بسم الله الرحمن الرحیم

نام داستان کوتاه .تلفن یک روح

نویسنده . آقای محمد مهدی عظیمی

+18

+18

تاریخ . 20/1/95

In the name of god

Novel name : call of the devil

Composer name: mohamad azimi

سلام

مرتضی جباری دانشجوی رشته پزشکی هستم و با خانواده ام زندگی میکنم .

من روزهای زوج با پسر خاله ام سهیل صادقی که اون هم داره پزشکی میخونه میریم دانشگاه .

اگه بخواهیم حساب کنیم درس من از سهیل بهتره ولی اون قبول نداره .

وضعیت مالی خونواده هامون هم خوبه.

تازه اگه شانس بیاریم میتونیم بورسیه فرانسه روهم بگیریم.

من و سهیل از همون بچگی با هم بزرگ شدیم. اون از همون بچگی خیلی شوخ و شیطون بود و اروم و قرار نداشت.

مامان صبحونه حاضره؟ دانشگاهم دیر میشه ها

مامانم . اره پسرم بیا بخور زود برو

من. باشه

صبحونم رو خوردم و بدو بدو از پله ها پایین اومدم و رسیدم جلوی در خونه در رو که باز کردم دیدم

سهیل جلوی در وایساده.

سهیل . معلوم هست کجایی پسر اگه دیر بریم دوباره استاد راهمون نمیده ها زود باش

من . تو اینجا چی کار میکنی؟ از کی اینجا وایسادی؟ چرا زنگ نزدی؟ اصلا سلامت کوو؟

سهیل . یه نفس بکش بعدا حرف بزن.

من . تعریف کن ببینم.

سهیل. بابا از صبح هی زنگ میزنم جواب نمیدی اومدم زنگ خونتون رو زدم جواب ندادی.

میخواستم برم پزشک قانونی ها رو هم بگردم خخخخ

من . لال نشی تو رو سهیل

سوار ماشین شدیم و رفتیم. بعد نیم ساعت به دانشگاه رسیدیم. بدو بدو رفتیم بالا که مدیر دانشگاه از پشت صدامون زد. مدیر ما یه مدیر بد اخلاقه. همون لحظه سهیل یه تسبیح صلوات نظر کرد که به خوبی و خوشی بگذره

مدیر گفت . آقایان جباری و صادقی این چندمین دفعه هست که دیر میاید.

باید بدونید که توی دانشگاه های فرانسه مقررات حرف اول رو میزنه و شما نباید دیر کنید. راستی فرانسوی بلدید؟

توی اون لحظه منو سهیل یه نگاه بهم انداختیم ویکصدا گفتیم : بورسیه جور شدددد؟

اقای مدیر با خنده گفت : درسته جور شد .

توی اون لحظه خوشحالی غیر قابل وصفی داشتیم .

مدیر. حالا زود برید سر جلسه.

ما هم رفتیم.

اون شب خوابم نمیبرد. از یک طرف فکر و خیال دوری از خانواده و از یک طرف خوشحالیه رفتن به اروپا .

ساعت 3 نصفه شب بود زنگ زدم سهیل.

جواب نداد دوباره زنگ زدم ایندفعه جواب داد و گفت : مشترک مورد نظر کپه مرگش رو گذاشته پیشنهاد میکنم شما هم همین کار رو کنید .

و بعد قطع کرد. ناراحت نشدم چون این کارا از سهیل بعید نیست. تازه کلی خندیدم و نفهمیدم کی خوابم برد. پایان فصل اول

فصل دوم

صبح که بیدار شدم بعد صبحونه با بابام و سهیل و باباش رفتیم واسه کارهای سفر سهیل عین خیالشم نبود ولی من انگار از همون لحظه دلتنگی میکردم.

دم دمای ناهار بود و که سهیل پیشنهاد داد بریم یه چیزی بخوریم .

ماهم قبول کردیم و رفتیم یه کبابی غذا رو که خوردیم بابام گفت: بریم خونه زنگ میزنیم

خاله خانومینا اینا هم میان اونا قبول نکردن و با متروکه مسیرش سرراست تر بود رفتن .

