یاد پدرش می انداخت. 

راحله می ترسید پسرش در چنان سن و سالی بیماری پدر بزرگش را به ارث برده باشد.می ترسید بچه اش سرطان داشته باشد.

*******

نشسته بودند رو در روی هم، هر دو مشتاق، یکی در اشتیاق دیگری اما دیگری در اشتیاق پیش بردن نقشه اش و لذت بردن از پایان آن.نیره به چهره ی دوست داشتنی مرد محبوبش نگاه کرد. دستش را به سمت دست او برد و پرسید:

_ چرا اینقدر رنگت زرد شده؟! 

ساسان اجازه داد زن دستش را لمس کند .بعد به رویش لبخند زد و گفت:

_ یه کم مریض بودم.

نیره گفت:

_ یه کم مریض شدن باعث میشه اینطوری به این روز در بیای؟

_ آره دیگه من بدنم ضعیفه یه سرمای کوچولو هم بخورم ، چند روز خونه نشین میشم.

نیره خیره شد به چشمهای او و ساسان زمزمه کرد:

_ این به خاطر سختیاییه که تو زندگیم کشیدم.

اما ناگهان ساکت شد.

نیره پرسید:

_ پس چرا ساکت شدی؟

ساسان جواب داد:

_ نمی خوام بیشتر از این در موردش حرف بزنم و تو رو ناراحت کنم.

نیره دست او را در دستانش گرفت. دلش می خواست او را ببوسد.در آن لحظه که رو در روی هم نشسته بودند ، در آن خانه اما مجبور بود صبوری پیشه کند.

_ اگه به من نگی به کی می خوای بگی!مثلا قراره یه روزی با هم زندگی کنیم.

ساسان به چشمهای او نگاه کرد.عمیق و طولانی ،آنقدر که زن از نگاه او دستپاچه شد و پرسید:

_ چیه؟چرا اینجوری نگام می کنی؟

ساسان گفت:

_ نیر!

نیره گفت:

_ هوم؟

ساسان پرسید:

_ تو منو دوس داری؟

نیره دست او را رها کرد و گفت:

_ معلومه که دوست دارم. اگه نداشتم الان اینجا جلوم نشسته بودی؟

ساسان پرسید:

_ پس هر کاری که بگم حاضری انجام بدی تا به هم برسیم؟

نیره با کنجکاوی پرسید:

_ چه کاری؟

ساسان گفت:

_ هر کاری.مثلا...

مکثی کرد.کیسه ی کوچکی را از جیبش بیرن آورد و گذاشت روی میز .نیره متعجب پرسید:

_ این چیه؟

ساسان گفت:

_ پودریه که می تونه راحت و بی دردسر ما رو به هم برسونه.

نیره کیسه را گرفت ، زیر و زرو کرد ، بو کشید و پرسید:

_ چیه؟نکنه رفتی پیش دعا نویس؟

ساسان خندید و گفت:

_ نه بابا.

و بعد جدی شد و جواب داد:

_ این سمه.

نیره با دهان باز به او نگاه کرد.نفس نمی کشید.تنها چشم دوخته بود به ساسان ولی ناگهان پرسید:

_ سم واسه چی؟!

ساسان گفت:

_ باید اونی رو که سد راهمون شده از سر راه برداریم.

نیره با چشمان گشاد شده پرسید:

_ منظورت آقامه؟

ساسان گفت:

_ نه منظورم شهبازه.

نیره ناخودآگاه برخاست. حرف ساسان او را ترسانده بود. قتل،قتل شهباز؟!آن هم با سم؟!چطور چنین چیزی به ذهن ساسان رسیده بود؟!پسر در حالیکه با چشمان نیمه باز او را می نگریست ؛ پرسید:

_ چی شد ترسیدی؟

نیره با وحشت گفت:

_ ساسان تو...تو می خوای من شوهرمو بکشم؟

ساسان خونسرد پاسخح داد:

_ نه من چنین چیزی از تو نمی خوام.می تونی راحت بگی نه و خداحافظ.گفتم اگه می خوای به هم برسیم این بهترین راهه.

نیره گفت:

_ ولی ساسان...

_ می ترسی؟

نیره وحشت زده گفت:

_ تو...تو از من می خوای آدم بکشم و می پرسی می ترسم؟خب...خب، معلومه که می ترسم .هر کی هم جای من باشه می ترسه.

ساسان با آرامش گفت:

_ ولی کار سختی نیس.هیشکی هم متوجه نمیشه.سمو میریزی تو چای یا قهوه یا شربت یا هر چیزی که می خوره و چند دقیقه بعدشم تمومه. کسی هم به تو شک نمی کنه.

نیره عصبی پرسید:

_ از کجا اینقدر مطمئنی که کسی به من شک نمی کنه؟

ساسان تکیه داد به پشتی صندلیش و گفت:

_ چون بعضیا رو میشناسم که توی این کار موفق بودن.تو هم حتما موفق میشی.

نیره با صدایی ناله مانند گفت:

_ اما من نمی تونم.

ساسان به او نگاه کرد که رنگش شده بود مثل گچ دیوار ،سپس بر خاست و گفت:

_ باشه.پس...خداحافظ.ممنون از ناهارت.خیلی خوشمزه بود.

رفت سمت در .نیره به رفتن او نگاه کرد.نمی توانست اجازه بدهد برود.حالا دیگر به شدت دلبسته اش شده بود.نمی توانست بعد از این همه مدت انتظار ،باز هم بگذارد برود.اما ساسان از او می خواست شهباز را بکشد.کار آسانی نبود.نمی توانست.

_ ساسان!

نیره صدایش کرد.بلند،با لحنی ملتمس و پر عجز.جوان ایستاد و گفت:

_ نمی خوام از دستت بدم نیر.ولی اگه نتونی مانع بینمونو برداری اون وقت برای همیشه میرم و حتی دیگه اتفاق هم نمی تونه ما رو سر راه هم قرار بده.

زن دستش را بر روی میز ستون تن قرار داد و گفت:

_ آخه می ترسم.می ترسم معلوم بشه کار منه.

ساسان برگشت و گفت:

_ خیلی راحت می تونی بگی پای یه زن دیگه تو زندگی شوهرت در میون بوده.می تونی بگی بارها زنگ زده و تهدیدش کرده و بگی ممکنه اون این کارو کرده باشه.می تونی ذهن همه رو منحرف کنی.می تونی خودتو زنی نشون بدی که توی زندگی بهش ظلم شده اما اونقدر نجیب بوده که صداش در نیومده.کسی به یه زن مظلوم داغ دیده مشکوک نمیشه.

نیره پرسید:

_ اگه واقعا زنی در کار نباشه چی؟

ساسان پرسید:

_ مگه تو خودت صداشو نشنیدی؟

نیره گفت:

_ آره شنیدم.

ساسان پرسید:

_ مگه نگفتی براش پیام داده؟

زن با تکان سر پاسخ مثبت داد.

ساسان گفت:

_ خیله خب دیگه ، پس قضیه حله.

نیره نشست روی صندلی.بی حال ،کسل و نگران.با حالتی عصبی چند بار با یک دست نیمی از صورت را پوشاند.آدمکشی کار او نبود.جراتش را نداشت.می ترسید، از رسوایی پس از جنایت می ترسید.وحشت از اینکه زود خودش را با رفتارش رسوا کند اراده اش را سست می کرد و ساسان می دانست.از کوچکترین احساسات نیره با خبر بود.به خوبی می دانست با دادن کوچکترین فرصت فکر کردن به زن تمام نقشه هایش نقش بر آب می شود پس بالای سرش ایستاد .خم شد و یک دستش را روی میز کنار دست نیره قرار داد . صورتش و را مقابل صورت او گرفت و گفت:

_ چقدر می خوای از دستش عذاب بکشی؟تو زندگی چی بهت داده جز تنهایی؟جز اینکه همیشه بت کم محلی کرده؟تو دوس داری همیشه تنها باشی؟آره؟اون فقط به فکر بیشتر کردن پولاشه.ازت یه عروسک ساخته .یه عروسک بی روح واسه نمایش دادن و پز دادن به این و اون.اون لیاقت زن خوشگلی مثل تو رو نداره.

نیره مانند طعمه ای افسون شده که به ماری نگاه کند به ساسان خیره شد.پسر لبها را با لبخند جذاب همیشگیش از هم باز کرد و زمزمه وار گفت:

_ اون برای تو هیچ ارزشی قائل نیس ولی برکس برای من با ارزشترین چیز دنیایی.تو جواهر زندگی منی.

نیره با نگاهی پر عطش چشم در چشم ساسان دوخته بود و حرفهایش را می شنید.کلمه به کلمه آنها را می بلعید و تشنه تر می شد.ساسان برای بیشتر کردن این عطش دستش را روی دست او گذاشت و آن را به آرامی،خیلی خیلی نرم فشرد.بعد به سرعت کمر راست کرد و گفت:

_ کاری رو که بت میگم بکن.مطمئن باش به نفعته.

نیره اما ساکت به او خیره مانده بود.هنوز در فکر آن لحظه ی کوتاه بود.گرمای دست مرد محبوبش دلش را زیر و رو کرده و نفسش را بند آورده بود.داشت با خود فکر می کرد"چه نگاهی داره لعنتی!آدمو مسخ می کنه .چه دست نرمی!کاش برش نمی داشت".ساسان نگاه از او گرفت و گفت:

_ هر وقت تصمیم گرفتی خبرم کن .

و به قصد رفتن چرخید به سمت در.نیره ناگهان به خود آمد.برخاست و صدایش زد:

_ وایسا.

ساسان ایستاد.زن گفت:

_ بهم مهلت بده.

ساسان با لبخندی گوشه لب پرسید:

_ چقدر؟

نیره گفت:

_ اونقدر که آمادگیشو پیدا کنم.

لبخند ساسان پر رنگتر شد:

_ باشه.پس هر وقت آماده شدی خبرم کن.

گفت و با خبر از تاثیری که بر روح و جان نیره گذاشته بود از آن خانه زد بیرون. خیالش دیگر بابت او راحت شده بود.حالا دیگر زنک کاملا غلام حلقه به گوشش بود.هر چه می خواست به او نه نمی گفت.همه چیز به خوبی پیش می رفت .درست مطابق میلش.اما چیزی که ساسان را اذیت می کرد موضوع علاقه رامبد به پروا بود که باید جلویش را می گرفت.هر چند از قرار گرفتن در موقعیتهای پیش بینی نشده لذت می برد اما برای اولین بار داشت خطر را حس می کرد و این خطر از جانب رامبد بود .

"رامبد لعنتی،حتی فکرشو هم نمی کردم از پروا خوشت بیاد.من تو رو به این دلیل با خودم همراه کرده بودم که سارا باهات سرش گرم بشه و به خاطر من به پروا حسادت نکنه و دهنش بسته بمونه.اما تو عاشق پروا کوچولوی من شدی و همه چیزو خراب کردی.ولی اشکالی نداره خودم درستش می کنم"

در حالیکه رامبد را در ذهن مخاطب ساخته ، با او حرف میزد و به هر چه سریعتر پیش بردن نقشه هایش فکر می کردو همین باعث شده بود زودتر دست به کار شود.نباید فرصتی به هیچ کدامشان می داد باید بازیش را پایان می داد.باید نقشه هایش را جمع می کرد تا کار را یکسره کند.مشغول نوشتن پیام برای پروا شد:

_ سلام.هستی؟

از خیابان که عبور کرد، جواب پروا رسید:

_ سلام.آره ولی الان سر کلاسم.

_ می خوام زنگ بزنم. باهات کار خیلی مهمی دارم.می خوام یه چیزی بت بگم. موبایل به دست پیاده رو را طی کرد و به دختر بچه ی سه چهار ساله ای که دست در دست مادرش می گذشت لبخند زد و پیام پروا را با آرامش تمام خواند:

_ الان که نمی تونم باهات حرف بزنم.بعد از کلاسم داداشم میاد دنبالم که برم خونه.

_ نمی تونی از کلاس بیای بیرون؟کارم خیلی مهمه.

رسید جلوی فروشگاه و منتظر ایستاد تا جواب پیام پروا بیاید:

_ باشه .به بهونه ی آب خوردن اجازه میگیرم.اومدم بیرون اس میدم.

ساسان منتظر ماند تا پروا خبرش کند.چند دقیقه گذشت، بالاخره پیام پروا رسید:

_ اومدم بیرون.

_ حالا زنگ بزن.

ساسان با سر انگشت نام پروا را لمس کرد و موبایلش را نزدیک گوشش :

_ سلام پرواخانوم.حال شما چطوره؟

پروا جواب داد:

_ ممنون .خوبم.

ساسان پرسید:

_ من حالتو پرسیدم.تو حال منو نمی پرسی؟

دختر با لحنی که دستپاچگیش از آن مشخص بود گفت:

_ ببخشید.تو خوبی؟

ساسان خندید و گفت:

_ آره خوبم.

پروا پرسید:

_ چی می خواستی بم بگی؟

ساسان بی مقدمه پرسید:

_ پروا تو نظرت در مورد من چیه؟

_ منظورت چیه؟!

ساسان گفت:

_ خب نظرتو می خوام دیگه.

پرواسوال کرد:

_ نظر منو واسه چی می خوای؟

ساسان به جای جواب پرسید:

_ می خوام بدونم تو از من خوشت میاد یا نه؟

پروا سکوت کرد و ساسان با وجودیکه پی به حرف دلش برده بود پرسید:

_ چرا ساکت شدی؟

مکثی کرد و بعد با لحنی به ظاهر نگران سوال کرد:

_ ببینم نکنه از من خوشت نمیاد؟

پروا هول شد و گفت:

_ نه، نه به خدا من...

اما جمله اش را نا تمام گذاشت.ساسان ناگهان پرسید:

_ چقدر؟

پروا متعجب پرسید:

_ چی چقدر؟!

ساسان گفت:

_ چقدر از من خوشت میاد؟در حد یه دوست ساده و معمولی؟

پروا به جای جواب کلافه پرسید:

_ منظورت چیه؟چرا این سوالا رو از من می پرسی؟

ساسان گفت:

_ می خوام بدونم جز به عنوان یه دوست به چشم دیگه ای هم می تونی منو ببینی و قبول کنی؟

پروا متعجب پرسید:

_ یعنی چه جوری؟!

ساسان با صدایی پر مهر گفت:

_ یعنی به عنوان شوهرت.

ناگهان دوباره سکوت برقرار شد. سکوتی که نشان می داد دخترک چقدر از شنیدن این کلمات شوکه شده و جا خورده. ساسان هم که منتظر چنین فرصتی بود پرسید:

_ پروا!اجازه میدی بیام خواستگاریت؟

با سوال او تماس قطع شد.پسر ابرو بالا انداخت و لبخند زد.عکس العمل دختر همان چیزی بود که انتظارش را داشت.در حالیکه به سمت فروشگاه محل کارش می رفت ،برای پروا پیام فرستاد:

_ چی شد؟پس چرا قطع کردی؟!از حرفم ناراحت شدی؟به خدا منظور بدی نداشتم.فقط حرف دلمو زدم.

وارد فروشگاه شد و یکراست رفت سراغ کارش.

***

فصل 14

احساس می کرد دارد آتش میگیرد. نه از گرمای هوا که از حرفهای ساسان .نمی توانست خودش را فریب بدهد و انکار کند رویای چنین روزی را در سر نمی پرورانده.اما تصور اینکه ساسان نیز از او تا این حد خوشش آمده باشد در مخیله اش نمی گنجید.گیج،هول،مات و مبهوت خیره شده بود به تخته ای که پر 

شده بود از نوشته های خانم جوادی.کلمه ها به رنگ آبی و قرمز جلوی چشمش می رقصیدند و موبایلش در جیبش مرتب می لرزید.جرات و قدرت آن را نداشت که جواب پیامهای ساسان را بدهد.یا حتی آنها را بخواند. سعی داشت برای فرو نشاندن کنجکاوی و عطشش برای خواندن پیامهای ساسان، تمامحواسش را بدهد به خانم جوادی که همچنان خستگی ناپذیر روی تخته می نوشت. سارا نشسته بود کنارش و رنگ به رنگ شدنش را می دید اما دلیل از این رو به آن رو شدن حال دوستش را نمی دانست. با این حال حدس می زد هر چه هست زیر سر آن موبایل است که مرتب وز وز می کرد.کنجکاو بود بداند چه کسی پیام می فرستد.با خود فکر می کرد:

"شاید ساسان باشه.ولی آخه پروا که از پیامای ساسان انجوری نمی شد!نکنه رامبد باشه؟"

ناگهان با این فکر که رامبد مزاحم پروا شده ،دستش را در جیب دوستش فرو برد و تا پروا به خود بجنبند موبایل را برداشت.دختر چرخید، تند نگاهش کرد ،خواست چیزی بگوید و موبایلش را از دست او بگیرد اما سارا خودش را چسباند به دیوار کنارش و از او فاصله گرفت.خانم جوادی به صدای پچ پچ بچه های نشسته در انتهای کلاس ته ماژیک را به تخته کوبید:

_ هیس!

و دوباره مشغول نوشتن شد.سارا مشغول خواندن پیامهای ساسان شد و با هر پیام لبخندش پر رنگ و پر رنگتر شد.همکلاسی دیگرشان که نشسته بود نیمکت پشتی ، با کنجکاوی داشت او را همراهی می کرد.پروا نیز که بدش نمی آمد دوستانش او را در چنان موقعیتی ببینند و توجهشان بیشتر به سمتش جلب شود سکوت کرد ،حواسش را داد به تخته و اجازه داد بچه ها در گوشیش سرک بکشند.سارا پیامها را خواند .خودش را کشاند سمت او و و پچ پچ کنان پرسید:

_ نمی خوای جوابشو بدی؟

پروا سرخ شد و گفت:

_ نمی تونم خجالت می کشم.

دوست پشت سریشان گفت:

_ نمیشه که جوابشو ندی.ازت خواستگاری کرده.باید یه چیزی بگی که بدونه موافقی یا نه؟

سارا در تایید حرف او گفت:

_ راس میگه.ممکنه فک کنه مخالفی و ناراحت بشه.

و فکری کرد و پرسید:

_ می خوای من جوابشو بدم؟

پروا حرفی نزد.سارا عقب نشست و گفت:

_ باشه.

و مشغول نوشتن پیام برای ساسان شد.پروا بی تاب سر جایش جا به جا شد و زیر چشمی دوستش را پایید که چشم دوخته بود به صفحه ی موبایل و گاهی لبخند میزد ،پیامها را به دوست پشت سریش نشان می داد وبی صدا می خندید.ظاهرا ساسان داشت با سارا شوخی می کرد .پروا دلش می خواست او هم پیامها را بخواند اما می ترسید خانم جوادی متوجه شود.زنگ که خورد طبق معمول کلاس 

شلوغ شد و بچه ها اطراف معلمشان را که در حال جمع کردن وسایلش بود گرفتند. 

