رمان تمنای نگاهم را باور کن | Neliel کاربر انجمن نودهشتیا

www.negahdl.com

این کتاب درسایت نگاه دانلود اماده شده است

به نام خدا

حالا که به اون موقع‌ها فکر می‌کنم می‌بینم... تا حد زیادی حق داشتم یا شاید تمام حق با من بود... زندگی با من بدجور بازی کرد... خیلی طول کشید تا خودمو پیدا کنم تا عشقو بفهمم... چشمامو می‌بندم و در حالی که منتظرم تا از فروشگاه برگرده برای بار آخر زندگیمو مرور می‌کنم. دستی به دفتر خاطرات عزیزم می‌کشم و شروع می‌کنم... 

فصل اول (ریرا) 

امشب مهمون داشتیم... از مهمونی بدم می‌اد... آخه همیشه تنها حسی که بهم در مقابلشون دست می‌ده فقط حس کلفت بودنه... اونم فامیلای بابام که دست به سیاه و سفید نمی‌زنن... فقط می‌شنن و می‌خندن. 

بابای من یه آدم خیلی سخت گیر تو زمینهٔ حجابه... به هیچ وجه نمی‌ذاره حتی تو خونه و جلوی مهمونا من چادرو از سرم در بیارم... و این باعث عذابم می‌شه.... من خودم به پوشیدگی و نجابت اعتقاد دارم اما اون... 

ولش کن هر وقت راجع بهش فکر می‌کنم آمپرم می‌زنه بالا. 

من ریرا هستم... ۱۹ سالمه... از زیبایی هیچی کم ندارم... چشمای سبز تیره‌ای دارم با پوستی روشن و موهای مشکی و صاف... قدم بلنده و خیلی هم خوش هیکلم... خدا رو شکر هیچیم سر بابام نرفته... وگرنه...! 

مامانم مینا ۴۰ سالشه... اون خیلی از من خوشکلتره.... چشمای آبی و پوستی به لطافت گل داره... لب و دهنش ظریف و زیباست... خدا همه چیزو تو زیبایی این زن کامل کرده. 

بابام علی... ۵۰ سالشه... بازنشستهٔ ارتشه و حالا تو یه شرکت هم کار می‌کنه... کلا دوسش ندارم و باش کنار نمی‌ام... اما سعی می‌کنم احترامش رو حفظ کنم و تو خونه بحث راه نندازم... حداقل بخاطر مامانم. 

و اما داداشم حسین... عزیز‌ترین فرد زندگیمه.... بدون اون حتی نمی‌تونم لحظه‌ای نفس بکشم... چشمای قهوه‌ای روشن داره.. و پوستش کمی مثل بابا سبزه شده... اما بر عکس بابا قد بلند و چهار شونست... موهاش حالت داره. 

اون درسش رو تموم کرده... مهندس معماریه. حالا تازه تو شرکت دوستش مشغول به کار شده. 

خودمم هم که ترم دوم ریاضی‌ام. اصلا این رشته رو دوست ندارم... دانشگاه اصفهان معماری قبول شدم... ولی بابام نذاشت... خیلی بدبینه... گفت می‌خوای بری اونجا که آزاد باشی... بجاش رفتم دانشگاه آزاد همینجا اونم ریاضی! 

خیلی برام سخته که این رشته رو ادامه بدم... چون دوسش ندارم. 

با صدای حسین به خودم می‌ام. 

ریرا... ریرا... بیا بیرون ببینم... تو اون اتاق چکار می‌کنی؟ 

-اومدم بابا! چه خبرته؟ 

- ریرا من باید بهت بگم؟ تو نباید فکر مامان باشی؟ می‌دونی از روی صندلی افتاده؟ برو ببین پاش چقدر کبود شده؟! 

-وای راست می‌گی؟! 

یا حالت دو تمام پله‌ها رو دویدم پایین تا رسیدم به آشپزخونه. 

-مامان قربونت برم چی شدی؟ رفتی رو صندلی چکار؟ مگه نگفتم کاری داشتی صدام کن. 

- فدات بشم ریرا جان، چیزی نبود که... رفتم بالای صندلی اون پارچو از کابینت بالایی در بیارم اینجوری شد دیگه. 

حالا چیزی نشده که... 

اومدم بگم مامان بده یه کاری هم من بکنم که بابام اومد تو... 

- سلام. 

رفتم و سلام کردم. 

- سلام دخترم.... مگه نمی‌دونی مهمون داریم؟ 

-چرا می‌دونم مگه چیزی شده؟ 

- پس این چه لباسیه پوشیدی؟ کو چادرت؟ 

- آخه بابا اون امیر که دو سال از من کوچیکتره.... اصلا خنده داره من جلوش چادر بپوشم... 

- همین که گفتم ریرا با من بحث نکن. 

- آخه بابا... 

- آخه و.... لا اله..... 

حسین از بالا صدام زد 

- ریرا بیا کارت دارم

-در حالی که از پله‌ها می‌رفتم بالا گفتم جانم؟ 

- بخاطر مامان امشب بحث نکن.... ترو جان حسین. 

- فدات بشم.... باشه... قسم نده. 

- قربون آجی صبورم برم. 

اومد و سرم رو بوسید و گفت جایزت محفوظه. 

-خجالت بکش حسین... جایزه چیه دیگه... مگه بچه کوچیکم.... 

اومد چیزی بگه که صدای زنگ ما رو به خودمون آورد... 

من رفتم تو اتاق تا اون چادر کوفتی رو بزنم و حسین هم رفت درو باز کنه... 

خدا بخیر کنه امشبو... 

بعد از سلام و احوال پرسی و لبخندای دروغینی که زدم نشتیم به حرف زدن و گوش دادن به چرت و پرتای عمه رعنا. 

اون پسره دیوونه امیر هم همش با نگاهش منو مسخره می‌کرد... آخه تو این زمونه دیگه هیچ دختری تو خونه چادر نمی‌پوشه که من بپوشم... بخدا این تحقیر بود.... فقط تحمل می‌کردم و دم نمی‌زدم... 

بلاخره شام خورده شد و عمه و شوهر عمه و بچه هاش امیر و عرفان یکم ساکت‌تر شدن.... تا قبل از شام یه ضرب حرف می‌زدن. 

بابا بعد از شام رو به مامانم گفت: 

می‌نا جان خانومی یه چای نمی‌دی به ما... 

- چشم حتما علی جان و بلند شد بره که دیدم از درد پاش داره زبونشو گاز می‌گیره... 

دلم هزار تیکه شد... آخه آدم عاقل اگه چای می‌خوای چرا از این می‌خوای؟ ندیدی پاش چقدر کبود شده؟ 

دلم طاقت نیورد و خودمم رفتم تو آشپزخونه... 

-مامان بده من می‌برم... تو برو بشین... 

-الهی دخترم هر چی از خدا می‌خوای بهت بده... که انقدر حواست بده من. 

مامان رفت نشست پیش مهمونا و من مشغول چای شدم. 

وای حالا کی سینی به این سنگینیو ببره... کاش حسین می‌ومد کمکم. 

فایده نداره.... انتظار کمک بیفایدست... چاییا داشت سرد می‌شد.... خودم دست به کار شدم و رفتم... 

امیر نزدیک‌تر از بقیه بود... گفتم اول به اون تعارف کنم. 

رفتم بش تعارف کردم و چای رو برداشت و یه طوری که کسی نشنوه گفت: شبیه عروسا شدی با این چادر و سینی چای!!! 

وای خدا آمپرم رفت بالا. 

بش گفتم... من همیشه عروس بودم تو چشم نداشتی ببینی. 

هه هه بد جور ضایعش کردم. 

رفتم بشینم که نمی‌دونم چی شد چادر پیچ خورد تو پام و سینی چای پرت شد رو هوا.... منم جیغم رفت هوا و خوردم زمین... تا اومدم بفهمم چی شده... یه عالمه چای داغ با فنجونا افتاد روم... 

از شدت داغی چی من جیغ می‌زدم و از درد می‌پیچیدم تو خودم... همه ساکت شده بود و امیر و عرفان که تازه رفته بود اول دبیرستان با صدای بند بم می‌خندیدن.... 

یهو حسین از بالا اومد و گفت چی... 

با دیدن وضعیت درنگ نکرد و اومد طرفم... 

منو بند کرد و برد بالا... و در حالی که داشت از پله‌ها می‌رفت بالا گفت امیر به خدا اگه یه ثانیه دیگه بخندی.... دندوناتو تو دهنت خورد می‌کنم... 

صدای غر غر عمه بلند شد... که ا به بچهٔ من چه..... 

من دیگه صداشونو نشنیدم... 

بی‌حال شده بودم... رسیدیم بالا تو اتاق حسین. 

- چی شدی ریرا خوبی؟ حرف بزن ببینم... چیزیت نشده... جاییت نسوخت (آخه خنگول چای بریزه رو آدم آدم می‌سوزه خب) 

فقط اشکام می‌ریخت پایین... چیزی برام بد‌تر از این نبود که مسخره بشم. از هیچ چیزی تو دنیا بیشتر از این بدم نمی‌ومد.... 

-ریرا قربونت برم چرا گریه می‌کنی؟ چیزی نشده که؟ 

و منو تو آغوش پر محبتش گرفت.... چقدر آروم می‌شدم وقتی تو این آغوش بودم. 

- ریرا چرا لباست خیسه... چای ریخته روت؟ پس چرا هیچی نمی‌گی دختر...؟ 

بده ببینم چی کردی با خودت... 

- نه حسین نیمخواد نگاه کنی.... روم نمی‌شه. 

- کوفت و روم نمی‌شه دستتو بردار ببینم. 

دستمو از کنار یقم بردم کنار... و حسین از یقم کمرم رو نگاه کرد... 

-چیه حسین خیلی بده؟ چرا چیزی نمی‌گی؟ 

در یک آن منو بلند کرد و شروع کرد به دویدن... همینطور سریع از پله‌ها می‌دوید پایین... 

- حسین چی شده؟ حرف بزن؟ 

مامان و بابا نگران وسط حال حسینو دیدن. 

- مامان حسین چی شده؟ چرا اینجوری می‌دوی؟ 

- مامان کمر ریرا.... همش سوخته... می‌برمش بیمارستان.... 

شما بمونید... زود برمیگردم... 

-وای خدا دخترم چی شد.... عمه اومد و مامان گرفت و نشوند و گفت چیزی نیست مینا جون.... سوختگیه چای زیاد بد نیست.... 

حسین می‌برش و زود برش می‌گردونه... 

حسین عمه برو... می‌خوای بگم امیرم باهات بیاد... 

-نه عمه نمی‌خواد. 

حسین دیگه درنگ نکرد و فقط دوید... 

تا سر کوچه دوید... 

نشستیم تو تاکسی. 

-حسین چیزی نیست که... من اصلا حس نمی‌کنم سوخته باشه.... چرا کولی بازی در می‌اری. 

-ریرا واقعا حس نمی‌کنی؟ 

-نه؟ 

- وای خدا... ریرا چیزیت بشه اون امیرو خفه می‌کنم. 

بیمارستان نزدیک بود و رسیدیم... اومدم از تاکسی پیاده بشم... که یهو ضعف کردم. 

حسین با نگرانی دوید طرف و منو دوباره بغل کرد و شروع کرد دویدن. 

تو بغل حسین داشت خوابم می‌برد... فقط صدای حسینو می‌شنیدم که می‌گفت خدایا مواظب ریرا باش. 

با سوزش وحشتناکی بیدار شدم. 

مثل یه ببر وحشی به اطراف چنگ می‌نداختم و جیغ می‌زدم.... حالا فهمیدم سوختگی یعنی چی؟ دردش تازه شروع شده بود... 

حسین منو گرفته بود و نمی‌ذاشت جم بخورم... 

پرستار بش گفت به پشت بخوابونش... پوستش غلفتی کنده و چسبیده به لباسش باید... پوستو جدا کنم و کمرش رو بشورم... 

-حسین نه.... حسین درد داره... حسین تروخدا.... 

- عزیزم ریرا نمی‌شه... زخمت داره عفونت می‌کنه... می‌میری... 

و منو محم خوابوند و دستامو گرفت... یه پرستار دیگه هم پاهامو گرفت... 

کمرم به طرف پرستار و حسین بود.... خجالت می‌کشیدم حسین کمرم رو ببینه... 

پرستار شروع کرد با قیچی لباسمو پاره کردن... حس می‌کردم که پوست کمرم هم باش غلفتی داره کنده می‌شه... 

فقط جیغ می‌زدم.... هیچ کاری از دستم بر نمی‌ومد... 

حسین سرشو آورد پایین... و سعی می‌کرد به کمرم نگاه نکنه... حس می‌کرده داره بالا می‌اره... نمی‌دونم کمرم در چه وضعی بود که حسین داشت حالش بهم می‌خورد... 

پرستار با گاز شروع کرد مثل اینکه بخواد کمر کسی رو لبف بکشه... همینطور محکم کمرم رو می‌شت.... 

فقط چند تا جیغ بلند زدم و از حال رفتم... 

دوباره با نالهٔ خودم بلند شدم... فکر کنم دیگه کار پرستار تموم شده بود... چون به حسین گفت یک بلندش کن... تا باند پیچی کنیم کمرش رو... 

حسین منو نشوند... وای خدا حسین چرا انقدر سرد بود... اون از من بیحال‌تر بود. 

پرستار گفت لباسش که دیگه پارست... کلا در بیار لباسش رو که بتونم درست باند پیچی کنم. 

بیحال‌تر از اونی بودم که بخوام بگم روم نمی‌شه یا مخالفت کنم... 

حسین در حالی که من رو تخت نشسته بود و خودش کنارم ایستاده بود... منو به خودش چسبوند و یهو اون لباس پاره رو از تنم جدا کرد... وای داشتم از خجالت می‌مردم... اون منو به خودش چسبونده بود تا کسی بم نگاه نکنه... 

آروم و یواش یواش منو از خودش فاصله داد تا پرستار باند پیچیش تموم شد... 

خدای من چه وضعیتی داشتم... باندا قشنگ شبیه یه لباس دکلته شده بود... 

حسنی منو به پهلو خوابوند و گفت صبر کن الآن برمیگردم... 

رفت با یه ست بیمارستان برگشت... بسته رو پاره کرد و یه روپوش گشاد بیمارستان انداخت دورم و گفت چند دقیقه برمیگردم خونه... 

صبر کن برم داروهاتو بگیرم و بیام. 

بعد از نیم ساعت برگشت و آخرش با سفارشای پرستار اورژانش که من هیچی ازش نفهمیدم رفتیم... 

تا کنار تاکسی خودم راه رفتم. 

اما وقتی رسیدیم خونه سر کوچه دیگه داشتم بیحال می‌شدم. 

حسینو منو گذاشت رو کولش و راه افتاد... 

رسیدم خونه... عمه اینا دیگه رفته بودن... 

بابا و مامان نگران تو حال نشسته بودن... 

مامان تا منو تو اون حالت دید زد زیر گریه و شروع کرد قربون صدقه رفتن... 

حسنی گفت مامان بذار ببرمش بالا بعد... 

تو راه پله‌ها بودیم که بابا گفت نگاه با چه یر و ضعی برش گردونده... 

خوب حس کردم که دستای حسین مشت شد.. 

چیزی نگفت و منو برد گذاشت رو تختم اما به شکم.. 

و از اتاق دوید بیرون.... 

گفتم یاد خدا الآنه که دعوا بشه... خودت رحم کن... 

اومدم تکون بخورم که دیدم صدای اوق زدن حسین از دستشویی می‌اد.... 

همینطوری بالا می‌ورد مامان می‌زد پشت کمرش و گریه می‌کرد... 

خدای من! حسین از همون لحظهٔ اول طاقت دیدن اون صحنه‌ها رو نداشت... چطوری خودش رو کنترل کرده بوده خدا می‌دونه؟ 

بعد از چند لحظه به سختی خودمو رسوندم به در اتاق... حسین از سرویس بهداشتی طبقهٔ بالا اومد بیرون و به دنبالش هم مامان به چشمای گریون. 

حسین رنگش پریده بود... مامانم نمی‌دونست بیاد طرف من یا بمونه پیش حسین. 

- چرا بلند شدی ریرا؟ برو دراز بکش... می‌خوای خودتو بکشی... برو ببینم. 

- اما حسین... حالت خوبه؟ اخه چرا... 

نذاش حرف تو دهنم تموم بشه... بزور منو خوابوند رو تخت و گفت زور برمیگرده.... 

صداشو می‌شنیدم که داشت به زرو مامانو می‌بر پایین و می‌گفت.... مامان بریم پایین بخدا حالش خوبه... بریم پایین خودم براتون توضیح می‌دم. 

خسته بودم هم از مهمونی هم از درد... کم کم خواب چشمامو فریب داد و خوابم برد... 

شب با احساس خفگی زیادی بیدار شدم... گلوم می‌سوخت... 

حسین پایین تختم خوابیده بود... فکر کنم با صدای نفسام بود که بیدار شد... گفتم آب... 

چشمای نگرانشو بم دوخت و سریع برام آب آورد... کمک کرد بشینم و بهم آب داد که بخورم.... 

- ریرا تب کردی.... پرستار گفت ممکنه تب کنی.... برات دارو نوشته باید بخوری... ورگنه عفونت می‌کنی... 

لبخند تلخی زدم و گفتم: بادمجون بم آفت نداره. 

- ریرا مسخره نکن... رفت و دارو‌ها رو آورد و یکی یکی بهم داد... 

خواست دوباره منو بخوابونه که گفتم حسین سختمه رو شکم بخوابم تروخدا... 

یه قدری فکر کرد و اومد نشست رو تختو متو چسبوند به خودش. اینجوری چی؟ می‌تونی بخوابی؟ 

-آره. ممنون. 

-بخواب ریرا... بخواب نفسم. 

-حسین؟ 

-جانم؟ 

- چی شد که حالت بد شد؟ 

- ریرا کمرت داغون شده بود... پوستش کامل بلند شده بود... جای فنجونا رو کمرت کبود شده بود... زیر سوختگی‌ها خون مردگی بود... وقتی پرستار داشت کمرت رو می‌شست... کلی خون ازت می‌رفت... پرستار می‌گفت اینا پر چرکه... باید بره بیرون.... ریرا فقط خدا سرپا نگهم داشت... حال بهم زن‌ترین صحنه‌ای بود که فکرش رو بکنی. 

- دستت درد نکنه دیگه، شدم حال بهم زن؟ 

-ریرا!!! 

- شوخی کردم. می‌دونم برات سخت بود... ممنون که مواظبم بودی.... دیگه داره خوابم می‌بره... شب بخیر. 

- صبح بخیر ریرا خانم... دیگه ساعت ۴ شده. 

لبخند ی زدم و خوابم برد. 

ساعت تقریبا ۱۱ بود که بیدار شدم... دیدم حسین نیستو و بجاش تو بغل مامانم... 

گفتم مامان حسین کو؟ 

-عزیزم خسته بود.... جامونو عوض کردیم یکم بره بخوابه. 

-تروخد ببخشید همش شدم دردسر. 

-این حرفا چیه تو نفس مایی... حالام اگه می‌تونی یکم بشین تا برم از پایین چیزی بیارم بخوری. 

-باشه. 

بعد از اینکه صبحانه رو خوردیم... حسین اومد و برام همه چیزو توضیح داد... 

نباید عرق کنم، زخمم باید هر روز همونطور شسته بشه و پانسمانش عوض بشه... دارو‌ها... آمپولایی که باید یه روز در می‌ون می‌زدم... 

خیلی دوران سختی بود... برای مدت دو هفته حسین و مامان شده بودن پرستار خصوصی من... حسین وزن کم کرده بود... 

وقتایی که مامان تو حموم کمرمو با بتادین می‌شست گاهی انقدر جیغ می‌زدم تا از حال می‌رفتم... اما حسین بش سفارش کرده بود باید اینطوری باشه... تا عفونت نکنه... 

خلاصه بعد از دو هفته تونستم یکم رو کمر بخوابم... 

تو این مدت هم که این بابا سراغی از من نمی‌گرفت... به حسین گفته بوده می‌خوام مزاحمش نشم... 

آخه مزاحم چیه... نباید بابام ازم دلجویی می‌کرد... 

کم کم فهمیدم جریان اون شب زیر سر امیر بوده... اون بوده که پاشو گذاشته رو چادر تا بخورم زمین... 

خیلی ازش متنفر شدم و بیشتر و بیشتر حس تحقیر و تنفر از پدرم وجودمو فرا گرفت. 

بعد از یه ماه... به شرایط عادی برگشتم بماند که یه جای یه سوختگی بزرگ رو کمرم موند... و زیبایی پوست سفیدمو گرفت... 

خیلی از درسام عقب افتاده بودم. 

تصمیم داشتم برگشتم دانشگاه... حسین مخالف بود و می‌گفت دانشگاه دوره... راست می‌گفت... ما این سر شهر بودیم و دانشگاه اون سر شهر.... 

اما چاره‌ای نبود... جالبیش به این بود که بابا هم منو نمی‌رسوند... باید چند بار اتوبوس عوض می‌کردم تا برسم... 

بعد از یه ماه... برای روز اول حسین خودش منو رسوند... و از اون ور برگشت شرکت. 

دیدن دوستام خیلی تو روحیم تاثیر داشتم... نرگس دوست صمیمیم بود... خیلی دوسش داشتم... در نظر داشتم در یه فرصت مناسب برای حسین ازش خواستگاری کنم. 

کلاسا خیلی خوب بود... و خوشبختانه نرگس برام از همه چیز جزوه برداشته بود. 

تا هشت شب کلاس داشتم... 

خدایا حالا کی تو این شلوغی این همه راه بره خونه... 

یادم اومد حسین بم پول داده بود که با تاکسی برگردم. 

اول تا کتابفروشی رفتم چون یه کتاب بود که لازمش داشتم. 

کتاب فروشی هم خیلی شلوغ بود... نمی‌دونم چرا دلم تو اون شلوغی شور می‌زد. 

یه دفعه یکی از بچه‌های دانشگاهو دیدم... 

اسمش شهاب بود... شهاب وکیلی.... اومد طرفم و باهام سلام علیک کرد. 

خیلی وقت بود که خواستگارم بود... اما من جواب رد داده بود. 

قول داده بود دیگه در این مورد ازم سوالی نکنه... و مثل یه دوست باقی بمونه. 

راستش بهش اعتماد داشتم... پسر خوبی بود... زرنگ بود و مودب و خوش اخلاق... قرار شد خودش منو برسونه... 

ازم علت این یه ماه غیبتو پرسید که منم گفتم مسافرت بودم و دیگه چیزی نپرسید... 

کمی که از راه گذشت فهمیدم که من اصلا مسیرو بش نگفتم... 

تا اومدم بش بگم که مسیر.... دیدم قه قه قه داره می‌خنده... 

یه خندهٔ عصبی و وحشتناک... بش گفتم شهاب چیکار می‌کنی... واسه چی می‌خندی؟ 

- واسه چی می‌خندم؟ دختر تو بعد از نیم ساعت باید یادت بیاد آدرسو به من ندادی؟ 

- خب چته؟ ترسوندی منو؟ الآن می‌گم. 

- دیگه نمی‌خواد خودمم می‌برمت یه جا که خیلی بهتر باشه. 

مو به تنم سیخ شد... این حرفا که می‌زد یعنی چی؟ شهاب عادت نداشت شوخی کنه؟ 

-شهاب اذیت نکن... نگه دار خودم می‌رم... 

گفتم نگه دار ورگنه خودمو پرت می‌کنم پایین... 

با یه نگاه نگران نگام کرد و سرعتشو کم کرد... نفس راحتی کشیدم... خدایا قربونت برم که هوامو داشتی... 

اما نه... 

دوباره پاشو گذاشت رو گازو و درا رو هم قفل کرد... 

هرچی التماس می‌کردم و جیغ می‌کشیدم فایده نداشته.. 

فقط خنده‌های عصبی می‌کرد... 

خدایا غلط کردم... خداااا التماست می‌کنم... من طاقت این یکی رو ندارم... 

هیچ فایده‌ای نداشت... 

بعد از یه ساعت رسید به یه خونهٔ شیک شما شهر... 

همین که خونه رو دیدم... تا تهش رو خوندم... توش یه پارتی بود... 

فقط تنها فکری که اون لحظه به ذهنم رسید این بود که گوشیم رو روشن کنم... 

زنگ زدم به حسین و گوشی رو گذاشتم تو کیفم... 

منو بزور از ماشین پیاده کرد... و چادرو از سرم کند و بزرو برد طرف خونه... 

خدایا اون خونه پر بود از آدمای مست!!! 

خدایا کمکم کن... خدایا من همیشه حرفاتو گوش کردم... یه بار تو کمکم کن... 

من آدم بدی نیستم... 

شهاب دست منو گرفته بود... رفت کنار یه میز و یه شیشه برداشتو یه ضرب سر کشید... 

و بعد یه نفرو صدا زد و ازش کلیدو گرفت.... 

خدای من دیگه پاهام توان ایستادن نداشت... نشستم رو زمین به زار زدن... 

شهاب با چشمای غمگین و ناراحت منو نگاه کرد و اومد و منو بغل کرد و برد سمت یکی از اتاقا... 

حسین... وای حسین... بیا... حسین... تروخدا... خو اهرت.... حسین... نفست.... 

رفتیم تو اتاقو و درو بست... 

همش تقصیر توئه بابا... همش تقصیر توئه.... اگه گذاشته بودی برم دانشگاه اصفهان اینجوری نمی‌شد... 

دیگه شهاب مست شده بود... من فقط گریه می‌کردم... شهابو درو از داخل قفل کرد... 

خدا... نوکرتم... خدایا بهم رحم کن... خدایا... 

شهاب به سمتم حمله ور شد... و اونچه که نباید اتفاق بیفته... اتفاق افتاد... 

چیزی که نباید اتفاق بیفته... اتفاق افتاد... 

در یک لحظه شکستم.... در یک لحظه مردم... تمام وجودم تهی شد... 

اون شهاب عوضی بعد از اینکه لباسامو در آورد... با دیدن کمرم با خشم گفت کمتر چی شده ریرا....؟ 

جوابی ندادم... نداشتم که بدم. دیگه برام فرقی نمی‌کرد... 

کشیدهٔ محکمی خوابوند تو گوشم و گفت... مگه با تو نیستم... می‌گم چی شده؟ 

- سوخته... چای داغ ریخته روش. 

با عصبانیت تو اتاق می‌چرخیدو زیر لب فحش می‌داد... به کی نمی‌دونستم... حتی برام مهم هم نبود... 

به تمام بدنم دست می‌زد... بد‌ترین تحقیر‌های ممکنه رو تحمل می‌کردم و دم نمی‌زدم... زخم رو کمرم رو می‌بوسیدو می‌گفت ریرا بلاخره مال من شدی... 

چشمامو می‌بوسید و می‌گفت ریرا چشمات زندگی داره.... 

شده بودم یه عروسک دستش.... حتی دیگه تقلایی برای رهایی نمی‌کردم... دیگه چیزی برای از دست داشتن نداشتم...! 

وقتی کارش باهام تموم شد... بلند شد و خودش لباسا رو یکی یکی تنم کرد... اشک می‌ریخت و می‌گفتم منو ببخش... 

چند بار خودشو زد... 

اون حرف می‌زد و من مثل مسخ شده‌ها فقط گوش می‌دادم... 

می‌گفت از اول منو می‌خواسته.... می‌گفت این چادر روی سرم همه چیزو خراب کرده... 

این جملش هنوز تو گوشم زنگ می‌زنه... 

ریرا اگه چادر سرت نبود... هیچ وقت طرفت نمی‌ومدم... 

اون یه ضرب حرف می‌زد... 

لباس که چه عرض کنم... باقی مونده‌ای که از لباس مونده بود رو دورم پیچید... می‌خواست دوباره منو ببوسه... 

که در با لگدی شکسته شد... و حسین و دوستش پارسا... ریختن تو اتاق... 

نمی‌فهمیدم دور و ورم چه خبره... 

پارسا با عصبانیت نگام می‌کرد... و حسین فقط شهابو کتک می‌زد... 

پارسا چند تا سیلی زد تو گوشم و گفت ریرا... باهات کاری هم کرد... 

- جیغ بلندی زدم و گفتم خدااااااااااااااااااااااا ااااااااااااااااااا

و از حال رفتم. 

...................................................... 

هنوز زندم...؟ فکر کنم مرده باشم.... از این شانسا ندارم... وای چقدر پهلوم درد می‌کنه. 

دوست ندارم چشمامو باز کنم... از همه چی می‌ترسم... 

دستی داره موهامو نوازش می‌کنه... دست کیه؟ 

بوی حسینو می‌ده! 

خودشه حسین منه. 

- ریرای من نفس من چشماتو باز کن! منو نکش! بخدا به زور زندم! 

چشمامو باز می‌کنم. 

حسین صورتش پر از اشکه... چقدر لاغر شده؟ کجا رفت اون هیکل مردونش؟ مگه چی شده که اینجوری گریه می‌کنه؟ 

اصلا من چرا بیمارستانم؟ چرا پهلوم درد می‌کنه؟ 

می‌خوام از حسین بپرسم... اما همین که دهنم رو باز می‌کنم کلمات تو دهنمم خشک می‌شه... یادم اومد... 

یادم اومد... 

یادم اومد... 

از روی تخت بلند می‌شم... می‌رم گوشهٔ اتاق... 

چمباته می‌زنم گوشهٔ اتاق... دستما می‌زارم رو گوشم و شروع می‌کنم به جیغ زدن... با تمام وجود جیغ می‌زنم... الآن دارم دردش رو حس می‌کنم. 

حسین می‌دوه طرفم.... بغلم می‌کنه دستامو می‌گیره و می‌بوسه.... 

- ریرا چرا انقدر می‌لرزی؟ ریرا چیزی نیست من پیشتم.... حسین اینجاست که برات بمیره....! 

حسین بی‌عرضت اینجاست... بیا منو بزن...... بیا... 

حسین دستامو می‌گیره... و می‌کوبه به صورت خودش.... 

حسین ضجه می‌زنه.... من جیغ می‌زنم... 

پارسا و یه دختر دیگه می‌دون تو اتاق... 

دختره در جا خشکش می‌زنه... 

پارسا با چشمای خیس و قرمزش می‌اد طرف من... 

منو از حسین جدا می‌کنه... 

وای خدا می‌خوان حسینو ازم بگیرن.... 

جیغم شدید‌تر می‌شه... 

حسین دیگه می‌دوه بیرون... 

پراسا سر دختره داد می‌زنه... واسه چی ایستادی؟ برو پرستارو صدا بزن؟ 

پرستار می‌اد بم یه آرامبخش می‌زنه... 

تو دستای قوی پارسا... کم کم آروم می‌شم... 

دستامو می‌گیره و نمی‌ذاره دست و پا بزنم... 

منو می‌ذار رو تخت... 

چشمام سنگین می‌شه و می‌خوایم... الان فقط می‌خوام بخوابم. 

..... 

دوباره چشمامو باز می‌کنم... تا می‌خوام بفهمم چه خبره... یه حس انزجار تمام وجودمو پر می‌کنه. 

حسین کنار تختم خوابیده... ته ریش پیدا کرده... موهاش ژولیدس... 

اشکام سرازیر می‌شه.... بدنم به لرزه می‌فته.... شروع می‌کنم با ناخونام... پوستمو خراش دادن.... تمام جاهایی رو که شهاب بوسیده خراش می‌دم... اینجوری دیگه راحت می‌شم.. 

حسین بیدا می‌شه... با وحشت نگام می‌کنه... دستامو می‌گره تو دستاش.... اشکش سرازیر می‌شه... شونه هاش می‌لرزه... 

روم نیست تو چشماش نگاه کنم... سرم و می‌ندازم پایین و بازم گریه می‌کنم... 

دستشو می‌زاره زیر چونم و سرمو می‌گیره بالا... 

- ریرای من... زندگی من... سرتو بگیر بالا... نگاه کن تو جشمای این داداش بی‌عرضت.... با نگاه نکردنت نابودم می‌کنی... ببین ریرا... قبلم هزار تیکه شده.... نکن بام اینکار.... کمرم شکسته.... تو بیاد سر پام کنی.... تو نباشی من می‌میرم... نگام کن. 

سرم رو می‌ارم بالا.... تو چشماش نگاه می‌کنم.... با چشماش سرزنشم نمی‌کنه. 

وجودم آروم می‌شه... 

گریم هق هق می‌شه... 

مپرم بغلش... محم منو فشار می‌ده.... 

- بگو حسینو بخشیدی؟ بگو؟ 

می‌خوام حرف بزنم... اما دهنم باز نمی‌شه... دهنم قفل شده! 

فقط یه صدا ازم خارج می‌شه. 

- ریرا چی شدی؟ درد داری؟ 

با سر می‌گم که نه. 

- پس چرا حرف نمی‌زنی فدات؟ 

با نگرانی نگام می‌کنه. 

دوباره لرز می‌گیرم.... بدنم می‌لرزه.... دندونام می‌خوره به هم! 

- سردته ریرا؟ 

با سر می‌گم که آره. 

یه پتو می‌پیچه دورم و دوباره بغلم می‌کنه... موهامو ناز می‌کنه و پیشونیمو می‌بوسه. 

- ببخش این حسین بی‌لیاقتو...... ببخش... همه چی درست می‌شه ریرا... درست می‌شه. 

با صدای آرامش بخشش دوباره به خواب می‌رم. یه خواب خوب. 

با نوازش‌های دست حسین دوباره بیدار شدم.... مامان پیشش بود... 

وای مامانم.... دیگه هیچ شباهتی به اون زن همیشه زببا نداشت... چشماش پف کرده بود... لبخند از لبش رفته بود.... تا چشمای بازم رو دید شروع کرد به گریه کردن... 

-ریرای من چی شدی؟ دیدی ریرا؟ دیدی بدبختت کردن؟ دیدی عرضه نداشتیم دختری مثل تو داشته باشیم؟ و.... 

خدای من مامان چی می‌گفت؟ این چه مدل دلداری دادن بود؟ منو بدبخت کردن؟ مگه مقصر من بودم؟ 

هیچ حرفی برای زدن نداشتم.... اشکم هم دیگه سرازیر نمی‌شد... 

فقط به چشمای حسین نگاه می‌کردم... چشماش یه غم بزرگ داشت.... اما هنوزم نگاهش آرومم می‌کرد. 

مامانو به زور از اونجا برد نمی‌دونم برد ش کجا اما رفت... 

دوباره برگشت تو... انگار دو دل بود که چیزی رو بگه... 

-ریرا؟.... بابا می‌خواد ببینت؟ 

به وضوح رنگم پرید. 

-اما هر چی گفت اهمیت نده! هیچ کس نمی‌دونه تو چی به سرت اومده پس بشون حق نده.... فقط بذار بیاد... 

با سر اشاره دادم که باشه. 

حسین پیشیونیمو بوسید و رفت... 

چند دقیقه بعد بابا برگشت... بابا! فقط اسمش رو بلد بودم... چیزی از محبتش نمی‌دونستم... 

بابا عصبانی بود... مشخصا از چهرش معلوم بود... 

- سلام. 

 (فقط نگاه و سکوت) 

-زبونت رو موش خورده؟ 

بازم نگاه

-چرا حرف نمی‌زنی‌ها...؟ نمی‌گی غلط کردم که زندگیتونو لجن کردم؟ ریرا غرورمو شکستی.....؟ چرا سوار ماشین این پسره شدی‌ها؟ ریرا نمی‌بخشمت! 

جملهٔ آخرو با داد گفت و از اتاق رفت و در رو کوبید به هم. 

ذهنم تهی بود... نمی‌دونستم چکار باید بکنم؟ جواب درست کدومه... غلط کدومه؟ چی باید بگم؟ 

نفسام به شماره افتاد... داشتم خفه می‌شدم... چشمام داشت سیاهی می‌رفت.... 

حسین اومد داخل.... دوید طرفم.... 

-ریرا چی شدی؟ درست نفس بکش! نفس بکش فدات... چیزی نیست عصبیه... نفس بکش.... نفس بکش زندگی من... با من... منو نگاه چه قشنگ نفس می‌کشم و شروع کرد عمیق نفس کشیدن.. 

سعی کردم ازش تقلید کنم... خوب بود موثر بود آروم‌تر شدم... اما هنوزم نفسام یکم تند بود. 

حسین منو به خودش چسبوند و گفت: 

-ریرا نمی‌ذارم دیگه غصه بخوری... به خدا نمی‌ذارم.... دیگه تموم شد عزیزم... حالت هم خوبه.... با دکتر حرف زدم فردا می‌تونی بیای خونه. 

با شنیدن اسم خونه دوباره ترسیدم. 

-اما فقط می‌ای وسایلتو جمع کنی.... می‌برمت یه جای خوب.... نمی‌ذارم با کنایه‌های بابا داغون بشی. باشه؟ فقط بریم وسایلتو جمع کن. 

خوشحال شدم.... خوب می‌دونست الآن فقط به تنهایی نیاز دارم. 

فردا صبحش حسین رفت که با دکتر حرف بزنه.... بعد از یه ساعت برگشت... به نظر ذهنش خیلی درگیر می‌ومد. 

منو از تخت آورد پایین و با هم رفتیم... دستمو گرفته بود و مثل بچه‌ها راه می‌برد. 

هر چی به خونه نزدیک‌تر می‌شدیم اضطرابم بیشتر می‌شد. 

حسین دستمو فشار می‌داد تا اضطرابمو کم کنه.... دستای خودش یخ بود.... اون بیشتر نگران بود. 

وقتی رسیدیم خونه.... فقط دویدم به سمت اتاقم.... سریع شروع کردم جمع کردن.... خیالم از بابت مامان راحت بود... 

حسین گفت باش حرف زده و اجازشو گرفته اما نمی‌دونم چرا ته دلم شور می‌زد... 

ساکو بردم پایین.... کنار در نرسیده بودم که بابا گفت کجا؟ 

-کجا داری می‌ری دختره ی...؟ به جای اینکه من بندازمت بیرون خودت داری می‌ری؟ خوبه پس می‌فهیم چه غلطی کردی؟ حیف اون همه وقتی که صرف بزرگ کردنت کردم.... دختر مگه تو با ایمان نبودی؟ مگه عقده داشتی که سوار ماشین اون مرتیکه شدی....؟ ااصلا تا اون موقع شب تو خیابون چکار می‌کردی؟ 

زبانم ناگهان باز شد.... و هر چی تو دلم بود ریختم بیرون.... اونم با فریاد. 

- من دختر بدی بودم؟ روزی خلافی کردم؟ روزی حرف رو حرفت زدم؟ همش عین یه کلفت گوش کردم! نذاشتی خودم انتخاب کنم... گفتن چشم... گفتی اینجوری بپوش گفتم چشم... نه بخاطر تو بخاطر حرمت پدریت... بخاطر مامان. بخاطر حسین. 

من دل نداشتم.... من بدم نمی‌ومد مسخرم کنن... گفتم چشم.... کی بود گفت اصفهان دوره... باید بری همین تهران‌ها؟ 

چقدر گفتم این اون سر شهره خطرناکه؟ اگه تا دیر وقت کلاس داشته باشم چی؟ گفتی: هر چی باشه شهر خودمونه. 

کی بود می‌گفت شهاب پسر خوبیه... می‌گفت مثل پسرم دوسش دارم... رفته بودی تو دانشگاه باش حرف زده بودی و بدون اینکه نظر منو بپرسی گفته بودی همین خوبه؟ 

تو که گفتی مثل تخم چشات بش اعتماد داری؟ 

من بدبخت.... کمرم عرق کرده بود داشت می‌سوخت... گفتم الآن عفونت می‌کنه.... گفتم بابا به این اعتماد داره... چیزی نیست که منو می‌رسونه.... 

کجا بودی وقتی داشتی نعره می‌زدم کمک؟! کجا بودی وقتی وقتی جیغ می‌زدم و اون شهاب عوضی فقط با صدای بلند می‌خندید؟ 

رومو کردم طرف حسین: 

کجا بودی تو؟ مگه بت زنگ نزدم....‌ها؟ مگه کمک نخواستم.... یعنی شما نه خواهری دارین نه دختری؟ 

حسین زانو زده بود رو زمین و گریه می‌کرد... مامان از آشپزخونه نمی‌ومد بیرون... ولی مطمئنم داشت اونجا گریه می‌کرد. 

رومو کردم طرف آسمون و گفتم: 

کجا بودی خدا؟ مگه نگفتم غلط کردم؟ مگه نگفتم نوکرتم؟ چرا کمک نکردی؟ چرا از بین این همه آدم من؟ خدایا چرا تنهام گذاشتی....؟ خدا................. 

فقط جیغ می‌زدم.... نمی‌فهمیدم دور و ورم چه خبره! حسین اومد و خواست آرومم کنه... اما نمی‌تونستم عصبی شده بودم... حسین دوید طرف ماشین.... با یه مشت قرص و آمپول برگشت.... همه رو ریخته بود رو زمین.... عصبی شده بود. دستاش می‌لرزید.... نمی‌دونست کدومو برداره.... همه رو فقط پخش می‌کرد این ور و اون ور.... 

اونم فریاد می‌زد.... (خدایا به دادم برس) 

توهمین وضع بودیم که بابا افتاد رو زمین... دستشو گرفت به قلبش و افتاد رو زمین. 

جیغ من متوقف شد... حسین دوید طرف بابا و مامانو صدا زد... چند دقیقه دور و ورش بودن... که یهو صدای جیغ و شیون مامان بلند شد... و حسین شونه هاش می‌لرزید... 

همه چیز اونقدر سریع اتفاق افتاد که نفهمیدم چی شد... دوباره عصبی شده بودم.... نفسم در نمی‌ومد... داشتم خفه می‌شدم.... چنگ می‌زدم به قالی.... 

همون موقع پارسا و همون دختره با حالت دو رسیدن داخل... چند ثانیه طول کشید تا فهمیدن چه خبره.... حسین یادش اومد که من تنهام.... دوید طرفم.... دیگه بیجون شده بودم... افتاده بودم رو قالی و فقط صدا‌ها رو می‌شنیدم. 

پارسا: حسین کدومه؟ کدومو بم بش؟ 

حسین: نمی‌دونم بخدا.... نمی‌دونم... دکتر گفت اسپری اما هر چی می‌گردم نیستش... 

پارسا: همینجاست که! 

دستی سر منو بلند کرد... دهنمو به زور باز کردن و اسپری رو گذاشتن تو دهنم... چند تا اسپری.... و یه نفر داشت قفسهٔ سینمو ماساژ می‌داد... 

- آفرین دختر خوب همینطوری... ادامه بده.... تو می‌تونی.... آفرین... دم... باز دم.... دم.... بازدم... 

وقتی خوب آروم شدم... آروم منو گذاشت سر جام.... تو آخرین لحظه نگاهشو دیدم... پارسا بود. 