خلاصه یه ماهی به همین صورت گذشت و ما داشتیم کارهامون رو واسه رفتن انجام میدادیم .

یه روز که توی خونه بودم سهیل زنگ زد و گفت بیا حداقل روزای آخری بریم بیرون تا هم آب و هوامون عوض بشه هم با شهرمون وداع کنیم . بهش گفتم سهیل من اصلا حوصله مسخره بازیاتو ندارما

گفت : جدی میگم بیا بریم کلی اصرار کرد و من راضی شدم. با ماشینش اومد جلوی درب خونمون وشروع کرد به بوق زدن.

منم بدو بدو رفتم پایین تا جلوی سهیل رو بگیرم

رفتم دیدم چشماش رو بسته و دستش رو گذاشته روی بوق رفتم و جلوش رو گرفتم وگرنه ابرو واسمون نمیموند

با کلی دنگ و فنگ سوار شدیم و رفتیم.

سهیل توی راه گفت میخوام ببرمت یه جا که بعدا حسابی مشتریش میشی.

گفتم وای سهیل من اهل دود نیستم هزار بار بهت گفتم تا حالا.

سهیل. دود چیه؟ میخوام ببرمت روح احضار کنیم. گفتم: نه گفت : اره

من. سهیل تو از بچگی میدونی که من از این چیزا وحشت دارم بازم میخوای منو ببیری اونجا.

گفت : ترس نداره که خرس گنده مثلا فردا میخواد دکتر این مملکت بشه.

راستش رو بخواید من از روح و جن میترسم ولی عاشق هیجانشم .

تازه دردسر ها و مشکلات ما هم از همین جا شروع شد.

فصل سوم

بالاخره سهیل منو برد توی اون مکانی که روح احضار میکردن.

ساعت حول حوش 8 شب میشد.محل مورد نظرمون

توی یکی از مناطق قدیمی تهران توی یه کوچه تنگ و تاریک که با تیر برق کمی روشن شده بود و عابری از اون رد نمی شد بود.

من. سهیل هنوزم دیر نشد واسه خودمون درد سر درست نکنیم بیا برگردیم خواهش میکنم.

سهیل. یه شرطی داره .

من . چه شرطی؟

سهیل. رفتیم به بابات میگم پسرت خیلی ترسو هست و از ترس به من چسبیده بود.

اون وقت باید غرغر های بابات رو تحمل کنی. قبوله؟

من. عجب گیری افتادیما آخه به تو هم میگن پسرخاله؟

سهیل . همینه که هست

یه یک ربع نیم ساعتی توی ماشین کسی حرف نمیزد که یه دفعه سهیل صدای فجیح و بلندی

دراورد و من رو ترسوند.منم دست خودم نبود یه دفعه یه سیلی خوابوندم زیر گوشش

سهیل به من نگاه کرد و گفت : بی جنبه

منم بهش گفتم تقصیر خودته مگه کرم داری؟

همین لحظه بود که رسیدیم به همون خونه.

یه درب چوبی کوچیک و یه خونه قدیمی.فصل چهارم

سهیل زنگ درب خونه رو زد. و یکی اومد درب خونه رو باز کرد.

چهره عادی داشت و حرف نمیزد. حتی سلام هم نکرد.

رفتیم توی خونه بازم کسی حرف نمیزد.

توی خونه تقریبا 10 نفری حضور داشتن.

همه دور تا دور نشسته بودن و چند نفر هم وسایل رو دور میز سفیدی که دقیقا وسط خونه

بود میچیدن.

اول یه برگ کاغذ با چند تا قلم خودکار اوردن.

بعد یه فنجون گذاشتن روی تاخچه

بعد چند ثانیه که من توی فکر بودم خونه تاریک شد. همه یکی یکی اومدن ودور میز

نشستن. من و سهیل هم پیش هم نشستیم.

یه دفعه همه با هم صدا های عجیبی دراوردن

عجیب اینجا بود که سهیل هم از اون صداها در میاورد.

بعد چند دقیقه که صدا های غلمبه سلمبه از خودشون دراوردن همگی ساکت شدن و اون

سر دستشون از خودش حرکات موزون در اورد . جوری که من خنده ام گرفته بود.