سارا آخرین پیام را که خواند خنده اش گرفت و سرش را گذاشت روی میز.پروا 

کنجکاو و بی قرار به او نزدیک شد و پرسید:

_ چی نوشته؟

سارا سر بلند کرد و پیام را برای پروا خواند:

_ شما بزرگواری خانوم .اصلا من اول پروا رو از شما خواستگاری می کنم.خوبه؟

از شوق و حسرت لبخند زد . به چهره ی گلگون شده ی دوستش نگاه کرد و با لحنی شوخ پرسید:

_ حالا من چیکار کنم؟تو رو بدم بهش یا نه؟

سارا زد به صورتش و دوباره پرسید:

_ بدم یا نه؟

دوست پشت سریشان گفت:

_ بده ساراجون.بده.

سارا گفت:

_ باشه.هر چی نیلو میگه.

و برای ساسان پیام فرستاد.طولی نکشید که صدای زنگ موبایل بلند شد.سارا آن گرفت سمت پروا و گفت:

_ بیا پری ساسان می خواد باهات حرف بزنه.

پروا گر گرفت.نمی توانست حرف بزند.چه باید می گفت آخر؟ضربان قلبش تند و کند می شد .احساس می کرد دارد پس می افتد.

سارا گفت:

_ بگیر دیگه نامزدت بات کار داره.

با دست لرزان موبایل را گرفت.دکمه ی سبز رنگ را فشرد. موبایل را چسباند به گوشش و با صدایی لرزان گفت:

_ الو!

سلام مجدد خانوم.

قلب پروا به شنیدن صدای ساسان شروع به تند تپیدن کرد.با صدای آه مانندی گفت:

_ سلام.

ساسان پس از مکثی کوتاه پرسید:

_ بالاخره چه جوابی بهم میدی؟

_ در مورد چی؟

ساسان پرسید:

_ اجازه میدی بیام خواستگاریت؟

و وقتی با سکوت او مواجه شد گفت:

_ می دونم حتما هنوز تو جواب دادن تردید داری.پس بذار یه کم در مورد خودم بیشتر برات 

بگم.می دونی من آدمی هستم که تو زندگیم خیلی سختی کشیدم.مجبور بودم از همون 

بچگی کار کنم.خیلی اذیت شدم تا به اینجا رسیدم.خیلی تنهام . یعنی همیشه تنها بودم.هیچ 

وقت هیچکس تو زندگیم نبوده.نه دوستی ،نه فامیلی نه خواهر و برادری .ولی از وقتی تو رو 

دیدم همه چی برام عوض شده.همه چی یه جور دیگه شده.تو..تو چه جوری بگم.بهم امید 

دادی.منو از تنهایی در آوردی.جوری که احساس می کنم همونی هستی که همیشه دنبالش 

بودم.دختر حرفهای او را می شنید و بر حرارت بدنش بیشتر و بیشتر افزوده می شد.

_ دلم می خواد توی زندگیم تو کنارم باشی.واسه همیشه.هر چی هم که بخوای واست مهیا 

می کنم.حتی اجازه میدم بری دانشگاه و درس بخونی.حتی می تونی بری کار کنی.

پروا سست سر جایش نشست.حرفهای ساسان به رویا شبیه بودند. ادامه ی تحصیل و کار 

کردن از آرزوهای بزرگ دست نیافتنیش به شمار می آمدند. در خواب هم نمی توانست رسیدن به آرزوهایش را تصور کند.

_ پری من تو رو خیلی دوس دارم.اگه بهم بله بگی میشی همه ی زندگیم.میشی همه کسم.

فقط گوش می کرد و هیچ نمی گفت.ادای کلمات برایش سخت شده بود.ساسان پرسید:

_ تو نمی خوای حرفی بزنی؟یه چیزی بگو که بدونم موافقی یا مخالف؟

_ باید با آقام حرف بزنی.

دختر به صدایی گوش کرد که از دهانش بیرون آمده بود.انگار خودش نبود که این جمله را بر زبان آورده بود.

ساسان گفت:

_ می دونم.این کارو می کنم.منتها نظر خودت در مورد من چیه؟

پروا احساس کرد مقنعه دارد خفه اش می کند.به اطراف نگاه کرد .کلاس خلوت بود.مقنعه را از سر در آورد و پرسید:

_ میشه بعدا بگم؟

ساسان پرسید:

_ چرا؟

پروا زیر چشمی سارای کنجکاو را پایید که منتظر پایان مکالمه ی او بود :

_ آخه...آخه...خجالت می کشم.

ساسان به شنیدن این حرف خندید و گفت:

_ باشه اگه مشکلت فقط همینه.بعدا ازت دوباره می پرسم.

و بلافاصله پرسید:

_ می تونم یه چیز دیگه ازت بخوام؟

پروا نا آرام برخاست و پرسید:

_ چی؟

_با من میای بریم خونه ی خواهرم؟می خوام به اون معرفیت کنم و همونجا هم با همدیگه حرفامونو بزنیم.

سوال ساسان را بی جواب گذاشت.نه می توانست در خواستش را رد کند و نه می توانست بپذیرد.ساسان پرسید:

_ چی شد؟پس چرا جواب نمیدی؟

پروا زمزمه وار گفت:

_ آخه..آخه نمیشه.اگه بفهمن چی؟

ساسان پرسید:

_ کی بفهمه؟خونواده ت؟نترس نمی فهمن.من خودم ترتیب همه چیزو جوری میدم که کسی بویی نبره.

پروا با رو در بایستی گفت:

_ باشه.

ساسان خوشحال گفت:

_ خیلی خوبه.پس هر وقت گفتم بیا پارک تا با هم بریم.خب؟

پروا باز هم گفت:

_ باشه.

_ خوبه. 

پروا لبخند گذرایی بر لب آورد.ساسان سوال کرد: 

_ راستی رامبد این روزا سراغت نیومده؟

و بدون آنکه منتظر جواب پروا باشد گفت:

_ اگه یه وقت اومد سراغت خبرم کن که بهش بگم دیگه مزاحمت نشه.

پروا حدس زد چیزی بینشان پیش آمده،اما بدون هیچ سوالی گفت:

_ باشه.

_ خودتم اصلا باهاش حرف نزن.

پروا دلش به هم آمد و نفسش بند آمد.مردی عاشقش بود و غیرت و تعصبش را به او نشان می داد.با صدایی که می لرزید گفت:

_ حرف نمیزنم.

ساسان گفت:

_ پس بعد می بینمت.

پروا نفس حبس شده اش را با خداحافظی ساسان بیرون داد.به دوستش نگاه کرد و بی صدا خندید.

*****

پشت در ایستاد.سست،بی حال و شوک زده.سر پا بند نبود.خسته بود.اما نمی خواست این خستگی را بپذیرد.او که تا دیروز می توانست تمام شهر را زیر پا بگذارد حالا حتی توان ایستادن نداشت.انگار تمام انرژیش یکباره تحلیل رفته باشد.هنوز نتوانسته بود باور کند.حرفی که شنیده بود برایش غیر قابل هضم بود.با شنیدنش دنیا دور سرش چرخیده بود.هنوز حرفهای دکتر در گوشش زنگ می زد:

_ چیز خاصی مصرف می کنی؟

_نه دکتر.مثلا چی؟

_مثلا یه نوع مواد مخدر._

باید می فهمید.باید از این سوال دکتر می فهمید منظورش را.اما تمام مدت در بی خیالی سر کرده بود.وقتی به او گفته بودند اعتیاد دارد.خنده اش گرفته بود.مثل وقتی که از سوال دکتر خندید. هنوز باور نداشت.فکر می کرد اشتباه شده و همین را هم به دکتر گفته بود اما جواب شنیده بود که تمام علائم و 

نشانه ها نشانه ی اعتیاد به شیشه است.گیج و منگ خیره شد به در.نمی دانست جواب مادرش را چه بدهد.چهره ی نگران او از مقابل چشمانش کنار نمی رفت. دستش را به سمت دکمه ی زنگ برد اما پشیمان شد.نشست روی سکوی جلوی خانه، صورتش را گرفت بین دستهایش و با خود فکر کرد:

"اعتیاد دارم؟به شیشه؟پس چرا خودم نفهمیده بودم!اصلا چه جوری بهش معتاد شدم من که...

ناگهان ساسان را به خاطر آورد و سیگارهای معجزه آسایش را.سیگارهایی که به محض کشیدنشان حالش از این رو به آن رو می شد:

" نه این امکان نداره.چرا باید ساسان منو معتاد کنه؟!آخه مگه چیکارش کردم؟! چه دشمنی ای با من داره؟!ولی پس چه جوری؟چه جوری من معتاد شدم؟آخه چطور امکان داره؟!"]

نمی فهمید و این نفهمیدن بیشتر اذیتش می کرد و باعث تحریک اعصابش میشد.ساسان،ساسان،شاید او واقعا مسئول این اتفاق بود!ولی باید حتما از خودش می پرسید.برخاست و دوباره نشست . 

چطور با آن حال و روز می توانست برود سراغ ساسان؟!نه نمی توانست.صدای باز شدن در را شنید اما تکان نخورد.

_ وا!رامبد!چرا اینجا نشستی؟!

رامبد بی آنکه جواب مادرش را بدهد،بلند شد و از کنار او گذشت.راحله هاج و واج خیره شد به پسرش که سرش را انداخته بود پایین و داشت وارد خانه می شد.اما خیلی زود به خود آمد و دنبالش رفت:

_ رامبد!رامبد!

رامبد صدای مادر را شنید و بیشتر تحریک شد .برای اجتناب از صحبت کردن با او، به سرعت وارد اتاق شد و قبل از رسیدن مادرش، در را قفل کرد و پشتش را به آن کوبید.راحله حیرت زده از این حرکت پسرش دستگیره را تکان داد و او را صدا زد:

_ رامبد!رامبد چرا درو قفل کردی؟ وا کن ببینم.

نشست روی زمین و بازوهایش را بغل کرد و زیر لب گفت:

_ باید...باید ترک کنم. باید بازم همون رامبد سابق بشم.باید تا ترک نکردم توی همین اتاق بمونم. 

پنجه ها را در بازو فرو برد و چشمها را بست تا افکار نامیزانش را مرتب کند.در آن حال خراب موبایلش را از جیبش بیرون آورد.می خواست با ساسان حرف بزند. بداند چرا چنان بلایی سرش آورده.اما دستهایش می لرزید.به صفحه ی موبایل نگاه کرد و چشمهایش پر شد از اشک.

_ رامبد!رامبد!

صدای مادر افکار و اعصابش را به هم ریخت و طاقتش را طاق کرد.تند برخاست و رو به در و چسبیده به آن گفت:

_ مامان تو رو خدا دست از سرم بردار.حوصله ندارم.

_آخه....آخه چی شده؟چرا اینجوری حرف میزنی؟!

رامبد با بغض نشسته در گلو ، نشست روی زمین و گفت:

_ بذار به حال خودم باشم.تو رو خدا بذار به حال خودم باشم.

مادر دیگر حرفی نزد و بعد به یکباره سکوت فضا را پر کرد.رامبد سر در گریبان به فکر بلایی بود که بر سرش آمده بود .زمان می گذشت و گذشت آن از نوری رفته رفته ضعیف و ضعیفتر می شد مشخص بود. توان رامبد داشت تحلیل می رفت.احساس می کرد چیزی را گم کرده است اما نمی دانست چه چیزی.در 

اتاق تاریک چشم گرداند تا گم شده اش را بیابد. ناگهان برخاست و مشغول راه رفتن شد .آنقدر راه رفت تا عاقبت از این راه رفتن اعصابش به هم ریخت و چوب لباسی را که نزدیک در بود با تمام لباسهایش روی زمین انداخت.بی حوصله، کسل و عصبی موهایش را عقب زد .در آن حالت بد ماندن برایش سخت بود. باید خودش را نجات می داد.اما چطور؟باید شیشه می خرید .در دل از خودش پرسید:

"از کجا ؟"

پلکها را بر هم گذاشت و دوباره باز کرد.بهادر می توانست او را نجات دهد.اعتیادش از ظاهر و قیافه اش مشخص بود.فقط رامبد نمی دانست او اهل چه موادی است. ولی به هر حال می توانست از او بخواهد برایش گیر بیاورد. به پول هم نیاز داشت.با فکر پول دستش را گذاشت روی جیبهای شلوارش.و آنها را گشت اما دریغ از یک سکه .تمامش را خرج کرده بود.پس باید می رفت از مادرش می گرفت.دیگر معطل نکرد .سریع در اتاق را باز کرد.به صدای باز شدن در مادر نگران جلویش ظاهر شد:

_ رامبد!

پسر راحله را کنار زد ،به سمت اتاقش رفت و پرسید:

_ پولا کجاست؟

راحله در حالیکه قلبش از اتفاقی ناشناخته به تپشی ناگهانی دچار شده بود پرسید:

_ کدوم پولا؟

رامبد جوابش را نداد. کیف پول مادرش را از روی میز آرایش برداشت اما خالی بود.کیف را زمین انداخت و شروع کرد به گشتن در اتاق.راحله حیرت زده خودش را به او رساند و پرسید:

_ تو چرا اینجوری می کنی؟چرا داری اتاقو به هم میریزی.

رامبد نفس نفس زنان، بی قرار و عرق کرده پرسید:

_ پولا کجاس؟من پول می خوام.بگو کجاس؟ 

و ناگهان چشمش افتاد به کمد لباسها.مادرش را کنار زد و رفت کشوی کمد را باز کرد .کیف دیگری را پیدا کرد که پر نشان می داد.کیف را برداشت.دل راحله در سینه ریخت.تمام پس اندازی که داشتند همان پول بود.صبح می خواست ببرد بانک.این شد که اعتراض کرد و گفت:

_ کجا می بری کیفمو.

رامبد گفت:

_ برو کنار.

راحله با سماجت گفت:

_ نمیرم.تا نگی این پولا رو واسه چی می خوای نمیرم.این تموم پس اندازمونه.

و خواست کیف را بگیرد که رامبد کنترل اعصابش را از دست داد.او را به شدت هل داد و فریاد زد:

_ بت میگم برو کنار.

راحله تعادلش را از دست داد و خورد به در شیشه ای کمد.رامبد بی توجه به او از اتاق زد بیرون.باید خودش را می رساند به بهاد.ر

او می توانست از این حال بد نجاتش دهد.پا به کوچه گذاشت.گیج و منگ و بی قرار بود و نمی دانست به کدام سمت برود. فقط جلو می رفت .در سرش صداهایی می چرخیدند .صداهایی آزاردهنده و مبهم.برای فرار از آن صداها قدم تند کرد اما وقتی به خود آمد و به اطرافش دقت کرد، خودش را جای دیگری دید.سرش را خاراند ، گردنش را مالید،با ناراحتی راه آمده را برگشت و تغییر مسیر داد.درست یادش نبود خانه ی بهادر کجاست و به نظرش می آمد حافظه اش ضعیف شده ، خانه ی بهادر،بهادر،کجا بود آن خانه ی نکبتی؟کلافه ایستاد و پا بر زمین کوبید.اما وقتی خود را مقابل کوچه ی آشنای تاریک دید؛آرام شد .قدم برداشت که برود به سمت خانه ی بهادر که با دیدن ساسان سر جایش ماند.با چشمان کاملا باز خیره اش شد و زیر لب از خود پرسید:

_ اون اینجا چیکار می کنه؟!

چند بار با خشم این را تکرار کرد .ساسان متوجه او نشده بود و داشت قدم زنان از کوچه می گذشت.رامبد از پشت سر او را صدا زد:

_ های تو.

ساسان ایستاد و به صدای او برگشت.از دیدنش آنجا،آن وقت شب تعجب کرد.انتظارش را نداشت.رامبد رفت نزدیکتر.ساسان چشمها را ریز کرد و پرسید:

_ تو اینجا چیکار می کنی؟

رامبد جواب داد:

_ مهم نیس من اینجا چیکار می کنم.فقط می خوام الان یه سوال از تو بپرسم.

ساسان نا خودآگه قدمی به عقب برداشت و گفت:

_ بپرس.

رامبد جلوتر رفت و پرسید:

_ توی اون سیگارایی که به من می دادی چی بود؟

ساسان حدس زد رامبد از ماجرا با خبر شده است اما بی تفاوت گفت:

_ منظورتو نمی فهمم.

رامبد عصبانی گفت:

_ منظورمو نمی فهمی؟نمی فهمی لعنتی؟

_ نه نمی فهمم.

ساسان این را گفت و قصد رفتن کرد اما رامبد عصبانی از جواب سر بالایش، بازویش را با خشونت گرفت و کشید .او را برگرداند، یقه اش را گرفت و داد زد:

_ چرا؟چرا منو معتاد کردی؟چرا باعث شدی به شیشه معتاد بشم؟

ساسان به یقه اش که در دستان رامبد بود نگاه انداخت.دست او را پس زد و بی حرف راهش را کشید برود.رامبد اما عصبانی تر از آن بود که به آن سادگی رهایش کند.به سمتش حمله کرد و او را از پشت کشید.ساسان برگشت. هلش داد و به زمینش انداخت.رامبد درد را کف دستش حس کرد.می خواست برخیزد اما احساس حقارت به او اجازه نداد،حقارتی که در برابر ساسان حس کرده بود.در عوض ساسان ایستاد بالای سرش.خم شد ،یقه اش را کشید و او را بلند کرد چسباند به تیر چراغ برق .دو جوان چشم 

در چشم هم دوختند.رامبد تحقیر شده و پر بغض و کینه و ساسان با نگاهی پر تحقیر و پر غرور.رامبد در حالیکه جلوی گریه اش را می گرفت پرسید:

_ چرا؟

ساسان لبخندی موذیانه زد و گفت:

_ این یه بازیه رامبد،یه بازی که من راه انداختم . خیلیارو تو این بازی شرکت دادم اما همه به سرنوشت تو دچار شدن.تو هم یکی مثل اونای دیگه.تو هم محکوم به شکستی.

رامبد پرسید:

_ مگه من چیکارت کردم.تو...تو که منو نمیشناختی!واسه چی؟

ساسان گفت:

_ تو هیچ کاری نکردی رامبد ولی همونطور که گفتم این یه بازیه و من توی اون به همبازی احتیاج دارم.به آدمایی مثل تو.آدمای تنها که تو زندگیشون کلی مشکل داشته باشن.

رامبد حیران خیره شد به چهره ی زیبایی که در آن بازی نور و تاریکی ، یک نیمه اش در سیاهی فرو رفته بود و همچون شیطانی مجسم می نمود.

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

نگاه کرد و ناگهان بی آنکه بداند چه می گویدپرسید :

_ بازی؟نکنه...نکنه داری با پروا هم همین بازی رو می کنی؟

با کشیده شدن نام پروا به میان، ساسان پشت دستش را محکم کوبید به صورت او.سر رامبد چرخید به یک سمت. 

_ اگه یه بار دیگه اسم پروا رو از دهنت بشنوم پوستتو قلفتی می کنم.

ساسان حرفش را با خشم بر زبان آورد.رامبد را رها کرد و از آنجا دور شد.پسر خیره به رفتن او روی زمین سر خورد.

دیگر فکرش کار نمی کرد.دیگر نمی دانست چه خوب است و چه بد.نمی دانست با این درد چگونه بسازد.رویاها و آرزوهایش را همه بر باد رفته می دید و نقشه هایش را نقش بر آب.دوستی که فکر می کرد برایش بهترین دوست است بی دلیل زندگی او را سیاه کرده و بر باد داده بود.

