Taghdire shirin

تقدیر شیرین

دانلود رمان بیشتر

﻿فصل 1

زنگ آخر به صدا در آمد و بچه ها دوان دوان از كلاسها بيرون آمدند تا هر چه زودتر از مدرسه خارج شوند .من و ليلا هم كيفهايمان را برداشتيم و راهي منزل شديم .نيم روز بود و هوا نسبتا گرم مسيري كه ما براي رسيدن به خانه انتخاب كرده بوديم يكي از كوتاهترين و متنوعترين راهها بود چون كه وجود بازارچه اي كه تقريبا نيمي از راه را بخود اختصاص داده بود سبب ميشد خستگي راه را كمتر احساس كنيم.وجود مغازه هاي مختلف و رفت و آمد مردم سر و صداي اتومبيلهاي در حال حركت و داد وفرياد دست فروشها كه هر كدام سعي داشتند جنس خود را به فروش برسانند هميشه باعث تفريح ما ميشد .من .ليلا بيشتر اوقات در موقع عبور از جلوبازارچه دقايقي را صرف نگاه كرد به تك تك مغازه ها ميكرديم و غافل از گذشت زمان از ديدن خوراكيهاي گوناگون در حال و هواي آن مكان لذت ميبرديم.آنروز بعد از ريسيدن به سر كوچه مان تازه فهميديم كه بايد قدمهايمان را كمي تندتر كنيم تا زودتر به خانه برسيم در همان حال از دور متوجه شلوغي و هياهوي عده اي شديم.بي اختيار به طرف ليلا برگشتم و با نگراني پرسيدم:بنظرت چه شده؟ليلا هم كه از چهره اش پيدا بود به هيجان آمده با لحن ناراحتي گفت:حتما همسايه ها به جان هم افتاده اند.كمي كه نزديكتر شديم دانستم حدس ليلا درست بوده است .كوچه ما به ميدان مبارزه تبديل شده بود طرفين دعوا در وسط معركه مشغول فحش و ناسزا گويي بودند و عده زيادي از مردم محل دايره وار به گرد آنها حلقه زده بودند.چند نفر هم به حالت ميانجيگري سرگرم جدا كردن طرفين دعوا بودند مادر منصور كه روسريش از سر افتاده و رنگ چهره اش به شدت گلگون شده بود يك پايه جدال و طرف مقابلش مادر مجيد بود كه او هم از نظر آشفته دست كمي از آن يك نداشت و از شدت عصبانيت كف سفيدي به دهان آورده بود.مشخص نبود جنگ آنها بر سر چه بود اما به هر دليل هنوز پاي مردها به ميان نيامده بود .در دل خدا را شكر كردم كه مادر من در اين جريان دخالتي نداشته.همانطور كه با هيجان سرگرم تماشا بوديم صداي مادر ما را به خودمان آورد .با لحن تحكم آميزي گفت:بچه ها براي چه آنجا ايستاده ايد ؟

به ئنبال ليلا با عجله از ميان مردم گذشتيم بعد از سلام داخل منزل شديم.ليلا با عجله كيف و لباسهايش را درون اتاق پرت كرد و رفت كه بقيه ماجرا را دنبال كند و من مجبور شدم علاوه بر وسايل خود لوازم او را هم جمع و جور كنم.وقتي به حياط برگشتم مصطفي برادر كوچكم به دامنم چسبيد و گفت:شيرين امروز برايم چيزي نخريدي؟به ياد شكلات توي جيبم افتادم و گفتم:اول بگو ببينم امروز پسر خوبي بودي؟با حالت بامزه اي كه دندانهاي شيري كرم خورده اش را نشان ميداد خنديد و گفت:بله بودم.دستش را گرفتم و گفتم آفرين پسر خوب بيا تا يك شكلات خوشمزه به تو بدهم.

سرگرم مصطفي بودم كه مادر و ليلا و پشت سرشان علي وارد حياط شدند.خواستم بپرسم دعوا به كجا كشيد ؟ولي چهره عصباني علي مرا ساكت كرد با صداي بلندي بر سر ليلا فرياد كشيد:صدبار نگفتم در اين مواقع حق نداري از منرل خارج بشوي؟آخر مگر تو سر پيازي يا ته پياز كه در ميان جمع ول ميگشتي؟ليلا از ترس به پشت مادر پناه برده بود علي با حالت گلايه خطاب به مادر گفت:اگر شما نميرفتيد به دعواي مردم نگاه كنيد اين وروجك هم آنجا نمي ايستاد به آن چرنديات گوش كند.مادر آرام غر غري كرد و بطرف آشپزخانه رفت ليلا هم از ترس پريد توي دستشويي وبا كمي ترس و لرز سلام كردم.داداش علي متوجه من شد و لحن كلامش كه تا آن لحظه تند و عصبي بود كمي نرمتر شد و به آرامي گفت:سلام دختر خوب.از طرز بيانش و كلمه دختر خوب لبخندي زدم و در همان حال جلو رفتم و بسته هاي ميوه اي كه در دستش بود گرفتم.نگاه پر مهرش را بمن انداخت و پرسيد:امروز درسها چطور بود؟گفتم امتحان رياضي داشتيم كه خوب دادم.فردا هم تاريخو جغرافيا داريم با آنكه چهره اش خسته بود ولي لبخندي زد و گفت:س امروز هم درسهايت را بخوان كه امتحانات فردا هم خوب بشود دوست دارم امسال هم ما را روسفيد كني .سرم را زير انداختم و گفتم:چشم داداش. موقع صرف نهارمادر جريان دعواي همسايه ها را با آب و تاب براي پدر تعريف كرد و گفت:بالاخره با پادرمياني قضيه خاتمه پيدا كرد ولي در اين ميان همه فهميدند كه خواهر مجيد شبها جايش را خيس ميكند و منصور با دختر همسايه بغلي بي اجازه بابا و ننه نامزد شده اند.حالا بگذريم راست يا دروغ چه تهمتهايي كه به آنها زدند.من و ليلا و نرگس به هم نگاه كرديم و يواشكي خنديديم .علي به صداي بلتد گفت:بس كنيد مادر همه حرفي را كه نبايد جلو اين بچه ها به زبان آورد .وقتي ميگويم اين نيم وجبي نبايد برود به اين دعواها نگاه كند به خاطر همين حرفاست.مادر ديگر چيزي نگفت و سخن را كوتاه كرد.بعد از اتمام غذا سفره را جمع كرديم و طبق روال هر روز سينس چاي را همراه با زير سيگاري جلوي پدر گذاشتيم.

پدر مرد آرام و خوش خلقي بود كه به صفات خوب او بردباري و زحمت كشي را هم ميتوان اضافه كرد.چرا كه هر روز صبح زود تا ظهر در اداره آب كار ميكد و بعد از صرف نهار و كمي استراحت در جاي ديگري مشغول به كار ميشد شغل دومش تا نزديكيهاي شب به طول مي انجاميد و معمولا وقتي بخانه بر ميگشت كاملا خورد و خسته بود.در اين دوران اكثر مردم از سطح در آمد كمي برخوردار بودند و به همين خاطر پدر مجبور بود براي رفاه 9 سر عائله اش بيشتر تلاش كند .گرچه در اين ميان علي هم از هيچ تلاشي كوتاهي نميكرد.او به گفته همه دوستان و آشنايان پسر پاك و نجيبي بود كه هميشه يك هدف را دنبال كرده بود درس و همراه آن كار كه هم خرج خود را در بياورد و هم آنكه كمك خرج زندگي ما باشد.اكبر و محمود هم كه هنوز محصل بودند خود را مجبور به انجام كاري نميدانستند مصطفي هم كه هنوز به مدرسه نرفته بود.من و ليلا فقط يك سال تفاوت سن داشتيم بقول مادر شيره به شيذ بوديم ولي خواهر بزرگم نرگس 3سال از ليلا و 4 سال از من بزرگتر بود .اگر بعضي وقتها مشكلات مالي در بين نبود خانواده خوشبختي بوديم يا دست كم در بين بقيه همسايه ها كه هر روز سر و صداي يكي از آنها بلند بود و دائما درگيري داشتند خانواده ما آدمهاي كم سر و صدايي بودند.

اين روزها مادر توجه بيشتري به نرگس ميكرد.بعضي وقتها جسته و گريخته از او ميشنيدم كه ميگفت بايد به فكر تهيه لوازمي براي نرگس باشم چرا كه او ديگر بزرگ شده است و امروز فردا است كه به خانه بخت برود تعجب من از اين بود كه مادر چرا حرفي از علي بميان نمي اورد هر چه باشد او از همه بزرگتر بود با اين فكر يكبار كه دوباره مسئله نرگش را پيش كشيد پرسيدم:مادر چرا علي ازدواج نميكند؟مثل اينكه چيز تازه اي شنيده باشد از گوشه چشم نگاهي بمن كرد و با حالت بخصوصي گفت:او تازه مشغول كار شده بعد از يك عمر سختي كشيدن حالا كه كمي دست و بالمان باز شده نه بدار نه ببار فوري گرفتارش كنيم؟ميداني اگر ازدواج كرد ديگر ريالي به ما كمك نخواهد كرد و آنوقت برميگرديم به جاي اولمان بگذار كمي زندگيمان سر و سامان بگيرد به موقع براي او هم اقدام خواهيم كرد.خوشبختانه چيزي كه زياد است دختر دم بخت .از مادر تعجب ميكردم كه چطور راجع به پسر بزرگش اينطور قضاوت ميكند مگر زندگي علي با نرگس چه فرقي داشت كه به خاطر رفاه بقيه او بايد زحمت ميكشيد ؟وقتي دوباره قضيه نرگس را پيش كشيد حرصم گرفت و بلند شدم كه به سراغ درسهايم بروم.

يكي از روزهاي آخر خرداد بود و هوا ديگر حسابي گرم شده بود من و ليلا عرق ريزان از سر جلسه آخرين امتحان به خانه برميگشتيم.ليلا با آنكه يكسال از من بزرگتر بود چون سال قبل در جا زده بود همكلاس من بود امسال براي هر دوي ما حائز اهميت بود چرا كه در صورت قبولي سال بعد به دبيرستان ميرفتيم و اين موضوع با تعريفهايي كه نرگس از دبيرستان ميكرد خيلي برايمان مهم بود.البته خيال م بيشتر از بابت ليلا ناراحت بود چون او از نظر درسي ضعيف بود .معمولا براي پيش برد او در اوقات فراغت معلم سر خانه او بودم و هر چه را كه ياد ميگرفتيم بايد به زور در مغز او فرو ميكردم.بقيه بچه ها خودشان را راحت كرده بودند و كاري به كار او نداشتند حتي بمن هم اگر احتياج داشتم كمكي نميكردن در اينطور مواقع اگر اشكالي برايم پيش ميامد به سراغ علي ميرفتم و از او كمك ميگرفتم.علي هميشه با يك دنيا مهرباني هر چه قدر كه لازم بود وقت صرف من ميكرد تا همه مطالب را خوب ياد بگيرم .بعضي وقتها هم براي تشويق يواشكي ميگفت:من به نرگس و ليلا اميدي ندارم ولي اميدوارم تو در تحصيل علم به مراتب بالايي برسي و مايه افتخار من و خانواده باشي.در پاسخ محبتهاي او قول دادم كه همه تلاش خود را بكنم.بين افراد خانواده داداش علي را بيش از همه دوست داشتم چرا كه او يكپارچه محبت گذشت و فداكاري بود.البته نه اينكه به ديگران بي علاقه باشم اما رفتار بقيه خواهرها و برادرهاي من به نحوي بود كه هميشه باعث ايجاد فاصله بين ما ميشد.

شايد همه اينها به خاطر تفاوت ظاهري ما بود چون من شبيه به هيچيك از افراد خانواده نبودم.معمولا در برخورد با ديگران همه متوجه اين تفاوت ميشدند و با تعجب و كنجكاوانه اينو به رخ خانواده ام ميكشيدند و همين امر بيشتر سبب ميشد كه فاصله بين ما روز به روز عميقتر شود.در اين ميان رفتار 2 خواهرم با من حالت بدي بخود ميگرفت.و بيشتر اوقات كينه و كدورت را در نگاه يا اعمالشان احساس ميكردم.در عوض رفتار مهر آميز پدر و مادرم و محبتهاي بي پايان علي جبران همه چيز را ميكرد.خانواده من رنگ پوستي تيره داشتند همراه با موهاي وزوزي و لبهاي برجسته روي هم رفته همه بچه ها بي شباهت به پدر و مادر نبودند.فقط علي از اين قاعده مستثني بود البته او هم پوست نسبتا سبزه اي داشت ولي در عوض همه اعضاي صورتش تك تك خوش حالت و زيبا بود چشمهاي درشت و سياه رنگش مانند آينه اي نمايانگر احوال درونش بود مثلا مواقعي كه خوشحال بود يا نگران بخوبي ميشد از حالت چشمها يا نگاهش فهميد در موقع عصبانيت يكي از ابروان سياه رنگش خود به خود به طرف بالا تمايل پيدا ميكرد و طره اي از موهاي شبحي رنگش به روي پيشاني مي افتاد.روي هم رفته از آن تيپهايي بود كه وقتي در مجلس يا جمعي حضور داشت ئخترها سعي فراوان ميكردند كه توجهش را بخود جلب كنند.دختران همسايه هم از اين قائده مستثني نبودند و مواقعي كه علي در منزل بود به بهانه سوالات درسي به خانه ما مي آمدند و با هزار ناز و ادا از او كمك ميخواستند.اين برنامه وقتي قوت گرفت كه علي در شركت نفت استخدام شد.بعد از آن ما ديگر از دست مزاحمتهاي آنها آسايش نداشتيم.خلاصه از علي كه بگذريم مشكل اصلي من ظاهر خودم بود نميدانم چرا از نظر شكل ظاهر اينهمه با افراد خانواده ام تفاوت داشتم .وقتي در آينه نگاه ميكردم بجاي سپاس از لطف خداي مهربان كه به من ظاهري خوب عطا كرده بود هميشه با خود ميگفتم چرا؟دليل اينهمه تفاوت چيست؟يكبار كه همراه با مادر سرگرم انجام كارهاي آشپزخانه بوديم پرسيدم:راستي چرا من شبيه هيچيك از شما نيستم؟و براي اينكه به او بر نخورده باشد اضافه كردم خيلي دلم ميخواست شكل شما باشم.مادر با بخندي گفت:اي دروغگگو منظورت اينست كه تو به خاطر اينهمه زيبايي ناراحتي؟خجالت كشيدم و گفتم:مسئله اين نيست كه من زشتم يا زيبا چرا شبيه شما نيستم؟او سرش را پايين انداخت و همانطور كه برنجها را پاك ميكرد گفت:تو شبيه به مادر خدا بيامرز من هستي او هم درست به زيبايي تو بود ولي متاسفانه من و خاله طلعت هيچكدام از زيبايي او به ارث نبرديم .پس از آن حرف را عوض كرد و از مسائل ديگر سخن به ميان آورد.

نيمه هاي تير ماه بود كه من و ليلا نتيجه هايمان را گرفتيم.خوشبختانه هر 2 قبول شديم خوشحالي من بيشتر براي ليلا بود چرا كه اگر او قبول نميشد آغاز دردسر من بود بعد از ظهر علي از پالايشگاه برگشت و به هر دوي ما نفري 50 تومن داد كه براي ما پول زيادي بود.وقتي آنرا ميگرفتم همراه با تشكر گفتم:داداش اين من هستم كه بايد به شما هديه اي بدهم چرا كه اگرزحمات و كمكهاي بيدريغ شما نبود من به اين راحتي قبول نميشدم.نگاه پر مهري بمن كرد و گفت:تو بهترين هديه را بمن دادي و آن معدل عالي تو بود نميداني چقدر خوشحالم.

پدر هم وقتي آنشب از كار برگشت به مناسبت قبولي ما يك جعبه شيريني خريده بود.شب خوبي و همگي خوشحال بوديم اما چهره نرگس در اين بين از نگراني سخن ميگفت.مادر با لبخندي گفت:تا ببينيم نرگس امسال چه كار كرده؟او با چهره اي كه رنگ به رنگ ميشد در دفاع از خود گفت:درسهاي دبيرستان خيلي سخت است مثل دبستان كه نيستو بالاخره وقتي نتيجه را گرفت ار 7 درس تجديد شده بود .اكبر و محمود هم دست كمي از او نداشتند و آنها هم هركدام چند تايي تجديد آورده بودند.

در يكي از روزهاي آخر تابستان بود كه پدر زودتر از معمول بخانه برگشت از ظاهرش پيدا بود كه از موضوعي ناراحت است بعد از تعويض لباس و شستشوي دست و صورت با مادر مشغول صحبت شد آرام صحبت ميكرد با آنكه گوشهايم را تيز كرده بودم ولي چيزي از حرفهاي آنها نفهميدم.فقط متوجه شدم كه مادر كمي ناراحت شد و گفت:خدا رحمتش كند.و در حالي كه از پهلوي پدر بلند ميشد اضافه كرد:اين شتري است كه دم هر خانه اي ميخوابد.خيلي مايل بودن بدانم چه شده.چه كسي را خدا رحمت كند و جريان شتر چيست؟تا آنجايي كه من خبر داشتم در همسايگي ما اتفاقي پيش نيامده بود پس صحبت بر سر كه بود از نرگس پرسيدم تو ميداني موضوع از چه قرار است؟او هم اظهار بي اطلاعي كرد.در آشپزخانه سرگرم تهيه مخلفات سفره بوديم كه علي از راه رسيد نرگس سفره را براداشت و به اتاق رفت تازگيها به خاطر افتضاحي كه در درسها بالا آورده بود سعي ميكرد بيشتر در كارهاي منزل كمك كند.وقتي برگشت با حالت عجيبي گفت:علي داشت گريه ميكرد از اين خبر دلم لرزيد بشقابها را برداشتم و به اتاق رفتم.در حاليكه آنها را روي سفره ميچيدم همه حواسم به علي بود.او در حالي كه سرش به پايين بود به حالي نشسته بود كه يك زانو را در ستون آرنجش كرده بود وبا همان دست شقيقه هايش را ميفشرد.فهميدم كه شديدا از چيزي در رنج است و ميخواهد اندوهش را از ديگران پنهان كتد.لرزشي بر تمام قامتم افتاده بود و آن دل درد لعنتي كه در موقع دلهره به من دست ميداد به سراغم آمده بود.بي اختيار بغض كردم تا بحال هيچ وقت او را به آنحال نديده بودم.اكبر و محمود هم كه هميشه نسبت به اوضاع و احوال بيتفاوت بودند حالا به حالت مغموم در يك گوشه اتاق نشسته بودند.مادر كه با آمدن من رشته كلامش پاره شده بود دوبراه شروع به صحبت كرد و گفت بهتر است امروز حركت كني و لااقل تا مراسم شب 7 آنجا باشيبعد پرسيد:ميتواني مرخصي بگيري؟ علي همانطور كه سرش پايين بود گفت:تا ببينيم چه ميشود.وقتي مادر براي كشيدن غذا به آشپزخانه آمد به التماس گفتم:مادر خواهش ميكنم بگو چرا داداش ناراحت بود؟مگر چه كسي مرده كه او اينطور ناراحت است ؟نگاه عجيبي بمن كرد و گفت:لازم است كه موضوع را بداني ولي بعدا حالا بيا اين ديس برنج را ببر بگذار روي سفره .ديگر سوالي نكردم.و عصر همان روز وقتي براي گرفتن بليط از منزل خارج شد مادر جريان را برايم فاش كرد كه حتي در خواب هم باورش برايم مشكل بود او گفت:وقتي با عباس ازدواج كردم او از همسر اولش صاحب يك پسر 3 ساله بود مادر به نحوي صحبت ميكرد مثل اينكه به زمانهاي گذشته برگشته بود.او چنين ادامه داد عباس راجع به همسر قبليش زياد صحبت نميكرد تنها چيزي كه از طوبي(زن قبلي پدر)ميدانم اين بود كه او زن زيبا و دلربايي بوده ولي متاسفانه همين زيبايي باعث بدبختيش شد.او با داشتن علي كه فقط 3 سال داشت و شوهر مهرباني چون عباس فريب مرد شيطان صفتي را خورد و يكروز بيخبر با آن مرد به جاي نامعلومي فرار كيد.تا مدتي همه از او بيخبر بودند ولي از جايي كه خداوند شاهد و ناظر بر همه اعمال بنده هاست و چوبش بيصدا به تن گناهكاران خواهد خورد چند سال بعد در يك حادثه آتش سوزي صورت و بدن طوبي دچار سوختگي ميشود و در آن ميان مردي كه فريبش داده بود به تنهايي رهايش كرده و خود به جاي نامعلومي ميرود سالها بود كه طوبي همراه پدر و مادرش در اراك زندگي ميكرد علي كه همه سرگذشت مادر را از آغاز تا پايان ميدانست اوايل خيلي از او بيزار بود ولي نامه سراسر پشيماني مادر بدستش رسيد كمي نسبت به او نرمتر شد اين اواخر هر وقت فرصتي پيش ميامد به ديدنش ميرفت هر ماه مقداري پول برايش ميفرستاد .در اينجا مادر نفس عميقي كشيد و گفت:از قديم گفته اند بد نكن تا بد نبيني اين هم عاقبت كار حالا ديگر از عذاب اين دنيا راحت شد خدا او را بيامرزد و از سر تقصيراتش بگذرد .بي اختيار گفتم آمين و قطره اشكي را كه از گوشه چشمم روان بود با سر انگشت پاك كردم.

وقتي برگشت اطلاع داد براي ساعت 7 همان شب بليط گرفته است بعد متوجه من شد و پرسيد:شيرين چرا گريه ميكني؟به او نزديك شدم و دست روي بازويش گذاشتم و با صداي بغض آلود گفتم:داداش من خبرنداشتم كه تو...اما نتوانستم حرفم را تمام كنم و به گريه افتادم او سرم را در آغوش گرفت و نوازش كرد بعد با كلام مهرباني گفت:گريه نكن خدا او را بيامرزد ولي او فقط اسما مادر من بود مادر واقعي من اينجاست و خداوند او را براي همه ما نگهدارد حالا برو صورتت را آب بزن دوست ندارم تو را غمگين ببينم.وقتي سرم را از روي سينه علي بلند كردممتوجه مادر شدم كه تمام صورتش از رضايت و خوشحالي از كلام علي برق ميزد.اين عين واقعيت بود كه علي مادر را خيلي دوست داشت در تمام عمرم حتي يكبار نديدم كه او به مادر بي احترامي كند يا او را از خود برنجاند.چند روز بعد وقتي از سفر برگشت ظاهرش كمي عوض شده بود ريشهايش كمي در آمده و لاغرتر به نظر ميرسيد .طي اين چند روز غيبتش دلم خيلي برايش تنگ شده بود .به محض ديدنش جلو دويدم و به او سلام كردم با خوشرويي جوابم را داد و احوالم را پرسيد بعد با همه احوالپرسي كرد آنروز خانه ما شلوغ بود چرا كه خاله طلعت و بچه هايش مهمان ما بودند .خاله را خيلي دوست داشتم زن بذله گو و خوشرويي بود .با آنكه سن و سالي از او ميگذشت ولي زنده دل و سر حال بود.به عكس او شوهرش مردي آرام و كم حرف بود كه تا لازم نميشد صحبتي نميكرد .بچه هاي خاله همگي اخلاق مادر را به ارث برده بودند و شيطان و پر سر و صدا بودند.آنروز به همه ما خوش گذشت بعد از صرف نهار سرگرم دور گرداندن ظرف بزرگ هندوانه بودم كه سر شوخي خاله باز شد.سر به سر همه ميگذاشت و با شوخيهايش همه را به خنده مي انداخت بعد يكباره ساكت شد و همه را دعوت به سكوت كرد و گفت:لطفا همگي ساكت ميخواهم موضوعي را مطرح كنم.لحن گفتارش به نحوي بود كه باز عده اي را به خنده واداشت.اينبار كمي جديتر گفت:امروز به اينجا آمده ام كه عروس خود را خواستگاري كنم.بر اثر اعلام اين خبر غير مترقبه همه حاضرين با تعجب به هم نگاه كردند.چشم من براي لحظه اي به مادر افتاد و لبخند مرموزي را روي لبانش مشاهده كردم و دانستم كه او از موضوع خبر داشته است.تحت تاثير لبخند او منهم خنديدم و نگاهم را روي بقيه به گردش در آوردم در همان حال چشمم به علي افتاد و متوجه پريدگي رنگ او شدم.از ديدن حالت چهره او خنده رو لبم ماسيد و تعجب كردم كه چرا او ناراحت است .در ميان صداي پدر مرا بخود آورد او با لحن ملايمي پرسيد :خوب حالا اين عروس شما كي هست كه ما خبر نداريم؟خاله چشمهاي شوخش را به طرف نرگس چرخاند و گفت:عروس خانم كه خودش ميداند كه مقصودم كيست من فقط اينجا آمده ام كه در حضور همگي بله را از شما و از او بگيرم .ديگر براي همه ما مشخص شد كه منظور او نرگس است.نگاهي به نرگس انداختم و چهره او را كه از شرم گلگون شده بود ديدم.وقتي همه را متوجه خود ديد سرش را بزير انداخت و از اتاق خارج شد .فريدون پسر بزرگ خاله هم دست كمي از او نداشت و از شرم خيس عرق بود وفريدون پسر قد بلند خاله بعد از گرفتن سيكل وارد ارتش شد و بعد از گذراندن يك دوره يكساله به درجه گروهبام دوم نائل شد.به تازگي هم خيلي به خودش ميرسيد و از نظر ظاهر جوان برازنده اي شده بود.صداي خاله را شنيدم كه همراه با لبخندي پرسيد:عباس آقا بله؟پدر خنديد و گفت:طلعت خانم مثل اينكه ما را با عروس خانم اشتباه گرفتي؟بر اثر اين حرف همه به خنده افتادند .خاله ميان خنده گفت:اختيار داريد عباس آقا ولي عروس خانم به رسم خودش با علامت سكوت رضايتش را اعلام كرد.

از طرف خواهرم هم كه خيالم راحت است .فقط ميماند شما كه بزرگي كنيد و اجازه بفرماييد.پدر همراه با تعارف گفت:اجازه ما هم بدست شماست اگر دختر و پسر به اين امر راضي باشند ما هم ميگوييم مبارك است.در همان حال خاله و مادر با صداي بلند هلهله كردندو مبارك باد گفتند.پدر و شوهر خاله هم صورت يكديگر را بوسيدند و فريدون صورت هر 2 را بوسيد.خاله كه موقعيت را مناسب يافته بود سيني چاي را جلو كشيد و محتويان آنرا خالي كرد و در حالي كه با آن ضرب ميگرفت با صداي گرمي شروع به خواندن كرد.از اتاق بيرون آمدم و بدنبال نرگس به اتاقهاي ديگر سرك كشيدم.او را متفكر در يكي از اتاقها پيدا كردم.نزديكش نشستم و بعد از زمينه چيني پرسيدم:تو و فريدون از قبل به يكديگر علاقه داشتيد؟نرگس كه گونه هايش گلگون شده بود همراه با لبخندي سرش را به علامت مثبت تكان داد.به او تبريك گفتم و برايش آرزوي خوشبختي كردم.وقتي به اتاق برگشتم علي را تو جمع نديدم.نميدانم چه مدت طول كشيد چرا كه با اشتياق به هنرنمايي خاله نگاه ميكردم كه علي صدايم كرد.وقتي به حياط رفتم متوجه ظرف بستني در دست او شدم.با لبخند آنرا بمن داد و گفت:اينهم شيريني عروسي نرگس خانم زودتر تا آب نشده ببر همه بخورند.به چهره اش نگاه كردم ديگر اثري از ناراحتي نبود و بجايش لبخند نشسته بود.ظرف بستني را گرفتم و با خوشحالي سرگرم پذيرايي شدم.يك هفته بعد نرگس و فريدون با هم نامزد شدند و قرار شد جشن عروسي را در آبانماه برگزار كنند.

فصل 2

من و ليلا خود را براي شروع سال تحصيلي آماده ميكرديم و هيجان عجيبي داشتيم.مادر باري هر دوي ما روپوش مخصوص را كه از بلوز زرد و 2 سارافون طوسي تشكيل ميشد تهيه كرده بود به علاوه جوراب و كفش جديد البته همه اينها از بركت وجود علي بود چرا كه تمام مخارج تحصيل ما را به گردن گرفته بود.