وقتی دوباره این توانایی رو بدست آوردم که بفهمم زمان و مکان در چه موقعیتیه.... خودمو روی یه تخت دیدم... توی اتاق صورتی... با چراغ خواب صورتی.... خوب می‌دونستم اینجا اتاق من نیست اما کجاست... لباسام عوض شده بود... و یه عالمه دارو کنار تختم بود. 

چند دقیقه همینجوری داشتم فکر می‌کردم. به اتفاقات رخ داده... به اینکه چطور زندگیم تباه شد.... 

در ضربه‌ای خورد و به دنبالش همون دختری که همیشه با پارسا بود... اومد داخل... 

گنگ نگاهش کردم که خودشو معرفی کرد

-من پارمیدا هستم... خواهر پارسا. 

دستشو به طرفم دراز کرد و سلام کرد. 

یه سلام خشک کردم. 

با تعجب نگاه می‌کردم... که گفت اینجا اتاق منه... اینجام خونهٔ ماست. 

کمی حس کنجکاویم فروکش کرد. 

یه دفعه مثل یه فیلم همه چی از جلوم رد شد... دوباره وجودم پر از حس نفرت شد. 

سرمو انداختم پایین و گفتم حسین کجاست؟ 

-تو اتاق بغلیه... خوابیده... خیلی حالش بد بود.... داغون بود. 

سرمو آوردم بالا و با نا‌باوری کلماتو از دهن پارمیدا می‌کشیدم بیرون... 

-میشه ببینمش؟ 

-ببین ریرا جان از دیدن که می‌تونی ببینیش اما... یکم فکر حالش هم باش... از بس تو رو داغون دیده... خودشم... دیگه کم آورده... یکم جلوش محکم باش... بذار دوباره سر پا بشه... بعد از مرگ بابات... همه چی رو دوش اون بوده.... 

چی مرگ بابا؟ یه نگاهی به لباسام می‌ندازم... همه مشکیه... یکم فکر می‌کنم... راس می‌گه آخرین بار بابا رو دیدم که افتاد رو زمین... نمی‌دونم باید چه حسی داشته باشم... ناراحت باشم... الآن مسالهٔ بزرگ تری برای غصه خوردن هست... اونم وضعیت خودمه. بلند می‌شم و راه می‌فتم به طرف اتاقی که حسین توشه. 

در می‌زنم. جوابی نیست... 

آروم در رو باز می‌کنم و می‌رم داخل... حسین خوابیده روی تخت... اینجا باید اتاق پارسا باشه... حسین یه تک پوش مشکی پوشیده... با یه جین مشکی... ته ریشش دیگه شده ریش. 

کنارش می‌شینم... به خودم قول می‌دم گریه نکنم... بخاطر حسین. 

کنارش می‌شینم و بش زل می‌زنم. انقدر نگاش می‌کنم تا بیدار می‌شه.. 

سریع متوجه من می‌شه و لبخند می‌زنه... 

-خوبی ریرا؟ خوبی نفس من؟ 

با سر می‌گم که آره. 

چشماش خیلی قرمزه... اما لبخندش برام کافیه. 

می‌شینه... سرمو می‌بوسه... 

-حسین؟ 

-جانم؟ حرف بزن ریرا... دلم برای صدا یه ذره شده. 

-سرمو می‌ندازم پایین و می‌گم چند روز گذشته؟ 

- از مرگ بابا یه هفته. 

-یه هفته؟!! 

-آره ریرا... همش بیهوش بودی... تا بهوش می‌ومدی جیغ می‌زدی و عصبی می‌شدی.... همش با آرام بخش آرومت کردیم. 

دوباره سرمو می‌ندازم پایین... 

سرمه می‌گیره و بالا و می‌گه

- ریرا هیچ وقت سرتو ننداز پایین.... همیشه سرتو با غرور بگیر بالا... 

اون شب منو حسین تا صبح حرف زدیم... برام از همه چی گفت... از کمکای پارسا و پارمیدا... گفت که مامان هم اینجاست... پیش مامان پارسا... نرگس خانم. 

گفت از اینکه مامان خیلی دلتنگمه... اما بخاطر حال من نذاشتن منو ببینه... حسین ازم قول گرفت... صبح اول برم پیش مامانم...! 

گفت که اگه پارسا نبوده... حسین تحمل نمی‌کرده... این همه مصیبتو.... و اینکه... پارسا و پارمیدا هم راز منو می‌دونن. 

خیلی از این بابت خجالت کشیدم.... اما کاری نمی‌شد کرد. 

حسین برام از بچگیمون حرف زد... از اون موقع که چقدر شیطون بودم.... از وقتی که یه محله از دستم شاکی بودن. 

می‌خواست با این حرفاش منو به ریرای قبلی برگردونه. 

حسین گفت پارسا رفته دانشگاه و برام این ترمو مرخصی گرفته.... از ترم بعد هم حسین گفت می‌خواد کاری کنه که دانشگام عوض بشه. 

صبح شد و من رفتم تو اتاق پارمیدا.... نگران منتظرم بود... بش لبخند تلخی زدم. 

اونم که خیالش راحت شد... اومد و نشست پیشم. 

کمی هم با هم حرف زدیم... وقتی دیگه هوا کامل روشن شد رفتم پایین از چشمم دور نموند که پارمیدا یه آرام بخش با خودش آورد پایین.... برام مهم نبود... دیگه قول داده بودم بخاطر حسین و مامانم خودمو کنترل کنم. 

وقتی رفتم پایین صدای مامان از توی آشپزخونه می‌ومد که داشت با نرگس خانم حرف می‌زد... و ناله می‌کرد... 

- یعنی من نباید بچمو ببینم؟ بخدا دلم خونه؟ بخدا حسین داره زور می‌گه؟ 

-سلام. 

-سلام به روی ماهت عزیزم... 

مامان اومد و منو تو آغوش گرفت... و گریه کرد و‌های های زار زد... دلم براش خیلی سوخت. 

واسه همین نازش کردم و با قربون صدقه از خودم جداش کردم و گفتم من خوبم مامان من خوبم... ببین! 

وقتی دید گریه نمی‌کنم و بش لبخند می‌زنم... کمی آروم شد و منو نشوند پیش خودش. 

کم کم پارمیدا و پارسا و حسین هم اومدند داخل.... آقای رافعی... پدر پارسا ماموریت کاری بود و هنوز برنگشته بود. 

همه نشستیم سر میز صبحونه و شروع کردیم به خوردن... 

جو خیلی سنگینی بود.... مطمئنم همه داشتن به من فکر می‌کردن. 

بعد از خوردن صبحونه واقعا نمی‌دونستم چکار کنم... برم کجا... با کی حرف بزنم از چی حرف بزنم؟ همینطور سرگردون بودم که پارمیدا دستم رو گرفت و گفت ریرا بیا با هم بریم باغو نشونت بدم... با نگاهم از حسین اجازه می‌خواستم که گفت برو... 

با پارمیدا رفتیم تو حیاط... چه باغ قشنگی بود... پر از درخت توت بود... البته هنوز زمستون بود و توت نداده بود ولی خب خیلی زیبا بود... پارمیدا حرف می‌زد و هی می‌گفت که این درختا رو باباش یکی یکی کاشته درست قبل از اینکه اون و پارسا به دنیا بیان... از حرفاش فهمیدم که پارسا و پارمیدا دوقلو هستن. برام جالب بود چون اصلا شبیه هم نبودن. پارمیدا پوستی با رنگ متوسط و چشمای مشکی داشت... در حالی که پارسا..... یکم فکر کردم... چرا چیزی از قیافهٔ پارسا یادم نبود... هرچی فکر کردم به نتیجه‌ای نرسیدم.... فقط همینقدر می‌دونستم که شبیه هم نیستن! 

پارمیدا حرف می‌زد بلکه منم حرفی بزنم... اما من فقط سکوت کرده بودم... آخه چه حرفی داشتم بزنم... زندگیم نابود شده بود... بش که فکر می‌کردم عصبی می‌شدم و لبمو گاز می‌گرفتم... 

از حرفاش خسته شدم... بدون اینکه چیزی بش بگم رومو برگردوندم و دویدم طرف اتاق.... رفتم تو و در رو بستم... 

صدای مامانو شنیدم که حسینو صدا زد... و صدای حسینو که می‌گفت چیزی نیست. 

ظهر برای ناهار از اتاق نرفتم بیرون... برام غذا رو آوردن داخل.... چند قاشق خوردم و ولش کردم. 

بعد از ناهار... حسین گفت با پارسا می‌ره بیرون... یه سری کارا داره.... 

تا شب همینطور کلافه و سرگردون بودم تو اتاق.... خستم شده بود از بس که فکر کرده بودم... داشتم دیوونه می‌شدم. 

رفتم پایین. حسین برگشته بود پس چرا نیومده بود پیش من؟! خیلی عمیق تو فکر بود و یه اخمم رو پیشونیش. 

ریرا: سلام. 

حسین: سلام به روی ماهت. 

ریرا: چیزی شده حسین؟ چرا نگرانی؟ 

حسین: من؟ نه چیزی نیست... چی شد اینجوری فکر کردی؟ 

لبخند تلخی زدم و رفتم کنارش نشستم... 

فقط سرمو ناز می‌کرد و چیزی نمی‌گفت... 

نزدیک شام بود که خواستم برم یه دوش بگیرم... 

خیلی دوش خوبی بود... هر چند وسواس اومده بود سراغم... هنوز جاهایی رو که اون عوضی لمس کرده بود انقدر می‌سابیدم تا قرمز می‌شدم. 

رفتم تو اتاق... موهامو خشک کردم و بعد از تعویض لباس رفتم پایین... هنوز وسط راه پله‌ها بودم که صدا‌ها رو شنیدم. 

حسین: مرتیکهٔ بی‌شرف! در اومده می‌گه عاشقشم! می‌خوام باش ازدواج کنم! عوضی پست فطرت! 

پارسا: حسین صداتو بیار پایین. می‌شنوه‌ها! 

مامان: آی خدا ببین چی به سرمون آوردی!!! و صدای هق هق... 

حسین... مرتیکهٔ عوضی می‌گه اون از من بچه داره... مجبورین عقدش کنید.... 

پارمیدا: بی‌شعور....! جسد ریرا رو هم نمی‌ندازیم رو دوشش! 

دیگه نمی‌شنیدم چی می‌گفتن! چقدر راحت در مورد من... بچهٔ من... حرف می‌زدن.... صبر کن بچه...؟!! یعنی من حامله بودم.... با تعجب دستی به شکمم کشیدم.... صورتم در کسری از ثانیه خیس شد... پس حسین برای همین نگران بود...! خدایا... این نبود قرارمون.... 

نفسم بازم گرفت.... صدای پارسا تو گوشم پیچید... آفرین دختر خوب... دم باز دم.... دم بازدم... 

امتحان کردم نشد... دیگه چه اهمیتی داشت... بذار می‌مردم و این بدبخت رو هم با خودم راحت می‌کردم.... 

کی فکر می‌کرد... ریرا اون دختر سر به زیر و آروم که آزارش تو دنیا به کسی نمی‌رسید سرنوشتش این بشه... 

افتادم رو پله‌ها... و تا پایین غلط خوردم.. فکر کنم با صدا‌ها بود که همه روشون رو برگردونن این ور... 

حسین و پارسا دویدن طرفم.. پارمیدا جیغ کشید... مامان گریش شدید شد... نرگس خانم از آشپزخونه دوید بیرون... 

سرم داغ بود... فکر کنم خون بود. 

حسین سرمو گرفت بین دستاش... 

ریرا چی شدی؟ حرف بزن؟ من غلط کردم... حرف بزن؟! 

پارسا: حسین چته؟ نشستی عین دخترا گریه می‌کنی؟ برو اون ور ببینم.... پارمیدا برو از بالا داروهاشو بیار

و حسینو زد کنار و خودش منو تقریبا در آغوش گرفت... 

آفرین دختر خوب... نفس بکش... مثل قبل... چیزی نیست که... یادته اون دفعه با هم نفس کشیدیم... 

آفرین تو می‌تونی. 

نگام تو چشماش بود... چه جالب... رنگ چشماش درست مثل خودم بود... سبز تیره... موهاش قهوه‌ای روشن بود و پوستش روشن روشنه. 

پارمیدا رسید پایین. با گریه دارو‌ها رو پخش کرد رو زمین.... 

پارسا:... حسین بیا آرام بخشو بهش بده... حسین با تو‌ام... مرد... 

حسین اومد و با دستای لرزون آرامبخشو بهم داد... پارسا هم اسپری رو بهم داد... 

وقتی دیگه داشتم گیج می‌شدم و خوابم می‌برد..... 

دستمو گذاشتم رو صورت پارسا و نگرانی پرسیدم: حسین بچه؟! 

و از حال رفتم. 

با نوازش دست کسی بیدار شدم... مطمئن بودم حسینه... گفتم حسین آب. 

کمی بهم آب داد... 

کم کم بیدا شدم... اما این پارسا بود... بهم یه لبخند زد.. ترسیدم. 

ریرا: تو اینجا چکار می‌کنی؟ 

پارسا: حسین دیگه ظرفیتش تموم شده ریرا. می‌فهمی؟ تموم شده. 

سرمو انداختم پایین و قطره اشکی از چشمم ریخت پایین. 

سرمو گرفت بالا و با دستمال اشکمو پاک کرد... 

اگه تو موقعیت دیگه‌ای بودم حتما دستش رو پس می‌زدم. اما آب که از سر آدم گذشت چه یک وجب چه ده وجب! 

همینطور سکوت برقرار بود که پارسا گفت: نمی‌خوای چیزی بپرسی؟ راجع به بچ....! 

یه دفعه پریدم تو حرفش و گفتم: هیسسسسسسسسس! تروخدا هیچی نگو.... نگو! 

پارسا: اینطوری که نمی‌شه دختر... تا کی هی می‌خوای گریه کنی از حال بری... آرامبخش بزنی... دستمو گرفت و آستینمو زد بالا... و گفت نگاه کن... 

نگاه نکردم. 

سرمو گرفت و چرخوند طرف دستم و گفت نگاه کن. 

نگاه کردم... خدای من دست من شده بود شبیه دست تزریقی‌ها... پر از جای سرنگ و سوزن... کبود شده بود. 

چیزی نگفتم. 

پارسا: می‌خوای تا ابد اینجوری ادامه بدی؟ که چی بشه؟ بگی شکست خوردی؟ بگی بیچاره شدی؟ 

لازم نیست اینکارا رو بکنی... بذار با هم باش برخورد کنیم... تو یه خانوداه داری که حامی تو‌اند... منو داری.. پارمیدا... مامانم بابام...! 

بذار با کمک دیگران بری جلو. وقتی همراه داشته باشی... می‌بینی مسیر خیلی همواره... خیلی. 

و قدری سکوت کرد. 

حالا می‌خوای راجع به بچه بدونی؟ 

سرمو تکون دادم که یعنی آره... 

گفت: بچه... 

پریدم تو حرفش.. صبر کن پارسا! 

-چیه؟ 

- می‌شه یه خواهش کنم؟ 

با لبخند عمیقی گفت بفرما. 

سرمو انداختم پایین... خجالت باعث می‌شد حرفی بزنم... چطور بهش می‌گفتم... 

-خودم فهمیدم دختر خوب! نمی‌خواد بگی... باشه می‌گم حسین بیاد... اما قبلش بذار بگم... حسین ضعیف شده... الآن بار یه خونواده رو دوششه! جلوش گریه نکن. بذار احساس کنه قوی هستی...! باشه ریرا؟ 

سکوت. 

-باشه؟ 

- باشه. 

-ازت خیلی ممنونم ریرا. 

و از اتاق رفت بیرون. 

چند دقیقه بعد حسین اومد. 

با دیدنش دلم شکست... به زور داشت لبخند می‌زد. لاغر شده بود... حق با پارسا بود... ظرفیت حسین تموم شده بود. 

کنارم نشست و به عادت همیشگیش پیشونیم رو بوسید. 

دستشو گرفتم و بوسیدم. 

از این کارم جا خورد.... 

با تعجب نگام کرد... 

بهش گفتم: حسین من آمادم... برام بگو.... می‌خوام کامل بدونم... از اولش رو.... 

با تردید نگام کرد

-مطمئنی ریرا؟ 

-اوهوم مطمئنم... دیگه گریه بسه... وقتشه دوباره بلند شم. 

لبخندی زد و بازم پیشونیمو بوسید. 

احساس کردم نیروی تازه‌ای گرفت... چشماشو بست. زیر لب ذکری رو گفت. و نفسشو داد بیرون. 

دستمو گرفت و گفت خب شروع می‌کنم. 

دیر کرده بودی... نگران بودم.... نمی‌دونستم چکار کنم... بابا داشت برای خودش داد و بیدا می‌کرد... مامانم که طبق معول گریه می‌کرد. 

رفتم سراغ پارسا.... اونم نگران شد... با هم راه افتادیم... اطرافو گشتن... فایده نداشت... به پارسا گفتم بیا ماشینتو برداریم... بریم مسیر دانشگاهش... شاید سر یکی از ایستگاه اتوبوس دیدمش... شاید اتوبوس گیرش نیومده. 

پارسا مخالف بود... می‌گفت باید بریم پیش پلیس. با اسرار راضیش کردم... 

همینطور اون اطراف می‌گشتیم که موبایلم زنگ خورد... تو بودی... خوشحال شدم... گفتم پارسا خودشه... گم نشده... 

اما وقتی صداتو شنیدم... زمان برام متوقف شد... داشتی التماس می‌کردی... جیغ می‌زدی و اون شهاب عوضی می‌خندید... 

همینطور مات و مبهوت بودم که پارسا زد کنار و گوشی رو ازم گرفت... اونم جا خورد... 

همینطوری بهت زده بودیم که پارسا زد رو دنده و گفت درنگ جایز نیست... رفتیم نزدیک‌ترین ایستگاه پلیس... دادیم موبایلتو رد یابی کنن... 

پیدات کردن... وای خدا اون سر شهر بود... چه غلط کردم اومدیم اینور شهر... ماشین پلیسا راه افتادن... ما هم راه افتادیم... پارسا مثل دیوونه‌ها رانندگی می‌کرد... به ماشینای بغلی می‌زد.... رسیدیم... 

رنگ به روی هیچکدوممون نبود... قبل از اینکه وارد بشیم... صداهایی که از تلفن می‌شنیدم گواه بود که چه اتفاقی داره می‌فته... 

من فقط تعره کشیدم... هیچ کاری نتونستم بکنم... فقط نعره... پارسا منو گرفته بود و دنبال خودش می‌کشید... 

اومدیم توو.... اونجا پر بود از حیوون... جای شک نداشت که باید اتاقا رو می‌گشتیم... رفتیم یکی یکی پارسا در اتاقا رو با لگد باز می‌کرد... چی می‌دیدم... تو هر اتاق... دو نفر.... در چه وضعی... 

من اوردم بالا... پارسا منو ول کرد و خودش با لگد یکی یکی در اتاقا رو می‌شکوند... حتی بعضی وقتا دخل هم می‌شد تا مطمئن بشه که خودت تو اتاقی یا نه! 

به آخرین اتاق که رسید... در رو باز کرد و داد زد اینجاست... 

کاش هیچ وقت اون صحنه رو نمی‌دیدم ریرا... لباسات پاره... چشمات یه کاسهٔ خونه... لرزون... ضعیف... بی‌پناه... با یه نگاه گیج و ملتمس چشم دوخته بودی به در... 

اون عوضی می‌خواست... (اینجای حرف حسین به هق هق افتاد) من اون موقع نمی‌دونستم دارم چکار می‌کنم... هیچی درست یادم نیست... اینجاهاشو پارسا برام تعریف کرده... 

رفتم طرف اون عوضی و با تمام توانی که داشتم زدمش.... تا می‌خورد زدمش... پارسا رفت پیش تو... فقط یادمه که داد زدی خدا و از حال رفتی... 

پارسا خواست منو از شهاب جدا کنه ولی نتونست... خودش هم یه لگد محکم ازم خورد.. هنوز شکمش کبوده. 

رفت کنار... عصبی بود... تو رو بغل کرد و کتش رو انداخت روی تو و دوید بیرون. 

پلیسا منو جدا کردن... 

با تماما سرعت ممکن پارسا به سمت بیمارستان رانندگی می‌کرد... هیچ کدوم هیچ چیزی نمی‌گفتیم... مشخص بود چی شده... 

رسیدیم بیمارستان و تو رو بردن و من موندم... داشتم به مرز جنون می‌رسیدم... فقط امیدوار بودم هر چیزی که دیدیم و اتفاق افتاده خواب باشه... بخاطر عصبانیت باشه. 

دکتر برگشت و گفت کدومتون فامیلشید.... 

من با ترس گفتم: من بی‌عرضه برادرشم. 

دکتر سری از روی تاسف تکون داد و گفت: اون چیزی که نباید بشه اتفاق افتاده. 

به زانو افتادم... نایی برای عربده کشیدن نداشتم... فقط گریه و گریه... 

پارسا رفت بیرون... نمی‌دونم چقدر شد که یکی منو از روی زمین بلند کرد... نگهبان بود... با تاسف سری تکون داد و گفت الآن اگه هیچ کسو هم نداشته باشی یه خدا اون بالاست که داره بهت نیرو می‌ده بخاطر خواهرت. 

منو برد تو اتاق خودش... دستامو که بخاطر مشت زدن به شهاب داغون شده بود پانسمان کرد... 

بهم یکم آب داد... هنوز تو شک بودم... 

داغون بودم... ذهنم کار نمی‌کرد... 

از اتاق نگهبان رفتم بیرون... پارسا داشت دنبالم می‌گشت.... دست گذاشت رو شونم و بغلم کرد... اونم گریه کرده بود. 

من فقط قبلا یه بار گریهٔ پارسا رو دیده بودم....! 

پارسا منو برد تو اتاق اورژانس و بعد از چند دقیقه با یه دکتر برگشت... دکتر نگاهی به من کرد و بعد از معاینه گفت حق با شماست انگار هنوز تو شکه! 

بهم آرام بخش تزریق کردن و من خوابیدم. 

روز بعد که بیدار شدم پارسا رو دیدم... نخوابیده بود... دنبال همهٔ کارا بود... به باباش زنگ زده بود... جریانو تعریف کرده بود... باباش به بابا گفته بود و نرگس خانم هم به مامان... 

چند ساعت بعد همه ریختن تو بیمارستان... بابا که فقط منو گرفت زیر بار مشت و لگد... من برام مهم نبود... هر چی بود... من بی‌عرضه... نتونسته بودم از نفسم مراقبت کنم... 

نمی‌دونم چی شد.. چقدر گذشت... که همه رفتن و دور و ورم خالی شد... 

فقط پارسا بود... رفت و سراغی از تو گرفت و بش گفتن هنوز بیهوشی... 

دست منو گرفت و برد بیرون.... پشت محوطهٔ بیمارستان...! 

یه کشیده زد تو صورتم که برق از چشمام پرید. 

نگاش کردم... 

اینا عین حرفای پارساست: 

فکر کردی هنر کردی داری گریه می‌کنی؟ خیلی مردی که غصه می‌خوردی؟ زانوی غم بغل گرفتی که چی؟ فکر اون طفلک باش که یکم دیگه بیدار می‌شه و می‌فهمه زندگیش تباه شده... می‌خوای چی بش بگی..؟ می‌خوای جلوش گریه کنی؟ بزنی همه چی رو بشکنی.... فکر کردی مرد شدی؟ 

هنوز بچه‌ای بیشتر نیستی حسین.... بچه‌ای بخدا... و یقمو گرفت و با داد گفت جواب منو بده ببینم... حرف بزنم ببینم لعنتی..... حرف بزن دیگه لعنتی. 

اینو گفت و زبون من باز شد.... شاید یه جورایی از شک در اومدم... 

حسنی دستمالی بهم داد و رفت طرف بوفه... با دوتا کیک و شیر برگشت... بهم داد. 

خواستم نخورم... اما گفت ببین تو الآن باید زندگیتو فداش کنی... فهمیدی... زندگیتو... این زندگی مال خودت نیست که بگی نمی‌خورم... مال اونه... فهمیدی. 

خلاصه من دوباره سر پا شدم... 

از حال رفتنای مامان... تحقیرای بابا... همه چی ثابت موند تا سه روز بعد... سه روز بعد بهوش اومدی.... مثل مردهٔ متحرک بودی... بد‌تر.... فقط جیغ می‌زدی و مقاومت می‌کردی... خب طبیعی بود... دیدنش برای من سخت بود اما یه دوست قوی مثل پارسا کنار دستم بود... 

دو هفته گذشت.... تو این دو هفته فقط دو سه بار رفتم خونه که دوش بگیرم... همش منتظر بودم تا ببینم کی به حال عادی برمیگردی... 

که با شنیدن چیزی که دکتر بهم گفت.... دوباره داغون شدم... برای بار دوم... مردم. 

دکتر گفته بود که علائم بارداری از خودت نشون دادی... پارسا که کارد می‌زدن خونش در نمی‌ومد.... اما فقط منو هدایت می‌کرد... 

دو هفتهٔ دیگه هم گذشت... تونسته بودم یکی دو بار از پشت شیشه ببینمت... لاغر شده بودی و تکیده... همش هم با زور آرامبخش خواب بودی.... 

همین روزا بود که دکتر مارو به دفترش خوند... گفت: ممکنه از شنیدن این خبر خوشحال بشید اما باید بگم که در اثر مصرف مسکن‌ها و آرامبخش‌های قوی جنین سقط شده و باید امروز جنین مرده رو خارج کنیم. 

راستش رو بخوای از شنیدن این خبر حس خاصی بهم دست نداد... داغون‌تر از اونی بودم که بتونم معنای خوشحالی رو بفهمم اما پارسا با حرفاش بهم امید می‌داد... می‌گفت باید خوشحال باشی... این نشونه‌ای از طرف خداست... بخاطر ریرا خوشحال باش که قرار نیست بفهمه بچه‌ای داشته. 

حدودا پنج هفته بعد از اون شب کوفتی.... از این وضع خسته شدم... رفتم سراغ یه روان‌شناس... مساله رو باهاش در می‌ون گذاشتم... 

تو رو به بخش اعصاب منتقل کردن و قرار شد دارو‌های آرام بخش رو به صورت ناگهانی قطع کنن... که نتیجش شد همونی که خودت می‌دونی... 

برای اولین بار بیدار شدی... و خب البته چون سخت بود عصبی شدی... اما معتقدم خدا تو رو به ما برگردوند. 

چندین بار تو این مدت شهاب رو دیدم... تو زندان... وقتی خبر باردار بودنت رو شنید... لبخند کجی زد! 

حالم از وجودش بهم می‌خورد.... نگهبان نمی‌ذاشت که بزنمش... با صحبت‌هایی که بابا و آقای رافعی و قاضی پرونده زده بودیم... قرار بر این بود که عقد اجباری بشی با شهاب... اما بعد از به دنیا اومدن بچه طلاق بگیری. 

خدا رو شکر می‌کنم که اون روز نرسید که من رضایت این شهاب بی‌همه چیزو ببینم. 

این حرفایی هم که شنیدی چیزایی بود که شهاب امروز به من زد... نمی‌دونست بچه رو از دست دادی... منم بهش گفتم جنازه ریرا رو هم رو دوشت نمی‌ندازیم... چه برسه به اینکه... 

خب این حرفای من بود ریرا... 

حسین با ترس بهم نگاه می‌کرد.... هر لحظه منتظر بود... 

خودمو کمی کشیدم جلو و رفتم بغلش... جا خورد... اما منو محکم تو بغلش فشار داد... قول داده بودم گریه نکنم... اما نمی‌تونستم... نیاز داشتم تخلیه داشتم... 

بهش گفتم حسین؟ 

-جانم؟ 

-اگه گریه کنم ناراحت نمی‌شی؟ پارسا ازم قول گرفته جلوت گریه نکنم... اما دارم خفه می‌شم... بذار خودمو راحت کنم. 

شونه‌های حسین تو بغلم لرزید.... 

- گریه کن نفسم... گریه کن عزیزم.... و خودش هم با هق هق گریه کرد... اون زود به خودش مسلط شد. 

اما من نه... 

صدای حسین تو گوشم پیچید... 

-گریه کن گریه قشنگه 

گریه سهم دل تنگه

گریه کن گریه غروره

مرحم این راه دوره

سر بده آواز حق حق 

خالی کن دلی که تنگه 

گریه کن گریه قشنگه 

گریه قشنگه 

گریه سهم دل تنگه 

گریه کن گریه قشنگه

بزار پروانه احساس 

دلتو بغل بگیره 

بغض کهنه رو‌‌ رها کن 

تا دلت نفس بگیره 

نکنه تنها بمونی 

دل به غصه‌ها بدوزی 

تو بشی مثل ستاره 

تو دل شبا بسوزی

گریه کن گریه قشنگه 

گریه سهم دل تنگه

گریه کن

گریه کن گریه قشنگه 

گریه سهم دل تنگه

گریه کن گریه غروره

مرحم این راه دوره

سر بده آواز حق حق 

خالی کن دلی که تنگه 

گریه کن گریه قشنگه 

گریه قشنگه 

گریه سهم دل تنگه 

گریه کن گریه قشنگه

و پیشونیمو دوباره بوسید. 

صدای حسین منو تخلیه کرد... خوب گریه کردم.. شاید یه ساعت شاید دو ساعت... نمی‌دونم... اما وقتی آروم شدم... خودمو آروم از بغل حسین کشیدم بیرون... بهش لبخندی زدم... نمی‌دونم چرا... اما حس بهتری داشتم... سبک بودم... اماده برای پرواز... 

-حسین انقدر گریه کردم سرم داره می‌ترکه... بریم پایین کمی آب بخوریم... 

- بریم. 

دست هم دیگه رو گرفتیم و رفتیم پایین... 

همه تو حال نگران نشسته بودن... 

به جز پارسا. 

مامان با دیدن من گفت چرا اینکارو با خودت می‌کنی ریرا... حیف این چشمات نیست؟ 

گونشو بوسیدم و گفتم الآن احساس بهتری دارم مامان عزیزم. 

اون روز هر طور که بود گذشت... 

تقریبا یه ماه نیم شده بود.... هر چند برای من مثل دیروز بود... انگار دیروز بود که رفتم دانشگاه... انگار یه ماه پیش بود که کمرم با چای سوخت.... چقدر ساده بودم... که بخاطر یه چادر تو زندگیم احساس بدبختی می‌کردم... چقدر ساده... 

حالا دیگه یه دختر نبودم... شاید دیگه ریرا هم نبودم. 

روز بعد... به حسین گفتم می‌خوام برگردم خونه... حسین گفت... حرفش رو هم نزن... خونه رو گذاشتم برای فروش.... 

فعلا تا خونهٔ جدید گیر بیاریم اینجاییم.... 

-اما من خجالت می‌کشم حسین. 

- از کی... تا حالا باید فهمیده باشی که پارسا و خانوداش برامون مثل خانوادن...! 

بعد از ظهر نرگس خانم مامانم رو به زور برد بیرون... می‌گفت برای روحیش خوبه... پارمیدا هم همراهشون رفت... 

حسین و پارسا تو اتاق پارسا بودن... حوصلم سر رفت. 

رفتم تو باغ... بوی خاک و برگ گیا‌ها روحمو تازه می‌کرد... 

یه گل روز چیدم نستم روی تابی که یه جورایی از همه طرف با درخت احاطه شده بود. 

نگاهی به اطراف کردم... تازه متوجه شدم خونهٔ پارسا اینا دو طبقست... کنجکاو شده بودم ببینم... بالا چیه... اما بعدش به خودم گفت به من چه... 

تاب رو آروم با پام به حرکت در آوردم و تکیه دادم به پشت و چشمام رو بستم... دوست داشتم این لحظه و این آرامش دروغی برای همیشه ادامه داشت... 

صدای سرفه‌ای منو به خودم آورد.. 

پارسا بود

-اجازه هست؟ و به سمت تاب اشاره کرد. 

- خواهش می‌کنم. 

و اومد وکنارم نشست. 

فصل دوم (پارسا) 

اومد و کنارم نشست. 

من که حرفی برای زدن نداشتم... راستش خجالت هم نمی‌کشیدم... چون چیزی که از دست داده بودم... بزرگ‌تر از این حرفا بود... 

-ریرا می‌تونم باهات رک حرف بزنم؟ 

-خواهش می‌کنم بفرما. 

-برنامت برای آینده چیه؟ 

-برنامم؟!! 

-آره دیگه... می‌خوای چکار کنی؟ درسو... زندگی رو... 

- نمی‌دونم... خب هر چی حسین بگه همون کارو می‌کنم. 

- یعنی چی هر چی حسین بگه؟ مگه خودت نمی‌تونی تصمیم بگیری؟ 

- نه نمی‌تونم؟ 

- چرا اون وقت؟ 

یه ابروش رو با تعجب داد بالا و مستقیم نگام کرد. 

نگاش برام آزار دهنده بود. 

-نگفتی چرا؟ 

- نمی‌دونم... شاید چون نمی‌دونم چه درسته... چی غلط. 

- اشتباه می‌کنی ریرا... خیلی هم خوب می‌دونی چی درسته. خب حالا فرض کن اصلا حسینی وجود نداره... تو یه تک دختری که با این وضعیت مواجه شدی... حالا تصمیمت چیه؟ 

- خب... خب... شاید.... 

نمی‌دونم چی شد که یهو از دهنم پرید

-میخوام برم کلاس ویولون. 

پارسا با یه نگاه جدی بهم زل زده بود... 

- خب این خیلی خوبه ریرا... بعدش چی؟ دانشگاه چی؟ 

خیلی سختم بود که بگم... اون دانشگاه دیگه برام محل عذابه... سکوت کرده بودم.... 

بعد از چند لحظه با شک گفتم... 

- شاید درس بخونم و دوباره کنکور بدم. 

-چرا؟ 

- دیگه طاقت نیوردم... و رومو کردم طرفش و گفتم چرا من هر چی می‌گم تو می‌گی چرا؟ تو اصلا چکارهٔ منی؟ 

فکر کنم انتظار اینو نداشت یکه خورد.... سرشو انداخت پایین و با صدای ضعیفی گفت...: 

-همونطور که گفتم حسین طول می‌کشه تا سرپا بشه... هنوز درگیر دادگاه و خرید خونه و اینجورکاراست... گفتم شاید من بتونم کمکی کنم... 

خیلی خجالت کشیدم. 

- ببین آقا پارسا... اون دانشگاه برام الآن مثل شکنجه‌گاه میمونه... متوجهی؟ از اولشم اونجا رو دوست نداشتم... همش تقصیر بابا بود... هی گفت.... 

بدون اینکه بخوام... صدام رفته بود بالا... کمی هم عصبی شده بودم... 

- ببین ریرا می‌خوام یه چیزی بت بگم امیدوارم مخالفت نکنی! اگه من بتونم کاری کنم که منتقل شی به دانشگاه دولتی تهران چی؟ قبول می‌کنی؟ درست رو ادامه می‌دی؟ 

-همچین کاری غیر ممکنه! 

- من می‌تونم ممکنش کنم فقط اگه تو بخوای و همکاری کنی. 

- اگه تونستی حتما قبول می‌کنم... دانشگاه تهران آرزوی همست. 

لبخند عمیقی زد... 

- پس دیگه نگران نباش ریرا... برای کلاس موسیقی هم یه جای خیلی خوب رو سراغ دارم... خودم هم اونجا پیانو یاد گرفتم... یکی از آشناهاست... بهت معرفیش می‌کنم... 

-اما اگه حسین نذاشت چی؟ 

صدایی از پشت درختا اومد که: 

-حسین غلط می‌کنه رو حرف خواهرش حرف بزنه. 

حسین بود.. حرفامون رو شنیده بود... 

-هول شدم... از رو تاب بلند شدم و گفتم: 

- حسین من.... یعنی ما... پارسا... دانشگاه... 

حسین قهقه می‌خندید.... 

- دختر مگه لولو خورخوره دیدی انقدر ترسیدی؟! 

برو اون ور منم بشینم... 

رفتم کمی اونطرف‌تر... وسط پارسا و حسین نشسته یودم... از وضعیت موجود خوشم نمی‌ومد... چرا حسین انقدر بیخیال بود... براش مهم نبود پیش آدم غریبه نشستم... 

آ‌ها حتما با خودش می‌گفت اینکه دیگه آب از سرش گذشته واسه چی نگرانش باشم... 

با این فکر اشک به چشمام سرازیر شد... 

اونا داشتن تاب می‌خوردن و حواسشون به من نبود. 

یکم که تاب خوردن پارسا متوجه گریم شدم... تابو نگه داشت و گفت چی شده ریرا؟ چرا گریه می‌کنی؟ 

حسین با نگرانی سرمو چرخوند طرف خودشو و گفت الهی برات بمیرم... چی شدی؟ گریه نکن فدای چشمات... 

پارسا پرید تو حرف حسین و با تحکم گفت: حسین! 

و با نگاه سرزنش‌گری نگاش کرد. 

حسین ساکت شد... اما نگرانی از چهرش بیرون نمی‌رفت... 

پارسا پیاده شد و جلوی پام زانو زد... 

تو چشمام زل زد و گفت: 

-ریرا بگو چی شده؟ چرا یه دفعه زدی زیر گریه؟ 

تحکم صداش ناخود آگاه مجبورم می‌کرد نگاش کنم... قیافش خونسرد بود... خونسرد خونسردد... 

چیزی نداشتم بگم. 

-اگه من یا حسین حرفی زدیم که ناراحتت کرده بگو... گریه هیچ راه حل خوبی نیست.... 

چطور می‌تونستم بش بگم از فکری که پیش خودم کردم گریم گرفته... سرمو بالا گرفتم و گفتم

: چیزی نیست... فقط زود رنج شدم... همین... گاهی بعضی کارا و بعضی حرفا ناخواسته منو بهم می‌ریزه. تقصیر شما نیست... و با گوشهٔ شالم اشکامو پاک کردم. 

پارسا بلند شد و رفت داخل و با سه لیوان شربت برگشت... 

حسین با تعجب گفت: شربت تو زمستون؟ قندیل می‌بندیم خب! 

-مهم نیست مهم اینه که می‌چسبه... تازه بذارین یه چیز جالب براتون تعریف کنم... لیوانا رو به دست ما داد و خودش روی زمین جلوی تاب نشست. 

هیچ می‌دونستید چرا پنگوئن‌ها تو قطب تو اون سرمای وحشتناک یخ نمی‌زنن؟ 

- من گفتم خب معلومه بخاطر چربی زیاد زیر پوستشون... 

- اون فقط یه دلیله... یه دلیل دیگه هم داره... هر کی گفت یه جایزه داره. 

من و حسین که حرفی نداشتیم بزنیم... 

-خب خودم می‌گم... پنگوئن‌ها... دمای بدنشون ۳ درجه زیر صفره... یعنی خونشون سه درجه زیر صفره... که به اضافهٔ چربی ضخیمی که زیر پوستشون دارن... باعث می‌شه تو اون سرما تلف نشن. 

حالا ما آدما هم که چربی زیر پوست رو داریم... و مطمئن باشید خوردن بستنی یا یخ یا شربت سرد تو زمستون... نه تنها باعث نمی‌شه قندیل ببندیم... بلکه کمک هم می‌کنه تا راحت‌تر سرما رو تحمل کنیم. 

-عجب فلسفهٔ مضخرفی داری پارسا.... این دیگه چه چرت و پرتی بود گفتی. 

- کجاش چرت بود... پاشو برو دو تا کتاب علمی بخون... انقدر نچسب به فرمول و نقشه... چند تا مستند حیات وحش و دو تا کتاب ادبی هم بخونی چیزی ازت کم نمی‌شه. 

- برو بابا دلت خوشه... 

پارسا باقی موندهٔ لیوان شربتش رو پرت کرد و ریخت رو حسین... حسین هم عصبانی شد و افتاد دنبالش.... دور تا دور حیاط می‌دویدن. حسین افتاده بود دنبال پارسا و پارسا هم هی براش شکلک در می‌ورد... از دیدن اینکه حسین کمی خندیدن... لبخندی به لبم نشست... دوست نداشتم بخاطر من همش یه گوشه بشینه. 

پارسا نزدیک من شد و با یک حرکت دست من رو هم بلند کرد و شروع کرد منو دنبال خودش کشوندن.... 

حسین گفت.... هوی پارسا... خواهرمو ول کن... چکار اون داری. 

-گروگان گرفتمش.... اگه دستت به من برسه حالمو جا می‌اری... اما ریرا که باشه کاری با من نداری... 

پارسا همینطور که دست من تو دستش بود دور حیاط می‌دوید و برای حسین شکلک در می‌ورد... 

حسین رسید بهمون... 

پارسا پشت من قایم شده بود و مبگفت تروخدا... به جوونیم رحم کنید... من آرزو دارم... جووونم... هنوز زن نگرفتم خب... 

ریرا تروخدا بش بگو کاری بام نداشته باشه... به حرکاتشون خندم گرفته بود... 

نمی‌دونستم چی بگم که در باز شد و مامان و نرگس خانم و پارمیدا اومدن داخل... 

با ورود اونا بدو بدوی بچه‌ها هم تموم شد... 

دیگه هوا داشت تاریک می‌شد. 

همه رفتیم داخل... ما جوونا تو حال نشسته بودیم و مامان‌ها داشتن شام درست می‌کردن... 

خواستم برم تو اتاق که پارسا گفت نه... الآن شام آماده می‌شه. 

حسین رفت یه دوش بگیره... پارسا رفت بالا و پارمیدا رو صدا زد که دنبالش بره.... نمی‌دونم داشتن چی می‌گفتن... اما هر چی بود راجع به من حرف می‌زدن! 

پارمیدا خیلی سریع برگشت و رفت تو آشپزخونه کمک بقیه... 

زود اومد و نشست پیشم... داشت شبکه رو عوش می‌کرد... که مامانش صداش زد... 

-پارمیدا، عزیزم بیا یه دقیقه اینجا کمکم... 

اومد بره... که پارسا صداش زد... 

-پارمیدا چرا رفتی یهو... کارت دارم خب... 

-‌ای بابا مگه من چند نفرم... هی منو صدا می‌زنین یکی یکی! 

- پارمیدا یا می‌ای بابا یا هر چی دیدی از چشم خودت دیدی! 

پارمیدا با حالت دو دوید بالا و با صدای بلند گفت

- مامانم شرمندهٔ اخلاق ورزشیت... 

نرگس خانم تقریبا با حالت جیغ صدا زد پارمیدا... 

صدای مامانم اومد که چکارش داری... بابا خودمون کارا رو می‌کنم خب... 

به نظرم اومد زشته همینجوری بشینم... رفتم تو آشپز خونه و کمک کردم... از چشمم دور نموند که مامان خیلی خوشحال شد... شام خورش بادمجون بود.. قرار شد برنجو من درست کنم... 