_ جوون!جوون!

رامبد به شنیدن صدای مردانه ای از جا پرید .مردی که دست بر شانه ی او زده و صدایش کرده بود کمی عقب رفت و پرسید:

_ چرا اینجا نشستی؟حالت خوب نیس؟

رامبد تند برخاست .به او و زن و کودک همراهش نگاه کرد و گفت:

_ نه چیزی نیس.من...من خوبم.

مرد پرسید:

_ مطمئنی؟

رامبد گفت:

_ آ..آره...

_ مجید!بیا بریم.دیر میشه.

زن بود که همسرش را صدا زد و صدایش برای رامبد آشنا بود! مرد رفت دست پسرکش را گرفت و همراه با همسرش قدم زنان دور شد.پسرک در حال رفتن چرخید وچشم به او دوخت.رامبد کودکی خودش را دید.گذشته ی خوشی را که داشت.ناگهان صدا زد:

_ مامان!بابا!

دوید که خود را به آنها برساند ولی وقتی در تاریکی چشم گرداند کسی را اطرافش ندید. زیر لب پرسید:

_ یعنی چی؟یعنی خواب بود؟

مدتی گیج از اتفاق افتاده خیره شد به ظلمت کوچه بعد بی حواس رفت سمت خانه ی بهادر.

جلوی در ضربه ای به آن زد و منتظر ماند.صدای لخ لخ دمپایی را شنید و صدای خسته ی بهادر را که گفت:

_ اومدم.کیه؟

رامبد هیچ نگفت.بهادر در را باز کرد .سرش را بیرون آورد و او را که دید راست ایستاد و گفت:

_ اِ!تویی؟!اینجا چیکار می کنی؟واسه چی اومدی؟

رامبد گفت:

_ اومدم یه چیزی ازت بخرم.

بهادر پرسید:

_ چی؟

رامبد پرسید: 

_میشه بیام تو بگم؟ 

بهادر با تردید این پا و آن پا کرد و عاقبت گفت:

_ بیا تو.

و راهش داد به خانه.خودش هم در کوچه سرک 

کشید و پشت سر او به حیاط برگشت. به پتویی که پهن شده بود اشاره کرد و گفت:

_ بیا اینجا بشین.

رامبد روی پتو نشست.در آن حالت هیچ چیز برایش مهم نبود حتی نشستن روی پتوی چرک گرفته و رنگ و رو رفته بهادر.در حالیکه اگر حال و روز درستی داشت هیچ وقت حاضر به نشستن روی آن نبود.بهادر نیز نشست مقابلش و پرسید:

_ خب حالا بگو چی کمی خوای؟

رامبد گفت:

_ شیشه.

بهادر بدون اینکه تعجب کند گفت:

_ اتفاقا دارم.واسه فروش آوردم.

از روی تجربه می دانست جوانی که نشسته بود مقابلش،اعتیاد دارد . پرسید:

_ پول همرات داری؟

رامبد کیف را بیرون آورد و به او نشان داد:

_ آره هر قدر که بخوای.

چشمان تنگ بهادر به دیدن کیف پر پول بازتر شد و برق زد .می توانست همه ی آن پولها را صاحب شود.هر قدر که بودند. آن پسرک ساده و نادان حاضر به پرداخت پول زیادی در برابر حتی مقدار خیلی کم شیشه بود .پس می توانست به آسانی او را فریب دهد.

بنابراین برخاست و اتاقش رفت. رامبد به اطراف نگاه کرد. کیف پول را در دست فشرد.آن خانه را دوست نداشت.تاریک و نفرت انگیز بود و احساس خوبی به آن نداشت . می خواست کارش هر چه زودتر با بهادر تمام شود و با خیال راحت از آنجا بیرون برود.

چند دقیقه گذشت، بالاخره بهادر پیدایش شد.کیسه ی پلاستیکی کوچکی را گرفت سمت او و گفت:

_ بیا اینو بگیر.

رامبد سریع دستش را برد سمت کیسه اما بهادر آن را پس کشید و گفت:

_ اول پول.

رامبد پرسید:

_ چقدر؟

بهادر پرسید:

_ تو کیفت چقدر داری؟

رامبد بی فکر پولها را در اختیار بهادر گذاشت.بهادر کیف را باز کرد و با دیدن تراول ها گفت:

_ همینا کافیه.

رامبد حرفی نزد. گیج بود و نمی دانست چه می کند.از قیمت شیشه خبر نداشت.فقط می خواست هر چه زودتر با دوای دردش به خانه برگردد.با این حال گفت:

_ ولی اینا خیلی پوله.

بهادر برای بستن دهان او گفت:

_ آره می دونم.باقیشو نگه می دارم پیش خودم که هر وقت اومدی بازم بتونم بت بدم.نمی خوام بری پیش یکی دیگه که سرت کلاه بذاره.

رامبد، ساکت فکر کرد می تواند بعدها باقی پول را از او بگیرد.آن لحظه این چیزها مهم نبود.مهم به دست آوردن چیزی بود که می خواست.بهادر با دانستن این موضوع که رامبد تازه کار است پرسید:

_ می دونی چه جوری ازش استفاده کنی؟

رامبد جواب داد:

_ میذارم تو سیگار و می کشم.

بهادر پایپی را که در دست داشت در دست او گذاشت و گفت:

_ با این بکش.

رامبد پرسید:

_ چه جوری؟من با این بلد نیستم.

بهادر گفت:

_ آهان.پس معلوم میشه هنوز اول راهی.

و پایپ را از او گرفت و گفت:

_ ببین شیشه رو میریزی توش اینجوری.بعد میذاریش تو دهن و زیرشو با فندک روشن می کنی.به همین راحتی.

رامبد فقط نگاه کرد.بهادر پایپ را داد دستش و گفت:

_ حالا برو به سلامت.

رامبد دیگر معطل نکرد .از خانه زد بیرون .

به سرعت در آن هوای تاریک راه آمده را برگشت.اما طاقت تا خانه رفتن را نداشت.بین راه وارد پارک بی حصاری شد.گوشه ی دنجی پیدا کرد .نشست و سریع دست به کار شد.آنقدر اضطراب داشت و به حدی از دیده شدن توسط دیگران می ترسید که چند بار پایپ و چند بار هم چوب کبریتها از دستش افتاد روی زمین و در تاریکی با دست کشیدن پایپ را پیدا کرد. با این حال موفق شد.وقتی کارش تمام شد؛وسایلش را جمع کرد .حالش بهتر شده بود اما احساس حقارت به وجود آمده در او به بیشتر شده بود.با خودش گفت:

_ ترک می کنم.حتما حتما ترک می کنم.چون نمی خوام تا ابد توی این وضع بمونم.در راه مرتب تصمیمات بزرگ می گرفت و خیالات بزرگتر به هم می بافت.با رسیدن به خانه ،وقتی با در بسته مواجه شدفکر کرد شاید مادرش خواب باشد و به صدای در نگران شود اما با این حال مجبور شد در بزند.که خیلی زود به رویش باز شد اما کسی که در را باز کرد مادرش نبود.پسر خاله اش نوید بود.رامبد با تعجب به او نگاه کرد و پرسید:

_ تو چرا اینجایی؟

نوید پرسید:

_ این وقت شب کجا بودی؟

رامبد داخل شد و گفت:

_ بیرون بودم.چطور مگه؟

نوید با حرص گفت:

_ می دونم بیرون بودی.بگو کجا بودی؟

رامبد عصبانی شد و گفت:

_ به تو چه ؟به تو هم باید جواب پس بدم؟

و مادرش را صدا زد:

_ مامان!مامان!

اما کسی جوابش را نداد

نوید در جوابش گفت:

_ خاله نیس.

رامبد متعجب برگشت .او را نگاه کرد و پرسید:

_ نیس؟کجاس این وقت شب؟!

نوید جواب داد:

_ بیمارستانه.

رامبد به شنیدن این خبر لرزید.من و من کنان پرسید:

_ب...بی...بیمارستان واسه چی؟!چی شده مگه؟

نوید پرسید:

_ یعنی تو نمی دونی واسه چی بیمارستانه؟

رامبد جواب داد:

_ نه من از کجا باید بدونم؟!

نوید چشم به او دوخت،عمیق و موشکافانه چشمانش را نگاه کرد و پرسید:

_ تو چت شده رامبد؟تو چرا اینجوری شدی؟آخه واسه چی اینقدر عوض شدی؟

رامبد پلک زد،چند بار، پشت سر هم و گفت:

_ نمی فهمم چی میگی!

نوید از کوره در رفت.عصبانی و به صدای بلند گفت:

_ تو خاله رو هل دادی سرش خورده تو شیشه و زخمی شده.

دل رامبد ریخت و پرسید:

_ من؟!

نوید گفت:

_ آره تو.و اگه قبل از این اتفاق به من زنگ نزده بود که بیام اینجا.خدا می دونه چه اتفاقی واسش می افتاد.

رامبد خیره و با دهان باز پسر خاله اش را نگاه کرد.

نوید به حرف زدنش ادامه داد:

_ اون همه چیزو بهم گفت.گفت که تموم پس اندازتونو ازش گرفتی و وقتی خواسته مانعت بشه هلش دادی.

رامبد به فکر فرو رفت.چیزی به خاطر نداشت از آن حادثه.

_ ولی من این کارو نکردم.من هیچ وقت...

هنوز جمله اش را تمام نکرده بود که پایپ از دستش افتاد.نوید به شی ء افتاده بر روی کنجکاو زمین نگاه کرد.خم شد، آن را برداشت ،تماشایش کرد و پرسید:

_ این چیه رامبد؟!

رامبدپایپ را از دست او قاپ زد،آن را قایم کرد و گفت:

_ هی...هیچی...این هیچی نیس.

نوید آمرانه پرسید:

_ راستشو بگو اون چیه؟

رامبد عصبانی شد و پاسخش را تند داد:

_ گفتم هیچی نیس.

نوید گفت:

_ چون هیچیه قایمش می کنی؟

رامبد جواب داد:

_ به تو هیچ ربطی نداره.

نویدحیرت زده به پسر جوانی که ایستاده بود مقابلش چشم دوخت و فکر کرد:

"نه این رامبد پسر خاله ی من نیس.این یه آدم دیگه س.یه غریبه که داره یه چیزی رو ازم پنهون می کنه"

*****

سم را گذاشته بود جلویش و رفته بود به فکر.از اصرار ساسان برای سم خوراندن به شهباز ترسیده بود.اما به همان اندازه برای از دست دادن مرد محبوبش نیز نگران بود. آخر او که آدمکش نبود!زنی بود تنها و خسته از کمبود محبت در زندگیش.آرزویش این بود که کسی او را دوست بدارد .کسی تمام توجهش را یا نه نیمی از توجهش را صرفش کند. اما مرد مورد علاقه اش چیزی غیر ممکن می خواست.کاری که تن ندادن به آن مساوی بود با از دست دادنش.ساسان،ساسان،ساسان مرد محبوب و دلخواه او چه بار سنگینی را بر دوشش گذاشته بود!اما زن تصمیمی دیگر گرفته بود. تصمیمی که شاید او را به مقصود می رساند.صدای زنگ در بلند شد.پشت سر هم و بی توقف.نیره به شنیدن صدای زنگ زیر لب گفت:

_ خودشه.

و از جا برخاست و رف در را باز کرد.زنی که پشت در ایستاده بود با لبخند پهنی به او سلام کرد:

_ سلام بانو.

نیره نگاهی از سر تحقیر به همکلاسی و دوست دوران دبیرستانش انداخت.اما به ظاهر لبخند زد و گفت:

_ به به،سلام ساغر خانوم!بیا تو.

او از این زن به خاطر کارهایش خوشش نمی آمد اما به اجبار رو به او آورده بود. ساغر وارد خانه شد و در نظر اول خریدارانه اطرافش را دید زد.نیره او را به سالن پذیرایی راهنمایی کرد،خودش به آشپزخانه رفت و پرسید: 

_ چیزی می خوری؟

ساغر خودش را باد زد و گفت:

_ اوه آره خیلی گرمه.یه لیوان شربت خنک برام بیار.

و تا نیره برایش شربت بیاورد با موبایلش مشغول شد.زن میزبان در حالیکه شربت را آماده می کرد پرسد:

_ برام آوردیش یا نه؟

ساغر پا روی پا انداخت و گفت:

_ آره بابا آوردمش.

نیره شربت به دست به سالن آمد و پرسید:

_ کو ببینم.

ساغر جواب داد:

_ عجله نکن.بیا بشین تا بت بدم.

زن شربت را گذاشت جلوی مهمانش و نشست.ساغر خیره به صفحه ی موبایلش گفت:

_ اَه لعنتی.آشغال عوضی.

و زیر چشمی به نیره که بی صبرانه منتظرش بود نگاه انداخت و گفت:

_ می بینی تو رو خدا با چه جونورایی آدم باید سر و کار داشته باشه؟عوضی میگه دنبال یه زن زیر سی سال واسه صیغه می گرده خونه و پول و ماشینم همه هس.شانسو می بینی؟الباقی هم دنبال زنای همشهری خودشونن یا واسه یکی دو ساعت آدمو می خوان.

نیره با اشمئزاز به او نگاه کرد و پرسید:

_ تو خسته نشدی از اینطور زندگی کردن؟

ساغر شربتش را مزه مزه کرد و گفت:

_ اگرم خسته بشم بازم مجبورم ادامه بدم.باید زندگی خودم و دخترمو یه جوری تامین کنم یا نه؟

نیره پرسید:

_ با صیغه شدن؟!

ساغر جواب داد:

_ مجبورم.

نیره تمسخر آلود پرسید:

_ مجبور؟

زن مهمان گفت:

_ تو هنوز مزه ی تنهایی و نداری رو نچشیدی تا بدونی چی میگم.

و اشاره کرد به خانه و وسایلش.

_ بابای خرپول ،شوهر پولدار،بچه مچه هم که نداری.تازه کی حاضره یه زن بدبخت مطلقه ای مث منو با یه بچه قبول کنه؟هیشکی.شاید یه معتاد بدبخت مث شوهر سابقم.

نیره گفت:

_ خیله خب حالا این حرفا بمونه واسه یه وقت دیگه. چیزی رو که خواستم بهم بده.

ساغر کیفش را باز کرد .کیسه ی کوچک سیاهی را بیرون آورد و انداخت روی میز.نیره لبخند زد و آن را برداشت.ساغر کنجکاو پرسید:

واسه چی می خوای دل شوهرتو از خودت و زندگیش سیاه کنی؟چی کم داری؟ 

نیره جواب داد:

_ تو کاری به این کارا نداشته باش.

ساغر گفت:

_من که میگم داری اشتباه می کنی.حیفه به خدا.زندگیتو خراب نکن.

نیره گفت:

_ اگه خیلی دلت واسش می سوزه بعد این که منو طلاق داد خودت زنش شو.

ساغر گفت:

_ فک کردی این کارو نمی کنم؟من از خدامه یه همچین مردی گیرم بیاد.

نیره جوابش را نداد.برخاست و رفت که پول توافق شده را بیاورد.ساغر بازبا نگاه خریدارانه اش اطراف را تماشا کرد. بعد پوزخند زد و گفت:

_ هه خاک تو سر بی لیاقتت کنن نیره.

اما با برگشتن میزبانش ساکت شد و لبخندی مصنوعی بر لب آورد.نیره یک بسته ی اسکناس جلویش روی میز انداخت و گفت:

_ اینم پولت.

و یک بسته ی شکلات را هم گذاشت جلویش:

_ اینو هم ببر واسه دخترت.

ساغر گفت:

_ اوم دستت درد نکنه.بچه م خیلی شکلات دوس داره.

_ حالا می تونی بری.

ساغر برخاست و پرسید:

_ راستی راستی می خوای اونو بدی به خورد شوهرت؟

نیره جواب داد:

_ آره.

ساغر گفت:

_ مردم دعا و طلسم می کنن که محبتشون به دل شوهرشون بیفته.تو بر عکس همه می خوای کاری کنی ازت زده بشه.به خدا دیوونه ای.

کیفش را با جعبه ی شکلات برداشت و گفت:

_ به هر حال موفق باشی.

برایش دست تکان داد و رفت بیرون.

او که رفت نیره در را بست و زیر لب گفت:

_ زن احمق. 

در نظر او ساغر زنی بود که به خاطر پول تن به هر رذالتی می داد.تنها چیزی که به آن می اندیشید پول بود و سیر کردن خودش،مادر پیر و دخترش،صد البته که چنان زنی چیزی از عشق و دوست داشتن نمی فهمید و احساسات او را درک نمی کرد.با این افکار از سالن به آشپزخانه رفت.کیسه ی چرمی طلسم را برداشت .آن را باز کرد

و تکه کاغذ حاوی دستورالعمل استفاده از طلسم را خواند:

_ در چای یا غذای شخص مربوطه ریخته شود.

پس از خواندن دستور که با خط بدی نوشته شده بود،نیره از خود پرسید:

_چای یا غذا؟

و در پاسخ به خود گفت:

_البته غذا.اونم غذای دلخواه شهباز.

در حالیکه جمله اش را تمام می کرد کیسه ی سم را نیز برداشت و آ ن را در جای مطمئنی قرار داد.بعد برای سفارش غذا به سالن برگشت . پس از سفارش غذا به خودش رسید و برای یک

مهمانی دو نفره آ ماده شد با شهباز تماس گرفت.صدای بوق چند بار شنیده شد.نیره منتظر روی کاناپه لم داد.

_الو!

زن با صدایی پر عشوه جواب همسرش را داد:

_ الو!سلام شهباز جان.خسته نباشی عزیزم.

_ جانم نیر جان!بگو گوش می کنم.

نیره به شنیدن صدای شهباز با آ ن لحن که عجله اش را نشان می داد.دندان بر هم سایید و در حال تلاش برای حفظ آرامش در صدایش گفت:

_خواستم بگم امروز ناهار بیا خونه.خیلی وقته دو نفری با هم تنها نبودیم.دلم می خواد یه امروزو با هم باشیم.میای؟

_والله راستش نمی دونم می رسم بیام یا نه.کارم زیاده،فکر نکنم بتونم بیام.

نیره پر خواهش گفت:

_ تو رو خدا،شهباز به خاطر من یه امروز کارو تعطیل کن.تو رو خدا.

شهباز خندید و گفت:

_باشه.میام.

نیره خوشحال گفت:

_مرسی،پس منتظرتم.

_باشه.پس فعلا خداحافظ.

_ بای بای عزیزم.

گوشی تلفن را گذاشت سر جایش.لم داد و لبخند زد،کاری نداشت جز اینکه انتظار بکشد.

از روی کاناپه بلند شد و مانند یک زن خانه دار همسر دوست وقتش را صرف مهیا کردن وسایل پذیرایی از شوهرش کرد.میز را چید،غذاها را گرم نگه داشت و آشپزخانه را مرتب کرد.یک ساعت بعد با شنیدن صدای باز شدن در،زن از کار دست کشید و به استقبال شوهرش رفت.شهباز خسته از کار روزانه اما خوشحال از دیدن لبخند همسرش ،جلو رفت و به او سلام کرد.نیره مهربان ،پر محبت و با حرکتی دلپذیر کیف او را گرفت و گفت:

_سلا آقا!به خونه خوش اومدی.خسته نباشی.