شروع دبيرستان براي من با دو حالت متضاد همراه بود.از اينكه وارد محيط آموزشي بزرگتري شده بودم و با دوستان تازه اي آشنا ميشدم واقعا خوشحال بودم ولي از ديدن اعمال ليلا كه اين روزها حساستر شده بود و سعي ميكرد به هر طريق مرا برنجاند سخت ناراحت ميشدم.هر چقدر سعي ميكردم جلوي ديگران با او كنار بيايم ممكن نبود در اين مواقع او عصبي تر و لجوجتر ميشد .وقتي مشكلم را با مادر در ميان گذاشتم با حالتي شبيه سرزنش خطاب بمن گفت:هر چه هست او خواهر بزرگ توست و بايد رعايت حالش را بكني ليلا در درسها ضعيف است و احتياج به كمك تو دارد شايد اين موضوع باعث ناراحتي او ميشود .هر چه هست تو سعي كن با خواهرت كنار بيايي و او را از خودت نرنجاني.از اينكه مادر اينگونه قضاوت كرده بود دلخور شدم.ولي بروي خود نياوردم .آنروز جمعه بود و به خاطر خوبي هوا با خاله طلعت قرار داشتيم به پيك نيك برويم.در شهر ما هواي پاييز بسيار دلچسب بود و اهالي شهر پس از پشت سر گذاشتن چند ماه گرماي شديد ميخواستند به هر طريق استفاده كامل را از هواي خنك پاييزي ببرند به همين منظور در روزهاي تعطيل در پاركها و جاهاي سرسبز و با صفا مملو از جمعيت بود.در اين روزها هر كس به فراخور حال خود غذايي مي آورند و در نقطه باصفايي در كنار خانواده خستگي يك هفته كار و زحمت را از تن بيرون ميكرد.مادر آنروز از صبح زود مشغول تهيه غذا و مخلفاتش بود.نرگس و ليلا از عصر 5شنبه به منزل خاله رفته بودند.اكبر هم قرار نبود با ما بياد او گفته بود مسابقه فوتبال دارد و نهار را هم با دوستانش خواهد خورد.اكبر سال قبل ديپلمش را گرفته بود و قرار بود كه همين روزها به سربازي برود.ار اينكه مجبور بود از تيم جدا بشود خيلي ناراحت بود و او هم مانند فريدون قد بلند و 4شانه بود به همين خاطر سمت دروازه باني تيم را داشت .در روزهايي كه اكبر بازي داشت علي و محمود از تماشاچيان رديف اول بودند.

سرگرم بسته بندي وسايل لازم بودم كه صداي بوق ميني بوس رادر جلوي در خانه شنيدم.وقتي به مادر اطلاع دادم پرسيد:همه چيز را گذاشتي؟چيزي از قلم نيفتاده؟او را خاطر جمع كردم كه همه چيز تكميل است.وقتي بمن نگاه كرد با تعجب گفت:تو هنوز حاضر نشدي ؟برو تا دير نشده لباست رو عوض كن.من با عجله به اتاق رفتم و خيلي سريع آماده شدم وقتي بيرون آمدم همه وسايل به درون ميني بوس برده شده بود.فريدون بخاطر راحتي بيشتر آن وسيله نقليه را اجاره كرده بود.وقتي به مقصد رسيديم متوجه حضور عده اي شديم كه از ما زرنگتر بودند و بهترين نقاط را گرفته بودند.بعد از چند دور زدن بالاخره جاي سرسبزي را پيدا كرديم و جايگزين شديم.هوا عالي بود و لحظه به لحظه بر تعداد جمعيت افزوده ميشد .بچه هاي خاله طناب و توپ را فراموش نكرده بودند و به محض رسيدن بازي و شيطنت را آغاز كردند.غذاي آنروز با خنده و مزاح صرف شد و بسيار دلچسب و خوشمزه بود.بعد از جمع آوري سفره هر كس به سرگرمي مورد علاقه اش مشغول شد.در اين ميان بزرگترها سرگرم بحث راجع به ضروريات جشن عروسي بودند.فريدون و نرگس در حاليكه دست همديگرو گرفته بودند قدم زنان از ما دور شدند.در همان حال متوجه ليلا شدم كه به حالت بخصوصي به آندو نگاه ميكرد.احساس كردم او بدليلي ناراحت است براي آنكه بيكار نباشم به طرف بچه ها كه سرگرم توپ بازي بودند رفتم و با آنها به توپ بازي پرداختم.هنوز دقايقي نگذشته بود كه پسر خاله فرشيد كه سعي ميكرد زودتر از من به توپ برسد پايش ليز خورد و روي من افتاد.درد شديدي در ناحيخ سينه احساس كردم و با ناراحتي از روي زمين بلند شدم.در حال مالش ناحيه ضرب ديده بودم كه نگاه علي بمن افتاد پرسيد چه شده؟گفتم:زمين خوردم.نگاه ملامت باري به من كرد و گفت:نميدانستي اين بازي مناسب دخترهاي خوب و متين نيست؟فكر كردم از دستم دلگير شده اما وقتي نگاهم به او افتاد متوجه لبخندش شدم و به شوخي گفتم:ديگه تكرار نميشه قربان.از وقتي شنيده بودم كه مادر واقعي علي شخص ديگري بوده هميشه سعيم اين بود كه بيشتر به او محبت كنم و هيچ وقت باعث ناراحتيش نشوم.نزديك بساط چاي نشستم و همانطور كه براي خود چاي ميريختم صداي او را شنيدم كه گفت:لطفا براي منهم بريز.فنجان چاي را جلويش گذاشتم بر حسب اتفاق نگاهم به يكي از دختراني كه در نزديكي ما بودند افتاد هوس كردم كمي سر به سر علي بگذارم به همين خاطر با لحن

بخصوصي گفتم :هان...حالا فهميدم چرا از وقتي آمديم علي به اين درخت بيعار(درختي مخصوص نواحي جنوب)دخيل بست و تكان نميخورد.او كه از حرف من تعجب كرده بود پرسيد:منظورت چيست؟با لبخندي گفتم:منظورم را شما بهتر ميدانيد و هم زمان بسوي آن دختر نگاه كردم و از قضا متوجه نگاههاي خيره علي به اوشدم .محيط را مناسب شوخي ديدم و به خاله گفتم:لطفا هر چه قرار است براي عروسي تهيه كنيد مقدارش را 2 برابر كنيد .خاله طلعت با خنده گفت:نكنه تو هم خيلا ازدواج داري؟گفتم:براي خودم نميگويم بلكه منظورم شخص ديگري است..بعد در حاليكه به علي نگاه ميكردم گفتم ببينيد چطور زمين گير شده است يك فكري بحال اين بنده خدا بكنيد مثل اينكه چشمش گرفته است...هنوز حرفم تمام نشده بود كه علي با يك خيز موهايم را كه در پشت سر بسته بودم به چنگ گرفت و محكم كشيد همراه با جيغ گفتم:غلط كردم غلط كردم.صداي او را شنيدم كه گفت تا تو باشي ديگر شيطنت نكني.بعد موهايم را رها كرد و از جايش بلند شد و گفت:براي آنكه ثابت كنم كه دخيل نبسته ام ميخواهم كمي اين اطراف قدم بزنم اگر دوست داري تو هم بيا.از خدا خواسته بلند شدم تا همراه او بروم .در همان حال بطرف مادر برگشتم و پرسيدم :با من كاي نداريد؟بجاي مصطفي آمد كنارم و گفت منهم ميخواهم بيايم.پرسيدم از پياده روي خسته نيمشوي؟با سماجت گفت:نه خسته نيمشوم.دستش را گرفتم و هر 3 به راه افتاديم.ولي هنوز چند قدمي دور نشده بوديم كه ليلا و فريده خواهر فريدون هم به جمع ما پيوستند.

فرداي آنروز با روحيه اي شاد و يه عالمه تعريف براي دوستانم سر كلاس رفتم.

10 روز بعد نرگس با لباس سفيد عروسي به خانه بخت رفت.جشن عروسي برگزار شد و به همه حاضرين خوش گذشت.فقط در اين ميان مادر كمي افسرده بود چرا كه يكدانه برادرش يه عروسي نيامد.چند روز قبل نامه اي از كشور بحرين رسيد كه در آن اظهار تاسف شده بود كه دايي طالب نميتواند براي جشن عروسي خود را به موقع برساند ولي سعي خواهد كرد حتما در فرصت مناسبي به ايران بيايد و ديداري تازه كند.

من هيچوقت دايي طالب را نديده بودم.از قرار معلوم خيلي پيش از اين كه من دنيا بيايم او بدنبال كار راهي كشورهاي حوزه خليج فارس ميشود و پس از كمي جستجو در كشور بحرين كه ايرانيان زيادي در آنجا ساكن هستند شغل مناسبي بدست مي آورد و پس از چندي با يكي از خانواده هاي ايراني مقيم بحرين وصلت ميكند و براي هميشه در آن كشور ماندگار ميشود.اينطور كه از ظاهر امر پيدا بود او در آن كشور از وضع مالي خوبي برخوردار بود.گهگاهي نامه اي يا مقداري سوغاتي از غبيل اجناس خارجي براي هر 2 خواهر ميفرساتد و به اين طريق از راه دور در دل هر دو جايي باز كرده بود ولي هيچوقت

به خودش زحمت نداده بود كه براي ددين خواهران خود سري به ايران بزند.به هر صورت مادر خيلي دوست داشت او را ببيند و عروسي نرگس بهترين بهانه بود كه البته نشد.اين روزها جاي خالي 2 نفر در خانه كاملا پيدا بود نرگس كه ازدواج كرده و اكبر كه به سربازي رفته بود.بعد از رفتن نرگس جاي خالي او باعث دلتنگي من ميشد .هر چند گاهي اوقات با من رفتار خوبي نداشت ولي به هر صورت خواهر بزرگم بود و دوستش داشتم.در اين ميان مادر بيش از ديگران براي او دلتنگي ميكرد .بعضي وقتها در حاليكه چشمهايش پر از اشك ميشد ميگفت:دختر مهمان است و بايد بالاخره برود.براي آنكه سر حالش بياورم گفتم اگر همه رفتنها همچون رفتن نرگس باشد خيلي عاليست او يك روز در ميان اينجاست .نگاهي بمن كرد و گفت:درست است كه به ديدن ما ميايد ولي ديگر به اينجا تعلق ندارد.حتي اجازه ماندنش هم دست خودش نيست ديدي كه هر وقت فريدون بلند ميشود و اعلام حركت ميكند نرگس هم بي چون و چرا اطاعت ميكند.در اينباره حق را به مادرم دادم چون ميدانستم در زمانه ما دختر وقتي بله ميگويد ديگر هيچ اختياري از خود ندارد.به عقيده مرد ايراني زن خوب يعني بره مطيع و سر بزير.ولي سعي ميكردم مادر را به محوي قانع كنم كه ازدواج آنقدرها هم بد نيست به همين خاطر گفتم:اين ديگر قانون طبيعت است و ما هم جزئي از آن هستيم .در طبيعت ماده هميشه ار نر پيروي ميكند چرا كه براي حفظ بقا لازم است.مثلا در نظر بگيريد اگر يكوقت همه زنها اعتصاب كنند و نخواهند از مردها بچه دار شوند ميداني چه خواهد شد ؟بعد از مدتي نسل آدمي از بين ميرود.پس يك زن با تمتم مطيع بودنش وجود سازنده اي است ميبينيد كه زن و ازدواج كردن چندان بد هم نيست.

او در حاليكه سبزيها را پاك ميكردبا شاخه ريحان يكي بر سرم زد و همراه با لبخندي گفت:دختر تو اين حرفها را از كجا ياد گرفتي؟خيلي بزرگتر از خودت صحبت ميكني.منهم با لبخندي از كنارش بلند شدم و گفتم:اين اطلاعات از مزاياي درس خواندن است.

در سن 14 سالگي علائم بلوغ در من پيدا شد در ظاهر بصورت شكل گيري اندامم خود را نمايان كرد.بصورتي كه هر گاه در آينه خود را برانداز ميكردم از رشد سريع بعضي از اعضاي بدنم تعجب ميكردم.اما در درونم اين تحولات با درد شديدي همراه بود.وقتي براي اولين بار متوجه اين حالت شدم از ديدن آن وحشت كردم ولي مادر برايم توضيح داد كه فقط بروز يك نوع تكامل است و در دختراني كه به سن بلوغ ميرسند يك امر طبيعيست.اين تكامل براي من بادرد همراه بود و باعث شد كه 2 روز از كلاس درس عقل بمانم.علي كه دليل اين بيماري را نميئانست اصرار داشت كه مرا به پزشك نشان دهد .ولي مادر او را قانع كرد كه نيازي به اين كار نيست و اين بيماري خود به خود برطرف خواهد شد.از روزي كه علي پي به كسالت من برد با خريد چيزهاي مقوي سعي در برطرف كردن ضعف من داشت .او هميشه با محبتهايش مرا بيش از پيش بخود وابسته ميكرد.

فصل 3

سال دوم دبيرستان را ميگذرانيدم كه يك روز علي خبر خوشي را به ما داد.كه بزودي يك منزل سازماني خواهد گرفت كه همگي ميتوانيم در آن زندگي كنيم و متذكر شد كه محيط آنجا خيلي تميزتر و بهتر از اينجاست .اين خبر براي ما كه در خانه نسبتا كوچك استيجاريمان در يكي از محله هاي پايين شهر زندگي ميكرديم بسيار مهم و حائز اهميت بود و همگي از شنيدن اين خبر واقعا خوشحال شديم.مادر كه بيش از ديگران خوشحال بود براي آنكه فكر علي را محك زده باشد گفت:علي تو بزودي بايد براي خودت تشكيل زندگي بدهي و سر وسامان پيدا كني ما نميتوانيم هميشه وبال گردن تو باشيم.علي مثل اينكه از حرف مادر دلخور شده باشد با تحكم و قاطعيت گفت:مادر از طرف من خيالتان راحت باشد اولا كه در حال حاضر به هيچ وجه قصد ازدواج ندارم ثانيا اگر چند سال ديگر عقيده ام عوض شد مسلما دختري را انتخاب ميكنم كه با كمال ميل حاضر باشد با شما زندگي كند پس خيالتان از هر جهت آسوده باشد و فقط به فكر جمع آوري وسايل باشيد.

جابجايي ما به منزل جديد با تلاش و زحمت زيادي همراه بود.هر وقت درس نداشتم به مادر در كارهاي جستجوي فرشها و بسته بندي لوازم خانه كمك ميكردم.اينكه همه وسايل را تميز كنيم وبعد هر كدام را در كاتون مخصوص جا دهيم مقدار زيادي وقت ما را ميگرفت و تازه وقتي بمنزل جديد رفتيم همه آن كارها به صورت بر عكس انجام شد.اما با تمام اين زحمات همه ما از اين جابجايي راضي بوديم.بعد از گذشت 2هفته همه چيز در جاي خود قرار گرفت و منزل جديد ما مزين به پرده هاي جديد و يك دست مبلمان زيبا شد.وجود گلدانهاي طبيعي در قسما پذيرايي نماي ساختمان را 2 چندان ميكرد.من هم به نوبه خود ابتكار عمل به خرج دادم و 2آويزه زيبا درست كردم كه مجموعه اي از ماهيان كوچك و بزرگ و رنگارنگ بود با روبان ومهره هاي رنگي درست شده بود.شبها كه لامپها را روشن ميكرديم نماي آويزها موجب تحسين و تمجيد ناظرين ميگشت.

مادر خيلي زود با همسايه ها آشنا شد و در دوستي و صميميت را باز كرد.كلا محيط جديد و سبك خانه هاي سازماني به نحوي بود كه باعث صميميت اهالي ميشد.خانه هاي نزديك بهم كه دو رديف روبروي يكديگر قرارداشت 1 كوچه را تشكيل ميداد .دربهاي حياطها 2 تا 2تا روبروي هم باز ميشد.خانه ها همه شبيه به هم و يك شكل بودند خانه اي كه ما در آن زندگي ميكرديم از 4 اتاق خواب و يك پذيرايي بزرگ تشكيل ميشد.حياط 4 گوش بود در يك سمت آن آشپزخانه و 1 پستوي كوچك(انباري)حمام و توالت در يك رديفقرار داشت و در سمت ديگر باغچه هاي عريض و 4 گوش كه تا جلوي درب حياط ادامه پيدا ميكرد.گلها و گياهان زيباي باغچه جلوه خاصي به حياط ميداد و هر گاه در آشپزخانه سرگرم كاري بوديم منظره گلهاي كاغذي كه سطح ديوار را پوشانيده بودند همينطور عطر گل ياسي را كه يك زاويه باغچه را بهخود اختصاص داده بود و منظره گلهاي ناز كه تمام سطح باغچه را پوشانده بودند و روبرويمان قرار داشت بسيار دلپذير و زيبا بود و خستگي اسباب كشي را از تنمان بيرون ميكرد.در قسمت پشت ساختمان هم باغچه نسبتا بزرگي وجود داشت كخ محدوده آن با ديوار سرسبزي از شمشاد معين ميشد.سقف شيرواني كه از جنس ايرانيتهاي نارنجي رنگ شكل گرفته بود نماي بيروني اين منازل را ديدني ميكرد.در خانه هاي سازماني 2 نوع آب لوله كشي وجود داشت يكي همان آب تصفيه شده قابل مصرف بود و ديگري آب نسبتا گل آلودي كه از اروندرود گرفته ميشد و بيشتر براي آبياري بغ منازل گرفته ميشد. در اينجا به عكس محل قبلي از خاك و كثافت خبري نبود.همه كوچه ها از اسفالت محكم و صافي پوشيده شده بود.در قسمتهايي كه زمين اسفالت نبود چمن سرسبز و خوشرنگي مفروش بود.در كنار خيابانها درختان سرسبز و چتر مانند بيعار خود نمايي ميكردند.در گرماي تابستان سايه اين دختها بهترين سر پناه براي عابران پياده بود .وجود اين درختان نه تنها باعث زيبايي بود بلكه مقدار زيادي از گرماي هوا را نيز كم ميكرد.جالب اينجا بود كه خانه هاي سازماني به وسيله عدد نامگذاري شده بود مثلا خانه ما شماره 20 و بعدي 21 و همينطور الي آخر.عصرها كوچه از تميزي برق ميزد چرا كه همسايگان با هم جلوي منازل خود را ميشستند.مثل اينكه در اين محل يك رسم بود كه حتما عصرها حياط را با آب بشويند.معمولا بعد از اتمام كار اغلب همسايه ها بيرون مي آمدند و چند ساعتي را به گفت و شنود و خنده و شوخي ميگذراندند.من كه شيفته اين صميميت و پاكيزگي شده بودم يكبار تحت تاثير همين احساس به علي گفتم:اي كاش ما را زودتر به اين محل آورده بودي.او كه مشغول مطالعه مجله صنعت نفت بود سرش را بلتد كرد و نگاه موشكافي به من انداخت و پرسيد:از اينجا خوشت آمده؟

عاشق اينجا هستم.

همه چيزش را دوست دارم بخصوص سرسبزي و صميميتش را .علي لبخند زد و گفت:اگر مايل باشي ميتواني تا وقتي كه من بازنشست بشوم همينجا بماني.ئستم را با خوشحالي در هوا تكان دادم و با خوشحالي گفتم:هورا...هورا...مادر كه مشغول ريختن چاي بود سرش را بسوي من چرخاند و گفت:زياد خوشحالي نكن تو خيلي اينجا باشي 2 يا 3 سال ديگر بيشتر مهمان ما نيستي و بايد مثل همه دخترها راهي خانه بخت شوي.اما اگر با يكي از كاركنان شركت نفت ازدواج كني باز هم ميتواني از اين نوع منازل داشته باشي.

باز مادر حرفي زد كه حسابي زد توي ذوقم مثل اين بود كه يك سطل آب سرد رويم پاشيده باشند.علي كه ظاهرا متوجه حال من شده بود گفت:حالا ناراحت نباش از كجا معلوم شايد هم با يكي از شركت نفتيها ازدواج كني .بعد از اين حرف دوباره مشغول مطالعه شد.

براي سال سوم اسمم را در دبيرستاني كه 2 ايستگاه با خانه مان فاصله داشت نوشتم.ليلا كه 2 سال پشت سر هم در كلاس اول مانده بود ترجيح داد ترگ تحصيل كند و بجاي آن به كلاس آموزش خياطي برود.

من خميشه در ارتباط با ليلا نهايت سعيم را ميكردم كه برخوردي بينمان پيش نيايد ولي متاسفانه در بعضي مواقع بدون آنه بخواهم موجب دلخوري و كدورت خاطر او ميشدم.يكروز كه مادر تازه از خريد رگشته بود به ما اطلاع داد كه براي آنشب مهمان داريم.چون متوجه نگاه پرسشگر ما شد اضافه كرد:در راه متوجه حضور خانمي شدم كه بطرف منزل ما ميامد چون مرا هم مسير خود ديد پرسيد:منزل آقاي رستمي همينجاست؟گفتم بله فرمايشي داشتيد؟همراه با حجب و حيا گفت:با خانم رستمي كار داشتم.لبخندي زدم و گفتم:خودم هستم بفرماييد.خلاصه با كمي زمينه چيني گفت:كه ميخواهند امشب به منزل ما بيايند در ضمن متذكر شد براي امر خير مزاحم ميشوند.

آنروز به كمك ليلا همه خانه را مرتب و تميز كرديم.ليلا به حمام رفت و لباس زيبايي پوشيدمنهم موها و صرتش را مرتب كردم.در لحظه اي كه مهمانا وارد شدند هر دوي ما در آشپزخانه بوديم و از پشت شرده پنجره زاغ سياه آنها را چوب ميزديم.تازه واردين عبارت بودند از 2 خانم چادر مشكي و 2 آقا كه يكي مسن و ديگري جوان بود و دسته گلي در دستش خود نمايي ميكرد.با آرنج يكي به پهلوي ليلا زدم و با لبخند گفتم:اي ناقلا تكه خوبي به تور زدي.با لبخند رضايتي همراه با شوخي گفت:من تا بحال او را نديده ام كه به فكر تور كردنش باشم.سرگرم آماده كردن شربت بوديم كه صداي مادر را شنيديم كه ليلا را براي انجام پذيرايي فراخواند.شربت را ميان ليوانها ريختم و براي تزيين يك شاخه گل نسترن هم ار باغچه چيدم و در كنار سيني گذاشتم و آنرا بدست ليلا دادم و گفتم برو ببينم چه ميكني.سيني را گرفت و بطرف اتاق براه افتاد.در حاليكه هيجان را در رفتارش مشاهده ميكرم.در دل برايش آرزوي موفقيت كردم.گذر لحظه ها برايم طولاني شده بود .در حال انجام كارها انتظار ليلا را ميكشيدم.اما مثل اينكه خيال بازگشت نداشت.اينبار صداي مادر را شنيدم كه مرا احضار ميكرد و ار من خواست طرف ميوه را به اتاق ببرم.نگاهي به ظاهر خود انداختم آمادگي روبرو شدن با مهمانان رادر خود نديدم به همين خاطر ظرف ميوه را تا پشت در اتاق بردم و همانجا مادر را به آرامي صدا كردم و از او خواستم طرف ميوه را همراه ببرد.

چون متوجه منظورم شده بود پرسيد:چرا داخل نميشوي؟خواستم عذري بياورم كه در كاملا باز شد و خود را ناگزير از داخل شدن ديدم .با شرم بدرون رفتم و سلام گفتم.بازتاب آن يك عليك بلند و همگاني بود.ميخواستم ظرف را بگذارم و برگردم كه مادر به آرامي از من خواست با ميوه از مهمانان پذيرايي كنم.در ابتداي امر با خانم مسني روبرو شدم كه چهره اي نوراني و متبسم داشت.دستش را بنرمي از پشت چادر بيروناورد و در حال برداشتن سيبي با تشكر و لبخند گفت:هزار ماشاالله خانم رستمي اين دختر خانمتون را كجا پنهان كرده بوديد؟سرگرم تعارف ميوه به نفر بعد بودم كه صداي مادر را شنيدم در پاسخ گفت:ما او را پنهان نكرديم معمولا شيرين در جمع كتمر ظاهر ميشود و انزوا را ترجيح ميدهد.مخاطب مادر در جواب گفت:حتما اين اخلاق از محاسن و دليل بر نجابت اوست.مادر بجاي من تشكر كرد.از جو موجود و اينهمه تعريف و تمجيد دستپاچه شده بودم.بعد از پذيرايي از پدر خانواده ظرف ميوه را جلوي مرد جواني كه احتمالا جناب داماد بود گرفتم.بعد از نگاه خريدارانه اي همراه با ليخند ميوه اي برداشت و تشكر كرد.احساس كردم او را قبلا جايي ديده ام در اين فكر از پدر هم پذيرايي كردم .نفر بعد علي بود با لبخند و بصورت آرامي گفتم:بفرماييد .در همان حال نگاهم به چهره او افتاد و خنده از يادم رفت.نكاهش محزون و رنگ چهره اش بشدت پريده بود با صدايي كاملا گرفته گفت كه چيزي ميل ندارد.

مدر هم دست تعارف مرا رد كرد.ظرف را بروي ميز گذاشتم و آماده خارج شدن بودم كه صداي يكي از خانمها مرا متوجه خود كرد.همراه با لبخندي گفت:كجا شيرين خانم تشريف داشته باشيد تا شما را بيشتر زيارت كنيم.با شرم گفتم:اگر اجازه بفرماييد كمي كار دارم كه بايد به آنها برسم.اينبار مادر با لحن مهرباين گفت:كار بماند براي بعد بيا اينجا بنشين و با دست اشاره به مبل پهلويي خود كرد.به ناچار همانجا نشستم و سرم را بزير انداختم .روال صحبتها كم كم به جاي حساس كشيده شد.خانمي كه مشخص بود مادر خانواده است سخنش را به مسئله ازدواج كشيد و اينكه هر پسر و دختري عاقبت بايد تشكيل زندگي بدهدو شانس با آن كسي است كه جفت خوبي نصيبش بشود بعد اضافه كرد ما خوشحاليم كه داريوش در اين مورد حسن سليقه به خرج داده و دختري خوب از يك خانواده ايده آل را انتخاب كرده است.حقيقتش مدتها بود كه به او پيشنهاد ميكرديم در صورت تمايل دستي بالا كنيم و زندگيش را سر و سامان بدهيم اما او هر بار بهانه مي اورد و زير بار نميرفت نميدانيم چه شد بعد از آنكه بر حسب اتفاق دختر خانم شما رو در مسير رفت و برگشت به دبيرستان ديده بود عقيده اش نسبت به ازدواج تغيير كرد و ما امشب به پيشنهاد و درخواست او مزاحم شديم .پدر و مادر همكلام گفتند اختيار داريد شما مراحميد.در اين ميان به فكر ليلا بودم و اينكه چرا خودش حضور ندارد.با خود گفتم حتما رسم بر اينست كه هنام صحبت خواستگاري راجع به دختري خودش نبايد حضور داشته باشد.و ناخودآگاه به ياد شرم و حياي نرگس و خارج شدنش از اتاق موقع خواستگاذي خاله افتادم.با اين فكر به بقيه صحبتها گوش سپردم.مادر داريوش ادامه داد حالا ما در خدمت شما هستيم در ضمن محض اطلاع بگويم كه پسرم 4 سال پيش ديپلمش را گرفته و خدمت سربازيش را بپايان رسانده در حال حاضر هم در يكي از بانكها به عنوان كارمند مشغول به كار است.از نظر وضع مالي به قول قديميها دستش به دهانش ميرسد.از نظر ظاهر هم اينكه ميبينيد و من تعريف گزافي نميكنم و قضاوت را مسپرم به خودتان اگر او را به كوچكي قبول كنيد ما را خوشحال كرديد.ضمنا از طرف ما خيالتان راحت باشد چرا كه ما عروس خانم را پسنديديم فقط ميماند نظر شما.

مادر رشته كلام را بدست گرفت و در پاسخ خانم مربوطه گفت:من با نظر شما در مورد تشكيل زندگي دختر و پسرهاي جوان كاملا موافقم اما بعد از همه اين صحبتها شرط اول خواستن و رضاي طرفين مورد بحث است و بقيه مسائل گرچه لازم و ملزوم است ولي جزئي از تشريفات بيش نيست.حالا كه پسر شما نظر مساعد دارد ميماند نظر خواهي از شيرين كه من از پدرشان خواهش ميكنم اجازه بدهند او نظرش را راجع به اين مسئله مطرح كند.تازه متوجه شدم صحبت بر روي من است نه ليلا چنان دچار شرم و ناراحتي شده بودم كه احساس ميكردم همه خون بدنم به صورتم هجوم آورده است.با گونه هاي ملتهب سرم را بلند كردم تا با نگاه به مادر بفهمانم كه من خيال ازدواج ندارم اما او را متوجه پدر ديدم براي يك لحظه نگاهم به علي افتاد و در حاليكه بمن خيره شده بود بنحو مخصوصي مرا مينگريست.تابحال نگاه او را اين چنين نديده بودم مثل اين بود كه ميخواست با نگاهش مطلبي را بمن بفهماند پدر به آرامي شروع به صحبت كرد وقتي مسئله امر خير به ميان مي ايد انسان دوست ندارد كلامي بر خلاف مسير مثبت بگويد چرا كه هميشه پيوند 2 جوان شروع يك زندگي تازه است و آرزوي هر پدر و مادريست كه شاهد اين پيوندها باشد .اما همانطور كه مادر شيرين مطرح كردند اصل مطلب خود جوانها هستند و اين روزها هم كه ديگر ازدواج به سبك گذشته به صورت چشم و گوش بسته انجام نميشود و خوشبختانه فرهنگ مردم آنقدر پيش رفته كه اجازه بدهند در مجلس معارفه دختر يا پسر اگر حرفي براي گفتن دارند مطرح كنند ديگر مشكلي در بين نيت به همين خاطر به دخترم پيشنهاد ميكنم اگر صحبت يا نظري دارد همينجا بيان كند.با كلام آخر پدر همه مسوليت به دوش من گذاشته شد و همه نظرها براي شنيدن بسوي من برگشت.

چون انتظار اين برنامه را نداشتم حسابي دستپاچه شده بودم و از ترس و هيجان كف ددستهايم خيس عرق شده بود .گر چه در كل دختر كم حرف و كم رو نبودم ولي در آن موقعيتحرفهاي عادي هم از يادم رفته بود صداي ارام مادر را شنيدم كه گفت شيرين جان اگر حرفي براي گفتن داري خجالت نكش و آنرا مطرح كن .تمام قدرتم را بكار گرفتم و با صدايي كه با ارتعاش همراه بود شروع به صحبت كردم.