بعد چند لحظه دیدم که چشم هیچکس سیاهی نداره و چشم همه سفید شده.

یه لحظه احساس تنهایی کردم و ترسیدم.

بعد سردستشون گفت: جناب داتیس اگر در محفل ما حضور دارید اعلام حضور کنید. خبری نشد. دوباره حرفشو تکرار کرد.

ایندفعه فنجون از روی تاخچه افتاد و شکست انگار با اون حرکت بند دل منم پاره شد.

دوباره سردسته گفت. جناب داتیس لطفا امرکنید

یه یه ربعی هیچکس چیزی نگفت .

بعد پونزده دقیقه برقارو روشن کردن .

چیزی که میدیدم قابل باور نبود… فنجون سالم روی تاخچه…

مگه میشه؟

مگه داریم؟

واقعا ترسناک بود.

سر دستمون رفت و کاغذ رو برداشت و شروع کرد به خوندن.

چیز های عجیبی نوشته شده بود البته من باور نکردم . ای کاش باور میکردم.

. متن نامه .

من رو باور کنید چون اگه بفهمم بشنوم یا ببینم کسی منو باور نکرد تا آخر عمرش عذاب خواهد کشید.

من توی دلم خندیدم و گفتم اینا خودشون نوشتن و دارن از مردم اخاذی میکنن.

اون شب در حال برگشت به خونه من از سهیل سوال میکردم و اونم به سوالاتم

جوابم میداد.

به قول معروف میخواستم به سهیل صابت کنم که اینا همش خرافه بوده و واقعیت نداره .

اما سهیل زیر بار نمیرفت.

راستش رو بخواید این اولین باری بود که من سهیل رو اینقدر جدی میدیدم.

بالاخره رسیدیم سر کوچمون سهیل من رو پیاده کرد و رفت.

توی کوچه که راه میرفتم احساس میکردم اجسام سیاه از من سبقت میگیرن منم که ترسو کل کوچه رو بدو بدو رفتم.

خدا میدونه که آسانسور رو چجوری بالا رفتم.

حس میکردم توی آسانسور تنها نیستم و چند نفر پیشم هستن.

صبح از خواب بیدار شدم رفتم یه دوش گرفتم و نشستم سر میز پیش خانوادم.

بابام بهم گفت: خب تعریف کن ببینم پسرم دیشب با سهیل کجا رفتید؟

گفتم بابا باورت نمیشه.

رفتیم احضار روح . روح احضار کردیم. البته من به این جورچیزا اعتقاد ندارم.

ولی بابا جات خالی دیروز سهیل از ترس چسبیده بود به من و تکون هم نمیخورد.

هی بهش میگفتم که اینجور چیزا وجود خارجی نداره اما کو گوش شنوا. خخخخح

بابام مکث کوتاهی کرد و زل زد به من و گفت یه بار دیگه خالی ببندی این چهارتا استخون رو توی دهنت خورد میکنم.

من اگه بچه ترسوی خودمو نشناسم دیگه باید برم …

نزاشتم ادامه بده و کلی زبون ریختم و گفتم خدا نکنه و کلی از این پاچه خواری ها…

بابام گفت از بچگی هم اون سهیل از تو با عرضه تر و نترس تر بود و بازم سهیل زد توی سرمن.

منم خندیدم و رفتم توی اتاقم .

داشتم وسایلم رو جمع میکردم که دیدم خواهرم اومد توی اتاقم .

یه خورده با هم حرف زدیم بعد گفت.

داداش اگه یه موقع تنها توی خونه خواب باشی و یه جن بیاد سراغت چیکار میکنی.

گفتم. هیچی محکم سرمو میکوبم به دیوار تا از هوش برم نه اینکه بترسما نه فقط آدما کنجکاوی نیستم.

خواهرم. تو که راست میگی.

و بعدش کلی خندیدیم و اون رفت.

فصل پنجم

بالا خره کارامون جور شد و وسایلمون رو جمع کردیم و آماده رفتن شدیم

تموم عموها و دایی ها و خاله ها و عمه ها همگی اومده بودن واسه بدرقه با همه

خدا حافظی کردیم و سوار هواپیما شدیم.