شهباز گفت:

_ممنون خانوم.

و پرسید:

_ خبریه؟

نیره کیف را گذاشت سر جایش و گفت:

_نه،چه خبری؟!

شهباز گفت:

_جشن تولدی،چیزی نیس؟

نیره با خبر از تعجب و ناباوری او از این تغییر،خندید و پاسخ داد:

_ نه بابا تولد چیه؟گفتم یه امروزو با هم باشیم.بد کاری کردم؟

شهباز دستهای شسته ی خیسش را خشک کرد و گفت:

_آخه خیلی عجیبه.تو از این کارا نمی کردی!

نیره جواب داد:

_ حالا واسه اینکه تو رو از دس ندم از این کارا می کنم.

شهباز متعجب مقابل او ایستاد و پرسید:

_منو از دس بدی؟چرا؟مگه چی شده که می ترسی از دستت برم؟

نیره دست شوهرش را گرفت،آن را فشرد و با لحنی پر احساس گفت:

_ شهباز!من با بداخلاقیام خیلی اذیتت کردم.منو ببخش.تازه فهمیدم که باید قدرتو بدونم.تو مرد خیلی خیلی خوبی هستی.

شهباز خیره ب او،به زنی که به مدتی طولانی حتی از لبخند کوچکی او را محروم کرده بود پرسید:

_نیر!این خودتی؟!

زن به تکان سر پاسخ مثبت داد.

شهباز او را کشید سمت خودش اما به صدای زنگ در هر دو از جا پریدند،مرد پکر نگاه از همسرش گرفت و به در چشم دوخت.نیره رفت سمت آشپزخانه و گفت:

_تا تو میری درو وا کنی منم غذا رو می کشم.

شهباز باشه ی آ هسته ای گفت و رفت در را باز کرد.نیره از فرصت استفاده کرد و پودر را در خورش قیمه ریخت.سر و صدای سوگل خواهر کوچکتر شهباز را شنید اما اعتنا نکرد.دخترک بنا به عادت همیشگی از سر و صدای خانه گریخته و به آ نجا پناه آ ورده بود.

_ وای دارم از گشنگی هلاک میشم.از صب تا حالا فقط یه خرده نون و پنیر سق زدم.این مامان خانوم که به آدم کوفتم نمیده.

شهباز سرخوش، از لحن پر گلایه ی خواهرش خنده اش گرفت و به شوخی گفت:

_ خب خودت یه چیزی درس می کردی می خوردی.ناسلامتی شونزده هیوده سالته.بچه که نیستی!

گفت و گو کنان وارد آشپزخانه شدند. نیره خود را کنار شیر آب مشغول نشان داد.سوگل سلام کرد.زن جوابش را آ هسته داد.از پر حرفی و حاضر جوابی دخترک خوشش نمی آمد.سوگل رفت سمت میز و گفت:

_چه ربطی داره؟کی گفته هر دختری که بزرگ میشه باید آشپزی یاد بگیره؟من یکی که اصلا از این یه قلم کار خوشم نمیاد.از همون وقتی که خواستم نیمرو درس کنم و به جای نمک توش شکر ریختم و بعدشم سوزوندمش از این کار بدم اومد.

اوم،چه قیمه ای،آخ که چقدر هوس کرده بودم!دستت درد نکنه زن داداش.

نیره از این حرف دخترک تند چرخید و هنگامی که او را در حال خوردن دید،صدایش بلند شد:

_چیکار می کنی دختر.اون خورش واسه شهبازه .

صدای بلند و لحن عصبانی نیره سوگل را به سرفه انداخت.شهباز به سرعت برخاست ، لیوان آ بی دستش داد و با ملایمت به همسرش اعتراض کرد:

_چرا داد می زنی نیر!بچه ترسید.

نیره گفت:

_آخه من این ظرف قیمه رو به خاطر تو گذاشتم.

دختر که از خوردن بازمانده بود گفت:

_ببخشید،نمی دونستم.

شهباز با لبخند جواب داد:

_ اشکالی نداره.من قورمه سبزی می خورم.

سپس رو به خواهرش گفت:

_ در ضمن ایستاده غذا نخور.عین آدم بشین و بخور.

سوگل گفت:

_چشم.بفرما،اینم نشسته.

نیره عصبانی از ورود نابهنگام خواهر شوهرش و اتفاق پیش آمده پشت میز مقابل شوهرش نشست.شهباز برایش غذا کشید.زن اما اشتهایی برایش نمانده بود.عصبانی بود.از دست آن دختر نوجوان بی ملاحظه و به خاطر به هم خوردن نقشه اش.با این حال تلاش کرد ظاهری آرام داشته باشد و تا پایان غذا خوردنشان توانست به خوبی حفظ ظاهر کند.بعد از ناهار سوگل سیر و راضی برای استراحت به سالن رفت و شهباز به نیره در جمع کردن ظرفها کمک کرد.زن و مرد در حال گفت و گو با هم دوباره پشت میز نشستند. نیره برای شهباز چای ریخت .مرد خواهرش را هم برای خوردن صدا زد:

_سوگل!سوگل!بیا چای.

دختر به آشپزخانه برگشت.نیره رو به او گفت:

_ یه فنجون بردار بیار برات چای بریزم.

سوگل گفت:

_باشه ولی نمی دونم چرا دلم درد می کنه.

شهباز چایش را چشید و گفت:

_واسه اینه که پرخوری کردی.

دختر گفت:

_نه بابا پرخوری کجا بود...

اما هنوز جمله اش را کامل نکرده بود که هر چه خورده بود بالا آ ورد.

******

لقمه ای را که گرفته بود،دست مادرش داد ،سعی کرد افکارش را متمرکز کند و همزمان آنها را بلند بلند برای مادر بازگو کرد:

_وجود رامبد داره دردسرساز میشه باید هر چه زودتر از شرش خلاص بشم.واسه ی این کار اول باید شر اون پسره که بش میگن حشمتو کم کنم.اینطوری یه ضرر مالی حسابی به رامبد میزنم.کل سرمایه ش که دست حشمته یه شبه به باد میره.بهادرم باید از بازی حذف بشه.اون رابط بین حشمت و رامبده و البته کسیه که مادرم علاقه ی زیادی بهش داره.دیگه وقتشه...

حرفش را به عمد نا تمام گذاشت و چشم دوخت به مهوش.نگرانی را در چهره اش به وضوح می دید.لبخند زد و گفت:

_نترس.بدترین اتفاقی که براش قراره بیفته اینه که تو خیابونا بخوابه و احتمالا واسه پول موادش به گدایی یا دزدی بیفته.

مهوش چشم دوخت به دستهای او که داشت لقمه ی دیگری می گرفت.چه می توانست بکند؟وقتی کاری از دستش ساخته نبود.التماس و گریه و ناله در قلب سنگی پسرش اثر نداشت.قلبی که خود او به سنگ تبدیلش کرده بود.

_ واسه تو هم یه نمایش خوشگل می خوام ترتیب بدم و تا نیره تصمیمشو واسه مسموم کردن شوهرش می گیره،خودمو با پروا سرگرم می کنم.

از حرف خودش خنده اش گرفت و گفت:

_ حتما با اون دختر کلی بهم خوش میگذره.

بشقاب دستش را کنار گذاشت و گفت:

_احساس می کنم عاشق اون دخترم.قلبشو به دست آ وردم.ولی این راضیم نمی کنه.می خوام همه جوره مال من باشه. بعدش که ازش خسته شدم،میذارم هر جا دلش خواست بره.البته دیگه اون موقع جایی برای رفتن نداره ،دختر بیچاره.

مکثی کرد و به عمد حرف خواهرش را پیش کشید:

_ می دونی مامان!منو یاد بهنوش میندازه.اون وقتا که مسعود چشمش دنبالش بود یادته؟وقتی می دیدم با چه وسواس و نگرانیی مواظب دخترتی فهمیدم بهترین راه ضربه زدن به تو اونه.واسه همین کاری کردم مسعود اونو تو تنهایی گیر بندازه و به خواسته ی دلش برسه.بعدشم که بهنوش واسه اینکه گندش در نیاد و کسی نفهمه پاشو کرد توی یه کفش که زن مسعود بشه.

زن حرفهای پسرش را می شنید و حوادث گذشته از مقابل چشمانش عبور می کردند.همسایه ی جدید،دوستی بهنوش با دختر همسایه،برادر دختر و نگاههای مشتاقش،رفت و آمد بهنوش به آن خانه و پس از مدتی تغییر رفتارش و بعد هم اصرارش برای ازدواج با مسعود، آن جوان بی سر و پا .متفکر چشم به لب های ساسان دوخت که می جنبیدند.

_ مسعود آدم شکاکی بود.تنها کاری که لازم بود انجام بدم این بود که شکشو به زنش ییشتر کنم تا عرصه به خواهرم تنگ بشه و سعی کنه خودشو از شر اون مرد ظالم نجات بده.

مهوش با چشمان کاملا باز پسرش را خیره خیره نگاه کرد.چه موجودی از آب در آمده بود!چه موجودی!ساسان لبخند دندان نمایی زد و پرسید:

_ چیه؟تعجب کردی؟خب آره حق داری.آخه تا حالا ماجرا رو کامل از زبونم نشنیده بودی.

لقمه ای را که هنوز در دست داشت و با آن بازی می کرد در بشقاب گذاشت و گفت:

_ ولی اصلا نباید منو مقصر بدونی.اینا همه ش به خاطر توئه.تقاص کاراییه که کردی.تقاص خیانتت به پدرم و ظلمی که به من کردی.

پس از ادای کلمات آخرش،تند برخاست.اما حرف مهوش مانعش شد:

_ منم مقصر نبودم.

ساسان با پوزخند چشمانش را بست.مهوش به حرف زدن ادامه داد:

_ وقتی با زور و کتک مجبور شدم با پدرت ازدواج کنم خیلی جوون بودم و آرزوم این بود که زن کس دیگه ای بشم.اما آقام مجبورم کرد زن پسر عموم بشم.خیلی بهش التماس کردم.خواهش کردم ولی مرغ آقام یه پا داشت هر طور بود شوهرم داد به کسی که دوستش نداشتم.مردی هم که عاشقش بودم رفت زن گرفت.تو نمی تونی بفهمی چقدر دلم سوخت.نمی تونی بفهمی چقدر برام سخت بود.نفرتم از پدرت با اون اتفاق بیشتر شد و تصمیم گرفتم اونقدر اذیتش کنم تا خودش خسته بشه و طلاقم بده اما اون ادعا می کرد دوستم داره.ادعا می کرد عاشقمه و سرشو هم بزنم،طلاقم نمیده.هر قدر بیشتر تلاش می کردم کمتر نتیجه می گرفتم.بالاخره هم یه روز فهمیدم باردارم و امیدم برای جدا شدن از پدرت کمرنگ شد .همین باعث شد از تو هم بدم بیاد.هر قدر اون بیشتر بهت محبت می کرد و بیشتر دوست داشت من سعی می کردم ازت بیشتر بدم بیاد و اذیتت کنم.مطمئنم اگه به خاطر اون نبود اون همه اذیتت نمی کردم و مثل بقیه ی مادرا بهت محبت می کردم.

ساسان می شنید و طاقتش لحظه به لحظه طاق می شد.تحمل شنیدن صدایش را هم نداشت.او را نه مادر خود بلکه دشمنی می دانست که باید نابودش می کرد.اما قبل از نابود کردنش،می خواست تا سر حد مرگ زجرش دهد.پس نباید به چنان دشمنی اجازه می داد از خود دفاع کند.حتی اگر آن دفاع زبانی بود باید مانعش می شد و همین کار را هم کرد.با پوزخندی بر لب چرخید.دستها را به پشت قلاب کرد و قبل از اینکه مادرش به حرف زدن ادامه دهد گفت:

_بعدش بچه ای رو که از رابطه ت با یه راننده ی تاکسی بود به پدرمن نسبت دادی

وسعی کردی شوهر بیچاره تو مسموم کنی.اونم به تحریک و تشویق همون مردک ولی موفق نشدی و پدرم ماجرا رو فهمید اما بیچاره به خاطر عشقی که به تو داشت از ضربه ای که خورد عقلشو از دست داد و تو به همین بهانه به راحتی طلاق گرفتی و زن اون یارو شدی و چون مادربزرگم می خواست منو از تو بگیره و ببره پیش خودش از لجش منو فروختی به یه مردک گدا.

قلب مهوش از شنیدن حقایق ناگفته ای که فکر می کرد هیچ شخص زنده ای آنها را نمی داند لرزید و من و من کنان پرسید:

_تو...تو...از کجا فهمیدی که بهادر...

ساسان لبهایش به خنده ای بی صدا باز شد،جلوتر آمد و پاسخ داد:

_که بهادر برادر واقعی من نیست و نتیجه ی خیانت تو به پدرمه؟جوابش خیلی راحته مادر عزیزم.شوهر عزیز تو قبل از گور به گور شدن واسه بهادر ارث و میراث گذاشته بود.ولی هیچ آدم احمقی نمیاد واسه بچه ی شوهر اول زنش ارث و میراث بذاره.بعدشم اون خیلی خیلی شبیه پدر واقعیشه.اونقدر شبیه که هر احمقی می تونه این شباهتو تشخیص بده.

اگه اشتباه می کنم بگو.

_ساسان!

مهوش بیش از آن نتوانست چیزی بگوید.اشک چشمهایش را خیس کرده بود.

ساسان ایستاد بالای سرش و با نفرت گفت:

_ پست ترین و نفرت انگیزترین موجودی که توی زندگیم دیدم تویی و دلم می خواد به بدترین وضع بمیری.دلم می خواد وقتی این اتفاق میفته بابامو بیارم بالای سرت که جون کندنتو تماشا کنه.که ببینه یار نازنین و محبوبش به چه وضعی دچار شده و لذت ببره.

مهوش از شنیدن چنین جملاتی به خود لرزید و گفت:

_ساسان،ساسان من خیلی وقته که پشیمون شدم.باور کن...از همون وقتی که از بابات طلاق گرفتم پشیمون شدم.می خواستم جبران کنم.می خواستم بهت محبت کنم.واست مادری کنم اما ...اما وقتی یاد کاری می افتادم که با پدرت کردم احساس عذاب وجدان می کردم.همین عذاب وجدان باعث می شد عصبانی بشم و عصبانیتمو سر تو خالی کنم.آ خه تو منو یاد گناهم مینداختی.واسه همین از خودم مرتب دورت می مردم.من...من دوستت داشتم ساسان.درست مثل بهادر و بهنوش.. 

ساسان با حالتی تمسخر آمیز او را تماشا کرد و ناگهان خندید.بلند و پر صدا،آنقدر بلند که زن را ترساند و او را ساکت کرد.

_ خدایا!چه چیزایی دارم با گوشام میشنوم!چه چیزایی!این زن داره ادعا می کنه منو دوس داشته.حتی فکرشم خنده داره.چه برسه به زبون آوردنش.

مهوش بغض آلود گفت:

_آره حق داری بخندی،هر کس دیگه ای هم بشنوه خنده ش میگیره.ولی راسته.من دوستت داشتم ولی احساس عذاب وجدان ...

ساسان حرف او را قطع کرد و با صدای بلند گفت:

_عذاب وجدان،عذاب وجدان،عذاب وجدان،از کدوم عذاب وجدان حرف میزنی؟!اگه تو وجدان داشتی در حق پدرم و من و اون پیرزن بیچاره ظلم نمی کردی که بعدش عذاب بکشی.

سرسختانه بغضی را که می رفت گلویش را بفشارد و چشمانش را خیس کند فرو خورد و گفت:

_ یادم نمیره از ترس تو مادربزرگمو که می دیدم ازش فرار می کردم .هر قدر صدام می کرد،التماس می کرد ،نزدیکش نمی شدم.

عصبانی از یادآوری گذشته ی تلخ و آزار دهنده اش، در حالیکه دندانها را بر هم می فشرد گفت:

_پیرزن بیچاره،حتی یه بار که دنبال من میومد زمین خورد اما من از ترس تو حتی برنگشتم که نگاش کنم.هنوز صدای ناله ش تو گوشمه.ای کاش باهاش می رفتم.کاش دلشو نمی شکستم.هر چند بازم در حقم بزرگی کرد و هر چی رو که داشت واسه من گذاشت.

مهوش گریه اش گرفت.ساسان به سمتش خیز برداشت.شانه هایش را گرفت و فریاد زد:

_گریه می کنی؟خوبه،خیلی خوبه.گریه کن.اما نه برای اونایی که بدبختشون کردی.واسه خودت گریه کن.واسه بچه های عزیزت.

فصل15

موبایلش را چسباند به گوشش.از شنیدن صدای بوق خسته شده بود،نیم ساعتی می شد که پشت سر هم با پسر خاله اش تماس گرفته و او جوابش را نداده بود.با اخمهای در هم چشم به صفحه ی موبایل دوخت و برای نوید پیام نوشت:

_چرا هر چی زنگ میزنم جواب نمیدی؟پس مادرم کی می خواد برگرده خونه؟!

و بدون اینکه منتظر جواب بماند موبایل را در جیبش گذاشت.چند روز می شد که مادرش از بیمارستان مرخص شده بود اما به جای برگشتن به خانه، مهمان خانه ی خواهرش شده بود.این یعنی قهر بود،معنایش این بود که حاضر به دیدن او نیست.ناراحت از همه چیز و همه کس لگدی به دیوار کنارش زد و راه افتاد.بی هدف و متفکر قدم به خیابان اصلی گذاشت.روی آن را نداشت برود از مادرش عذرخواهی کند.گناهکار بود.گناهی بزرگ و نابخشودنی مرتکب شده بود اما تنها خودش را در این ماجرا مقصر نمی دانست.تقصیر اصلی به گردن ساسان بود که او را فریب داده و باعث اعتیادش شده بود.به خاطر آوردن ساسان بیشتر عصبانیش کرد.ایستاد.موبایلش را بیرون آورد.از نوید پیام آمده بود.رامبد تک تک کلمات را از نظر گذراند:

_ هنوز ازت ناراحته.اگرم بخواد بیاد من نمیذارم.تا راستشو نگفتی که چته و پولارو چیکار کردی نمیذارم برگرده.

جوابی برای پسر خاله اش نداشت.موبایل را در دستش فشرد و زیر لب گفت:

_ نمیذاره برگرده،هه.به درک که...

_ تو رو خدا اذیت نکن ساسان جان.گفتم که تا کاری رو که ازم خواستی انجام ندادم...

رامبد به شنیدن صدای زنی که از کنارش گذشت،چرخید و در حال تماشای زن شیک پوش،نام ساسان را زیر لب تکرار کرد.فکر می کرد بی خود حساس شده و در شهر خیلیها با این اسم زندگی می کنند.اما به خود که آمد دید دنبال زن راه افتاده.