قبل از هر چيز بايد بگويم كه خيلي خوش آمديد گر چه فكر نميكردم كه مجلس امشب بخاطر من برگزار شود ولي خوب ايرادي نيست چرا كه هميشه سوء تفاهم پيش ميايد .در اينجا مكثي كردم و بعد از تازه كردن نفس ادامه دادم:پدر و مادرم خواستند كه نظر مرادر همين ابتداي امر بدانند هر چند مشكل است دختري ابتدا به ساكن بتواند نظر خود را در مورد اين موضوع مهم بيان كند اما چون براي من اصولا مسئله ازدواج فعلا مطرح نيست و حتي خيالش را هم ندارم ميتوانم راحتتر صحبت كنم قبلا بگويم كه من خواهري دارم كه يك سال از من بزرگتر است و تا او ازدواج نكند من به هيچ وجه بخود اين اجازه را نخواهم داد.در ضمن در حال حاضرتمام فكر و خيالم در پيرامون درس و تحصيلم دور ميزند و به هيچ چيز ديگر فكر نميكنم.البته اين را هم بگويم كه خواستگاري از طرف خانواده شما باعث افتخار و مباهات ماست .اگر قسمت نيست پيوندي انجام گيرد از كم سعادتي ماست.تمام تلاشم را بكار گرفته بودم كه جواب صريحم غرور آنها را جريحه دار نكرده باشد و چون ديگر حرفي براي گفتن نداشتم با يك ببخشيد اتاق را ترك كردم.

با اعصابي ناراحت پشت در آشپزخانه انتظار ميكشيدم كه صداي خداحافظي آنها را شنيدم.در آن لحظه فقط به اين فكر بودم كه اكنون ليلا در چه حالي بسر ميبرد و راجع بمن چگونه قضاوت ميكند.دلشوره داشتم و ميدانستم تا مدتي بايد رفتار بد ليلا را ناديده بگيرم.در باز شد و علي با سيني ليوانهاي نيمه خورده شربت وارد شد.وقتي نگاهم به او افتاد متوجه چهره بشاش او شدم لبها و چشمهايش هر دو ميخنديدند.با غرور گفت:آفرين واقعا كه امشب با جوابت خوشحالم كردي.سيني را ازدستش گرفتم و گفتم در حال حاضر هر خواستگاري براي من بيايد همين جواب را خواهد شنيد.

بعد پرسيدم:راستي علي امشب متوجه شدم از چيزي نگراني چه چيز باعث ناراحتي تو شده بود؟لبخند مرموزي زد و گفت:راستش را بخواهي من از اول هم ميدانستم كه آنها بخاطر تو اينجا آمده اند اما بخاطر ليلا حرفي نزدم.به همين خاطر نگران بودم ترسم از اين بود كه مبادا پيشنهاد آنها را قبول كني و از تحصيل دست بكشي.وقتي صحبت ميكرد سرش پايين بود و بمن نگاه نميكرد.در همان حال مادر وارد شد و بدون مقدمه گفت:بيچاره ها حسابي وا رفتند.بعد با پوزخندي اضافه كرد وقتي تو مشغول صحبت بودي جناب داماد رنگ از رويش پريده بودباور كن اگر كاردش ميزدي خونش بيرون نمي آمد اصلا انتظار اين جواب را از تو نداشت.در خود احساس ناراحتي ميكردم پرسيدم:راستي شما چطور فهميديد آنها بخاطر من آمدهاند؟

در حاليكه صدايش را كمي ارامتر ميكرد گفت:در موقع ورود ليلا همه آنها جا خوردند از رفتارشان كاملا مشخص بود كه انتظار شخص ديگري را ميكشيدند ليلا كه متوجه حالت غير عادي آنها شده بود شربت را تعارف كرد و به اتاقش رفت و ديگر بيرون نيامد خانم توكلي بعد از زمينه چيني پرسيد شما دختر ديگري نداريد؟وقتي راجع بتو صحبت كردم لبخند رضايتي زد و با كمي شرمندگي گفت كه امشب بخاطر تو آمده اند.با ناراحتي گفتم :اي كاش ليلا جريان امشب را بدل نگيرد.به خدا اگر ميدانستم آنها به چه قصدي قرار امشب را گذاشته اند به هيچ وجه اجازه آنرا نميدادم.بعد به حالت خواهش گفتم مادر لطفا از اين ببعد هر كس به قصد خواستگار از من وقت ميخواست قبول نكنيد در حاليكه اخم كرده بود پرسيد:منظورت را نميفهمم مگر تو خيال داري هرگز ازدواج نكني؟گفتم:نه منظورم اين نبود منهم يك روز مثل بقيه دخترها ازدواج خواهم كرد اما نه حالا در حال حاضر اجازه بدهيد درسم را تمام كنم بعدا سر فرصت به اينجور مسائل هم ميرسيم.با پوزخندي بطرف علي برگشت و گفت:علي يادت بماند يك دبه بزرگ و چند كيلو سركه اعلا بخر ميخواهم شيرين را ترشي بندازم علي كه تا اين لحظه ساكت گوش به حرفهاي ما سپرده بود خطاب به مادر گفت:شيرين درست ميگويد فعلا دو او را قلم بگيريد و بگذاريد به تحصيلش برسد هميشه براي ازدواج فرصت هست پس اينقدر عجله نكنيد .

مادر ديگر مخالفتي نكرد و گفت هر طور كه مايل است من ديگر حرفي ندارم.چون از ناحيه ليلا خيلي نگران بودم خطاب به مادر گفتم:راجع به رد كردن خواستگاران جدي گفتم مبادا مسئله امشب دوباره تكرار شود ليا دختر حساسي است و اين نوع حوادث در روحيه اش اثر بدي خواهد گذاشت.حالا هم برويد و به نحوي ناراحتي را ازدلش بيرون كنيد نميخواهم به خاطر يك اتفاق كوچك از من دلگير شده باشد.در حال رفتن گفت:تو چه تقصيري داري خواستگار داشتن كه گناه نيست.

علي هنوز همانطور به درگاه تكيه داده بود و به گلهاي باغچه نگاه ميكرد.در حين شستن ليوانها گفتم:علي خوس بحالت.نگاه متعجبي بمن كرد و گفت:چرا؟گفتم:براي اينكه تو دختر نيستي و از اين دردسرها نداي پس غصه اي هم نداري.

نگاهش حالت بخصوصي داشت پرسيد:از كجا ميداني من غصه اي ندارم ؟چون پسر هستم دليل نميشود انسان بي غمي باشم.تا بحال فكر نكردي ممكن است غم من خيلي بيشتر و عميقتر از غمهاي كوچك شما باشد.

آنقدر آرام و محزون صحبت ميكرد كه بي اختيار نگاهم بسوي او برگشت د ر آنلحظه احساس كردم از غم بزرگي در رنج است.دستهايم را شستم و به كنارش آمدم پرسيدم:جدا تو هم غصه داري؟پس چرا تا بحال در مورد آن با من صحبت نكردي؟براي لحظه اي بمن خيره شددر ني ني چشمانش هاله اي از غمي پنهان نهفته بود.نفس عميقي كشيد و گفت:آخر همه حرفها را كه نميشود به زبان آورد.گفتم:ولي من فكر ميكردم ما با هم صميمي هستيم.همراه با لبخند محزوني دست به زير چانه ام زد و سرم را كمي بالا آورد و در حاليكه مستقيم به چشمانم نگاه ميكرد به حالت نجوا گفت:هستيم در اين مورد شك نكنواما با اين همه از من نخواه از غمهايم برايت صحبت كنم مخصوصا براي تو.

با رنگي پريده دستش را كشيد و به سرعت از آنجا دور شد.حال عجيبي داشتم همانطور به صورت مسخ شده ايستاده بودم .اين اولين بار بود كه علي را در آن حالت ميديدم.در نگاهش چيزي بود كه همه وجودم را لرزاند.تا بحال هيچگاه به آنصورت با من برخورد نكرده بود.دست خيسم را بگونه داغم گذاشتم .از فكري كه براي يك لحظه به فكرم خطور كرد لرزيدم و با خود گفتم بر شيطان لعنت او برادر من است.براي آنكه خود را از هجوم افكار بد در امان بدارم سرگرم شستن بقيه ظروف شدم.در روزهاي بهد بازتاب رفتار ليلا همانطور كه حدس ميزدم بود و تلاش من براي بهبود روابط تا مدتي بي ثمر بود. ولي به مرور زمان او هم جريان را فراموش كرد.

فصل 4

سربازي اكبر هم تمام شد و او سرحال و و سلامت با موهاي ماشين شده به خانه برگشت.حالا نوبت محمود بود كه جاي او را پر كند و بخصوص كه ترك تحصيل كرده و خانه نشين بود .جمعه ها را هميشه دوست دارم.بخصوص اگر مهمان هم داشته باشيم .زنگ در بصدا در آمد مصطفي در را باز كرد ابتدا نرگس و در پي آن فريدون وارد شدند.نرگس به حالت بخصوصي راه ميرفت آخرين ماه بارداريش بود و همه اتنظار زايمان او را ميكشيدند.

آنروز خانواده خاله هم دعوت داشتند .ساعتي بعد آنها هم رسيدند دوباره خانه شلوغ شد.من عاشق اين رفت و آمدها بودم.در روزهايي كه مهمان داشتيم با شوق زياد در كارهاي منزل به مادر كمك ميكردم.سرگرم آماده كردن وسايل بودن كه صداي خاله را از حياط شنيدم.با خنده گفت:شيرين بيا ميخواهم قدت را ازاندازه بگيرم.با تعجب پرسيدم:اندازه قدم را براي چه ميخواهيد؟خنده بلنتري كرد و گفت: مگر قرار نيست خودت را ترشي بيندازي؟خوب ميخواهم يك دبه هم قد قواره خودت پيدا كنم.تازه متوجه موضوع شدم و با خنده گقتم:زحمت خاله جان با اين وضعي كه من ميبينم و كمبود پسرها نسبت به دخترها احتياجي به سركه و دبه نيست همينطوري خود بخود ترش خواهم كرد از ميان كساني كه در محيط جمع بودند فرشيد جلو آمد و گفت:اين چه حرفي است شيرين جان مگر من برگ چغندرم كه بگذارم شما بترشي هيچ نران نباش كافيست اشاره كني براي هر نوع فداكاري حاضرم.در حال گفتن اين جمله پايش ليز خورد و كم مانده بود بزمين بيفتد.با صداي بلند و با لحن شوخي گفتم:تو مواظب باش زمين نخوري لازم نيست براي من فداكاري كني.شليك خنده همه بلند شد و فرشيد با چهره اي گلگون از شرم نگاه قهر آميزي به سويم كرد و گفت:بگذار شغلي براي خود پيدا كنم آنوقت نشانت خواهم داد.

آنروز به همه خوش گذاشت.عصر پسرها پيشنهاد كردند كه همگي به سينما برويم.بزرگترها از اين پيشنهاد استقبال نكردند قرار شد بزرگترها و بچه ها در منزل بمانند.مصطفي كه حالا در كلاس پنجم درس ميخواند مداخله كرد و گفت:من بزرگ شده ام و ميخواهم با شما بيايم.بعد از تعويض لباس همگي براه افتاديم.در سالن سينما آنقدر عده ما زياد بود كه يك رديف كامل را بخود اختصاص دايدم.علي جاي هر كس را به نحوي ترتيب داد كه پسرها در طرفين دخترها قرار گيرند.مصطفي اصرار داشت كه حتما پهلوي من بنشيند.صندلي من در جايي قرار داشت كه در يك طرفم مصطفي و در سمت ديگرم علي نشسته بود.با شروع فيلم همه حاضرين ساكت شدند.داستان فيلم ماجراي عشق دختر و پسر جواني بود كه شديدا به يكديگر علاقه داشتند و هر دو خانواده با اين رابطه و همينطور ازدواجشان مخالف بودند و سرانجام وقتي رضايت دادند كه دختر مشرف به مرگ بود .تحت تاثير ماجراي فيلم با اندوه زياد اشك ميريختم.در همان حال براي پيدا كردن دستمال دستم رادرون كيفم بردم ولي از دستمال خبري نبود.علي متوجه من شد و دستمالي بسويم گرفت.با تشكر آنرا گرفتم و گونه هاي خيسم را پاك كردم.مصطفي چند دقيقه اي بود كه آرام و قرار نداشت .بطور آهسته صدايم كرد پرسيدم:چه ميخواهي؟گفت:دستشويي دارم.پرسيدم نيمتواني تا پايان فيلم صبر كني؟گفت نه خيلي شديد است.ميخواستم او را با يك از پسرها بفرستم اما لجبازي كرد و با سماجت گفت فقط با تو ميايم.با ناراحتي عازم رفتن بودم كه علي پرسيد كجا؟گفتم دستشويي دارد گفت تو بنشين من با او ميروم.مصطفي با لجاحت گفت:ميخواهم يا شيرين بروم.علي با عصبانيت گفت مگر فرقي ميكند پادرمياني كردم . گفتم اشكالي ندارد من ميروم . براه افتادم.علي هم از پشت سر با ما همراه شد.نزديك دستشويي شلوار مصطفي را باز كردم كه آلوده نشود و بيرون در به انتظار ايستادم.علي روبري من به ديوار تكيه داد و بعد از نگاهي پرسيد:چه شده؟گفتم چيزي نشده.گفت:پس چرا مدتي است كه رفتارت با من تغيير كرده؟پرسيدم چرا اين فكرو ميكني؟با نگاهي مستقيم گفت:دروغ نميگويم تو ديگر آن شيرين قبلي نيستي.كم محبت شدي و با من زياد صحبت نميكني.حتي در مشكلاتت هم از من كمك نميگيري؟دنبال بهانه اي ميگشتم سپس گفتم:مدانم كه اينروزها خيلي گرفتاري بهمين خاطر مزاحمت نميشوم.پوزخندي زد و گفت:اين ديگر عذر بدتر از گناه است چون خودت كه هيچ وقت مراحم من نيستي پس اينها را بهانه نكن .تنها چيزي كه به مغزم خطور كرد به زبا آوردم و گفتم تو بعنوان برادر بزرگتر من نميتواني همه حرفهايت را با من در ميان بگذاري حتما منهم نميتوانم مثل گذشته باشم.با حالت متعجبي گفت:آه..پس جريان اينست .مصطفي كه كارش به پايان رسده بود بيرون آمد و من شلوارش را دوباره مرتب كردم.هر 3 بطرف سالن سينما براه افتاديم.در بين راه علي به من نزديك شد و به ارامي گفت:عاقبت يكروز همه حرفهايم را با تو در ميان ميگذارم.وقتي وارد محيط تاريك سينما شديم براي لحظه اي چشمهايمان جايي را نميديد.علي دست من و مصطفي را گرفت و ما را راهنمايي كرد .احساس كردم انگشتانم از فشار دستش در حال شكستن است اما براي آنكه ناراحتش نكنم اعتراضي نكردمو بيصدا بدنبالش حركت كردم.لحظه هاي پايان فيلم بود و صحنه مرگ دختر فيلم را نشان ميداد.دوباره شروع به گريه كردم اينبار در حين پاك كردن اشكهايم صداي علي را شنيدم كه به ارامي گفت:گريه نكن اينها همه صحنه پردازيست و حقيقت ندارد تو بايد به حال آنكسي گريه كني كه با تمام وجود عاشق است اما بدليل معذوراتي نميتواند احساسش را بروز دهد.بي اختيار بطرف او برگشتم و در پرتو شعاع نوري كه از صحنه فيلم منعكس ميشد چشمان سياه او را ديدم كه با هاله اي از اشك برق ميزد.با خود گفتم پس علي شديدا دلباخته كسي است ولي اينكه آن شخص كيست و چه معذوراتي مانع گفتن اين حقيقت ميشود معمايي بود كه بايد حلش ميكردم.آنقدر فكردم مشغول اين مطلب بود كه متوجه پايان فيلم نشدم.

با روشن شدن چراغها فهميدم كه نرگس و ليلا و بقه دخترها گريه كرده اند.فرشيد كه متوجه چشمهاي اشك آلودم شده بود سعي داشت مرا اذيت كند به همين خاطر با تمسخر گفت:چه عجب بالاخره ما احساس شيرين خانم را ديديم مرا بگو كه فكر ميكردم او مثل سنگ خارا سخت و بي احساس است.بي حوصله تر از آن بدم كه جوابش را بدهم به همين خاطر پشتم را به او كردم . براه افتادم.آنشب خيلي به علي فكر كردم اما به نتيجه اي نرسيدم.دلم ميخواست به هر نحو كه شده به اين جريان پي ببرم و در اين رابطه اگر بتوانم كمكش كنم با اين فكر بخواب رفتم.

محمود هم براي گذراندن خدمت سربازي راهي زاهدان شد.2 روز بعد برايش آش پشت پا درست كرديم.چند تن از همسايه ها هم در اين كار كمك كردند.آنروز آش با خنده و شوخي خانمها خيلي خوشمزه در آمد .موقع تقسيم آشها من مسئول تقسيم ضرفهاي آش بودم.ناهيد يكي از دختران همسايه كه به تازگي زياد به خانه ما رفت و آمد ميكرد به كنارم آمد و با لبخندي گفت:چقدر با سليقه نقش انداختي.تشكر كردم و گفتم:اگر دوست داري تو هم كمك كن با خوشحالي شروع به همكاري كرد و سعي كرد مانند من نقش بياندازد.در همين موقع علي براي برداشتن زير سيگاري به آشپزخانه آمد (تازگيها سيگار ميكشيد)با ديدن ما كه سرگرم كار بوديم لبخندي زد و گفت:به به عجب آشهاي هوس انگيزي دستتان درد نكند چقدر خوب نقش انداخته ايد.ناهيد كه با ورود علي گونه هايش گلگون شده بود همراه با ناز گفتكمن كه تازه شروع كرده ام همه اينها را شيرين نقش انداخته است.علي با تحسين نگاهي بمن كرد و گفت:ميدانستم كه شيرين از هر انگشتش هنري ميريزد.شما هم سعي كنيد از او ياد بگيريد به درد آينده ميخورد.من كه متوجه حال ناهيد شده بودم سعي داشتم علي را بيشتر در آنجا نكه دارم و حواسش را بطرف او معطوف كنم.گفتم:ناهيد جان شكسته نفسي ميكند والا خودش يك پا هنرمند است.در ضمن دختر متين و محجوبي هم هست اگر قرار بود همسر آينده ات را من انتخاب كنم حتما دختري را انتخاب ميكردم كه شبيه ناهيد جان باشد چرا كه از هر نظر ايده آل است اينطور نيست؟علي با لبخند مرموزي همانطور كه به من نگاه ميكرد گفت:بر منكرش لعنت پر مسلم است كه ناهدي خانم ئختر خوب و ايده آلي است شك ندارم هر كس سعادت ازدواج با او نصيبش شود مرد خوشبختي خواهد بود .در ضمن ميدهم هر وقت خيال ازدواج داشتم حتما از تو نظر خواهي كنم موافقي؟

ميدانستم كه او دارد جواب سر بالا ميدهد به همين خاطر گفتم ببينيم و تعريف كنيم.عصر همان روز مادر يك ظرف آش براي خاله فرستاد و ظرفي هم براي نرگس برد.آخر شب پيغام فرستاد كه درد زايمان نرگس شروع شده و فعلا در آنجا ميماند.

فرداي آنروز فريدون خوشحال همراه با يك جعبه شيريني خبر زايمان را به ما داد و در حاليكه سر از پا نميشناخت گفت:نوزاد يك پسر 4كيلويي است كه شبيه نرگس از آب در آمده.همه ما از شنيدن اين خبر خوشحال شديم.به طرف پدر رفتم و همراه با وسه اي گفتم:تبريك ميگم پدربزرگ.در حاليكه لبخندي ميزد گفت:منظورت آن است كه پير شدم.منهم خنديدم و گفتم:اختيار داريد دود از كنده بلند ميشود.

آنسال براي همه ما سال خوبي بود بخصوص براي من كه سال سوم را با نمرات خوبي پشت سر گذاشتم و با شوق زياد براي سال چهارم ثبت نام كردم.

اكبر به تازگي شغلي در يك شركت حمل و نقل پيدا كرده بود و به عنوان راننده در آن شركت مشغول به كار شد.محمود هم طي گذراندن دوران سربازي هر از گاهي به ديدنمان ميامد.بعضي وقتها هم سوغاتيهاي مخصوص زاهدان را همراه مي آورد.مصطفي سال سوم دبستان را ميگذراند و با كلاسهاي تقويتي كه برايش در منزل داير كرده بوديم وضع نمراتش خوب بود.و اما علي هنوز نتوانسته ام به راز او پي ببرم .هميشه حالتهاي دگرگون او برايم مورد سئوال است .بعضي اوقات شاد و سر حال بنظر ميرسد و در بعضي مواقع بي هيچ دليلي غمگين و افسرده ميشود يكبار راجع به او با مادر صحبت كردم پيشنهاد اين بود كه با توافق او يكي از دختران فاميل و يا همسايه ها را برايش خواستگاري كنيم.شب هنگام وقتي همه به دور او جمع بوديم مادر سر صحبت را باز كرد و بعد از كمي زمينه چيني خطاب به علي گفت:ميخواهم يكي از دختران همسايه را برايت خواستگاري كنم.او اخمهايش رادر هم كشيد و گفت:مار دست از سر من برداريد در حال حاضر به هيچ وجه تمايلي به اين كار ندارم مگر مجرد بودن من شما را ناراحت ميكنه؟مادر كه از طرز بيان علي رنجيده بود با دلخوري گفت:من بخاطر خودت اين پيشنهاد را كردم والا به من چه مربوط كه در مسائل دخالت كنم.علي كه از تند خويي خود پشيمان شده بود و سعي ميكرد به نحوي جبران خطايش را بكند گفت:اختيار داريد مادر اين چه حرفيست ؟شما سرور و صاحب اختيار من هستيد؟اگر روزي خيال ازدواج داشتم اين شمائيد كه بايد همه مسئوليتها را بعهده بگيريد.من كه احساس ميكردم باعث همه اين حرفها و ناراحتيها هستم سعي كردم با جمله اي و موجود را عوض كنم.به شوخي گفتم:پس لطفا تا وقتي كه علي هوس ازدواج كند براي او هم يك دبه و چند كيلو سركه تهيه كنيد.بد نيست ترشي عليته درست كينم.ازاين حرف همه به خنده افتادند و مسير صحبت عوض شد.

در شهرهاي جنوب معمولا تغيير هوا و پيدايش سرما با يك طوفان ضعيف همراه است.هر سال در اواسط يا اواخر پاييز هوا بطور ناگهاني و همراه با باد و رگبار شديد و رعد و برقهاي زياد تغيير ميكند.اين تغييرات هميشه باعث شادي من ميشد.چرا كه ريزش باران وزش بادهاي موسمي و صداي غرش و رعد و برق را دوست دارم.وقتي قطره هاي باران با سرعت به در و ديوار برخورد ميكند .با علاقه به آن نگاه ميكنم و با خود ميگويم حتما خداوند باران را آفريده تا همه ناپاكيها را بشويد و لبهاي خشك زمين از تماس با قطره هاي آن تازه و سيراب شود.درختان لباسهاي سبز خود را بشويند و گياهان و سبزه ها خودرو فرصتي براي خود نمايي بيابندبنظر من باران مظهر پاكي است آسمان مظهر شكوه و گلها و سبزه ها مظهر زيبايي هستند .هميشه دوست داشتم موقع ريزش باران زير آن قدم بزنم و نمناكي قطرات آنرا با تمام وجود حس كنم ولي مادر مرا از اينكار منع ميكرد وهيچ وقت اجازه اين كار را بمن نميداد.عاقبت يكروز بر حسب اتفاق به آنچه كه ميخواستم رسيدم.

يكي از چهارشنبه هاي آذر ماه بود زنگ آخر بادبير زبان درس داشتيم.ميدانستم براي آنروز مكالمه خواهيم داشت.به همين خاطر قبلا خود را آماده كرده بودم.اتفاقا آقاي صالحي بعد از اينكه با يكي از بچه ها به صورت مكالمه اي صحبت كرد مرا به نام خواند بلند شدم و آمادگي خود را اعلام كردم .به زبان انگليسي و بعد از احوال پرسي پرسيد:امروز را چطور ميبينيد؟به همان صورت گفتم:بساير عالي؟سپس پرسيد:چرا؟گفتم براي آنكه آسمان ابريست و من عاشق باران هستم آقاي صالحي همراه با لبخند و به زبان فارسي به نحوي كه حواس پر تي اش را ميرساند با حالت مخصوصي پرسيد:ديگر عاشق چه هستيد؟از طرز نگاهش و شيوه بيانش خجل شدم و در حاليكه سرم پايين بود گفتم:همين ديگر هيچ.از ظاهرم پي به ناراحتيم برد و با مهرباني گفت:لطفا بنشينيد.

از اينكه در حضور بقيه شاگردان اينطور رفتار كرده بود شديدا عصبا ني بودم .چرا كه ميترسيدم اين طرز رفتار باعث شايعه پراكني بعضي از آنها شود.مدتي بود كه آقاي صالحي در موقع درس توجه خاصي بمن نشان ميداد و اين باعث نگراني من ميشد.به اين كه نه ميتوانستم نسبت به او رفتار خشني پيش بگيرم و نه دوست داشتم رفتار محبت آميز او بهانه اي به دست ياوه گئيان بدهد.

وقتي زنگ پايان كلاس بصدا در آمد نفس راحتي كشيدم و بعد از خداحافظي با دوستان براه افتادم.آسمان حسابي تيره و تار بود و نويد يك باران شديد را ميداد .كتابهايم را به سينه فشردم و راه خانه را در پيش گرفتم.به قدري از هوا لذت ميبردم كه دلم نيمخواست زود به مقصد برسم به همين خاطر با تاني و آرام قدم بر ميداشتم.نگاهان صداي مهيب رعد و برق چنان مرا به وحشت انداخت كه بي اختيار جيغ كوتاهي از ترس كشيدم.به قدري از اين عكس الهمل خود شرمنده شدم كه ح نداشت .آرام نگاهي به اطرافم انداختم تا ببينم كسي متوجه من بوده يا نه؟پشت سرم آقاي صالحي را ديدم كه از حالت من بخنده افتاده بود وقتي مرا متوجه خود ديدي قدمهايش را تندتر كرد و وقتي نزديك شد پرسيد ترسيديد؟رنگتان كه حسابي پريده.گفتم مهم نيست برطرف ميشود.همراه با لبخندي گفت:اما يادتان باشد به محض رسيدن به منزل يك ليوان آب بخوريد اگر شي طلايي هم در آن باشد بهتر است .سربزير و مطيع گفتم چشم آقا اينكار را خواهم كرد.بعد از مكث كوتاهي دوباره پرسيد:مسير منزلتان خيلي طولانيست ؟هميشه نيبينم كه پياده ميرويد.گفتم:پياده روي را دوست دارم .منزلمان هم همين دور و اطرف است.لحظه اي بعد صدايش را شنيدم كه پرسيد:حتما رديف خانه هاي بيست به بالا هستيد؟با آنكه ميدانستم جوابم كاملا ابلهانه است ولي در پاسخ گفتم:اگر بگويم يادم نمانده باور ميكنيد؟لبخند موزيانه اي كرد و گفت:نه باور نيمكنم ولي مهم نيست اگر بخواهم به راحتي ميتوانم اين اطلاعات را بدست بياورم پرونده كامل شما در اتاق بايگاني است و كافيست سري به اونجا بزنم.از اين حرف كمي جا خوردم و پرسيدم:ببخشيد آقا ميتوانم بپرسم آدرس منزل ما را براي چه ميخواهيد؟

همانطور که شانه به شانه من راه میرفت برگشت و با نگاه کنجکاوی پرسید:واقعا نمیدانید یا آنکه ترجیح میدهید به روی خود نیاورید؟خود را به نادانی زدم و گفتم:آخر از کجا باید بدانم .در پاسخ گفت:فکر میکردم دختر باهوشی هستید.گفتم:ایم به هوش من ربطی ندارد من که نمیتوانم افکار دیگرام را بخوانم .این بار نگاه ناباورانه ای به من کرد و در حالیکه لحن کلا مش عوض شده بود پرسید:میتوانم یک سوال خصوصی از شما بکنم؟با بی میلی گفتم:بفرمایید.از ظاهرش پیدا بود که کمی معذب است با این حال پرسید:شما نامزد ندارید؟در حالیکه از شرم سرخ شده بودم گفتم:نخیر ندارم.چهره اش اندکی از هم باز شد و به ارامی گفت:خیالش را چطور؟گفتم:متوجه منظورتان نمیشوم.گفت:منظظورم این است که خیال ازدواج هم ندارید؟از وضعی که پیش آمده بود خیلی ناراحت بودم.بخصوص که در فاصله کمس از ما بچه های مدرسه بصورت پراکنده به خانه هایشان میرفتند و مسلم بود راجع به این گفتگو فردا شایعات زیادی بر سر زبانها می آفتاد.با این فکر لازم دیدم حرف آخر را بزنم و خود را از شر این سوال و جوابها خلاص کنم.بهمین خاطر گفتم :نه آقا به هیچوجه خیال ازدواج ندارم چون در حال حاضر مایلم تحصیلاتم را ادامه بدهم و در صورت امکان به یاری خدا به دانشگاه بروم.آقای صالحی که انتظار جواب رک و صریح مرا نداشت با افسردگی گفت:که اینطور.پس از مکثی ادامه داد خوب موفق باشید من باید خداحافظی کنم چون بقیه راه را سواره میروم.در حالیکه به انتظار تاکسی ایستاده بود با یک خداحافظی کوتاه از او دور شدم.