آشپز خوبی بودم... برنجو درست کردم... ته دیگه برای ته دیگ سیب زمینی گذاشتم. و کنار دیگ رو کاهو گذاشتم. 

برنج آماده شد... برنج رو به چند قسمت تقسیم کردم.. یکمش رو با آب زرشک صورتی کردم... کمیشو با زعفرون زرد کردم و مقدار بیشترش رو هم کشیدم توی دیس. 

روی دیس رو با برنجای رنگی به صورت شطرنجی تزئین کردم و آخرش هم خلال پسته پاشیدم رو برنج... 

چی کار کرده بودم... خودم تو شاهکار خودم مونده بودم. 

در یک آن برگشتم به زمان و مکان موجود... این کارا چه معنی داشت... من دیگه دختر نبودم که بخوام هنرم رو نشون بدم. 

نگاه کردم هیچ کس تو آشپزخونه نبود... با حسرت شاهکارم رو برای برای بار آخر نگاه کردم و اومدم با دست بهمش بزنم که... دستی دستم رو گرفت.... پارسا بود. 

-اینکار برای چیه ریرا؟ چرا داری خرابش می‌کنی؟ 

- مگه مهمه؟ 

-آره خیلی مهمه! 

و درنگ نکرد و دیس رو از زیر دستم کشید با صدای بلند گفت... خب شام آمادس... بدویین بیان. 

و دیس رو برد طرف میز غذا خوری. 

پارمیدا هم اومد و خورش رو برد... 

سالاد و دوغ رو هم خود پارسا برد. 

پارمیدا با دیدن برنج گفت: وای چه نازه.... دلم نمی‌اد ازش بخورم که! 

پارسا گفت: منم ازش نمی‌خورم! 

همه با تعجب نگاش کردن که گفت: 

-مگه نشنیدین... آشپزیه دخترا چجوریه! انقدر می‌زنن درب و داغون می‌کنن که حد نداره... الآن اینم یا شوره... یا... 

حسین پرید تو حرفش و گفت: یواش‌تر برو آقا. 

و دیسو برد و اول برای خودش کشید.. از این حرکت همه به خنده افتادن... 

یادم اومد که حسین برنج رو با نون می‌خوره... به قول خودم مثل کارگرا. 

رفتم تو آشپزخونه و براش نون آوردم. از این کارم ذوق زد. 

خلاصه شام خورده شد و همه داشتن تشکر می‌کردن که پارسا گفت الآن وقت رونمایی از شاهکاره و رفت تو آشپزخونه و با ته دیگا برگشت... تو خونه می‌دوید و همه رو تند تند می‌خورد... هر چی هم حسین می‌دوید دنبالش فایده نداشت... 

خودمم از کاراش خندم گرفته بود... 

آخرش یه ذره هم به حسین نداد. 

- بخدا سر پل سراط می‌ام سراغت پارسا! 

-عمرا اگه بتونی.... اونجا هم می‌ندازمت پایین! خبال کردی! 

ظرفای شام جمع شد و مامان و نرگس خانم باز طبق معمول رفتن تو آشپزخونه... اینطوری که از حرفای پارسا شنیدم دو روز دیگه باباش از ماموریت برمیگشت... ظاهرا مدیر یه شرکت گرافیکی بود که کارت تبلیغاتی... بورد‌های بزرگ... طراحی بروشور... جلد کتاب... خلاصه همه چی رو انجام می‌دادن! 

پارسا و پارمیدا بعد از چد دقیقه قصد بیرون رفتن کردن! گفت که پارمیدا لباس می‌خواد بخره... اسرار کردن منم برم... اما گفتم نه. 

اینام خل بودن... ساعت ده شب می‌رفتن خرید. 

دیگه ساعت نزدیکای دوازده بود که همه رفتن بخوابن... منم برای اینکه دل بقیه رو خوش کنم گفتم می‌خوام این فیلمو تا آخرش ببینم... 

همه رفتن و من باز رفتم تو فکر... 

فکر کنم یه ساعتی تو عالم خودم بودم که تصمیم گرفت برم بالا... 

وقتی رفتم بالا دیدم در اتاق پارسا بازه... اما پارسا که هنوز برنگشته بود. 

یواشکی رفتم و دید زدم... 

با چیزی که دیدم... شکه شدم... 

حسین نشسته بود روی سجاده... و داشت زار می‌زد... جلوی دهنش رو گرفته بود... تا صداش بیرون نیاد... 

هق هقش باعث شده بود... نفسش در نیاد... صورتش قرمز بود... 

اشکای منم جاری شد... 

کمی که حسین آروم‌تر شد... دستشو گرفت طرف آسمون و گفت: 

خدایا من لیاقت نداشتم از این فرشتت مراقبت کنم... تو مواظبش باش... 

ریرا رو بهمون برگردون... هر شب کابوس می‌بینه... بالشتش صبحا خیسه... ریرای ما اینجوری نبود... شاد بود... سرشار از زندگی بود... شعر می‌گفت... می‌خندید... می‌دوید! 

دوباره هق هقش شدید شد و جلوی دهنش رو گفت... 

کمی دیگه که گریه کرد دوباره گفت... خدایا نمی‌دونم ریرا منو می‌بخشه یا نه... اون شب پارسا گفت بریم پاسگاه... گفتم نه بریم دانشگاهش... 

دو ساعت تو اون شلوغی بودم... اما اگه فقط نیم ساعت زود‌تر رسیده بودیم... فقط نیم ساعت... 

دوباره هق هق حسین... 

خدایا تو منو می‌بخشی؟ لیاقت نداشتم برادرش باشم... و افتاد رو سجاده و دوباره گریه... 

دیگه طاقت نداشتم ببینم... 

دویدم بیرون... سرگردون... نمی‌دونستم برم کجا... که چشمم به تاب خورد... 

رفتم روش نشستم و سرمو گرفتم بین دستام... سرم داشت منفجر می‌شد... می‌خواستم بمیرم... ندیده بودم یه مرد اینجوری زار بزنه. 

همش تقصیر من بود.... نباید سوار ماشین اون عوضی می‌شدم... نه همش تقصیر بابا بود... 

وای خدا... 

نمی‌دونم چقدر به اون حال بودم که صدای در حیات رو شنیدم... جلوی دهنم رو گرفتم تا هق هقم خفه بشه. 

پارسا و پارمیدا رفتن تو... 

خدا رو شکر که منو ندیدن. 

هیچ کس تو حیاط نبود... پس راحت زار زدم... به حال بخت بدم.. به حال شانس مضخرفم. 

کمی که گذشت پارسا سراسیمه و نفس زنان رسید جلوم... این اینجا چکار می‌کرد...؟ چرا همش حواسش به من بود؟ 

وقتی دید فقط دارم گریه می‌کنم و عصبی نشدم... خیالش راحت شد... 

روی تاب ننشست... کنارم ایستاد... دستاشو کرد تو جیبش و نگام کرد. 

-حسین خوبه؟ 

-خوبه! 

- ولی داشت گریه می‌کرد. 

-خب؟ 

- داشت زجه می‌زد پارسا! می‌فهمی؟ بخدا متوجه نیستی! 

- اولا که خودت متوجه نیستی... دوما بذار گریه کنه... تا رفتم خودش رو زد به خواب...! بذار خالی شه... تو فقط خودتو می‌بینی و فکر می‌کنی الآن غم دنیا مال توئه... اونم داغونه... تازه یاد گرفته جلوی تو محکم باشه و تو خلوتش خودشو تخلیه کنه. 

ریرا بازی نکن با اعصاب خودت... از دست شما دو تا من چکار کنم... اونو آروم می‌کنم تو گریه می‌کنی... تو رو آروم می‌کنم اون گریه می‌کنه... بخدا باید بتون گفت جفت گریه او...! چقدر گریه آخه! تا کی آخه! 

- آخه حسین خودشو مقصر می‌دونه! 

- چون هست! 

با ناباوری تمام سرمو آوردم بابا! 

- چیه تعجب کردی... یه نفر اینو نذاشت پای سرنوشت و اتفاق... مقصره... اون شب چقدر بش گفتم بریم پیش پلیس... گفت نه... دانشگاهش... همش فکر دوریه راه بود... 

از اول رفته بودیم پیش پلیس الآن تو... 

و سکوت کرد... 

-راحت باش بگو الآن دختر بودم... 

با کشیده‌ای که به گوشم خوابوند... برق از سرم پرید... دوباره اشکم سرازیر شد... 

اومد روی تاب کنارم نشست... سرمو نوازش کرد... اولین بار بود آشکارا انقدر بهم نزدیک می‌شد... 

نه حوصلشو داشتم و نه قصدشو که مخالفتی کنم. 

سرمو تکیه داد به شونش و پاش تابو به حرکت درآورد. 

-ریرا... تو تمام وجود حسینی... کاش اینو درک کنی. حالا اتفاقیه که افتاده... نمی‌شه برای همیشه غصه خورد... باید زندگیتو ادامه بدی... بخاطر حسین... بخاطر من. 

و سرمو بوس کرد... خواست بلند شه. 

بی‌اختیار گفتم پارسا

- بله؟ 

- می‌شه یکم دیگه بمونی؟ 

- حتما. 

دختری نبودم که انقدر خودمو کوچیک کنم ولی شرایط عادی نداشتم اون لحظه. 

-پارسا من دختر بدی نیستم... فقط خواستم... 

-شششششششششش... ریرا چیزی نگو... لازم نیست بگی. می‌دونم. و دوباره سرمو نوازش کرد... اینکارو ادامه داد تا گیرم بند شد. 

بش گفتم پارسا از کجا فهمیدی اینجام؟ 

- مشخص بود! از روز اول یه جور خاصی به این تاب نگاه می‌کردی. 

- جای خاصیه... احساس می‌کنم درختاش می‌خوان با آدم حرف بزنن... اینجا آرومم می‌کنه علاقهٔ خاصی بهش دارم. 

- واقعا اینطوری فکر می‌کنی ریرا؟ 

- اوهوم. 

-میدونی ریرا این تاب قصهٔ درازی داره... قصه‌ای که فقط من می‌دونم و حسین. 

- نمی‌شه بگی؟ 

-هنوز نه... هر وقت دختر خوبی شدی بعد. 

- یعنی چی؟ 

- یعنی همین...! 

- بدجنس! 

-همینی که هست. 

داشتم با پارسا صمیمی می‌شدم... حرفاش تن صداش به دلم می‌نشست... احساس می‌کردم سنگ صبور خوبیه. 

-پارسا؟ 

- بله؟ 

- تو به عشق اعتقاد داری؟ 

با این حرفم از روی تاب بلند شد و جلوم نشست و زل زد تو چشمام... 

-چرا این سوالو می‌پرسی؟ 

- نمی‌دونم شاید چون خودم ندارم. 

-نداری؟ 

-نه. تو چی؟ 

- چشماشو بست و گفت: 

- دارم... با تک تک سلولام دارم... با عشقه که انسان زندس... عشقه که بهت یاد می‌ده مرد بشی... بزرگ بشی... پناه کسی بشی. 

دوباره اومد پیشم نشست و سرمو گذاشت رو شونش و گفت: 

-ریرا عشق بزرگت می‌کنه... بزرگ‌تر از چیزی که هستی! می‌برتت به اوج... پروازو بهت یاد می‌ده. 

-ازکجا اینا رو می‌دونی؟ قبلا عاشق شدی؟ 

- من هر لحظه عاشقم... همیشه... 

کم کم چشمام سنگین شد... فکر کنم همونجا روی تاب خوابم برد... بقیهٔ حرفای پارسا رو یادم نیست. 

فقط یادمه که منو بلند کرد... و آروم برد بالا... 

پارمیدا رفته بود تو اتاق مه‌مان.... منو گذاشت رو تخت و پتو رو کشید روم... سرمو بوسید و اروم گفت: 

-ریرا تنها چیزی که علاج نداره مرگه... همیشه یادت باشه! 

و رفت.... 

چقدر اون شب راحت خوابیدم... نه کابوسی دیدم نه گریه کردم.... حتی تو خوابم حرفای پارسا بهم امید می‌داد. 

 «ریرا عشق بزرگت می‌کنه.... بزرگ‌تر از چیزی که الآن هستی» 

دو هفته گذشت و آقای رافعی هم برگشت. فوق العاده این پدر و پسر شبیه به هم بودن... وقتی با خودم فکر می‌کردم پارسا ممکنه بیست سی ساله دیگه این شکلی بشه یه لبخند کج می‌ومد گوشهٔ لبام. 

تو این مدت حسین بهتر شده بود... کمب رنگ و رو به چهرش برگشته بود... اشتهاش بهتر شده بود... البته پارسا می‌گفت منم بهتر شدم... اما من زیاد به خودم دقت نمی‌کردم. 

پارسا نمی‌دونم چطوری تونسته بود منو انتقال بده داشنگاه دولتی.... هر چی ازش می‌پرسیدم هم جوابی عایدم نمی‌شد. 

پارسا منو کلاس ویولون ثبت نام کرد... با پارمیدا و پارسا و حسین رفتیم و فعلا برای شروع کار یه ویولون ساده برداشتم. 

خوب یادمه یه شب نزدیک عید بود که آقای رافعی از حسین پرسید: 

- پسرم برای خونه چکار کردی؟ گیرت اومد؟ 

-راستش نه فعلا... قیمت خونه‌ها خیلی رفته بالا... کسی هم خونه رو به قیمتی که من می‌خوام نمی‌خره... نمی‌دونم چکار کنم. 

-راستش اگه موافق باشی حسین جان... طبقهٔ بالا خالیه... بی‌استفادست... چرا نمی‌اید همینجا... هم نزدیک همیم هم شما جوونا بتون خوش می‌گذره. 

-اما طبقهٔ بالا که... 

پراسا پرید تو حرف حسین و گفت: 

-... هیسسسسس. چیزی نگو حسین.... منو بابا با هم این تصمیمو گرفتیم.. 

بالا کلا یه راه پلهٔ مجزا از تو حیاط داره... سه خوابس... خیلی بزرگ نیست ولی به اندازهٔ همین پایین هست... برید با مینا خانم و ریرا جان یه نگاه بندازید اگه خوششون اومد دیگه حرفی نمی‌ونه... اجاره رو هم تا قرون آخر ازت می‌گیرم. 

حسین خیلی شک داشت... اما با اسرار پارسا قبول کرد... 

بالا فوق العاده بود... خیلی از خونهٔ خودمون خوشکل‌تر بود... اتاقا دور تا دور خونه بودن... یه سالن پذیرایی بزرگ وسط بود... یه آشپزخونه نزدیک در ورودی و یه سرویس بهداشتی‌تر و تمیز نزدیک اتاقا... 

یه گلخونهٔ کوچیک هم داشت. 

کلا نقشش با پایین فرق می‌کرد... اما بزرگ بود... اتاقا هم خیلی بزرگ بود... من طبق عادت شیطنت بچگیم رفتم و اتاق بزرگ‌تر و دنج‌تر رو برداشتم... یه پنجره می‌خورد به حیاط... و قشنگ می‌فتاد بالای تاب... 

جالب بود...! 

قرار شد بعد از تعطیلات عید وسایلو بیاریم و خونهٔ خودمون همچنان برای فروش بمونه. 

ده روز دیگه تا عید نمونده بود... همه سخت درگیر خونه تکونی و تمیز کاری بودن.. 

پارسا و حسین بلاخره رفتن که کمی به کارای شرکت برسن... فکر کنم دو ماهی بود بخاطر من همه چی رو ول کرده بودن... 

کم کم با پارمیدا هم صمیمی‌تر شدم... دختر خوبی بود... شاد و سرزنده بود... منو یاد قبلا خودم می‌نداخت... 

پارمیدا حسابداری خونده بود و تو شرکت پارسا اینا حسابدار بود... 

ولی خودش می‌گفت فعلا مرخصی گرفته... بخاطر عید نمی‌خواد مامانشو تنها بذاره... 

قرار بود برای عید بریم به باغ آقای رافعی تو راه کرج... خیلی تعریفش رو می‌کرد... می‌گفت نزدیکه به کوه و کمره... جون می‌ده برای چادر زدن و پیکنیک رفتن... راستش دلم نمی‌خواست باشون برم... احساس می‌کردم دارن همهٔ اینکارا رو برای من می‌کنن و این کار اذیتم می‌کرد. 

اما خب خودمو سپردم به دست بقیه... به من چه که مخالفت کنم... به اندازهٔ کافی زجرشون داده بودم. 

کمی که تو گرد گیری کمک کردم حوصلم سر رفت و رفتم بالا تو اتاق پارمیدا... 

اونجا هم کمی الکی به کتابای تو کتابخونه ور رفتم شاید حوصلم بیاد سرجاش.... اما فایده نداشت. 

دیگه ساعت ۶ عصر بود... 

کتابا رو ول کردم و رفتم طبقهٔ بالا... رفتم اتاقمو ببینم... خیلی براش ذوق و شوق داشتم... 

خیلی دوست داشتم خودم برای اتاقم... یه سرویس خواب قشنگ بگیرم... اما روم نمی‌شد به حسین بگم... الآن می‌گفت نگاه این دختر خله... از این ور... زندگیش تباه شده... بجای اینکه غصه بخوره.. تو فکر سرویس خوابه. 

البته می‌دونستم حسین هیچ وقت همچین فکری نمی‌کنه... اما این فکرا منو لحظه‌ای‌‌ رها نمی‌کرد... 

دور اتاق چرخی زدم و شروع کردم با خودم حرف زدن... 

یه سرویس خواب نارنجی و قهوه‌ای... 

تختشو می‌ذارم زیر پنجره تا هر وقت دلم خواست... بیرونو ببینم... تابو ببینم... 

یه کمد هم اونجا... 

یدونه از این مبلای بادی گنده می‌گیرم می‌ذارم اونجا... اون گوشه... 

شاید اگه پولم رسید یه لپ تاپ نارنجی هم بخرم بذارم رو میز تحریرم... تا با اتاق ست بشه.... یه میز توالت هم کنار تخت... 

موکت ناز و فانتزی براش می‌گیرم... پرده‌ها رو سفید و از جنس... می‌گیرم... 

چند تا عکس خوملم می‌زنم به دیوار... 

با این فکر لبخند مضحکی اومد روی لبم و بیخیال شدم. اصلا حواسم نبود که داشتم با صدای بلند حرف می‌زدم... 

رفتم سریع تو حالو نگاه کردم و دیدم کسی نیست... 

از روی آسودگی نفس عمیقی کشیدم. و مشغول برانداز آشبزخونه شدم... 

اونجا رو هم می‌شد خیلی جالب درست کرد... 

چند دقیقه تو همین فکرا بودم که پارسا اومد بالا ضربه‌ای به در زد و گفت ریرا بیا پایین می‌خوایم چای بخوریم. 

منم رفتم دنبالش... 

پارسا با لبخند مشکوکی نگام می‌کرد... هر چی با خودم کلنجار رفتم نتونستم ازش بپرسم به چی می‌خنده... 

منم بیخیال شدم و رفتم پایین. 

بلاخره روز عید رسید... چه جنب و جوشی تو خونه بود... سال تحویل ساعت چهار بعد از ظهر بود... من که ذوق خاصی نداشتم. رفته بودم تو اتاق پارمیدا و داشتم به عید پارسال فکر می‌کردم که چقدر سر اینکه چادر بزنم یا نه مامان و بابا بحث می‌کردن... و من چقدر گریه کرده بودم... کاش همهٔ جر و بحث‌ها سر این چیزا بود... با این فکر اشکی ناخواسته از گوشهٔ چشمم بیرون اومد. 

یه دفعه پارسا ظاهر شد تو اتاق و گفت پارمیدا پارمیدا... من که لباس مناسبی تنم نبود... زود پناه بردم به زیر پتو... پارسا هم زود از اتاق زد بیرون... یه تنیک بلند و یه شال خاکستری لطیف پوشیدم و دوباره نشستم سرجام... 

از چی خجالت می‌کشیدم من که دیگه تا تهش رو رفته بودم.. 

تقه‌ای به در خورد و پارسا اومد داخل.... 

-ببخشید ریرا فکر کردم پایینی. 

- بهت یاد ندادن در بزنی؟ تو با خواهرتم کار داری همینطوری سرتو می‌ندازی پایین می‌ای تو؟ 

- نه خب اما... 

- اما چی؟ حتما با خودت گفتی این دختره که دیگه.... 

پارسا سریع دستشو گذاشت جلوی دهنم و گفت: 

- ریرا با خودت بازی نکن... سعی کن بزرگ شی.. می‌خوای منو عصبانی کنی با این حرفت... اشتباه فکر کردی... می‌زارمت به حال خودت... تا روز و شب گریه کنه... انقدر به خودت بگی دختره ی... که دیگه حالت از خودت بهم بخوره... انگار عادت کردی هی بد اخلاقی کنی و اون حسین بیاد نازتو بکشه... من مثل حسین نیستم... حوصلهٔ ناز کشیدن ندارم. 

دستشو برداشت و از عصبانیت چرخی تو اتاق زد و بعدش گفت: 

- به هر حال اومده بودم بالا به پارمیدا بگم که ویلای کرج اوکی شد... انقدر خوشحال بودم حواسم نبود در بزنم. و گرنه من همیشه در اتاق خواهرمو می‌زنم. بازم اگه بی‌احترامی کردم عذر می‌خوام. 

و روشو برگردوند و سریع رفت بیرون. 

وای خدا من چم شده بود! چرا انقدر بهانه گیر و زود رنج شده بودم... به جای اینکه از خودم دفاع کنم همیشه خودم به خودم می‌گفتم دختره ی...! هر کی نمی‌دونست فکر می‌کرد خودم خواستم که اینطوری بشه... 

جای دست پارسا روی دهنم داغ شده بود... یه نگاهی تو آینه کردم چیزی معلوم نبود. 

کمی نشستم تا دوباره حالم عادی بشه و بعدش رفتم پایین. 

خوبیه پارسا این بود که جلوی دیگران نشون نمی‌داد تو دلش چه خبره یا عصبانیه... خیلی عادی داشت به مامانش کمک می‌کرد پرده‌ها رو نصب کنه... حسین و پارمیدا رفته بودن بیرون تا نمی‌دونم چی بخرن... این دو تا مشکوک بودن... جدیدا حسین همش حواسش به پارمیدا بود تا من!! 

ساعت تقریبا ۳ بعد از ظهر بود که با دو کیسه پر خرید برگشتن.. 

دیگه نزدیک سال تحویل بود... همه دور سفره نشسته بودن و همه تو فکر بودن... رفتار پارسا برام جالب بود... چماشو بسته بود و زیر لب با خودش حرف می‌زد... پارمیدا تو خودش بود... سکوت سکوت بود... نمی‌دونم اینا چشون بود ناراحت بودن. 

توپ سال نو شلیک شد... همه به هم تبریک گفتن... و روبوسی می‌کردن از چشمم دور نموند که حلقهٔ اشک تو چشمای پارسا نقش بست. 

عجیب بود... آخه چرا... اون چرا این حالو داشت. 

همینطور بش زل زده بودم که نگاهش تو نگام گره خورد... با اون چشمای خیس اشک قیافش خواستنی شده بود... همینطور به هم زل زده بودیم که لبخندی زد و یه چشمک برام زد. 

این چش بود؟ یه دقیقه عصبانی بود... یه دقیقه گریه می‌کرد... بعد چشمک می‌زد... وای خدا اگه حسین می‌دیدش. 

تو همین حال بودم که یه دفعه لبخند رو لبش ماسید و اومد طرفم و گفت چرا گریه می‌کنی ریرا... 

‌ها چی؟ گریه؟ من؟ 

دستی به صورتم کشیدم... ناخود آگاه گریه کرده بودم.. صورتم خیس خیس بود... 

دستمالی بهم داد و گفت: اگه ناراحتت کردم ببخشید... دیگه اونکارو نمی‌کنم... 

پارسا فکر می‌کرد بخاطر چشمکش ناراحت شدم... اومد بره که گفتم...: 

بخاطر اون ناراحت شدم... نمی‌دونم... فقط دست خودم نبود... اصلا نفهمیدم کی گریم گرفت... دیدم چشمات خیسه... 

پارسا انگشتشو به عالمت سکوت گذاشت رو لبش و گفت: 

- هیچی نگو ریرا... باشه فهمیدم... ممنون که ناراحت نشدی... دیگه بحثو عوض کنیم... راستی عیدت مبارک... 

پارمیدا رو هم صدا زد... 

دست کرد تو جیبش و دو تا جعبهٔ ظریف در آورد و گرفت به طرف من و پارمیدا... اینم عیدی شما خانم کوچولو‌ها... 

پارمیدا گفت... ا نداشتیم دیگه... من از تو بزرگ ترم... وظیفهٔ منه عیدی بدم.... 

- نخیرم... خودم بزرگترم... بیا ببین قد من بلند تره. 

- اهکی... زرنگی... من ۵ دقیقه زود‌تر به دنیا اومدم... 

همینطوری با هم کل کل می‌کردن که پارسا خسته شد و گفت‌ای بابا دستم درد گرفت خب... بگیرین دیگه. 

پارمیدا گونهٔ داداشو بوسید و تشکر کرد و بسته رو گرفت... و خودش هم برای عیدی به داداشش یه ساعت داد... و بش گفت عیدت مبارک داداش کوچولو... 

با این حرف پارسا اخمی به چهرش اومد و گفت برات دارم... اما به وقتش... گونهٔ پارمیدا رو بوسید و ازش تشکر کرد... منم بسته رو گرفتم و تشکر کردم... خدای من... چه چیزی توش بود... یه زنجیر ظریف که یه تو گردنی باهاش بود. تو گردنی به شکل یه پروانهٔ ظریف بود که یه نگین آبی هم روش بود. 

همش از جنس تیتانیم بود ولی خیلی قشنگ بود. 

برای پارمیدا یه دستبند گرفته بود که یه زنجیر ظریف بود و بهش دو سه تا پروانه آویزون بود. 

نمی‌دونم چه علاقه‌ای به پروانه داشت!!! 

حسین برای عیدی برام یه لپ تاپ صورتی خریده بود... چقدر ناز بود... خیلی دوسش داشتم... 

مامان هم عیدی بهم پول داد. 

نرگس خانم به همهٔ جوونا عیدی یکی یدونه تی شرت و یه گردن آویز الله داد. 

آقای رافعی هم به پسرا یکی یدونه خودنویس یه همراه مبلغی پول داد و به من و پارمیدا یکی یدونه زنجیر طلا داد... 

باورم نمی‌شد... این خیلی به عنوان عیدی زیاد بود... 

گفتم اما این... 

آقای رافعی گفت... چه اشکال داره.... تو هم مثل دخترمی... و اومد و سرمو بوسید و گفت عیدت مبارک دخترم. 

اشک تو چشمام حلقه زد... کاری رو که بابام در حقم نکرده بود آقای رافعی برام کرد. 

دلم بدجور گرفت... 

پنا بردم به سمت اتاق... 

حسنین خواست بیاد دنبالم... که پارسا جلوش رو گرفت و بهتره تنها باشه.... 

ازت یه دنیا ممنونم پارسا... خوب می‌دونی چه موقع باید تنها باشم و چه موقع نیاز به هم صحبت دارم... ازت ممنونم... 

کمی گریه کردم و بعد تو گردنی پارسا رو انداختم گردنم.... بدجوری رو پوست سفیدم خود نمایی می‌کرد... 

تو گردنی آقای رافعی و زنجیر الله رو بوسیدم و گذاشتم زیر بالش. 

شب شام در فضای صمیمانه‌ای خورده شد... 

قرار بود فردا صبح زود به سمت ویلا که اینجور که شنیدم مربوط به آشناهای آقای رافعی بود حرکت کنیم. 

برای همین شب زود خوابیدم... 

این دومین شبی بود که راحت می‌خوابیدم. 

صبح زود بیدار شدیم و بعد از جمع کردن وسایلا به طرف ویلا راه اتفادیم... جووونا تو ماشین پارسا و بقیه هم تو ماشین آقای رافعی بودن... 

در طول راه پارسا آهنگ کلاسیک ملایمی گذاشته بود... چقدر جاده شلوغ بود و ترافیک زیاد... این بوق و ازدحام ماشینا منو عصبی می‌کرد... از بچگی عادت داشتم وقتی عصبی می‌شدم ناخونامو می‌جویدم... پارسا از پشت فرمون و تو آینه کاملا حواسش به من بود... نگاهش عاری از هرگونه کلام بود... نمی‌دونم تو نگاهش چی بود که آروم شدم... 

بلاخره بعد از دو ساعت تو جاده بودن رسیدیم... ساعت ۹ صبح بود و هوا جون می‌داد برای پیاده روی... 

چه باغ قشنگی بود... 

وسطش یه عمارت قدیمی وجود داشت که دو طبقه بود.... دور تا دور عمارت پر بود از درخت و مابین این درختا راهروهای کوچیکی بود برای پیاده روی... و در کل سه چهارتا هم آلاچیق وجود داشت. 

رفتیم داخل و صبحونه رو تو یه فضای شاد و خیلی سرزنده خوردیم. 

رفتیم کمی به اطراف قدم زدیم و من و پارمیدا مشغول حرف زدن شدیم.... 

حسین و پارسا هم رفتن بیرون تا ببینن جایی برای چادر زدن و اتراق کردن پیدا می‌کنن یا نه. 

وقت ناهار شد و ناهار رو هم که از قبل آماده کرده بودیم گرم کردیم و خوردیم... 

دیگه تا شب همه چی عادی و خوب بود. 

شب پارسا و حسین و برگشتن و گفتن یه جای خوب تو کوه و کمر پیدا کردن برای چادر زدن... نزدیک یه روستائه بالای کوه ولی جای بکر و دست نخورده‌ای هست. 

قرار شد صبح زود ساعت پنج قبل از اینکه جاده‌ها شلوغ بشن راه بیفتیم. 

صبح زود من تو خواب و بیداری سوار ماشین شدم و دیگه تا رسیدن به خود مقصد خواب بودم. 

حتی وقتی رسیدیم همه رفتن بیرون و مشغول برپا کردن چادر‌ها شدن... اما من که شب قبلش باز کابوس اومده بود سراغم و بی‌خواب شده بودم ترجیح دادم بخوابم... یه پتو کشیدم رو خودم و گرفتم تو همون ماشین خوابیدم. 

طرفای ظهر بود که پارسا اومد صدام زد و گفت چقدر می‌خوابی می‌خوایم کباب درست کنیم... پاشو بیا بیرون دیگه... 

بلند شدم رفتم بیرون و مثل ناظرا کباب درست کردن رو تماشا کردم... 

ناهارم خوردیم و نشستیم به چای خوردن و گپ زدن... 

قرار بود یکمی که غذامون سبک شد بریم یکم رو کوه و کمر زور آزمایی کنیم ببینیم چی می‌شه. 

بزرگترا که خودشون رو معاف کردن و بی‌خیال شدن. 

منم به زور پارمیدا بلند شدم رفتم همراهشون... 

تا وسطای راه رفته بودیم که پارمیدا گفت من خسته شدم.... برو پیش پارسا اینا من برمیگردم. 

قبول کردم و رفتم... خیلی بشون نزدیک بودم و دیدم دارن حرف می‌زنن گفتم شاید می‌خوان راحت باشن واسه همین فاصلمو حفظ کردم و مشغول تماشای اطراف شدم... واقعا طبیعت بکر چیزی بود که اسمشو شنیده بودم... دیدنش یه چیز دیگه بود... سنگای سخت و نتراشیده خیلی جلب توجه می‌کردن... 

تشستم رو زمین و شروع کردم چند تا سنگ ریزهٔ قشنگ جمع کنم تا باشون یه دستبند درست کنم... از بچگی به این کار علاقه داشتم. 

کارم که تموم شد سرم رو آوردم بالا و دیدم حسین و پارسا نیستن. 

ای وای... حالا اگه گم می‌شدم چی... هیچی دیگه تصمیم گرفتم راه رفته رو برگردم تا برسم به چادر‌ها... 

موبایلم که انتن نمی‌داد. 

هر چی بیشتر به عقب برمیگشتم احساس می‌کردم مسیر نا‌آشنا تره... 

با خودم گفتم بیخیال... بلاخره می‌فهمن من نیستم و میان سراغم دیگه... 

یه ساعت دو ساعت سه ساعت.... نه خبری ازشون نشد... ساعت ۶ عصر بود هوا داشت تاریک می‌شد و سرد... ترسیده بودم.. 

هی صدا می‌زدم پارسا... حسین.... اما هیچ جوابی نبود... 

نشستم یه گوشه و شروع کردم به گریه کردن... واقعا ترسیده بودم. 

با موبایلم آهنگ می‌زاشتم که ترسم کمتر بشه... اما فایده نداشت... 

هوا خیلی سرد شده بود... نوک بینیم قرمز شده بود و داشتم به وضوح می‌لرزیدم... صدای دندونام که بهم دیگه می‌خورد... ترسم رو بیشتر می‌کرد... 

تو اوج نا‌امیدی با دیدن حیوون وحشی‌ای که بهم زل زده بود فاتحهٔ خودم رو خوندم.. نمی‌دونم گرگ بود یا شغال.... اما آب از دهنش آویزون بود و صدای نفسش وحشتناک... شنیده بودم اگه نترسی و بهشون زل بزنی باهات کاری ندارن... تمام شجاعتم رو ریختم تو نگام و بهش زل زدم... اما چشمای من انگار بد‌تر تحریکش کرد... به سمتم حمله ور شد... گاز می‌گرفت و به گوشه‌ای پرتم می‌کرد... تمام لباسام پاره پوره شده بود... دندوناش تیز بود درد وحشتناکی داشت... تا عمق مغز استخونم درد می‌کرد. 

دیگه بی‌حال بودم... تو همین حال و احوال بود که سنگی پرت شد طرف همون گرگ و گرگه به طرف پرتاب کنندهٔ سنگ حمله ور شد... منم از حال رفتم. 

ریرا... ریرا چشماتو باز کن... 

ریرا... ریرا... آفرین چشماتو باز کن.... 

به سختی چشمامو باز کردم و خودمو تو بغل پارسا دیدم... با دیدن من لبخندی زد و گفت

- ترسوندی منو دختر... خدا رو شکر... 

کمی که به خودم اومدم گفتم پس حسین کو... 

- رفت از یه جای دیگه دنبالت برگرده... فکر نکنم پیدات کنه... خیلی دور شده... 

خودمو از تو بغل پارسا بیرون کشیدم و به وضعیتم دقیق شدم... لباسام پاره و خونی... زخما بد جوری ذوق ذوق می‌کرد... 

اومدم چیزی بگم که دیدم‌ای داد بیداد... پارسا هم زخمی شده... پاش داغون بود... گرگه یا هر چیزی که بود پاشو گاز گرفته بود.... 

- نگرانی رو تو چشمام که دید گفت

-چیه نگران شدی؟ 

- نشم؟ 

- خب بایدم بشی.... ناسلامتی من ناجیتم... اگه چیزیم بشه... تو هم سالم نمی‌رسی پایین. 

- خیلی بی‌مزه‌ای پارسا. 

اومدم بلند شم راه برم که از درد به خودم پیچیدم و نشستم سر جام... 

صدای شلیک خندهٔ پارسا به هوا بلند شد. 

- به چی می‌خندی؟ 

- به اینکه خوشم می‌اد ضایع شدی. 

- بی‌مزه. 

از درد دوباره دندونامو رو هم فشار دادم. 

-خیلی درد داری ریرا؟ 

- خیلی. 

قدری سکوت کرد و گفت

- اگه اینجا بشینیم یخ می‌زنیم... باید بلند شیم راه بیفتیم... یه غار این نزدیکیا هست... زیاد دور نیست... بلند شو ریرا... بلند شو بریم... 

بلند شدم... وای که تمام استخونام درد می‌کنه... با زحمت بلند شدم... پارسا لنگ می‌زد... اما کمک نیمخواست... 

رفتم زیر بغلش رو گرفتم و کمکش کردم که گفت 

-ممنون. 

راه رفتیم و با هر جون کندنی بود بعد از بیست دقیقه رسیدیم به یه غار... 

داخل که رسیدیم پارسا خودشو ولو کرد رو زمین و گفت

-آخیش دیگه نمی‌تونستم... 

منم گوشه‌ای نشستم... داخل از بیرون گرم‌تر بود... حد اقلش این بود که دیگه باد سرد نمی‌ومد... اما بازم سرد بود... دستامو به هم می‌مالوندم که پارسا کتش رو در آورد و پرت کرد طرفم... 

-بگیر خانم نازنازو

- می‌خوای اینطوری کنی نمی‌گیرم‌ها... 

- خیلی خب بابا... ببخشید بگیر عزیز من... 

اولین بار که پارسا به من می‌گفت عزیز من... چیزی نگفتم... 

کتو گرفتم و پیچیدم دور خودم... 

تو فکر بودم که پارسا گفت

-تو فکر چی هستی؟ 

-نمیدونم... 

-مگه می‌شه. 

-حالا که شده. 

-چه بد اخلاق شدی ریرا... 

- ببخشید. 

-خیلی خب حالا بیا راجع به یه چیز خوب حرف بزنیم... 

-مثلا چی؟ 

- خب مثلا بگو که چه روزی به دنیا اومدی؟ 

-واسه چی می‌خوای بدونی؟ 

-‌ای بابا می‌خوایم حرف بزنیم تا صبح شه! 

-خب! من ۱۱ آبان به دنیا اومدم. تو چی؟ 

- منو و پارمیدا هم ۸ دی به دنیا اومدیم.... 

-اوه تو اوج سرما... آره دیگه تقصیر پارمیدا شد... همیشه بش می‌گم ننه سرما. 

-خب سوال بعدی؟! 

- از چه اسمی خوشت می‌اد؟ 

-‌ام بذار ببینم... اسم پسر که محمد... اما اسم دختر... یکم فکر کردم و گفتم پروانه. 

یکه خوردنش رو دیدم. 

- چرا از این اسم خوشت می‌اد؟ برات مفهوم خاصی داره؟ 

- نه... ولی از بچگی این اسمو دوست داشتم... پروانه نماد پاکی و مظلومیته... عمرش کوتاهه اما شاده و با طروات... برای همین دوسش دارم. 

زیر لب تکرار کرد عمرش کوتاه اما شاده و با طراوت. 

-واسه چی برات مهمه؟ 

-‌ها هیچی همینجوری پرسیدم... منم برای پسر از اسم پارسا خوشم می‌اد و برای دختر هم شقایق. 

- چه خود شیفته... خودتو خوب تحویل می‌گیری‌ها. 

- همینی که هست و با دهنش زبون در آورد و بعدش دیگه ساکت شد. 

چند ساعت دیگه هم گذشت... ساعت مچیمو نگاه کردم... سه و نیم شب بود... داشت خوابم می‌برد.... هوا وحشتناک سرد بود... پارسا مرتب گوشزد می‌کرد که نخواب... اما خودشم داشت می‌خوابید.... 

دیگه وقتی دو تامون نا‌امید شده بودیم... گفت 

-ریرا اگه اشکالی نداشته باشه...؟ 

- با شک بهش نگاه کردم... منطورش رو فهمیدم. 

با سر گفتم که اشکالی نداره... 

اومد و به آرومی رفتیم تو آغوش هم... 

خدای من نفساش گرم و پر حرارت بود... اما دستاش یخ و سرد... 

همدیگه رو محکم بغل کرده بودیم تا گرممون شه.... پارسا مرتب می‌گفت ریرا نخواب... نخواب.... 

اما فایده نداشت... بلاخره خواب منو شکست داد و به خواب رفتم. 

آخرین چیزی که یادمه اینه که پارسا گفت... پروانه کمکم کن و یه قطره اشک از رو صورتش سر خورد روی صورت من. 

صداهای مبهمی می‌شنیدم.... احساس می‌کردم در حال حرکتم... 

به سختی چشمامو باز کردم. 

- خدا رو شکر حسین چشماشو باز کرد. 

حسین رو دیدم که نگران به سمت عقب برگشت... لبخند عمیقی زد ولی بهد دوباره اخمش رو رفت تو هم و مشغول رانندگیش شد. 

پارمیدا دقیقه به دقیقه با نگرانی برمیگشت عقب... یه نگاهی به کنارم می‌کرد و دوباره روشو می‌دوخت به جاده. 

هوا روشن شده بود یعنی چه وقت از روز بود؟ 

نگاهی به بغل دستم کردم... پارسا توی پتو پیچیده شده بود و عرق کرده بود... 

به خودم نگاهی کردم منم تو پتو پیچیده شده بودم... اومدم دستمو از زیر پتو بردم بیرون تا پارسا رو تکون بدم که بیدار بشه... درد وحشتناکی پیچید تو بدنم.. اما کوتاه نیومدم... دستمو بردم و تکونش دادم... 

به سختی چشماشو باز کرد... 

- خوبی پروانه؟ خوبی عشق من؟ 

این چی می‌گفت... پروانه کیه دیگه... 

پارمیدا و حسین در یه حرکت برگشتن و عقبو نگاه کردن.... گیج نگاهشون کردم که پارمیدا گفت 

-چیزی نیست ریرا جان داره هزیون می‌گه... تب داره. 

-پروانه منو ول نکنی‌ها... حالا نوبت توئه... همش من مراقبت بودم.. حالا تو... 

دیگه چشماشو بست و حرفی نزد... اما دستمو گرفته بود و فشار می‌داد... معلوم بود داره می‌سوزه... 

تو اون ترافیک روز دوم عید بلاخره رسیدیم به بیمارستان... 

تو تامونو بردن تو اورژانس... مشغول شستن و پانسمان زخما شدن... وضع من خیلی بد نبود... همش کوفتگی داشتم و زخمای نسبتا سطحی... 

اما پارسا پاش داغون شده بود... تب هم داشت.... انگار که تمام سرمای بدن منو گرفته بود به خودش. از فکر دیشب گر گرفتم... 

کار پانسمان زخمام که تموم شد با کمک حسین رفتم بالا سر پارسا... 

ماسک اوکسیژن رو صورتش بود و عرق کرده بود... 

پاش رو هم از زاتو به پایین پانسمان کرده بودن... بخاطر خون زیادی که از دست داده بود بهش خون وصل کرده بودن. 

نگاهی به ساعت کردم.. دو و نیم بعد از ظهر بود. 

با تعجب برگشتم طرف حسین و گفتم... این همه مدت چطور پیدامون نکردی. 

-خیلی گشتیم ریرا... اما پارسا آدرس غار رو نداده بود... به من گفته بود اگه تا دو ساعت دیگه برنگشتم... سر یه جای دیگه بیام دنبالش... اما وقتی رفتم نبود... فقط رد خون بود... 

هر چی گشتیم و صدا زدیم خبری نشد... صبح رفتیم و با کمک یه راهنمای محلی که آقای رافعی از روستا آورده بود گشتیم... راهنما می‌گفت اگه را بلد باشه... می‌ره تو غار... 

رسیدیم به غار و دیدیم دراز به دراز افتادید کف غار... 