بازم این سهیل بود که دلتنگی های ما که از توی همون هواپیما دلتنگ شدیم رو پر میکرد.

مهماندار داشت راه های اضطراری < حرکات موزون قبل از پرواز> رو یاد ما میداد

که سهیل شروع کرد به فیلم گرفتن بعد تموم شدن کارش مهماندار اومد و گفت اقا ببخشید اگه امکان داره اون کلیپی رو که از بنده گرفتین دیلیت کنید؟

سهیل گفت چه با کلاس . چشم پاک میکنم.

یعنی کلا توی چند ساعتی که توی هواپیما بودیم به قول عامیانه مهماندار رو کچل کرد.

یه بار صداش کرد گفت ببخشید کیسه تهوع ما پر شده چیکار کنم؟

یه بار گفت ببخشید دستشویی کجاست ؟ و…

یعنی مهماندار واقعا عصبانی شده بود

دفعه آخر سهیل مهماندار رو صدا کرد. مهماندار با عصبانیت اومد و گفت: بلهههه.

سهیل. ببخشید اگه امکان داره به خلبان بگید چپ کنه بخندیم خخخخ.

مهمانداراز من پرسید. ببخشید این دوست شما مشکلی دارن . منم گفتم بله یه خورده شیرین میزنن.

مهماندار گفت. اها

از اون به بعد با سهیل خیلی مهربانانه صحبت میکرد چون فکر میکرد سهیل دیوانه است.

ولی غافل از اینکه سهیل داره پزشکی میخونه.

به هرحال کلی خندیدیم و اصلا نفهمیدیم کی رسیدیم به فرانسه.

از فرودگاه بعد از انجام کارهای اداری رفتیم به دانشگاه تا وضعیت مسکنمون

درست شه.

همون ساعت با مدیریت درستشون ما رو فرستادن منزلمون

یه جای شیک و با حال روبروی برج ایفل ///.

یه لحظه رفتم توی اتاق خواب برگشتم دیدم سهیل داره دوتا دوتا موز میخوره

گفتم. چه خبره چرا خودتو خفه میکنی .

سهیل. نمیدونی مال مفت چی میچسبه.

من. دکتر ما رو ببین بیچاره بیمارایی که برای شفاشون میخوان زیر دست تو بیوفتن.خخخ

خندیدیم و اصلا فکر جن و روح و شبح رو نمیکردیم.

شب موقع مسواک زدن دیدم از بالا صدا میاد.

سهیل اومد گفت : این فرانسوی ها چه بی فرهنگن صد رحمت به ایران خودمون.

گرفتیم خوابیدیم.

شب خوابیدیم من توی خواب دیدم توی یه قبرستون تنهام و یه جن به نام داتیس من اذیت میکنه.

هی از دستش فرار میکردم ولی انگار غیب میشد و جلوی من ظاهر می شد.

فقط یه جمله بلد بود. منو فراموش نخواهی کرد هیچوقت.

سم های بزرگش . موهای بلند و شلخته . ناخن های سیاه . یه بارانی سیاه پوشیده بود و با قیافه ترسناکش هی سمت من میومد.

هی میگفت منو فراموش نخواهی کرد. یه دفعه چاقو رو بلند کرد…

با فریاد از خواب پریدم . عرق کرده بودم . سهیل بدو بدو اومد و گفت. چه خبرته پسر چی شده؟

گفتم. خواب وحشتناکی دیدم سهیل.

سهیل. عب نداره اجازه میدم فقط امشب رو توی اتاق من بخوابی.

من. این موقع صبحم دست از شوخی برنمیداری؟

سهیل. چی کار کنم خب خخخخخ.

اون شب گذشت ولی فکرمو خیلی به خودش مشغول کرد.

همش فکر میکردم نکنه واقعا راست باشه و بخاطر اینکه اونا رو باور نکردم به سراغم بیان.

سر کلاسم حالم خوب نبود.

بعد کلاس با سهیل رفتیم خونه .

آسانسور خراب بود مجبور شدیم از پله ها بالا بریم

بعد اینکه رسییدیم به راه پله طبقه خودمون دیدیم روی هر پله چند قطره خون ریخته.