باران نم نم شروع به باریدن کرده بود به دنبال احساس خوشی که بمن دست داد با خود گفتم ببار ببار و همه ناپاکیها را با قطراتت پاک کن .مثل اینکه صدای من به گوش ابرها رسید و بدنبال آن باران با شدت هر چه تمامتر شروع به باریدن کرد .همه عابرین برای فرار از رگبار باران بدنبال سرپناهی میگشتند و هر کس به گوشه ای مخزید ولی من که سر تاپایم خیس شده بود هیچ به روی مبارک خود نمی آوردم و تنها نگرانیم از بابت کتابهایم بود که مبادا خیس بشوند وقتی بخانه رسیدم آب تا روی پوست بدنم نفوذ کرده بود.پیشبینی مادر در مورد بیمار شدنم درست از آب در آمد.فردای آنروز تب شدیدی کردم و لوزه هایم بشدت عفونت کرد .همراه علی به بهداری محل رفتم و او با درفترجه بیمه اش داروهای مرا گرفت و از بخت بد به خاطر عفونت گلو باید 4 آمپول پنیسیلین نوش جان میکردمبعد از گرفتن داروها مرا به اتاق تزریقات هدایت کرد.آن دلدرد کذایی باز هم به سراغم آمده بود و بعد از تزریق اولین آمپول نمیتوانستم بخوبی راه بروم و کمی میلنگیدم.علی که متوجه حالم شده بود مرا بطرف یکی از صندلیهای میان راهرو برد و گفت:کمی استراحت کن تا ارامتر شوی.در همان حال خودش هم کنارم نشست خیلی ناراحت بنظر میرسید.با لحن گلیه آمیزی گفت:چرا اینکار با خودت کردی؟پرسیدم چه کاری؟چرا از عمد زیر باران رفتی و خودت را به این روز انداختی؟آخر مگر تو بچه ای؟میدانی حالا چقدر باید دارو بخوری و درد بکشی تا سلامتیت را بدست بیاوری؟از لحن کلامش فهمیدم که خیلی از دستم دلخور است با صدای آرامی که شبیه ناله بود گفتم:علی ببخش میدان که همه شما را به دردسر انداخته ام ولی باور کن چاره ای نبود بین راه بودم که باران به شدت شروع به باریدن کرد سرپناهی هم که آن اطراف نبود بهمین خاطر آنطور خیس شدم.با لحن معترضی گفت:نمیتوانستی با یک تاکسی بمنزل برگردی؟گفتم:این بفکرم رسید ولی متوجه شدم که پول ندارم.در حالیکه متعجب و ناراحت بنظر میرسید پرسید:پول نداشتی پس پولهایت را چه کردی؟درد گلویم صحبت کردن را برایم دشوار کرده بود با آنحال برایش توضیح دادم که پولهایم را به لیلا دادم با عصبانیت گفت:لیلا که به اندازه تو پول تو جیبی میگرد پس آنها را چه کرده است.گفتم:نمیدانم در هر صورت حتما لازم داشته است که از من گرفته لطفا این مطلب را پیش رویش نیاور.ممکن است ناراحت بشود.بازویم را گرفت و به ارامی بلندم کرد و گفت:تو به فکر همه هستی اما هیچکس بفکر تو نیست.در همان مرا آرام به صورتی که به او تکیه داده بودم بطرف در خروجی برد.

وقتی بخانه رسیدیم داروهایم را به خوردم داد و مرا در بستر خواباند گفتم:به خاطر همه زحماتت ممنونم نمیدانم چطور محبتهایت را جبران کنم.پتو را کمی بالاتر کشید و گفت:لازم نیست بفکر جبران باشی فقط سعی کن هر چه زودتر خوب بشوی این برای من از هر چیزی مهمتر است.دستش را که بر روی پتویم بود در دست گرفتم و چشمهایم را روی هم گذاشتم..هنوز کاملا بخواب نرفته بودم که احساس کردم او دستم را محکم گرفت و برای چند بار پی در پی بر آن بوسه زد.

از سر و صدای عده ای بیدار شدم گویا تمام بعد از ظهر را در خواب بودم و متوجه ورود مهمانان نشده بودم.خاله طلعت فرشید و فریده همینطور فریدون و نرگس همراه با پسر کوچکشان به نام پیمان برای احوال پرسی آمده بودند.در حالیکه متوجه بیماری من شده بودند همگی احوالم را پرسیدند و برای بیماریم اظهار نگرانی کردند.فرشید طبق روال همیشه شروع به سر به سر گذاشتن کرد و با لحن شوخی گفت:میدانستم که شکم چرانی ولی مگر چیزی بهتر از سرما پیدا نکردی که آنرا خوردی؟فکر نکردی که سرما خوردگی عواقب دارد .با بیحالی گفتم:سر به سرم نگذار میبینی که اصلا حال ندارم.گفت:اتفاقا الان بهترین موقع برای تسویه حساب با تو است.چرا که وقتی سر حالی مثل خروس جنگی نمیتوان به تو نزدیک شد زبانت هم مانند نیش مار تیز و زهر آلود است.پس حالا از ضعف و بیماری تو استفاده میکنم و همه دق و دلم را بر سرت خالی میکنم.با ناله گفتم:مگر با تو چه کرده ام که اینطور از من بد میگویی؟در حالیکه تن صدایش رنجش بیشتر از شوخی نشان میداد گفت»عجب سوالی بگو چکار نکردی؟دیگر میخواستی چه کنی؟کن مانده مثل فرهاد تیشه بدست راهی کوه و بیابان بشوم.صدای بعضیها را شنیدم که گفتند:آه...خاله که پی به مقصود پسرش برده بود همراه با شوخی گفت:فرشید جان بهتر است فرهاد نشوی و همان فرشید باقی بمانی چون این شیرینی که من میبینم دم به تله هیچ فرهادی نمیدهد پس خیال باطل را از سرت بیرون کن.نمیخواستم در این بین غرور فرشید جریحه دار شود به همین خاطر به آرامی گفتم:خاله جان حرفهی فرشید را جدی نگیرید قصد او فقط شوخی است و منظور دیگری ندارد او میداند که من همیشه مثل یک برادر دوستش دارم و برایش احترام زیادی قائلم پس بگذارید هر چقدر میخواهد شوخی کند.

فرشید که از حرفهای من سرخورده شده بود سعی میکرد بروی خودش نیاورد و مشغول بازی با پسر فریدون شد.خاله که محیط را کسل کننده دید شروع به صحبت کرد و خطاب بمن گفت:شیرین جان سعی کن هر چه زودتر سالم بشوی چون دوشنبه برنامه داریم با تعجب پرسیدم:چه برنامه ای؟با لبخند گفت:جشن ختنه سوران پیمان را میگیریم دلم میخواهد تا آنشب کاملا خوب شده باشی.از این خبر خوشحال شدم و گفتم:مبارک است انشاالله جشن عروسیش را بگیرید .مسیر صحبتها به نحوه برگزاری جشن کشیده شد و من خوشحال بودم که قضیه فرشید زیاد کش پیدا نکرد

فصل 5

بعد از 2 روز استراحت با کمی ضعف از بستر بیماری بلند شدم .علی صبح زود وقتی از منزل خارج میشد سفارش کرد اگر هنوز احساس کسالت میکنم امروز را هم استراحت کنم ولی من نمیخواستم 2 رزو غیبت داشته باشم چرا که 5 شنبه را هم به مدرسه نرفته بودم به هنگام حاضر شدن مادر متوجه ام شد و گفت:تو هنوز رنگ و رویت جا نیامده چرا میخواهی با اینحال به مدرسه بروی ؟به آرامی گفتم:درسها فشرده و سنگین است نمیشود زیاد غایب بود. مادر همراه با نگرانی گفت:ممکن است حالت دوباره وخیم شود برای آنکه نگرانیش را کم کرده باشم گفتم:نگران نباشید مواظب هستم در ضمن خود را گرم میپوشانم .با این کلام به اتاقم رفتم تا برنامه درسی آنروز را آماده کنم.

سر کلاس همه دوستانم اطرافم را گرفتند و احوالم را پرسیدند ملیحه گفت:5شنبه جایت خیلی خالی بود زنگ خانه داری آش رشته پختیم نمیدانی چقدر خوشمزه بود اما چه فایده بیشترش را به دفتر بردند و آنجا نوش جان کردند.با لبخند کمرنگی گفتم:همان بهتر که نبودم در این چند روز آنقدر سوپ و آش خوردم که از اسمش هم بدم می آید .زنگ خورد و همه بچه ها خود را برای درس ریاضی حاضر کردند.در تمام زنگها سردرد و احساس ضعف لحظه ای مرا راحت نگذاشت و بدتر از آن اینکه همه دبیرانی که با آنها سر و کار داشتیم متوجه کسالت من شدند و ملامتم کردند که چرا به مدرسه آمده ام.زنگ آخر انگلیسی داشتیم .از یاد آوری صحبتهایی که بین من و آقای صالحی مطرح شده بود احساس شرم میکردم.در موقع شروع درس سرم پایین بود و خود را سرگرم نوشته های کتاب نشان میدادم.صدای آقای صالحی که مرا میخواند توجهم را جلب کرد پرسید خانم رستمی چه شده؟و در همان حال به نیمکت ما نزدیک شد.گفتم:چیز مهمی نیست کمی سرما خورده ام.با کلام دلسوزانه ای گفت:چرا سرما خورده ای ؟با آنکه معذب بودم ولی ناگزیر بودم در پاسخش توضیحی بدهم به همین خاطر گفتم:4شنبه زیر باران ماندم و کاملا خیس شدم همین باعث بیماریم شد.با یادآوری آنروز لبخندی زد و گفت:اتفاقا آنروز وقتی سوار تاکسی شدم و باران به شدت شروع به باریدن کرد به یاد بچه هایی افتادم که خانه هایشان همین اطراف است و معمولا پیاده به منزل میروند.در ادامه صحبتهایش به نحوی مثل آنکه با خود حرف میزد گفت:بعضی وقتها باران بجای آنکه رحمت خدا باشد غضب اوست که بر سر بنده های بی احساسش میریزد و همراه با پوزخندی به جلوی کلاس رفت.زنگ پایان کلاس مرا از چرت زدن بیرون آورد .با تنی خسته و بیحال از مدرسه خارج شدم .سوز سردی میوزید دستهایم را در جیب لباسم فرو کردم تا از سرما محفوظ بماند.و در همان حال متوجه مقداری پول شدم 4اسکناس 5 تومانی بود خوشحال شدم از وجود آنها یک تاکسی صدا زدم و سواره بمنزل برگشتم.

صبح روز 2شنبه حالم کاملا خوب شده بود فقط کمی احساس ضعف میکردم .ظهر که از مدرسه برگشتم مادر را آماده رفتن به منزل خاله دیدم.لیلا از صبح به آنجا رفته بود .مادر که دست مصطفی را گرفته بود در موقع خارج شدن سفارش کرد غذایت را بخور و سفره را برای پدرت و بقیه حاضر کن .عصر هم سعی کنید زود به آنجا بیایید چون تنها بودم ترجیح دادم غذایم را با بقیه بخورم .معمولا علی و اکبر ساعت 2 از سر کار برمیگشتند ولی پدر زودتر می آمد سرگرم انجام کراهایم بودم که زنگ در بصدا در آمد.حدس زدم باید پدر باشد ولی علی را بجای او دیدم .با لبخند سلام کردم با خوشرویی جوابم را گفت.وقتی وارد شد گفت تنهایی؟برایش توضیح دادم که بقیه به کجا رفته اند آنروز کاپشن جدیدش را پوشیده بود .کاپشن او از جنس چرم و رنگ مشکی بود و واقعا برازنده اش بود همانطور که نگاهش میکردم سوتی زدم و گفتم:به به خوشتیپ شدی بگو ببینم از سر کوچه تا اینجا چند تا تلفات داشتی؟پشت گردنم را گرفت و با دست محکم فشار داد از درد جیغ کشیدم.گفت:تا تو باشی دیگر مرا دست نیندازی و دستش را برداشت.با خنده گفتم:باور کن جدی گفتم در تمام این محل مردی به خوشتیپی تو پیدا نمیشود یادت هست آنروز که بادخترهای همسایه داخل کوچه ایستاده بودم و تو از راه رسیدی در یک لحظه همه نگاهها بسوی تو برگشت نمیدانی از اینکه آنهمه مورد توجه بودی چه لذتی بردم بخصوص وقتی آنطور باوقار و پر جذبه از جلوی آنها رد شدی و به خانه رفتی.واقعا بوجودت افتخار کردم.بعد با نگاه شیطتنت آمیزی گفتم :راستی علی میشود بگویی چرا خودت را اینهمه برای دخترها میگیری؟نکند ناجنس یواشکی دید میزنی ؟با لبخندی که دندانهای سفیدش را در زیر سبیلهای پرپشت و سیاه رنگش نشان میداد گفت:محض اطلاع تو بگویم که من هیچکس را دید نمیزنم و اصولا به هیچ دختری نظر خاصی ندارم بجز یکنفر که او هم متاسفانه از احساس من بیخبر است.با خود گفتم حالا بهترین لحظه برای پی بردن به راز اوست.به همین منظور گفتم:خوب چرا به او نمیگویی؟علی که پیدا بود با خو در جدال است نگاهش را بمن دوخت و گفت:میترسم اگر او بداندهمین اندک محبتش را هم از من دریغ کند.گفتم این چه حرفیست؟محال است اینطور باشد مگر از تو بهتر میخواهد باید از خدا بخواهد که تو دوستش داشته باشی .علی با اندوهی که در چهره اش نمایان بود گفت:آخر او که من حرفش را میزنم با بقیه فرق دارد دختر پاک و عفیفی است که به سادگی دل به مهر کسی نمیبندد و تا بحال دل خیلی از عشاق خود را شکسته پس میبینی که کنار آمدن با او خیلی مشکل است.چون احساس میکردم که علی سرخورده و نا امید است گفتم:اینطور که پیداست دختری مغرور و از خود راضیست.اگر دستم به او برسد میدانم چه بلایی بر سرش بیاورم.با حالت بخصوصی گفت:راجع به او اینطور صحبت نکن او برای من خیلی عزیز است.

از این همه علاقه حس حسادتم گل کرد گفتم:پس تقصیر توست که او را لوس کردی از من بتو نصیحت مدتی بی اعتنایش کن و اصلا تحویلش نگیذ میبینی که چطور ادب میشود.من راز دلبری را میدانم راه حل مرا امتحان کن بتو ثابت میشود که دروغ نگفته ام.پوزخندی زد و گفت:پس تو برای دلبری به همه بی اعتنایی میکنی؟ضربه ای به بازویش زدم و گفتم:مسئله من با تو فرق میکند .در همین لحظه زنگ در مرا به آنسو کشید در حین رفتن به حیاط خطاب به او گفتم:گمانم پدر باشد لباست را عوض کن غذا را بکشم.در را باز کردم پدر را خسته و تکیده دیدم مدتی بود که از درد سینه مینالید و سرفه های خشک رهایش نمیکرد سلام کردم و احوالش را پرسیدم گفت:حالش هیچ خوب نیست و احساس کسالت میکند.دستم رادر بازویش انداختم و گفتم:بعد از نهار یک قرص مسکن میخوری و یک بخور ویکس هم برایت حاضر میکنم وقتی بخور کردی حسابی استراحت کن.حتما خوب میشوی.

سفره غذا را برای 3 نفر آماده کردم به هنگام صرف غذا اکبر هم رسید و با ما هم غذا شد.بعد از جمع کردن وسایل سفرخ قرص را برای پدر مهیا کردم و جای خوابش را مرتب کردم .بعد از آنکه او به خواب رفت سرگرم ریختن چای برای علی و اکبر بودم که سر صحبت باز شد .اکبر پرسید:شیرین تو آن دختر قد بلندی را که ساکن خانه شماره 26 است میشناسی؟گفتم:حتما پروین را میگویی؟گفت:فکر میکنم همان باشد بنطر تو جطور دختری است؟من که جز برخوردهای کوتاه شناخت دیگری روی پروین نداشتم گفتم:احتمالا دختر خوبیست مگر خیالاتی داری که میپرسی؟همانطور که لبخندی میزد گفت:حقیقتش را بخواهی احساس میکنم چشمم او را گرفته در ضمن او هم نظر لطفی بمن دارد خواستم عقیده تو رابدانم.با خنده گفتم:علف بدهان بزی شیرین باشد .اکبر که پیدا بود سر حال است و قصد شوخی دارد گفت:پس تو علف بودی ما خبر نداشتیم ؟از حرصم و برای اینکه از او نخورده باشم گفتم:اگر من علفم پس تو هم بزی وای به حال تو.علی مداخله کرد و گفت:با هم شوخیهای بیمزه نکیند و خطاب به اکبر اضافه کرد اگر قصد بخصوصی داری تا دیر نشده اقدام کن چرا که بزودی محرم و صفر شروع میشود و در این 2 ماه نمیتوان اقدامی کرد.اکبر که قند توی دلش اب میشد گفت:امشب با پدر و مادر صحبت میکنم فقط در این بین یک مشکل دارم علی پرسید :چه مشکلی؟اکبر توضیح داد که منظورش خانه است چون اگر ازدواج کند دیگر نمیتواند در اینجا بماند و با ما زندگی کند.علی گفت:بعد همه چیز روبراه خواهد شد نگران نباش .عصر که پدر بیدار شد حالش کمی بهتر شده بود آماده شد که همراه ما به خانه خاله بیاید.

حیاط منزل خاله طلعت بزرگ و دلباز بود و از هر نظر برای مراسم برگزاری جشن مناسب بود.آنشب اطراف حیاط را صندلی چیده بودند و جلوی هر 4 صندلی یک میز برای پذیرایی موجود بود.لامپهای رنگی که در چند ردیف نصب شده بود نما و زیبایی محیط را 2 چندان میکرد.با آنکه هوا سرد بود ولی صدای موزیک و جنب و جوش مهمانان مجلس را گرم کرده بود .پدر ترجیح داد در اتاق بماند و استراحت کند .من مسول پخش شیرینی و چای بودم .به هر آشنایی ظرف شیرینی را تعارف میکردم با لیبخندی میگفت شیرینی عروسیت را بخوریم شیرین خانم.وقتی از فرشید پذیاریی میکردم گفت:نمیدانم شیرین را بخورم یا شیرینی را؟گفتم:بهتر است به شیرینی اکتفا کنی چرا که میترسم اگر مرا بخوری حناق بشوم و در گلویت گیر کنم.با دلخوری شیرینی را برداشت و گفت:من هیچوقتاز پس زبان تو بر نمی ایم .ظرف شیرینی را جلوی علی گرفتم و گفتم:به امید آنروز که شیرینی عروسی تو و آنطرف مربوطه را بخوریم.

با خنده عمیقی گفت:انشاالله.سرگرم پذیرایی از دیگران بودم که متوجه نگاههای یکی از دوستان فریدون شدم از نگاه خیره او معذب بودمو بعد از اتمام کارم به نوی نشستم که در معرض دید او نباشم.هنوز خوب مستقر نشده بودم که سر . کله لیلا و فریده پیدا شد.فریدهدر حالیکه با تحسین نگاهم میکرد گفت:چه لباس قشنگی اینرا کی خریدی؟با تشکر گفتم:لیلا زحمتش را کشیده.لیلا با تعجب به لباسم نگاه کرد:من دوختم؟هنوز توی ابهام بود که به یادش آوردم که 2 هفته قبل این لباس را برایم دوخته است.و گفتم:یادت نیست؟در حالی که شک داشت گفت یادم نرفته ولی آن پیرهنی که من دوختم خیلی فرق داست.گفتم:آخر کمی در بعضی از قسمتهای آن دست بردم و تغییرش دادم .لیلا با بهت به لباسم نگاه میکرد و باور نداشت که من بتونم به این خوبی اشکالات آنرا برطرف کنم.لباس کاملا تغییر کرده بود و او حق داشت آنرا به یاد نیاورد.سرگرم صحبت با آنها بودم که شنیدم احضارم میکنند.نرگس بود وقتی بطرفش میرفتم چهره اش خندان بود وقتی به کنارش رسیدم با لبخندی گفت:شیرین جان شانست گرفته .پرسیدم چرا در حالیکه کمی به هیجان آمده بود گفت:جناب سروان مولوی چشمش حسابی تو را گرفته .پرسیدم:جناب سروان مولوی دیگر کیست؟به نحوی که دیگران متوجه نشوند به سمت فریدون اشاره کرد و گفت:آن اقایی که کت و شلوار سرمه ای پوشیده را میبینی؟همان که پهلوی فریدون نشسته.نگاهی به آن سمت کردم و گفتم:بله چطور مگر؟نرگس با خوشحالی گفت:آن مرد جناب سروان است گویا از فریدون راجع به تو سوالاتی کرده و حالا مایل است که با تو اشنا شود .وقتی دوباره به آن سمت نگاه کردم مرد خوش چشم و ابرویی را دیدم که تقریبا 30 ساله بنظر میرسید و بسیار خوشتیپ و برازنده بود.من که از سر شب متوجه نگاههای خیره او شده بودم با ناراحتی گفتم:بیخود میخواهد با من آشنا شود مگر اینجا اروپاست یا من آنقدر آستین سر خود هستم که هر کس از راه رسید بخواهد راحت در آشنایی را باز کند .نرگس که اصلا انتطار این جواب را نداشت نگاه شماتت آمیزی بسویم کرد و گفت:حالا مگر چه شده؟باید از خدا بخواهی که چنین خواستگاری داشته باشی اینطور که فریدون میگفت او از آمردهاست که هر کسی را تحویل نمیگیرد.حالا تو داری ناز میکنی؟چون متوجه دلگیری او شدم با لحن آرامتری گفتم:ببین نرگس جان میدان تو خیر و صلاحم را میخوای اما مسئله اینجاست که من در حال حاضر دوست ندارم فکرم جایی مشغول باشد میخواهم فقط به درس فکر کنم متوجه میشوی؟از رفتارش مشخص بود که از لحن تند خود پشیمان شده بهمین خاطر با لبخندی گفت:یک آشنایی ساده که اشکالی ندارد در ضمن چوناز فریدون خواسته که تو را به او معرفی کند اگر قبول نکنی برای فریدون بد میشود حالا برو سلامی بکن بعد هم اگر نخواستی دیگر به او توجهی نکن.چطور است موافقی؟با آنکه اصلا به این کار راضی نبودم ولی بخاطر نرگس و فریدون قبول کردم.در همان لحظه خاله سر رسید و در حالیکه دستهایم را میکشید گفت:اگر نوبتی هم باشه دیگر نوبت توست که برقصی.خود را در میان مجلس دیدم ولی هر چه کردم شرم اجازه نمیداد که برقصم بدنبال صندلی خالی میگشتم که صدای فریدون مرا متوجه او کرد با آنکه معذب بودم به طرفش رفتم.او جند قدمی جلو آمد و دست بر شانه من گذاشت و گفت:بیا با جناب سروان مولوی آشنا شو آن مرد به احترام من از جایش بلند شد و دستش را برای سلام و ادای احترام جلو آورددستش را فشردم و متقابلا احوالپرسی کردم.فریدون صندلی را که پهلوی آقای مولوی بود به من تعارف کرد و گفت:شیرین جان اگر زحمتی نیست چند دقیقه شما سر جناب سروان را گرم کن تا من برگردم.با ناراحتی به روی صندلی مذکور نشستم.اولین بار بود که آنهمه نزدیک به یک مرد غریبه مینشستم بهمین خاطر قلبم به شدت میزد.صدای آقای مولوی توجهم را بسوی او جلب کرد خیلی شمرده و آرام صحبت میکرد .با صدای خوش طنینی گفت:به فریدون میگفتم که چه کم سعادت بودم که تابحال با بستگان او آشنا نشده بودم و چقدر خوشحالم که این سعادت امشب دست داد بوی مطبوع ادکلن را به راحتی استشمام میکردم از ظاهرش پیدا بود که مرد دقیق و منظمی است .کفشهای واکس خورده و براقش پیراهن شفید که از زیر کت سرمه ای خود نمایی میکرد .و کراوات جگری رنگش که با یک گیره ظریف و زیبا تزیین شده بود.همه نشانگر دقت و ظرافت طبع او بود .در پاسخ گفتم:به عنوان یکی از بستگان فریدون از شما ممنونم و باید اضافه کنم آشنایی با شما هم مایه افتخار ماست چهره اش شادابتر شد و گفت:حقیقتش را بخواهید امشب برای آمدن به اینجا 2 دل بودم وقتی تصمیم گرفتم بیایم به قصد این بود که مدت کوتاهی در اینجا باشم ولی باور کنید به دلایلی قدرت برگشت از من سلب شده است و همینطور که میبینید ساعتهای آخر شب است و من هنوز اینجا هستم.با آنکه منظورش را کاملا درک کرده بودم اما خود را به نادانی زدم و گفتم:شاید دلیلش سرما باشد حتما پاهای شما از سرما خشک شده است و بهمین خاطر قدرت حرکت ندارید.خنده بلندی کرد و گفت:به به اهل مزاح هم که هستید باید بگویم هم اسمتان شیرین است و هم کلامتان.در جواب گفتم:باز هم این از لطف شماست که اینطور فکر میکنید چرا که دیگران خلاف اینرا میگویند.با تعجب پرسید:منظورتان چیست؟گفتم:شنیده ام که بعضی ها میگویند زبان همچون نیش مار زهر آلود است.در همان حال نگاهی بسوی فرشید کردم و متوجه نگاههای چپ چپ او به خودم شدم.صدای آقای مولوی را شنیدم که پرسید چرا کسی راجع به شما باید اینطور قضاوت کند؟گفتم:شاید برای اینکه من نمیتوانم با دیگران بخصوص با آقایان خوب صحبت کنم.در حالیکه متعجب نگاهم میکرد گفت:جدی میگویید ولی ابدا اینطور بنظر نمیرسد.گفتم:شاید به این خاطر میگویید که رعایت شما را میکنم و سعی دارم با شما درشتی نکنم.با حالت بخصوصی گفت:میشود بپرسم چرا من استثنا هستم؟لازم بود کمی بی پرده باشم بهمین خاطر گفتم:فقط برای اینکه رییس فریدون هستید و هیچ دلیل دیگری ندارد.

قیافه جناب سروان کمی در هم شد و بعد از مکثی گفت:در هر صورت من که از آشنایی شما خیلی خوشحال شدم.دیگر از نشستن پهلوی او خسته شده بودم بهمین خاطر سریع ولی شمرده گفتم:من هم همینطور و امیدوارم شب خوشی را در اینجا گذرانیده باشید فعلا با اجازه و از آنجا دور شدم.آنشب به همه خوش گذشت فقط پدر کمی بیحال بود و علی هم مثل بعضی وقتها بی جهت بدخلق شده بود.

وقتی بمنزل برگشتیم اکبر موضوع پروین را پیش کشید و راجع به او با پدر و مادر صحبت کرد و قرار بر این شد که چند روز بعد برای خواستگاری اقدام کنند علی بی آنکه با کسی صحبت کند یک راست به اتاقش رفت و خوابید و صبح خیلی زود که بیدار شدم و به قصد دستشویی به حیاط رفتم.هنوز هوا کاملا روشن نشده بود و بقیه افراد خانواده در خواب بودند.وقتی وارد حیاط شدم از دیدن علی که روی لبه سیمانی باغچه نشسته بود جا خوردم با آنکه ها کاملا سرد بود لباس کمی بتن داشت و شغول سیگار کشیدن بود نزدیکش رفتم و پرسیدم:چرا اینجا نشستی؟هوای به این سردی با این لباس مریض میشویدر ضمن با معده خالی سیگار کشیدن خیلی ضرر دارد.نگاه پر کینه ای بمن کرد و با عصبانیت گفت:به تو ربطی ندارد که چرا اینجا نشسته ام و چکار میکنم از این ببعد هیچ چیز من بتو مربوط نمیشود فهمیدی؟

در حالیکه با ناباوری نگاهش مکیردم سوزش اشک را در چشمانم احساس کردم او با حرکت تندی از جایش بلند شد و به طرف اتاق رفت.وقتی دوباره به بستر برگشتم.تا لحظه ای که مادر صدایم کرد که برای مدرسه آماده بشوم تمام مدت اشک میریختم و شاید 100 بار از خود پرسیدم مگر چه خطایی از من سر زده بود که علی به این طریق تنبیهم کرد.به هنگام صرف صبحانه مادر پرسید:چرا چشمهایت اینطور شده؟پرسیدم مگر چه شده؟البته متوجه سوزش آنها بودم ولی نمیدانستم منظور مادر چیست.گفت مثل 2 کاسه خون شده با این کلام همه نظرها متوجه من شد سرم را پایین انداختم و گفتم:نمیدانم شاید بخاطر کم خوابی دیشب باشد .چون میلی به صبحانه نداشتم سریع بلند شدم و بسوی مدرسه براه افتادم.