پایین آوردنتون هم خیلی طول کشید... این شد که انقدر طول کشید... نرگس خانم و مامان کشتن خودشونو از بس گریه کردن. 

پارمیدا گفت

-خدا رو شکر که بخیر گذشت... حالام وایسیم تا این شازده بیدار شه و برگردیم خونه... بقیه هم برگشتن خونه. 

برگشتم طرف پارمیدا و گفتم همش تقصیر شد دیگه... منو ول کردی رفتی پایین... اینام حواسشون به حرف زدن خودشون بود... گم شدم.. 

به هق هق افتادم... 

پارمیدا سرشو انداخت پایین و چیزی نگفت. 

صدای ضعیفی اومد که: 

باز داری گریه می‌کنی ناز نازو؟ 

همهٔ سرا به طرف پارسا چرخیده شد... از دیدنش حسین خیلی خوشحال شد.. خم شد و گونش رو بوسید و گفت منو کشتی که پسر. 

-‌ای بابا بادمجون بم آفت نداره که. 

-نفرمایید. 

خیل ازت ممنونم پارسا. 

-وظیفه بود. 

بعد از ترخیص پارسا راه افتادیم طرف خونه... 

تو راه همه ساکت بودن و کسی حرفی نمی‌زد... مخصوصا پارسا بد جور تو خودش بود... حسین و پارمیدا با چشم و ابرو با هم حرف می‌زدن... اما من که چیزی حالیم نشد... 

دستمو بردم تو گردنم تا مطمئن بشم گردن بند گردنمه... با حس کردنش لبخند عمیقی زدم... 

این لبخند از چشمای پارسا دور نموند... خیلی خجالت کشیدم... شالمو درست کردم و رومو کردم طرف پنجره... بارون ریزی داشت می‌بارید و هوا بد جور خفه بود... 

بلاخره رسیدیم خونه... بعد از آبغورهٔ مامان‌ها... رفتیم به اتاقامون تا استراحت کنیم. 

می‌گن سالی که نکوست از بهارش پیداست. 

هیچ وقت فکر نمی‌کردم اون سال برام بشه سال سرنوشتم.... سرنوشتی که حتی در باورم هم نبود... 

قرار بود آدم بزرگی بشم... بزرگ‌تر از چیزی که هستم. 

عید هم هر طور بود گذشت.... فقط بزرگ‌ترین دستاوردش این بود که فهمیدم پارسا خیلی آدم مرموزیه. 

یه شب رفتم پیشش و بعد از کمی دست دست کردن گفتم: 

- پارسا تو چته؟ یه لحظه عصبانی می‌شی، بعد می‌خندی، بعد گریه می‌کنی، بعد چشمک می‌زنی... تو غار موقعی که بی‌حال بودی گفتی پروانه.... پروانه کیه؟ وقتی هزیون می‌گفتی پروانه... پروانه کیه... کسیه که دوسش داری؟ اگه آره من کمکت می‌کنم تا بهش.... 

-شش! ریرا بسه ادامه نده... بذار اینطور بهت بگم که وقتی وقتش شد همه چیزو بهت می‌گم. فقط بهم زمان بده... الآن بهم ریختم... اتفاقای این چند وقت... بدجوری منو بهم ریخته. 

-اما... 

- خواهش می‌کنم ریرا. خواهش می‌کنم. 

-باشه هر چی تو بخوای... 

بعد از اینکه حرفممون تموم شد از اتاق می‌ومدم بییرون که پارسا گفت ریرا

-گفتم جانم. 

نگاهی بم کرد و چشمکی زد. 

-اه پارسا خلی بخدا... 

و از اتاق اومدم بیرون.... دم در اتاق دستم رو گذاشته بودم رو قلبم و نفس نفس می‌زدم... معنای این کارای پارسا برام قابل درک نبود. 

صدای قهقهٔ پارسا از اتاق بلند شد... صدای خندش منو شاد کرد... لبخندی زدم و اومدم برای آخرین بار از لای در نگاش کنم که... یه دفعه خندش قطع شد و شروع کرد راه رفتن تو اتاق... عصبی بود... سردرگم بود. کنار دیوار ایستاد و مشتی به دیوار کوبید و گفت لعنت به تو پارسا. 

کم کم باورم می‌شد این پارسا یه چیزیش هست... 

اون عید هم گذشت... پارسا رفتاراش طبیعی‌تر شد... بعد از عید قرار شد برای طبقهٔ بالا اسباب بیارن. 

حسین به هیچ وجه نمی‌ذاشت من بالا رو ببینم و می‌گفت قراره سورپرایز باشه. 

بعد از دو هفته همه چی آماده شد و قرار شد من اولین کسی باشم که بالا رو می‌بینم. 

با چشمای بسته منو بردن بالا... وقتی رسیدیم وسط حال چشمام رو باز کردن... خدای من چقدر قشنگ شده بود... تمام حال با مبل‌های کرم و شکلاتی و پرده‌هایی به همون رنگ شکل گرفته بود... چند تا تابلوی بزرگ قشنگ نقاشی هم رو دیوار‌ها خود نمایی می‌کرد... 

آشپزخونه تماما با‌ام دی اف کابینت شده بوده...‌ام دی اف‌هایی به رنگ نارنجی و کرم. تمام وسایل آشپزخونه تکیمل بود. 

اتاق مامان سرویس کاملا آبی داشت... تلفیقی از رنگای آبی آسمونی، آبی نفتی و سورمه‌ای. 

اتاق پارسا سرویس خواب سفید و قهوه‌ای داشت.... خیلی شیک و قشنگ بود. 

و در آخر اتاق خودم که براش له له می‌زدم... با اضطراب خاصی به سمتش رفتم... وقتی توش رسیدم... نفسم گرفت... فوق العاده بود... همش تلفیقی از رنگای صورتی و سفید بود... اتاق یه آرامش خاصی داشت... زیاد شلوغ نبود... و در عین حال همه چیز هم توش بود... 

 (بچه‌ها اتاق ریرا دقیقا مثل این عکسه http: //img۴up. com/up۲/۹۹۳۶۳۰۴۰۹۸۵۶۳۶۵۲۳۶۲۷. jpg) 

نمی‌دونستم چکار کنم... زبونم بند اومده بود... پارسا با لبخند رضایتمندانه‌ای نگام می‌کرد... فهمیدم سلیقهٔ اونه... هر چی نبود خودش و حسین مهندس معماری بودن... باید سلیقهٔ چیدن یه اتاق رو داشته باشن دیگه. 

پریدم بغل و حسین و ماچ و بوسه بود که نثارش می‌کردم.. 

-وای حسین خیلی قشنگه.... خیلی ممنون... خیلی دوست دارم... خونمون مثل رنگین کمون شده... هر جاش یه رنگه... خیلی عالیه... 

قهقهٔ حسین تو خونه طنین انداخت... از گردنش آویزون شده بودم و اونم منو تو اتاق دور می‌داد... برای خودمون می‌خندیدم... فارق از دنیا... فارق از هر غم... دنیامون کوچیک بود... اونقدر که با تغییر خونه و دکوراسیون جدید غرق شادی می‌شدم. 

تو حینی که من توسط حسین چرخونده می‌شدم... چشمم به پارسا افتاد که تکیه داده بود به دیوار... دست به سینه ایستاده بود و لبخند عمیقی زده بود... چشماشو بسته بود و زیر لب با خودش حرف می‌زد. 

خنده رو لبم ماسید... این چش بود... چرا هی با خودش حرف می‌زد... حتی وقتی لبخند به این بزرگی رو لبش بود چرا با خودش حرف می‌زد... 

حسین متوجه شد لبخندم محو شده... و منو گذاشت رو زمین... 

پارسا که دید ما ایستادیم... چشماشو باز کرد.... چشماش سرخ بود... معلوم بود به سختی جلوی گریش رو گرفته... 

چشماش که باز شد... قطره اشکی سریع گونش رو نوازش داد... 

لبخندی زد و در حالی من تو بهت بودم و با گفتن ببخشیدی اتاقو ترک کرد و رفت... صدای دویدنش می‌ومد.... 

خواستم برم دنبالش که حسین بازومو گرفت. 

-تنهاش بذار ریرا.. زود آروم می‌شه. 

-حسین پارسا چشه؟ چرا وقتی داره می‌خنده گریه می‌کنه...؟ چرا انقدر کاراش عجیبه..؟ 

-ریرا وقتش که برسه خودش برات همه چیزو می‌گه... اما من بش قول داده راز دارش باشم... پس چیزی نمی‌گم... فقط بدون... گریه هاش و کاراش از سر ناراحتی نیست.... 

-پس از چیه؟ 

- خودش بهت می‌گه. 

حسین سرمو بوسید و گفت خب حالا برو ببین چیزی تو کمدهات کم و کثر نیست... اگه چیزی لازم داری برات بگیرم. 

رفتم و نگاهی کردم... هیچی کم نبود... حتی کتابای دانشگاهم رو برام آورده بودن.... خنده‌ای کردم و گفتم هیچی کم نیست... دستت درد نکنه. 

قرار شد بریم پایین و هر چی لازم داریم از پایین بیاریم... 

منکه فقط لپ تاپم پایین بود و یه ساک لباس. 

شب دیگه تو خونهٔ خودمون بودیم... تو اتاقی بودم که هر چیزش منو یاد پارسا می‌نداخت... وقتی به کنار ستون در نگاه می‌کردم... چشمای اشک آلود و قرمز پارسا می‌ومد جلوم. 

رفتم پنجره رو باز کردم و کنارش نشستم... 

کمی که فکر کردم به نتیجه‌ای نرسیدم... و با صدای آرومی گفتم آخه تو چته لعنتی؟ چته پسر؟ 

اونشب با کلی فکر و خیال خوابیدم... 

روز‌ها از پی هم سپری شد... من تو این مدت می‌رفتم کلاس ویولون.. استادم خیلی از کارم راضی بود و می‌گفت خیلی آیندهٔ روشنی داری... 

روز‌ها گذشت و گذشت تا اینکه تابستون رسید... فصلی که شروع فصلی جدید از رابطهٔ من و پارسا بود. 

تو کلاس ویولون به جاهای خوبی رسیده بودم... استادم می‌گفت انگار اصلا برای این ساز ساخته شدی. 

تشویقاش بهم روحیه می‌داد... خیلی حسین و مامان ازم خواستن که براشون بزنم... اما گفتم تا یه سال نشه نه! 

ولی وقتایی که خودم تنهایی اتاق تمرین می‌کردم... از کار خودم لذت می‌بردم... 

چون کلاسا رو به صورت فشرده می‌رفتم کارم جلو افتاده بود... هر روز به مدت دو ساعت آموزشگاه بودم. 

گاهی وقتا حسین و گاهی وقتا هم پارسا می‌ومد دنبالم... و منو مرسوندن خونه.... دیگه نمی‌ذاشتن تنهایی مسیری رو برم... 

توی این مدت رفتار پارمیدا عوض شده بود... گاهی الکی غر می‌زد و گاهی خیلی تو خودش بود... پارسا متوجه کاراش بود اما چیزی بش نمی‌گفت... کلا پارسا عادت نداشت مسائل رو بزرگ کنه. 

حسین هم دیگه زیاد دور و ور پارمیدا رو نمی‌گرفت... هر چی بود به این دوتا مربوط می‌شد... خیلی تابلو بود که با هم دعوا کرده بودن... سر چی خدا می‌دونه... 

هنوز گاهی شبا کابوس می‌دیدم.... و وقتی بیدار می‌شدم حسین با نگرانی تو چشماش بالای سرم بود... آرومم می‌کرد و بعد می‌رفت بخوابه... اما خوب می‌دونستم که می‌ره سر سجادش و با خدا درد و دل می‌کنه... عادت همیشگیش بود. 

تو تابستون شرکت پارسا به سود زیادی رسید... حسین یه ماشین خرید و بخاطر علاقهٔ من به رنگ نارنجی... رنگش رو نارنجی انتخاب کرد. 

پارسا می‌گفت ماشینش خوبه و نمی‌خواد عوضش کنه... 

پارسا به نشانهٔ تشکر برای مامان و باباش یه بلیط مشهد گرفت... که البته همون کارو هم حسین کرد. 

قرار شد بزرگترا ۱۵ شهریور برن برن مشهد... تا فرودگاه برای بدرقه رفتیم و شب ما جوونا شام رو رفتیم بیرون و یه پیتزای خفن زدیم... اعتراف می‌کنم دلم خیلی برای پیتزا تنگ شده بود... نرگس خانم اصلا نمی‌ذاشت ما‌ها لب به غذای بیرون بزنیم... آخرش هم با کلی سفارش به من و پارمیدا حاضر شده بود بره مشهد. 

تو این یه هفته گاهی من گاهی هم پارمیدا آشپزی کردیم و نذاشتیم پسرا دست به چیزی بزنن... اما شب آخر پسرا گفتن نوبت مائه و شما برین استراحت... 

ما هم به اسرار پارمیدا رفتیم خرید و تا تونستیم خرج کردیم و برگشتیم... 

پارسا شام لازنیا درست کرده بود که بوش آدمو دیوونه می‌کرد... حسین هم سالاد درست کرده بود و می‌زو چیده بود... خوب می‌دونستم حسین آشپزی بلد نیست. 

شام رو هم با شوخی و خنده خوردیم... 

بعد از شام رفتم کنار تاب... دلم براش یه ذره شده بود... تو اون تابستون من و پارسا خیلی روی این تاب حرف زده بودیم.... 

پارسا مرتبا برام هدیه می‌خرید و من از این کارش هیچ خوشم نمی‌ومد... هنوز توانایی نداشتم وارد این بازیا بشم... دلم می‌خواست زندگی همینطوره ادامه پیدا کنه... پارسا با حرفاش و در کنایه بهم می‌فهموند که دوسم داره... منم خوب می‌فهمیدم... اما آمادگیشو نداشتم. 

اون شب رفتم روی تاب... 

آروم آروم تاب می‌خوردم و شعری رو زیر لب زمزمه می‌کردم که پارسا باز اومد اینجا... دستاشو برده بود پشت کمرش و چیزی رو قایم کرده بود. 

می‌دونستم بازم هدیست... چیزی نگفتم... 

دستاشو آورد جلو و یه جعبهٔ کوچیک رو بهم داد. 

-ریرا اینو با تمام عشقم بهت می‌دم. 

-پارسا گفتم از این کارات خوشم نمی‌اد... 

-ریرا اذیتم نکن... بگیرش... رد کردن هدیه خوب نیست... من دوستت دارم. 

- که چی؟ مهم اینه که منم باید داشته باشم که ندارم... 

-نداری؟ 

- سرمو انداختم پایین و گفتم ندارم. 

پارسا آهی کشید و گفت خیلی بدی. 

نشست کنارم... دستمو گرفت و جعبه رو گذاشت تو دستم. 

- ریرا این آخرین هدیه ایه که بی‌مناسبت بهت می‌دم... اما قبولش کن... قول می‌دم دیگه از فردا بشم همون پارسای قبلی. 

-خوبه. 

-ریرا داری به چی فکر می‌کنی؟ 

-به هیچی. 

- هیچی که نمی‌شه... بگو به چی. 

-برای اینکه دیگه بم گیر نده.. گفتم دانشگاه. 

-من که می‌دونم الکی می‌گی ولی خب باشه... دانشگاهم... 

- پارسا ببخشید من حالم خوب نیست می‌رم بالا... 

بدون اینکه منتظر جوابش بشم رفتم بالا. 

بغض بدی کرده بودم... واقعیت این بود که من پارسا رو دوست داشتم... اونم خیلی زیاد اما... شرایط من مثل قبل نبود... می‌ترسیدم از اعتماد کردن می‌ترسیدم.... اون شهابی که بهش اعتماد داشتم منو نابود کرد... حالا چطور یه بار دیگه اعتماد می‌کردم؟ اصلا اگه پارسا حسش به من ترحم بود چی؟ 

ویولون رو از تو جعبه در آوردم و شروع کردم یه آهنگ غمگین رو زدن... انقدر تو فکر بودم که آهنگو خیلی بد زدم... ولولن رو گذاشتم گوشه‌ای و رفتم لب پنجره نشستم... لامپ کنار تاب خاموش بود... یعنی رفته بود. 

با حرص به طرف تاب داد زدم و. گفتم دیوونه منم دوستت دارم! دیوونه تو محشری! 

و بعد بغضم شکسته شد و بعد با هق هق داد زدم و گفتم دیوونه من لایقت نیستم! 

آخرش هم با صدای آروم تری گفتم کاش یه نفر بهم می‌گفت عشق یعنی چی!! 

و پریدم رو تخت و با گریه خوابیدم. 

حتی حوصله نداشتم برم جعبه رو باز کنم ببینم چی توشه! 

خوابیدم در حالی که تو دلم غوغا بود. 

مهر ماه شد. 

منم با اضطراب خیلی خاصی دانشگاه رو شروع کردم. 

نمی‌دونم پارسا چکار کرده بود اما می‌تونستم از ترم سوم شروع کنم... خوشحال بودم که خیلی عقب نیفتادم. 

حالا رشتم مهندسی بود... چیزی که یه روزی خیلی براش ذوق داشتم.... ولی حالا برام عادی بود. 

نمی‌دونم شاید حتی فقط می‌رفتم دانشگاه که مامان خوشحال باشه. 

مامان وقتی می‌دید ویولون می‌زنم خیلی خوشحال می‌شد و فکر می‌کرد شدم همون ریرای قبلی. 

این دفعه دیگه برای دانشگاه حسین خودش شخصا منو می‌برد و می‌ورد... پارسا مخالف بود و می‌گفت خودم باید برم و بیام... خیلی با حسین سر این قضیه بحث می‌کرد و من گاهی یواشکی حرفاشون رو گوش می‌کردم. همیشه پارسا به حسین می‌گفت این کارت باعش می‌شه دوباره روی پای خودش نایسته. بذار خودش هم بره و بیاد... وقتی دیر وقت بود برو دنبالش. 

اما حسین قبول نمی‌کرد. 

البته خوشم می‌ومد که حسین قبول نکرد. 

جدیدا هر وقت تو خیابون پسری رو می‌دیدم وحشت می‌کردم... نفسم می‌گرفت و عرق می‌کردم. 

خلاصه روز‌ها سپری می‌شد و من فقط رو درس زوم می‌کردم. خوب بود. برای فرار از فکرای آزار دهنده درس راه خوبی بود. 

همین باعث شده بود شاگرد اول رشتم باشم... تو کلاس همه می‌ومدن دنبالم... و دنبال جزوه‌ها و دفترام بودن. 

با یکی دو نفر دوست شده بودم... مریم و مژده که دو تا خواهر دو قلو بودن و از مشهد اومده بودن. دخترای خوبی بودن و دوسشون داشتم. اما هر چقدر هم سعی کردم نتونستم اون طوری که باید باشون صمیمی بشم. 

روز‌ها از پی هم گذشت و من همچنان درس می‌خوندم. 

یه روز عصر حسین اومد دانشگاه دنبالم و منو برد خونه. خیلی خوشحال بود... نمی‌دونم چش بود! مشکوک بود. 

هر چی ازش پرسیدم که چی شده هیچی نگفت. منم حوصلهٔ بحث نداشتم. 

رسیدیم خونه. اومدم برم بالا که حسین گفت بیا بریم پایین خونهٔ پارسا اینا. 

-حوصله ندارم حسین خستم. 

-نمیشه باید بریم مسالهٔ مهمیه. 

به زور دستم رو کشید و رفتیم داخل. 

صدای ترقه و بادکنک تریکدن و خیلی صداهای دیگه با هم اومد. 

خیلی ترسیدم طوری که رفتم تو بغل حسین مخفی شدم. 

صدای آواز تولدت مبارک تو خونه پیچید. 

داشتم فکر می‌کردم تولد کیه؟ 

بابا؟ نه... بابا که مرده! مامان... نه مامان که تولدش یک فرودین بود... حسین؟ نه.... حسین خرداد بود. 

پارسا و پارمیدا هم که تو دی بودن. 

پس کی بود. 

مامان و بایای پارسا هم من تاریخ تولدشون رو بلد نبودم. 

کمی فکر کردم... حسین گونم رو بوسید و گفت تولدت مبارک آجی کوچیکه! 

حالا فهمیدم... امروز تولدم بود.... پس ۱۱ آبان بود... کی آبان رسید؟! 

یعنی یه ماه گذشت؟! چقدر زود! 

با اینکه هنوز شکه بودم... رفتم نزدیک بقیه و از همه تشکر کردم. 

پارسا و پارمیدا با اون کلاه‌های مسخرهٔ تولد واقعا خنده دار شده بودن. 

نتونستم جلوی خودمو بگیرم و آخرش به پارسا خندیدم... 

نمی‌دونم چی تو این خنده دید که خوشش اومد. 

تولد خوبی بود. 

حسین بهم یه خرس گندهٔ ناز داد... بغل کردنش کار سختی بود.... خیلی بزرگ بود... دوبرابر خودم بود. 

پارمیدا بهم یه ست لوازم آرایش داد... خیلی ازش تشکر کردم اما واقعیت اینه که اصلا تا حالا از لوازم آرایش استفاده نکرده بودم. 

مامان بهم یه جفت گوشواره داد. 

مامان پارسا بهم یه تاپ و شلوارک داد. 

و بابا ی پارسا هم یه عطر... از بوی عطره می‌شد گفت که چقدر گرونه... 

و در آخر هدیهٔ پارسا.... بهم یه کتاب داد.... یکه خوردم... انتظار داشتم بازم چیزی از یه پروانه ببینم... اما ندیدم. 

هدیش واقعا غافلگیرم کرد... فکر می‌کردم یا بازم جواهرت می‌خواد بده یا پروانه. 

اما یه هدیهٔ خیلی عادی بود. 

شب خوبی بود. 

تا ده شب پایین بود و بعدش رفتیم بالا... 

قبل از هر چیز کتابو باز کردم. 

صفحهٔ اولش این نوشته شده بود: 

ای صمیمی‌ای دوست

گاه بیگاه لب پنجرهٔ خاطره‌ام می‌آیی. 

تو مرا یاد کنی یا نکنی به یادت هستم. 

دائم از خنده لبانت لبریز، دامنت پر گل باد. 

دوستدار تو پارسا. 

این جملهٔ دوستدار تو پارسا باعث شد بغض کنم... با زبون بی‌زبونی داشت حرفش رو می‌زد. 

کاش همه چیز طور دیگه‌ای بود... کاش این بلا سرم نیومده بود و بعد پارسا رو می‌دیم... یا شاید کاش پارسا از وضعیت من خبر نداشت. 

اگر الآن یه آدم نرمال بودم... پارسا رو انقدر از عشق لبریز می‌کردم که هیچ کس نتونه. 

اما الآن نه.... من دیگه به هیچ کس اعتماد ندارم. 

کتابو بوسیدم و بو کردم. 

رفتم زیر پتو با کتاب تو بغلم خوابیدم. 

فکر کنم چند ساعت بعد بود که حسین اومد سری بهم بزنه... 

وقتی دید خوابم... اودم سرم رو بوسید و شب بخیری گفت... خواست بره که متوجه کتاب تو بغلم شد. 

خودمو به خواب زده بودم... اما خیلی خجالت کشیدم. 

آروم کتابو از دستم کشید بیرون... بازش کرد و صفحهٔ اولش رو خوند... چون چشمام بسته بود نمی‌تونستم عکس العملش رو ببینم. 

کتاب رو آروم گذاشت رو می‌ز... و بازم سرم رو بوسید و گفت: 

شبت پر از ستاره. 

و رفت. 

حسابی ضایع شدم. 

از خستگی خوابم برد.... اون شب هم خیلی خوب خوابیدم. 

دو روز دیگه گذشت. 

سه شنبه بود که پارسا شاد و شنگول برگشت خونه و گفت همتون بدویین وسایلتاون رو جمع کنید می‌خوام ببرمتون یه جای توپ. 

همه خوشحال شدن و بعد از بحث سر اینکه می‌خوایم کجا بریم شروع کردن به جمع کردن وسایلا. 

من که میان ترمام دو هفتهٔ دیگه شروع می‌شد به شدت مخالف بودم... اما هیچ کس به حرفم گوش نمی‌کرد. 

مجبور شدم منم همراهشون بشم. 

حسین اومد ماشینو از تو گاراژ در بیاره که پارسا گفت لازم نیست. با هواپیما می‌ریم. 

با هواپیما؟ مگه می‌خواست ما رو ببره اون سر دنیا...؟! 

کاش اون موفع که می‌گفتن مقصد کجاست گوش می‌کردم! 

با تاکسی رفتیم فرودگاه. اونجا بود که فهمیدم مقصد بوشهره. 

آخه کی سفر می‌ره بوشهر! همه می‌رن شمال. این پارسا یه چیزیش می‌شد. 

اصلا حوصلهٔ جر و بحث نداشتم... سوار هواپیما شدیم و یه ساعت بعد رسیدیم بوشهر. 

با تاکسی ما رو برد یه شهر کوچیک تزدیک ساحل. 

الحق که هوای بوشهر گرم بود. اما آدمو سرحال می‌ورد. آفتاب سوزنده بود ولی منو سر حال آورد. 

حالا می‌فهمم که چرا همیشه می‌گن ایران کشور چهار فصله. 

رسیدیم به دو تا خونهٔ بزرگ که قشنگ نزدیک ساحل بودن و زیر سایهٔ چند تا نخل بزرگ ساخته شده بودن. 

واقعا هیچ تصوری نداشتم که ساحل جنوب هم می‌تونه انقدر قشنگ باشه. 

ما رفتیم تو یه خونه. و پارسا و خانوادش هم تو یه خونه. خونه‌ها شبیه آلاچیق درست شده بودن و حس خوبی به آدم می‌دادن. 

دیگه ساعت نزدیک هشت شب بود که پارسا با چند پرس شام اومد... سفره‌ای روی ساحل روی شنا پهن کردیم و شام خوردیم... شب نسیم ملایمی می‌ومد و واقعا هوا عالی بود... می‌شد گفت هوا بهاری بود. 

مردم محلی که فهمیده بودن ما اومدیم اینجا برای استقبالمون نون محلی آوردن و گفتن هر کمکی خواستیم بهشون بگیم. 

نمی‌دونم چرا حس بدی داشتم... یه دلشورهٔ عجیب افتاده بود به دلم. 

رفتم برای اینکه کمی آروم بشم نماز خوندم.... دلم کمی آروم شد... اما ته دلم بازم یه چیزی منو می‌ترسوند. 

کمی با جزوه هام ور رفتم تا اعصابم آروم بشه اما فایده نداشت.... کمی آهنگ گوش کردم تا خوابم برد... ساعت نه ده شب خوابیدم. 

هر چند شب بازم با کابوس وحشتناکی از خواب بیدار شدم... دوباره خواب اون شب لعنتی با اون شهاب نامرد رو دیدم... هر چی سعی می‌کردم فراموش کنم این کابوسا همهٔ جزئیات رو دوباره برام زنده می‌کرد. 

خواب اون شب این دفعه خیلی واضح‌تر بود... حتی جزئیات پرده‌ها و رو تختی رو هم یادم آورد... 

با تکونای شدید حسین بیدار شدم. انقدر وحشت کرده بودم که هیچ عکس العملی نشون نمی‌دادم. 

صدای پارسا اومد که از بیرون داد می‌زد چی شده... حسین بیام تو؟ 

حسین سریع یه شال انداخت رو سر من و گفت بیا تو... 

همینطور مبهوت مونده مونده بودم... 

داشتم فکر می‌کردم که چی شد... من الآن پیش شهاب بودم... پس اینا کین؟ چی شد که اومدم اینجا. 

پارسا و حسین نگران منو نگاه می‌کردن... 

وقتی دیدن همینجوری خشکم زده... حسین دستمو گرفت و گفت ریرا یه چیزی بگو خب؟ خواب بد دیدی؟ 

از تماس حسین با بدنم انگار بهم برق وصل کرده باشن... شروع کردم به جیغ زدن و مشت زدن تو سر و صورت حسین و پارسا... 

دوتاشون جا خوردن.... اومدن جلوم رو بگیرن اما نمی‌تونستن... نمی‌دونم اون لحظه اون نیرو رو از کجا آورده بودم... با تمام توانم جیغ می‌زدم و می‌گفتم تقصیر توئه شهاب.... عوضی... کثافت.... منو به لجن کشیدی لعنتی... 

با صدای جیغ و واقم همه بیدار شده بودن و اومده بودن تو خونهٔ ما.... 

شاید تو اون لحضه می‌شناختمشون اما دست خودم نبود... نمی‌تونستم جلوی خودمو بگیرم. 

دیگه به سرفه و نفس نفس افتاده بودم که پارسا دوید طرف ماشین. 

برگشت داخل و به پارمیدا و باباش گفت بیان کمک تا دست و پامو بگیرن... اونا هم اومدن به هر زوری بود تونستن برای یه لحظه منو آروم بگیرن و پارسا در یه لحظه سرنگ رو با فشار فرو برد تو پام... جند ثانیه تا طول کشید تا آروم شدم.... تازه موقعیت رو شناختم... 

خدای من چه آبرو ریزی‌ای کرده بود... هنوزم نفسم تند بود. 

گفتم: مع.... ذر.... ت.... می‌خوا.... م. 

پارسا: هیش...... چیزی نگو.... درست نفس بکش... آروم و شمرده... 

-من خواب..... بد.... دی... ده بود.... م. 

پارسا: حسین فایده نداره برو اسپریش رو بیار.... 

حسین با دو رفت بیرون. 

داروی آرام بخش داشت اثر می‌کرد.... داشتم گیج می‌شدم.. پارسا گفت: 

نخواب ریرا... اول درست نفس بکش.... بعد هر چقدر خواستی بخواب. 

-نمیتونم پارسا.... گلوم می‌سوزه... 

حسین رسید اسپری رو تو دهنم گذاشت... مثل آدمی که تازه بش اکسیژن رسیده باشه.... با ولع خاصی استنشاقش کردم... همین که آروم شدم اثر آرام بخش باعث شد دوباره گیج خواب بشم. 

همه تقریبا از دور و برم رفته بودن به جز پارسا و حسین و پارمیدا. 

- معذرت می‌خوام. 

حسین: هیس... هیچی نگو فدات... مهم نیست بخواب. بخواب قشنگم. 

-سردمه حسین. 

پارسا پتو رو کشید رو روم و با لبخندی گفت شبت بخیر زلزله. 

با نگاه نگران و خسته‌ای رفت بیرون. 

حسین سرمو بوسید و کنار خودم دراز کشید و چشم دوخت بهم. 

خیلی دوست داشتم باش حرف بزنم.... اما گیج‌تر از اونی بودم که بتونم چیزی بگم.... و خواب چشمامو برد. 

فکر کنم ساعت چهار صبح یا همین حدودا بود که بیدار شدم.... آروم و پاروچین پاور چین طوری که حسین بیدار نشه رفتم بیرون... 

وای خدا شبا چقدر اینجا سرد می‌شه... انگار نه انگار همین چند ساعت پیش بود که افتاد داشت مغزم رو بخار می‌کرد. 

نمی‌شد دیگه برگردم داخل... اگه بیدار می‌شدن دیگه نمی‌ذاشتن بیام بیرون. 

از سرما تو خودم مچاله شدم و رفتم کنار دریا روی شنا نشستم... پر بود از صدف و گوش ماهی... 

به عادت قدیم شروع کردن به جمع کردن... تا بعدا باشون یه گردن بند درست کنم... 

از بچگی عاشق اینکار بودم. 

-چرا گریه می‌کنی ریرا؟! 

به طرف صدا برگشتم. پارسا بود... یه پتوی کوچولو دستش بود که انداخت دورم. 

دستی به صورتم کشیدم... صورتم کی خیس شده بود؟ کی گریه کردم که خودم نفهمیدم! 

ترجیح دادم جوابش رو ندم. 

- ریرا با کی لج می‌کنی؟ با خودت یا با دنیا؟ چرا حرف نمی‌زنی؟ سکوت چه مشکلی رو حل می‌کنه آخه؟! 

- من با هیچ کس لج نیستم... خواستهٔ زیادیه که به حال خودم باشم؟! از دنیا چیزی نمی‌خوام... از هیچ کس! فقط می‌خوام به حال خودم باشم. بده؟ 

-بله بده! مگه تو بی‌کس و کاری که به حال خودت باشی؟! تو مال حسینی مال مامانتی... متعلق به خانوادتی.... 

- مال مال.... پس چی مال منه؟! کجای این دنیا سهم منه؟ چیش به من می‌رسه؟ غم و غضش؟ بدبختی و ننگش؟! 

- ریرا هر چند داری واسه همه چی بهانه می‌اری اما این سوالت هم جواب داره. هر جای دنیا که بخوای مال تو می‌شه. این دریا رو دیدی با این عضمتش... اگه بخوای همش مال خودته... فقط باید بخوای.... بخواه... بلند شو و چنگ بزن به دنیا... بزن تو گوش هر چی غصست. با تمام وجودت بگو تمام دنیا مال منه. کی می‌تونه دنیاتو ازت بگیره؟‌ها کی می‌تونه؟ 

- یکی مثل شهاب. 

- اشتباه می‌کنی ریرا... اشتباه می‌کنی. برای خودت غول نساز. اون یه طوفان بود... که اومد و رفت.... اومد چند تا کشتی رو غرق کرد و رفت... حالا کوش؟ نیستش! حالا تویی و یه دنیا که می‌تونه مال تو باشه.... ثابت کن فرد حقیری مثل شهاب در حدی نبود که خردت کنه... 

چنان خودتو بدبخت و ضعیف گرفتی که انگار همه چیز تموم شده.... تو هنوز خیلی جوونی... هنوز بیست سالت هم نیست. 

یکم به خودت سخت بگیر... یکم از اون پیله بیا بیرون تا ببینی دنیا چقدر بزرگه! دنیایی این بیرون هست که اگه بشناسیش به عرفان می‌رسی.... عاشق می‌شی.... عاشق خدا می‌شی... درکش می‌کنی... 

-قشنگ حرف زدن آسونه.... تو دختر نیستی هیچ وقت نمی‌تونی بفهمی من چی می‌گم... من چی می‌کشم.... هیچ وقت معنای نگاه کنایه آمیز دیگران رو نمی‌فهمی.... نمی‌دونی چه حسی داره نتونی اعتماد کنی.... نتونی عاشق شی، نتونی فراموش کنی. پارسا فقط اگه حافظم پاک می‌شد... اگه فقط یه ۳-۴ ساعت از تو ذهنم پاک می‌شد الآن هیچ مشکلی نداشتم. 

- من دختر نیستم قبول. اما نگاه کنایه آمیز دیگه چیه؟! مگه کی بت نگاه بدی کرده... فقط ماییم که می‌دونیم چی شده. ما حاضریم سرت قسم بخوریم که از گل پاک تری... تو کی رو می‌گی؟ 

- نمی‌دونم وقتی مردم تو خیابون رو می‌بینم فکر می‌کنم همه از قیافم می‌فهمن چی شده... پسرا رو که می‌بینم بدنم به لرزه می‌فته فکر می‌کنم همه می‌خوان بهم صدمه بزنن... 

تو دانشگاه راحت نیستم... اصلا هیچ وقت راحت نیستم. 

- خب فسمت مردم تو خیابون به این خاطره که خوشکلی... تبصره و اما و اگر هم نداره. پسرا رو هم حق داری بترسی... هیچ پسری قابل اطمینان نیست.... تا اینجای قضیه هیچ مشکلی نیست. 

اما اینکه هیچ وقت راحت نیستی زمان می‌خواد... ریرا بخدا دو سال دیگه یا کمتر غرق شادی و خنده می‌شی اگه فقط به حرفام گوش کنی و راه بیای. 

- لابد نباید کابوس ببینم و گریه کنم؟ 

- نه عزیز من... تا دلت خواست کابوس ببین و گریه کن و جیغ بزن... اما سکوت نکن... نریز تو خودت.... بذار سبک بشی.. ببین یه گپ ساده مثل این می‌تونه خیلی کمک کنه. 

شاید اگه حرف بزنی حتی کابوسا هم نیاد سراغت. 

- امیدوارم. 

-من مطمئنم. 

دستمالی از جیبش در آورد و اشکامو پاک کرد... رسید به دماغم که گفت آفرین دختر خوب فین کن. 

با این حرفش پقی زدم زیر خنده. 

- باز خوبه ما خندهٔ تو رو هم دیدیم. 

سرمو گذاشتم رو شونهٔ پارسا و گفتم: 

پارسا چرا خدا حکمت کاراش رو به ما نمی‌گه! 

- می‌گه ریرا... می‌گه.... نشنیدی که می‌گه عذابت می‌دهم چون دوستت دارم؟ 

نشنیدی می‌گن زیبا‌ترین تندیس‌ها متحمل سخت‌ترین ضربه‌های چکش شده‌اند؟ 

- آره شاید همین باشه. 

شک نکن همینه. 

حالا پاشو برو داخل که چند دقیقه دیگه بساط صبحونه و بعد هم گردش راه می‌فته... با این چشمای قرمز مامانت دلش می‌گیره.... پاشو دختر خوب... 

خودش بلند شد و دستشو گرفت تا منم بلند شدم. 

اولین بار بود که پارسا انقدر واضح دستشو دراز می‌کرد تا من دستش رو بگیرم. 

رفتم داخل و اول سریع یه دوش آب داغ گرفتم تا سرما از بدنم در بیاد.... حق با پارسا بود... حرف زدن باعث می‌شد آروم بشم... یه جورایی خالی بشم... 

خیلی حس خوبی داشتم. 

از حموم که اومدم بیرون.... همه بیدار شده بودن... و منتظر من تا بریم برای گشت و گذار... 

دو روز دیگه رو هم توی شهر ساحلی و با مردمش سپری کردیم. رفتیم قایق سواری. یه بارم با قایق‌های ماهیگیری رفتیم تا کارشون رو یاد بگیریم. 

مردم اونجا خیلی گرم و با صفا بودن. برامون ماهی کباب می‌کردن و می‌وردن. چقدر هم ماهی‌ها خوشمزه بود. 

چند دست لباس با طرح و مدل جنوبی برای خودم گرفتم. اصلا نمی‌دونم برای چی خریدمشون ولی خب خواستم دست خالی برنگردم. 

شب آخر همه کنار ساحل یه آتیش کوچولو راه انداختیم و دورش حلقه زدیم... اولش مشاعره کردیم که خیلی خوش گذشت... بابای پارسا خیلی خیلی سرش می‌شد و باعث شد همه کم بیارن. 

بعدش پارسا رفت و گیتارش آورد برامون یه آهنگ شاد زد.... چقدر ماهر بود، من فکر می‌کردم بلده پیانو بزنه اما دیدم نه. گیتار هم می‌تونه. 

بعد از کلی خندهو گپ و گفت‌و‌گو رفتیم که بخوابیم. 

خیلی سرحال بودم و برخلاف شب اول نگران نبودم و با احساس خوبی رفتم که بخوابم. 

اما... 

کاش اون شب نمی‌خوابیدم.... اون شب خیلی شب تلخی شد... یعنی با یه اشتباه وحشتناک از سمت خودم.... هم خودم و هم پارسا رو زجر دادم. 

بماند که چقدر همه رو ترسوندم. 

شب ساعتای ۱۱ بود که خوابیدم. 

بازم داشتم کابوس می‌دیدم.... یه نفر داشت منو با بدن برهنه روی زمین می‌کشید... همه داشتن منو با انگشت به همدیگه نشون می‌دادن و می‌خندیدن... 

هر چی دست و پا می‌زدم فایده نداشت... منو می‌کشید و می‌برد به سمت انتهای یه راهرو... از تماس بدنم با سطح کفپوشا، بدنم داغ شده بود.... هر چی جیغ زدم کسی به دادم نرسید همه فقط خندیدن. 

منو برد تو یه اتاق و پرتم کرد روی تخت.... چهرش مات بود... هر چی سعی می‌کردم نگاهش کنم نمی‌شد... شهاب نبود... شهاب قدش کوتاه‌تر بود... پس این کی بود؟ 

مرده تا زور داشت شراب خورد بعد یه موسیقی ملایم تو اتاق گذاشت و منو بلند کرد و شروع کرد با من رقصیدن.... خدای من این چه وضعی بود... به معنای واقعی از مرگ بد‌تر بود. 

بعد از اینکه خوب رقصی و کامل مست شد... منو پرت کرد به گوشه‌ای... 

و افتاد به جونم... برعکس جریان شهاب جیغ می‌زدم و کمک می‌خواستم.... اما فایده نداشت. 

تو آخرین لحظه.... اون چیزی که نباید ببینمو دیدم.... اون پارسا بود. 

چشمامو باز می‌کنم.... انقدر شکه شدم که حتی نمی‌دونم اسمم چیه.... فقط دوتا کلمه تو سرم می‌چرخه... پارسا و چرا؟ 

بلند می‌شم می‌رم بیرون... بی‌اراده راه می‌رم... نمی‌دونم دارم کجا می‌رم.... فقط می‌رم... چون دنیا برام دیگه تموم شده.... 

می‌رم می‌رم و می‌رم.... برخورد موجای سرد با بدنم هم آورمم نمی‌کنه... فقط می‌رم... 

شناور می‌شم... سبک می‌شم... حس یه پرواز بهم دست می‌ده.... 

چقدر عالیه.... ذهنم از هر گونه فکر و خیال راحت می‌شه.... 

با آخرین میزان هوشیارم.... صدا‌های ریرا ریرا رو می‌شنوم.... ریرا کیه؟ 

من نمی‌شناسمش! 

از زبون حسینه: 

پارسا درو باز کن... پارسا..... 

-‌ها چیه چی شده؟ 

ریرا نیستش پارسا... نیستش.... 

پارسا بدو بدو لباساش رو پوشید و با هم شروع کردیم تو ساحل گشت زدن. 

یکم که گذشت پارسا گفت یا فاطمهٔ زهرا.... و دوید به سمت آب.... 

اول نفهمیدم چی شد.... وقتی دقت کردم جای رد پاتو روی شنا دیدم... دیگه نمی‌دونم چی شد منم زدم به آب.... پارمیدا هم که اومده بود بیرون... 

- پارمیدا زنگ بزن اورژانس... تروخدا زود باش. 

هر چی شنا می‌کردم چیزی نمی‌دیدم... نمی‌دونم پارسا چی رو دیده بود که پریده بود تو آب... اثری از پارسا هم نبود... از روی استیصال فریاد زدم... ریرا.... پارسا... و وقتی جوابی نشنیدم... نعره‌ای زدم.... 

صدای پارسا رو شنیدم که گفت پیداش کردم.... برو پتو بیار حسین.... 

سرمو چرخوندم شاید صد متر اونور‌تر پارسا رو دیدم که یه جسم بی‌جونو گرفته دستش.... برای یه لحظه عزا دار شدم... عزا دار ریرا. 