اما به ناگاه ایستاد.حیران دور و برش را نگاه انداخت و از خود پرسید:

_یعنی چی؟!من چه غلطی دارم می کنم؟!کجا دارم میرم؟!

و چون جوابی برای آن نیافت،ایستاد و خودش را در دل خاطب،قرار داد:

_ نکنه فک کردی چون اسم ساسانو آورده ارتباطی با اون نامردی که تو میشناسی داره؟!

هه!تو دیگه چه احمقی هستی!

دلسرد و افسرده همان راه آمده را ادامه داد.ساسان با او بازی کرده بود و شاید با خیلیهای دیگر و با پروا نیز...

_ پروا!

دخترک را به خاطر آورد و ایستاد.

_ نکنه راست راستی واسه اونم نقشه ای کشیده باشه!

انگشت اشاره را به دندان گرفت.ترسی ناشناخته به دلش چنگ زد.بی هدف خیابان را کاوید.

_چیکار کنم؟کجا برم؟

و نتیجه گرفت:

_ باید پروا رو ببینم.هر طور شده باید ببینمش.

به این نیت راه افتاد سمت مدرسه ی پروا.

قدمهایش را تند بر می داشت تا زودتر برسد.عصر بود و هوای گرم عرقش را در آورده بود اما این چه اهمیتی داشت در برابر نجات پروا؟اگر اتفاقی برای آ ن دختر می افتاد؛مگر می توانست خودش را ببخشد؟خیلی طول نکشید که رسید جلوی مدرسه.

ایستاد،سیگاری آتش زد و بی خبر از قرار بین پروا و ساسان به انتظار ایستاد تا زمان تعطیلی مدرسه فرا برسد.

*******

پروا از مدرسه زد بیرون.پر شتاب و نگران از اینکه کسی او را ببیند.با اینکه بارها از مدرسه بی ترس و اضطراب به خاطر دیدن ساسان بیرون آمده بود اما این بار در نظرش فرق داشت.اولین بارش بود که با جوانی غریبه به محلی ناشناس می رفت.خانه ی خواهر ساسان از دید او مکانی بود ناشناس که نمی دانست با قدم گذاشتن به آ ن چه چیزی در انتظارش خواهد بود.تنها امیدوار بود بتواند توجه خواهر شوهر آینده اش را جلب کند.

با قدمهایی تند رفت سمت ورودی پارک اما به صدای کسی لحظه ای قلبش از تپش افتاد.رامبد از پشت خودش را به او رساند.پروا با دیدن او ابرو در هم کشید و پرسید:

_تو اینجا چیکار می کنی؟

رامبد پاسخ داد:

_اومدم تو رو ببینم.

دختر در جواب او چیزی نگفت.راهش را کج کرد و از کنار رامبد گذشت.پسر دنبالش راه افتاد و گفت:

_ وایسا می خوام باهات حرف بزنم.

پروا گفت:

_ولی من نمی خوام حرفاتو بشنوم.

رامبد گفت:

_حرفام خیلی مهمه.

پروا تند جواب داد:

_حرفاتو واسه خودت نگه دار.

رامبد جلوی ورودی پارک ایستاد و عصبانی پرسید:

_واسه خودم نگه دارم؟حتی اگه در مورد ساسان باشه؟

پروا ایستاد.رامبد حرف از ساسان زده بود و او نمی توانست بی خیال باشد. عصبانی به سمت پسر رفت و پرسید:

_ساسان چی؟ساسان چی؟چی می خوای در موردش بگی؟

رامبد جواب داد:

_بریم تو پارک تا بت بگم.

و خودش قبل از دختر داخل رفت.پروا لحظه ای مات و مبهوت رفتن او را تماشا کرد.

اما وقتی رامبد به هوای او سر چرخاند؛دیگر نایستاد .پسر او را با خود به نقطه ی دیگری جز جای همیشگی در پارک برد.پروا بی حوصله و عصبی پرسید:

_زود باش هر حرفی داری بزن.وقت ندارم.

رامبد گفت:

_باشه،عجله نکن.میگم.

و پرسید:

_چرا امروز سارا همرات نیس؟

پروا راحت جواب داد:

_خب،ساسان ازم خواست تنها بیام.

رامبد متعجب پرسید:

_چرا؟!

پروا در برابر سوال او سکوت کرد.رامبد عصبی پرسید:

_جواب منو بده واسه چی ازت خواسته تنها بیای؟

پروا که خجالت را کنار گذاشته بود عصبانی ازسماجت او گفت:

_به تو چه؟!

رامبد گفت:

_می خوام بدونم قصد و نیتش چیه؟می خوام بدونم واسه تو چه نقشه ای کشیده!

پروا ابرو بالا انداخت و پرسید:

_نقشه؟!چه نقشه ای؟!

رامبد چشم دوخت به چهره ی متعجب و چشمان پر از ترس او.پروا صدایش لرزید:

_دیگه چرا حرف نمیزنی؟خب بگو چه نقشه ای؟

رامبد به ناچار جواب داد:

_یه نقشه ای مث همون که واسه من کشید.

برایش سخت بود بیشتر توضیح دهد.هر چند توضیح بیشتری هم نداشت.تنها می دانست ساسان تمام مدت او را بازی داده.چیز دیگری از این بازی نمی دانست.

پروا در انتظار شنیدن حرفهای او چشم به دهانش دوخته بود اما صدای زنگ موبایلش او را به خود آورد.گوشی را بیرون آورد ولی قبل از اینکه جواب بدهد رامبد آن را از دستش قاپید.دختر از این حرکت جا خورد.رامبد زل زد به صفحه ی موبایل.خودش بود.ساسان.پسر دکمه سبز رنگ را فشرد.

پروا به قصد گرفتن موبایلش،قدمی به جلو گذاشت اما رامبد از او فاصله گرفت.دختر با بغض گفت:

_تو رو خدا موبایلمو پس بده.

رامبد بی اعتنا به او،هیجان زده و نفس زنان گوشی را چسباند به گوشش و صدای ساسان را شنید:

_الو!الو!پروا جان!کجایی؟پس چرا نیومدی؟دیر میشه ها!

_پروا پیش منه.

رامبد این جمله را خیلی محکم بر زبان آورد.ساسان در برابر او، برای مدتی طولانی سکوت کرد .اما بعد با وجودیکه صدا را شناخته بود؛ پرسید:

_تو دیگه کی هستی؟

لحن صدایش خشن و تهدید آمیز بود.

رامبد جواب داد:

_یعنی تو منو نمیشناسی؟من رامبدم.

_رامبد؟ آهان همون معتاد بدبختی که چشمش دنبال عشق منه و می خواد اونو ازم بدزده.درسته؟

رامبد تلخ خندید و تمسخر آ میز گفت:

_عشق؟عشق؟نگو تو رو خدا!آدم خنده ش میگیره.

ولی ناگاه خنده اش را خورد و خیلی جدی و آمرانه پرسید:

_راستشو بگو چه نقشه ای واسه این دختر بیچاره کشیدی؟چه بلایی می خوای سرش بیاری؟هان؟

ساسان جواب داد:

_نقشه؟منظورت از نقشه چیه؟!نمی فهمم چی میگی!

_خودتی آ قا ساسان،خودتی.فکر کردی یادم رفته اون شب چی بهم گفتی؟ گفتی یه بازی راه انداختی و منو هم توش شرکت دادی.گفتی خیلیا رو بهش راه دادی.مطمئنم پروا هم توی این بازی هس...

پروا تنش از حرفهای رامبد لرزید.بازی؟از چه حرف می زد؟!ساسان نقشه کشیده و بازی راه انداخته بود؟برای رامبد؟و برای او؟!حیران چشم دوخت به چهره ی برافروخته ی رامبد و در دل گفت:

_نه...نه این امکان نداره.ساسان با من همچین کاری نمی کنه.اون نمی خواد گولم بزنه.خودش گفت منو دوس داره.گفت اگه منو نبینه دلش تنگ میشه.ولی....ولی پس رامبد چی میگه؟

اگه اینا که میگه راست باشه...

اگه راست باشه...اگه...

بغض کرد و چشمهایش به اشک نشست.آرزو می کرد دروغ باشد،یک شوخی و یا یک امتحان از طرف ساسان با کمک رامبد و با چنین افکاری در چهره ی عصبانی پسر دنبال نشانه ای گشت.نشانه ای برای امیدواری.منتظر دیدن خنده ای پنهانی و یا لبخند محوی بود اما نه حرفهای تند رامبد بوی شوخی می دادند و نه سرخ و کبود شدنش تایید کننده ی گمان او بود.

_پروا الان پیش منه.اگه می تونی بیا بگیرش .

دخترک آخرین کلمات رامبد را که شنید ، پیش رفت و بغض آلود و با چشمانی خیس گفت:

_موبایلمو پس بده.

اما این حرفی نبود که از قبل آماده کرده بود.رامبد خیره به او با چشمان سرخ،عصبی و با صدایی دو رگه پرسید:

_باشه.بهت میدم.به شرطی 

که بهم بگی با ساسان چه قول و قراری گذاشتی؟واسه چی همه ش میگه تو مال خودشی؟

پروا سر به زیر انداخت.رامبد با خشونت گفت:

_حرف بزن پروا!

دختر جواب داد:

_ازم خواستگاری کرد.بعدشم قرار شد منو ببره خونه ی خواهرش به اون معرفیم کنه.

رامبد خیره به او گفت:

_خونه ی خواهرش؟!

پروا سرش را بلند کرد.رامبد موبایل او را انداخت روی زمین و پایش را محکم کوبید رویش...

*****

یک بار دیگر شماره گرفت.اما در دسترس نبود.عصبانی دستش را مشت کرد.چیزی نمانده بود که به هدفش برسد اما رامبد همه چیز را خراب کرده بود.

نقشه ای را که برای پروا کشیده بود،شب خوشی را که در پیش داشت.

اصلا تصور خوردن چنین ضربه ای را نکرده بود.

زیر لب رامبد را مخاطب قرار داد:

_رامبد...رامبد لعنتی!چطور جرات کردی جلوی من وایسی؟

ایستاد کنار خیابان و به درختی تکیه داد و در دل مشغول حرف زدن با خود شد:

_ اشتباه کردی و باعث شدی چنین فرصتی پیدا کنه.باید اول 

کار اونو کامل تموم می کردی.بعد می رفتی سراغ پروا.

با چشم ماشین پلیسی را که گذشت،تعقیب کرد و به حرف زدن با خودش ادامه داد:

_ وقتی حشمتو لو دادی.بعدش باید بلافاصله کاری می کردی رامبد با خبر بشه و حواسش پرت اون قضیه بشه.ولی اشکالی نداره.این خودش واست یه تجربه ای شد.هنوز فرصت هس که جبران کنی.باید هر چه زودتر از شر اون رامبد مزاحم خلاص بشی.بعد بری سراغ پروا.آره.اینطوری بهتره.از اولم باید همین کارو می کردی.

در حالیکه تکیه اش را از درخت بر می داشت گفت:

_ ولی قبل از اون بهتره برم سراغ بهادر که رابط حشمت و رامبده. 

لبخند زد و ادامه داد:

_داداش زرنگم خونه رو فروخته و پولشم ریختن به حسابش.الان کارتش پر پره.

دستها را پشتش قلاب کرد و قدم زنان تا جلوی فروشگاه محل کارش رفت.با چشم دنبال پسرک واکسی گشت و در حال واکس زدن پیدایش کرد.

فکر کرد دیگر وقت استفاده از او رسیده.به اندازه ی کافی با هم آشنا شده بودند.آرام و با قدمهای سنگین به سمت دیگر خیابان رفت.پسر سخت سرگرم کارش بود.ساسان نرسیده به او بلند سلام کرد:

_سلام،مخلص آقا سهراب.

پسرک سر بلند کرد ،به دیدن او لبهایش به لبخندی باز شد و جواب داد:

_سلام عمو.

ساسان با او دست داد و پرسید:

_خوبی؟

سهراب گفت:

_ممنون عمو.

و تعارفش کرد بنشیند.

ساسان نشست روی حلبی بر عکس شده،سهراب پرسید:

_اومدی کفشاتو واکس بزنم؟

_نه یه کار دیگه ای باهات دا م.

پسرک دست از واکس زدن کشید و پرسید:

_چه کاری؟

ساسان گفت:

_یه کاریه که پول خوبی توش داره.

سهراب با خنده سوال کرد:

_مثلا چقدر؟

_فعلا هفته ای پنجاه تومن .

سهراب پلک زد.یک بار و خیلی سریع.برای او پول زیادی بود.می توانست کمک خرجی خوبی برای خانه باشد.سریع ذهن حسابگرش به کمکش آمد و دستمزد یک ماهش را حساب کرد:

_ماهی چهار هفته س.هفته ای پنجاه تومن.چهار تا پنجاه تومن میشه دویست تومن.اونم فعلا.آخ جون اگه جمع بشه می تونیم پول جنسایی که بابا برداشته بدیم و واسش رضایت بگیریم.

ساسان ،منتظر پرسید:

_ چیکار می کنی؟قبوله؟

سهراب گفت:

_صبر کن حساب کتاب کنم.

ساسان از حرف او خنده اش گرفت .چشم به مقابلش دوخت و گفت:

_باشه.حساب کن.فقط زودتر.

سهراب جمع زدنش را تمام کرد و پرسید:

_نمیگی چه کاریه؟

_همرام بیا تا بگم.

سهراب به وسایلش نگاه انداخت و گفت:

_باشه.فقط وایسا اینا رو بذارم تو مغازه ی عمو جابر ،میام.

ساسان برخاست و گفت:

_زود برو و برگرد که دیره.

پسر سریع وسایلش را جمع کرد و دوید سمت مغازه ی کفش فروشی.

داخل شد و خیلی زود بیرون آمد.وقتی نفس زنان برگشت لبهای خیسش را با دست پاک کرد و گفت:

_بریم.

ساسان با تکان سر راه افتاد.سهراب هم دنبالش .

در حین رفتن مرد جوان برای برادرش پیام فرستاد:

_سلام،کجایی؟

اما بهادر جواب او را با تاخیر و تنها با یک زنگ کوتاه داد.ساسان فهمید شارژ ش ته کشیده،زیر لب غر زد:

_بدبخت گدا.

و با انگشت صفحه ی گوشیش را لمس کرد.با برقرار شدن تماس صدای خسته ی بهادر از آن سوی خط شنیده شد:

_الو!

ساسان با وجود عصبانیت،برای حفظ ظاهر جلوی سهراب سعی کرد مودبانه حرف بزند:

_کجایی؟

اما در دل خطاب به برادرش پرسید:

_د بنال کدوم قبرستونی هستی بدبخت؟

بهادر جواب داد:

_تو خیابونم.دارم میرم شارژ بگیرم.

ساسان پرسید:

_کدوم خیابون

_ سعادت.

_خوبه.نزدیکم.خودمو میرسونم بهت.

بهادر پرسید:

_چیکارم داری؟

ساسان جواب داد:

_خب می خوام واست شارژ بگیرم.

بهادر جواب داد:

_نمی خواد.خودم پول دارم.

_جدی؟از کی تا حالا مایه دار شدی؟

بهادر جواب داد:

_مایه دار کجا بود؟ پول خونه س.

_کارت همراته؟

_آره دیگه.

ساسان پیچید سمت خیابان رسالت.برادرش را از همان فاصله که ایستاده بود شناخت.منتظر 

ماند سهراب برسد و در آن حال به بهادر گفت:

_دو دقیقه صبر کن من دارم میرسم.

سهراب که رسید دست گذاشت روی شانه اش،بهادر را نشانش داد و گفت:

_اون آقا رو میبینی پیراهن چهار خونه ی آبی تنشه با شلوار قهوه ای؟

سهراب به تکان سر پاسخ مثبت داد.

ساسان گفت:

_من که بهش رسیدم و شروع کردم باهاش حرف زدن تو سریع بدو بهش محکم محکم تنه بزن و فرار کن. 

سهراب متعجب پرسید:

_تنه بزنم و در برم؟ آخه واسه چی؟!

ساسان گفت:

_تو کاری به این کارا نداشته باش.فقط تنه بزن و در رو.من فردا صبح پنجاه تومنتو میذارم کف دستت.

سهراب گفت:

_مشکوک میزنی.آخه واسه یه تنه زدن این پول زیاد نیس؟

ساسان لبخند زد و گفت:

_نه اتفاقا ارزششو داره.

سهراب پرسید:

_راستشو بگو واسه چی می خوای...نکنه می خوای کیفشو بزنی؟

ساسان،مهربان و صمیمی با دو انگشت بینی پسرک را فشار داد و گفت:

_ فضولی نکن برو کاری رو که میگم انجام بده.

و برای قانع کردن او گفت:

_ داداشمه.می خوام حالشو بگیرم.

سهراب چشمها را تنگ کرد و پرسید:

_راس میگی

ساسان به جای جواب پرسید:

_واسه چی باید دروغ بگم؟

سهراب شانه بالا انداخت.ساسان گفت:

_نترس پسر خوب،فقط می خوام باهاش شوخی کنم.

و رفت سمت برادرش.سهراب رفتن او را تماشا کرد.ساسان حتی برنگشت نگاهش را پاسخ 

دهد.طرز برخورد با آدمها را در هر سنی به خوبی یاد گرفته بود. و می دانست به بچه ها باید 

حق انتخاب و تصمیم گیری داد.می دانست و می خواست سهراب خودش تصمیم به قبول 

خواسته ی او بگیرد.بدون هیچ اجبار و باید و نبایدی.هادر،شاد و قبراق از پایان معامله ی پر 

منفعتش،کنار خیابان قدم می زد که برادرش خودش را به او رساند:

_هی بهادر!

_هان!

چرخید سمت صدا. ساسان با لبخند نزدیک شد.دستی به ظاهر دوستانه پشت او کوبید و 

گفت:

_چطوری؟

بهادر چپ چپ ، نگاهش کرد.اعتمادی به برادر بزرگترش نداشت.هر بار که نزدیکش شده 

بود،بلایی سرش آورده بود.ساسان با همان لبخند پرسید:

_چیه؟چرا اینجوری نگام می کنی؟

بهادر جواب داد:

_پس انتظار داری چه جوری نگات کنم؟تو هر وقت بهم نزدیکشدی یه بلایی سرم آوردی.الانم 

تا دیدمت...

ساسان حرف او را قطع کرد و گفت:

_ وایسا ببینم منظورت چیه؟یعنی می خوای بگی بهم اعتماد نداری و ازم می ترسی؟

مکث کرد،چشم دوخت به چشم برادر ،کوتاه خندید و گفت:

_حالا که پولی دستت رسیده از 

برادرت فاصله میگیری؟چطور وقتی احتیاج داشتی هر روز هر روز سر راهم سبز می 

شدی؟ها؟

بهادر سر به زیر انداخت و سکوت کرد.چه باید می گفت؟حقیقت داشت.احتیاج تبدیلش کرده بود 

به روباهی که به اجبار برای دشمنش نیز دم تکان می داد و به هر خواری و خفتی تن می داد.