به مدت3 روز کوچکترین حرف یا برخوردی میان من و علی پیش نیامد آنقدر از دستش دلخور بودم که حتی بسویش نگاه هم نمیکردم.شب جمعه فریدون و نرگس همراه با پیمان کوچولو به منزل ما آمدندمادر برای شما کوکو سبزی و کشک بادنجان درست کرد.بعد از شام نوبت تنقلات بود در حال تخمخ شکستن سرگرم گفتگو بودیم که خطاب به نرگس و فریدون گفتم:دستتان درد نکند جدا که جشن خوبی بود واقعا زحمت کشیده بودید بعد از من هر کس به نحوی از کیفیت کراسم جشن تعریف کرد.در بین صحبتها فریدون نگاه کنجکاوانه ای بسویم کرد و گفت:شیرین مگر تو به جناب مولوی چه گفتی ؟اینطور که پیدا بود حسابی ناکدان شده بود .پرسیدم مگر حرفی بتو زد؟فریدون با تبسمی گفت:نه حرفی که نزد اما آنطور که سرخورده بنظر میرسید پیدا بود باز نیش زبانت کار خود را کرده است.مولوی بین صحبتهایش یکبار از دهانش پرید و گفت:تابحال دختری به رکی تو ندیده است.من که یاد آنشب و قیافه جناب سروان افتاده بودم با پوزخندی گفتم:دیدم جناب مولوی زیاد از خودش متشکر است این بود که خیلی با احتیاط و مودبانه رویش را کم کردم تا او باشد دیگر دختر مردم را دید نزند.با این حرف همه به خنده افتادند و بحث و شوخی بالا گرفت.

آخر شب که نرگس و فریدون عزم رفتن بودند مادر از نرگس خواست که شنبه شب به منزل ما بیاید تا به همراه خاله طلعت به خواستگاری بروند.نرگس با تعجب پرسید :خواستگاری برای چه کسی؟مادر تمام جریان برایش تعریف کرد نرگس پس از شنیدن موضوع گفت:ای بابا حالا اکبر چه عجله ای دارد اگر هم نوبتی باشد نوبت علی است نه اکبر.علی میان حرفش پرید و با صدایی که گرفته بود گفت:این چه حرفیست ؟من که حالا خیال ازدواج ندارم پس چرا مانعی برای دیگران باشم.

نرگس همراه با شوخی گفت:پس بفرما 2 تا دبه بخریم یکی برای شیرین دیگری هم برای تو .علی با تبسمی گفت:فکر بدی هم نیست.نرگس موقع خداحافظی قول داد که شنبه سر ساعت اینجا باشد.

موقع خواب به مادر گفتم:فردا جمعه است پس لطفا شیپور بیدار باش نزنید .همانطور که کیسه آب گرم پدر را آماده میکرد موافقتش را با تکان سر اعلام کرد پدر هنوز هم از درد سینه مینالید.

صبح وقتی از خواب بیدار شدم همه صبحانه خورده بودند و فقط من و لیلا مانه بودیم.در آشپزخانه سرگرم درشت کردن نیمرو بودم که دستی از پشت چشمهایم را گرفت از این شوخی خوشم آمد و خواستم طرف را شناسایی کنم با لمس کردن دستها فهمیدم که دست مردا نه است ولی مطمئن بودم که دست پدر نیست .با لمس دوباره برجستگی انگشتری که در انگشت کوچک دست چپ بود برایم مشخص کرد که صاحب دست علی است.ولی آنقدر از او دلگیر بودم که نمیخواستم به این راحتی با او آشتی کنم.همانطور که دستهایش چشمهایم را پوشانده بود گفتم:فایده ندراد این کارها تلافی آن حرفهایی که زدی نمیکند.سرم را به عقب کشید کنار گوشم گفت:راضی نشو غرور یکمرد به خاطر آشتی با تو خورد بشود.گفتم:اما همین مرد بدون هیچ دلیلی غرور مرا شکست این مهم نیست؟گفت:میدانم که بعضی موقها مث دیوانه ها میشوم ولی باور کن دست خودم نیست.آنروز که آنطور بیرحمانه با تو برخورد کردم تمام شب را تا صبح بیدار بودم در آن لحظه از همه کس و همه چیز بیزار بودمو تا نگاهم بتو افتاد دق و دلم را سر ت خالی کردم.

حالا تا مرا نبخشی رهایت نمیکنم.طی این چند روز قهر با او زجر کشیده بودم بهمین خاطر گفتم:تو را بخشیدم ولی به یک شرط:علی که دستش را از روی چشمهایم برمیداشت گفت:هر چه باشد قبول دارم.گفتم:به شرط آنکه کاپشن چرمت را بدهی یک روز بپوشم و با آن ژست بگیرم.خنده ای از روی شادی کرد و گفت:تو اگر آنرا بپوشی تویش گم میشوی ولی قبول دارم.

با خود گفتم ای کاش شرطم این بود که اسم دختر مورد علاقه اش را بمن بگوید.با این فکر تخم مرغها را توی ماهیتابه شکستم.علی که خوشحال بنظر میرسیدگفت:کمی بیشتر درست کن منهم با شما صبحانه میخورم آخر اشتهایم باز شده است .خندیدم و گفتم:چشم قربان امر دیگری باشد.این تکیه کلام من بود و هر وقت که سر حا بودم آنرا بکار میبردم .آنروز او به هر بهانه ای سربه سرم میگذاشت و سعی میکرد به هر نحو که شده کدورت قبلی را از دلم پاک کند.

فصل 6

جمعه ها همیشه برای من روز نظافت بوده است .در این روز همه اتاقها را از زیر و رو و مرتب میکردم.آنروز عصر بعد از نظافت اتاق مشترک من و لیلا به سراغ اتاق علی رفتم.سرگرم جمع آوری وسایل بودم که چشمم به یک دفترچه بسیار ظریف افتاد .جلد دفترچه از جنس مخمل زرشکی بود و این حروف به رنگ طلایی روی آن به چشم میخورد(راز من ).وقتی آنرا باز کردم اشعار زیبایی که اکثرا رباعی بودند و با خط خوانایی نوشته شده بود توجه ام را جلب کرد .همه شعرها یکی پس از دیگری جذاب و دلنشین بود همانطور که دفترچه را ورق میزدم .یکی ار دو بیتیها را با خود زمزمه کردم.

ای حاجت صد چون من مسکین نگه تو

چون آب به شب بوسه به روی چون مه تو

دانم که میسر نبود وصل من و تو

من سائل عشقم که نشینم به ره تو

در کنار هر شعر تاریخ روز بخصوصی یادداشت شده بود .یکی از رباعیها بیشتر از بقیه نظرم را جلب کرد.در کنارش تاریخ آن شبی بود که علی گفت تا صبح بیدار بوده است آنرا به آرامی با خود زمزمه کردم.

من امشب از فراق یار گریم

بسان عاشقان زار گریم

رفیق نیمه ره شد یار دیرین

دلم افسرده است بسیار گریم

نیمدانستم که علی ایت اشعار را از کجا یاداشت کرده ولی هر چه بود تمام صفحات بجز چند برگ آخر نشانگر اشعار دلنشینی بود که خبر ازدلی شیدا و سری شوریده میداد.صدای علی مرا بخود آورد پرسید به چه ماتت برده؟به سویش برگشتم و او دفترچه را در دستم دید.برای لحظه ای تمام چهره اش گلگون شد و با تعجب پرسید:اینرا از کجا پیدا کردی؟چون فکر نمیکرم خواندن آن دفترچه کار خطایی باشد گفتم:همینجا کنار تختت پیدایش کردم و اضافه کردم ممکن است این دفترچه را چند روزی بمن قرض بدهی؟میخواهم تمام اشعارش را بخوانم.فکری کرد و گفت:اشکالی ندارد میتوانی نگهش داری فقط سه لحظه بده.آنرا از من گرفت و ورق کاغذ تا شده ای را از میانش بیرون کشید و دوباره آنرا به دستم داد و سقارش کرد مواظب باشم به دست کسی نیفتد و از بین نرود همراه با شوخی گفتم:چشم قربان.

شنبه شب مادر و خاله همراه با پدر و نرگس و اکبر به مجلس خواستگاری رفتند.پدر از علی خاست که با آنها همراه بشود اما او که همیشه رعایت اصول آداب و معاشرت را میکرد گفت:همین تعداد هم که هستین بیش از حد معمول است پس دیگر بیش از این جایز نیست.بعد خطاب به اکبر گفت:متین و سر بزیر باشی مبادا در حضور دیگران چشم چرلنی کنی.اکبر در پاسخ با لبخندی گفت:نه علی جان من قبلا دیدهایم را زده ام .این حرف باعث خنده همه شد .نرگس گلها را بدست او داد و همگی براه افتادند .در حال برگشت بسوی اتاق نگاهی به علی انداختم و گفتمکامیدوارم یک روز باری تو به خواستگاری برویم.نگاهی گذرا بسویم کرد و گفت:اگر نوبت من بشود دیگر از این دردیسرها نداریم.با این کلام در حالیکه سرش را بزیر انداخته بود زودتر از بقیه وارد اتاق شد.

برای آماده کردن درسها به اتاقم رفتم.بعد از مرور ز در برنامه درس خیالم آسوده شد که درس سنگینی برای فردا ندارم.برنامه کلاس را آماده کردم و به هنگام بستن کشو چشمم به دفترچه شعر علی افتاد .برای آنکه بیکار نباشم آنرا برداشتم و از صفحه اول شروع به خواندن کردم.همه اشعار زیبا بود ولی بعضی از آنها با تار و پود انسان بازی میکرد و به قول بعضیها احساسات را قلقلک میداد.یکی از رباعیات که خیلی بر من اثر گذاشت اینطور سروده شده بود:

با سر انگشتان لرزان مینویسم نامه ای

تا بخوانی قصه پر غصه دیوانه ای

جای پای اشکها بر هر سطور نامه ام

با جوابت چلچراغان میشود ویرانه ای

تحت تاثیر شعر چشمهایم نمناک شده بود.در تمام صفحات دفترچه بدنبال نام شاعر یا شاعرانی که آن اشعار را سروده بودند گشتم ولی هیچ اسمی را ندیدم.کنجکاوی راحتم نیمگذاشت و فقط علی بود که جواب سوالم را میدانست بهمین خاطر دفترچه را برداشتم و به اتاق پذیرایی رفتم.لیلا و مصطفی سرگرم تماشای تلویزیون بودند.حدس زدم او باید در اتاقش باشد بعد از ضربه ای به در اتاق صدایش را شنیدم که گفت بیا تو.در را باز کردم و داخل شدم.علی در حالیکه دراز کشیده بود سرگرم مطالعه بود.کنارش بر روی لبه تخت نشستم و گفتم میبشی که مزاحم شدم.با نگاه محبت آمیزی گفت:تو هیچوقت مزاحم نیستی.بعد پرسید کاری داشتی؟گفتم:فقط یک سوال اگر ایرادی ندارد میخواهم بدانم شاعر اشعار ی که در این دفترچه یاداشت شده کیست؟و چرادر کنار اشعار هیچ اسمی ذکر نشده؟حقیقتش من آنقدر به این اشعار علاقه مند شدم که میخواهم بدانم مدام طبع لطیفی آنها را سروده است؟ تبسمی کرد و پرسید:از این سبک شعر خوشت می آید ؟گفتم من کلا دوستدار شعر هستم ولی اینها به عقیده من از یک قلب زخم دیده تراوش کرده است.صاحب افکاری که کلام را اینطور به بازی گرفته است کسیست که رنج زیادی را تحمل کرده است.هر کلمه از این اشعار حکایت از درد درون میکند و میدانم که همین امر ترا به جمع آوری آنها در یک جا راغب کرده اگر حرف مرا حمل بر گستاخی نکنی فکر میکنم تو به این وسیله میخواستی حرف دلت را به نگارش در بیاوری اینطور نیست؟با نگاه متعجبی گفت:تو همه چیز را میدانی جز آنچه که باید... و دنباله کلامش را ناتمام گذاشت.با کنجکاوی پرسیدم:من چه چیز را بیاد بدانم؟انگشتش را از لای کتابی که در دستداشت بیرون کشید و کتاب را به کناری گذاشت بعد کمی جابجا شد و بصورت نشسته پشتش را به قسمت بالای تخت تکیه داد و گفت:چیز مهمی نیست اما راجع به شاعری که این اشعار را سروده است باید بگویم که او یک شخص گمنام است و کسی به درستی او را نمیشناسد.

پرسیدم:پس تو این شعرها را از کجا گیر آوردی ؟از طریق یک دوست یک روز دفتر شعری را در دست یکی از همکارانم دیدم وقتی چند بیت از آنرا خواندم متوجه شدم که به قول تو حرف دل را به نگارش در آورده است بهمین خاطر از او خواهش کردم دفتر را دو سه روزی بمن امانت بدهد و طی این مدت سعی کردم تا آنجایی که ممکن بود رباعیات دلنشین آنرا به این دفترچه منتقل کینم.گرچه این شعرها سروده شخص گمنام و ناشناسی است ولی ارزش زیادی برای آنها قائلم و این دفترچه برایم خیلی گرانبهاست.در اینجا ساکت شد و پس از مکث کوتاهی با نگاه کنجکاوی گفت:راستی یک سوال برای من پیش آمده؟پرسیدم چه سوالی؟نگاهش حالت مخصوصی بخود گرفت و گفت:چرا این اشعار اینقدر به دل تو نشسته؟تو که هنوز به آن مرحله نرسیده ای که معنی درد و هجران با غم فراق را بدانی پس چه چیز این اشعار اینطور ترا جذب کرده است؟خندیدم و گفتم:منظورت این است که چون هنوز به کسی دل نبسته ام نمیتوانم معنی این شعر ها را درک کنم اینطور نیست؟اما این دلیل نیمشود که دختر بی احساسی باشم.بر خلاف آنچه که اطرافیان بمن میگویند آنقدرها هم بی احساس و خشک نیستم بر عکس در سینه من دل حساس و زودرنجی وجود دارد .علی که پیدا بود سراپا گوش است سیگاری آتش زد و با پک محکمی آنرا مشتعلتر کرد.برای اولین بار بود که حرفهای ناگفته را بزبان می آوردم و بعد از مکثی اینطور ادامه دادم:هیچکس تابحال نفهمیده که در قلب من چه میگذرد.بعضی مواقع برایم مسائلی پیش آمده که شدیدا از آن رنج برده ام ولی در حضور دیگران خود را راضی و خشنود نشان داده ام.علی نگاه محزونی بسویم انداخت و با لحن ناراحتی پرسید:پس چرا تابحال راجع به غصه هایت با من صحبت نکردی؟با نگاهی به او گفتم:عمدا اینکار را نکردم چون میخواستم بار آن غمها را بتنهایی تحمل کنم.و راضی نبودم حتی تو که اینقدر بمن نزدیکی در مورد افکارم و با غصه هایم چیزی بدانی به این نحو احساس رضایت بیشتری میکردم.میدانی؟مسئله اینحاست که من همیشه احشاش تنهایی میکنم شاید اینرا یک نوع مالیخولیا فرض کنی ولی حقیقت این است که هر چند یک خانواده خوب و مهربان دارم و گرچه در کنار پدر و مادری با محبت و در زیر سایه خوبیهایشان بزرگ شده ام و برادری مهربان و فداکار چون تو دارم ولی با اینهمه بیشتر اوقات شدیدا احساس تنهایی میکنم و از این موضوع رنج میبرم.اغلب برای فرار از این تنهایی به درس یا کارهای متفرقه پناه میبرم.

علی با نگرانی پرسید:چرا احساس تنهایی میکنی؟سرم پایین بود و به آرامی گفتم:نمیدانم تنها چیزی که میتوانم بگویم این است که همیشه از یک سوال که در مغزم صدا میکند رنج میبرم.با حیرت پرسید چه سوالی؟گفتم:اینکه چرا من اینهمه از نظر ظاهر با افراد خانواده ام فرق دارم و به چه دلیلی حتی ذره ای شبیه به هیچیک از آنها نیستم.اوایل راجع به شکل ظاهری تو هم برایم سوال پیش می آمد ولی وقتی فهمیدم مادر زیبایی داشتی جوابم را پیدا کردم.ولی من چطور؟من که از روزی که به یاد دارم در آغوش گرم پدر و مادر بوده ام و جه تعریفهایی که در مورد بدنیا آمدنم شنیده ام .نگاهی به علی اتداختم چهره اش را هاله ای از اندوه پوشانده بود.دلم میخواست هر آنچه را که در فکرم میگذشت با او در میان بگذارم.به همین خاطر گفتم:میخواهم موضوعی را برایت بازگو کنم حوصله شنیدنش را داری؟با لبخند محزونی گفت:هر چه در دل داری برایم تعریف کن من همیشه مشتاق شنیدن صحبتهای تو هستم.

با نگاه تشکر آمیزی گفتم:یکبار شاهد برنامه ای در تلویزیون بودم موضوع برنامه زندگی بچه های پرورشگاه را نشان میداد که وضع فلاکت باری داشتند .مجری برنامه از پدر و مادرهایی که قادر نبودند صاحب فرزندی بشوند تقاضا میکرد این بچه ها را به فرزندی قبول کنند و آنها را همچون بچه هی خود بدانند.آن شب این فکر برایم پیش آمد که نکند منهم یک بچه پرورشگاهی هستم.که پدر و مادر مرا به فرزندی قبول کرده اند .مدتها از این فکر در رنج بودم ولی عاقبت به این فکر خندیدمچرا که آنها با این عیال سنگین و در آمد کم مگر دیوانه بودند که بخواهند بچه ای را هم به نان خورهای خود اضافه کنند.علی در حالیکه سعی میکرد لبخند بزند با دست موهایم را بهم ریخت و گفت:ای دیوانه این چه فکری بود که تو کردی؟بعد به آرامی گفت:شیرین هیچوقت ظاهر خودت را مورد سوال قرار نده و فقط بدان که خداوند بهتو بیشتر از دیگران طف داشته است و ترا دختری زیبا و مهربان آفریده پس بخاطر این محبت از او سپاسگذار باش.بعد از تخت پایین آمد و دست مرا گرفت و گفت:راستش را بخواهی اگر دلت میپذیزفت پدر چند تایی از بچه ها را به پرورشگاه میفرستاد تا از شرشان خلاص بشود پس دلت را خوش نکن که تو را از آنجا آورده باشد.حالا بلند شو برویم الان سر و کله اکبر و بقیه پیدا میشود در ضمن دیگر نبینم که از این فکرهای خام کنی .بعد هر دو دستش را در طرفین سرم گذاشت و سرم را مانند هندوانه کوچکی میان دستهایش فشرد و گفت:این یکبار و برای همیشه میگویم تو شیرین رستمی دختر عزیز خانواده هستی و یک نفر هم اینجاست مه به تو خیلی علاقه مند است و اگر بداند بعد از این راجع به این مسائل بیخود فکر میکنی شدیدا ناراحت میشود شیرفهم شدی؟در جواب همراه با لبخندی گفتم:بله قربان .در همان لحظه صدای زنگ در بلند شد.

مادر و بقیه خندان و سر حال وارد شدند پیدا بود که جواب مثبت را در اولین جلسه گرفته اند.خاله طلعت چادرش را روی مبل انداخت و با آب و تاب جریان خواستگاری رابرایمان بازگو کرد.لیلا که معمولا از جلسه خواستگاری دل خوشی نداشت با حالت بی اعتنایی گفت:مگر هول بودند در جا جواب مثبت دادند؟خاله در جواب با خوشرویی گفت:لیلا جان وقتی در یک امر خیر هر دو طرف قضیه راضی باشند دیگر معطلی جایز نیست .بر خلاف تو من فکر میکنم آدمهای خوبی بودند چرا که تکلیف ما را همین امشب روشن کردند .قرار بر این شد که 5شنبه شب هم یک نامزدی مختصر و مفید بگیریم و مراسم عروسی بماند برای بعد از محرم و صفر.به اکبر تبریک گفتم علی هم صورتش را بوسید و برایش آرزوی خوشبختی کرد .از آنشب تا شب نامزدی اکبر و پروین با دو نفر از بزرگترها چند بار برای خرید لوازم ضروری و آشنایی بیشتر با هم به خیابان رفتند و خلاصه در یک مراسم مختصر ولی صمیمی آندو رسما نامزد شدند.

فصل 7

فصل بهار در شهرهای جنوبی یکی از بهترین و زیباترین فصلهاست.شهر ما در آغاز فصل بهار مصادف با شروع سال جدید نیز هست مهماندار عده زیادی از هموطنان که ساکن دیگر نقاط کشورمان هستند میباشد.مهمانان نوروزی برای تفریح و تغییر آب و هوا در این ایام به شهرهای معتدلتر می آیند .در تعطیلات نوروز علاوه بر همه هتلها و مهمانسراها اکثر مدارس و پارکها هم مملو از این تازه واردین میشود.در یکی از همین روزها بود که من و لیلا برای خرید لباس به بازار رفته بودیم.یک هفته بیشتر به عروسی اکبر نمانده بود اما من و لیلا برای خود لباسی تهیه نرکده بودیم از این فروشگاه به فروشگاه بعدی دربدر بدنبال لباس دلخواهمان میگشتیم.وجود اشخاص مختلف و شور و شوق آنها برای خرید جلوه خاصی به خیابانها داده بود.در بعضی از مسیرهای کم عرض ازدحام تازه واردین عبور و مرور را مشکل میکرد.در همین گیر و دار در جلوی فروشگاهی به خانواده ای برخوردیم که از ظاهرشان مشخص بود که از مهمانان نوروزی هستند.خانم خانواده برای انتخاب بلوز دلخواهش دچار مشکل شده بود و با آنکه چندین رنگ مختلف از آنرا پیش رو داشت اما قدرت تصمیم گیری و آنکه کدامیک برازنده تر است را نداشت. در همان حال یکی از بد رنگترین را جدا کرد و در حالیکه از تک تک افراد خانواده اش نظر خواهی میکرد آنرا جلوی سینه خود نگاه داشته بود آنهایی که همراهیش میکردند و از دو دلی او بتنگ آمده بودند نظر مساعد دادند و گفتند همین خوب است بگیر تا برویم.اما او قانع نشد بطرف من آمد کهدر کنارش ایستاده بودم برگشت و پرسید:بنظر شما این رنگ بمن می اید؟از آنجاییکه میخواستم نظر درستیداده باشم گفتم:با عرض معذرت باید بگویم که اصلا رنگ جالبی نیست در عوض این بلوز خردلی رنگ مناسب سن و هماهنگ با رنگ پوست شماست.با شیفتگی بلوز انتخابی مرا برداشت و چنان نگاهش کرد مثل اینکه برا یاولین بار است آنرا میبیند و همراه با لبخندی گفت:وای این بلوز چقدر زیباست.بعد در حالیکه آنرا جلوی سینه قرار میداد به فروشنده سفارش کرد که همانرا برایش بپیچد و دوباره بسوی من برگشت و گفت:متشکرم که کمک کردید متقابلا همراه با تبسمی تشکر کردم .پرسید شما اهل همینجا هستید؟گفتم بله.همانطور که لبخند خوش آیندی میزد گفت:شهر شما دیدنی و خوش آب و هواست و اهالی این شهر همه خونگرم و مهربانند.با لبخندی تشکر کردم و گفتم:این از لطف شماست که اینجا را خوب دیده اید ولی در مورد آب و هوا باید بگویم در حال حاضر اعتدال هوای این منطقه دلچسب و لذت بخش است.ولی تا یکی 2 ماه دیگر آنچنان گرمایی آغاز میشود که تحملش برای خود ما هم مشکل است چه رسد به تازه واردین.همانطور با علاقه نگاهم میکرد گفت:پس چه خوب است که با وجود این گرما پوستی به این لطافت و زیبایی دارید.با شرم تشکر کردم و به آرامی از آنها فاصله گرفتم.لیلا پیشنهاد کرد به طبقه بالای فروشگاه برویم.و از لباسهای آن قسمت هم دیدن کنیم.به همراه او از پلکان بالا رفتیم و در آنجا لباسهای مورد علاقه نا را پیدا کردیم.

من با باقیمانده پولی که همراه داشتم مقداری هدایا برای یک یک افراد خانواده به رسم عیدی خریداری کردم.پیراهن برای پدر بلوزی برای مادر فندک زیبایی برای علی و 2 اسپری مردانه برای اکبر و محمود.همینطور گل سر برای لیلا و ماشین کوکی برای مصطفی کل هدایایی بود که خریداری کردم. بهمنگام بازگشت بمنزل هوا کاملا تاریک شده بود .بعد از فشردن زنگ مصطفی آمد در را باز کرد و با خوشحالی گفت:دایی آمد.پرسیدم:کدام دایی؟در حالیکه با هیجان صحبت میکرد گفت:دایی طالب از خارج آمده.منظور او از خارج کشور بحرین بود.من و لیلا نگاهی به ظاهر خود انداختیم و به طرف اتاق براه افتادیم.کفشهای زیادی در خیاط بچشم میخورد اینطور که پیدا بود خاله هم همراه با خانواده خودشان را رسانده بودند.کنار ایستادم و حق تقدم را به لیلا دادم و سپس بدنبال او داخل شدم.بمحض ورود سلام کردم و در میان جمعیت بدنبال چهره های تازه میگشتم که مادر مرا به مرد نسبتا چاق و تیهر پوستی که بی شباهت به مادر و خاله طلعت نبود معرفی کرد دستم را جلو بردم و همراه با لبخندی خیر مقدم گفتم.دایی طالب که پیدا بود از 2 خواهر بزرگتر است با نگاهی حاکی از حیرت و کنجکاوی دست مرا بگرمی فشرد و گفت:به به ما خواهرزاده به این زیبایی داشتیم و خودمان خبر نداشتیم.بعد با لبخندی که 2 از دندانهای روکش طلایی اش را مشخص میکرد گفت:اینهم پسر من فرید و اشاره به مرد جوانی که روبرویش نشسته بود با خوشرویی دستم را بطرف فرید دراز کردم و گفتم:خوشوقتم خیلی خوش آمدید.مرد جوان که لهجه ای مانند پدر داشت گفت:منهم از زیارت شما خوشحالم. پسر دایی بر خلاف پدرش خوش قیافه بود و خیلی هم خوب لباس پوشیده بود.یک انگشتر طلایی درشت همراه با یک ساعت گرانقیمت در دستش خود نمایی میکرد.بعد از احوالپرسی برای تعویض لباس به اتاقم رفتم و در آنجا متوجه قیافه درهم لیلا شدم.بسویش رفتم و دستهایم را بدور کمش حلقه کردم و به آرامی گفتم:بیا عهد ببندیم که در این ایام عید به خاطر هیچ موضوعی از هم دلخور نباشیم.بعد در حالیکه لبخندی برویش میزدم پرسیدم:موافقی؟در همان حال کونه اش را بوسیدم او هم بوسه نیم بندی از کونه من کرفت و از اتاق خارج شد.هدایایی که خریده بودم در گوشه ای گذاشتم تا سر فرصت آنها را به صاحبانشام تقدیم کنم.در بین آنها فقط فندک علی را در زرورق زیبایی پیچیدم و با روبان قرمز پاپیون کوچکی درست کردم و برای تزیین بر روی آن چسباندم. و در یاداشتی نوشتم(تقدیم به عزیزترین عزیزها به خاطر همه محبتهایش) آنرا تا کردم و همراه با فندک به اتاق علی بردم و بر روی میز کوچک کنار تختش گذاشتم.به هنگام بازگشت او که متوجه خروج من از اتاقش شده بود به کنارم آمد و پرسید:به چیزی احتیاج داری؟متبسم گفتم نه ولی هر وقت فرصت کردی سری به اتاقت بزن بر روی میز کنار تختت چیزی هست که انتظار ترا میکشد.

علی با نگاه شیطتنت آمیزی و همراه با لبخند گفت:اتفاقا درون کشوی کتابهای تو هم چیزی هست که منتظر توست.با تعجب نگاهش کردم و با خوشحالی بسوی اتاقم رفتم.با شوق کشوی کتابها را گشودم و بسته ای که در زرورق زیبایی پیچیده شده بود یافتم مشتاق برای دیدار چیزی که درون آن بسته بود سریع آنرا باز کردم و در کمال تعجب کت بسیار زیبا و خوشدوختی را دیدم که از جنس کرپ ژرژت بود .بقدری از دیدن آن خوشحال شدم که نهایت نداشت همیشه آرزو داشتم که چنین کتی داشته باشم.با شادی آنرا بتن کردم و خود را در آینه آرایش برانداز کردم.بینهایت برازنده و شیک بود دلم میخواست به همان صورت بمیان جمع بروم تا همه آنرا ببینند.ولی ترسیدم باعث ناراحتی لیلا بشوم بهمین خاطر منصرف شدم کت را بیرون آوردم و در میان لباسهایم آویختم.وقتی که بهمیان جمع برگشتم متوجه علی شدم چشمهایش از شادی برق میزد .مثل اینکه او هم پی به شادی من برده بود به کنارش رفتم و به آرامی گفتم:خیلی متشکرم واقعا که خوش سلیقه ای.همراه با لبخندی در پاسخ گفت:منهم متشکرم هدیه تو هم عالی بود.در همان حال سیگاری بیرون آورد و با آتش فندک آنرا مشتعل کرد.

شام آنشب را علی از باشگاهی که وابسته به شرکت نفت بود و در نزدیکی منزل ما بود تهیه کرد.مادر مایل بود پذیرایی بطور کامل و در حد عالی باشد.بهمین خاطر بسرعت دستور صادر میکرد و از شوق دیدار برادر کاملا دستپاچه شده بود.اینبار دایی طالب واقعا لطف کرده بود و به نامه مادر که در آن خواهش کرده بود حتما برای عروسی اکبر به ایران بیاید جواب مثبت داده بود همراه پسرش راهی وطن شده بود.او در خلال صحبتهایش مطرح کرد که بخاطر مشکل ویزا نتوانسته همه اعضای خانواده را بیاورد.ولی مادر بهمین هم راضی بود.