نمی‌دونم چکار کردم.... هیچی یادم نیست... فقط یادمه رسیدیم به ساحل مامان و نرگس خانوم که بنای گریه رو گذاشته رو بودن. 

بابای پارسا داشت به پارسا می‌گفت چکار کنه... منم مثل مجسمه مسخ نشسته بودم و نگاه می‌کردم. 

- پارسا دستاشو ببر بالا.... چند بار قلبشو ماساژ بده چند با نفس مصنوعی. اگه خسته‌ای بده من

و اومد که اون احیا رو شروع کنه که پارسا بدون کلامی مشغول شد.... فایده نداشت... ریرا جواب نمی‌داد... 

از شدت ترس می‌خکوب نشسته بودم.... پارسا پنج دقیقه همینکارو تکرار کرد تا دیدم که ریرا آب آورد بالا... 

-پارسا بابا بخوابونش به پلو... بزن تو کمرش تا بیاره بالا.... 

از فرط شادی... غم یا هیجان.... بلند دادم زدم خدا.... 

پارسا به نفس افتاده بود.... 

- بابا شما بیا من دیگه نمی‌تونم... و خودش دراز کشید روی شن‌ها.... 

دیگه ریرا تقریبا بهوش بود... فقط هی می‌ورد بالا و سرفه می‌کرد... سرفه هاش خشن بود... گاهی کمی خون هم باش می‌داد بالا... 

یهو پارسا پرید طرف خونه و با اسپری برگشت... 

-چرا من احمق نفهمیدم.... ریرا نفس تنگی داشت... 

پارسا ریرا رو یا بهتر بگم چیزی که از ریرا مونده بود رو بغل کرد و اسپری رو گذاشت تو دهنش و فشار داد و از اون ور داد می‌رد پس چیکار می‌کنی پارمیدا... کو اورژانس؟! 

.................................................................................... 

احساس انزجار می‌کنم... چیزی رو لبام حس می‌کنم... در یه آن... همهٔ محتویات بدنم رو می‌ارم بالا... 

و بلند بلند نفس می‌کشم... صدای گریه می‌شنوم. حسین داره داد می‌زنه... چه خبره مگه؟ حتما بازم عصبی شدم... آره.... اه خسته شدم از این عصبی شدن‌ها. تا کی می‌خواد ادامه داشته باشه. 

زیر صورتم شن‌ها رو حس می‌کنم... اما اینجا که ساحله.... من که رفتم بخوابم.... 

همهٔ چی عین جرقه از جلوی چشمام رد می‌شه. 

عین برق گرفته‌ها بلند می‌شم. می‌گردم دنبال پارسا... افتاده رو زمین و داره نفس نفس می‌زنه. 

می‌رم سمتش و با تمام توانم می‌گیرمش با بار مشت و لگد.... 

حسین و بابای پراسا خیز برمیدارن طرفم. 

-چته ریرا؟ چرا منو می‌زنی؟ 

- حرف نزن عوضی. خفه شو آشغال.... خیلی کثیفی پارسا.... 

حسین: چته ریرا؟ چرا چرت و پرت می‌گی؟ مامان برو آرام بخششو بیار... 

- آرام بخش نمی‌خواد حسین.... من فهمیدم... همه چیو فهمیدم.... فهمیدم کی بدبختم کرده؟ 

- چی می‌گی؟ 

-حسین شهاب نبود که منو نابود کرد... پارسا بود. 

پارسا: ریرا چی داری می‌گی.... یکم آروم باش. 

-تو خفه.... صدات نیاد بالا.... 

حسین: ریرا!! 

-حسین دوست عزیزت... رفیق شفیقت.... اون بوده که به من دست درازی کرده نه شهاب.... پارسا بود. 

کشیده‌ای محکم می‌خوره تو گوشم... هیچ وقت یاد ندارم حسین منو زده باشه... با کشیدش قلبم می‌شکنه. اما کوتاه نمی‌ام... 

دست و پا می‌زنم که برم طرف پارسا... 

خودش بلند می‌شه... خون کنار لبش رو پاک می‌کنه و می‌اد جلوم توی روم... 

دستشو می‌گیره دور چونم و محکم فشار می‌ده... از خشم چشمام سرخ شده. 

پارسا: بفهم داری چی می‌گی دختر! با اعصابم بازی نکن بد می‌بینی. 

-گفتم حرف نزن... نمی‌خوام صداتو بشنوم. 

-ریرا!! 

-ریرا و مرگ. ریرا و درد! 

اصلا کی منو نجات داد.... می‌ذاشتین به درد خودم بمیرم.... 

کشیدهٔ محکم دیگه‌ای می‌خوره تو گوشم.... 

این دفعه پارسا بود. 

- خود کشی کردی ترسو؟ انقدر بدبختی ریرا؟ انقدر حقیر شدی که بزنی به آب... اگه می‌دونستم خود کشی کردی... صد سال سیاه نمی‌زدم به آب..... خیلی بدبختی ریرا... خیلی.... ترسوی بزدل.... 

و یه تف پرت کرد زمین و رفت... 

بابای پارسا رفت دستشو گرفت چته پارسا.... دور برداشتی... این طفل معصوم تو حال خودش نیست.... تو چته؟! 

چرت و پرت می‌گی جلوی مادر و برادرش.... من اینطوری بت ادب یاد دادم؟ اینه رسم مردانگی؟! 

پارسا از خشم با نفسای عصبی برگشت طرفم و گفت: بعضیا آروزی یه روز زندگی بیشتر رو دارن... اون وقت تو خودتو می‌کشی.... الحق که مرگ حقته. 

-پارسا خفه شو! 

صدای عصبی وبلند حسین بود که همه رو لرزوند. 

دیگه کسی چیزی نگفت.... من بیحال شدم و رفتم تو آغوش حسین.... آمبولانس رسید و منو بردن بیمارستان... بابای پارسا باهام اومد تو آمبولانس. 

نه حسین اومد نه پارسا! 

برام مهم نبود پارسا کجاست؟ به درک.... اصلا بره بمیره.... چقدر راحت گول حرفاشو خوردم

از شدت عصبانیت لبام و گاز می‌گرفتم.... 

بابای پارسا دستم رو گرفت و شروع کرد برام شعر خوندن.... از مولانا یه غزل خوند.... اولش به نظرم خنده دار اومد.... یه پوزخند مسخره هم زدم. اما کم کم آروم شدم.... لبخند ی روی لبم اومد.... دستامو فشار می‌داد و برام می‌خوند.... 

بشنو از نی چون حکایت می‌کند

از جدایی‌ها شکایت می‌کند

........................... 

دیگه نفهمیدم کی و چه موقع بود که توی تخت خودم تو اتاق خودم بودم. 

توی این یه هفته‌ای که گذشت.... حسین خیلی باهام حرف زد و قانعم کرد چیزی که در مورد پارسا می‌گم حقیقت نداره... به اسرار زیاد بابای پارسا قرار شد که یه روانشناسو ببینم... حاضر نبودم پامو بذارم تو مطب روان‌شناس... به همین خاطر قرار شد بعضی روزا بعد از دانشگاه روان‌شناس بیاد و باهم توی پارکی جایی حرف بزنیم. 

پارسا اصلا با من حرف نمی‌زد... قهر کامل بود.... این رفتارش مثل بچه‌ها بود... اما حس غم تو چشماش نقش بسته بود.... گاهی اوقات از توی اتاقم صدای گریش رو می‌شنیدم... چون اتاقم دقیقا بالای اتاق پارسا بود... گریه می‌کرد و می‌گفت خدا منو ببخش... پروانه منو ببخش... 

هنوز به این فکر می‌کردم که پروانه کیه... چه کسیه که می‌تونه اشک پارسا رو در بیاره؟! هر چی به حسین اسرار می‌کردم که بهم بگه... می‌گفت نه. 

امروز بعد از ده روز دوباره دارم می‌رم کلاس ویولون... بعدش هم دانشگاه کلاس دارم. 

وقتی کلاس ویولونم تموم شد... تاکسی گرفتم و مستقیم رفتم دانشگاه... نگاهای رانندهٔ تاکسی عصبیم کرد... خوشبختانه کلاس تشکیل نشد و قرار شد زود برگردم خونه. 

داشتم از در دانشگاه می‌زدم بیرون که صدایی منو به خودم آورد

- ببخشید ریرا خانم؟! می‌شه چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟ 

-شما؟ به جا نمی‌ارم. 

- من متین رافعی هستم... فکر کنم قراره یه مدتی با هم صحبت کنیم. 

- آهان بله بله... خوشبختم.... اگه موافق باشید بریم یه جای بهتر. 

-بله حتما... ماشین من بیرونه... بریم. 

اصلا فکر نمی‌کردم روان‌شناس به این جوونی هم وجود داشته باشه... خوش تیپ و قد بلند و با کلاس... درست مثل این میموند که دانشجو باشه. 

وقتی به خودم اومدم دیدم ده دقیقست دارم تو ماشین بهش زل می‌زنم... اونم با یه لبخند کج گذاشته بود تا خوب نگاه کنم. 

سریع رومو برگردوندم و گفتم: ببخشید برای چند لحظه رفتم تو فکر. قراره بریم کجا؟ 

- بله هر کی منو می‌بینه می‌ره تو فکر. 

وا... چقدر خود پسند بود... چیزی نگفتم. 

-منظورم این بود که هیچ کس انتظار نداره من به این جوونی روان‌شناس باشم... البته باید بگم من خیلی هم جوون نیستم... فقط ظاهر حفظ کردم... من در واقع ۳۱ ساله هستم. 

- واقعا ۳۱ سال؟ اصلا بهتون نمی‌اد.. فکر می‌کردم خیلی سنتون باشه ۲۴ سال باشه. 

- بله گفتم که ظاهرم خوب مونده... تو خانوادمون این ژنتیکیه... تا ۳۵ سالگی خوب میمونیم ولی بعدش یهو شکسته می‌شیم. حالا بگذریم... بریم کجا؟ 

-نمیدونم... هرجا مد نظر شماست. 

- پس بریم یه بستنی فروشی. 

-تو این سرما؟ 

با یه لبخند کج گفت که خیلی می‌چسبه... و محکم پاشو گذاشت رو گاز. 

و من به این فکر کردم که اینم مثل پارسا میمونه دوست داره تو سرما چیزای سرد بخوره. 

اون بستنی فروشی محلی شد برای آرامش من. دریچه‌ای به روی زندگی‌ای جدید. 

متین خیلی خوب باهام تا می‌کرد.... تنها کسی بود که می‌شد گفت واقعا درک می‌کرد چه بلایی سرم اومده... منو با چند تا از مریضای دیگش آشنا کرد که دقیقا همین بلا سرشون اومده بود... گاهی به صورت اکیپی می‌رفتیم و بیرون در مورد دنیاهامون حرف می‌زدیم... تازه شرایط من از اونا خیلی بهتر بود... یکیشون ایدز گرفته بود و دیگری خانوداش تردش کرده بودن... و نفر آخر هم یه بچهٔ سه ساله تو بغلش بود! 

جالبیش به این بود که محیا (همونی که ایدز داشت) خیلی شاد و سرحال بود و مرتب می‌گفت می‌خواد از فرصت باقیموندش به نحو احسنت استفاده کنه... ظاهرا هنوز بیماریش فعال نشده بود و فقط حامل بود. 

وقتی می‌دیدم آدما با چه مشکلاتی می‌تونن شاد و سرزنده باشن... کم کم به خودم و آیندم امید پیدا می‌کردم. 

متین اهل نصیحت نبود... فقط صحبتای عادی می‌کردیم و می‌گفتیم و می‌خندیدیم... همه چیز بهتر شده بود.... حسین خیلی خوشحال بود... می‌گفت خیلی بهتر از قبل شدی..... همچنان سرگرم درسا و قرارا با متین و بچه‌ها بودم. 

یه روز حسین در اتاقمو زد و گرفت ریرا چند دقیقه باهات کار دارم. 

اومد تو نشست و بعد از سوال پرسیدن از وضعیت درسام گفت که می‌دونی این جمعه تولد پارسا و پارمیداست؟ 

- نه! راست می‌گی؟! 

-آره بابا... منم خودم تازه یادم افتاد... برای پارسا هدیه خریدم اما نمی‌دونم پارمیدا رو چکار کنم... کمکم می‌کنی؟ 

- آره حتما... حالا چی مد نظرت هست؟ 

-نمیدونم چرا رو هر چی دست می‌ذارم وسواس می‌شم.... هیچ وقت تو عمرم انقدر برای خرید یه هدیه وسواس نشده بودم. 

یه نگاهش به زمین بود و داشت با انگشتاش بازی می‌کرد.... پس حس زنونم درست گفته بود... تو دل داداش خوبم خبرایی بود... 

انقدر از این فکر خوشحال شدم... که بیهوا پریدم بغلش و شروع کردم بوسیدنش... 

-الهی قربون داداش عاشق خودم برم.... 

- کوفت ریرا.... داری چی می‌گی؟ عاشق کجا بود؟ داری چرت و پرت می‌گی‌ها! 

-چرت و پرت کجاست من خودم خیلی زود‌تر فهمیده بودم. 

- وای ریرا یواش‌تر.... همه فهمیدن! 

- باشه قربونت... حالا بگو ببینم از کی تا حالا؟! 

- سرشو انداخت پایین و گفت از چند سال پیش... از وقتی دوست پارسا شدم... 

-الهی فدا شم... خودم نوکرتم... کی بهتر از پارمیدا.... حالا می‌خوای کی اقدام کنی؟ 

- ریرا هنوز زوده.... من هنوز با خودم کنار نیومدم... پارمیدا عالیه.... محشره... اما.... من زمان می‌خوام. 

- دوره زمونه برعکس شده... قبلا دخترا وقت می‌خواستن.... نکنه قصد ادامه تحصیل داری. 

با این حرفتم زد زیر خنده و بلند شد و دستم رو گرفت و بلندم کرد گفت پاشو دختر پاشو دختر... تا کار ندادی دستمون. 

این قضیه هم بین خودمون میمونه... فعلا بریم بازار یه چیزی بخریم.... تو راه حرف می‌زنیم. 

-اما درس دارم... 

- بیخودی درسو بهانه نکن... ترکیدی از بس درس خوندی. پاشو و گرنه خودم به زور لباساتو عوض می‌کنم‌ها. 

راست می‌گفت درس بهانه‌ای بیش نبود... واقعیت این بود که دلم نمی‌خواست برای تولد پارسا اصلا حضور داشته باشم... روم نمی‌شد تو روش نگاه کنم... چه برسه به خرید کادو... 

بلاخره به اسرار حسین به سمت بازار راه افتادیم. 

تو راه با حسین حرف زدیم... حسین گفت بعد از جریان اونشب پارسا خیلی رفته تو خودش... ولی بخاطر تو نیومده جلو... می‌گفت پارسا دوست داره باهات حرف بزنه اما باباش بهش گفته فعلا نه! باید بذاره تا خود ریرا بخواد... بار‌ها از حسین بخاطر رفتار اونشبش معذرت خواهی کرده، و گفته که دستش خودش نبوده و عصبی شده. 

منم به حسین گفتم: حسین دیگه بیشتر نگو... من خودم می‌دونم چه کار اشتباهی کردم. خیلی طول کشید تا فهمیدم اون فقط یه کابوس بوده، اما حسین درک کن کابوس بدی بود... هم ناراحت بودم هم خجالت زده.... دیگه نه روم می‌شه تو صورت پارسا نگاه کنم نا‌خونوادش.... وای حسین باباش. با این همه چیزی که بار پسرش کردم... لحظه لحظه کنارم بود. واقعا دیگه روم نمی‌شه سرمو بالا کنم. 

حسین: حالا اشکالی نداره... چیزیه که شده. امشبم به امید خدا درست می‌شه... پارسا خیلی بی‌طاقته که باهات حرف بزنه. بهش این فرصتو بده. تو که نمی‌دونی... ممکنه از عشقت سر به بیابون بزاره‌ها. 

از این حرف حسین خجالت کشیدم و گفتم: ا حسین.... نداشتیم دیگه... اذیت نکن. 

-اذیت نمی‌کنم راست می‌گم خب. 

- از راستش هم خوشم نمی‌اد. صلا بگو کادو چی بخریم؟ 

-وایسا الآن می‌برمت یه جای توپ. 

کنار یه مجتمع چند طبقه ایستادیم و بعد از پارک ماشین راه افتادیم. 

حسین بعد از کلی غر شنیدن از طرف من برای پارمیدا یه زنجیر ظریف نقره با یه حرف پی خرید. اگه می‌ذاشتمش می‌خواست لباس بخره. اما چون اولین هدیش به کسیه که دوستش داره می‌خواستم متفاوت‌تر باشه. 

اما بعد نوبت من شد: واقعا برای خرید داشتم دیوونه می‌شدم... اصلا نمی‌تونستم انتخاب کنم... برای پارمیدا یه خرس گنده خریدم که حتم داشتم خیلی دوستش داره و برای پارسا با کلی دردسر یه عطر خیلی خیلی خوشبو خریدم. خدایی قیمت عطرش خیلی بالا بود. صد و هشتاد هزار تومن بود... فرانسوی و شیک. 

پولش رو حسین داد و گفت این ذره‌ای جبران محبت اونا به ما رو نمی‌کنه پس نگرانش نباش. 

بعد از ظهر رفتیم و با هم یه آب انار خوردیم و برگشتیم خونه. 

تو راه از حسین خواستم از خودش و پارمیدا بیشتر برام بگه که حسین گفت فعلا نه... هنوز خیلی چیزا مشخص نیست... باید بذاری هر وقت به جاهای خوبش رسیدم برات همه چیزو تعریف می‌کنم. 

منم دیدم اصرار فایده‌ای نداره دیگه بیخیال شدم. 

وقتی رسیدیم خونه خوب دیدم که پارسا داشت از پنجره توی خیابونو نگاه می‌کرد ولی تا ما رو دید پرده رو کشید. 

خندم گرفت.... پارسا مثل بچه‌ای شده بود که بخاطر کار اشتباهش ترسیده و غمگینه. اما برعکس بود این من بودم که باید غمگین می‌بودم و عذر خواهی می‌کردم اما توانش رو نداشتم.... 

چند روز دیگه هم گذشت و بلاخره تولد دوقلو‌ها رسید. 

عجب تولدی بود.... پارسا متین رو هم دعوت کرده بود.. یجواریی تنها غریبه تو جمع ما بود هر چند که برای من آشنا بود. 

من یه سارافون آبی پوشیدم با یه شلوار سفید و یه شال سفید. همیشه تیپ مورد علاقم همین بود... حسین که حسابی به خودش رسیده بود... 

ریرا یه تنیک تقریبا کوتاه کرم پوشیده بود با یه شلوار قهوه‌ای و روشن و بازم یه شال سفید... 

و اما پارسا... سنگ تموم گذاشته بود... یه تیشرت سفید ورزشی پوشیده بود که خوب اندام ورزشکاریشو نشون می‌داد... با یه شلوار کتونی مشکی و یه کت اسپرت کرم هم روش... کلا بهش می‌ومد و جالب می‌شد... موهاشو ژل زده بود و داده بود عقب و بعد از مدت‌ها صورتش رو هم زده بود. 

نمی‌تونستم باهاش رو در رو بشم اما چاره‌ای نبود... باید سلام می‌کردم... بعد از اینکه با متین و بزرگتر‌ها سلام کرد اومد طرف من و سرشو انداخت پایین و گفت سلام. هیچ نگاه نمی‌کرد و این منو عذاب می‌داد... سلام کردم و اومدم بگم معذرت می‌خوام منو ببخش که سریع روشو برگردوند و رفت پیش بقیه. 

این کاراش چه معنی می‌داد؟ پارسا آدمی نبود که اهل قهر کردن این حرفا باشه... خجالتی هم نبود که بشه گذاشت پای اون.. پس چش بود؟ یعنی می‌خواست از من دوری کنه؟ انقدر تنفر انگیز شده بودم؟! 

همه شامو در یه جو شاد خوردن... از چشمم دور نموند که پارسا مرتب منو زیر چشمی نگاه می‌کرد... شاید جرقه‌ای توی دلم زده شد که از دستم ناراحت نیست و فقط احساس گناهش باعث می‌شه نزدیک نیاد... تمام سعیمو به کار بردم تا عادی جلوه کنم. 

بعد از شام و صرف چای... نوبت کیک رسید... همه می‌خواستن برن طرف کیک که پاراسا از همه وقت خواست... 

رفت طرف پیانو و پارچه رو از روش کشید و گفت: امشب برای من شب مهمیه... نه بخاطر اینکه تولدمه بلکه بخاطر اینکه.... و بعد سکوت کرد. 

دوباره شروع کرد: می‌خوام یه آهنگ رو تقدیم کنم به عزیزم... به کسی که می‌خوام منو ببخشه. 

و بعد رفت پشت پیانو و شروع کرد... حسین همه رو به نشستن دعوت کرد.... خیلی مشتاق شده بودم ببینم چطوری می‌زنه. همیشه می‌گفت بلدم پیانو بزنم... اما هیچوقت نشون نداده بود. 

منم رفتم کنار حسین نشستم... پارسا یه نفس عمیق کشید و چشماشو بست و شروع کرد: 

کی اشکات و پاک می‌کنه شبا که غصه داری

دست رو موهات کی می‌کشه وقتی منو نداری

شونهٔ کی مرحم هق هقت می‌شه دوباره

از کی بهونه می‌گیری شبای بی‌ستاره

برگ ریزونای پائیز کی چشم به رات نشسته

از جلو پات جمع می‌کنه برگهای زرد و خسته

کی منتظر میمونه حتی شبای یلدا

تا خنده رو لبات بیاد شب برسه به فردا

کی ازسرود بارون قصه برات می‌سازه

از عاشقی می‌خونه وقتی که راه درازه

کی از ستاره بارون چشماشو هم می‌زاره

نکنه ستاره‌ای بیاد و یاد تو رو نیاره

نکنه ستاره‌ای بیاد و یاد تو رو نیاره

............. 

............. 

کی ازسرود بارون قصه برات می‌سازه

از عاشقی می‌خونه وقتی که راه درازه

کی از ستاره بارون چشماشو هم می‌زاره

نکنه ستاره‌ای بیاد و یاد تو رو نیاره

نکنه ستاره‌ای بیاد و یاد تو رو نیاره

و همین تک مصرع آخر رو مرتب تکرار می‌کرد تا آهنگ کاملا متوقف شد و تموم شد. 

به محض پایان آهنگ همه شروع کردن به دست زدن و سوت و هورا... خداییش پارسا عالی می‌زد... اما چرا انقدر غمگین....؟! چرا؟ 

دلم خیلی گرفته بود.... می‌خواستم یه کاری کنم... آره باید یه کاری می‌کردم... بلند شدم با صدای بلند گفتم: 

من اعتراض دارم! یعنی چی؟! کی شب تولد انقدر آهنگ غمگین می‌خونه... باید یه آهنگ شاد بخونی. 

همهٔ نگا‌ها سمت من برگشت... می‌تونستم چمای پارسا رو ببینم که از تعجب گرد شده بود و البته با شادی وصف ناپذیری به من خیره شده بود... 

پارسا هم از خدا خواسته قبول کرد و گفت باشه اما به یه شرط؟ 

همه با هم گفتن چی؟ 

-من می‌خونم... بدون پیانو هم می‌خونم... شما فقط هر جا لازم بود همراهی کنید. 

همه گفتن باشه.... 

و شروع کرد... وای خدا مضحک‌ترین چیزی که می‌تونستم تصور کنم این بود که پارسا برقصه... کتش رو در آورده بود... و با آهنگ می‌رقصید... 

بگو عشق من بگو عشق من آره... 

ملودی... (همه با هم) 

بگو عشق من دنیا تو رو کم داره... 

ملودی... 

همه از خنده اشکشون راه افتاده بود... 

خیلی جالب بود... از خودم و این پیشنهادم راضی بودم... هر چند که ته دلم... هنوز شعر اول پارسا دلم رو قلقلک می‌داد و با خودم می‌گفت یعنی این شعر مال من بود؟! 

بعد از مسخره بازی‌ها پارسا که بعدش متین و حسین هم بشون اضافه شدن نوبت کادو‌ها رسید... پارسا گفت تا کادو ندین... من کیک نمی‌دم... هر چی پارمیدا گفت زشته... تو گوشش نرفت. 

خلاصه یکی یکی کادو‌ها رو دادن... جالبیش به این بود که پارسا همش پیراهن و کراوات نصیبش می‌شد... پارمیدا جواهرات!! 

هی پارسا غر می‌زد چرا به این بیشتر دادین؟ من الآن افسرده می‌شم می‌رم خودکشی می‌کنم. 

فقط مونده بودیم من و حسین. 

اول حسین رفت و کادوهاشو داد... برای پارسا یه گوشی خریده بود... باورم نمی‌شد... فکرش به کجا رفته بود... خداییش گوشیه هم خیلی جالب بود... فکر کنم مثلش تو ایران نبود... پارسا خیلی خوشحال شد و تشکر کرد و بعدم زیر گوشی بهش گفت وای به حالت اگه مال پارمیدا بهتر باشه یا طلا باشه. 

با این حرفش همه زدن زیر خنده... قیافه‌های ریرا و حسین موقع کادو دادن و گرفتن دیدنی بود... یعنی اگه یه بچهٔ پنج ساله هم اونجا بود می‌فهمید چه خبره. هر دو خجالت زده و لپ‌ها سرخ و قرمز. 

حسین رفت جلو... و بسته رو گرفت طرف پارمیدا و گفت تولدت مبارک پارمیدا.... با آرزوی بهترین‌ها برای تو... 

پارمیدا هم با لحن خاصی تشکر کرد و بسته رو گرفت... پارمیدا نمی‌خواست بازش کنه... اما همه مخصوصا پارسا جیغ جیغ کردن که نمی‌شه و باید باز شه... 

پاریمدا هم طفلک بازش کرد... وقتی زنجیر از دستای ظریف پارمیدا آویزون شد صدای سوت و اوووو بود که رفت به هوا.... 

و در همین حال پارمیدا با چشماش داشت از حسین تشکر می‌کرد... یه جورایی به نظرم قضیه رو شد... چون همه یه جوری نگاه می‌کردن... 

اما نوبت من شد... تا اوضاع شلوغ بود رفتم بالا و با یه خرس گنده برگشتم و پریدم جلوی پارمیدا و گفتم تولدت مبارک... مامان من می‌شی؟ 

پارمیدا اول با دیدن خرس یکه خورد اما بعدش کلی ذوق زدو و خرسو قبول کرد و گفت البته که می‌شم... بعد هم منو بوسید و خیلی تشکر کرد... در همون حال پارسا روشو به حالت قهر کرده بود اونور و گفت اگه خرس من کوچیک‌تر باشه خودت می‌دونی.... 

منم برای اولین بار گفتم بزار جوابشو بدم. 

- اصلا کی گفته تو قراره کادو گیرت بیاد‌ها؟ اگه خیلی دلت خواست می‌تونی از پارمیدا گاهی وقتا اجازه بگیری و با این خرسه بازی کنی. 

صدای تشویق متین و حسین و پارمیدا بود که به هوا رفت... 

چون کادوی پارسا دستم بود و اونم چشمش به خورده بود گفت پس اون چیه دستت؟ 

-برا خودم گرفتم. 

- ا برا خودت کادوش هم می‌گیری؟ 

-آره. 

-یعنی ریرا اگه امشب من اینو از دست تو نگیرم اسمم پارسا نیست و دوید طرفم... 

من با یه جیغ ساختگی شروع کردم دویدن... 

حالا من بدو اون بدو... 

بعد از کلی دویدن به سمت حیات و تاب مخصوص رفتم.. البته عمدا رفتم اونحا چون می‌خواستم کادوشو اونجا بش بدم... 

اونم بعد از نفس نفس زدن بهم رسید.... 

لبخند هردوتامون خشک شد حالا فقط خیره به هم نگاه می‌کردیم.... 

منتظر نموندم تا اون کاری کنه... 

-پارسا من بابت اونشب معذرت می‌خوام... تو حال خودم نبودم یه چیزی گفتم... بخدا عذاب وجدان دارم... ببخش دیگه باشه؟! 

پارسا فقط خیره منو نگاه می‌کرد... یکهو اومد سمتم و منو تو آغوشش گرفت... 

-ریرا هیچ وقت این نگاهو این صداتو از من دریغ نکن... تو نباید معذرت خواهی کنی... من باید عذر بخوام... که نسنجیده حرف زدم... بعد از اون شب همش بابام سرزنشم کرده... حقم داشت.. 

حرفای خیلی بدی زدم که ازت شرمندم. 

خودمو از بغل پارسا کشیدم بیرون... 

-خب حالا که هر دومون باید همدیگه رو ببخشیم آشتی؟ 

و پارسا دستشو کشید جلو و گرفت آشتی. 

بعدش رفتیم رو تاب نشستیم... پارسا گفت هدیهٔ من کو؟ 

- آخ ببخشید به کل یادم رفت بفرما... تولدت مبارک پارسا خان... با آروزی بهترین‌ها. 

- فقط پارسا... نگو پارسا خان... فقط پارسا. 

-باشه. 

درحالی که داشت کادو رو باز می‌کرد... گفت حالا دیگه منو جلوی جمع ضایع می‌کنی‌ها؟... حالتو می‌گیرم.... 

- تقصیر خودته پر رو بازی در می‌اری! جچالت نمی‌کشی بخاطر دو تا انگش‌تر به پارمیدا حسودی می‌کنی... می‌خوای برات طلا جواهر بخرم حسودیت نشه؟ 

- ریرا اذیت نکن دیگه یه چیز گفتم حالا.... 

وقتی جعبه رو باز کرد و بوی عطر به مشامش خورد... چشماش پر اشک شد... 

-ریرا این عطرو چطور انتخاب کردی؟ 

- خب همینجوری؟ چرا گریه می‌کنی؟ مگه بوش بده؟ 

فقط سکوت.... 

-پارسا با تو‌ام... چی شده؟ 

ریرا این چیزی که می‌خوام بهت بگم... شاید برات خوشایند نباشه... اما... (یه نفس عمیق کشید و گفت) من روزی دختری رو دوست داشتم به اسم پروانه... 

-میدونم.. 

- با تعجب گفت از کجا؟ 

- خب چندین بار اسمشو گفتی... اون اوایل نسبت به اسمش واکنش نشون می‌دادی... تو غار وقتی بیهوش بودی... اسمشو هزیون می‌گفتی... تو راه بیمارستان... اسمشو می‌گفتی.... چند بارم... 

- چند بارم چی؟ 

- هیچی (نمی‌خواستم بگم صداشو می‌شنوم که گریه می‌کنه). چند بار دیگم تو موقعیت‌های مختلف اسمشو شنیدم و حدس زدم همچین چیزی هست. 

-کاش زود‌تر بهم می‌گفتی می‌دونستی ریرا... خیلی می‌ترسیدم اینو بهت بگم... می‌ترسیدم واکنشت بد باشه... 

- چرا؟ فکر کردی خیلی دوستت دارم و حسودیم می‌شه؟ 

-ریرا اگه این شوخیه... خیلی شوخیه بی‌مزه ایه.... 

-ببخشید قصدم این نبود ناراحتت کنم... خب داشتی می‌گفتی. 

-ریرا این عطری بود که پروانه برام خریده بود... داستان جالبی داره خریدن این عطر... من بهت نمی‌گم... اما... ریرا یه یه دقیقه بمون من الآن برمیگردم... و با حالت دو رفت داخل و برگشت... 

با یه دفتر بزرگ. 

-ریرا این دفتر همه چیزو بهت می‌گه.... بخونش... اینا خاطرات پروانس... بخونشون و بعدش اگه دیدی من لایق تو‌ام بهم بگو. 

- پارسا این چه حرفیه می‌زنی... تو پسر لایقی هستی... من مطمئنم... اگه می‌بینی قبول نمی‌کنم بخاطر شرایط خودمه. 

- باشه... قبول بخونش و بعد قضاوت کن شاید نظرت عوض بشه که شرایط بدی داری... مطمئنم عوض می‌شه. 

-باشه می‌خونمش پارسا. اون عطر رو هم بده برم عوضش کنم... کاش اصلا اونو نمی‌خریدم..... 

- نه نه اصلا.... این برام عزیزه.... بعد از چقدر یه هدیه دادی به من حالا ولش کن بره... اصلا.... 

- پس اون چشمای گریونتو پاک کن... که دل منم می‌گیره. 

با دستش چشماشو پاک کرد و دوباره شد پارسای قدیمی. 

-راستی پارسا بابت ترانه‌ها خیلی ممنون.. دوسشون داشتم. و اومد راه بیفتم برم داخل... که گفت کدومشو: 

منم که تقریبا ازش دور شده بودم... گفتم اولی رو و رفتم داخل. 

فصل سوم: پروانه

اون شب بعد از اینکه با همه خداحافظی کردیم و برگشتیم خونهٔ خودمون... می‌تونستم برق شادی رو تو چشمای افسردهٔ مامانم ببینم.... از اینکه شاد‌تر و سرزنده‌تر شده بودم خوشحال بود. 

وقتی رفتم توی اتاقم بخوابم... همش فکر حرف پارسا بودم... من دختری رو دوست داشتم..... اینطور نبود که حسودی کنم... شاید اصلا خودمو تو موقعیت حسودی نمی‌دیدم. اما کنجکاوی به جونم چنگ انداخته بود. 

دیدم فایده نداره... دفتری که پارسا بهم داده بود رو نگاهی کردم... یه دفتر خیلی ساده بود که به نظر قدیمی هم می‌ومد. 

تصمیم گرفتم بخونمش.... باز کردم. 

 «به نام خدا... اسم من پروانس.... ۱۷ سالمه.... خوشبخت‌ترین دختر دنیام.... زندگی‌ای دارم که با هیچی عوضش نمی‌کنم.... مامان و بابام هر دو معلمن... یه داداش کوچولو هم به اسم امید دارم.... امید ۸ سالشه.... پسر خیلی خوب و مودبیه... فقط یه مشکل بزرگ که داره اینه که انقدر شیطونه... که جون آدمو به لبش می‌رسونه.... آ‌ها راستی نگفتم، من دارم این دفتر خاطرات رو از حالا برای بچه هام می‌نویسم.... چون می‌خوام وقتی بزرگ شدن بدونن مامانشون وقتی تو سن خودشون بود چه تفکراتی داشته.... اینم بگم که همهٔ اتفاقای روزمره رو نمی‌نویسم... فقط وقتی دلم بگیره... یا چیز مهمی به ذهنم بیاد می‌نویسم.... 

فصل اول: پرواز پرستو‌ها. 

امروز برای نماز صبح که بیدار شدم... دلشورهٔ عجیبی داشتم... بعد از نماز سر سجاده خوابم برد... خواب خیلی آشفته‌ای دیدم... راستش خیلی هم بد نبود‌ها... خوب دیدم کنکور قبول نشدم... آخه من سال دیگه کنکور دارم... خیلی هم بم امید دارن که پزشکی قبول شم... مامان و بابا هم خیلی دوست دارن.... معلما از وضع درسم خیلی راضی‌اند... مدرسهٔ تیزهوشان می‌رم و سخت تلاش می‌کنم برای قبولی در رشتهٔ پزشکی. وقتی آشفته از خواب بلند شدم... دیگه خوابم نبرد... رفتم و آروم آروم در اتاق امیدو باز کردم... چه خوشکل خوابیده بود... لپاش تو گرمای تابستون گل انداخته بود... نصف هیکل درشتش از رو تخت افتاده بود پایین و ملافش هم رفته بود کنار.... رفتم جاش رو درست کردم و اومدم برم بیرون.... که دیدم بله... لباس ورزشیا ی عریقیش رو انداخته زیر تخت و قایم کرد.... حیف که خواب بود وگرنه بیدارش می‌کردم و گوششو می‌پیچوندم... چقدر بدم می‌ومد از این کثیف کاریاش... بار‌ها بهش تذکر داده بودم ولی فایده نداشت.... لباسا رو برداشتم و رفتم شستم... 

نزدیکاس ساعت ده بود که دیگه همه بیدار شدن و اومدن برای صبحونه.... چون تابستون بود مامان اجازه می‌داد شبا دیر‌تر بخوابیم و صبحا دیر‌تر بلند شیم.... اما من که در هر حال هشت بیدار می‌شدم تا درس بخونم... 

نزدیک وقت ناهار بود... تلفن زنگ خورد... نمی‌دونم چرا با زنگ تلفن بند دلم پاره شد... دویدم سمت تلفن... اما بابا گوشی رو برداشت.... وقتی گوشی رو گذاشت... به وضوح دیدم دستاش می‌لرزید.... آروم مامانمو صدا زد... پروین خانم... پروین جان... مامان از آشپزخونه اومد بیرون.... 

-میگم پروین جان عزیزم پروانه بود زنگ زد (اسم خالهٔ من هم پروانه بود در واقع اسم خالم رو روم گذاشته بودن). 

-خب؟ 

-هیچی می‌گفت مامانت زیاد حالش مساعد نیست پروانه هم شوهر بند کرده می‌گه باید برگردی خونه... ازمون خواست اگه می‌شه ما بریم به جاش.... 

- مامانم پوفی کرد و گفت خدا بگم چکار کنه اون شوهر نامردشو که انگار کلفت گرفته... باشه حالا بش گفتی کی می‌ریم؟ 

-همین حالا دیگه.... گفت شوهرش اصرار کرده اونم برگشته خونه.... می‌گم خانوم آماده شو بریم. 

-حالا عصری می‌ریم چقدر عجله داری... نه همین حالا بریم بهتره.... زود برم که بلیط گیرمون بیاد. 

اصرارای بابا برای زود رفتن تو گوشم زنگ می‌زد... فهمیدم چیزی شده و بابا نمی‌خواد یه دفعه به مامانم بگه... مامانم خیلی حساس بود... مادر جون بندر عباس زندگی می‌کرد... در واقع یه رگ من هم جنوبی بود... چهرهٔ جنوبیم همیشه گواه این حرف بود. 

پروانه خالهٔ کوچیک من بود که از نظر شباهت به من با من مو نمی‌زد.... اما از بد روزگاز شوهرش آدم جالبی نبود... البته پروانه می‌گفت معتاد نیست یا دست بزن نداره... ولی خیلی بد دله... و می‌گه زنش فقط باید خونه باشه... چون خالم بیست سالش بود و من دوران بچگیمو با اون بزرگ شده بودم... بهش مگفتم پروانه... مثل دوتا دختر دوقلو بودیم که هم اسم هم بودیم و این بود که عشق دنیا رو می‌کردیم. خیلی هم به هم وابسته بودیم... 

از وقتی مادرجون افتاده بود رو جا.... پروانه می‌رفت و بهش سر می‌زد و کاراش رو می‌کرد اما شوهرش بنای ناسازگاری رو گذاشته بود. 

خلاصه بابا به هر قیمتی بود مامانو راضی کرد که همون لحظه راه بیفتن... من بخاطر کلاسای کنکور و و درسام نرفتم و امید هم بخاطر کلاسای ورزشش و البته گرمای هوای بندر... بابا اصرار داشت ما هم بریم.... ما هم می‌گفتیم نه... حتی چند بار بابا با چشم و ابرو بهم اشاره داد که بیا.... منم آخرش با اخم و تخم و قهر رفتم تو اتاقم و بیرون هم نرفتم... حتی خداحافظی هم نکردم.... وقتی صدای در رو شنیدم که رفتن... دویدم پایین و چون می‌دونستم بابا سفارشاتو روی یه کاغذ می‌نویسه... رفتم بخونم.... 

بابا اینطوری نوشته بود... 

سلام پری بابا... ببخشید دعوات کردم... حالم خوب نبود... غذا آمادست روی گازه... فقط زیرشو خاموش کن... مواظب امید هم باش. 

احتمالا یکی دو روز دیگه خودم بیام و ببرمتون بندر.... لازمه بابایی.... مخالفت نکن. 

دوستت دارم بابا. 

نامه رو چسبوندم به خودم و بوسیدم. حتی طاقت یه لحظه قهر با بابا رو نداشتم. حالا باید رو مخ امید کار می‌کردم و راضیش می‌کردم که چند روز دیگه بریم بندر.... امید خیلی ناز نازو بود و تو گرما زود از حال می‌رفت... اما خب چاره‌ای نبود... وقتی بابا می‌گفت لازمه حتما لازم بوده دیگه... 

ناهارو خوردیم و امید رفت سراغ تلویزیون و منم مثلا یه کتاب گرفتم دستم... اما هیچ حواسم جمع نمی‌شد. همش فکر بندر بودم... یعنی چی شد بود که رنگ بابا پرید... 

هر چی با موبایل مامان و بابا تماس می‌گرفتم فایده نداشت... کسی جواب نمی‌داد.... 

شب شد... نگرانیم دوبرابر شد... جالا امید هم سراغشون رو می‌گرفت که کجان و چرا زنگ نزدن... داشتم دیوونه می‌شدم... این اولین بارمون نبود تنها مونده بودیم تو خونه اما اولین بار بود انقدر بیخبر مونده بودیم... که‌ای کاش همیشه تو این بیخبری میموندیم. 

ساعت یک شب بود... امید رو پای من خوابش برده بود که موبایلم زنگ خورد... برش داشتم... شماره بابا بود... 

-الو بابای کجایی؟ مردیم از نگرانی پس چرا زنگ نزدید؟ 

-ببخشید شما با اقای علی ساجدی نسبتی دارین؟ 

ته دلم همه چیز آشوب شد.... احساس می‌کردم روده هام با بد‌ترین وضع ممکن به هم می‌پیچن.... 

-بله من دخترشونم... 

-بزرگترتون خونست؟ 

- من خودم بزرگ خونم... آقا بفرمایید چکار دارید؟ گوشی پدر من دست شما چیکار می‌کنه؟ 

-راستش خانم چطوری بگم پدر و مادرتون تصادف کردن الآن تو بیمارستان.... هستن.... سریع خودتون رو برسونید... 

دیگه نفهمیدم چی شد... خودم فقط یه چادر سرم کردم و امید رو هم با همون لباس تو خونه‌ای کشوندم بیمارستان.... امید گریه می‌کرد.... منم هول شده بودم نمی‌دونستم باید برم کجا... 

بلاخره پیدا کردم صاحب صدا رو.... چند تا افسر پلیس هم دورش بودن..... قبلم به شدت می‌زد... پاهام توان نداشت که برن جلو... 

وقتی رفتم جلو.... صاحب صدا که ظاهرا خیری بود که ماشین بابا رو تو دره پیدا کرده بود به حرف اومد... 

دخترم... تو جاده تصادف شد... اونی که زد ماشین باباتو پرت کرد تو دره خودش در رفته... پلیس دنبالشه... 

-مامانم کو؟ بابام کو؟ 

-دخترم آروم باش برات می‌گم... جراحاتشون خیلی شدید بود... مادرت.... در جا تموم کرد... ولی هیج درد نکشیده... هیچی نفهمیده... ولی بابات خدا رو شکر زندس... هر چند حالش خوب نیست... 