_آره بایدم ساکت بشی و هیچی نگی.بدبخت بیچاره فک کردی من محتاج اون چندرغاز ته جیب 

توام؟

هنوز حرف ساسان به پایان نرسیده، سهراب با آخرین سرعت از کنار بهادر گذشت و تنه ی 

محکمی به او زد که با این حرکت غیر منتظره ،پسرجوان تعادلش را از دست داد اما ساسان 

محکم او را گرفت.

بهادر شوکه از این اتفاق دویدن پسرک را نگاه کرد .ساسان نچ نچ کنان گفت:

_بچه های این دوره زمونه عین جن می مونن.

بهادر راست ایستاد و با حالتی ترسیده گفت:

_ نزدیک بود با سر بخورم زمین.

ساسان تمسخر آلود گفت:

_آره نزدیک بود.فقط خدا بت رحم کرد.

بهادر پرسید:

_مسخره می کنی؟

ساسان با همان لحن پاسخ داد:

_ مسخره چیه؟واقعا شانس 

آوردی.ممکن بود با مخ بخوری زمین.

سپس اشاره کرد به جیب برادرش و گفت:

_ راستی جیباتو بگرد چیزی ازت گم نشده باشه.اینجور بچه ها با این ترفند جیب آدمو میزنن.

از حرف ساسان بهادر محکم دست گذاشت روی جیب شلوارش و ناگهان دلش ریخت.

ساسان از دیدن قیافه ی وحشت زده او ظاهری نگران به خود گرفت و پرسید: 

_ چی شد؟چرا رنگت عین گچ سفید شد؟

بهادر با صدای لرزان جواب داد:

_کیف پولم...کیف پولم نیس.

ساسان چشمها را تا حد آخر گشود و پرسید:

_شوخی می کنی؟

بهادر آب دهانش را قورت داد.دست در جیب شلوارش فرو برد،جیبش خالی بود.دستی را که 

آزاد بود بر سر کوبید و با صدایی شبیه به ناله گفت:

_ پسره جیبمو زد ساسان.کارتم...پول فروش خونه..

بر لبهای ساسان لبخندی محونشست اما ظاهر ناراحت خود را حفظ کرد،پر سرزنش 

نگاهش را دوخت به برادرش و گفت:

_مگه تو کیفتو با کارتت گذاشته بودی تو جیب شلوارت؟

بهادر سست و با دست مانده بر روی سر نشست روی آسفالت خیابان و نالید:

_حالا چه خاکی به سر بریزم؟

ساسان ملامت بار و عصبانی گفت:

_آخه احمق بیشعور جا قحط بود که کیفتو گذاشتی تو جیب شلوار؟خاک به سر نمی خواد 

بریزی.تو از اولشم یه بدبخت خاک بر سر بودی.

بهادر مثل کودکی جدا مانده از مادر زار زد.ساسان قبل از اینکه مردم اطرافشان جمع شوند 

بازویش را گرفت ، بلندش کرد و گفت:

_پاشو،پاشو که گریه کردن و تو سر زدن فایده نداره.باید بری به پلیس خبر بدی.

و او را کشان کشان از آنجا دور کرد.بهادر اما ناگاه به خود آمد.دست برادرش را پس زد ،

یقه اش را گرفت و گفت:

_کار توئه.کار خود خودته.یالله...یالله پولای منو پس بده.

ساسان چشم در چشم او دوخت.مچ دستش را گرفت و فشار داد ،یقه اش را آزاد کرد و 

گفت:

_بی عرضگی خودتو ننداز گردنمن.خود خاک بر سرت پولاتو بهباد دادی.به من هیچ ربطی نداره.

بعد هلش داد و گفت:

_حیف اون همه دلسوزی و نگرانی که حروم توی نمک نشناس کردم.

راهش را کشید که برود اما بهادر مچ دستش را محکم محکم گرفت و التماس کنان نالید:

_وایسا ساسان،غلط کردم.دست خودم نبود یه شکری خوردم.جون خودت یه کمکی بهم بکن.تو 

به دادم برس.

ساسان مچش را از دست او بیرون کشید و گفت:

_از اینکه بهم تهمت بزنن متنفرم.مخصوصا اگه تهمت دزدی باشه.پس انتظار نداشته باش 

ببخشمت و کمکت کنم.

از بهادرفاصله گرفت و بی اعتنا دور شد اما همین که از دیدرس او خارج شد،ایستاد.کیف پول را 

از جیبش بیرون آ ورد.بازش کرد و به دیدن کارت بانکی برادرش لبخند زد و گفت:

_ بهادر پر.

کیف را برگرداند به جیبش و تصمیم گرفت به دیدن تنها دوستش فرید برود.برای پایان دادن به کار بهادر ،او مناسب ترین شخص بود.فرید تنها شخص مورد اعتماد ساسان بود.ده سال قبل با او در تولیدی حاج گنجی آشنا شده بود.وفاداری و دوستیش تا آن حد عمیق بود که به محض اخراج ساسان از تولیدی او هم عطای کارش را به لقایش بخشید.آن هم با وجود اینکه تازه وارد دانشگاه شده و برای تامین مخارجش نیاز به در آمدی داشت.حتی شماتت و سرزنشهای پدر و نامادریش راه به جایی نبرده بود.اینها را بعدها خود فرید برای ساسان به عنوان درد دل بیان کرده بود.جوان در حال فکر کردن به دوستش برای از دست ندادن وقت،تاکسی گرفت و سریع خودش را رساند به خانه ی فرید که خانه ای بود قدیمی در یک خیابان پهن و شلوغ،پر از سر و صداهای مختلف.از صدای بچه هایی که فوتبال بازی می کردند تا سر و صدای جوشکارهای ساختمانی و موتورسیکلت هایی که به سرعت عبور می کردند.ساسان اما به خاطر رفت و آمد زیادش به آن محل به تمام این صداها خو گرفته بود و در نظرش تنها مکان جالب شهر به حساب می آمد.برایش جالب بود به این دلیل که فرید آنجا زندگی می کرد.همان جوان مو بلند که از چشمان بادامیش هوش و ذکاوت می بارید و او را همیشه با کارهایش غافلگیر می نمود.

پسر در حالیکه افکارش اطراف فرید می چرخید کنار در ایستاد و دکمه زنگ قدیمی را با احتیاط فشرد که دچار برق گرفتگی نشود.کمی عقب ایستاد و چشم دوخت به دو کلمه ی خطر برق گرفتگی نوشته شده بر دیوار.طولی نکشید که صدای دویدن کسی از حیاط شنیده شد و بعد در باز شد،پسرکی نوجوان ،سبزه با موهای فر و چشمان درشت براق در قاب در ظاهر گردید.ساسان به دیدن برادر وستش با لبخند سلام کرد و پرسید:

_داداشت خونه س؟

پسرک جواب سلام او را داد و گفت:

_آره.

و راه داد وارد شود.ساسان بی آنکه انتظار راهنمایی شدن داشته باشد، رفت سمت اتاقی که دری رو به حیاط داشت و از ساختمان اصلی خانه جدا بود.در آن حال که می رفت دوستش را صدا کرد: 

_فرید!کجایی فرید خان؟برات مهمون اومده.

در پاسخ او در باز شد بدون اینکه کسی بیرون بیاید.

لبهای ساسان به خنده ای بی صدا باز شد.در را هل داد و به اتاق پا گذاشت.اما کسی را ندید.

_ بشین،الان میام.

ساسان به شنیدن صدای دوستش پرسید:

_کجایی؟

و چشم چرخاند اطراف اتاق به هم ریخته ی فرید.

_اینجام.پشت درب و داغون.

توجه ساسان با حرف او به میز کامپیوتر جلب شد.فرید 

روی کامپیوترش اسم درب و داغون را گذاشته بود.ساسان صندلی پلاستیکی نزدیکشرا پیش کشید ،نشست و پرسید:

_چی شده؟دوباره بازی در آورده؟

فرید

برخاست.موهای چسبیده به صورتش را کنار زد و جواب داد:

_نه بابا اونو که یه کاریش کردم 

تا ابد خراب نشه.

حرفش را نا تمام گذاشت.جلوتر آمد و آهسته تر گفت:

_داشتم سیگارامو جاسازی می کردم.

ساسان باخنده پرسید:

_چیه؟بازم بابات بهت گیر داده؟

فرید نشست کنارش و گفت:

_اون که گیر دادن کار هر روزشه.

ولی الان چن وقته زنش زیر گوشش وز وز می کنه که دنبال بهونه بگرده بندازتم بیرون.

فقط کافیه این سیگارا رو ببینه اون وقت دیگه معطل نمی کنه جل و پلاسمو میریزه بیرون.

ساسان گفت:

_پس باید دنبال یه جایی واسه خودت بگردی.

فرید جواب داد:

_به اندازه کافی پول ندارم.تازه درگاه بانکیمو درس کردم یه خرده طول می کشه تا پول گیرم بیاد.

ساسان ابرو بالا انداخت و پرسید:

_درگاه بانکی؟! 

فرید با لبخند گفت:

_آره،یه درگاه بانکی جعلی درس کردم باهاش می تونم اطلاعات اونایی رو که کارت بانکی دارن به دس بیارم بعدشم حساباشونو خالی کنم.

ساسان تحسین آمیز گفت:

_خیلی خوبه.آفرین نابغه.

و بعد پرسید:

_تا حالا چیزی هم باهاش کاسب شدی؟

فرید از فلاسک دم دستش برای دوستش چای ریخت و گفت:

_نه بابا تازه درستش کردم.

ساسان گفت:

_اشکالی نداره.کم کم موفق میشی.

فرید با افسوس جواب داد:

_آره اگه تا اون موقع بابام بیرونم نکنه.

و استکان چای را آرام هل داد سمت دوستش.ساسان چایش را پیش کشید و گفت:

_نترس،من یه چیزی برات آوردم که مشکلتو حل می کنه.

فرید متعجب پرسید:

_چی؟نکنه نقشه ی گنجی چیزی...

ساسان خندید ،کیف پول بهادر را از جیب بیرون آورد ،آن را جلوی فرید گذاشت و گفت:

_آره،یه نقشه ی گنج خوب واست آوردم.

فرید کیف را برداشت و پرسید:

_ این کیف...

ساسان نگذاشت به حرف زدن ادامه دهد.با اشاره ای گفت:

_کیفو وا کن و کارتو از توش بردار،رمزشم همراش توی کیفه.

فرید کاری را که دوستش گفت انجام داد و با بیرون آ وردن کارت خوشحال گفت:

_پس بالاخره موفق شدی.آفرین به هوشت پسر.می دونستم می تونی.

ای جونم.من عاشق کارتم.

و کارت را بوسه زد.

ساسان تکیه داد به صندلی و گفت:

_کارتو خالی کن.هر چی توش هس بردار واسه خودت. 

فرید پرسید:

_مگه قرار نبود نصف نصف باشه پس چرا میگی هر چهس من وردارم؟!

ساسان جواب داد:

_من فعلا احتیاجی به پول ندارم.به عنوان قرض میدم به تو هر وقت داشتی و خواستی پس بده.

فرید موهای خرمایی بلندش را کنار زد.دستش را به نشانه ی احترام گذاشت روی سینه و گفت:

_من کشته مرده ی این مرام و جوونمردی شمام آقا ساسان.

ساسان صمیمانه لبخند زد و گفت:

_خیله خب حالا زبون نریز.برو کارتو بکن که دیر نشه.

فرید در حالیکه بر می خاست گفت:

_دیر که نمیشه چون صاحبش برای اطلاع دادن به بانک و مسدود کردنش باید تا فردا صبر کنه.

ولی چشم به خاطر گل روی شما سریع دس به کار میشم.

ساسان او را در حین نشستن و روشن کردن کامپیوترش تماشا کرد و گفت:

_ پولا رو یه مدت دس نزن.بذار یمونه و خواستی خرج کنی کم کم این کارو بکن که کسی مشکوک نشه.بعدشم خواستی از این خونه بری یه بهونه دست بابات بده که بیرونت کنه.خودت داوطلبانه بری بهت مشکوک میشن.در ضمن هر کدوممون که لو رفتیم و گیر پلیس افتادیم اون یکی رو لو نمیدیم.

فرید با کش موهایش را پشت سرش جمع کرد و گفت:

_تو نمی خواد این چیزا رو به من بگی.خودم این کارا رو بلدم.

ساسان گفت:

_آره بلدی.ولی بزرگترین عیبت اینه که عجولی.واسه هر کاری عجله می کنی.مخصوصا واسه خرج کردن پول.

فرید لحظه ای سر چرخاند و گفت:

_ولی اگه یه وقت گیر بیفتم سرم بره رفیقمو لو نمیدم.

_می دونم،تو هم عین خودمی.

فرید مشغول کارش شد.ساسان هم حواسش را داد به موبایلش.

برایش از نیره پیام رسیده بود.مشغول خواندن پیامها شد:

_سلام ساسان من هنوز تردید دارم.هنوز تصمیم نگرفتم.دارم فکر می کنم.ولی به هیچ نتیجه ای نرسیدم.

_می دونم ناراحت شدی.ولی چیکار کنم دست خودم نیس که می ترسم.

_ساسان!کجایی؟پس چرا جواب نمیدی؟!

سری تکان دادو مشغول نوشتن شد.فرید خیره به مانيتور گوش سپرد به صدای زنگ موبایل خودش.ساسان در حال نوشتن پیام گفت:

_موبایلت داره زنگ می خوره.

_می شنوم.بی خیالش،حتما نازیه.

ساسان برای نیره نوشت:

_من فکر می کردم تصمیمتو گرفتی!

و از فرید پرسید:

_همون دختره که آویزونت شده؟

فرید جواب داد:

_کاش فقط همین بود.طرف یه گندی زده می خواد بندازدش گر ن من.تهدیدم کرده ازم شکایت می کنه.

ساسان پس از فرستادن پیام برای نیره پرسید:

_خب تو می خوای چیکار کنی؟

فرید جواب داد:

_هیچ کار.بش گفتم هر غلطی دلش می خواد بکنه.

ساسان چشم از صفحه ی موبایل گرفت و گفت:

_ وقتی بهت میگم طرز برخورد با دخترا رو بلد نیستی واسه همین می گم.

فرید گفت:

_من...

اما ساسان نگذاشت حرفش را تمام کند:

_بلد نیستی عزیز من،بلد نیستی 

اگه می دونستی چطور رفتار کنی دختره الان مث موم تو دستات بود.

نمی دونم تو با این همه هوش چرا توی این یه مورد عین آدمای خنگ رفتار می کنی!

فرید گفت:

_ باشه آقا بلد نیستم.حالا تو که بلدی چی عایدت شده؟از این مهارتت چه استفاده ای بردی؟

ساسان در حال نوشتن پیام برای نیره جواب داد:

_ هر وقت لازم باشه فایده هم می برم.

فرید چرخید و سوال کرد:

_ مثلا چی؟تیغشون می زنی؟

ساسان به جای جواب پرسید:

_ مگه زنا فقط واسه تیغ زدنن؟

فرید دوباره سر برگرداند سمت مانیتور و جواب داد:

_ نظر تو رو نمی دونم ولی نظر من اینه.دختر یه آدم خر پولو پیدا کن .وانمود کن عاشقشی و ازش خواستگاری کن.بعدش که اعتمادشو جلب کردی تیغش بزن .حالا مجبورم شدی بگیریش اشکالی نداره.پولش باقی مشکلاتو حل می کنه.

ساسان پرسید:

_ پس چرا با یکیشون دوس نمیشی؟

_ سعیمو کردم ولی طرف ناتو از آب در اومد.

_ منظورت نازیه؟

فرید آه کشید و گفت:

_ آره دیگه .

ساسان با خنده پاسخ داد:

_ واسه همینه که میگم طرز برخورد با یه زنو بلد نیستی .این همه هوش و استعدادو گذاشتی خاک بخوره که چی؟

_ خالی شد.

ساسان پرسید:

_ چی خالی شد؟

فرید گفت:

_ حساب داداشتو میگم.

ساسان زل زد به دیوار مقابلش،لبخند زد و گفت:

_ خوبه.آفرین .

فرید راضی از کار خود،پرسید:

_ واسه شام که می مونی درسته؟

ساسان با رضایت گفت:

_ حالا که کارتو درست انجام دادی.آره،می مونم.

*****

صداها را می شنید.گنگ و مبهم.به پچ پچ شبیه بودند.پچ پچ شخصی که از راز او با خبر باشد و در گوشی آن را با کسی دیگر در میان بگذارد.صدای خنده ای زنانه در جمع مهمانها آزارش می داد.خنده آرام بود اما در نظر او مانند عطر تند صاحبش تنها باعث سر درد بود.با فکر سر درد شقیقه ها را با دو دست فشار داد.پلکها را از هم گشود و خیره شد به کابینتی که سم را در آن مخفی کرده بود. دست از شقیقه ها برداشت.آهسته به سمت کابینت قدم برداشت.اما همینکه رسید سر و کله ی دخترک خدمتکاری که برای پذیرایی از مهمانها استخدامش کرده بود پیدا شد. از ترس دستش را که به سمت کابینت پیش برده بود عقب کشید.دختر سینی دستش را گذاشت روی میز.نیره برای عادی نشان دادن حالت خود رو به او که قصد چای ریختن داشت گفت:

_ نمی خواد چایی بریزی.خودم میریزم.برو به کارای دیگه ت برس.

دخترک چشمی گفت اما با دیدن حالت ملتهب و صورت بر افروخته ی زن پرسید:

_ حالتون خوبه؟

نیره سریع رفت نشست روی یک صندلی و گفت:

_ آره خوبم.فقط یه کم سرم درد می کنه، تو برو.بعدا صدات می کنم بیای ببری.

_ چشم.

دختر رفت و نیره تنها ماند.هنوز برای مسموم کردن شوهرش آمادگی لازم را نداشت.اما باید این کار را می کرد.به خاطر ساسان،به خاطر خودش.نمی توانست و نمی خواست مرد محبوبش را از دست بدهد.آن هم به خاطر یک ترس بی خود.ترس از کشتن شهباز در نظرش حس بی خودی شده بود که باید آن را از بین می برد.

با افکاری مغشوش برخاست.این بار دیگر نباید زمان را از دست می داد.سریع رفت و کابینت را باز کرد.کیسه ی کوچک را بیرون آورد و مشغول آماده کردن چای شد.فنجانهای سفید با گلهای بنفش و صورتی ،قندانهای بلوری خوش طرح و سینی هایی با نقش قلب سرخ و گل سفید و صورتی.چای را در فنجانها ریخت .دستهایش به هنگام انجام این کار می لرزیدند اما سعی نکرد جلوی لرزششان را بگیرد.

کیسه را برداشت و کمی از پودر سفید رنگ در فنجان مخصوص شهباز که پر بود از چای قرمز خوش رنگ ریخت و آن را هم زد و فکر کرد،به مرگ در یک مهمانی،به چای خوش رنگی که شهباز را مسموم می کرد و به شهباز وقتی نفسش می گرفت و نقش بر زمین می شد.چه کسی می توانست او را مقصر بداند؟قاتل می توانست هر کدام از مهمانهای شرکت کننده در مهمانی باشد.