از آنشب به بعد همه سعی ما بر این بود که به دایی و پسرش خوش بگذرد.طی این مدت اکبر و علی لحظه ای فرید را تنها نمیگذاشتند.و مدام او را برای گردش و تفریح به جاهای دیدنی شهر میبردند دایی طالب محبت کرده و مقدار زیادی سوغاتیهای مختلف برای هر دو خانواده با خود آورده بود.او به این طریق میخواست غیبت طولانیش را جبران کند.و خلا عاطفی را که با گذشت سالها میان او و خواهرانش بوجود آمده بود پر نماید.در این روزها بخاطر مراسم عروسی و انجام کارهای ضروری وقت سرخاراندن نداشتیم .مدام مشغول انجام کارها بودیم .در این میان خاله و نرگس و همینطور فریده در تمام کارها با ما همگام بودند .2 روز بعد از ورود دایی طالب خاله همه را برای صرف نهار بمنزلش دعوت کرد.روز خوبی بود و همه شاد بودیم .بعد از صرف غذا من و فریده همه ظرفها زا شسته و خشک کردیم.بعد از مرتب کردن آشپزخانه به حیاط رفتیم بچه ها سرگرم بازی با صحبت با هم بودند .آفتاب بهاری و لذتبخش بود من و فریده در مورد لباس شب عروسی با هم صحبت میکردیم.تابش آفتاب باعث کرختی و سستی میشد و هوس خوابیدن رادر انسان زنده میکرد.خمیازه ای کشیدم و به فریده پیشنهاد کردم به اتاق خواب برویم و استراحت کنیم.

ولی او با لبخندی گفت:فعلا خواب بی خواب بهتر است بروی در بحر لیلا و ببینی که چه پذیرایی از فرید میکند.نگاهی به آنسوی حیاط انداختم لیلا و فرید را زیر سایه درخت گل ابریشمی در حال گفتگو دیدم.لیلا سرگرم پوست کندن پرتقالی بود و در همان حال با فرید صحبت میکرد.آخر سر پرتقال را جلوی فرید درون پیشدستی گذاشت و با خوشرویی به او تعارف کرد.با نگاهی به فریده گفتم:انقدر بخیل نباش مگر نمیدانی مهمان نوازی یکی از خصوصیات بارز جنوبیهاست.خوب لیلا هم مشغول همین کار است.فریده با پوزخندی گفت:حالا که من اعتراضی نکردم.بعد پرسید راستی شیرین تو با عروس به آرایشگاه میروی؟گفتم:فمر نمیکنم.با تعجب پرسید چرا؟گفتم:برای اینکه ضرئرتی ندارد من ترجیح میدهم موهایم را به صورت ساده ای پشت سر جمع کنم.پس دیگر احتیاجی به آرایشگاه ندارد.در ضمن لیلا و نرگس با پروین میروند پس عروس خانم تنها نیست و دیگر نیازی بوجود من ندارد.فرشید که سرگرم توپ بازی بود فریاد زد شیرین و فریده بیایند وسطی بازی کنیم.فریده برخاست و دست مرا برای بلند شدن کشید گفتم:تو برو من اصلا حوصله بازی کردن ندارم.در همان حال بطرف اتاق براه افتادم.بزرگترها سرگرم صحبت در باره عروسی بودند پدر گفت:اگر علی وام حقوقی نگرفته بود من نمیتوانستم این جشن را برگزار کنم.اکبر فقط چند ماه است که مشغول کار شده و هیچ پس اندازی ندارد.منهم که از شما چه پنهان قسطهای ماهیانه اجازه نمیدهند پس اندازی داشته باشم پس در ایم میان فقط علی را داشتیم که همیشه آماده فداکاری است.علی که سرگرم حل جدول بود آنرا به کناری گذاشت و در پاسخ پدر گفت:اختیار دارید منکه کار مهمی نکرده ام این وظیفه ام بود که حرکت مثبتی برای اکبر انجام دهم.در این بین فرید هم به جمع ما پیوست و بر روی مبلی کنار من نشست.خاله برای هر دوی ما چای ریخت و کنارمان گذاشت.با تبسمی گفتم:دست شما درد نکند جدا که چای داغ میچشبد.فرید در حال برداشتن فنجان چای نگاهی بسویم کرد و گفت:شما خیلی خسته شدید از وقتی رسیدیم تا بحال مدام در زحمت هستید.با تشکر گفتم:این وظیفه من است اینجا برای من با خانه خودمان هیچ فرقی ندارد.اندوه کلامش کاملا هویدا بود در همان حال گفت:ای کاش ما هم ساکن ایران بودیم و در آنصورت میتوانستیم بشتر با شما و عمه طلعت رفت و آمد کنیم.نمیدانید چقدر لذت میبرم وقتی اینهمه صمیمیت را میبینم .در پاسخ او که صادقانه سخن گفته بود گفتم:باز جای شکرش باقیست که این فرصت پیش آمد و با هم آشنا شدیم.گرچه من با آنکه قبلا هیچیک از شما را ندیده بودم ولی مثل دیگران دورادور به همه شما علاقه مند بودم و حالا که سعادت دیدار شما دست داد علاقه من دو چندان شده.همراه با لبخندی گفت:باور کنید ما هم به همان اندازه به همه شما علاقه مند شدیم بعد از این نمیگذاریم فاصله دیدارها زیاد طولانی شود.علی که تا آن لحظه به صحبتهای ما گوش سپرده بود با فرید مشغول گفتگو شد و راجع به شغلش در بحرین سوالاتی کرد.در این بین مشخص شد که او لیسانس حسابداری دارد .فرید هم مانند علی هنوز دم به تله ازدواج نداده بود چرا که عقیده داشت همیشه برای ازدواج فرصت هست.پس چرا عجله کند و خود را به دردسر دوران تاهل بیندازد.با خود گفتم عجیب است که پسرها تا این اندازه با هم اختلاف عقیده دارند یکی مانند اکبر که به قول معروف هنوز سر از تخم بیرون نیاورده هوس زن گرفتن کرده است و کسانی مانند علی و فرید زیر بار ازدواج نمیروند.

فصل 8

جشن عروسی در سالن همان باشگاهی که نزدیک محل ما بود برگزار شد.مراسم با شکوهی بود و عده زیادی از دوستان و آشنایان عروس و داماد در آن شرکت داشتند من همراه با چند نفر برای آماده کردن وسایل ضروری قبل از دیگران به باشگاه رفتیم.در 2 طرف طول سالن میز و صندلیهایی برای پذیرایی از مهمانان چیده شده بود در قسمت روبروی سالن سن قرار داشت که محلی برای نوازندگان بود .کاناپه خوش رنگی که با 2 سبد گل طبیعی در طرفین تزیین شده بود محلی برای نشستن عروس و داماد بود .مراسم عقد در منزل آقای رستگار پدر پروین صورت میگرفت.از روز قبل یکی از اتاقها را برای برگزار ی این مراسم آماده و تزیین کرده بودند.

من بخاطر نظارت و همکاری امور سالن نتوانستم در آن مراسم حضور داشته باشم.در حالیکه با برگهای سبز میان میوه ه را تزیین میکردم صدای فرید را شنیدم که گفت:شما سرشار از ذوق و سلیقه هستید با تشکر گفتم:ببخشید که امروز شما را بزحمت انداختیم بد شد که شما نتوانستید در مزاسم عقد حضور داشته باشید.فرید که در کت و شلوار مشکی رنگش برازنده تر بنظر میرسید همراه با لبخند و نگاه شیطنت آمیزی گفت:باور کنید در کنار شما بودن به هر مراسمی ترجیح دارد .در ضمن خود من داوطلب شدم به اینجا بیایم هر چند تابحال بجز نگاه کردن به کارهای شما و لذت بردن کار دیگری انجام ندادم.با لبخند زیرکانه ای گفتم:پس حالا که بیکارید لطفا این ظرف میوه را روی آن میز گوشه سالن بگذارید.در حیت برداشتن ظرف میوه گفت:با کمال میل.در همان حال علی صدایم کرد و گفت:مهمانان در حال آمدن هستند آیا همه چیز حاضر است؟ به او اطمینان دادم که همه چیز مرتب است و در ضمن برای آنکه سربسرش گذاشته باشم گفتم:داماد آینده امیدوارم شما در موقع عقد کنان مرا بدنبال نخود سیاه نفرستید و این افتخار را بمن بدهید کهدر لحظه انجام مراسم آنجا باشم.با لبخندی که چهره اش را جذابتر میکرد گفت:اگر تو نباشی که اصلا عقدی صورت نمیگیرد اینرا مطمئن باش.با خوشحالی گفتم:ببینیم و تعریف کنیم.در حال جدا شدن از او بودم که گفت:راستی شیرین امشب با این لباس معرکه شدی.با رضایت گفتم: متشکرم ولی صبر کن دو سه ساعت دیگه کت مشکیم را بپوشم بعد تعریف کن.آنشب در تمام مدت در حال پذیرایی بودم در یک فرصت مناسب تغییر لباس دادم و کت اهدایی علی را بجای کت صورتی رنگی که بتن داشتم پوشیدم.بعد از ورود به سالن احساس رضایت بیشتری کردم چون آنهایی که متوجه تعویض لباس من شدند همگی از حسن سلیقه ام در باب انتخاب رنگ مشکی و صورتی تمجید کردند.در این میان لیلا با حالت بخصوصی پرسید:این کت را از کجا آوردی؟برای آنکه از علی کینه ای بدل نگیرد گفتم:مدتی بود که از علی خواهش کرده بودم برایم کتی شبیه به این بخرد از قضا چند روز پیش خواهشم بر آورده شد.

لیلا با حسادت علنی گفت:پس چرا قبلا بهم نشان ندادی؟گفتم:میخواستم برایت تازگی داشته باشد.در همان حال بسوی علی رفتم او که از دور متوجه من شده بود با لبخند رضایتی گفت:واقعا که این لباس برازنده توستجلویش نیم چرخی زدم و گفتم:این برازندگی ار حسن سلیقه برادر عزیزم است.همانطور که نگاهم میکرد پرسید:شام خوردی؟گفتم آنقدر خسته بودم که میلی به غذا نداشتم.ولی برای برطرف کردن ضعف چند لقمه به اجبار خوردم.دستم را کشید و گفت:تو امشب به اندازه کافی زحمت کشیدی حالا بیا بشین تا دیگران بجای تو پذیرایی کنند . مرا روی یکی از صندلیها در کنار خو د نشاند.وقتی نشیتم تازه متوجه ذق ذق پاهایم شدم.به علی گفتم:اگر گفتی الان چه چیز لذت داره؟با نگاهی گفت:حتما یه چای داغ.گفتم:آنکه جای خود دارد ولی الان یه جای راحت برای خوابیدن جدا لذت بخشه.دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت:میدانم خیلی خسته ای یکی دو ساعت دیگر مراسم به پایان میرسد وقتی بخانه برگشتیم یکسره به رختخواب برو و راحت بخواب.فردا هم لازم نیست زود از خواب بیدار شوی تا هر موقع که مایل بودی استراحت کن.

عروس و داماد در آخرین دقایق نیمه شب دست یک یک مهمانان را فشردند و برای حضورشان از همگی تشکر کردند.وقتی همه بخانه برگشتیم نگاه مارد بمن افتاد و گفت:شیرین تو خیلی خسته ای زودتر برو استراحت کن.با یک شب بخیر کوتاه به اتاقم رفتم و پس از تعویض لباس با تنی خسته و بیحال به بستر افتادم و تا نیمه های روز بعد هیچ نفهمیدم.بلیط هواپیمای دایی و فرید برای روز چهاردهم فروردین تهیه شده بود و در روز سیزده همگی ما و خانواده خاله به همراه خانواده پروین برای بدر کردن سیزده به جای سرسبز و با صفایی رفتیم.بر اثر شلوغی بسختی جای برای نشستن پیدا کردیم.روز خوبی بود و همه مردم شاد و سرزنده بودند .اکبر و پروین مثل دو پرنده خوشبختی لحظه ای از هم غافل نمیشدند مادر و خاله هم تمام سعیشان این بود که در آخرین روز به برادر و برادر زاده یشان خوش بگذرد.بهمین خاطر مدام از آنها پذیرایی میکردند در این میان فرید کمی گرفته بود و زیاد سیگار میکشید در حال تهیه سالاد بودم که دایی را مخاطب قرار دادم و گفتم:دایی جان قول میدهید که از این به بعد لا اقل سالی یکبار بما سر بزنید؟البته در سفرهای بعدی سعی کنید بقیه افراد خانواده را همراه بیاورید.همراه با لبخندی گفت:اگر فرصتی پیش بیاید حتما اینکار را میکنیم.با اعتراض گفتم اینکه نشد قول.فرید که تا آنلحظه متفکر و مغموم نشسته بود گفت:شیرین خانم من بجای پدرم قول میدهم باور کنید در این مدت آنقدر بما خوش گذشت که از فردا بمدت یکسال روزشماری میکنیم که دوباره به ایران برگردیم.به دنبال این کلام پرسید راستی چند سال دیگر به پایان تحصیل شما مانده؟بجای من مادر با خوشحالی گفت:2 سال دیگر دیپلمش را میگیرد و درسش تمام میشود.آنوقت است که باید بار سفر ببندد با تعجب پرسیدم:مگر قرار است به کجا بروم.؟خاله همراه با خنده گفت:بمنزل شوهر.علی سرش را از روی جدولی که در دستداشت بلند کرد و گفت:از خالا این حرفها را در مغز شیرین نکنید درست نیست.خاله خطاب به او گفت:علی آقا شما طوری راجع به ازدواج صخبت میکنید مثل اینکه گناه کبیره است.یک نگاه به اکبر و پروین بیندازید آنوقت میفمید که نصف عمرتان به هدر رفته که هنوز ازدواج نکرده اید.علی با پوزخندی گفت:نکران نباشید خاله جان ماهی را هر وقت از آب بگیرید تازه است.

آنروز فرید از همه ما در حالتهای مختلف عکس گرفت به نظر من آخرین عکس او ا ز همه بهتر بود چرا که همگی دسته جمعی نشستیم و از آقای رستگار خواهش کردیم عکس ما را بگیردقرار بود فیلم را فرید با خود ببرد و در همناجا عکسها را ظاهر کند.مادر از او خواهش کرد یه سری کامل از روی عکسها برای ما چاپ کند.صدای اعتراض خاله بلن شد پرسید پس کسی به فکر من نیست ؟فرید قول داد حتما برای او یک سری بفرستد.

ساعت حرکت هواپیما 10 صبح بود و من بخاطر رفتن به دبیرستان نمیتوانستم آنها را بدرقه کنم.مادر و خاله طلعت همراه با دیگران برای درقه رفتند به فرودگاه به هنگام خداحافظی از دایی خواستم که سلام گرم مرا به یک یک افراد خانواده اش برساند.دست فرید را بگرمی فشردم و خاطر نشان کردم که نامه را فراموش نکند.با حالت بغض آلودی گفت:قول میدهید حتما جواب نامه هایم را بنویسید؟با خوشرویی گفتم:قول صد در صد و اضافه کردم:راستی اگر در بعضی مواقع بمشا در اینجا بد گذشت ما را ببخشید.فرید که چمشهایش با هاله از اشک براقتر بنظر میرسید لب زیرینش را بدندان گرفت و گفت:این حرف را نزن باو ر کن هیچوقت خاطره این سفر را فرموش نخوام کرد.بعد اضافه کرد همیشه از خداحافظی بیزار بودم پس فقط میگویم به امید دیدار.

شروع دوباره کلاسهای درس دوباره مرا مشغول کرده بود دیگر به هیچ چیز بجز امتحاانات ثلث سوم فکر نمیکردم در یکی از روزهایی که خسته از مدرسه به خانه برگشتم متوجه نامه ای شدم که از بحرین رسیده بود .نامه حاوی پاکت سفارشی هم بود که همه عسکها را در آن گذاشته بودند..اول عکسها را با هیجان نگاه کردم همه آنها خوب و با کیفیت عالی بودند محیط شلوغ عکسها و سرسبزی مکان و زیبایی آنها را دو چندان کرده بود.بین آنها متوجه عکسی شدم که در حالتهای مختلف از من گرفته شده بود .وقتی لیلا مرا خوشحال از تماشای آنها دید با حالت طعنه گفت:از همه فلیم فقط چند عکس مربوط به دیگران است و بقیه فقط از تو گرفته شده.در جواب گفتم باور کن هیچ نفهمیدم این عکسها ی از من گرفته شده علی که سرگرم خواندن نامه فرید بود گفت:مثل اینکه اسم فرید را باید به لیست طرفداران شیرین اضافه کنیم.مادر نگاهی بمن کرد و گفت:اتفاقا طالب راجع به این موضوع اشاره ای هم کرد و پرسیدکشیرین خیال ازدواج ندارد؟من که از قبل میدانستم جواب تو چیست گفتم تابحال چندین خواستگار برایش آمده ولی او زیر بار نمیرود.تصمیم دارد فعلا به درسش برسد در ضمن سفارش کرده تا پایان دبیرستان هیچ خواستکاری را قبول نکنیم.بعد از این صحبت طالب دیگه حرفی ار این مطلب پیش نکشید.

امتحانات ثلث سوم با همه هیجانش به پایان رسید آخرین امتحان ما درس زبان بود .وقتی که برگه ها را داده و از سالن خارج شدیم نگاهم به آقای صالحی افتاد او که متوجه من شده بود پرسید:امتحان چطور بود؟با خووشحالی گفتم:خیلی خوب بود آقا نحوه سوالات عالی بود.او با لبخند مرموزی گفت:که اینطور خوب ببینیم و تعریف کنیم.بر اثر تبسم او برق از سرم پرید در یک لحظه فکر کردم نکند آقای صالحی بخاطر رفتار من نمره ام را کم کند.در رابطه با این فکر گفتم:البته زیاد هم نمیتوانم روی خوب روی خوب بودن نمره ام تاکید کنم.با تعجب و همراه با پوزخندی گفت:چرا؟گفتم:میتورسم این اواخر باعث دلگیری شما شده باشم و همین موضوع در نمره ام تاثیر بگذارد.عینک ظریف آفتابیش را بچشم زد و گفت:اگر میتوانستم اینکار را میکردم ولی افسوس که وجدانم بمن این اجازه را نمیدهد.

تابستانهای شهر ما همیشه طولانی و طاقت فرساست .بادهای گرم آفتاب سوزان دم کردگی هوا و شذجی از مشخصات بارز این مناطق است.هر چند در خانه های سازمانی وجود چند کولر گازی هوای درون منزل را خنک و لذتبخش میکند.ولی اگر لحظه ای آنرا خاموش کنیم هوای خانه مثل جهنم میشود.

بعضیها معتقدند این گرما برای این مناطق لازم و ضروری است چرا که اگر هوا تا به این حد گرم نشود میوه نخل خرما خوب رسیده نخواهد شد.خرما یکی ار بارزترین محصولات کشاورزی کشور ما محسوب میشود و سالانه مقدار زیادی از این محصول به کشورهای دیگر صادر میگردد.به اصطلاح مردم این نواحی گرمترین زمان در طول تابستان را گرمای خرما پزان میگویند.

نیمه های مرداد ماه بود که پدر پیشنهاد کرد همگی برای زیارت به مشهد مقدس برویم.این پیشنهاد مورد استقبال همه قرار گرفت.وقتی خاله از جریان با خبر شد با خوشحالی گفت:چطور است هر دو خانواده با هم به این سفر برویم ؟چون همه با این نظر موافق بودند مینی بوس مرتبی را برای مدت 20 روز کرایه کردیم و عازم سفر شدیم.شاید این مسافرت یکی ار بهترین خاطرات زندگی من باشد.به هر صورت هر چه بود سراسر خوشی و تفریح بود همراه با حوادث بیاد ماندنی.نظر به اینکه همه وسایل ضروری را بهمراه داشتیم در بین راه هر جا به فضای سبز و محیط با صفایی بر میخوردیم توقف کرده و به استراحت و تهیه غذا میپرداختیم.شبها را حتما در یکی از شهرهای بین راه اطراق میکردیم.و با آغاز روز حرکت ما هم آغاز میشد خاله تمام مدت را به شوخی و مزاح بادیگران مشغول بود.مادر هم مسول ریختن چای و یا پخش تنقلات بود.از آغاز حرکت تمام لحظه های جالب رادر دفتری یادداشت کردم.به هنگام طی مسیر هر کس هر لحظه مایل بود جایش را با دیگری عوض میکرد.علی رانندگی را میدانست .در ساعاتی که راننده خسته بود به کمک او میرفت.اکبر و فریدون هم در موقع لزوم پشت فرمان مینشستند.آقای راننده که مرد میان سالی بود از این سفر و همراه بودن با ما راضی بنظر میرسید.او با همه صمیمی شده بود و تقریبا یکی از افراد فامیل به حساب میامد هنگامی که به مقصد رسیدیم تقریبا همگی خسته بودیم.نخستین روز به پیدا کردن مکان و نظافت شخصی گذشت.ولی روز بعد همگی به پابوس امام رفتیم.برای اولین بار بود که این سعادت نصیبم شد.وقتی وارد صحن شدیم با عده زیادی از زائرین مواجه شدم .در دل با خود گفتم هر یک ار این مردم برای اجابت حاجت خود به این مکان آمده اند .در جایگاه اصلی فشار زوار بیش از حد تصور بود.در این میان هر چه سعی میکردم دستم را به ضریح برسانم فشار دیگران مرا جابجا میکرد.مانند پر کاهی در دست امواج به این سو و آن سو میرفتم در حین همین جابجاییها در عین ناباور یخود را کنار ضریح دیدم.با دو دست محکم به آن چسبیدم و دیتم را به کنگره های آن تکیه دادم.صدای گربه و زجه دیگران مرا منقلب کرده بود.در حالیکه میلرزیدم گونه هایم از اشک خیس شده بود.دلم میخواست منهم از امام چیزی طلب کنم ولی برای خود هیچ نمیخواستم پس با خلوص نیت برای همه مردم دعا کردم.در حالیکه با امام راز و نیاز میکردم سلامتی همه را از او طلب کردم بر اثر فشار دستهای دیگران چادرم لیز خورد و بر روی شانه هایم افتاد .در این فکر بودم که جایم را به زائر دیگری بدهمکه دستی چادر را دوباره بر سرم کشید.وقتی به عقب برگشتم علی را دیدم که به فاصله کمی دورتر از من ایستاده و چشمانش قرمز و متورم بود.برای بیرون رفتم از میان جمعیت دستش را گرفتم و با سختی راهی به خارج پیدا کردم.وقتی به حیاط رسیدیم دیگران در انتظار ما بودند .طی مدتی کهد ر شهر مشهد بودیم چندین بار برای زیارت به حرم رفتیم و در فرصتهای دیگر از مناطق دیدنی شهر بخصوص باغ وکیل پارک شهر و بازار معروف اما رضا دیدن کردیم.یک روز را هم برای خرید سوغاتی اختصاص دایدم.در بازگشت احساس عجیبی داشتم و دلم شدیدا گرفته بود.

یک هفته بعد از آنکه از سفر برگشتیم برای ثبت نام در سال پنجم به دبیرستان رفتم.در آنجا عده ای از همکلاسانم را که برای امتحان دروس تجدیدی به مدرسه آمده بودند ملاقات کردم.بعد از خوش و بش های اولیه به گوشه ای از حیاط مدرسه رفتیم و مشغول صحبت شدیم.هر کس از دردی سخن میگفت ثریا دوست هم نیمکتی من خبر نامزدی را داد و گفت بعد از امتحانات شهریور ازدواج خواهد کرد.با خوشحالی به او تبریک گفتم و برایش آرزوی خوشبختی کردم.

منیژه گفت:راستی شیرین خبر ازدواج آقای صالحی را شنیدی؟با تعجب گفتم:اوه...پس بالاخره مستر صالحی ازدواج کرد.منیژه گفت:با یکی از دختران اقوامش ازدواج کرد.همراه با تبسمی گفتم:امیدوارم زندگی خوبی داشته باشند.آنروز بچه ها خبرهای دسته اول را برایم بازگو کردند منهم به نوبه خود از چیزهایی که دیده یا برایم اتفاق افتاده بود تعریف کردم.

سال پنجم دبیرستان هم مانند سالهای دیگر گذشت و حادثه بخصوصی رخ نداد .تنها حوادث قابل ذکر آن سال بچه دار شدن اکبر بود که حالا دیگر با ما زندگی نمیکرد و یک خانه نقلی اجاره کرده بود.در اواخر سال سربازی محمود به پایان رسید و او با قدی بلند و چهره ای مردانه تر بخانه بازگشت.فرشید که چند ماهی بود در یکی از شرکتهای ساختمانی مشغول بکار بود به تازگی با یکی از دختران همسایه نامزد شده و عروسی آنها به چند ماه بعد موکول شده بود.علی هنوز هم مجرد بود و اصلا خیال ازدواج نداشت.لیلا هم مثل سابق روال زندگی عادی زندگی را میکذراند و این اواخر سرش را به خیاطی گرم میکرد.سرفه های پدر اینروزها شدیدتر و عذاب آورتر شده بود او ظاهرا هم خیلی ضعیف بنظر میرسید .در این ایام فقط صبحها به اداره میرفت و علی مانع آن شد که شغل دومش راداشته باشد.مادر هم مثل سابق مایه گرمی و صفای خانه بود. با وجود او همه چیز برای دیگران قابل تحمل بود .مصطفی سال جهارم دبستان را هم با موفقیت پشت سر گذاشت و من او را برای کلاس پنجم دبستان و خود را برای سال ششم نام نویسی کردم.

دیروز نامه ای از بحرین رسید که همه از دیدنش خوشحال شدند دایی طالب در نامه اظهار دلتنگی کرده بود و نوشته بود آرزویش این است که دوباره بتواند سفری به ایران داشته باشد.

فصل 9

روز اول مهر اونیفورم جدیدم را که به تازگی تغییر رنگ داده بود به تن کردم .امسال بر خلاف سالهای قبل از بلور سفید رنگ و سارافن سرمه ای استفاده میکردیم.با نگاهی در آینه لبخند زضایت آمیزی بخو د زدم ولی وقتی با خود گفتم این آخرین سالی است که به دبیرستان میروم دلم عمیقا گرفت و برای آینده نامعلوم خود نگران شدم.اما لحظه ای بعد همه چیز راب ه دست سرنوشت سپردم و در حالیکه شانه هایم را بالا می انداختم با خود گفتم هر چه باداباد ولی حقیقت این بود که آرزو داشتم بعد از اخذ دیپلم به د انشگاه یا سر کار بروم.

2 ماه از سال تحصیلی میگذشت و به دلیل رسیدن زمستان هوا زودتر از معمول تاریک میشد.خسته از مدرسه بخانه برمیگشتم که از فاصله ای نه چندان دور متوجه مصطفی شدم.با خوشحالی بسویم می آمد طبق روال همیشه یک بسته بیسکوییت کرم دار برایش خریده بودم.چهره اش خندان بود و مثل اینکه میخواست خبر خوشی را بمن برساند با آنکه فاصله اش کم بود با صدای بلند گفت:آمدند من که تحت تاثیر هیجان قرار گرفته بودم پرسیدم:کیا آمدند ؟خندان گفت:دایی زندایی فرید هم آمده است .با لبخندی گفتم:به به خوش آمدند.طی مدتی که بطرف خانه میرفتیم از او پرسیدم چه وقت رسیدند؟او که سرگرم باز کردن پوسته بیسکوییت بود گفت:ساعت 2 بعد از ظهر.پرسیدم خاله طلعت هم آمده است ؟مصطفی با خوشحالی گفت:بله آنها هم آمده اند.زنگ را فشردم محمود در را برایمان باز کرد میخواست خبر رورد مهمانان را بدهد که مصطفی گفت من به شیرین گفتم که دایی آمده.در آشپزخانه لیلا و فریده سرگرم آماده کردن وسایل شام بودند.با هر دو احوالپرسی کردم و گفتم:چشمتان روشن.فریده با لبخندی گفت:چشم تو هم روشن.پرسیدم:راستی زندایی چه شکلی است؟لیلا گفت:برو خودت ببین من که اصلا از او خوشم نیامد خیلی از خودش متشکر است.از حرف لیلا تعجب کردم و بطرف اتاق براه افتادم.بمحض ورودم همه ساکت شدند .بعد از احوالپرسی با دایی برای بوسیدن خانمش جلوتر رفتم ولی او باسردی هر چه تمامتر با من برخورد کرد و با اکراه بوسه ای از گونه ام گرفت.او خانم سفید رویی بود که چشمان خندانی داشت دهانش گشاد ولی با وجود لبهایی خوش خالت زیبا بنظر میرسید.پیراهن بلندی به شیوه زنهای عرب بتن داشت و مقنعه سیاه رنگی را به دور سر پیچیده بود و با یک گیره طلا به شکل پرنده محکم میشد.طرز کلامش مانند دایی مخلوطی از فارسی و عربی بود دستانش با مقدار زیادی النگو مزین شده بود گردنبند قطور چشم گیر یهم به گردن داشت.

بعد از او بطرف فرید رفتم که به احترام من به پا ایستاده بود و چشمانش از خوشحالی برق میزد.دستم را بگرمی فشرد و برای اینهمه مدت دوری ابراز دلتنگی کرد.در جواب گفتم:دل ما هم برای شما تنگ شده بود و چه خوب شد که دوباره تشریف آوردید.بخصوص مه اینبار چشم ما هم به جمال ماه مادر شما هم روشن شد.صدای زندایی را شنیدم که با فارسی لهجه داری گفت:اختیار دارید از وقتی فرید از ایرن برگشت بقدری از شما تعریف کرد که مشتاق بودیم زودتر از اینها شما را زیارت کنیم ولی متاسفانه فرصت دست نمیداد.همراه با لبخندی گفتم:فرید خان محبت دارن .بعد سرگرم احوال پرسی با خاله و بقیه شدم و بدنبال آن برای تعویض لباس به اتاقم رفتم وقتی دوباره بمیان خمع برگشتم بحث بر سر این بود که دنیا وفا ندارد و در این قلیل عمر باید از حال یکدیگر باخبر بود.