- خدای من... چی می‌شنیدم.... مامانم مرده بود.... حتی نمی‌دونستم باید چکار کنم... اشک هم از چشمام نمی‌ومد.... به شدت شکه بودم... 

هیچی نفهمیدم تا اینکه خودمو کنار تخت بابا و دست تو دست بابا دیدم.... 

دور و ور بابا پر بود از سیم و لوله... و اینچیزا.... به سختی نفس می‌کشید.... همه جاش زخمی بود و خونی.... 

قطرات اشک مثل ابر از چمشام می‌ریخت..... حتی جلوم رو نمی‌دیدم... فقط فهمیدم که بابا بیدار شد و اونم گریه کرد... 

بعد از چند دقیقه شروع کرد به حرف زدن.... 

-پری عزیز بابا گریه کن.... گریه کن تا سبک شب... اما قبلش بذار حرفامو بزنم. پری خوشکلم.... مادربزرگت فوت شده بود... می‌خواستم کم کم به مامانت بگم... برای همین تو راه بش گفتم.... بلیط هواپیما گیرم نیومد... ورگنه می‌خواستم با هواپیما برم.... ناراحت مامانت نباش... درد نکشید... شاید قبلش از خبر مرگ مادرش بیشتر داشت درد می‌کشید. 

هر چند مادرت بی‌وفا بود و زود‌تر از من رفت... اما منم دارم می‌رم پیشش..... 

-بابا!!! 

- هیس.... بذار حرفمو بزنم... خودم می‌دونم وضعم چطوره.... نمی‌خواد چیزی بگی.... فقط چند تا چیزو بهت بگم... چیزایی که می‌خوام بهت بگم حرفای یه عمره نمی‌دونم وقت بشه چقدرشو توی این چند لحظه بهت بگم. 

پری من.... محکم باش.... مثل درخت بید لرزون نباش.... مثل درخت سرو همیشه سبز باش و محکم... نذار امید جای خالی ما رو حس کنه... حواست به امید باشه... من نگران تو نیستم... فقط نگران امیدم... اون خیلی لوسه.... لوس بار اومده... حالا که ما نیستیم باید براش همه کار بکنی... اینو یادت باشه. 

پری من معتقد باش به معجزهٔ عشق.... اگه روزی احساس کردی کسی برات تکیه گاهیه که می‌تونی تا آخر بهش تکیه کنی.... تردید نکن... برو و نذار از دستت بره... حتی اگه شده تو پیشنهاد ازدواج بده... فقط مطمئن باش تو راه درست قدم برمیداری.... همیشه اول به عقل و بعد و به احساست گوش بده.... 

پری من دوست داشتم تو لباس عروسی می‌دیدمت... اما انگار نمی‌شه... این آرزمو بر آورده کن... 

پری من.......... 

و صدای بوق ممتد دستگاه بود که گوشامو کر کرد.... 

نمی‌خوام یاد آوری کنم که توی این یک ماه چه بر من و امید گذشت.... من که هیج! امید....! امید من.... دنیاش از هم پاشید. از اون پسر تپل و شیطون و سرخ و سفید تبدیل شد به یه پسر لاغرو و بیمار... چند بار از حال رفت... اون خیلی خیلی به مامان وابسته بود.... بیش از اون که حتی من تصورش رو بکنم... 

در یک روز عزادار مادر و پدر و مادرجون شدم.... 

اون شب تو بیمارستان همون آقای خیر.... منو و امید رو برد خونشون... خانوادهٔ گرمی داشتن... خدا همیشه هر چی می‌خوان بهشون بده... به احترام ما سیاه پوشیدن.... پسرشون پارسا.... امیدو برد و آرومش کرد و خوابوندش.... و منم تا صبح تو بغل پارمیدا اشک ریختم... 

برای کارای کفن و دفن و همه چی کمک حال ما بودن.... 

هیچکسی از فامیلا نیومد.... بابای من که اصلا ایرانی نبود که اینجا فامیل داشته باشه.... بابام یه بازرگان ترک از کشور ترکیه بود... که تو یه سفر تجاری به بند عباس به قول خودش عاشق دختر سبزه و با نمک جنوبی یعنی مامان پروین من شده بود. و بعد هم رفت سراغ معلمی. 

فامیلای مامان هم که همه مشغول عزداری مامان جون بودن.... فقط گاهی پروانه به من زنگ می‌زد.... و تا می‌تونستیم دو تایی گریه می‌کردیم... 

خانوادهٔ پارسا برامون هیچی کم نذاشتن... همهٔ آشناهاشون رو گفتن برای مراسما بیان... 

خداییش منو شرمنده کردن... امروز رفتم با بابای پارمیدا حرف زدم... گفتم اینطوری که نمی‌شه... ما باید بریم خونمون... من کلاس دارم... امید داره.... ما اینطوری راحت نیستیم... بلاخره با اصرار زیاد راضیشون کردیم و رفتیم خونه... 

بماند که وقتی برگشتیم خونه.... بغض من و امید با هم شکست... رفتیم تو بغل هم و ساعت‌ها.... ساعت‌ها ضجه زدیم... به بیکسی و به بدبختی‌ای که داشتیم... 

خدا رو شکر بابا پس انداز تو بانک زیاد داشت... اول رفتم پول و هزینهٔ کفن و دفن رو حساب کردم و ریختم به حساب بابای پارمیدا... 

بعد هم برای امید کلی لباس رنگی و اسباب بازی خریدم.... طفلک گناهی نداشت بخاطر من زجر بکشه... 

نصیحتای بابا هنوز تو گوشم بود... امید... امید.... محکم باش... 

از فردا راه افتادم دنبال کار.... قید درسو زدم.... درس می‌خواستم چکار.... من امیدی داشتم که باید براش می‌مردم.... 

خوشبختانه تو یه بوتیک کار پیدا کردم و شدم فروشنده.... صبحا تا ظهر ساعت یک و شبا تا ساعت ۱۰ تو مغازه بودم.... وقتی می‌ومدم خونه جون تو تنم نبود.... اما اول به امید می‌رسیدم... چون نیازش به من روز به روز آشکار‌تر می‌شد... 

کم کم از اون حال افسردش اومد بیرون.... من دو برابر اون چیزی که مامان براش می‌خرید براش خردیم.... دوبرابر بیشتر نازشو کشیدم. 

جند ماه دیگه هم گذشت پارمیدا و مامانش اومدن و بهم سری زدن.... خیلی دعوام کردن که مدرسه رو ول کردم و گفتن من نیاز به کار ندارم... اما من گفتم هرگز زیر با دین کسی نمی‌رم... همین که بهم سر بزنید و بدونم به فکرمید برام بزرگ‌ترین دلگرمیه.... 

روز بعدشم پارسا اومد و بهم گفت اگه بخوام حاضره کاری کنه که برم دانشگاه اونم رشتهٔ پزشکی... به شرطی که بذارم یکم بهم کمک مالی کنه... اما من گفتم نه.... 

واقعیتش پس اندازای بابا داشت تموم می‌شد... پول بوتیک هم کافی نبود... از طرفی نمی‌خواستم امید کمبودی حس کنه.... 

واسه همین شبا یا موقع‌هایی که تو مغازه بیکار بودم بافتنی می‌کردم و به قیمت خوب می‌فروختمشون... بافتنیم عالی بود... حسابی مشتری به هم زده بودم... سرعتم زیاد شده بود. خوش بختانه مشکلات مادی هم کمتر شد... 

به زندیگ راضی بودم... هرچند که ته دلم... بغضی بود که هنوز نشکسته بود. 

ای کاش....‌ای کاش بیشتر مراقب امید بودم.... امید مدت‌ها بود مریض بود اما به من حرفی نزده بود... اون روز وقتی متوجه شدم که برای بردن لابس کثیفاش رفتم تو اتاقش و دیدم لبه گرمکن ورزشیش خونیه.... دلم هزار تیکه شد... فرداش بردمش دکتر و آزمایش و قرص و دوا واینا... تا روزی که نتیجهٔ آزمایش بیاد... چند بار دیگه امید خون دماغ شد... 

روزی که رفتم نتیجهٔ آزمایشو بگیرم... روز مرگ من بود... دکتر گفت سرطان خون اونم از نوص کمیاب و نادرش. 

دیوانه شدم.... آخه من یه دختر ۱۷ ساله چقدر ظرفیت داشتم.... خوب یادمه رومو کردم طرف آسمونو گفتم خدا: اینو بهت نمی‌دم... این مال خودمه. 

مثل دیوونه‌ها اینطرف و اون طرف می‌چرخیدم... پولی دستم نبود که امیدو بستری کنم... رو زدن به پارسا هم برام سخت بود. 

با دستای لرزون تلفنو از کیفم درآوردم و زنگ زدم.... پارسا خودشو رسوند.... اون بغض نشکستهٔ من اون لحضه خودشو تو آغوش پارسا باز کرد.... شکایت کردم از خدا... گفتم مگه من چکار کردم.... حق ما از زندگی این نبود... حق این بچه این نبود... 

پارسا فقط آرومم کرد... منو برد و یه آبمیوه دستم داد و گفت.... پروانه امیدم داداش منه... چرا اینطوری می‌کنی؟ خودم نوکرشم... امیدت به خدا باشه... خوب می‌شه ایشالا.... 

با کمک پارسا و باباش امید هم بستری شد.... امید می‌گفت خیلی وقته فهمیده مریضه اما نمی‌خواسته به من بگه... چون دیده من دارم زیر بار زندگی خوورد می‌شم... 

امید بیچارهٔ من... یه بچهٔ هشت ساله... چقدر فهمیده بود... چقدر درک بالایی داشت. 

بعد از یکی دوماه.... منو از بوتیک اخراج کردن... چون دیگه به موقع نمی‌رفتم.... برام مهم نبود... من غرورمو برای پرداخت هزینه درمان امید زیر پا گذاشته بودم... حالا هم روش... 

رفتم خونه و صندوق طلا جواهرای مامان رو برداشتم... ارزششون زیاد بود... همه رو بردم بیمارستان و گرفتم جلوی پارسا.... به وضح دیدم بهش برخورد.... اما بهش گفتم اگه نگیری امیدو برمیدارم و می‌رم یه شهر دیگه که نتونی پیدام کنی.... اونم گفت باشه و گرفت. 

تو این مدت مریضیه امید آقای رافعی زیاد می‌ومد و به ما سر می‌زد... خدا خیرش بده همه جوره به من کمک می‌کرد... من با پارسا هم کمی صمیمی‌تر شده بودم... چطور گم یجورایی ازش خوشم می‌ومد..... یاد حرف بابا می‌فتادم که می‌گفت اگه حس کردی کسی برات تکیه‌گاه خوبیه برو دنبالش. اما یه فکر آزارم می‌داد نکنه حس پارسا به من ترحم بود؟ اونوقت امید چی می‌شد؟ اصلا زشت نبود امید تو این وضعیت من فکر عشق و عاشقی بودم.... 

پس فردا تولدمه... اولین تولد بدون مامان و بابا... خیلی دلم گرفته.... هرچند حالا خانواده‌ای بزرگ‌تر دارم... خانوادهٔ کودکان سرطانی که سرشار از عشق و محبتن... 

روز تولدم رسید.... خدای من پارسا چه کرده بود... تمام بخش بچه‌های سرطانی با بادکنک و کاغذ رنگی تزئین شده بود... همهٔ بچه‌ها و پرستارا کلاه تولد سرشون بود و یه کیک گنده دست و پارسا بود که داشت می‌ومد طرفم.... اشک شوق تو چشمام جمع شده بود... امید که بخاطر شیمی درمانی دیگه نمی‌تونست راه هم بره.... روی ویلچر نشسته بود و با لبخند نگام می‌کرد... 

چه تولدی بود... خیلی از بچه‌ها بخاطر ظرایطشون نمی‌تونستن کیک بخورن.... منم دلم نمی‌ومد جلوشون کیک بخورم..... وقتی دیدم یکی از بچه‌ها به اسم مریم... که ۱۰ ساله بود اومد طرفم و اسرار می‌کرد بخورم... نتونستم جلوی خودمو بگیرم و زدم زیر گریه... 

مریم خودشم نمی‌تونست بخوره... اما می‌گفت آجی پروانه باید بخوره. 

اون کیک در بین قطرات اشک از گلوم پایین رفت... بچه‌ها برام هدیه گرفته بودن... یه عالمه نقاشی و کاردستی... برام از هدیه‌ای تو دنیا مهم‌تر بودن.... امید برام عکس خودش و مامان و بابا رو نقاشی کرده بود... بهش گفتم چرا من تو نقاشی نیستم... لبخند محزونی زد و گفت چون تو عکاس عکسی. 

وقتی شب و شد همهٔ بچه‌ها برگشتن به تختاشون... رفتم رو نیمکت کنار پارسا نشستم... با یه قهوهٔ داغ ممنتظرم بود.... ازش تشکر کردم و نشستم. پارسا دستشو کرد تو جیبش و یه بستهٔ ظریف رو آورد بیرون... 

- اینم هدیه من به تو پروانه. 

-چرا اینکارو کردی پارسا... خودتم می‌دونی لازم نبود. 

-این حرفو نزن... به عنوان یه دوست وظیفست. 

-با خوشحالی بسته رو گرفتم بازش کردم... یه زنجیر سفید ظریف بود... که یه پروانهٔ خیلی ظریف تو توش بود... روی پروانه بود از نگین‌های آبی و شیشه‌ای.... و روی بالهای پروانه‌ها هم دو تا حرف پی نقش بسته بود.... 

یه نگاهی به پارسا کردم و گفتم خیلی قشنگه دستت درد نکنه و اومدم برش دارم که گفت بذار بندازم گردنت. 

خوب می‌دونستم پارسا آدم مقیدیه... برام عجیب بود می‌خواست اینکارو کنه... اما گذاشتم. 

روسریمو گرفتم بالا و اون زنجیره انداخت گردنم.... خداییش روی پست برنزه و سبزم خیلی خوب خود نمایی می‌کرد. 

- پروانه این دو تا پی.... نماد من و توئه.... یکی پارسا و دیگری پروانه. 

- ممنون... 

سرمو انداختم پایین منظور اینکارشو فهمیده بودم اون داشت بهم ابراز علاقه می‌کرد... اما تو اون وضعی که امید بود اصلا برام خوشایند نبود به عشق و عاشقی فکر کنم. 

-پروانه چرا ساکتی؟ رفتی تو فکر؟ بگو چی فکرتو مشغول کرده؟ 

- پارسا اگه پیوند جواب نده چی؟ امید.... 

و بعد بغضی سخت گلوم رو فشرد. 

- پروانه امیدت به خدا باشه.... همین که مغز استخوان تو بهش می‌خوره باید شکر کنی.... می‌دونی خیلی‌ها هستن تو انتظار همین هستن. همین مریم.... هیچ مغز استخوانی بهش نخورده.... شاکر باش پروانه. 

-میدونم ولی.... و بعد بغضم شکست.... 

پارسا اومد کنارم نشست و سرمو چسبوند به سینش. 

- پروانهٔ من گریه نکن.... توکل کن به خدا... مگه چه کار دیگه‌ای از دستت برمیاد‌ها؟ تو بیش از یه مادر براش کار کردی. 

- پارسا بابا امیدو سپرد به من... اگه اتفاقی براش بیفته بابا منو نمی‌بخشه... 

و بعد دوباره هق هق من که طنین انداز شد... 

-ششششش... دختر خوب.... بخواب و بذار خواب یکم آرومت کنه... خستگی بی‌طاقتت کرده.... (و بعد شروع کرد برام یه لالای قشنگ خوند) 

لالالالا گل پونه

انار کردم واسَت دونه

انار سرخ ِ یاقوتی

بخورای گل، نگیر بونه

*لالالالا گل صدپر

نشه هرگز گلم پرپر

بمون با من گل خندان

نبینم چشم ِ تو گریان

* لالالالا گل لاله

می‌ریم فردا خونه خاله

ندیدم خاله جانت را

الان چندین و چن ساله

* لالالالا گلم خوابید

به رویش نورِ مَه تابید 

* لالالالا گلم زیباست

برای من، همه دنیاست. 

یه هفتهٔ بعد نوبت پیوند امید بود.... داشتن منو برای عمل آماده می‌کردن.... چون قرار بود بیهشی کامل نباشه... دکتر قبول کرد که پارسا کنارم بمونه... شاد دلش به حال مظلومیتم سوخت. 

امیدو برده بودن که منو روی تخت خوابوندن و شروع کردن... دکتر به پارسا گفته بود باهام حرف بزنه... به پهلو خوابیده بود و کمرم کاملا باز بود تا بتونن مغز استخوان در بیارن... اول بی‌حس کننده زدن... یکم طول کشید تا اثر کرد.... بعدش دکتر به پارسا علامت داد که باش حرف بزن... پارسا هم دستمو گرفت و شروع کرد: 

خب پروانه خانم اگه قرار باشه من و تو امید سه تایی بریم سفر؟ بریم کجا بهتره؟ 

 (مالوندن مواد ضد عفونی کننده به کمرم) 

- خب معلومه شمال. 

- اونوقت دریای جنوب چی؟ 

- تو که می‌دونی امید از گرما بدش می‌اد. 

- خب زمستون می‌ریم... یه وقتی که هواش بهاری باشه... 

-در اون صورت باشه.... 

دردی وحشتناک حس کردم.... اومدم جم بخورم که پارسا دستمو محکمتر گرفت و خودشو چسبوند به من... با دست دیگش هم پهلومو گرفته بود و ناز می‌کرد... 

با ناله گفتم: مگه بی‌حسی نداره؟ پس چرا انقدر درد داره؟ 

دکتر گفت الآن تموم می‌شه... تحمل کن... 

اشک مثل سیل از چشمام می‌ومد.... درد باعث شده بود دل شکسته و غمزدم یاد غصه هاش بیفته.... و همینطور اشک می‌ریختم... 

پارسا نگران با دستش اشکامو کنار می‌زد و پا به پام اشک می‌ریخت.... 

موهامو ناز می‌کرد.... دستمو بوش می‌کرد... هرکاری از دستش برمیومد انجام می‌داد تا درد یادم بره... حتی آخرش شکلک هم در می‌ورد. 

ولی فایده نداشت... دردی که می‌خواستم بی‌آخ گفتن تحملش کنم از توانم خارج بود.... 

با صدای ضعیف ناله‌ای کردم و فکر کنم بعدش از حال رفتم.... 

وقتی دوباره چشمامو باز کردم... پارسا با لبخند بالای سرم ایستاده بود.... دستمو بوسید و گفت: سلام خانم خوابالو... ساعت خواب؟ 

- پارسا امید کجاست؟ 

و اومدم بلند شم که دوباره درد پیچید تو بدنم.... پارسا اومد کنارم و آروم دوباره منو خوابوند تو تخت.... 

- امید خوبه... پیوند انجام شده... فعلا نمی‌شه دیدش... اما من از پشت شیشه دیدمش.... 

- می‌خوام ببینمش.... 

-پروانه می‌دونی که نمی‌شه... تا فردا نمی‌شه... خیلی وقته تو این بخش بودی حتما می‌دونی قوانینش چطوریه.... فعلا باسد استراحت کنی. 

تا صبح فردا پارسا برام هی حرف می‌زد تا از فکر بیام بیرون... اما فایده نداشت.... از یه طرف درد و از یه طرف نگرانی باعث می‌شد گوشم به حرفاش گوش نکنه. 

شب رو پارسا رو تخت بغلی خوابید.... 

صبح با شنیدن صدای اولین گنجشک.... از خواب بلند شدم و لنگان لنگان خودمو رسوندم به پارسا بهش گفتم بریم امیدو ببینیم. 

با دیدن من تو اون وضع سریع از جاش بلند شد و رفت یه ویلچر آورد و یه پتو هم انداخت دورمو و منو برد.... 

خدای من امید خوب بود.... چشماش باز بود و از پشت شیشه دست تکون می‌داد... اشک از چشمام می‌ریخت پایین... 

برای من امید منو تو اون حال نبینه از اونجا بردنم بیرون. 

اون لحظه حس کردم خوشبخت‌ترین آدم دنیام.... امید من داشت خوب می‌شد... برگشته بود به زندگی. 

ولی پارسا خیلی خوشحال نبود..... چرا؟ یاد نگاهای اون روز بابا افتادم که مخواست مامانو ببره بندر.... حتما بازم چیزی شده بود و کسی به من چیزی نمی‌گفت. 

وقتی برگشتیم تو اتاق خودمون... دست پارسا رو گرفت و بردمش رو تخت خودم.... هر دو نشستیم در حالی که دستش تو دستم بود داستان اون روز و مرگ باباو مامان و نگاهای بابا رو براش گفتم... و بهش گفتم نگاهت سخت شباهت داره به نگاه بابا. 

قسمش دادم بهم بگه چی شده... 

اونم گفت! امید من پیوند رو پس زده بود... جواب نداده بود... آخرین امیدم از بین رفته بود... اشک‌ها باز هم روان شدن... لعنت به این اشکا... لعنت به من که عرضهٔ نگهداری از برادرمو ندارم.... 

این مدت آخری که امید زنده بود مثل عروسک متحرک فقط دور امید می‌چرخیدم... خودش هم فهمیده بود رفتنیه... می‌گفت دوست داره تو بیمارستان بمونه می‌خواد پیش بچه‌ها باشه... وقتی می‌ریم خونه دلش می‌گیره... یاد مامان می‌فته. 

می‌گفت که مریمو خیلی دوست داره... می‌خواسته اگه خوب بشه وقتی بزرگ شد باهاش عروسی کنه... 

می‌گفت دلش تنگه مامانه... 

و من یکذره اشک نریختم. پارسا به من نیرویی می‌داد که قابل توصیف نبود... روزای آخر زندگی امید برامون روزای شیرینی بود. بیتش رهمدیگه رو شناختیم... بیشتر به روح بزرگ امید پی بردم.... روز آخر... نزدیک غروب بود... یادمه غروب ۱۹ بهمن ۸۸ بود.... که امید تو آغوش منو و پارسا جون داد... شاید ساعت‌ها منو پارسا و با جسدی که تو آغوشمون بود ضجه زدیم.... هیچ کس نتونست ما رو از هم جدا کنه.... آخرش هم پارسا بود که امیدو از من گرفت و منو بلند کرد و برد خونشون.... 

نمی‌خوام از خاکسپاری هیچی بنویسم... چون زجر آور بود.... هر کس می‌خواد چیزی در این مورد بدونه از پارسا بپرسه. از مرد من بپرسه. 

چهلم هم گذشت... من دیگه با خانوادهٔ رافعی زندگی می‌کردم... طبقهٔ بالا رو داده بودن به من.... منم اسبابای خونمون رو آورده بودم اونجا... خونه رو فروختم.... چون همش خاطرهٔ تلخ بود... می‌خواستم سرپا باشم... بابا از من قول گرفته بود... حالا ۱۸ ساله بودم... باید فکر کار هم می‌بودم. 

یه شب خواب عجیبی دیدم... خواب دیدم بابا اومدو بهم گفت... امید حالش خوبه... بابا ازم تشکر می‌کرد.... و بعد رفت... بعدشم خواب دیدم بچه‌های بخش دارن صدام می‌کنن... مریم صدام می‌کرد و می‌گفت آجی پروانه کجایی؟ 

روز بعدش رفتم بخش... دیدم بچه‌ها همه با چشمای گریون اومدن سراغم.... مریم هم رفته بود.... مریم بیست روز بعد از مرگ امید از دنیا رفته بود.... و برای من نامه‌ای گذاشته بود.... 

ازم خواسته بود تو بخش بمونم... بالا سر بچه‌ها بمونم.... می‌گفت خیلی دوست داشته لحظات آخرش رو با من باشه... 

می‌گفت خیلی از بچه‌هایی که اینجان و کسی رو ندارن همین آرزو رو دارن... 

و در آخر گفته بود می‌رم که مواظب امید باشم.... 

بعد از اینکه رفتم سر قبر امید و مریم... تصمیم گرفتم تو. بخش بمونم... توی شرکت بابای پارسا یه کار نیمه وقت پیدا کردم... و بقیه وقتمو اونجا بودم.... یکی یک غنچه‌های زندگی پر پر می‌شدن و می‌رفتن.... و من بعد از مرگ هر کدوم از اونا پناهی جز پارسا نداشتم... 

یه روز بعد از مرگ یکی از بچه‌ها به اسم هستی.... وقتی خوب گریه کردم و آروم شدم به پارسا گفتم می‌خوام باهاش حرف بزنم... 

رفتیم توی یه پارک.... رو یه نیمکت. 

حرفامو اینجوری شروع کردم: 

پارسا هر دو می‌دونیم که همدیگه رو دوست داریم... هیچ شکی هم درش نیست. من تو این دنیا به جز خدا و بعدش هم شما هیچکسو ندارم... شاید لایق نبودم که خدا همه رو ازم گرفت... در هر حال... من دوستت دارم.... بدون توجه به اینکه احساسی که به من داری ترحمه یا عشق. 

در حقم لطف زیاد کردی.... چه مادی چه معنوی.... معنویشو که فکر نکنم هیچوقت بتونم عملی کنم.... اما مادیشو خونه رو فروختم و می‌تونم گوشه ایشو جبران کنم... 

حرفم اینه تو تکیه‌گاه منی... منم بهت نیاز دارم... می‌خوام اگه برات مشکلی نداره به عقد هم دربیایم.... تا راحت‌تر باشیم.... اگه مخالفی همین الآن بگو و خودتو مجبور نکن.... من فقط دارم به نصیحت بابا گوش می‌کنم. 

پارسا اشک ریخت و اشک ریخت.... اومد جلوم زانو زد و دستمو گرفت و بوسید و گفت: 

پروانه... خودت بهتر می‌دونی خیلی وقته خواستم بهت پیشنهاد ازدواج بدم... اما همیشه می‌گفتم وقتی امید مریضه... این پیشنهاد ابلهانست.... ازت ممنونم چون کارمو راحت کردی.... راجع به مادی و معنوی چیزی نگو.... چون صبر تو و بزرگیت و در مقابل مشکلات منو تبدیل کرده به این پارسایی که هستم.... چشم... من نوکر در بست تو هم هستم... 

بدین ترتیب من و پارسا فردای اون روز توی یه محضر با حضور خانوادهٔ پارسا عقد کردیم.... 

پارسا از خوشحالی روی پا بند نبود.... برام حلقه‌ای خریده بود که شاید قیمتش سر به فلک می‌کشید.... 

تمام دکوراسیون طبقهٔ بالا رو عوض کردو از نو چید. 

دیگه منو پارسا شده بودم دو یک روح در دو بدن... اونم با من می‌ومد بخش و به بچه‌ها سر می‌زد... البته وقتایی که دانشگاه نداشت. 

خانوادهٔ رافعی به من معنای خانواده رو دوباره هدیه کردن... همه چیز خوب بود... بازم احساس می‌کردم خوشبخت‌ترین آدم دنیام... 

با وجود این همه زجری که کشیده بودم... دلم آرامش عجیبی داشت تا اینکه.... تا اینکه زندگی آخرین تیر خلاصش رو هم برای من شلیک کرد. 

چند وقت بود خون دماغ می‌شدم.... لازم نبود هیچ فکری بکنم... چون فهمیدم چه خبره... شاید اگه این اتفاق قبل از عقدم با پارسا اتفاق می‌فتاد... خوشحال هم می‌شدم... اما حالش عشقی رو داشتم که دل کندن ازش برام خیلی سخت بود.... رفتم و آزمایش دادم... نتیجه همونی بود که فکر می‌کردم... به پارسا نگفتم... خواستم تا جای ممکن از این روزای خوبمون با هم لذت ببریم... 

شاید تونستم چند مهای مخفیش کنیم.... اما پارسا فهمید.... و چی شد... به معنای واقعی افسرده شد.... خیلی باهاش حرف زدم و گفتم پس اون پارسای قوی کجا رفت؟ من الآن تکیه‌گاه می‌خوام.... بیشتر از هر وقت دیگه‌ای... پارسا بیا با خودمون بد نکنیم ما کلی وقت داریم... باید ازش لذت ببریم.... مگه من تو این دنیا به جز تو کیو دارم. 

خلاصه تونستم پارسا رو سرپا کنم... بیمارستان هم حاضر نشدم برم... دوست داشتم تک تک لحظه‌های باقی موندمو با بچه‌ها باشم... با پارسا باشم.... 

الآن دیگه ۱۹ ساله شدم... این روزا بیماریم شدید‌تر شده.... پارسا خیلی محکمتر شده... این روزا باش درد و دل می‌کنم و می‌گم چقدر تو دلم آرزو‌ها هست که می‌خوام بر آورده بشه.... مثلا یکیش اینه که موهای موج دار و مجعدم رو صاف و لخت کنم.... 

رفتم آرایشگاه و اینکارو کردم... خیلی بهم می‌ومد و راضی بودم.... 

آرزوهای کوچولو و مسخرهٔ من چیزی نبود به جز بهونه‌ای برای گزروندن وقت و اینکه کاری کنم تا پارسا احساس کنه تونسته برام کاری کنه... 

یه سفر یه هفته‌ای رفتیم چین.... جایی که همیشه دوست داشتم ببینم.... 

خیلی جاهای ایران.... شمال... مشهد.. 

این روزا که احساس می‌کنم داریم به آخرای کار نزدیک می‌شم دلم بیشتر از اینکه برای خودم بسوزه برای تنهایی پارسا می‌سوزه... 

می‌خوام بهش پیشنهاد بدم یه جشن عروسی ساده بگیریم... 

پارسا قبول کرد پیشنهادمو.... امروز رفتم آرایشگاه.... خیلی بیحالم.... خودم سبزم رنگ هم به روم نمونده چه چیز جالبی از در بیاد... 

دیگه فکر نکنم بتونم وقایع بعد از آرایشگاه رو بنویسم.... احساس می‌کنم لحظات آخره.... 

فقط می‌خوام یه جمله بگم... 

من خوشبخت به دنیا اومدم با خوشبختی زندگی کردم و دارم خوشبخت از دنیا می‌رم.....» 

....................................................................................................... 

هرچی می‌زدم صفحات بعد.... چیزی نبود.... صفحات سفیدی که مشخص بود با قطرات اشک بار‌ها خیس شدن... نگاهی به ساعت کردم.... ۴ صبح بود.... دلم طاقت نمی‌ورد.... یه اسم‌ام اس به پارسا زدم و گفتم بیاد بیرون روی تاب و خودم رفتم اونجا.... شاخ در آوردم پارسا اونجا بود...... 

- تمومش کردی ریرا؟ 

- آره.... ولی آخرش..... 

-بیا بشین خودم برات می‌گم! 

رفتم نشستم روی تاب کنارش. 

- می‌دونستم امشب نمی‌خوابی و می‌خونیش... منم نشسته بودم اینجا و منتظر بودم تا برسی به صفحهٔ آخر و گنگش... و بخوای من برات بگم... 

اون صفحه رو هزاران بار خوندم.... اون روز حسین هم اومده بود عروسی من... عروسی که چی بگم.... عزای از دست دادن عشقم... 

با هم رفتیم آرایشگاه دنبالش.... حسین راننده بود و من عقب نشسته بودم و پری رو گرفته بودم تو بغلم.... چون نداشت.... یه دفتر هم دستش بود.... 

پری گفت دوست داریم بریم خونهٔ خودمون... خونه‌ای که قرار بود از اون شب توش با هم زندگی کنیم. 

حسین ما رو رسوند و رفت پایین. ما هم رفتیم بالا... پری رو گرفته بودم تو آغوشم... و فقط بوسش می‌کردم... پری گفت پاراسا: 

-جانم. 

- می‌خوام برای اولین و آخرین بار از عقده هام تو زندگی بگم... بذار بگم و راحت باشم... این بغض سالهاست داره منو خفه می‌کنه... 

-بگو عزیزم بگو.... 

- پارسا دلم می‌خواست مامانم روز عروسیم بیاد و باهام تو آرایشگاه باشه... امروز خیلی احساس بی‌کسی کردم... 

بابام باشه تا راجع به همسر آیندم تحقیق کنه.... و بگه خوبه یا نه.... دوست داشتم... همسر آیندم منو تو موضع قدرت ببینه... نه یه دختر بی‌کس وبی پناه که همش داره گریه می‌کنه... پارسا دلم می‌خواست اون روز با بابام اینا می‌رفتم بندر.... شاید اگه رفته بودیم... نه من نه امید هیچکدوم انقدر زجر نمی‌کشیدیم.... شاید عامل رنج امید هم من بودم.... 

پارسا خیلی دلم می‌خواست درس می‌خوندم و پزشک می‌شدم.... آرزوی مامان و بابام این بود... نتونستم آروزی اونا رو بر آورده کنم.... پارسا دلم می‌خواست شاید یه روزی تو دانشگاه عاشق می‌شدم... دلم می‌خواست برم دانشگاه... دلم می‌خواست.... انقدر بی‌کس نمی‌مردم.... امید یکی رو داشت موقع مرگش.... اما من هیچ کس از اعضای خانوادم کنارم نیستن... 

پارسا دلم می‌خواست بیشتر از اون چه لایقشی بهت عشق هدیه کنم... اما نشد... نتونستم.... از وقتی امید مریض شد عاشقت شدم... اما زندگی نذاشت اون چه رو که لیاقتش رو داری بهت هدیه کنم... پارسا منو به خیلی از آرزوهام رسوندی... منو بردی چین... موهام رو صاف کردم... و منو بردی کلی جای قشنگ... پارسا منو می‌بخشی که دارم می‌رم؟ بخدا همهٔ غمم اینه که نتونستم تو رو خوشحال کنم... می‌خواستم عروسی کنیم تا دیگه هیج آرزویی نداشته باشی... اما نشد... فکر کنم وقتشه که برم... 

پارسا این دفترو بگیر و بخون... خیلی جاهاشو پاره کردم و ریختم دور... چون می‌خواستم روزی بدمش به بچه‌های نداشتم... اما حالا که بچه‌ای ندارم... بدرد کسی نمی‌خوره... 

پارسا فقط ازت یه قول می‌خوام... جان پری.... جان پری قول بده برگردی به زندگی... من به بابام قول دادم و پاش ایستادم... تو هم بهم قول بده.... قول بده عاشق دختری بشی که بدونی لایق عشقه... کسی که زندگی باش بدتا کرده... بهش سرنوشت مادوتا رو بگو بذار ببینه چطور عشق به من نیروی زندگی داد.... بهم قول بده پارسا... 

- قول می‌دم عزیزم... قول می‌دم... 

تو اون لحظه گریه نکردم.... یه عمر برای گریه کردن وقت بود... دلم چشمای معصوم و بی‌قرار پری رو می‌خواست... می‌خواستم ببینمش... 

- پارسا برام گریه کن.... هر قدر که خالی بشی... نذار چیزی درونت بشه عقده.... 

- باشه نفسم گریه هم می‌کنم... 

-پارسا آخرین خواهشم اینه که منو ببوس. 

خم شدم رو لباش و لباش رو بوسیدم... لباش سرد و یخ بود... کبود شده بودن... چند بار دیگه هم بوسیدمشون... 

دستاشو دورم حلقه کرد... سرمو آوردم بالا و اشکاشو دیدم که از چشماش آروم غلط خورد پایین... 

- پارسای عزیزم من دیگه هیچ آرزویی ندارم... متاسفم اگه نتونستم آرزوهاتو بر آورده کنم.... اگه این لحظات آخر با خود خواهی حرف زدم.... امید منتظرمه.... داره صدام می‌کنه.... باید برم.... 

دیگه پری به نفس فنس افتاده بود داشت جون می‌داد.... محکم گرفتمش تو بغل.... آخرین جونهاشو تو بغلم داد.... تا کامل آروم و بی‌حس شد و دستش از دور کمرم شل شد و افتاد.... 

نعره‌ای از تمام وجودم زدم.... 

محکمتر فشارش دادم.... 

-رفتی بی‌معرفت؟! نذاشتی من حرفامو بزنم... همینطوری می‌ری مگه من اجازه دادم بری پری؟!‌ها؟ 

بی‌معرفت... کی گفته تو نتونستی آرزوی منو بر آورده کنی... تو همه چیز منی... تو دنیای منی.... من هیچی ازت نمی‌خوام.... هرچی که خواستم بهم دادی.... 

پری اون بالا بالا‌ها بهتر بود که رفتی.... 

و ضجه زدم.... 

دلم بیشتر از اون که برای خودم بسوزه... برای تنهایی پری می‌سوخت.... این درد دلای لحظات آخرش قلبمو به آتیش می‌کشید... 

چقدر دلش می‌خواست بره دانشگاه.... 

چقدر دلش هوای مامانشو کرده بود.... چقدر پری دختر صبوری بود.... هیچ لحظه‌ای از درد شکایت نکرده بود... روزی که سرنگ رفته بود تو کمرش یادم نمی‌ره.... باید فریاد می‌کشید اما صداش در نمی‌ومد.... 

شاید چند ساعت پری رو گرفتم تو بغلم و باهاش درد و دل کردم... و بوسیدمش.... موهای صافشو که می‌بوسیدم... یاد آرزوی کوچیکش می‌فتادم و دلم بد‌تر زخم می‌خوردد..... 

ساعت ده یازده شب بود که پری رو گذاشتم روی مبل و رفتم پایین

همه با چشمای گریون نشسته بودن... 

حسین اومدم طرفم و دستش و گذاشت رو شونم... 

- حسین، پرواز کرد و رفت... 

- می‌دونم مرد.... می‌دونم.... رفت پیش خونوادش... دلتنگشون بود.... 

چند لجظه مات به حسین زل زدم... و بعد پریدم بغلش و ضجه زدم.... ضجه‌ها زدم.... انقدر که پاهام بی‌حال شد و افتادم رو زمین.... 

حسین هم کنارم نشست.... پا به پام اشک ریخت.... مامان و پارمیدا هم که بد‌تر از ما

فقط بابا زود به خودش مسلط شد و اومد منو بلند کرد و نشوند رو مبل.... یه لیوان آب داد دستم.... 

بابا با حسین حرف می‌زد... راجع به کفن و دفن.... 

ریرا طول کشید تا سر پا شدم ولی وقتی سرپا شدم... دیگه پارسای قبل نبودم... پروانه با اومدن و رفتنش تو زندگی من بهم درس داد... درس محکم بودن و بزرگ بودن.... عشقی که ما به هم داشتیم ما رو بزرگ کرد... بزرگ‌تر از اون چیزی شدیم که بودیم... 

چرا گریه می‌کنی ریرا؟ ترو جون من گریه نکن! من خودم دلم پره ممکنه بزنم زیر گریه.... 

- پارسا چطور پروانه این همه رو با هم تحمل کرد؟ چطور دیوونه نشد؟ چطور انقدر آرومی و گریه نمی‌کنی؟ 

-میخوای گریه کنم؟ من گریم دست خودمه اگه بخوام می‌اد و اگه نخوام نمی‌اد.... 

- آره می‌خوام گریه کنی و سبک شی..... 

و قطرات اشک بود که پشت سر هم از چشمای پارسا می‌ومد بیرون...... بهم خیره شده بود گریه می‌کرد. 

- پارسا بگو... اگه دلت گرفته بگو... 

-ریرا دلم تنگه.... دلم براش تنگه.... 

و به آغوش من اومد و گریه کرد.... شاید اون لحظه منو پروانه می‌دید یا تکیه گاهی که دنباش بود... اما هر چی بود فهمیدم اونم نیاز داره به کسی که سنگ صبورش باشه.... 

اون روز تا طلوع آفتاب پارسا گریه کرد و من هم.... اما شاید طلوع خورشید... برای هر دومون.... نوید یه شروع تازه بود.... 

مدتی از جریان اون شب گذشت.... منو پارسا خیلی بیشتر از قبل باهم صمیمی شدیم... شدیم دوتا دوست... بنا به خواستهٔ خودم پارسا سعی نمی‌کرد بهم ابراز علاقه کنه.... هر چند همهٔ حرکات و رفتارش نشون دهندهٔ علاقهٔ شدیدش بود.... من قبلا هم که عصبی و نا‌آروم بودم برام عجیب بود که منو دوست داره.... چه برسه به حالا که فهمیده بودم فرد بزرگی مثل پروانه تو زندگیش بوده.... 

این حس که شاد برام ترحم می‌کنه مثل خوره وجودمو می‌خورد.... 

حالا سال دوم دانشگاه بودم و تو اوج درسام... به پیشنهاد حسین گاهی وقتی می‌رفتم شرکت تا از نزدیک با کارا آشنا بشم و به قول پارسا عملی نگاه کردن باعث بشه بهتر یاد بگیرم... 

چند وقتی بود تصمیم گرفته بودم برم سر خاک بابا... هر چند ته دلم آرزو داشتم که اینطور نبود اما واقعیت این بود که دلم ازش گرفته بود... 

اون روز تنهایی بعد از دانشگاه رفتم طرف بهشت زهرا... چون نمی‌خواستم کسی بفهمه که دارم می‌رم حتی آدرس قطعه رو هم از حسین نگرفته بودم.... خیلی سختی کشیدم تا پیداش کردم.... یه سنگ مرمر مشکی و براق! تا دیدمش ناخود آگاه دلم گرفت... و اشک تو چشمام جمع شد.... هر چند بابا با من بد کرد اما من ته دلم دوسش داشتم... ته دلم دوست داشتم می‌رفتم تو آغوشش.... بابا خیلی مغرور بود بزرگ‌ترین مشکلش این بود... وقتی یه دل سیر گریه کردم و احساس سبکی اومد سراغم... روی قبرو با گلاب شستم و یه عالمه گل رز سفید پرپر کردم روش.... 

- خب بابایی من باید برم... الآن نگرانم می‌شن... فعلا بای بای... بازم می‌ام... دوستت دارم. 

دوستت دارم.... جمله‌ای که هیچ وقت نه من به بابا و نه اون به من گفته بود.... با خودم گفتم شاید این جمله می‌تونست همه چیزو عوض کنه... 

موقع برگشتن از یه پسر بچه یه فال خریدم و وقتی نشستم توی تاکسی بازش کردم مضمونش این بود: 

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور... 

کلبهٔ احزان شود روزی گلستان غم مخور... 

ای دل غم دیده حالت به شود دل بد مکن.... 

وین سر شوریده باز آید به سامان مخور.... 

کاغذو بستم و با خودم گفتم یوسف من کجا بود.... شاید قسمت غم مخورش مال من بود... اما یوسفش چی؟ 

بعد از ظهر رسیدم خونه.... بماند که پارسا مرتب می‌گفت کجا بودی و چرا دیر کردی و من از زیرش در رفتم... 

این روزا با متین هم بیشتر می‌رم بیرون.... می‌گه خیلی بهم امیدواره..... می‌گه دارم بهتر می‌شم و اینا.... 

نمی‌دونم خودمم حسی می‌کنم که بهترم... اما احساس می‌کنم یه چیزی این وسط کمه.... مشکل هم اینجاست که نمی‌دونم چیه که برم دنبالش! 