کم نبودند آدمهایی که چشم دیدن شهباز و زندگیش را نداشتند.قاتل می توانست مهندس امید باشد که جوان بود و دنبال فرصتی برای جلو زدن از شهباز یا خانم مهندس صولت به خاطر حسادت آشکارش به نیره.

از جایی که ایستاده بود سالن را گرفت زیر نظر.خانم صولت در جمع مهمانها ایستاده و در حال خندیدن بود.زن برای فرو نشاندن اضطرابش نفس کشید،عمیق و پر صدا.

سینی را برداشت و دوباره گذاشت سر جایش،آب دهانش را قورت داد.برای صدا زدن خدمتکار چند قدمی به سوی در برداشت اما هنگامی که دخترک با پای خودش به آشپزخانه آمد از این کار منصرف شد.حالتی معمولی به چهره اش گرفت و گفت:

_ اومدی؟بیا این سینی رو ببر .فنجونی که با بقیه فرق داره واسه شوهرمه.یادت نره.

دختر پرسید:

_ خودتون نمیاین؟

آقا و مهمونا منتظرنا!

نیره ،عصبی پاسخ داد:

_ باشه،تو برو.منم میام.

دختر سینی را برداشت و رفت به سمت در . ناگهان نیره پشیمان از کاری که کرده بود، دوید تا جلوی رفتنش را بگیرد اما ناخواسته با او برخورد کرد .با این برخورد سینی از دست دختر خدمتکار افتاد روی زمین و صدای ترسناکی از افتادن سینی و فنجانها ایجاد شد.دختر ترسیده عقب پرید.

نیره نفس زنان به فنجانهای خرد شده نگاه کرد.دخترک از ترس اینکه او را مقصر بدانند من و من کنان گفت:

_ خا...خا...نوم...

_ چی شد؟چی بود افتاد؟

با ورود شهباز ،خدمتکار جوان سر به زیر انداخت و عقب تر رفت.نیره در حالیکه دست روی سینه گذاشته بود، نشست روی یک صندلی.شهباز رو به خدمتکار پرسید:

_ چی شده؟این چه بساطیه؟چرا ...

_ تقصیر اون نبود.من خواستم سینی رو ازش بگیرم خودم بیارمش ولی خوردم بهش و سینی افتاد رو زمین.

نیره جمله اش را به پایان رساند و به مهندس صولت و دیگرانی که جلوی آشپزخانه جمع شده بودند نگاه کرد.شهباز نگران به او نزدیک شد و پرسید:

_ تو که چیزیت نشد؟

زن چشم دوخت به چشمان نگران شوهرش و گفت:

_ نه خوبم.فقط یه کم ...

خواست از سر دردش بگوید اما حضور صولت مانعش شد.فکر می کرد آن زن حتی از سر درد او هم خوشحال می شود.

_ یه کم چی؟

نیره زیر لبی جواب داد:

_ سرم درد می کنه.

شهباز آهسته پرسید:

_ می خوای ببرمت دکتر؟

زن در پاسخ شوهرش برخاست و گفت:

_ نه.بریم به مهمونامون برسیم.

و رو به دختر خدمتکار گفت:

_ طاهره تو هم اینا رو جمع کن و دوباره چایی بیار.

***

فصل 15

در حیاط نشسته و خیره شده بود به موزاییک های قدیمی ،فکر آشفته اش اطراف همه چیز می چرخید.گاه به مادرش می اندیشید که پس از بازگشت به خانه هنوز قهر بود و حرف نمی زد،گاهی به یاد پروا و ساسان می افتاد و تمام اتفاقاتی که برایش افتاده بود.گیج بود،گیج گیج.وضع زندگیش به جای بهتر شدن بدتر شده و مقصر آن را ساسان می دانست.دوست داشت برود و انتقام بلایی را که بر سرش آمده بگیرد اما کجا باید ساسان را پیدا می کرد و چطور انتقام می گرفت؟از فکر زیاد و نرسیدن به نتیجه ای درست ،آشفته تر شد.سیگار دستش را پرت کرد روی زمین و کونه ی دستها را بر چشمها فشرد . ناگاه یاد بهادر افتاد.یاد شبی که برای خرید شیشه به خانه ی او رفته بود .آن شب ساسان را در همان نزدیکی دیده بود .پس آن دو نفر همدیگر را میشناختند.مخصوصا که اولین بار ساسان بهادر را به او معرفی کرد.از این یاد آوری سر بلند کرد، زیر لب زمزمه کرد:

_ بهادر!

و تند برخاست، دستهای عرق کرده اش را مشت کرد و با خود گفت:

"من باید برم بهادرو ببینم"

شتاب زده از حیاط بیرون زد.تند از کنار کسی که آشنایش بود گذشت و حتی به اینکه صدایش می کرد اعتنا نکرد.برای زودتر رسیدن با عجله قدم بر می داشت، نیمی از راه را طی کرده بود اما خیلی ناگهانی ایستاد.فکر جدیدی به ذهنش رسیده بود.با خود گفت:

"_ بهادر می تونه با ساسان همدست باشه وبخواد منو گولم بزنه.هیچ تضمینی وجود نداره که این کارو نکنه..."

با این حال در جواب تردیدش گفت:

"_ اگرم اینطور باشه مهم نیس.حاشا کرد یا خواست دس به سرم کنه مجبورش می کنم حرف بزنه.من باید،باید بفهمم خونه ی اون نامرد کجاس."

دوباره راه افتاد و این بار برای دور کردن تردیدی که به جانش افتاده بود،قدمها را محکمتر برداشت.در حین راه رفتن حسی غریب آزارش می داد و فکرش را بیشتر می آشفت.حسی ناشناخته که لحظه به لحظه بیشتر قوت می گرفت اما عاقبت به مقصد رسید.با این تصور که ممکن است با ساسان همانجا رو در رو شود اطرافش را زیر نظر گرفت کوچه مثل هر وقت دیگر خلوت بود.انگار که کسی آنجا زندگی نکند.به ناچار جلوی خانه ی بهادر رفت و در زد.خیلی طول نکشید که در باز شد.اما کسی که مقابلش قرار گرفت نه بهادر که مرد عبوس و لاغری بود با صورتی دراز و سبیلهایی سیاه و زرد ،پسر خواست سراغ بهادر را بگیرد اما مرد،ساکت او را کنار زد و بدون حتی گفتن کلمه ای راهش را کشید و رفت.رامبد حیران با چرخش سر رفتن او را تماشا کرد ولی شنیدن صدای آه و ناله ی بهادر باعث شد رویش را دوباره برگرداند . با دیدن قیافه ی خونین او جا خورد.بدون لحظه ای مکث وارد خانه شد و خود را به بهادر رساند که دستش را تکیه داده بود به دیوار و می نالید.برای اینکه مانع از افتادن احتمالیش شود زیر بازویش را گرفت و متعجب پرسید:

_ چی شده؟چرا ...

بهادر به تصور اینکه او مرد را حین بیرون رفتن ندیده، پای دیوار نشست و جواب داد:

_ چیزی نیس از پله ها افتادم.

رامبد گفت:

_ پله...

اما با به خاطر آوردن مرد عبوس جلوی در پرسید:

_ ببینم نکنه اون مرده که از خونه اومد بیرون این بلا رو سرت آورده؟

بهادر پرسید:

_ دیدیش؟

رامبد به تکان سر پاسخ مثبت داد.بهادر گفت:

_ بابای حشمت بود.

پسر با چشمان درشت شده پرسید:

_ حشمت کچل؟

بهادر گفت:

_ آره دیگه،تازه از زندون آزاد شده.فکر می کنه حشمتو من لو دادم که گرفتنش.

نفس رامبد از شنیدن کلمه ی گرفتنش بند آمد.دستش ناخودآگاه بازوی بهادر را رها کرد و با لکنت پرسید:

_ ح...ح...حشمتو...گرفتن؟

بهادر گفت:

_ آره گویا داشته با جنسایی که از اون ور خریده بر می گشته که گرفتنش.میگن یکی لوش داده.باباش دنبال اونیه که چغلی پسرشو کرده.آخه جونش به جون پسرش بسته س.

فک می کرد کار منه.کلی قسم و آیه واسش خوردم تا ولم کرد.نامرد داشت زیر مشت و لگد نفسمو می گرفت.

رامبد سست شد و کف حیاط نشست.پنجه در زلفهای بلندش فرو برد و خیره دیوار را نگاه کرد.

بهادر به چهره ی مات او نگاه کرد و در حال مالیدن بازوهایش پرسید:

_ حالا تو واسه چی اومدی اینجا؟نکنه اومدی چیزی بخری؟

ساسان همانطور خیره به دیوار آهسته و بی حال جواب داد:

_ نه، من اومده بودم سراغ کسی رو ازت بگیرم.

بهادر پرسید:

_ سراغ کی؟

رامبد با وجود حال بدش جواب داد:

_ ساسان...

بهادر با دهان باز زل زد به او و با تعجب پرسید:

_ ساسان؟!مگه تو ساسانو میشناسی؟!

رامبد جواب داد:

_ آره اون بود که تو و حشمتو بهم معرفی کرد.

بهادر تته پته کنان گفت:

_ س...سا...سان ما رو معرفی...ک...کرد؟ی...یعنی ح...حش...متو میشناخت...

ساسان ...

رامبد جواب داد:

_ اون خبر داشت.از کار حشمت خبر داشت.شاید خود نامردش واسه ضربه زدن به من...

بهادر نمی فهمید.چیزی از حرفهایش سر در نمی آورد.فقط می خواست بداندآن پسر چطور برادر او را میشناسد.پس شانه های رامبد را گرفت ، تکانش داد و پرسید:

_ راستشو بگو تو اون نامردو از کجا میشناسی؟چطور میشناسیش؟

رامبد جواب داد:

_ اون با من دوس شد بعدشم معتادم کرد.بعدش که ازش پرسیدم گفت این فقط یه بازی بوده.

بهادر او را رها کرد.ناباورانه پوزخند زد و گفت:

_ پس همون بلایی رو که سر من آورده سر تو هم آورده!

رامبد حیران چشم در چشمان او پرسید:

_ مگه تو رو هم اون...

بهادر برخاست و گفت:

_ آره منو هم اون معتاد کرد.

خواست بگوید با ساسان برادر است اما جلوی زبانش را گرفت.شرمش می آمد راستش را به رامبد بگوید.

پسر تند برخاست و پرسید:

_ آدرسش...آدرسشو بهم میدی؟

_ می تونی حفظش کنی؟

_ تو موبایلم یادداشتش می کنم.

بهادر آدرس را برایش گفت.رامبد آن را نوشت و بدون تشکر و خداحافظی از خانه بیرون زد.عجله داشت هر چه زودتر برسد. وقتی به خیابان اصلی رسید تاکسی گرفت .در راه فکر بدبختی جدیدش که همان دستگیری حشمت بود،رهایش نمی کرد.با این وجود مدام خدا خدا می کرد که موفق به یافتن ساسان شود.

خیلی زود و به محض اینکه به مقصد رسید و پیاده شد دعایش مستجاب شد. ساسان را همراه با مردی مسن در حال پیاده شدن از تاکسی زرد رنگی دید.دیگر فرصت را از دست نداد.به سمتش رفت و بدون دادن مهلتی برای نشان دادن عکس العمل از سمت او ،یقه اش را گرفت ،هلش داد و چسباندش به تیر چراغ برقی در همان نزدیکی.راننده ی تاکسی به دیدن چنان وضعیتی برای دوری از دردسر به سرعت از آن محل دور شد.

_ خوب گیرت آوردم عوضی .خوب گیرت آوردم...

ساسان نگاهی به چشمان ترسیده ی پدرش که با فاصله از آنها ایستاده بود انداخت و خونسرد از رامبد پرسید:

_ چیه؟چی می خوای؟

_ اومدم که انتقام بلاهایی رو که سرم آوردی ازت بگیرم.تو باید تقاص پس بدی.

ساسان با خنده ای فرو خورده پرسید:

_ تقاص؟تقاص چی؟

_ منو مسخره نکن عوضی.خودت می دونی تقاص چی رو باید پس بدی.

_ ساسان!

ساسان به روی پدرش لبخند زد و گفت:

_ چیزی نیس آقا سکه.نترس رفیقمه باهام شوخی می کنه.

رامبد او را محکمتر به تیر کوبید و گفت:

_ من نه رفیق توام و نه باهات شوخی دارم.

ساسان پرسید:

_ می خوای تقاص چی رو پس بدم؟اونی که باید مجازات بشه و تاوان بده خود تویی.تو عشق منو ازم دزدیدی و عصبانیم کردی.تو ...

رامبد نگذاشت ادامه دهد،پشت دستش را محکم کوبید به صورت او.سر ساسان چرخید به یک سمت اما لبخندش پر رنگتر شد.

_ بخوای اسم پروا رو بیاری خودت می دونی.

ساسان اما خیره شد به چشمهایش و گفت:

_ ولی پروا مال منه. چه تو خوشت بیاد و چه نیاد.در واقع همه ی اون چیزایی که تو داشتی مال من بودن.مادرت،خونه ت،زندگی و سلامتیت من تنها کاری که کردم اونا رو ازت پس گرفتم.همین.

چرا یه احمقی مثل تو مادر به اون خوبی داشته باشه که نگرانت بشه اما من کسی رو نداشته باشم؟چرا باید سالم باشی و راحت بخوابی و من مدام و پشت سر هم کابوس ببینم؟

_ تو دیوونه ای!

ساسان گفت:

_ آره درسته و این دیوونه می خواد اون چیزی رو که متعلق به خودشه نگه داره.نمی خواد اونم واسه تو باشه.

رامبد تهدید کنان گفت:

_ ببین اگه فکر کردی میذارم پروا رو مث من بدبخت کنی کور خوندی.

ساسان گفت:

_ اشتباه نکن پسر خوب اون با من خوشبخت میشه نه با تو.

_ عوضی تو دستت به پروا نمیرسه.هیچ وقت نمیرسه.

ساسان با خنده ای موذیانه پرسید:

_ مطمئنی؟

اما نگذاشت رامبد جوابش را بدهد و پرسید:

_ حالا اگه یه وقت دستم بهش رسیده باشه چی؟اون وقت چیکار می کنی؟

دل رامبد از این حرف او ریخت .غیظ آلود پرسید:

_ منظورت چیه؟

ساسان گت:

_ یقه مو ل کن تا بهت بگم.

رامبد مردد ماند که چه کند.ساسان گفت:

_ یقه مو ول کن.

رامبد راضی شد و او را رها کرد.ساسان دست در جیب فرو برد.موبایلش را بیرون آورد.صفحه گوشی را لمس کرد و آن را مقابل چشمان رامبد گرفت:

_ خوب نگاش کن ببین میشناسیش؟

رامبد چشم دوخت به صفحه ی موبایل.تصویر واضح نبود.تاریک بود.اما ساسان به خوبی دیده می شد و دختری که چهره اش در تاریکی فرو رفته بود.حرفهای عاشقانه ،یک بوسه و صدای خنده ای دخترانه.

_ شناختیش؟

رامبد به نشانه ی نفی سر تکان داد.ساسان گفت:

_ به لباساش دقت کن.واست آشنا نیس؟

ساسان مانتوی پروا را شناخت.اما باور نکرد:

_ ای...این ...غیر ممکنه...این اون نیس..این پروا نیس...

چند رهگذر به شنیدن صدای او که ناخودآگاه بالا رفته بود ایستادند و آنها را تماشا کردند .ساسان گفت:

_ چرا اتفاقا خودشه و ممکنه.

سپس سرش را نزدیک گوش رامبد آورد و گفت:

_ خیلی لذت داشت.خیلی...

و از کنار او گذشت.دست گذاشت روی شانه ی پدرش و پرسید:

_ بریم آقا سکه؟

_ بریم.من از این پسره می ترسم.

ساسان او را هدایت کرد سمت خانه و گفت:

_ نترس.چیزی نبود.فقط داشتیم شوخی می کردیم.

و سر برگرداند ،رامبد را که مات و مبهوت بر جا مانده بود نگاه کرد و لبخند زد،عمیق و آشکارا.

******

پدرش را به داخل راهنمایی کرد.مرد پرسید:

_ اینجا کجاس؟

ساسان جواب داد:

_ اینجا خونه ی ماس.خونه ی من و تو.

مهوش به شنیدن صدای آنها، کنجکاو خیره شد به سالن اما با ورود ساسان به همراه مردی مسن دهانش باز ماند.چهره ی مرد در نظرش آشنا بود.خیلی آشنا با این حال به خاطر نمی آورد آن چشمها را کجا دیده!ساسان متوجه نگاههای خیره او شد و از همان فاصله که با مادرش داشت پرسید:

_ میشناسیش؟

و وقتی مهوش سوالش را بی پاسخ گذاشت،گفت:

_ شوهر سابقته.یعنی بابای من.

مهوش خیره شد به ساسان:

_ چ...چی؟

ساسان یاسر را نشاند روی مبلی که درست مقابل اتاق مادرش بود.

_ این...این...یاسره؟!

_ آره خودشه.همون مردی که خواستی بکشیش.همون بیچاره ای که به خاطر کاری که باهاش کردی چند سال آواره ی کوچه و خیابون بود و بعدشم راهی تیمارستان شد.یادت نمیاد؟

مهوش با اضطراب پرسید:

_ چرا...چرا آوردیش اینجا؟

ساسان با خنده کنار پدرش نشست و گفت:

_ آوردمش اینجا که عذابتو تکمیل کنم.می خوام چند روز اینجا نگهش دارم.بعد از اینکه صابخونه ی جدید بهادرو بندازه بیرون و پسر عزیزت آواره بشه و دختر نازنینتو اعدام کنن.بدترین عذاب برات همخونه بودنت با آقا سکه ی عزیز منه..تنها راه نجاتت از این عذاب اینه که دعا کنی یه نفر پیدا بشه از ریخته شدن آبروش نترسه و ازم شکایت کنه.

زن آهش را فرو خورد.قلبش از شنیدن حرفهای پسرش به لرزه در آمده بود و تن نحیفش نیز.

آوارگی پسرش از یک طرف،اعدام دخترش و همخانه شدن با همسر سابقش.اینها مافوق تحملش بود.ولی نه نمی توانست اعتراض کند و نه التماس.از بیچارگی خودش مچاله شد.بغض کرد و به تلخی گریست. به خاطر همه چیز گریست در حالیکه ساسان لبخند بر لب و با لذت نظاره گر گریه ی او بود.

******

_ پروا!پروا !وسایلتو جمع کردی؟

صدای مادرش را شنید اما تکان نخورد.

_ پس چرا عین مجسمه خشکت زده؟د بجنب دیگه دختر!

آرام برخاست .برگشت ،سر به زیر مقابل مادرش ایستاد و پرسید:

_ مامان!میشه من نیام؟

چشمهای زن از حرف دخترکش درشت شد.دست به کمر زد و گفت:

_ نیای؟!مگه میشه یه همچین چیزی؟

دختر با التماس گفت:

_ مامان...مامان...امتحانام سه چهار روزه شروع شدن.نمیشه وسط امتحانا پا شم برم مسافرت.

مادر گفت:

_ خب شروع شده باشه.ما می خوایم بریم خونه ی داییت نمیشه که تو رو اینجا تنها بذاریم!