برای تازه کردن دست و رویم به حیاط رفتم سردی هوا دلچسب بود چرا که در شهر ما به قدری تابستانهای گرم و طولانی داریم که هوای سر برایمان کوارا است.نسیمی را که میوزید با تمام وجود بلعیدم و بطرف آشپزخانه رفتم.بمحض ورود فریده گفت:خوب چطور بود؟پرسیدم چی چطور بود؟با حالت بخصوصی گفت:زندایی را میگویم.گفتم:زن نسبتا زیبا و با آن همه طلایی که بخود آویزان کرده میشود گفت:زن گران قیمتی است.اما هر چه هست از برخوردش زیاد خوشم نیامد در ضمن فکر کنم از آن زنهاست که در منزل فرمانروای مطلق هستند.

وقتی لیلا و فریده نظرشان را مطرح کردند متوجه شدم زندایی در اولین قدم بد آورده و در دل هیچکس جایی باز نکرده.صدای زنگ در بلند شد و من آنرا باز کردم.علی بود که مقدار زیادی مواد غذایی خریده بود و هر دو دستش پر بود.خسته نباشید گفتم و یکی از بسته ها را از او گرفتم.وقتی بطرف آشپزخانه میرفتیم پرسید:با مادر فرید آشنا شدی؟گفتم:بله ولی اصلا بدلم ننشست.با لبخندی پرسید چرا نمیدانم شاید بخاطر اینکه بدجوری براندازم کرد.در حالیکه نگاهم میکرد پرسید:چرا این برداشت را کردی؟گفتم:باور کن جدی میگویم درست مثل این بود که میخواهد برده ای را بخرد راستش را بخواهی از نگاهش حرصم گرفت .علی خندید و گفت:مهم نیست سعی کن به دل نگیری در عوض دایی و فرید آدمهای خوبی هستند.

همراه با لیلا و فریده دو نوع شام همراه با مخلفاتش تهیه کردیم.و من برای اینکه روی زندایی ممتکبرم را کم کرده باشم سفره شام زیبایی چیدم و گلدان کوچکی از گلهای باغچه را برای تزیین در میانش جا دادم..در حین انجام کارها متوجه بودم که تمام حرکات مرا زیر نظر دارد و از گوشه چشم لحظه ای از من غافل نمیشود.یکبار فرید متوجه نگاههای خیره او شد و با زبان عربی مطلبی را با او در میان گذاشت مادرش پشت چشمی نازک کرد و به همان زبان پاسخش را داد.

موقع صرف شام انقدر از نگاههای وقت و بی وقت او بتنگ آمده بودم که زود دست از خوردن کشیدم.علی که بعد از من شامش را نیمه خورده رها کرد در کنارم نشست و پرسید چرا غذایت را نخوردی؟به آرامی گفتم:از دست بعضیها اشتهایم کور شد.سیکاری روشن کرد و گفت:اهمیت نده.در جواب گفتم:تو هم که غذایت را کامل نخوردی؟دود سیگارش را به هوا فرستاد و گفت:نمیدانم دلم چرا شور میزند با نگرانی پرسیدم:دلواپس چه هستی؟نگاه عمیقی بسویم کرد و گفت:نمیدانم ولی احساس میکنم که حادثه بدی اتفاق خواهد افتاد.بطرفش نگاه کردم و گفتم:انشاالله که هیچ اتفاقی نمی افتد.صبح وقتی بیدار شدم بقیه را مشغول صرف صبحانه دیدمبعد از سلام بلند بالایی که با لبخند همراه بود به سوی حیاط رفتم.سطح حیاط خیس بود و خبر از باران شب گذشته میداد.محو تماشای سبزه های شاداب و گلهایی که بر اثر ریزش باران شاخه هایشان خم شده بود و قطره های باران که هنوز در لابلای بعضی از گلبرگهایشان بچشم میخورد بودم که صدای فرید مرا متوجه او کرد در حالیکه بمن نزدیک میشد گفت:طی این دو سال که شما را ندیده ام خیلی عوض شده اید .بطرفش برگشتم و همانطور که موهای افشانم را مرتب میکردم گفتم:خوب این امر طبیعی است که گذشت زمان انسان را پیرتر میکند ولی امیدوارم که این پیری را زیاد بروز نداده باشم.همراه با لبخندی گفت:منظورم اصلا این نبود بلکه میخواستم بگویم که شما بسیار زیباتر شده اید . از کلام بی پرده او کاملا خجل شدم و در حالیکه هچوم خون را به چهره ام احساس میکردم گفتم:متشکرم این نظر لطف شماست البته این مسئله در مورد شما هم صدق میکند چرا که شما هم بهتر و جا افتاده تر از دو سال پیش شده اید.لبخندی لبانش را از هم گشود و در همان حال پرسید:جدا اینطور است؟با تبسمی گفتم:من عادت به دروغگویی ندارم .صدایش را شنیدم که با خوشحالی گفت:این فقط چشمای شماست که همه چیز را بهتر میبیند .در همان لحظه همراه با باز شدن در اتاق مادر فرید به حیاط آمد .برای فرار از نگاههای او با یک معذرت مختصر از فرید جدا شدم و بطرف دستشویی رفتم.

بعد از صبحانه به همراهی لیلا سرگرم آماده کردن ضروریات غذای ظهر بودیم که لیلا در حال پوست کندن سیب زمینیها پرسید:اگر سوالی بکنم قول میدهی راستش را بگویی؟گفتم:هر چه باشد اگر بتوانم حتما حقیقتش را خواهم گفت"با تردید و دو دلی پرسید:اگر تو را برای فرید خواستگاری بکنند قبول میکنی؟ار این حرف مثل برق گرفته ها خشک شدم و برای چند لحظه مات و متحیر به او نگاه کردم بعد پرسیدم مگر در این مورد صحبتی پیش آمده؟در حالیکه سعی میکرد قیافه مرموزی بخود بگیرد گفت:تو هنوز جواب مرا ندا ده ای اول بگو ببینم قبول میکنی یا نه؟تا بعد منهم جوابت را بدهم.گفتم:آنقدر گیج شده ام که اصلا نمیتوانم جوابی به این سوال بدهم .در حال بریدن مرغ بودم و در یک لحظه لبه تیز کارد را بر روی انگشتم فشار دادم و همراه بادرد شدیدی متوجه بریدگی آن شدم.همانطور که با دست دیگر محل بریدگی را محکم گرفته بودم بسوی لیلا برگشتم و با ناله ای گفتم:دستم برید.متوجه جای بریدگی شد و با نگرانی گفت:وای چه خونی.در همان حال با عجله از آشپزخانه خارج شد .لحظه ای بعد مادر به همراهی فرید وارد شدند از دیدن فرید معذب بودم و تمام سعیم این بود که نگاهم به او نیفتد.مادر با نگاهی به دستم گفت:مثل اینکه رگ را بریدی حواست کجا بود؟بعد اضافه کرد:خونریزش زیاد است فکر میکنم باید بخیه شود.در حالیکه محل بریدگی ذق ذق میکرد گفتم:بخیه لازم نیست فقط کمی محلول ضد عفونی و باند بیاورید وقتی آنرا ببندیم خود بخود خوب خواهد شد.فرید که نگران بنظر میرسد مداخله کرد و گفت:نه این کافی نیست حتما پزشک باید دستت را ببیند .چرا که ممکن است جای زخم عفونت کند .هر چه کردم از این فکر منصرف بشوند نشد.بناچار همراه فرید و محمود به بهداری رفتیم در آنجا به تشخیص پزشک متوجه بریدگی رگ شدیم.پزشک معالج نحوه بخیه زدن را به یکی از پزشک یاران متذکر شد .بعد از اتمام کار یک آمپول کزاز هم نوش جان کردم.بهنگام بازگشت بخاطر خون زیادی که ازدستم رفته بود احساس ضعف و سرگیجه میکردم.در همان حال سرم را به پشت صندلی تکیه دادم و ارام به خواب رفتم.با تکان دست محمود فهمیدم که به منزل رسیدیم.به هنگام ورود همه را منتظر خود دیدم .در خانه چون کاری از دست من بر نمی آمد به پیشنهاد دیگران به اتاقم رفتم و دراز کشیدم.دقایقی بعد ضربه ای بدر مرا متوجه خود کرد با بی حالی گفتم:بیا تو.در باز شد و فرید با لیوانی آب پرتقال بدرون آمد و کنارم نشست.همانطور که لیوان را پهلوی تختم میگذاشت پرسید:ضعف داری؟گفتم:سرم کمی دوران داره.با تبسمی گفت:این را بخوری بهتر میشوی در حین برداشتن لیوان تشکر کردم.اینبار با نگاه مخصوصی گفت:مثل اینکه طی این 2 سال نه تها زیباتر بلکه کمرو تر شده ای.بعد از نوشیدن جرعه ای شربت پرسیدم:به چه دلیل این برداشت را کردید؟با نگاه زیرکانه ای گفت:آخر از صبح تابحال دائم سعی کرده اید از من فرار کنید در صورتی که قبلا اینطور نبودید.گفتم:شاید بخاطر این است که قبلا خامتر بودم و معنی نگاهها را نمیفهمیدم.در حالیکه لحن کلامش با لبخندی همراه بود پرسید:حالا که معنی نگاه مرا بهتر درک میکنی میشود لطفا بگویید از نگاهم چه فهمیدید؟در اتاق باز شد و مادر فرید بدون آنکه ورودش را به وسیله ضربه ای اعلام کند به سرعت داخل شد درست حالت کسی راداشت که میخواست مچ گیری کند .اما وقتی مرادر حالت نشسته در بستر و فرید را با فاصله معینی در کنار من دید شرمنده از عمل خود همراه با لبخند تصنعی پرسید:شیرین جان حالت بهتر است؟از این همه بدجنسی لجم گرفته بود ولی بروی خود نیاوردم و گفتم:ممنون کمی بهترم.فرید از ورود بی موقع مادرش سرخ شد و با کلام عربی به تندی مطلبی را به او متذکر شد.ولی زندایی اصلا به روی خودش نیاورد و همانطور که پهلوی من مینشست گفت:فرید مثل اینکه عمه ترا صدا میکند.فرید که منظور مادرش رادرک کرده بود بلند شد و با چهره ای گرفته از اتاق خارج شد.

از تنها بودن با مادر فرید واقعا ناراحت بودم با این وجود سعی میکردم نسبت به آن مهربان باشم در حالی که از هر دری سخنی میگفت بعد از کلی زمینه چینی پرسید:شیرین تو قصد ازدواج نداری؟از سوال بی موقع او چنان معذب شده بودم که تا چند لحظه جوابی برای گفتن نداشتم.سپس به آرامی گفتم:مسئله ازدواج برای هر دختری یک امر طبیعیست دیر یا زود گریبانش را خواهد گرفت اما من تابحال راجع به آن فکر نکرده ام .پس از نگاه کنجکاوی گفت:مدتی است که برای فرید در فکر پیدا کردن یک همسر خوب هستیم ولی نمیدانیم چه کسی را انتخاب کنیم گه خدایی ناکرده پشیمانی پیش نیاید حقیقتش را بخواهید فرید از اولین سفرش به ایران مدام از شما صحبت میکرد و تعریف خوبیها و محسناتتات را میکرد از دیشب تا بحال میبینم که تعریفهای او بی علت هم نبوده حالا میخواستم نظر ترا راجع به او بپرسم و اینکه اگر مایل به ازدواج با تو باشد قبول خواهی کرد؟سرم پایین بود و به لیوان درون دستم نگاه میکرم با صدایی که با لرزش همراه بود گفتم:به نظر من فرید خان یکی از ایده آل ترین مردهاست و هیچ عیب و ایرادی ندارد ولی مسئله اینجاست که من هنوز آمادگی ازدواج رادر خود نمیبینم.نگاه پر افاده ای بسویم انداخت و گفت:مگر ازدواج آمادگی هم میخواهد در زمان ما که هر چه بزرگترها میگفتند ما چشم بسته قبول میکردیم و حتی معنای کلمه آمادگی را بدرستی نمیفهمیدیم حالا دخترها در سنین بالا بهانه های عجیب و غریب میگیرند.از ناراحتی و عصبانیت دچار سر درد شدیدی شده بودم.سرم پایین بود و با تمام قدرت به سطح بیرونی لیوان فشار وارد میکردم.

خوشبختانه مادر به دادم رسید و اعلام کرد که غذا آماده است میلی به غذا نداشتم و دلم میخواست به جای بودن بر سر این سفره رنگین و میان این جمع در محل آرام و کاملا ساکتی باشم.میخواستم تنها باشم تنهای تنها در حال بازی با غذایم صدای فرید مرا بخود آورد پرسید:چرا غذا نمیخوری؟برای لحظه ای سرم را بلند کردم و نگاهم به نگاه مضطرب او افتاد گفتم:زیاد میل ندارم.با کلام مهربانی گفت:سعی کن برای تجدید قوا هر چقدر میتوانی بخوری.به خاطر سپاس از ابراز محبتش گفتم سعی میکنم و با بی میلی چند لقمه فرو دادم.سپس به آرامی دست از غذا کشیدم و به باغ پشت منزل رفتم.بعد از گذشت ساعتی صدای باز و بسته شدن در را شنیدم و بدنبال آن متوجه مادر شدم که بسویم می آمد پرسید:چرا تنها نشسته ای؟نگاهی به چهره خسته اش انداختم و گفتم:اینجا راحت ترم.در کنارم نشست و پرسید:در چه فکری هستی؟بی مقدمه پرسیدم:مادر دیشب دایی راجع بمن با شما صحبتی نکرده؟چهره اش کمی از هم باز شد و گفت:دیشب وقتی همه شما بخواب رفته بودید طالب و زینت(زندایی)با من و پدرت صحبت کردند و ترا برای فرید خواستگاری کردند .پرسیدم:شما در پاسخ چه گفتید:نگاه موشکافی بسویم کرد و گفت:تابحال که جوابی نداده ایم چرا که اول باید نظر ترا جویا میشدیم حالا بگو ببینم فرید را میپسندی؟

با ناراحتی گفتم:مادر اشکال من فرید نیست قبلا اینرا به زندایی هم گفته ام که فرید از نظر من هیچ عیب و ایرادی هم ندارد اما مشکل من اینست که خود را آماده برای قبول این مطلب نیمبینم.با کلام مهربانی گفت:شیرین جان پس چه وقت این آمادگی را پیدا میکنی؟تا بحال هر چه خواستگارانت را جواب کردی اعتراضی نکردم و گفتم بخاطر ادامه تحصیلت بوده ولی امسال که درست به پایان میرسد و دیگر مشکلی نخواهی داشت.در ضمن همیشه شانس به این خوبی برای انسان پیش نمی اید.باور کن من خیر و صلاح ترا میخواهم.تو با این ازدواج خوشبخت خواهی شد.در اینجا کمی تامل کرد و با نگاهی به چهره ام میخواست به میزان تاثیر گفته هایش پی ببرد.سپس ادامه داد:با قبول این وصلت هم خوشبخت خواهی شد . هم ما سر و سامانی پیدا میکنیم.با کنجکاوی پرسیدم:منظورتان چیست؟به دنبال مکث کوتاهی گفت:طالب قول داد به شرط آنکه تو به این پیشنهاد جواب مثبت بدهی خانه ایدر این شهر بنام تو خریداری کند 50 سکه طلا به عنوان پشت قباله در نظر گرفته خواهد شد میبینی آنها چقدر برای تو ارزش قائلند و چطور برایت سنگ تمام گذاشته اند.در حالیکه از حرفهای او بیشتر عذاب میکشیدم گفتم:مادر ثروت که خوشبختی نمی آورد باور کنید دل خوش از هر چیزی در دنیا با ارزشتر است دل من گواهی میدهد که با فرید خوشبخت نخواهم شد.با لحن معترضی گفت:این چهه حرفی است چه کسی بهتر از فرید؟گفتم:اما من به او علاقه ای ندارم .مادر سعی میکرد مرا به هر طریقی قانع کند گفت:عشق قبل از ازدواج زود فروکش خواهد کرد در صورتی که عشق و علاقه ای که در اثر با هم زندگی کردن پیش بیاید خیلی محکمتر و بادوامتر خواهد بود .در ضمن فرید آنقدر بتو علاقه مند است که خیلی زود ترا شیفته خود میکند .در اینجا پس از مکث کوتاهی گفت:تو باید به فکر دیگران هم باشی با تعجب پرسیدم منظورتان ازدیگران کیست؟گفت:در وهله اول راجع به علی میگویم میدانی اگر طالب خانه ای بنام تو خریداری کندما میتوانیم در آنجا زندگی کنیم و دیگر سربار او نباشیم .در آنصورت علی میتواند با خیال راحت ازدواج کند و تشکیل زندگی بدهد آخر او بخاطر ماست که تابحال تن به ازدواج نداده است انصافا کدام دختری می آید یا اینهمه فامیل شوهر زندگی کند مسلما اولین شرط هر دختری این است که زندگی مستقلی داشته باشد.علی هم با آگاهی از این مطلب و اینکه او نمیخواهد ما را سرگردان اینجا و آنجا کند اصلا به فکر خودش نیست.اما ما تا کی باید وبال گردن او باشیم.لیلا هم در این میان به آتش تو میسوزد این یک حقیقت تلخ است که تا وقتی تو هستی کسی به خواستگاری او نخواهد آمد .پس میبینی با ازدواج تو همه مشکلات حل خواهد شد .راجع به علی و لیلا حق با مادر بود ولی با اینهمه قبول این پیشنهاد برایم دشوار بود.پس از گذشت دقایقی مثل آنکه سکوت مرا دلیل بر رضایتم دانسته بود گفت:خوب حالا نظرت راجع به این وصلت چیست؟

مانند شیئی بودم که میان دو جسم سنگین در حال پرس شدن باشد وقتی لب به سخن باز کردم اندوه کلامم گواه بر رنج درونم بود گفتم:مادر تصمیمی گیری برایم خیلی مشکل است لااقل کمی فرصت بدهدی تا درباره این مسئله حیاتی بیشتر فکر کنم.همانطور که از کنارم برمیخاست گفت:هر چه دلت میخواهد فکر کن فقط در لحظه تصمیم گیری به آینده علی و لیلا و اینکه ازدواج تو راهگشای زندگی آنهاست بیندیش.بعد از این کلام از آنجا دور شد و مرا با یک دنیا غم بر سر دو راهی گذاشت.

هجوم افکار گوناگون سر درد شدیدی به همراه داشت .با آنکه هوای اطرافم خنکی مطبوعی داشت احساس داغی میکردم .مثل اینکه تب داشتم در اتاقم به سراغ قرصهای مسکن رفتم دکتر آنها را بخاطر درد انگشتم تجویز کرده بود .یکدانه را هوراه با آب خوردم و در بستر دراز کشیدم و خواب مرا در ربود نمیدانم چند ساعت به آنصورت گذشت که دست سردی را بر روی پیشانی داغم احساس کردم .وقتی چشم گشودم علی در کنار بسترم نشسته بود .وقتی متوجه بیداری من شد احوالم را پرسید و با لبخند گفت:دسته گل به آب دادی؟لبخند محزونی به رویش زدم و گفتم:از یک آشپز ناشی چه توقعی داری؟دست باند پیچی شده ام رادر دست کرفت و گفت:تو وناشی گری؟بعد از مکث کوتاهی اضافه کرد:حتما حواست جای دیگری بوده که به این روز افتادی؟مادر وارد اتاق شد و گفت:حالت بهتر اشت؟گفتم:کمی بهترم.علی گفت:ولی هنوز تب داری.گفتم:مهم نیست برطرف میشود.مادر گفت:اگر کسالتت برطرف شده بیا پیش مهمانها همه نگران تو هستند. با اکراه برخاستم و به دیگران ملحق شدم.به محض ورود دایی طالب احوالم را جویا شد تشکر کردم و به آرامی بر روی یکی از مبلها نشستم .فرید گفت:از کم شانسی ماست که این اتفاق برای شما رخ داد.در حالیکه بسویش نگاه میکردم گفتم:این چه حرفیست؟اولا که مسئله مهمی پیش نیامده ثانیا مقصر خود من هستم که بی احتیاطی کردم .در همان حال زنگ در بصدا در آمد و مصطفی برای باز کردنش بسوی آن دوید .خاله و بچه ها بودند .نرگس و فریدون هم کمی بعد به جمع ما پیوستند.شوخی و خنده بالا گرفت .فضای موجود حالت خوش آیندی بخود گرفته بود .در این نگاهم به فرشید و نامزدش افتاد نسرین دختر محجوب و ساده ای بود و به نحوی فرشید را نگاه میکرد که انسان به یاد لیلی و مجنون می افتاد .در دل با خود گفتم چقدر خوب است که پیوندها با علاقه همراه باشد و عشق بانی و اساس این کار نه اجبار .اما وقتی به قلب خود رجوع میکردم هیچ احساسی نسبت به فرید در آن به چشم نیمخورد با خود گفتم آخر تا کی؟شاید هیچ وقت شیفته مردی نشیدم در آنصورت تکلیف من چیست ؟باید تصمیم خود را میگرفتن لااقل بخاطر علی و لیلا.

صدای علی را شنیدم که پرسید:چه چیز فکر ترا اینطور بخود مشغول کرده؟با لبخند کمرنگی گفتم:چیز مهمی نسیت.همانطور که به او نگاه میکردم با خود گفتم تو برایم آنقدر ارزش داری که به خاطر تو تن به این ازدواج اجباری بدهم.صدای مادر رشته افکارم را پاره کرد او در کنار در ورودی تاتقم ایستاده بود و در حالیکه نگاهم میکرد مرا نزد خود فراخواند.بعد از آنکه هر دو وارد اتاق شدیم ناه موشکافی بسویم کرد و پرسید:فکرهایت را کردی؟سرم پایین بود و به آرامی صحبت میکردم گفتم:بله من برای ازدواج با فرید حرفی ندارم البته به دو شرط.مادر با نگرانی پرسید :چه شرطی؟گفتم:شرط اول اینکه اجازه بدهند سال تحصیلی را به ایان برسانم و شرط دوم اینکه اگر عجله دارند فعلا عقد مختصری انجام بدهند و عروسی بماند برای بعد از اتمام سال تحصیلی.با نگاه خندانی گفت:در مورد درس فرید پیشنهاد کرد که پرونده هایت را بگیریم تا او بتواند ترا در دبیرستان مخصوص ایرانیان مقیم بحرین ثبت نام کند و قول داده که از همه نظر بتو کمک خواهد کرد و اما در مورد خواسته بعدیمثل اینکه قرار بر این است که در صورت رضایت تو طی چند روز اینده مراسم ساده عقد کنان برپا کنیم که فرید بتواند پاسپورت و ویزای ترا تهیه کند و بعد جشن عروسی مفصلی خواهیم گرفت و تو به سلامتی همراه آنها میروی.در اینجا از فکر اینکه مجبورم از عزیزانم جدا بشوم و به شهر و دیار غربت بروم فشار سنگینی از غم را بر روی سینه ام احساس کردم و اشک بی اراده از چشمانم سرازیر شد.

مادر با نگاهی مهربان سرم رادر آغوش گرفت و نوازشم کرد و گفت:گریه نکن عزیزم ما فقط به فکر خوشبختی تو هستیم.سرم را بلند کردم و همراه با هق هق گریه گفت:مادر برای من دوری از شما سخت و ناگوار است .در غربت از غصه دق خواهم کرد.با لحن مهربانی در پاسخ گفت:فرید قول داده که هر سال ترا به ایران بیاورد .بعد از مکث کوتاهی ادامه داد:البته در ابتدا این جدایی هم برای تو مشکل است هم برای ما ولی باور کن خیلی زود با آن محیط خو میگیری و شاید وقتی برسد که حتی سالی یکبار هم از پدر و مادر پیرت یاد نکنی.او را سخت در آغوش کشیدم و در میان گریه گفتم:این حرف را نزنید بخدا قسم اگر تن به قبول این ازدواج دادم فقط بخاطر شما بود نه چیز دیگر .با عطوفت چند بار گونه ام رابوسید و گفت:مطمئن باش که هیچ وقت پشیمان نخواهی شد.بعد در حالیکه اشکهایم را پاک میکرد با خوشحالی گفت:بختر است برویم و این خبر را به دیگران هم بدهیم باور کن فرید از دیشب تابحا خیلی نگران جواب توب وده است.او هر شرط و شروطی را که پدر پیش کشید قبول کرد و به هر دوی ما قول داد در صورت موافقت تو زندگی خوبی را برایت فراهم کند .هنگامی که دوباره به میان جمع برگشتیم همه نگاهها متوجه ما شد .مادر دست مرا رها کرد و بطرف دایی و زندایی رفت و مطلبی را بطور آهسته با آنها در میان گذاشت که مایه لبخند رضایت هر دوی آنها شد.بدنبال آن طنین صدای دایی در اتاق پیچید که خطاب به پدر گفت:جناب رستمی مثل اینکه عروس خانم بالاخره رضایت دادند پس لازم شد که یکبار دیگر رسما و در حضور همه شیرین را از شما خواستگاری کنم و اظهار موافقت شما و او را همه با هم بشنویم.

پدر با نگاهی بمن گفت:والا طالب خان منکه از اولم حرفی نداشتم و اگر شرطی را مطرح کردم بخاطر احترام و آبروی دخترم بود در ضمن این خود شیرین است که باید راجع به زندگیش تصمیمی بگیرد پس هر چه او گفت ما هم قبول داریم.

میدانستم که باید موافقت خود رادر حضور همه اعلام کنم ولی انجام اینکار برایم دشوار بود .حال خیلی بدی داشتم .باز هم این دلدرد لعنتی و همراه با آن سر گیجه .همه نگاهها متوجه من بود وقتی شروع به صحبت کردم صدایم با لرش همراه بود و به سختی از گلویم خارج میشد گفت:همه شما میدانید که من به این زودی خیال ازدواج نداشتم ولی حالا شرایط بخصوصی موجب این تصمیمگیری شد در هر صورت من با اجازه پدر و مادرم و همینطور برادر بزرگم موافقت خود را اعلام میکنم.صدای دست زدنها همراه با هل هله مادر و خاله طلعت بلند شد.زینت خانم برای چند لحظه از جمع ما خارج شد وقتی برگشت جعبه چهار گوشی که جلد زیبایی داشت همراه آورده بود.پس از باز کردن آن با تانی گردنبند طلایی را از میانش برداشت و به گردن من آویخت.سپس دستبندی با همان طرح هم به دستم بست بعد در کمال بی مهری گونه ام را بوسید.به دنبال مادر فرید همه افرادی که آنجا حضور داشتند بمن و فرید تبریک گفتند و در همان حال مادر و خاله طلعتو بقیه دخترها به گرمی مرا بوسیدند.نگاهم برای لحظه ای به پدر افتاد و اندوه پنهانی رادر چشمان او مشاهده کردم.بعد نظری به سویی که علی نشسته بود انداختم از علی خبری نبود.نگران از غیبتش میخواستم بدنبالش بگردم و دلیل قبول این وصلت را برایش توضیح بدهم.ولی منصرف شدم چرا که او اگر میدانست تحت چه شاریطی تا به این ازدواج دادم حتما مانع از آن میشد در اندیشه علی صدای فرشید را شنیدم ه برای تبریک گفتن بمن نزدیک شده بود در حالیکه دستم را میفشرد به آرامی گفت:فکر نمیکردم مادیات تا به این حد برایت مهم باشد .کلامش و نگاهش هر دو از رنجش او سخن میگفت.

فرید از خوشحالی سر از پا نمیشناخت آنشب را به یاد بدترین شب زندگیم هیچگاه فراموش نخواهم کرد.

اینطور که از ظاهر امر پیدا بود علی از منزل خارج شده بود و تا وقتی مهمانان رفتند و بقیه آماده خواب شدند خبری از او نشد.هنگامی که مطمئن شدم که همه در خوابند آرام و پاورچین به حیاط رفتم میخواستم آنقدر در آنجا منتظر باشم تا او برگردد.ولی هوا بسیار سرد بود و بهمین خاطر به آشپزخانه رفتم و پشت در بسته به انتظار علی نشستم.نمیدانم چه مدت گذشت آنقدر به بازیهای زندگی و اینکه چطور در گرداب حوادث فرو رفته بودم فکر کردم که متوجه گذشت زمان و باز شدن در حیاط نشدم.صدای پایی را بر روی سطح سیمانی حیاط شنیدم که با سنگینی قدم برمیداشت .سپس طحظه ای جلوی در آشپزخانه توقف کرد و در همان حال دستگیره را فشرد در با ناله کم جانی باز شد و من روبروی خود کسی را دیدم که بی شباهت به علی نبود .البته نه آن علی همیشگی او مانند مرده ای بود که از گور برگشته است.وقتی مرا با آن حالت چمباتمه کف آشپزخانه دید برای چند لحظه مات و متحیر نگاهم کرد بعد با صدایی که به شدت بغض آلود بود پرسید:این وقت شب چرا اینجا نشسته ای؟تحت تاثیر ظاهر او چیزی همراه با درد راه گلویم را گرفت و به سختی گفتم:منتظر تو بودم باید با تو صحبت کنم .از روی بی حوصلگی پوزخند خشنی زد و گفت:حالا دیگر چه حرفی مانده که با من بزنی تو حتی بخودت زحمت ندادی که قبل از تصمیم گیری با من کشورت کنی ترسیدی مانع ازدواجت بشوم؟بعد مثل اینکه بخواهد نیش آخر را بزند گفت:اگر میدانستم اینقدر مشتاق ازدواج هستی زودتر از اینها کسی را برایت پیدا میکردم.