هنوز‌گاه و بیگاه کابوس می‌بینم و گاهی دچار تنگی نفس می‌شم... وقتایی که خودمم تنها باشم سعی می‌کنم از اسپری استفاده نکنم تا برام عادت نشه.... 

دیشب دوباره دفتر خاطرات پروانه رو خوندم... یه ایده مثل انفجار تو سرم شکل گرفت... 

پله‌ها رو دوتا یکی دویدم پایین و رفتم پیش پارسا.... 

اون بندهٔ خدا که با کله شیرجه زده بودم تا پروژه هاش، با دیدن من سر برآورد و گفت چیه.. 

-پارسا فهمیدم... فهمیدم چی می‌خوام؟ 

-چی می‌خوای؟ 

-پارسا منو ببر پیش بچه‌های سرطانی... همون بخشی که پروانه می‌رفت. 

وا رفتن پارسا رو دیدم. 

- اما ریرا.... تو توانش رو نداری. 

- کی گفته من ندارم؟! مگه من چمه؟ 

-ریرا تو چیزیت نیست ولی اونجا صبح و شب مرگ می‌بینی اونم نه مرگ معمولی... مرگ غنچه‌های پاک و مظلوم.... منم اون موقع توانش رو نداشتم... واقعا هم برام سخته دوباره برگردم اونجا.... 

می‌دونستم داره دروغ می‌گه... مطمئن بودم پارسا هنوز اونجا در رفت و آمده... پارسا بیشتر سود شرکتش رو خرج اون بخش می‌کرد... 

-پارسا من نمی‌دونم... اگه تو منو نمی‌بری.... خودم راه می‌فتم و می‌رم تک تک بیمارستانا رو می‌گردم تا اونجا رو پیدا کنم... 

-ریرا جان عزیزم یه دقیقه بیا بشین... ببین این چیزی که تو می‌گی به خودیه خود بد نیست اما تو تازه حمله هات کم شده... اگه دوباره نفست بگیره.... اگه من اونجا نباشم.... ریرا مرگ هر کدوم از بجه‌ها آدمو داغون می‌کنه.... انگار بچهٔ خودت بوده مرده... 

-پارسا همهٔ اینا رو می‌دونم... فکر می‌کنی نمی‌دونم؟! باور کن الآن بودن کنار اون بچه‌ها و حرف زدن باهاشون به من آرامشی رو می‌ده که نه متین می‌تونه بده نه هیج قرص و دوایی. خواهش می‌کنم پارسا... 

و نگاه ملتمسم رو دوختم بهش..... 

- باشه ریرا فقط بخاطر اینکه برات تجربه بشه.... اما چند تا شرط داره... 

-باشه بگو.... 

- هر وقت من بگم می‌ریم اونجا... بدون من یا حسین نمی‌ری اونجا.... اولین حمله‌ای که بت دست بده دیگه نمی‌ذارم بری اونجا.... 

-پارسا چقدر سختش کردی.... با این حال باشه.... با جناب عالی می‌رم اونجا... حالا کی بریم؟ 

- امروز که یکشنبست.... بذار پنج شنبه که هر دومون بیکاریم می‌ریم.... 

-باشه.... وای پارسا یه دنبا ممنون.... و با ذوق دویدم و برگشتم خونهٔ خودمون بالا... 

نارضایتی از نگاه پارسا معلوم بود.... اما خب به هر حال رضایت داده بود.... 

ایده‌ای که تو ذهنم بود مطمئن بودم در ‌‌نهایت هم پارسا و هم روح پروانه و امید رو هم خوشحال می‌کرد.... 

سریع کاغذا رو در آوردم و شروع کردم به نوشتن و نقاشی کشیدن.... خیلی خوشحال بودم.... داشتم بال درمیوردم.... 

اونشب رو هم خیلی راحت و خوب خوابیدم...... 

تا پنج شنبه تمام وقتم رو صرف کار کردن روی پروژم بذارم و جوانبشو بررسی کنم. 

صبح پنجشنبه با پارسا و حسین برای اولین بار به اون بخش پا گذاشتم. اول همه چیز عادی بود... اما وقتی بیشتر سعی کردم فضای اونجا رو درک کنم احساس بدی بم دست داد. 

تو بعضی اتاقا بچه‌هایی رو می‌دیدم که از درد گریه می‌کردن و دارو‌ها رو پرت می‌کردن یه طرف. 

اتاقای دیگه بچه‌هایی که یه گوشه کز کرده بودن. 

سریع لبخند روی لبم برچیده شد. حسین متوجه حالم شده بود و منو برد بیرون. روی نیمکتی توی حیاط نشسته بودیم. 

پارسا گفت: ریرا دیدی گفتم نمی‌تونی؟ تو فقط یه نگاه ساده انداختی... هنوز چیزی ندیدی! از حال رفتناشون... استفراغاشون... مرگ... 

حرف پارسا هنوز تموم نشده بود که تمام محتویات معدم رو آوردم بالا. 

حسین با عصبانیت به پارسا توپید که: پارسا بسه دیگه. نمی‌بینی حالشو. 

پارسا دست به سینه و متفکر ایستاده بود و منو نگاه می‌کرد که می‌ارم بالا و حسین که می‌زد پشت کمرم. 

پارسا ببخشیدی گفت و رفت اونور‌تر و تلفنش رو در آورد و شروع کرد به حرف زدن. 

منم که تازه حالم جا اومده بود، تکیمو دادم به نیمکت و چشمامو بستم. 

حسین می‌گفت: ریرا اگه نمی‌تونی برگردیم خونه.... نمی‌خواد خودتو اذیت کنی. 

-حسین؟ 

-جانم؟ 

- می‌ری برام یکم آب بیاری؟ 

- باشه. همینجا بمونی‌ها. 

-چشم. 

حسین رفت و زود برگشت... آبو خوردم و یکمش رو هم زدم به صورتم. 

حالم جا اومده بود. 

- حسین من می‌خوام برم تو... برو ببین اگه پارسا نمی‌اد خودمون بریم. 

- مطمئنی ریرا؟ 

- برو حسین. بدو.... 

حسین رفت و چند دقیقه بعد برگشت. 

حال و هوای پارسا هم عوض شده بود..... کلا عجیب‌ترین آدمی که دیده بودم خودش بود... یهو زیر و رو می‌شد. 

رفت و از بوفه چند تا شکلات خرید و گفت می‌خوام با یه آدم جالب آشناتون کنم. 

حسین شونه‌ای بالا انداخت که یعنی من بی‌خبرم. 

وقتی رفتیم داخل حالم بهتر بود... حالا آماده بودم... به دنبال پارسا رفتیم تا رسیدیم به یه اتاق. 

پارسا گفت اینم اتاق شادی خانم و مهسا خانم. بریم تا این دو تا فرشته رو ببینیم. 

پارسا در زد و رفت داخل. 

ما هم دنبالش رفتیم داخل. 

دختر بچه‌ای که فقط ااز لباسش می‌شد فهمید دختره کنار پنجره نشسته بود یه عروسکو بغل کرده بودم. 

پارسا با صدای بلند گفت: کسی عمو رو تحویل نمی‌گیره.... عمو دلش می‌گیره‌ها... 

شادی... مهسا.... 

دختر بچه روشو برگردوند.... 

خدای من چی می‌دیدم.... فقط دو جفت چشم مشکی که به خون نشسته بود.... 

پارسا تا اینو دید خودشو سریع رسوند به دختر بچه و دستشو گرفت... سرشو چرخوند به تخت کناری نگاه کرد... و وقتی تختو خالی دید.... چشماشو بست و فقط آه کشید. 

دختر بچه با بغض به من و حسین سلام کرد. 

بعد نگاهی به پارسا کرد و گفت: پارسا بازم یه نفر پرواز کرد و رفت... بازم شادی تنها شد. 

- می‌دونم شادی جان.... می‌دونم عمو... 

- پارسا می‌شه بیام بغلت. 

- بیا عزیزم بیا.... 

شادی رفت بغلش و شروع کرد گریه کردن. 

- گریه کن عزیزم... گریه کن عشق من..... 

من با تعجب این صحنه رو می‌دیدم.... گفتم: چی شده؟ به منم بگید! 

پارسا در حالی که شادی تو بغلش بود... گفت: تخت بغلی مال مهسا بود... هم اتاقی شادی.... من هفتهٔ پیش که دیدمش زنده بود... اما حالا که اومدم نیستش پرواز کرده و رفته.... 

شادی با بغض سرشو آورد بیرون و گفت دیشب مرد... دیشب.... و دوباره بغضش ترکید. 

پارسا محکمتر به بغل فشردش و گفت هیچی نگو.... هیسسسسسسسس..... فقط گریه کن عزیزم. 

من و حسین فقط نگاه می‌کردیم.... تازه داشتم می‌فهمیدم دارم چی می‌بینم.... دارم با چه دنیای تلخی آشنا می‌شم... دنیایی که توش فرشته‌های کوچیک پرواز می‌کنن و می‌رن. 

حسین دستای یخمو گرفته بود و سرشو انداخته بود پایین. 

منم فقط پارسا رو نگاه می‌کردم که شادی رو هر چه بیشتر در خودش می‌فشرد تا بلکه خودش رو آروم کنه... 

شاید بعد از نیم ساعت پارسا تونست شادی رو بخوابونه... آروم بغلش کرد و گذاشتش روی تختش. 

بعد کنارش نشست و منو و حسین رو هم دعوت کرد بشینیم. 

- این شادی که می‌بینید خیلی دختر قوی ایه... الآنش رو نبینید... من بهش یاد دادم وقتی غمگینه گریه کنه... وگرنه اگه به خودش بود گریه هم نمی‌کرد. شادی تکیه‌گاه تمام بچه‌های بخشه. 

- چند سالشه؟ 

- دوازده. 

- ولی اینکه خیلی کوچیکه... 

- شاید اینطور به نظر بیاد ریرا... اما واقعا دوازده سالشه... بخاطر شیمی درمانی خیلی ضعیف به نظر می‌رسه. 

-پارسا مهسا چی؟ اون کجاست؟ چی شد؟ 

- مهسا پنج سالش بود.... عمو فداش بشه... همیشه بهم می‌گفت عمو. سرطانش تو بد مرحله‌ای بود... خیلی دیر آوردنش. خودش هم می‌دونست رفتنیه... بهش قول داده بود وقتی قراره بمیرم کنارش باشم... اما نشد.... بد قول شدم. 

بعد از چند دقیقه سکوت پارسا ادامه داد: 

ریرا ازت می‌خوام با شادی دوست بشی، ممکنه ۸ سال بینتون اختلاف سنی باشه اما یه مدت که بگذره می‌فهمی رفیق خوبیه... 

شادی کمکت می‌کنه اینجا رو ب‌شناسی.... بچه‌ها رو ب‌شناسی... سرطانو بهتر درک کنی.... مرگ رو. 

-من دوست دارم هر روز بیام اینجا. اگه تو و حسین بذارید. 

- من مخالفتی ندارم، اما باید طبق شرطمون باشه... هر روز هم بخوای بیای باید من یا حسین باهات باشیم. 

-خیلی سخت می‌گیری پارسا ولی باشه. 

اون روز کمی توی بخش چرخیدم و با بعضی بچه‌ها حرف زدم.... نکته‌ای که برام جالب بود این بود که تمام این بچه‌ها تو یه نکته مشترک بودن... همه یتیم بودن... خیلی‌ها از پروشگا‌ها اومده بودن... بعضی‌ها فقط یه تک خواهر و برادر داشتن.... یکی دوتاشون هم مثل شادی با داشتن یه فامیل ثروتمند تنهای تنهای بودن. 

وقتی رسیدیم خونه... زود و سریع رفتم سراغ درسام... حالا که می‌خواستم نصف وقتم رو با بچه‌ها باشم، باید زمان زیادی رو هم صرف درسم می‌کردم تا لطمه‌ای به کارم نخوره. 

......................................................................... 

روز‌ها مثل برق و باد گذشتن. خیلی زود فهمیدم بچه‌های سرطانی خیلی قوین... قوی‌تر از من که با یه باد شکستم. حالا به جای مهسا پسری به اسم علی هم اتاقی شادی شده بود. علی اوایل خیلی بد اخلاق بود. دارو‌ها رو پرت می‌کرد... حرف نمی‌زد... اما شادی کم کم رامش کرد... حالا حرف پارسا رو فهمیدم که می‌گفت شادی دوست خوبی می‌شه. شادی خیلی بیشتر از سنش می‌فهمید. 

بعضی وقتا پارسا رضایت می‌داد که چند ساعتی رو توی بیمارستان تنها باشم... شاید مطمئن شده بود که دیگه عادت کردم... واقعا هم عادت کرده بود. 

شادی و من خیلی با هم صمیمی شده بودیم. شادی برام از رفتارای پارسا می‌گفت وقتی بچه‌ها یکی یکی می‌مردن. و خوب فهمیده بود که بین من و پارسا خبری هست. 

- ریرا جان؟ 

- بله؟ 

- تو پارسا رو دوست داری؟ 

- چی می‌گی گلم؟ این حرفا چیه! 

- اذیت نکن دیگه... بگو... می‌دونی من خوب می‌تونم ذهن آدما رو بخونم. 

- خب شاید یه کوچولو. 

- ولی اون خیلی بیشتر از یه کوچولو دوستت داره‌ها. 

- چطوری اینو می‌گی؟ 

-آخه وقتی ازم خواست که باهات دوست بشم، گفت ریرا تمام هستیه منه... مواظبش باش. 

از این حرف شادی گر گفتم. رفتم و بلند شدم و کنار پنجره ایستادم و گفتم: اون یه چیزی گفت تو زیاد جدی نگیر. 

- چرا؟ 

- چون چیزایی تو گذشته هست که تو ازش خبر نداری و منم نمی‌تونم بگم. 

- ریرا پارسا حاضر نیست به جز تو به هیچکی فکر کنه. 

- اینو دیگه از کجا می‌دونی؟ 

- خودم فهمیدم. می‌دونی من خیلی پارسا رو دوست دارم... برام جای خالی خانوادمو پر کرده... یه بار رفتم بهش گفتم پارسا اگه قول بدم خوب بشم بعدا باهام ازدواج می‌کنی؟ 

- اون چی گفت؟ 

- جوابش منفی بود. 

- خیلی بیخود کرده جواب تو رو منفی داده... خودم حالشو می‌گیرم... 

- اولش فکر کردم چون سرطانی‌ام جواب رد داده... ولی بعدش گفت که اختلاف سنیمون بالاست و اون به درد من نمی‌خوره. 

- چه فلسفه‌ای هم بافته پدر سوخته... خب اینا که گفتی یعنی چی؟ 

- هیچی دیگه یعنی تو رو دوست داره... 

- اون وقت از کجا به این نتیجه رسیدی؟ 

- از اونجایی که حس من دروغ نمی‌گه. 

- وایسا ببینم‌ای شیطون.... که حالا خواستگاری هم می‌کنی‌ها؟ 

و بدو بدو افتادم دنبالش... با یلچر کوچیکش سعی در فرار داشت.... دستای بیجونش زور می‌زد تا چرخای ویلچرو تکون بدن... دلم هزار تیکه می‌شد وقتی شادی رو اینطوری می‌دیدم. 

با دکتر صحبت کرده بودم.... هیچ موردی برای پیوند براش پیدا نشده بود، فقط الکی روزا رو می‌گذروند. می‌گفتن یکی از همین روزا رفتنی می‌شه. فکرش هم دیوونم می‌کرد. 

پارسا هم از این بابت نگران بود. 

شادی خودش هم می‌دونست داره می‌میره... اما بر خلاف بچه‌ها ی دیگه ناراحت نبود... خوشحالم بود... برخوردش نسبت به مرگ با بقیه متفاوت بود. فقط می‌گفت آرزو داره یه بار لباس عروس بپوشه... آرزوش هم پاک و بی‌آلایش بود. 

با پارسا حرف زدم و گفتم بیا آروزی شادی رو بر آورده کنیم... اونم قبول کرد. 

یه روز صبح زود رفتیم دنبالش. از بیمارستان بردیمش بیرون... یه جای صبحونهٔ دبشی خوردیم و بعدش رفتیم آرایشگاه. 

پارسا منو با شادی تنها گذاشت و رفت... نمی‌دونم کجا رفت... 

آرایشگر با دیدن چهرهٔ معصوم شادی اشک تو چشماش جمع شد.... حتما پارسا جریانو براش تعریف کرده بود. 

آرایشگر با وسواس خاصی موهای مصنوعی رو روی سر شادی می‌چسبوند... شادی هم بیخیال آدامس می‌جوید. 

دلم برای این عروس بی‌داماد خون بود. 

پارسا ساعتی بعد برگشت... یه کت و شلوار مشکی تنش بود... حسابی به خودش رسیده بود... حالا فهمیدم. پارسا خودش داماد شادی بود.... دیگه اشکا بی‌محابا فرو می‌ریختن.... نفسم در نمی‌ومد... دویدمم بیرون و اسپری رو زدم. 

پارسا دنبالم اومد و دستشو گذاشت رو شونم و گفت: 

ریرا روزی که بهت گفتم دوست ندارم وارد این بخش بشی برای همین بود، این بار خیلی سنگینه... شونه‌های منم طاقت وزنش رو نداره. مرگ یه نفر... دو نفر... یا سه نفرو می‌تونی تحمل کنی... بعد از پا در می‌ای. 

تو تا اینجاش نشونم دادی چقدر قوی هستی.... این روزای آخر نشکن... فکر نکن شادی دلش لباس عروس می‌خواسته... خواستهٔ واقعی شادی چیز دیگه ایه... داره فیلم بازی می‌کنه... اما می‌خوام بذارم برای هر چقدر هم که شده... دنیا تا تهش به کامش باشه. بیا این دو تا جعبه رو بگیر... یکیش لباس شادیه... یکیش هم مال تو. آرایشگر هم درستت می‌کنه. 

- اما پارسا آخه؟ 

- آخه و اما نداریم... روزای آخر شادیه... بخاطر شادی. 

لباسا رو بهم داد و هلم داد داخل آرایشگاه. 

دیدن چهرهٔ آرایش شدهٔ شادی حالم رو عوض کرد... مثل فرشته‌ها شده بود... موهای مصنوعی خرمایی رنگی که آرایشگر براش گذاشته بود و دور ش ریخته بود محشرش کرده بود. 

آرایشگر شاگردش رو صدا زد و اون هم شروع کرد روی من کار کردن... موهام رو فر کرد و بالای سرم بست و فرای ریز و درش ریخت دورم. 

حالا آرایشگر داشت کمک می‌کرد لباسم رو بپوشتم... یه لباس خردلی بود که یقهٔ قایقی داشت و دور کمرش زیر قسمت سینش پری به همون رنگ داشت... برای قسمت موهام یه پر خردلی بود که آرایگش لای موهام گذاشت. 

لباس شادی که دیگه عالی بود... لباس عروسی دکلته بود که پف دامنش نصف فضای آرایشگاه رو می‌گرفت..... دامنش ادامه داشت و روی زمین کشیده می‌شد با تاجی از تور هم کامل می‌شه.... الحق پارسا خوب می‌دونست یه دختر بچه عاشق دامن پف و تور روی سرشه. 

وقتی من و شادی کلی از هم تعریف کردیم... کمک کردم رو ویلچرش بشینه... دوباره توی آرایشگاه آورد بالا.... شاگرد آرایشگره گریش گرفته بود.... 

وقتی حال شادی اومد سرجاش... یه نیمچه لبخندی بهش زد و گفت: 

دختر غصهٔ چی رو می‌خوری؟ من که چند ساعت دیگه پرواز دربست دارم به بهشت.... غصهٔ کسی رو بخور که قراره زجر بکشه. 

با کمک پارسا ویلچرو گذاشتیم تو ماشین و به طرف آتلیه راه افتادیم... 

پارسا می‌گفت قراره اونجا کسی رو ببینیم.... برام سوال بود که کی. 

وقتی رسیدیم آتلیه حسین و پارمیدا هم شیک و مرتب اونجا منتظر بودن. 

وقتی خواستیم بریم داخل پارسا رو کرد به شادی و گفت: 

- تا حالا هر چی گفتی گفتم چشم... اما حال یه چیزی می‌گم تو باید بگی چشم. 

- تا چی باشه؟ 

- امروز علی می‌شه دوماد تو. 

فقط سکوت بود که بین ما رد و بدل می‌شد. 

نتونستم چیزی نگم... 

-اما پارسا اینا فقط بچن... از دوتا بچه می‌خوای چکار کنن؟! می‌دونی داری چی ازش می‌خوای... شادی ۱۲ سالشه... علی ۱۰... جمع سن دوتاشون اندازهٔ خودت نیست. 

هنوز حرفم تموم نشده بود که شادی سرشو انداخت پایین و با لپایی سرخ شده گفت: 

- اگه اونم بخواد من حرفی ندارم. 

خدای من مغزم گنجایشش این همه اتفاقو با هم نداشت. این دیگه چه بازی‌ای بود. 

پارسا سر شادی رو آورد بالا و تو چشمای سرخش نگاه کرد و گفت: می‌دونی قد دنیا دوستت دارم... حتی بیشتر از این ریرای غر غرو... 

اما یه نفر اون بالاست که بیشتر تو رو می‌خواد... 

شادی زد زیر خنده وگفت: آقای اصول! اون وقت اینکه از من کوچیکتره چی می‌شه! که بود حرف از اختلاف سنی و اینا می‌زد. 

- اصلا من نوکر شما... جون من بیا بریم... مردم از بس ریرا آبغوره گرفت. 

با هم رفتیم بالا و علی رو تو لباس دومادی دیدیم. 

تو آتلیه کلی عکس گرفتیم... 

من و شادی چند تا عکس تنهایی هم گرفتیم... و به اصرار شادی... یه دونه هم با پارسا گرفتم. 

بعدش پارسا بین شادی و علی صیغه خوند.... باورم نمی‌شد... اینا هنوز سنی نداشتن. 

علی جون خودشو مهریهٔ شادی کرد. 

پارسا براشون دو تا حلقهٔ نقره هم گرفته بود... 

من هنوز معترض بود و معنای این کارا رو نمی‌فهمیدم. حسین منو قانع کرد که اعتراضی نکنم و اینکه بعدا خودش همه چیزو توضیح می‌ده. 

برای شام رفتیم یه رستوران شیک و شام بخاطر علی پیتزا خوردیم... هر چند که شادی هیچی از گلوش پایین نرفت. 

بعدش شادی ازمون خواست بریم یه پارکی تا بتونه برای آخرین بار هوای آزادو استشمام کنه. 

خیلی بیحال شده بود.... دستاش سرد بود... پارسا فهمیده بود لحظات آخره... برای همین بی‌معطلی راه افتاد. 

وقتی رفتیم پارک، شادی جلوی ما روبه روی نیمکت قرار گرفت و ما نشتیم روی نیمکت. من کنار حسین... حسین کنار پارسا و پارسا کنار پارمیدا. 

علی هم کنار شادی روی چمنا ایستاده بود. 

شادی حرفاشو اینطوری شروع کرد (هیج وقت این شوخیش یادم نمی‌ره): 

- یک دو سه آزمایش می‌شه.... یک دو سه آزمایش می‌شه... 

خب بزارید این دم آخری حرفامو بزنم... ناکام از دنیا نرم... اول از همه برای امشب ممنونم... شب خوبی بود... فکر نمی‌کنم اگه عروسی واقعیم بود اینقدر بم خوش می‌گذشت. 

حالا منم متاهل شدم رفت.... گولم زدید اون دنیا ازتون نمی‌گذرم. 

بعد دست علی رو گفت و بوسید و گفت این شوهر منم که بچس... باز خوبه امروز فردا قراره بمیرم وگرنه باید بچه داری هم می‌کردم... 

 (علی فقط چشماشو بسته بسته بود و گریه می‌کرد) 

بیا ببین... نمونش هنوز نمردم داره گریه می‌کنه... خب بگذریم. 

راستش من می‌خواستم امشب با این کارم یه کاری کنم ریرا به من حسودی کنه... که پارسا نقشمو ناکام گذاشت. الهی جز جگر بگیری پارسا که نذاشتی بانی خیر بشم. 

 (پارسا فقط براش زبون در آورد) 

عرضم به خدمتتون... دوتا وصیت دارم: اول اینکه ماهی یه بار می‌اید بهم سر می‌زنید... کار داشتم و سرم شلوغ بود و شرمندم بخدا و اینا هم حالیم نمی‌شه. 

دوم اینکه ریرا و پارسا هم باید با هم ازدواج کنن... 

تا اینو گفت من پریدم تو حرفش، که نه! 

دوباره ادامه داد: 

- د دختر زبون به دهن بگیر بذار این دم آخری حرفامو بزنم... بعد که مردم بشین غر غر کن... چقدر نق می‌زنی... بیچاره پارسا که می‌خواد تحملت کنه. 

نگاهی به پارسا کردم که با یه چشمک جوابمو داد. 

خدایا این ملت امشب همه خل شدن.... چرا اینطوری می‌کنن... انگاار نه انگار شادی داره می‌میره... 

- خب می‌گفتم.... اگه خدا بهتون دختر داد باید اسمش رو بذارید شادی... شاید بذاریدش به پای خودخواهی من... اما معتقدم هر کی اسمش شادی باشه... آدم شادی می‌شه. 

مثل هر کسی که اسمش پارسا باشه آدم پارسایی می‌شه (و چشمکی فرستاد برای پارسا) 

ما کوچیک شماییم شادی خانم... حرف حساب جواب نداره. 

- بسه دیگه... بسه دیگه پر رو شدی. 

در آخر می‌خوام یه متنی رو که از قبل نوشتم بخونم: 

 «به نام خدا.... من شادی‌ام... دوازده سالمه... سرطانی‌ام... امروز یا فردا می‌میرم.... از مرگ نمی‌ترسم چون می‌رم بهشت... ولی دلم برای دوستام تنگ می‌شه... برای پارسا و ریرا... دو تا آدم جالب که مکمل همدیگن. برای علی که اولین عشقمه... ولی روم نشد برم بش بگم... ترسیدم مسخرم کنن... علی بچهٔ خوبیه... روزی مرد بزرگی می‌شه و دست خیلی‌ها رو می‌گیره... مطمئنم مثل پارسا می‌شه. 

فقط یه چیز این دم اخری اذیتم می‌کنه.... اینکه مامانم پیشم نیست تا باهاش درد و دل کنم و براش گریه کنم.....» 

جملهٔ آخری جمله‌ای بود که علی خوند.... شادی خیلی سبک بال پر کشید و رفت و نامه از دستش افتاد... از گوشهٔ یه چشمش اشک چکید و روی لبش لبخند بود.. 

علی نامه رو برداشت و رفت یه گوشه تا تنها باشه... حتی گریه کردنش هم مثل مردا بود تو تنهایی و خلوت... حالا می‌فهمیدم این دوتا بچه عاشقانه همدیگه رو دوست داشتن. 

پارسا نفس عمیقی کشید و رفت پیش شادی... چشماشو بست و شادی رو چسبوند به خودش. 

-رفتی شادی جان؟ سفر به سلامت... خوش بگذره. سلام منو به پروانم برسون. 

و بوسه‌ای روی پیشونیه شادی زد. 

من فقط اشک می‌ریختم و نگاه می‌کردم... حسین سرش پایین بود و تو خودش فرو رفته بود پارمیدا هم گریه می‌کرد. 

پارسا گریه نمی‌کرد.... با یه لبخند خاص فقط شادی رو چسبونده بود به خوش و بو می‌کرد. 

نمی‌دونم اون شب چطور صبح شد.... یادم نیست... 

فقط یادمه... صبح زود با طلوع اولین پرتوی خورشید ما تو ماشین بودیم و داشتیم برمیگشتیم بیمارستان. 

شادی تو آغوش علی بود... علی خواب بود...! 

پارسا رانندگی می‌کرد و منم فقط جلو رو نگاه می‌کردم. 

چیزی که پیش چشمای من اتفاق افتاد حماسه بود... نه مرگ... من حماسه‌ای رو دیدم... که دو تا بچه رقمش زدن. 

دمدمای صبح بود که رسیدیم بیمارستان... تمام شبو شادی تو بغل علی و پارسا بود. 

وقتی رسیدیم بیمارستان دیگه علی گریه نمی‌کرد... جسم کوچیکش توان نداشت جنازهٔ شادی رو بلند کنه. پارسا کمکش می‌کرد تا شادی رو بیاره. 

لحظهٔ آخر که داشتن شادی رو می‌بردن... علی رفت و بوسه‌ای روی پیشونیش زد و گفت: خداحافظ شادی من... فکر کنم یکم طول بکشه تا بیام پیشت. 

علی با کت شلوار کوچیکش... من و پارمیدا با اون لباسا و سر و وضع.... همینطور پارسا و پارمیدا.... عجب روز عزایی می‌شد... 

به پیشنهاد پارسا رفتیم خونه تا لباسامونو عوض کنیم... همه تو سکوت بودن... هیچ کس حرفی نمی‌زد.... پاراسا از بزرگ‌تر‌ها هم خواست که با ما بیان. 

خودش زود‌تر رفت و جنازهٔ شادی رو تحویل گرفت و به سمت بهشت زهرا رفت.... ما هم طبق آدرسی که بهمون داده شده بود می‌رفتیم.... حسین گفت پارسا از قبل برای شادی یه قطعه خریده. 

شادی در چشم به هم زدنی زیر خاک رفت و همه جا ساکت شد... علی یه قرآن گرفته بود دستش و برای شادی قرآن می‌خوند... تو دلم به این کار بچگونش خندم گرفت... آخه شادی چه گناهی می‌تونست داشته باشه که برای بخشش ما براش نذر و نیاز کنیم؟! 

مامان من خیلی دیدن جسم کوچیک شادی روش تاثیر گذاشته بود و هی گریه می‌گرد... حسین که بی‌تابی‌های مامانو دیده بود اونو به زور بلند کرد و برد خونه. 

مامان و بابای پارسا هم به دنبالشون رفتن.... 

ما هم بعد از چند دقیقه رفتیم... پارمیدا علی رو برداشت و گفت علی رو می‌رسونه بیمارستان و بعد خودش برمیگرده خونه.... 

مشخص بود می‌خواست منو پارسا رو تنها بذاره... زیاد راحت نبودم.. الآن فقط تنهایی لازم داشتم. 

پارسا ما رو برد به یه پارک خلوت همون حوالی که پرنده هم توش پر نمی‌زد.... روی نیمکتی نشستیم.... پارسا می‌خواست من شروع کنم... اما من حرفی برای گفتن نداشتم. بلاخره صبرش تموم شد و خودش حرف زد. 

- چرا گریه نمی‌کنی ریرا؟! 

- گریم نمی‌اد. 

- اگه فکر می‌کنی با گریه نکردن من فکر می‌کنم تو قوی هستی سخت در اشتباهی. 

- همچین فکری نمی‌کنم. 

- پس چرا می‌ریزی تو خودت...‌ها؟ 

- خب چرا اصلا خودت گریه نکردی؟‌ها.... تو خودتو نمی‌بینی به بقیه گیر می‌دی. 

- ریرا من فرق می‌کنم... من دفعهٔ اولم نیست همچین چیزی می‌بینم... تا حالا مرگ بیشتر از ۳۰ بچهٔ سرطانی رو دیدم.... نصفشون رو با دستای خودم خاک کردم... منم گریه کردم... زدم شکوندم... گاهی عصبانی هم که شدم فحشم دادم... اما کسی کنارم بوده که آرومم کنه. 

- حتما پروانه نه؟! 

 (نمی‌دونم چرا این حرفو زدم... اصلا آدم حسودی نبودم.... اصلا.... من خودمم برام پروانه یه الگو بود ولی اون لحظه از دهنم در رفت) 

پارسا نگاه مشکوکی بهم انداخت و گفت: 

اشتباه کردی حسود کوچولو... پروانه کسی نبود که من بش تکیه می‌کردم... بلکه اون به من تکیه کرده بود.... بعد از مرگش فهمیدم تکیه‌گاه بودن معنیش چیه. 

-پس کی کمکت کرده؟ 

- اول خدا بعدم داداش گلت. 

- شوخی می‌کنی دیگه نه... حسین که من نفسم می‌گیره اشکش در می‌اد. 

- خب این به این خاطره که خودشو تو اتفاقاتی که افتاده مقصر می‌دونه برای همین عذاب وجدان داره... اما بذار برات تعریف کنم دوستی ما چطوری شروع شد. 

یه من سال آخر دانشگاه بودم که شرکت رو تقریبا اداره می‌کردم... قبلش یکی از همکارای بابا کمک می‌کرد. 

یه روز داداشت حسین برای استخدام اومد شرکت من.... دانشجوی سال سوم بود... از اینکه دیدم مثل خودم دانشجوئه خوشم اومد... خوش اخلاق بود.... متین بود و مشخصا با ایمان. 

راجع به شرایط کاری باهاش حرف زدم... و بهش گفتم که چی به چیه و صداقت برام مهم‌ترین چیز تو کاره... اونم قبول کرد. 

یه مدتی باهم کار کردیم که احساس کردم خیلی تو خودشه... کشیدمش کناری و گفتم روزی که استخدام شدی گفتم صداقت مهم‌ترین چیزه... پس بهم بگو مشکل چیه... اگه مالیه من می‌تونم کمک کنم. 

برام توضیح داد... مشکل مسالهٔ دانشگاه تو بود که پدرت نذاشته بود بری و حسین خیلی شاکی بود.... می‌گفت همش داره در به در می‌زنه تا یه کاری کنه اما نشده.... حتی رفته اصفهان تا مرخصی بگیره برات یه ترم اما نتونسته. 

خب من به هر حال بخاطر ثروت پدرم و خودم نفوذ زیادی داشتم.... بش گفتم نگران نباشه.... با هم رفتیم اصفهان و آخرش هم به سختی موفق شدم برات دو ترم مرخصی بگیرم تا حسین بتونه پدرت رو راضی کنه... همه چیز مثل قبل شده بود تا مرگ پروانه اتفاق افتاد... حسین تو جریان کارای منو و پروانه بود.... برای کفن و دفن.... برای همه چیز حسین کارا رو انجام داد... من که مردهٔ متحرک بودم. 

بعد از مرگ پروانه خیلی عصبی بودم... سعی می‌کردم عادی رفتار کنم اما نمی‌شد... تا اینکه مرگ بچهٔ بعدی اتفاق افتاد و من دیگه از هم پاشیدم... رفتم شرکت و از فرط عصبانیت، خشم و غم تمام نقشه‌ها رو پاره کردم... همه چیزو پرت می‌کردم این ور و اون ور... 

حسین با اشاره بقیهٔ کارمندا رو فرستادن که برن و خودشم هم فقط وایساد به تماشا.... اینکه فقط نگام می‌کرد عصبی ترم کرد... دوست داشتم بیاد منو بزنه... بگه چرا نقشه‌هایی که این همه روشون زحمت کشیدیم رو نابود کردی. 

اما فقط نگاه کرد... 

خوب که کارم تموم شد و افتادم به نفس نفس.... نشستم رو زمین. 

اومد جلوم وایساد... یقمو گرفت و بلندم کرد چسبوند به دیوار.... یکی خوابوند تو این گوشم... یکی تو اون یکی. 

بعدم داد و بیدا و دعوا... نه بخاطر نقشه‌ها... نه! بخاطر اینکه بقیه رو ترسونده بودم..... گفت زدی همه چیزو داغون کردی حالا آروم شدی... حالا مرده زنده می‌شه... خجالت بکش... این تو نیستی پارسا... از پروانه خجالت بکش. 

به زور منو برد آبدار خونه... آستینامو زد بالا و به زور منو وضو داد... بعد برد تو دفتر خودش و گذاشتم رو سجاده گفت بخون. 

وز از اتاق زد بیرون... با بدنی لرزون ایستادم به نماز.... چه آرامشی! اشکام سرازیر شد.... با هق هق نمازم تموم شد. 

وقتی رفتم بیرون حسین تا حدی همه چیزو تموم کرده بود.... رفتم رو بروش ایستادم سرمو انداختم پایین و گفتم ببخش... 

هنوز کامل حرف از دهنم در نیومده بود که منو بغل کرد... گفت: هیچ وقت نبینم بگی ببخش... تو ببخش اگه سرت داد زدم... زدم تو گوشت... تو رئیسی من کارمندت... حق نداشتم. 

من که هنوز تو شک مرگ بچه‌ای جدید بودم.... زدم زیر گریه و گفتم: مرد حسین... مرد... یه پروانهٔ دیگه مرد... اسمش زهرا بود.... خدایا فقط ۵ سالش بود..... 

شروع دوستی عمیق منو حسین از اونجا بود... با من همراه شد... اولش بخاطر همراهی من بام می‌ومد بخش... اما یادمه اولین مرگی رو که دید خودش از هم پاشید... حالا شده بودیم دو نفر که همدیگه رو آروم می‌کردیم... گاهی با هم گریه می‌کردیم... گاهی با هم می‌جنگیدیم... تا شدیم اینی که الآن هستیم.... فکر نکن من بی‌احساسم یا مرگ شادی رو من تاثیر نمی‌ذاره نه. 

اینطور نیست.. فقط من و حسین شاید بهتر درک کردیم که تنها نیستیم... شاید بهتر فهمیدیم که تکیه‌گاه یعنی چی.... مرد نباید همش اشکشو نشون بده... 

مرد فقط دوجا باید گریه کنه... یکی تو خلوت تنهایی خودش و دیگری برا عشقش. 

اگر غیر از این باشه دیگه مرد نیست. 

-پارسا من هنوز شکم... هنوز باورم نشده شادی رفته... سخته گریه کنم... باور کن... اگه دست خودم بود دلم می‌خواست یه روز کامل گریه کنم. 

- باشه... اما قول بده هر وقت احساس کردی گریه کن تا تو دلت نمونه. 

- باشه.... پارسا شب می‌خوام یه چیزی رو نشونت بدم... تو می‌ای بالا یا من بیام پایین...؟ 

- فرقی نمی‌کنه.... 

- پس تو بیا... 

- باشه حالا چی هست؟ 

- شب بهت می‌گم.... چیز جالبیه... هنوز اشکال زیاد داره... اما خدا کنه خوشت بیاد. 

- قول می‌دم سعی کنم خوشم بیاد. 

با این حرف پارسا زدم زیر خنده.... لبخندی که رو لبش بود نشون می‌داد... راضیه از اینکه تونسته منو بخندونه.... 

بخاطر خستگیه زیاد... پارسا پیشنهاد کرد که برگردیم و یکم بخوابیم.... منم قبول کردم. 

و به سمت خونه راه افتادیم. 

وقتی رسیدیم خونه... نزدیک ظهر بود... ناهار رو خوردیم و همه رفتیم که بخوابیم... همه خسته بودن.... من و پارسا که از پنج شنبه صبح بیدار بودیم. وقتی رفتم که بخوابم یادم به نقشهٔ نیمه کاره افتاد و پشیمون شدم... این طرحی بود که ماجرای زندگی پروانه... شادی، امید، و علی و امثال اون‌ها باعث شده بودن به فکرش بیفتم... خونه‌ای برای بچه‌های سرطانی... با تمام امکانات پزشکی... پر از شادی و امید... کلی برای ادارش و گوشه گوشش طرح داشتم... اما مهم‌تر از همش طراحی شکل ساختمون بود... به پیشنهاد شادی قرار بود شکل یه هرم درستش کنم.... این یکم کارو برام سخت می‌کرد... آخه من چیز خیلی زیادی از طراحی نمی‌دونستم.... هنوز سال دوم بودم... کلی کارم ضعف و نقص داشت... تصمیم گرفتم تا شب که بخوام نشون پارسا بدم بیدار بمونم و روش کار کنم. 

غرق نقشه بودم و وقتی رسم رو آوردم بالا با تعجب دیدم ساعت ۸ شب شده.... دست از نقشه کشیدم و رفتم یه دوش گرفتم. بعدش موهامو خشک کردم و زیر چشمامو که گود افتاده بود با کرم پوشوندم... هر چند سرخی چشمامو نمی‌تونستم بپوشونم. 

برای شام صدام زدن.... وای مامان گیر داده بود می‌گفت گریه کردی... هر چی قسم خوردم باور نکرد.... تا آخرش رفتم نقشه رو آوردم و نشونش دادم که بابا از ظهر بیدار بودم پای این.... تروخدا گیر نده... اونم که انگار منتظر تایید حسین بود وقتی لبخند حسین رو دید راضی شد. 

حسین هم رفتارش مشکوک بود.... یخورده سرد شده بود.... یکم تو خودش بود... مطمئن بودم بخاطر مرگ شادی نیست... اما نمی‌دونم چی بود. 

ظرفای شام رو به زور من شستم... مامان که حاضر نبود بذاره من دست به سیاه و سفید بزنم. 

ساعت نزدیکای ده بود که فهمیدم پارسا اومده بالا. 

حسین به طرف اتاقم دعوتش کرد وقتی حسین گفت که می‌رم به کارای خودم برسم پشت سرش در اتاق رو هم بست... با این کارش می‌خواست نشون بده چقدر به ما دوتا اعتماد داره. 

- ریرا اصلا نخوابیدی نه؟ یه نگاه به چشمات کردی؟ 

- می‌دونم پارسا بذار توضیح بدم... 

و بعد کل ماجرای نقشه و خانهٔ بچه‌های سرطانی و اینا رو بش گفت... با علاقه و تحسین گوش می‌داد... بلند شد و رفت طرف نقشه با علاقه مشغول بررسیش شد... 

- ریرا این طرحت عالیه... با توجه به اینکه هنوز ترم چهاری خیلی خوب از پسش بر اومدی... اما اینجا و اینجاش مشکل داره... و شروع کرد به برطرف کردن نواقص.... دوتایی خم شده بودیم روی نقشه... اون می‌گفت و من با دقت گوش می‌کردم... خداییش مغزم دیگه نمی‌کشید اما علاقه باعث می‌شد تمام سعیمو به کار ببرم که گوش کنم... 

ساعت نزدیک دوازده شد که گوشی پارسا زنگ خورد و رفت بیرون تا جواب تلفنو بده... 

منم از فرصت استفاده کردم و شیرجه زدم روی تخت..... یه لبخند عریض روی صورتم بود... کی فکر می‌کرد یه روزی انقدر درگیری فکری داشته باشم... که آرزوی خواب بمونه به دلم؟ از خودم راضی بودم.... از این همه هیجانی که برای این کار داشتم راضی بودم. 

تو همین فکرا بودم که چشمام گرم شد و کم کم خوابم برد... 

یه نفر داشت صدام می‌زد: 

ریرا ریرا؟ 

- بله؟ 

- تو لیاقت نداری! 

-چرا؟ 

- من آرزوم بود یه روز بیشتر با پارسا باشم اما توووو تو رفتی خودکشی کردی. 