بدو بدو رفتیم بالا درب خونه رو باز کردیم و همه جارو گشتیم اما همه چی مرتب بود.

برگشتیم تا خون روی پله ها رو ببینیم اما خبری از خون نبود.

هردومون رفتیم نشستیم روی مبل و با یه حال پریشون به همدیگه نگاه انداختیم.

سهیل گفت درمورد این موضوع کسی نباید خبر دار بشه تا من زنگ بزنم و با سردستمون حرف بزنم.

گفتم . باشه.

قرار گذاشتیم تا خود صبح بیدار بمونیم.

ساعت 3 بود که یه صدا های عجیب و غریبی اومد.

دوتایی فرار کردیم بیرون ساختمون و تا صبح اونجاا موندیم.

صبح رفتیم خونه و خونه رو به هم ریخته دیدیم.

واقعا اشکمون داشت در می اومد.

سهیل زنگ زد به سردستمون آقای میرزایی که ایشون هم گفتن تا فردا شب نام جن رو بفرستید.

در این صورت میتونیم از ایشون خواهش کنیم بیان وگرنه…

تا بعد از ظهر توی خونه دنبال نشونه از اسم جنی که توی خواب دیدم اسمش داتیس بود.

اون اسم رو فرستادیم واسه آقای میرزایی ایشون هم بی معطلی رفت تا خواهش کنه تا داتیس خان با ما کاری نداشته باشه.

ولی متاسفانه همون موقع داتیس اونرو ترسونده بود و آقای میرزایی قلبش گرفت و مرد.

بعد شنیدن خبر فوت ایشون دیگه واقعا از ترس با سهیل گریه کردیم.

تا اینکه صدای تلفن اومد.

فصل ششم

به هم یه نگاهی انداختیم و رفتم تلفن رو برداشتم .

صدای گوش خراش سوت میمومد.

سه بار گفت امشب ساعت 21

بعدش قطع کرد.

گوشی از دستم افتاد.

سهیل.چی شده؟ نصفه عمرم کردی بگو دیگه آخه.

گفتم. گفتتت ااامششب سسس سا ععت نه.

لکنت گرفته بودم.

سهیل واسم یه آب قند آورد.

دستام نای گرفتن آب قند رو نداشتن.

انتظار به سر رسید بالاخره ساعت 9 شد.

همین که صدای ساعت به نشانه ساعت 21 دراومد تلفن ما هم زنگ خورد.

خواستم برم بردارم که سهیل گفت من برمیدارم .

سهیل بدو بدو رفت سمت تلفن منم حواسم رفت به پاهای سهیل که دیدم

اون پا نداره بلکه سم داره.

چیزی نگفتم یعنی زبونم بند اومده بود.

اون رفت و تلفن رو جواب داد و به جای اینکه بگه بله

با یه صدای کلفت گفت. مرتضی اینجاست. بعدش گوشی رو گذاشت . و یه لبخند ملیحی به من زد .

من اون موقع از حال رفتم و افتادم زمین.

چشم باز کردم و دیدم توی یه بیمارستانم و یک پا ندارم.

خیلی زجر آور بود.

سرایدار ساختمون اومده بود تا ببینه همه چی مرتبه یا نه چون یه صدا های شنیده بود.

درب خونه رو زده بود ولی کسی باز نکرده بود چون وقتی جلوی درب بود باز هم صدا میمومد

خیلی موصر شده بود تا درب خونه رو بشکنه.

بالاخره درب رو شکوند و وارد شد.

خودش میگفت از توی خونه صدای شکستن میومد ولی وارد شدن اون به خونه همانا و قطع شدن صدا همانا.

من ازش راجع سهیل سوال کردم ولی اون خبری از سهیل نداشت.

بالاخره منو منتقل کردن تهران برای ادامه درمان.

ولی از اون به بعد که بیست سال از اون ماجرا گذشته هیچ خبری از سهیل نیست.

حدس های زیادی زده میشه.

مثلا اینکه سهیل هم خودش از اون جن ها بوده یا اینکه سهیل رو دزدیدن.

ولی هرچی که باشه هیچ خبری از سهیل نیست.

محمد مهدی عظیمی

گروه گردآوران تلفن یک روح

پایان