_ خب میرم خونه ی ننه طلعت.مامان!تو رو خدا بذار امتحانامو بدم.بعدش خودم میام.

_ کجا میای؟چطور خودت تنهایی میای؟زشت نیس یه دختر راه بیفته از این شهر بره اون شهر اونم تنهایی؟مردم چی میگن؟

پروا در دل گفت:

" _ واسه چی زشته؟این همه دختر خودشون تنهایی میرن دانشگاه،هیشکی هیچی نمیگه!حتی میرن خارج"

و به صدای بلند و ملتمس گفت:

_ خب...خب وقتی امتحانام تموم شدن سجاد یا جواد میان دنبالم.

مادر چشم دراند و گفت:

_ نمیشه.نمیشه ورپریده.می خوای منو با آقات در بندازی؟

پروا جواب داد:

_ نه، نه به خدا.می خوام فقط امتحانامو بدم .

_ باشه من با آقات حرف میزنم ولی هر چی شد پای خودته ها.

پروا خوشحال از موافقت مادرش، خود را در آغوش او انداخت و گفت:

_ وای مامان ممنونم.

زن خواست دست بر سر دختر بکشد اما با این فکر که رویش زیاد می شود ،منصرف شد و گفت:

_ خیله خب دیگه خودتو لوس نکن.فقط اگه آقات اجازه داد می مونی.

دخترش را از خودش جدا کرد و از اتاق رفت بیرون.پروا نفس راحتی کشید اما وقتی یاد ساسان افتاد، قلبش تیر کشید.چند روز بود داشت از او فرار می کرد ،آن هم به توصیه ی رامبد.چند روز بود که ساسان سایه به سایه ی او و برادرش دنبالشان تا جلوی خانه یا مدرسه می آمد و هر بار بر ترس دخترک می افزود.حرف های رامبد را نمی توانست فراموش کند:

_ اون عاشق تو نیس.دنبال یه چیز دیگه س می فهمی؟اون می خواد تو رو هم عین من بدبخت کنه.

رامبد گفته بود دنبال یه چیز دیگه س و او نمی فهمید ساسان در پی چه می گردد! چرا می خواست مثل رامبد بدبختش کند؟بازی،بازی،بازی ،حتی منظور رامبد را از بازی دادن نمی فهمید.

می ترسید ساسان نزدیکش شود.حتی وقتی از طریق سارا برایش پیغام فرستاده و خواسته بود او را ببیند پاسخ منفی داده بود.کافی بود آدم ترسویی مثل او را از چیزی یا کسی می ترساندند آن وقت دیگر آن ترس تا مدتها در دلش باقی می ماند. دلش می خواست برای فرار از ساسان همراه خانواده اش برود خانه ی داییش اما امتحاناتش اجازه نمی دادند.

صدای زنگ در او را به خود اورد.حتما پدرش بود یا یکی از برادرهایش .مادر صدایش زد:

_پروا!پروا!برو درو وا کن من دستم بنده.

دختر برخاست ،در حال فکر کردن به ساسان به حیاط رفت و در را باز کرد اما بر خلاف تصورش کسی که پشت در بود نه یکی از برادرهایش بود و نه پدرش بلکه ساسان بود.پروا یک قدم عقب رفت و آب دهانش را قورت داد.ساسان موذیانه لبخند زد و گفت:

_ سلام.چطوری؟

زبان دختر بند آمده بود.او آن وقت روز آنجا چه می کرد؟!به شدت ترسیده بود. از اینکه ساسان بخواهد همه چیز را به گوش خانواده اش برساند.از اینکه چیزی از دوستیشان بگوید.

_ پروا!کی بود؟

به شنیدن صدای مادرش تنش داغ شد.ساسان چشم از او گرفت و به زن نگاه کرد .مادر، پروا را عقب کشید و جلوی در ایستاد .پسر سلام کرد.زن پرسید:

_ بفرمایین.کاری داشتین؟

ساسان نگاهی گذرا به پروا انداخت.پروا با صورتی سفید شده به رنگ گچ سر به زیر انداخت.داشت از ترس می لرزید.

_ ببخشید خانوم من دنبال خونه ی آقای جلیلی می گردم گفتن همین دور و وراست.شما میشناسینش؟

زن فکری کرد و گفت:

_ نه نمیشناسم.

ساسان گفت:

_ ممنون.ببخشید مزاحمتون شدم.

و باز نیم نگاهی به پروا انداخت و رفت.دخترک اما همچنان خشک و مات به جایش خیره شده بود.عرق سردی بر بدنش نشسته بود.

******

به صدای زنگ سریع موبایل را برداشت .صفحه اش را لمس کرد ،آن را به گوشش چسباند و گفت:

_ الو ساسان!

_ سلام.

به شنیدن صدای خسته و ناراحت ساسان،با بغض پرسید:

_ راستشو بگو این پیام که فرستادی حقیقت داره؟

ساسان جواب داد:

_ آره.

نیره پرسید:

_ یعنی واقعا می خوای با اون دختره که می گفتی نامزد کنی؟

ساسان گرفته جواب داد:

_ آره چاره ی دیگه ای ندارم.مادرم اینطور می خواد.

نیره آه کشید و گفت:

_ ساسان!

_ نمی تونم بیشتر از این منتظرش بذارم.تو مرتب داری دس دس می کنی.انگار نمی خوای از شهباز دل بکنی.

نیره به قسم خوردن افتاد:

_ نه ، نه به خدا من می خوام ولی هر کاری می کنم نمیشه.به خدا نمیشه ساسان.

_ چطور نمیشه؟!یعنی تو نمی تونی یه خرده پودر بریزی تو یه لیوان شربت و به خوردش بدی؟

نیره نالید :

_ خب میگی چیکار کنم سعیمو کردم نشد.

ساسان سوال کرد:

_ مطمئنی سعیتو کردی؟

_ آره .خب...خب من...

ساسان گفت:

_ ولی من مطمئن نیستم تو هیچ زحمتی به خودت داده باشی.اصلا شاید از اولشم من سر کار بودم و تو علاقه ای بهم نداشتی.آره دیگه یه زن ثروتمندو چه به بدبخت بیچاره ای مث من؟اگه منو دوس داشتی خیلی وقت پیش شوهرتو از سر راه بر می داشتی.

نیره خودش را انداخت روی کاناپه و گفت:

_ نه ،نه به خدا،من تو رو خیلی دوس دارم.باور کن دوست دارم.واسم مهم نیس که تو چیزی داشته باشی یا نه .مهم نیس.

_ ولی فعلا که اینطور نشون میده.

زن که انتظار چنین لحن تندی را از ساسان نداشت گفت:

_ یه فرصت.فقط یه فرصت دیگه بهم بده.

_ ولی..

نیره التماس کرد:

_ خواهش می کنم ساسان اگه منو دوس داری یه فرصت.

_ باشه واسه اینکه از تردید درت بیارم و نشونت بدم عاشقتم بهت یه فرصت دیگه میدم ولی اگه این بار موفق نشدی دیگه هیچ وقت منو نمی بینی.فهمیدی؟

نیره خوشحال از این فرصت دوباره گفت:

_ باشه،باشه من هر طور شده شهبازو ارسر راه بر می دارم.قول می دم.

من به خاطر تو حاضرم هر کاری بکنم.

_ باشه ببینیم و تعریف کنیم.

زن نفس عمیقی کشید.ساسان گفت:

_ پس فعلا. کار که تموم شد خبرم کن.

نیره موبایل را از گوشش دور کرد.بی انصافی ساسان آزارش داده بود.در دل خطاب به او گفت:

"خیلی بی انصافی ساسان ،من که همه ی سعیمو کردم.خب نشد.میگی چیکار کنم؟ ولی شایدم حق داشته باشی و کم کاری کرده باشم.نمی دونم.به هر حال باید، باید به خاطر تو کارو تموم کنم.آره کارو تموم می کنم و اون وقت تو برای همیشه مال خودم میشی.هر کی هم هر چی دلش می خواد بگه.اصلا بذار آقام یه مدت از ارث محرومم کنه.ولی بالاخره مجبور میشه ساسانو به عنوان شوهرم قبول کنه."

***

فصل 16

حوله را از روی سرش برداشت و پرت کرد روی لباس های ریخته از کمد.نشست روی تخت.صورتش را تکیه داد به دستها و فکر کرد.به پروا فکر کرد که خودش را آسان فروخته بود.روحش را اسیر آن شیطان لعنتی کرده بود و جسمش را نیز.نه دیگر نمی توانست.نمی توانست ادامه دهد.وقتی اتفاقاتی را که برایش افتاده بود به خاطر می آورد.وقتی تصویر پروا در نظرش مجسم میشد مو بر تنش راست می شد.با یاد آوری تصویر پروا دیگر طاقت نیاورد.از روی تخت برخاست.رفت به سمت تراس.اما لحظه ای مردد ایستاد.چه باید می کرد؟آیا می توانست به همه چیز پایان دهد؟چنین کاری از او می توانست سر بزند؟نه نباید تردید می کرد.پس با قدمهای تند رفت پنجره را باز کرد.روی تراس ایستاد.از بالا به پایین نگاه کرد.فقط نگاه کرد.ارتفاع زیاد بود.دستش را روی قلبش که تند میزد گذاشت.چشم بست و لب گزید و در حرکتی ناگهانی از روی تراس پرید...

**********

زن، پودر سفید رنگ را در قهوه ریخت و هم زد.آنقدر حواسش پرت بود که فراموش کرد دست از هم زدن بکشد.مرتب با قاشق کوچک چینی ،قهوه را هم می زد و سعی می کرد در دلش کارش را توجیه کند:

_ کمبود محبت.اون اصلا به فکر من نیست.فکر پولاشه.در عوض...

به چهره ی فوق العاده زیبای او فکر کرد.به نگاه گیرا و جذابش و لبخند دوست داشتنیش.با فکر او لبخند بر لب آورد و نگاهش را از روی دیوار کشید سمت قهوه که سفیدی پودر را در سیاهی خود محو کرده بود.فنجان را در سینی گذاشت و باز لبخند زد.لبخندی از سر رضایت.لبخندی از سر نگرانی.پایش را از آشپزخانه بیرون گذاشت.ایستاد.آب دهانش را قورت داد و قدم به سوی مردی برداشت که لم داده بود روی کاناپه.مرد زندگیش مردی که خسته بود و پلک هایش از فرط خستگی روی هم رفته و خوابیده بود.زن کنارش روی زمین بر زانو نشست.باز آب دهانش را قورت داد.دستش را گذاشت روی زانوی مردش.مرد پلک گشود.خسته و بی خبر.آرام در جایش نشست.زن داغ و خیس از عرق فنجان را به دستش داد.مرد لبخند زد.نیمه کاره و بی خیال.زن منتظر چشم به دهان او دوخت و دعا کرد قهوه را زودتر بخورد.مرد قهوه را مزه کرد و تکیه داد.زن پر از هراس، شادی، پشیمانی ،ترس، احساس گناه، لبخند زد.اما با صدای زنگ لبخند بر لبهای سرخ براقش خشکید:کیه این وقت روز؟!

بی میل برخاست.رفت در را باز کرد و با دیدن دخترک آه از نهادش در آمد:

_ اوه...سوگل!

دخترک لبخند زد:

_ سلام.

زن برای جواب به تکان سر اکتفا کرد و به خانه راهش داد.ورود ناگهانی خواهر شوهر جوانش نقشه اش را نقش بر آب می کرد.لب گزید و با چشم دخترک را که به برادرش سلام کرد پایید.در را بست و فکر کرد باید کاری کند.اما چکار؟باید دختر را دست به سر می کرد.باید این دخترک را که بی ملاحظه سرش را انداخته بود پایین و این وقت از روز اینجا پیدایش شده بود به بهانه ای می فرستاد بیرون.اما به چه بهانه ای؟بی صدا و بی هدف بالای سر مرد ایستاد.گردن کشید.فنجان خالی روی میز بود.از بیم و شوق لرزید.نگاه کشید و دید دختر لیوانی آب سر کشید.دیگر نایستاد.بی اعتنا به مرد که دراز کشیده بود به آشپزخانه رفت و برای اینکه رفتارش شک بر انگیز نباشد خیلی معمولی پرسید:

_ چطور شد امروز اومدی اینجا؟

دختر یخچال را به هوای خوراکی باز کرد:

_ مامان اینا دوره داشتن.من حوصله نداشتم اومدم اینجا.

زن لب باز کرد.اما صدای خفه مرد که بلند شد دوباره لبهایش بسته شد.مرد او را صدا زد:

_ نیر!

زن خودش را به نشنیدن زد:

_ نیر!

نیره دندان بر هم فشرد.صدای پر درد مرد مثل چاقویی بود که پوستش را می خراشید.

_ سوختم نیر.

سوگل هراسان به سمت صدای برادر چرخید.زن دستپاچه از نگاه دختر به برادرش جواب شوهر را داد:

_ ها؟!چیه؟

دختر هراسان سیب گاز زده را انداخت و جیغ کشید:

_ نیر داداشم.

********

دختر خندان و کوله به دوش از دوستانش جدا شد و به کوچه ی خلوت پیچید.کسی نبود.نزدیک ظهر بود.بی فکر و بی خیال انگشت بر زبری دیوار کشید و خطی نامرئی را دنبال کرد.اما چند قدم نرفته کسی صدایش زد:

_ پروا!

صدا آشنا بود.آشنای آشنا.دختر شنید و ایستاد.اما نخواست برگردد و برنگشت.

_ چرا نگام نمی کنی؟

صدا گرم بود و مهربان و وسوسه کننده.مثل همیشه.اما پروا برنگشت.فقط چهره ی زیبای او را برای بار هزارم در نظرش مجسم کرد و از خود پرسید چطور می شود مردی این همه زیبا باشد؟!اما زیبا فقط یک صفت بود.یک صفت خیلی ساده.پس باید او را چه می نامید؟فرشته صورت؟ولی نه شاید چهره اش به زیبایی یک فرشته باشد ولی خلق و خوی شیطان را داشت.اصلا او خود شیطان بود.

_ پروا!می خوام باهات حرف بزنم.

دختر به خود جرات داد تا خشک و سرد و جدی بپرسد:

_ درباره ی چی؟

صدای نفس مرد از پشت شنیده شد:

_ درباره ی خودمون.

دختر به انتهای کوچه به آخرین خانه به در سبز رنگ خیره شد و فکر کرد چطور می تواند از دست این شیطان خودش را نجات دهد؟شاید بتواند تا خانه بدود.معلوم است که می تواند.چند متر بیشتر نمانده.اما...

_ پروا!

صدا نرمتر شد.مهربانتر ، گرمتر ،دوستانه تر و شاید عاشقانه تر و پروا وسوسه شد برگردد.خواست او را فقط یک لحظه نگاه کند اما حرف های رامبد را به خاطر آورد:

_ هیچ وقت به طرفش برنگرد.

رامبد ،رامبد ،رامبد ،ذهنش از اسم او پر شد.بی صدا آه کشید و هوا را به ریه هایش فرستاد.به رامبد و حرف هایش می توانست اعتماد کند.حتی به نظرش می رسید که احساس خاصی هم نسبت به او دارد و مطمئن بود می تواند او را برای همیشه در قلبش جا دهد اما...

_ پروا!فقط یه لحظه به خدا حرف مهمیه.

_ گفتم من حرفی با تو ندارم.

_ حتی اگه درباره ی رامبد باشه؟

رامبد؟!باز هم او؟!پروا دیگر صبر نکرد.برگشت و ناگهان چیزی به صورتش پاشیده شد و او از ته دل جیغ کشید:

_ سوختم...

ساسان ظرف محتوی اسید را با خونسردی انداخت روی زمین و پیچید به یک کوچه، در حالیکه صدای جیغهای دلخراش پروا را با لذت می شنید در دل گفت:

"_ متاسفم پروای عزیزم ،متاسفم که با وجود علاقه م مجبور شدم به صورتت اسید بپاشم. این تنها راهی بود که برام گذاشتی.خودت اینطور خواستی. اگه باهام راه اومده بودی و به حرفای اون پسره رامبد گوش نمی کردی هیچ وقت صورت نازنینت اون بلا سرش نمی اومد.رامبدم نباید تو کار من فضولی می کرد که مجبور بشم با اون فیلم دروغی گولش بزنم.اگه مث بچه ی آدم سر جاش می نشست حتما زنده می موند.حیف شد.پسر خوبی بود.دلم واسه مادرش خیلی سوخت.چه ضجه ای می زد زن بیچاره.کاش اون مادر من بود.

مدتها در خیابان راه رفت و فکر کرد.خیلی زود باید دنبال سوژه ای دیگر می رفت اما کمی استراحت هم برایش بد نبود .البته این بار باید احتیاط بیشتری به خرج می داد..سر چهار راهی ایستاد.صدای آژیر آمبولانس را شنید.سه آمبولانس از سه جهت متفاوت به هم رسیدند و هر سه پشت سر هم به یک سمت رفتند.ساسان در حال تماشای آنها گفت:

_ خداحافظ بچه ها دلم واستون تنگ میشه.خیلی تنگ.

و قدم زنان راه افتاد سمت خانه.هنگامی که رسید،صدای زنگ موبایلش بلند شد اما او با خیالی راحت بی اعتنا به پیام نیره که خبر از شکستش در از بین بردن شهباز می داد،انگار نه انگار که اتفاقی افتاده باشد، کلید را در قفل چرخاند، وارد شد و از پله ها بالا رفت.باید خبر خوش را به مادرش می رساند.خبر موفقیتش را. وارد آپارتمانش شد و در را بست .به دنبال پدرش چشم به اطراف گرداند .کسی نبود.اتاق مادرش بسته بود و اثری از پدر نبود. 

_ آقا سکه!

صدایش کرد و جواب نشنید.با این فکر که شاید در اتاق مادرش باشد رفت و در را باز کرد و وارد شد اما در پشت سرش بسته شد و سردی فلز را پشت گردنش حس کرد:

_ _ تکون نخور تو بازداشتی.به جرم اغفال و فریب مردم،قتل عمد،اسید پاشی و...

ساسان غافلگیر از این اتفاق در دل گفت:

"_ پس بالاخره مادرم کار خودشو کرد؟لعنتی"

و لبخند زد.مثل همیشه لبخند زد.

دقایقی بعد دستبند به دست او را از خانه بیرون آوردند و سوار ماشین پلیس کردند.او اما خیلی راحت و خونسرد انگار که اتفاقی نیفتاده باشد تکیه داد به صندلی و به بیرون چشم دوخت.پسر بچه ای گونی به دست پای دیواری ایستاده و خیره شده بود به او.ساسان به رویش لبخند زد.ماشین حرکت کرد. ساسان و پسر بچه تا وقتی زاویه ی دیدشان تغییر نکرد چشم در چشم، همدیگر را نگاه کردند.ماشین رفت و پسر بچه ، رفتنش را تماشا می کرد...

پایان..

پایان نهایی تایپ در نودهشتیا :  مرداد 94

انتشار در سایت نودهشتیا : مهر 94

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member306196.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member31058.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member116990.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com