- من.... من.... 

-ریرا تو خیلی بدی.... تو چرا باید زنده باشی و من نباشم.... 

- شادی.... من... نمی‌خواستم... 

- ریرا نمی‌بخشمت... 

صدای هردوشون که با هم می‌گفتن نمی‌بخشمت تو گوشم زنگ می‌خورد. 

- نه.... نه..... من.... نمی‌خواستم.... 

-ریرا ریرا... بیدار شو... داری خواب می‌بینی.... ریرا... 

یدفعه مثل وحشیا از خواب پریدم.... پارسا بودم که بالای سرم نشسته بود... تمام سر و صورتم عرق کرده بود... لعنتی بازم کابوس... اما این کابوس فرق داشت... دیگه خبری از شهاب نبود. 

-ریرا حرف بزن... خوبی؟ 

- پارسا من..... من نمی‌خواستم.... پروانه.... 

- ریرا چی می‌گی؟ پروانه چی؟ آروم باش... 

- اون گفت.... من لیاقت ندارم زنده باشم... شادی هم گفت. 

-ریرا فقط کابوس بوده و دیگه بش فکر نکن.... 

- خودتم کنار ساحل گفتی مگه نه... گفتی باید می‌زاشتی می‌مردم. 

با یه حرکت منو بلند کرد و چشم تو چشم نگام کرد. 

-ریرا فراموش کن... من عصبانی بودم... ترسیده بودم از دستت بدم همین.... من معذرت می‌خوام... اشتباه کردم. 

- پس پروانه چی؟ شادی چی؟ اونام گفتن. 

-ریرا بسه آروم باش. 

حسین حسین.... و پشت سر هم صداش زد. 

حسین سراسیمه دوید تو... چی شده چه خبرته... 

با دیدن سر و روی عرقی من ترسید... اومد طرفم و کنارم نشست... 

-چی شده؟ حالت خوبه؟ 

- چیزیش نیست حسین فقط کابوس دیده.... برو ببین داروهاش کجاست... تو اتاق که نیست. 

حسین رفت تو آشپزخونه و برگشت..... می‌خواست آمپول آرامبخشو بزنه که پارسا جلوشو گرفت و گفت نه! 

- حسین بسه... چقدر بش آرامبخش می‌زنی... چیزیش نیست که... نگاه چه آروم نشسته... فقط کابوس دیده... مثل من مثل تو.... مثل همه که کابوس می‌بینن.... فقط اسپریشو بیار.... یکم نفس نفس می‌زنه. 

حسین دوباره رفت و با اسپری برگشت.... بعد از استنشاق اسپری بهتر شدم.. آروم‌تر شدم... 

چند دقیقه بعد گفتم که خوبم و می‌خوام برگردیم سر نقشه.... ولی واقعیتش خوب نبودم.... حسین با شک و نگرانی رفت و منم بلند شدم رفتم روی نقشه. 

- ریرا مطمئنی حالت خوبه؟ انکار که نمی‌کنی؟ می‌خوای یکم حرف بزنیم... بعد؟ 

- نه نقشه مهم تره... 

- باشه. 

پارسا روی نقشه توضیح می‌داد و نواقصش رو می‌گفت... من که حتی یک اپسیلون حواسم پیشش نبود.... بدنم لرز گرفته بود... همش تو این فکر بودم که واقعا لیاقت نداشتم؟ شاید حق با پروانه بود... من نباید خودکشی می‌کردم. 

نگاهی به نقشه انداختم.... خیس شده بود از قطرات اشک من... دست پارسا همینطور روی نقشه متوقف شده بود و نگاهش روی من قفل شده بود. 

وقتی دید تکون نمی‌خورم... آروم دستمو گرفت و برد نشوند روی تخت. 

سرمو چسبوند به سینهٔ خودش و گفت: 

- این همون چیزیه که از صبح تا حالا منتظرشم.... باز خوبه کابوس دیدی وگرنه این گریه رو هم نمی‌کردی. 

گفتم و گفتم از دل تنگم گفتم... که چقدر دلم براس شادی سوخته... حتی آرزو می‌کردم جاش باشم.... اما اون چیزیش نشه... شاید نیم ساعت دیگه گریه کردم تا کمی آروم شدم... داشتم آب دماغم راه افتاده بود... اما دلم نمی‌خواست اون آغوش تنگو‌‌ رها کنم و برم دنبال دستمال.... اینه که هی آب بینیمو می‌کشیدم بالا..... 

- حالا لباس من شده دستمال کاغذی... دختر مفی کردی منو.... 

با این حرف پارسا به خنده افتادم و البته با خجالت از آغوشش اومدم بیرون. 

یه دستمال از جیبش در آورد و گرفت جلوی بینیم وگفت: 

-فین کن بابایی. آفرین دختر بابا فین کن. 

با مشت زدم رو شونش و گفتم اه لوس. 

و دستمالو ازش گرفتم... 

سرمو انداختم پایین و گفتم پارسا: 

- جانم. 

- تو هم فکر می‌کنی من لیاقت ندارم زنده باشم... بهتر بود پروانه زنده میموند؟ 

پارسا فقط سکوت کرد و تو سکوت نگام می‌کرد. 

-پارسا جوابمو ندادی؟ 

پارسا صورتش رو نزدیک کرد بهم.... نفسای تندش می‌خورد توی صورتم... از این همه نزدیکی گر گرفته بودم. 

با انگشتاش باقی موندهٔ اشکا رو از روی صورتم پاک کرد... صورتمو گرفت بین دستاش... روی هر دوی چشمم بوسه زد. 

- این جواب منه ریرا. 

و بعد لبهاش رو آروم و آروم به من نزدیک کرد.... می‌ترسیدم..... احساس می‌کردم دارم گناه می‌کنم. 

وقتی لبهاش روی لبهام قرار گرفت.... آروم شدم.... دلم می‌خواست اون لحظه تا ابد ادامه پیدا می‌کرد... یه حس شیرین که خواستنی بود. 

بدنم ناخود آگاه واکنش نشون می‌داد... لرز گرفته بودم... حتی لبهام که حالا لبهای پارسا روش بود می‌لرزیدن.... 

پارسا سریع خودشو کشید عقب... ترسیده بود

-من معذرت می‌خوام ریرا زیاده روی کردم. 

فقط سکوت. 

-من... من... ریرا... خوبی؟ چرا می‌لرزی؟ من معذرت می‌خوام... دیگه تکرار نمی‌شه. 

-پارسا سرده... 

سریع پتو رو پیچید دورم.... 

- اینطوری خوبه؟ چرا اینطوری شدی؟ من.... 

-هیس.... چیزی نگو پارسا.... بیا بش فکر نکنیم.... 

بعد با یه پوسخند اضافه کردم... حتما می‌دونی که من دیگه نرمال نیستم... بدنم نسبت به این جور چیزا بد واکنش نشون می‌ده. الآن یه نمونش رو دیدی. 

- ریرا معذرت می‌خوام... تقصیر من بود. 

دوباره منو محکم تو آغوشش گرفت و گفت حالا فقط بخواب.... درست می‌شه... تو خیلی هم نرمالی.... اینا طبیعیه.... کم کم درست می‌شه. من معذرت می‌خوام. 

دیگه خوابم می‌ومد... فقط صدای معذرت می‌خوام پارسا توی گوشم بود که بار‌ها تکرارش کرد. 

سرمو می‌بوسید و نوازش می‌کرد.... 

نمی‌دونم چقدر گذشت که خوابم برد... خوابی عمیق و بدون کابوس.... 

خوب یادمه صبح که بیدار شدم... اولین چیزی که شنیدم صدای گنجیشک‌ها بود... ناخود آگاه یه لبخند کجی زدم و بیدار شدم... بعد از خوردن صبحونه راه افتادم برم طرف دانشگاه... نقشه‌ها رو هم با خودم بردم... یه ساعت بیشتر کلاس نداشتم ولی می‌خواستم بعدش با کمک ترم بالایی‌ها باقی موندهٔ اشکالات رو بر طرف کنم. 

تا ساعت ده بیشتر کلاس نداشتم... بعدش راه افتادم طرف کلاسی که توش با یکی از ترم بالایی‌ها قرار گذاشته بودم. 

وقتی نقشه رو باز کردیم که بریم سراغ رفع نواقص... دختره با تعجب گفت این نقشه که ایرادی نداره... ریرا منو گرفتی؟ 

- نه بابا دیشب داشتم روش کار می‌کردم کلی هنوز ایراد داشت. 

- نداره جانم... خودت نگاه کن. 

وقتی نگاهی به نقشه کردم دیدم کامله کامله... مثل خنگا فقط نگاه می‌کردم.... دختره لبخندی زد و گفت حتما فرشته‌ها برات درستش کردن نه؟ و کیفشو گذاشت رو شونش و رفت. 

آره یه فرشته.... من یه فرشتهٔ مهربون داشتم که از عالم غیب برام نقشه می‌کشید. 

یه چیزی همهٔ وجودمو غلغلک داد... نقشه‌ها رو بستم و رفتم طرف خونه. 

دیگه یه جورایی مطمئن شده بودم که پارسا رو می‌خوام... عشقش رو پذیرفته بودم. فقط باید مطمئن می‌شدم... از حس هامون... می‌خواستم حرفای اخرو باش بزنم... یاد حرف بابای پروانه افتادم که گفته بود اگه حس کردی کسی واقعا می‌تونه خوشبختت کنه خودت برو جلو.... 

حالا منم می‌خواستم همین کارو بکنم. 

شب توی خونه.... همه دعوت بودیم خونهٔ پارسا اینا... مطمئن بودم بی‌مناسبت نیست. 

شام رو که خوردیم پارسا با گفتن ببخشیدی بلند شد و گفت: برای همه بلیط گرفتم برای فردا صبح به مقصد شمال.... باید تو این سفر یه سری چیزا رو مشخص کنیم... برای هممون لازمه... کلاس دارم و کار دارم سرم درد می‌کنه و هیچ بهانهٔ دیگه‌ای هم پذیرفته نیست.... امشب وسایلتون رو جمع می‌کنید صبح زود می‌ریم... با اجازه.... و بدو بدو از پله‌های اتاقش بالا رفت... 

همه یهو باهم زدن زیر خنده.... بابای پارسا گفت... یجوری می‌گه انگار ما مخالفیم.... حالا کی مخالفت کرد؟! و دوباره همه زدن زیر خنده. 

چشمام خیس اشک بود.... ولی جلوی خودمو گرفتم که گریه نکنم.... این مردی بود که می‌خواستم بش تکیه بزنم... دوسش داشتم... فکر کنم داشتم معنی دوست داشتن و جوونه زدن عشقو می‌فهمیدم.... 

................................... 

فردای اون روز همه با هم رفتیم شمال... با هواپیما.... اونجا پارسا ویلا داشت... خداییش ذوق می‌کردم پارسا خوب پول داره.... 

حسین اخماش تو هم بود.... نمی‌دونم چش بود.... وقتی می‌رفتم سمتش زوری لبخند می‌زد ولی می‌دونستم یه چیزیش هست.... پارسا هم متوجه بد خلقی حسین شده بود ولی چیزی نمی‌گفت.... وقتی رفیتم توی ویلا و وسایلمون رو جا سازی کردیم... به پیشنهاد پارمیدا رفتیم یه دوری اطراف بزنیم.... 

پارمیدا هم ساکت بود... خوب معلوم بود اینا زده بودن تو پر همدیگه... منم چیزی نمی‌گفتم یعنی اعتقاد داشتم خودشون باید مشکل خودشون رو حل کنن.... 

اطراف ویلا پر بود از درخت و گل.... خیلی قشنگ بود... یه سگ هم توی باغ بود که آزاد بود... به پارمیدا گفتم این گاز نمی‌گیره گفت نه، تازه با اینکه ازاده از اینجا جم نمی‌خوره.... خیلی با وفاست... 

سگه اومد نزدیک و لباس منو بو کرد و رفت... 

پارمیدا گفت حالا که بوتو می‌شناسه... فکر نمی‌کنم هیچ وقت تو رو یادش بره.... خیلی سگ باحالیه... کم کم باش آشنا می‌شی. 

- اسمش چیه؟ 

-تیز پا! 

- تیز پا؟! چه اسم خنده داری! شبیه اسماییه که بچه‌های ده ساله می‌ذارن رو حیووناشون.... 

- خب پارسا هم وقتی ده سالش بود این اسمو روش گذاشت.... 

- چی این از اون موقع تا حالا زندست؟ 

- آره خب.... اون موقع تازه به دنیا اومده بود... خودش و سه تا تولهٔ دیگه... یه خونه باغ قدیمی داشتیم تو تهران... مادرش نگهبان اونجا بود... اما روزی که بچه هاش به دنیا اومدن... وقتی می‌دید من و پارسا نزدیکش می‌شیم... ترسیده بود... فکر می‌کرد می‌خوای بچه هاشو ببریم یا اذیت کنیم.... اینه که بچه هاشو گرفت و به دندون و اومد که فرار کنه... اما همشون رفن زیر ماشین.... فقط تیز پا زنده موند... البته درب و داغون... پارسا هم خیلی بش رسید... تیز پا چون مادرش مرده بود شیر نمی‌خورد... پارسا با سرنگ به زرو شیر می‌ریخت تو حلقش.... زخماشو دوا می‌زد.... خلاصه بد اوضاعی بود... ولی این تیز پا الآن تمام وجوش پارسائه... 

خیلی بش وابستس و ازش دستور می‌گیره... حالا بعد خودت می‌بینی. 

صدای پارسا اومد که سوتی زد و بعدش تیز پا رو صدا زد... تیز پا هم سریع خودشو رسوند و جلوی پارسا نشست... 

پارسا هم دستی به سرش کشید و گفت چطوری دختر خوب؟ 

تیز پا هم سرشو چسبوند به پای پارسا و صدایی از خودش در آورد... 

پارسا قه قه خندید و گفت باشه منم دلم تنگ شده بود... چه خبرا؟ خوبی؟ 

با ذوق به مکالمشون گوش می‌کردم و نزدیک‌تر می‌رفتم... پارمیدا هم گفت می‌ره داخل. 

منم رفتم نزدیک پارسا و تیز پا.... 

پارسا یه لبخندی زد و گفت: با تیز پا آشنا شدی ریرا؟ 

-آره ولی نمی‌دونستم دختره... 

دستی به سرش کشید و گفت اونم یه دختر خیلی خوب. 

تیز پا پارسی کرد و دوباره نشست. 

پارسا بش گفت: گوش کن تیز پا این ریرا که می‌بینی عشق منه.... همهٔ زندگیمه... هرچقدر مواظب منی مواظب ریرا هم باش.... باشه؟ 

تیز پا نگاهی بم کرد و اومد نزدیکم شروع کرد بو کشیدن و بعد از چند ثانیه چند تا پارس کرد. 

خجالت کشیدم پارسا گفت عشق من و زندگیه من... سرمو انداختم زیر.... 

پارسا گفت ریرا می‌ای یکم بریم کنار ساحل قدم بزنیم؟ 

- بریم. 

وقتی رسیدم کنار ساحل با ذوقی وصف ناشدنی نشستم روی ماسه‌ها... همیشه آرزوم بود دریای شمالو ببینم... 

پارسا هم نشست و گفت: می‌خوام راجع به پارمیدا و حسین بات حرف بزنم. 

با تعجب سرمو برگردوندم طرفش و گفتم پارمیدا و حسین؟! 

- آره نگو که نمی‌دونی تو دلشون چه خبره! می‌دونستی نه؟ 

- خب از احساس حسین خبر داشتم.... ولی پارمیدا چی؟ 

روشو کرد طرف دریا و سنگی رو پرت کرد توی آبو و گفت: پارمیدا هم عاشقه. 

چند دقیقه سکوت کرد و بعدش گفت: می‌دونی چرا دست دست می‌کنن؟ 

-نه! 

- بخاطر تو... 

-بخاطر من؟!! 

- آره.... 

-یعنی چی؟! 

- امیدوارم خدا منو ببخشه... ولی بذار برات تعریف کنم... 

من خیلی زود فهمیدم حس حسین و پارمیدا چیه.... هر چی با پارمیدا حرف زدم که مشکلشو به من بگه... نگفت.... گفت خودم حلش می‌کنم... منم اصرار نکردم.... ولی برام عجیب بود... تا یه شب صدای بحثشون توی حیاط رو شنیدم... 

می‌دونی که اتاق من جای جاسوسیه از تو بالکنش می‌شه همه چیو فهمید... 

-آره. 

- خب دیدم که پارمیدا بش می‌گفت از این مخفی بازیا خوشم نمی‌اد... باید مامان باباهامون بدونن.... حسینم بش می‌گفت نمی‌شه.... اگه اونا بدونن ریرا هم می‌فهمه... من تا وقتی که مطمئن نشم ریرا خوبه... ازدواج نمی‌کنم... 

پارمیدا هم عصبانی‌تر می‌گفت فکر کردی دارم التماست می‌کنم که باهام ازدواج کنی... تو بودی که پیشنهاد دادی نه من... حالام حرفم اینه.... یا باید علنی بشه.... یا عشق و عاشقی تموم.... از مخفی بازی خوشم نمی‌اد.... 

بعدم عصبانی رفت تو.... منم تو تاریکی دیدم که حسین چقدر کلافه بود... خداییش به عنوان یه برادر دلم شکست حسین اینطوری حرف زد با آجیم.... ولی خودمو گذاشتم جای حسین.... دیدم هنوز عذاب وجدان داره بخاطر تو... کلافست.... خودشم نمی‌دونه باید چکار کنه... 

حالا می‌فهمی می‌گم چرا بخاطر توئه؟ 

- ولی من هیچ وقت نخواستم حسین اینکارو بکنه. 

و با گریه بلند شدم برم با حسین حرف بزنم... که پارسا دستمو گرفت. 

- بشین! 

جدیت صداش باعث شد دوباره بشینم سر جام.... 

- ببین ریرا... بچهٔ کوچولو نیستیم که با هم تعارف تیکه پاره کنیم... یه پیشنهاد دارم. 

-چی؟ 

-بیا تا آخر این دو روز صبر کنیم اگه خودشون نتیجه‌ای گرفتن که هیچ... اگه نه.... 

- اگه نه چی؟ 

-.... اون وقت بیا من و تو اعلام کنیم که می‌خوایم نامزد شیم.... نه اصلا من تو رو خواستگاری می‌کنم جلوی جمع.... بلکه دل حسینم اروم شه... بره پی زندگیش. 

مسلما اگه توی موقعیت دیگه‌ای بودم... یکی می‌زدم تو گوش پارسا... آخه این چه مدل پیشنهاد دادن بود؟ 

- پارسا یه ذره فکر کردی و بعدش این حرفو زدی؟ 

-چطور؟ 

- یعنی می‌گی بخاطر دو نفر دیگه حالا هر چقدرم برامون عزیزن... بخاطر اونا بریم با هم باشیم؟ 

- من بخاطر اونا نمی‌گم.... من می‌دونم یه روزی تو مال خودمی... فقط خواستم با اینکار اونا رو هم راحت کرده باشم.... 

با این حرف پارسا گر گرفتم.... (من می‌دونم تو یه روزی مال خودمی) 

ولی کوتاه نیومدم... مدل پیشنهادش زده بود توذوقم.... بلند شدم و لباسمو تکوندم و گفتم... نه! احساست یه طرفست... من راضی نیستم... یه جور دیگه حسین رو راضی کن. 

و رفتم... در حالی که اشک می‌ریختم... خوب یادمه... دیدمش که سنگ پرت می‌کرد تو دریا.... انگار حرصشو خالی می‌کرد... 

راستش خودمم خسته بودم می‌خواستم به پارسا بگم دوسش دارم ولی نمی‌دونم چرا نشد... چرا پیشنهادش زد تو ذوقم... نمی‌دونم... هیچی نمی‌دونم.... باید برم نماز بخونم تا آروم شم... این بهترین کاره. 

وقتی رفتم ویلا.... هر کسی به کاری مشغول بود... مامانا داشتن نهار درست می‌کردن و بابای پارسا هم رفته بود خرید... پارمیدا چپیده بود تو اتاق و حسینم مغموم نشسته بود تو حال. 

حسین وقتی منو دید یجوری نگام کرد.... خجالت کشیدم... انگار منتظر بود بگم آره داداشی ما بله رو دادیم بدو برو سراغ پارمیدا... تو چشماش می‌خوندم این حرفو. 

طاقت دیدن نگاهشو نداشتم... بغضم ترکید و با هق هق دویدم سمت اتاق پارسا و حسین... درو محکم بستم و قفل کردم. 

حسین نگران دوید دنبالم... پارمیدا هم اومده بود بیرون... همه در می‌زدن و می‌گفتن چی شده... ولی نمی‌خواستم با کسی حرف بزنم. 

- خوبم... همتون برید... می‌خوام تنها باشم. 

سر و صدا‌ها خوابید... حسین گفت ولی... 

- حسین تنهاش بذار... ناراحتش کردم... حق داره یکم تنها باشه... تنهاش بذارین. 

صدای پارسا بود... خدای من... چقدر بزرگوار بود که اینو نمی‌ذاشت به پای لوس بودن من. وقتی همه رفتن... صدای پارسا رو شنیدم که پشت در نشست. 

- ریرا منو ببخش... حتما روشم غلط بوده که اینطوری بهم ریختی... باشه... یه راه دیگه پیدا می‌کنیم... اصلا وقتی بهتر شدی.... بیا بیرون با هم یه نقشه بکشیم این دو تا کله شقو به هم برسونیم باشه؟ 

جواب من فقط سکوت بود... 

- خب سکوت علامت رضاست... من فعلا برم سری به اسبا بزنم... راستی بعدا یادم بیار اسبا رو نشونت بدم. 

و رفت. 

نمی‌دونم چرت بیشتر تو خودم مچاله شدم... اتاق بوی عطر پارسا رو می‌داد.... خفه می‌شدم تو این هوا... 

دویدم سمت دستشویی و آبی زدم به صورتم.... وضو گرفتم. 

جا نمازی روی میز بود... برش داشتم و با همون مانتو شال نماز خوندم. 

آروم‌تر شده بودم... اونقدر آروم که می‌دونستم می‌خوام چکار کنم... برای همین از اتاق اومدم بیرون.... رفتم تو آشپز خونه کمک... 

می‌خواستم شب نقشمو عملی کنم.... 

توی دلم هم خوشحال بودم... هم خیلی اضطراب داشتم... یه اضطراب کشنده.... 

بچه‌ها قرار بود اون شب داستان رو تموم کنم.... ولی نمی‌دونین چی شد خو.... 

اولش کلی تایپ کردم.... بعد برق رفت.... منم لپتاپم شارژ نداشت.... همش پرید.... خیلی عصبی شدم... 

بعدش که اومدم دوباره بنویسمش... دزد اومد خونمون: |

حالا ترق تروق دزد رو بگو... منم عین چی رنگم پریده بود... نمی‌دونید تو چه وضعی بودم... آخرش در یه حرکت انتحاری همهٔ لامپا رو با هم روشن کردیم و صدای تلویزیونو و آهنگ رو بردیم بالا.... 

بدبخت دزدا ترسیدن در رفتن.... 

ولی خب دیگه حال نوشتن نداشتم.... دیگه ببخشید دیگه. 

امشب تمومه... حتی اگه شب آخر زندگیم باشه. 

خب بریم سراغ داستان: 

نهار خیلی معمولی خورده شد... پارسا طبق معمول خوب بلد بود... تظاهر کنه... بعضی وقتا تظاهر کردن هاش... می‌رفت رو مخم.... ولی از اینکه نمی‌ذاشت کسی بفهمه درونش چه خبره خوشم می‌ومد... بزرگترا هم مشغول حرفای خودشون بودن... یعنی داشتن خودشون رو می‌زدن به اون راه... پارمیدا و حسین هم نگاهای نگرانشون بین من و پارسا چرخ می‌خورد... 

بعد از نهار با یه عذر خواهی رفتم طرف ساحل... کنار ساحل قدم می‌زدم و با خودم فکر می‌کردم. 

به روزی که اون اتفاق شوم افتاد... به مرگ بابا... به شکسته شدن مامان... گریه‌های حسین... حمایت‌های پارسا... دیدن مرگ شادی.... مرد بودن علی... سرطان... پروانه... نقشش تو زندگی پارسا... 

همه رو که با هم تحلیل می‌کردم... می‌دیدم... زندگی با همهٔ سختیش... با همهٔ سیلی‌هایی که بهم زد... یه چیزایی رو یادم آرود... که قبلا یادم نبود... اینکه رنگ عشق بر خلاف اون چیزی که دختر بچه‌ها تصور می‌کنن قرمز نیست... بلکه سفیده... 

نمی‌شه طرحی براش در نظر گرفت... اونقدر بزرگه که گاهی کوچیکی قلبت بت اجازه نمی‌ده تو قلبت جا بشه... باید بخاطرش رشد کنی.... یاد حرف پارسا افتادم... «عشق بزرگت می‌کنه ریرا.... خیلی بزرگ‌تر از چیزی که هستی» 

حالا به این حرف اعتقاد داشتم... 

وقتی به خودم اومدم دیدم خیلی وقته دارم راه می‌رم... خیل از ویلا دور شده بودم... جایی رو هم بلد نبودم که. اومدم گوشی رو از تو جیبم در بیارم که زنگ بزنم... که یه بوی تند حس کردم و بعدش سیاهی مطلق.... 

.................................................................................................................... 

بوی نم می‌ومد.... چشمامو به سختی باز کردم... دست و پام بسته شده بود... توی یه کلبه بود... انگار شب شده بود... کلبه فقط با نور چند تا فانوس روشن بود... یعنی کی من... 

صبر کن... نکنه... ولی اون که باید تو زندان باشه... آخه چطوری؟ 

فکرشم منو می‌ترسوند... سوئیچ ماشینش روی میز بود... سوئیچ رو خوب می‌شناختم... عادت همیشگیش بود که اونو هی توی دستاش می‌چرخوند... 

خدایا نذار یه بار دیگه اون بلا سرم بیاد... خدایا... بهم رحم کن... سینم می‌سوخت.... نفسام به شماره افتاده بود... 

یاد تلفنم افتادم... به زور از تو جیبم درش آوردم... با دست بسته برام سخت بود هر کار می‌خوام بکنم... خوبیش این بود دستامو جلو بسته بود... نزدیک صد تا می‌س کال از پارسا داشتم... سریع بش زنگ زدم... می‌ترسیدم زود برگرده به کلبه... با اولین بوق برداشت... الو ریرا کجایی؟ 

- پارسا... 

- چی شده؟ چرا صدات اینجوریه؟ 

- شهاب.... 

-..... 

- پارسا؟ 

- کجایی ریرا؟ 

- نمی‌دونم یه کلبهٔ قدیمیه... انگار شبه... بوی نم می‌ده... فانوس توش روشنه... پارسا نفسم در نمی‌اد.... 

- خوب گوش کن ریرا... دارم می‌ام... زیاد دور نیست... نذار بفهمه بم زنگ زدی... تلفنو روشن بذار... قایمش کن... نترس... می‌ام... 

- پارسا... 

- گریه نکن... نترس می‌ام... بخدا می‌ام. 

- پارسا نذار دوباره.... 

- دارم می‌ام ریرا... 

و دیگه حرفی نزد... گوشی رو با ترس زیر تخت قایم کردم... 

نفسم در نمی‌ومد... 

چند دقیقه بعد بود که شهاب با ظرف غذایی توی دستش برگشت... 

- به به می‌بینم بیدار شدی ریرا. 

-.... 

نگا کن چشماشو.... ترسیدی گربه کوچولو؟ (خنده بلند) 

-..... 

- بیا غذا بخوریم که کلی کار داریم. 

با شنیدن کار ترس وجودمو گرفت. نفس نفس زدن هام شروع شد. 

با نگرانی دوید سمتم... از تو جیبش اسپری در آورد... و گذاشت تو دهنم... دستشو پس زدم... حاضر بودم بمیرم ولی کمکم نکنه.... 

اصلا این از کجا می‌دونست من نفس تنگی دارم؟!! 

با حرص می‌خواست کمکم کنه... منم نمی‌خواستم... 

وقتی دید نمی‌ذارم... مثل وحشیا... لباشو گذاشت رو لبم. 

از شک چیزی که اتفاق افتاده بود... تمام گذشته مثل فیلم سینمایی روی دور تند از جلوی چشمم رد شد... 

وحشی شدم... نمی‌فهمیدم دارم چکار می‌کنم... مثل موجودی که تو خودش بپیچه... با دستای بسته تو خودم می‌پیچیدم... 

وقتی شهاب کفری شد شروع کرد با لگد و مشت افتادن به جونم.... 

-دختری عوضی.... تو مال منی... برای چی دور اون پسره می‌چرخی...؟‌ها؟ عوضی اون لبا اون چشا فقط مال منه۱ فهمیدی... و یه لگد دیگه زد تو شکمم که فکر کنم نیم لیتر خون از حلقم پاشید بیرون... 

مثل وحشیا می‌زد و حرفاش رو ادامه می‌داد... 

منم عین وحشیا جیغ می‌کشیدم... فقط جیغ.... می‌خواستم ببینم صدای جیغام به گوش خدا می‌رسه یا نه؟! چقدر باید بلند‌تر می‌بود تا خدا بشنوه؟ 

بلند‌تر... بازم بلند‌تر جیغ کشیدم.... احساس می‌کردم حلقم زخم شده... ولی دیگه مهم نبود... خسته شده بودم. 

شهاب اومد که یه لگد دیگه بزنه... که در به شدت باز شد و پارسا نفس زنان پرید تو... 

فقط یه نگاه به من انداخت و بعد حمله ور شد به شهاب.... انگار پارسا می‌خواست حرص تمام عمرشو رو شهاب پیاده کنه. 

- عوضی.... بی‌وجدان.... باید می‌ذاشتن حسی همون روز می‌کشتت.... بس نیست دیگه... زندگی چند نفرو تباه کردی بس نیست؟... 

روانی... عوضی... کثافت.... (با هر فحش لگدی می‌خوابوند پهلوی شهاب) چی می‌دونی زندگی یعنی چی؟....‌ها.... 

کشتی این ریرا رو.... مردشو می‌خوای چکار؟‌ها؟ انقدر دوسش داری گرفتیش به بار لگد...... کثافت... کثافت.... 

وصداش بالا و بالا‌تر می‌رفت... 

مطمئن بودم دیگه شهاب در اثر ضربات مرده... 

ولی پارسا حرصش خالی نمی‌شد. 

با التماس پارسا رو با صدایی که از ته چاه در می‌ومد صدا زدم... 

پارسا با چشمایی به رنگ خون... نگام کرد... 

از نگاهش ترسیدم... 

ولی وقتی وضعیتمو دید سریع رنگ نگاش عوض شد... یه لگد دیگه زد تو شکم شهاب و اومد سراغ من... با عجله طنابا رو باز کرد و منو گرفت تو بغلش... 

نمی‌دونم چه وضعی داشتم... که پارسا می‌دوید... صداش که می‌زدم گوش نمی‌کرد... 

چشمام داشت بسته می‌شد... 

پارسا زانو زد رو زمین و فریاد زد خدا... 

از فریادش لای چشمامو باز کردم... 

پارسا نشست روی زمینو یه سوت بلند زد... فکر کنم تیز پا رو صدا می‌زد... 

- ریرا... ریرا... نخواب.... هی ریرا.... 

- پ... ا... ر.. سا.... 

- ریرا نفس بکش.... ترو جان حسینت نفس بکش... 

- پ... 

پارسا چشماشو بست و لباشو گذاشت روی لبام... با دستش دهنمو باز کرد و با فشار نفسشو می‌داد داخل... 

نفس می‌گرفت و دوباره اینکارو می‌کرد.... 

حجم نفساش برای من زیاد بود... چند باری که اینکارو کرد... انگار بغضی که چنگ زده بود به سینم... و راه نفس کشیدنمو بسته بود باز شد... 

همراه فریادی نفسم باز شد.... 

پارسا با ترس نگام کرد... وقتی قطرات اشکو روی صورتم دید... نمی‌دونم از خنده بود یا ناراحتی اونم گریه کرد... سرمو گرفت تو بغلش و بوسید... 

- پارسا خستم.... خیلی خستم. 

- جانم دیگه تموم شد. تموم شد... از هیچی نترس. من باهاتم.... 

- پارسا می‌خوام بخوابم... 

-نخواب ریرا... تیز پا داره کمک می‌اره... نخواب. 

- پارسا من دوستت دارم... عاشقتم. 

- می‌دونم عشقم... می‌دونم... من اون عشقتو می‌خوام پس نخواب.... بخاطر من چماشتو نبند... 

-میخوام که نخوابم ولی نمی‌شه.... خستم.... زود بیدار می‌شم.... قول می‌دم... 

- نه ریرا... نخواب... نخواب.... 

صدا‌های نخواب نخواب پارسا و تکون‌های شدیدش یادمه... لحظات آخر صدای پارس تیز پا... و عجله کنین پارسا تو گوشم موند.... 

وقتی چشمامو باز کردم توی بیمارستان بودم... دستم توی دست پارسا بود که سرشو گذاشته بود روی تخت و خوابش برده بود... 

تمام تنم درد می‌کرد... حتی دلم نمی‌خواست گردنمو تکون بدم.... یاد کلی بازیایی آخر پارسا افتادم... که چه داد و بیدادی راه انداخته بود... و هی می‌گفت نخواب... انگار می‌خواستم خواب ابدی برم! 

با دستم فشاری به دستش وارد کردم و بیدار شد. 

با یه لبخند غمگین نگام کرد... 

- سلام. 

- سلام جاییت درد نمی‌کنه؟ 

- مرسسی منم خوبم.... تو خوبی؟ 

- ریرا اذیت نکن.... خوبی؟ درد نداری؟ 

- همه جام درد می‌کنه... ولی یجام از همه جا بیشتر درد می‌کنه. 

- کجا؟ بگم پرستار بیاد؟ 

- دستمو از تو دستش کشیدم بیرون و گفتم اینجا... و دستم رو گذاشتم رو قلبم. 

- نگاهش آروم شد. 

- پارسا دیروز چی شد؟ 

- دیروز نه... دو روز پیش... دو روزه که خوابی. 

-دو روز!!! خب چی شد... 

-بعد ناهار گفتی می‌ری قدم بزنی... منم یکم بعدش اومدم بیام بات حرف بزنم و از تو دلت در بیارم.... ولی نبودی... 

گفتم حتما رفتی داخل... 

ولی داخلم نبودی... 

ترسیدم.. شروع کردم گشتن... هنوز به حسین نگفته بودم چی شده که شالت رو دیدم افتاده کنار ساحل... نمی‌دونی چه حالی شدم.. فکر کردم دریا تو رو با خودش برده... 

اومدم برم داخل که زنگ زدی.... دیگه یادم نبود باید بقیه رو خبر کنم... فقط دویدم سمت جنگل نزدیک دریا.... خوب می‌دونستم اون کلبهٔ چوبی کجاست.. تنها جایی که تو زمان به این کمی می‌شه یه نفرو برد اونجا بود... 

ریرا دیوونه شده بودم... صداهایی که تو موبایل می‌ومد... وقتی اون عوضی بوسیدت.... 

اینجای حرفش که شد پارسا ساکت شد. 

قطره اشکی از چشمم سر خورد پایین. 

- دستمو گرفت و با دستای دیگش اشکمو پاک کرد. 

بقیشم می‌دونی که... تیز پا رفت بقیه رو آورد... با کمک حسین و بابا بردیمت بیمارستان... من که انقدر هنگ بودم که حتی نفهمیدم دستام چقدر زخم شده... 

ریرا خدا بهمون رحم کرد... خیلی ترسیدم. 

- پارسا؟! 

- جانم!؟ 

- شهاب چی شد؟ 

- مرد! 

-چی؟ یعنی تو کشتیش... 

- کاش من کشته بودمش... ولی نه... خودشو تو دریا غرق کرد... پلیس یه روز بعد جسدشو پیدا کرد. 

سکوت کرده بودم... شنیدن خبر مرگش هم آرومم نمی‌کرد. 

- به چی فکر می‌کنی ریرا؟ 

- به آینده. 

- پارسا لبخندی عمیق زد و گفت خوشحالم که نگفتی گذشته. 

- آینده هم یه روزی گذشته می‌شه.... پس بهتره به اون گذشته فکر کنم. 

- آره حق با توئه...... 

................................................................. 

دو ماه بعد... 

امروز دو تا عروس با هم عروسیشون بود... با ارایش یکسان و لباس یکسان... همین طور دو تا دوماد.... 

دنیا براشون خوب می‌خواست... خودشون بیشتر از هر چیزی می‌دونستن چقدر عشقشون با ارزشه... چقدر برای بدست آرودنش سختی کشیدن... 

امشب شب رویاهای ریرا بود... یا کمک متین به حالی رسیده بود که دیگه گذشته آزارش نمی‌داد... تنها اثری که از گذشته مونده بود فقط نفس تنگی‌ای بود که خیلی وقت بود سراغش نیومده بود.... 

عروس‌ها در میان اشک شوق مادر‌ها و برادراشون به خونهٔ بخت رفتن..... خونه‌ای که بهشون نوید فردایی رو می‌داد که بازم دست کسی رو بگیرن..... 

......................... 

۵ سال بعد

- کی می‌رسیم حسین....؟ 

- دیگه رسیدیم... 

- پارسا دارم می‌میرم.... خدا..... 

- چیزی نمونده دیگه رسیدیم ریرا.... 

ریرا آخرین زورش رو هم برای به دنیا آوردن بچه زد.... و از حال رفت... صدای گریهٔ دو نوزاد تو گوش ریرا بود... ولی توانی نداشت که چماشو باز کنه.... 

پارسا با دستاش موهای ریرا رو که بخاطر عرق چسبیده بود به صورتش کنار زد و گونهٔ ریرا رو بوسید... 

ریرا آروم لای چشماشو باز کرد.... 

قطرات اشک همینطور از چشماش بیرون می‌ریخت... نمی‌دونست چش شده بود... ولی نمی‌تونست نگهشون داره... 

پارسا آروم ریرا رو بلند کرد و بغلش کرد... اشکال ریرا رو پاک کرد... بوسه‌ای روی دستاش زد و گفت: 

- مامان خانم چرا گریه می‌کنی؟ چشمای خوشکلت رو نبینم بارونی خانمم... 

- پارسا من.... من.... 

و دوباره هق هقش بلند شد... 

پارسا دیگه سعی نکرد ریرا رو اروم کنه... فقط اونو توی بغلش فشرد و گذاشت تا خود ریرا آروم بشه... 

تخت نوزادا که کنار تخت ریرا بود... توجهش رو جلب کرد... آروم آروم خوشو از بغل پارسا کشید کنار و رفت سمتشون... 

بچه‌ها رو یکی یکی تو بغلش گرفت... خدا شادی ریرا رو کامل کرده بود... دو قلو‌های دختری که شباهت عجیبشون به ریرا همه رو شگفت ز ده کرده بود. 

ریرا تا پنج سال بچه دار نشد... اما کسی از این قضیه خبر دار نشد... چون پارسا به همه گفته بود که فعلا نمی‌خواد بچه دار بشه و خودش و همسرش می‌خوان روی پروژهٔ خانهٔ شادی کار کنن. 

ریرا خیلی سختی کشید تا این دو تا کوچولو رو الآن توی بغلش داشت... 

ریرا و پارسا علی رو به فرزند خوندگی قبول کرده بودن.... علی اون مرد کوچک که برای شادی فقط تو خلوت خودش اشک ریخت. 

علی با ذوق به خواهری کوچولوش نگا کرد و گفت مامان اسمشونو چی می‌خوای بذاری؟ 

- نظر تو چیه پارسا؟ 

- زحمتش و سختیش مال تو بوده تو بگو اسمشون چی باشه؟ 

ریرا چشماش رو بست و گفت: 

- شادی و پروانه. 

علی با ذوق به بچه‌ها خیره شد و پارسا بوسه‌ای روی پیشونی ریرا کاشت. 

.................... 

امروز: 

دفتر خاطراتو می‌بندم... و نفس عمیقی می‌کشم. 

نگاهی به شادی و پروانه می‌ندازم که توی خواب لپاشون گل انداخته.... 

پارسا رفته از فروشگاه برای بچه‌ها خرت و پرت بخره... 

دیروز خانهٔ شادی افتتاح شد.... جایی برای همهٔ بچه‌های سرطانی... بعد از ده سال تلاش و جمع کردن سرمایه بلاخره من، پارسا، حسین و پارمیدا تونستیم اینجا رو افتتاح کنیم.... 

خیلی خوشحالم... حالا تو سن سی سالگی بیشتر وقتم برای پارسا و بچه‌ها می‌ذارم... و از این بابت خیلی خوشحالم... علی دانشجوی پزشکی شده... افتخار من و پارسا شده... 

صدای کلیدو می‌شنوم. 

می‌رم به استقبال پارسا

- سلام عشق بزرگم

- سلام عشق بزرگم

و بوسه‌ای گرم که بین من و پارسا رد و بدل شد. 

تمنای نگاهم را باور کن

نوشته ی: ف. گ

خب دوستان یه سری نکات هست که دوست دارم بگم در آخر: 

تمنای نگاهم را باور کن فقط یه ایده بود که به ذهنم اومد و قبل از اینکه بخوام مسنجمش کن روی کاغذ رفت. 

اون چیزی که خواستم نشد... من می‌خواستم با رشد ریرا پارسا هم رشد کنه... ولی ریرا رشد کرد و پارسا ثابت موند. 

این داستان ممکنه از نظر خیلیا دور از رندگی واقعی باشه... ولی من چیزی نوشتم که تلفیقی از کلی واقیعت بود... 

بچه‌های سرطانی‌ای که من خودم از نزدیک زجر کشیدن خودشون و خانواده هاشونو دیدم... ریرا هم نماد دخترای شکست خورده ایه... که شاید خیلی تو جامعه واضح نیستن ولی تو همین گوشه کنارا زندگی می‌کنن. 

اما می‌رسیم به پارسا... 

افسانه نیست.... خیالم نیست... پارسا پسریه یا مردیه که من می‌خوام به عنوان یه مادر آینده پسرمو اینجوری تربیت کنمو دوست دارم خیلی از مادران اینده هم اینکارو بکنن.... 

پارسا حقیقتیه که می‌خوام ساخته بشه.... توسط نسل خودم. 

و اما نکتهٔ آخر داستان بعدی رو نمی‌نویسم تا بتونم انسجامی رو که می‌خوام بهش بدم. 

همگی موفق باشین دوستتون دارم

پروانه

پایان

www.negahdl.com

نگاه دانلود مرجع دانلود رمان

در صورتی که مایل به همکاری با ما هستید و یا نویسنده هستید و میخواهید که رمانها یا شعرهایتان در قالب نرم افزار موبایل ساخته و منتشر شوند میتوانید به وبسایت ما مراجعه و ما با تماس بگیرید