دیگر نمیتوانستم جلوی ریزش اشکهایم را بگیرم در میان هق هق گریه گفتم:تو اشتباه میکنی من هیچ تمایلی به ازدواج نداشتم و اگر حالا رضایت دادم فقط برای اینکه مصلحت ایجاب میکرد.

با خشونت گفت:مصلحت؟کدام مصلحت اگر راست میگویی بگو ببینم چه چیز مصلحت آمیزی باعث قبول این پیشنهاد شد؟

با عجز گفتم:نمیتوانم توضیح بدهم همینقدر میگویم که در آینده متوجه این مطلب خواهی شد و آنوقت میفهمی که به چه دلیل راضی به انجام این وصلت شدم.با حالت بیتفاوتی گفت:انسان همیشه برای کارهایی که انجام میدهد دلایلی دارد حتما تو هم به این دلایل میگویی مصلحت .بعد همراه با پوزخندی که همه نفرتش را نشان میداد گفت:حتما یکی از مصلحتها هم وجود همین گردنبند و دستبند زیبایی است که بتو آویخته اند.پس از مکث کوتاهی با تکان سر چنین ادامه داد:افسوس که درباره تو اشتباه میکردم من تصور میکردم که تو با بقیه دخترها تفاوت زیادی داری و همه تلاشم این بود که از تو انسان با سواد و فهمیده ای بسازم ولی حالا فهمیدم که ثروت و ظواهر زندگی چیزهای دیگر را تحت الشعاع خود قرار میدهد .با این کلام مرا در همان حل رها کرد و از آنجا دور شد.

آنشب تا نیمه های شب در بستر بیدار بودم و اشک میریختم با خود گفتم عاقبت روزی خواهد رسید که علی پی به اشتباه خود ببرد و آنروز از حرفهایی که بمن زد احساس ندامت و پشیمانی خواهد کرد.

صبح وقتی از خواب بیدار شدم چشمهایم متورم و قرمز بود .سعی کردم با آب سرد سوزش آنرا برطرف کنم که احساس کردم شخصی بمن نزدیک شد و سرش را بطرف گوشم آورد و به آرامی گفت:صبح بخیر خانم طالبی.متوجه فرید شدم و با لبخند اجباری گفتم:صبح شما هم بخیر آقای طالبی.با چهره ای بشاش گفت:صبح من که کاملا بخیر است و امروز بهترین روز زندگیم است ولی ببینم چشمهایت جرا انقدر قرمز شده؟

گفتم:هر وقت شبها دیر بخوابم صبح چشمهایم قرمز است.با نگاه شیطنت آمیزی گفت:پس باید مواظب باشم که شبها حتما زود بخوابی در ضمن اگر سرکار خانم شستشوی دست و رویتان تمام شد لطفا بیایید صبحانه بخوریم که دیگر صبر من تمام شد.با تعجب پرسیدم مگر شما هنوز صبحانه نخورده اید؟با تبسم گفت:نه من صبر کردم تا صبحانه را با نامزد عزیزم بخورم.همراه با طنز گفتم:بفرمایید بنده در خدمتم و هر دو بطرف اتاق براه افتادیم.زن دایی نسبت به رفتار فرید با من کاملا حساس بود و این حساسیت را در رفتارش نشان میداد .نیمه های روز بود که علی با عجله بخانه برگشت و گفت:از طرف اداره ماموریت دو ماهه ای برایش پیش آمده که باید به گچساران برود و متذکر شد که همان ساعت باید حرکت کند از این خبر قلبم فرو ریخت این به معنای آن بود که من تا وقت رفتن علی را نمیدیدم دیگران هم از این ماموریت نابهنگام تعجب کرده بودند مادر گفت:حالا چه وقت به ماموریت رفتن بود؟علی با کمی تندی که از خصلت او به دور بود گفت:شغل اداری همین است مگر من میتوانم در امور اداری دخالت کنم که چرا حالا پیش آمده .بدنبال این حرف بطرف اتاق رفت و پس از گذشت دقایقی همره با جامدان کوچکی بیرون آمد و با همه خداحافظی کرد .از دایی و همسرش عذر خواست و با فرید دست و به او تبریک گفت و عذر خواهی کرد که نمیتواند در جشن عروسی حضور داشته باشد .در موقع حرکت نگاه سریعی بمن کرد و خداحافظی کوتاهی گفت و با عجله بیرون رفت.

در حالیکه بغض کرده بودم بدنبالش دویدم در میان کوچه به او رسیدم و صدایش کردم وقتی بسویم برگشت رنگ چهره اش پریده بود و لبهایش خشک بود.نزدیکش رفتم و دست و بازویش را گزفتم همانطور که بی اراده اشک میریختم گفتم:میدانم که ازدست من دلگیری ولی بعدها میفهمی که چقدر اشتباه کردی در آینده دلیل رضایت مرا از مادر بپرس آنگاه پی مبیری که قضاوتت درباره من غلط بوده است.با بی حوصلگی گفت:حالا که دیگر همه چیز تمام شده در ضمن من عجله دارم باید زودتر بروم.اشکهایم را پاک کردم و گفتم:میدانم که عجله داری ولی لااقل اجازه بده که با تو خداحافظی کنم میترسم به هنگام رفتن تو اینجا نباشی و خدا میداند که دیگر چه وقت ترا دوباره ببینم پس اجازه بده آنطور که دوستد ارم با تو خداحافظی کنم بدنبال این حرف منتظر عکس العمل او نشدم جلو رفتم و دستهایم را از دو طرف به دور کمرش حلقه کردم و سرم را بر روی سینه اش گذاشتم و در حالیکه گریه امانم نمیداد گفتم:علی جان تو عزیزترین کس من هستی به خاطر همه محبتهایی که در طول زندگی بمن کردی ممنونم .از من دلگیر نباش و بدان که در تمام لحظات زندگی به یادت خواهم بود.با دست شانه هایم را گرفت و مرا آرام از خود جدا کرد.چهره اش از اشک خیس بود به آرامی و با صدای گرفته ای گفت:آرزو میکنم هر جا هستی خوشبخت و سلامت باشی .سپس جامدانش را برداشت و با شتاب از آنجا دور شد .تا چند لحظه در جای خود ایستاده بودم و دور شدنش را تماشا میکرم و اشک میریختم که دستی را بر روی شانه ام احساس کردم وقتی برگشتم فرید را مقابل خود دیدم او با کلمات محبت آمیز سعی در آرام کردن من داشت.

مراسم عقد در عین سادگی برگزار شد و در آن گیر و دار هیچکس نفهمید که شناسنامه فرید المثنی است و شناسنامه واقعی او نیست.بعد از انجام عقد من هر روز به کلاس درس مرفتم به سفارش فرید یک جعبه بزرگ شیرینی به کلاس بردم و از دبیران و بچه ها پذیرایی کردم.به این طریق همه از ماجرای عقد من مطلع شدند حلقه زیبایی که به انگشت داشتم حس حسادت بعضی از بچه ها را برانگیخته بود از روز بعد از عقد فرید برای رفت و برگشت از دبیرستان همراهیم میکرد.یکبار وقتی سرگرم خداحافظی با او بودم متوجه آقای صالحی شدم که با نگاه خیره ای به ما وارد مدرسه شد.

پاسپورت و ویزای من با وجود پارتی کلفتی که دایی در سفارت داشت 20 روزه درست شد در این مدت همه چیز برای برگزاری مراسم عروسی مهیا شده بود وقتی خود را در لباس سپید عروسی ورانداز کردم به جای شوق از زیباتر شدن دلم به شدت گرفت و در حالیکه هاله ای از اشک نگاهم را تار میکرد با خود گفتم:علی کجایی که خواهرت رادر لباس عروسی ببینی؟جشن عروسی با شکوه هر چه تمامتر انجام شد ولی در تمام مدت من چشم در میان مردم به دنبال گمشده ای میگشت.وقتی عکاس در حال گرفتن عکس از من خواست که لبخند بزنم همه تلاشم را کردم ولی تنها چیزی که بر لبانم ظاهر شد پوزخند محزونی بود که به سرنوشت خود زدم.

یکی از اتاقهای منزل را برای عروسی ما آراسته بودند.اما خاله متوجه شد باید عروسی به تعویق بیفتد مادر با شندین این مطلب بادست ضربه آرامی بر گونه خود زد و با نگرانی گفت:چه بدشانسی حالا چه وقت این برنامه بود .ابتدا منهم از چهره نگران او ترسیدم اما وقتی متوجه این ماجرا شدم از خدای خود به خاطر پیش آمدن این مطلب تشکر کردم.

خبر اتفاقی که افتاده بود سریع به گوش دیگران رسید و فرید در کمال تاسف دانست که آنشب و چند شب بعد را باید دور از من باشد مادر بیش ازدیگران ناراحت بود همه نگرانی او به این خاطر بود که ما دو روز دیگر ایران را ترک میکردیم.او با چهره ای گرفته گفت:خیلی بد میشود که در شب عروسی تنها هستی و هیچکدام از ما آنجا نیستیم.برای دلداریش گفتم:این مسئله مهمی نیست در عوض شما مادر فرید آنجا هست و از من مراقبت خواهد کرد.

2 روز بعد در حالیکه به پهنای صورت اشک میریختم با یک یک عزیزانم خداحافظی کردم.مادر در آخرین روز همه فامیل نزدیک را به خانه دعوت کرده بود.م.قع وداع با پدر سخت نگرانش بودم چار که به شدت لاغر و فرسوده شده بود.او را در حالیکه میگریستم در آغوش کشیدم و به آرامی گفتم:خیلی مواظب خودتان باشید و سلام گرم مرا هم به علی برسانید.مادر را با اشتیاق زیادی میبوسیدم.او با من اشک میریخت و سفارش کرد زود به زود برایش نامه بفرستم.لیلا برای اولین بار مرا با محبتدر آغئش کشید و برایم گریه کرد .در این میان جدا شدن از من برای مصطفی سخت تر از دیگران بود چرا که واقعا بمن وابسته شده بود.مصطفی چهره اش را میان دستانش پنهان کرده بود و با صدای بلند میگریست .او را بغل کردم و در حال بوسیدنش سفارش کردم که با خط خودش برایم نامه بنویسد و قول دادم که زود به زود برای دیدارش به ایران بیایم .هواپیمای ما به مقصد بحرین در ساعت دو و چهل و پنج دقیقه بعد از ظهر به پرواز در آمد و مرا با خود بسوی سرنوشت نامعلومی میبرد.

فصل 10

در تمام مدتی که در راه بودیم و حتی لحظه ای که چرخهای هواپیما با تکان سختی به زمین برخورد کرد گونه هایم از اشک خیس بود فرید که در کنارم نشسته بود سعی میکرد آرامم کند اما بی فایده بود عاقبت چشمه اشکم خشکید و فقط بغضی مانند گلوله در گلویم بجا ماند.

در فرودگاه بحرین راننده دایی همراه با کادیلاک سرمه ای رنگش منتظر ما بود .او قبلا تلفنی از ساعت حرکت ما مطلع شده بود .فکر میکردم دیگر افراد خانواده فرید را در فرودگاه منتظر خواهیم دید.اما هیچکس زحمت استقبال به خود را نداده بود نتیجه گرفتم که حتما ورود عروس خانواده چنان حائز اهمیت نبوده است.همگی سوار اتومبیل شدیم و مسیر منزل رادر پیش گرفتیم .راننده در حال رانندگی به زبان عربی خوش و بشی با فرید کرد که من چیزی از آن دستگیرم نشد دایی طالب از او کرد و برای هر کدام پاسخی شنید.البته همه مکالمه به زبان عربی بود و من حتی یک کلامم درک نکردم .گذشتم از خیابانهایی که د ر دو طرف آن دیوارهای سبز از شمشاد و تخلهای زینتی و بی عاریه چشم میخورد مرا به یاد شهرم می انداخت و آسمان بحرین هم همچون دل من گرفته و ابری بود .بعد از طی مسافتی به محوطه ی رسیدیم که خانه های خوش نمایی در آنجا بنا شده بود هر یک از منازل در اطراف خود محیط سرسبزی داشت که با گیاهان و درختان مخصوص گرمسیر تزیین شده بود راننده جلوی پارکینگ یکی از منازلی که نمای بیرونی آن بسیار زیبا بود متوقف شد و با به صدا در آوردن بوق اتومبیل پیرمردی در ورودی پارکینگ را باز کرد و در همان با لبخندی که لثه بی دندانش را نمایان میکرد به زبان عربی خیر مقدم گفت دایی طالب به هنگام پیاده شدن دستوراتی به راننده داد و فرید برای پیاده شدن به من کمک کرد .نمیدانم بر اثر وارد شدن به یک محیط بیگانه و یا بخاطر شکوه و جلال منزل دایی بود که کمی ددستپاچه شده بودم به نحوی که توجه دیگران را جلب نکنم نگاهی بخود کردم تا از آراسته بودنم مطمئن باشم .دایی و زینت خانم جلوتر در حرکت بودند فرید دست در بازوی من انداخت و گفت بیا با خانواده ام آشتا شو.

در ورودی ساختمان باز شد و دو زن جوان و یک مرد که تقریبا 30 ساله بنظر میرسید همینطور پسر بچه ای تقریبا دوازده ساله بیرون آمد ند و با گرمی با دایی و زندایی حال و احوال کردند.از قبل میدانستم که فرید 2 خواهر داره و یک برادر که احتمالا همین پسر بچه بود که بر خلاف دیگرا با شور و شوق زیاد جلو آمد و با فرید و من سلام و روبوسی کرد.از همان ابتدای امر مهر حمید برادر فرید به دلم نشست.یکی از خواهران فرید همراه با مرد جوانی که حتما همسرش بود (چرا که میدانستم یکی از خواهران او متاهل است)با تانی جلو آمد و با ما احوال پرسی کردند فائزه خواهر بزرگ فرید مرا یاد لیلا می انداخت چون از نظر شکل و ظاهر شباهت زیادی به او داشت .ولی حمیرا خواهر کوچکتر از او بهتر بنظر میرسید و کمی از زیبایی مادر را به ارث برده بود.حمرا در برخورد با من صمیمی تر بود و لااقل بوسه او سرد و بی مهر نبود .بعد از آشنایی با تک تک آنها همگی به درون عمارت رفتیم.انصافا برای اولین بار بود که به خانه ای به آن بزرگی و مجللی داخل میشدم.بهمین خاطر کمی معذب و ناراحت بودم.ناراحتی من وقتی بیشتر میشد که حاضرین بدون رعایت حال من مدام به زبان عربی سخن میگفتند.بعد از گذشت مدتی به فرید گفتم:من خسته هستم ممکن است اتاقم را نشانم دهی؟وقتی متوجه حال من شد همراه با عذر خواهی گفت:مرا ببخش آنقدر برای تعریف مراسم عروسی عجله داشتم که از یاد بردم تو چقدر خسته ای .بدنبال آن از جا برخاست و خطاب به حاضرین گفت:فعلا با اجازه شیرین را به اتاقش میبرم تا کمی استراحت کند و در همان حال دست مرا کشید که همراهیش کنم.به هنگام عذر خواهی به خاطر ترک آنجا متوجه لبخند موزیانه و نگاه معنی داری بین زندایی و فائزه شدم.

اتاق خواب من در طبقه دوم ساختمان قرار داشت و اتاق بزرگ و نورگیری بود که 2 پنجره عریض داشت که نمای باغ و عمارتهای روبرو را نشان میداد.یکی از پنجره ها در جهتی بود که میشد به وضوح سطح آبی دریا را تماشا کرد و مرغان ماهی خوار را دید که بی پروا در فضای ساحل در پرواز بودند.در زیر پنجره قسمتی از نکای باغ که از گلهای شاه پسند و دیواره ای از گلهای کاغذی و پیچکهای سرسبز پوشیده شده بود خود نمایی میکردندتزیینات داخل اتاق هم جلوه خاصی داشت.تخت دو نفره سفید رنگ که در قسمت بالای آن کنده کاری بسیار ظریفی داشت و در گوشه تخت دو آباژور که کلاهک آنها از نی های ظریف بامبو بطور کنگره ای و مشبک ساخته شده بودزیبایی خود را به رخ میکشید.میز ارایش با آینه ای مدوربه رنگ سفید همراه با کتابخانه ای به همان رنگ که در دیوار قرار داشت و دو گلدان طبیعی در دو گوشه اتاق همه و همه خود برای زیباتر کردن فضای اتاق به نمایش گذاشته بودند.هر دو پنجره با پرده تو ر سفید که در قسمت پایین حالت دالبر داشت و در حاشیه پایین آن شکل قوهای سفید و برجسته ای را نشان میداد پوشیده شده بود .دیوارها به رنگ صورتی یاسمنی بودند که باعث آرامش انسان میشد .کنار پنجره در ال تماشای باغ بودم که ضربه ای بهدر اتاق مرا از عالم نخیل بیرون کشیده و به آنسو برگشتم و حمیرا را دیدم که با خوشرویی وارد شد .همراه با لبخندی گفت:از اتاق خوابت راضی هستی؟بیشتر وسایل اینجا را من به سلیقه خود انتخاب کردم.با لبخن متقابلی گفتم:سلیقه شما حرف ندارد به خاطر زحمتی که برای من کشیدی بینهایت متشکرم.بعد پرسیدم خانه شما چند طبقه است؟حمیرا توضیح داد:خانه در دو طبقه خلاصه میشود ولی هر طبقه از دو قسمت مجزا تشکیل شده است مثلا در این قسمت علائه بر اتاق خواب شما دو اتاق خواب دیگر هم هست و همینطور دو سری حمام و دستشویی در این قسمت ساخته شده است و اگر ار هال وسط بگذریم درست شبیه این ساختمان در قسمت دیگر هم بنا شده است.اما در طبقه همکف فقط یک طرف مجخز به سرویس است و سمتدیگر کلا به سالنهای پذیرایی اختصاص دارد.آشپزخانه هم که برای خودش یک ساختمان بزرگ و مجزا دارد.پرسیدمکفائزه هم با شما زندگی میکند؟در حالیکهدستم را میگرفت مرا بسوی پنجره کشید و گفت:نه بیا تا خانه او را نشانت بدهم.ساختمانی که کمی با آنجا فاصلهداشت و تقریبا کوچکتر از این عمارت بود را نشانم داد.بعد پرسید:راستی خستگیت برطرف شد؟با تشکر گفتم:بله بهترم .پس حالا که خسته نیستی بیا تا همه جا را از نزدیک نشانت دهم.در همان حال دستم را کشید و من همراه او راه افتادم.حمیرا تقریبا هم سن و ساله من بود و اینطور که بنظر میرسید دختر خئنگرم و مهربانی بود وجود او در آن خانه برای من نعمتی به حساب می آمد .حمیرا همه اتاقهای طبقه بالا را نشانم داد .یکی از آنها که درست مخالف اتاق من بود نظر مرا بیشتر از بقیه بخود جلب کرد وجود تخت دو نفره و میز ارایش همینطور عکس فرید که در قاب عکس زیبایی روی میز آرایش خود نمایی میکرد سبب شد بپرسم اینجا اتاق خواب کیست؟او که از سوال نا به هنگام من کمی دستپاچه شده بود از روی اجبار پاسخ داد:این اتاق قبلا مطعلق به فرید بود ولی وقتی خبر ازدواج شما را شنیدیم اتاق دیگری برای شما مهیا کردیم.من که معنی این کار را نمیدانستم پرسیدم:چرا خودتان را به زحمت انداختید؟در این اتاق هم میشود به راحتی زندگی کرد.چهره برافروخته حمیرا خبر از التهاب درونش میدادو گفتن پاسخ را برایش مشکل کرده بود با اینهمه گفت:این عقیده فرید بود که آن اتاق را برای شما تهیه کنیم .در حینی که سرگرم صحبت بود در آنجا را بست و مرا به طبقه پایین برد .3 اتاق خواب طبقه پایین توسط دایی و همسرش حمیرا و حمید اشغال شده بود.سالنهای پذیرایی بسیار مجلل بودند .کف ساختمان از سنگهای مر مر سبز رنگی پوشیده شده بود.فرشهای دست باف درجه یک ایرانی در میان سالنها نمای خاصی داشت .وجود لوسترهای بزرگی از جنس کریستال که از سقف سالنها آویزان بود مبلهای گران قیمتی که در سالن پذیرایی به چشم میخورد و هماهنگ با سرویس غذا خوری بود .بوفه ای از چوب گردو که سرتاسر یکی از دیوارهای سالن غذاخوری را بخود اختصاص داده بود و با انواع ظروف نفیس تزیین شده بود گلدانهای مر مری که در گوشه و کنار سالن همراه با گیاهان سرسبز و خوش نمای خود طراوت ظبیعت را به خاطر می آورد .وجود ستونهایی که از سنگ سفید که در میان مسیر ربط سالنها به یکدیگر به صورت مارپیچ تا زیر سقف کشیده شده بود تابلوهای پر ارزشی که بر دیوارها خودنمایی میکرد و پرده های خوش رنگی که با رنگ دیوارها انتخاب شده بود و همه و همه شکوه و جلال خاصی به محیط آنجا داده بود.

از دیدن این همه تجملات و تشریفات دچار سرگیجه شده بودم و کمی احساس کسالت میکردم.حمیرا نگاهش بمن افتاد و پرسید:حالت خوب نیست؟گفتم:خوبم فقط کمی احساس ضعف میکنم.با نگاه محبت آمیزی گفت:آه ببخشید مثل اینکه خیلی پر حرفی کردم تو بعدها فرصت کافی خواهی داشت تا همه جا را ببینی .حالا بیا با هم به اتاقت برویم و جامدانت را باز کنیم من کمک میکنم که لباسهایت را مرتب کنی.به هنگام بازگشت متوجه فرید شدم همراه با تبسمی پرسید:تو کجایی من دربدر دنبالت میگشتم.با لبخندی گفتم:حق داری در این خانه مرا گم کنی .در حالیکه چشمانش از شادی برق میزد دستم را گرفت و گفت:من تازه ترا پیدا کردم پس مطمئن باش به این سادگی گمت نخواهم کرد.بعد پرسید:همه جا را سر کشی کردی؟گفتم:بجز آشپزخانه تقریبا همه جا را دیدم حالا هم میخواهم با کمک حمیرا لباسهایم را جابجا کنم.با فشاری به دستم گفت:در ضمن برای امشب آن پیراهن گوجه ای رنگت را بپوش.همراه با شرم گفتم:حتما و به شوخی اضافه کردم:امر دیگری نیست قربان؟در حالیکه انگشتانم را به شدت میفشرد همراه با چشمکی گفت:اوامر بعدی باشد برای آخر شب.از بیان این حرف در حضور حمیرا تا بناگوشن قرمز شد و سرم را پایین انداختم حمیرا دستم را کشید و گفت:خجالت نکش ما به این حرفهای فرید عادت کردیم.همانطور که با او به طبقه بالا میرفتم در این فکر بودم در صورت نبود من فرید این جمله ها را به چه کسی میگفته که آنها به شنیدنش عادت کرده بودند.

پس از باز کردن جامدان همانطور که سرگرم مرتب کردن لباسهایم بودم با خود گفتم:چه خوب شد که از لباسهای قبلیم مقدار زیادی با خود نیاوردم و همه جامدانم را از البسه ای که فرید برایم خریده بود انباشته بود.

به هنگام جابجایی آنها نگاهم به کت اهدایی علی افتاد.آنرا برداشتم به سینه چسباندم .و با بوئیدن آن یاد علی و محبتهایش برایم زنده شد.اشکهایم از نگاه حمیرا پنهان نماند و چون به حالم پی برده بود به کنارم آمد و گفت:میدانم که برای خانواده ات دلتنگ شده ای ولی سعی کن کمتر به آنها فکر کنی تا زندگی در اینجا برایت آسانتر باشد .او را در آغوش گرفتم و به خاطر لطف و محبتش او را بوسیدم.آنشب با پیراهن گوجه ای رنگم همراه با آرایش ملایمی سر میز شام حاضر شدم.شام در چند نوع غذاهای خوشمزه فراهم شده بود و اشتها را تحریک میکرد.فائزه و شوهرش (خالد)هم حضور داشتند.عجیب این بود که با همه این تجملات زنها در اینجا از لباسهای راسته و گشاد با مدل ماکسی استفاده میکردند و به جای نحوه لباس پوشیدن خیلی به آویختن زیور آلات طلا علاقه داشتند.آنشب متوجه شدم در منزل دایی قدرت مطلق زینت خانم است و دایی مثل موم اسیر دست اوست.از طرفی میدانستم که فائزه هم روی شوهرش نفوذ زیادی دارد.خالد در تمام مدتی که مشغول صرف شام بود جرات نمیکرد نگاهی بمن بیندازد یا هم کلامم شود. بعد از شام به سالن نشینمن رفتیم.سرگرم برنامه های تلویزیون بودیم که زنگ در به صدا در آمد.خالد به آنسو رفت و به محض باز کردن در 3 خانم سر آسیمه هجوم آوردند.

با دیدن آنها رنگ از روی حاضرین پرید من متحیر از این رفتار به تازه واردین نگاه میکردم.یکی از خانمها که بی شباهت به مادر فرید نبود با کلام لهجه داری مخلوط از فارسی و عربی سراسیمه به طرف فرید رفت و شروع کرد و فحش و ناسزا گفتن زندایی سعی در آرام کردن او داشت و فرید با رنگی پریده سرش را به زیر انداخته بود .در این میان خانم دومی به طرف دایی رفت و به زبان عربی شروع به صحبت کرد .اما نفر سوم که در کنار ستون میانی ایستاده بود و با حالت کینه توزی بمن نگاه میکرد .کتوجه حال دگرگونش شدم .او به شدت اشک میریخت .در حالیکه با دلسوزی نگاهش میکردم مایل بودم هر چه زودتر بدانم موضوع از چه قرار است .عاقبت زینت خانم توانست خانم مربوطه را آرام کند و به زبان عربی مطالبی را به او گفت که کمی از آتش خشمش فرو کش کرد.سپس خطاب به فائزه گفت:برو زن برادرت را بیاور امشب باید تکلیف این ماجرا روشن بشود .از کلمه زن برادر جا خوردم نمیدانستم منظور کدام برادر است .فائزه به کنار زن جوان رفت و در حالیکه دستش را میگرفتت او را با خود آورد و به روی یکی از مبلها نزدیک مادر نشاند.از رفتار همه آنها هاج و واج شده بودم .در این میان زینت خانم که خطاب بمن صحبت میکرد مرا متوجه خود کرد.در حالیکه سعی میکرد خود را همه کاره جریان نشان بدهد گفت:فرصت پیش نیامد ولی حالا هم دیر نشده قبل از هر چیز باید بدانی که این دو خانم خواهران من هستند با نگاهی متوجه نگاه پر کینه آنها شدم.زندایی ادامه داد:و این عایشه دختر خواهر من و همینطور عروس من است.از شنیدن کلمه عروس سرم به دوران افتاد با خود گفتم فرید که هیچوقت در مورد برادر بزرگش صحبتی نکرد پس این عایشه زن کدام پسر دایی است؟در همان حال صدای مادر فرید را دوباره شنیدم که گفت:تقریبا 18 ماه پیش ما عایشه را برای فرید عقد کردیم و آنها زندگی خوبی داشتند.ولی بعد از گذشت یکسال متوجه شدیم که او قدرت بچه دار شدن را ندارد.ما همه تلاشمان را برای او کردیم و او را به چند پزشک معروف نشان دادیم اما همه آنها ما را ناامید کردند .سپس به این فکر افتادیم که همسر دیگری برای فرید اختیار کنیم .این بود که با اصرار به ایران آمدیم و ترا برایش خواستگاری کردیم و قسمت هم این بود که شما دو نفر بهم برسید .حالا تو و عایشه عروسهای عزیز من هستید هر دو باید مثل خواهر در کنار یکدیگر زندگی کنید.

شنیدن این حرفها لحظه به لحظه سرگیجه ام را شدیدتر میکرد.تا حدی که احساس تهوع بمن دستداد سعی داشتم بلند بشوم و خود را به دستشویی برسانم اما هنوز قدمی برنداشته بودم که کنترلم را ازدستدادم و دیگر هیچ نفهمیدم.هنگامی که به هوش آمدم در اتاق خود بر روی تخت به حالت دراز کش بودم .فرید نگران در کناری ایستاده بود .حمیرا هم کمی آنطرفتر به لبه تخت تکیه داده بود.زینت خانم از همه بمن نزدیکتر بود و مشغول آب پاشی به صورتم بود .کمی که هشیارتر شدم بیاد اتفاقاتی که در طبقه پایین رخ داده بود افتادم.با دیدن فرید نسبت به او احساس تنفر میکردم و دلم میخواست آب دهانم را به صورت او و مادرش که اینهمه به ما دروغ گفته بودند و با حیله و نیرنگ مرا به عقد فرید در آورده بودند بپاشم.ولی آقدر ضعف داشتم که هیچ حرکتی نکردم.فائزه همراه با لیوان شربتی به درون آمد و لیوان را بدست مادرش داد.زینت خانم سعی میکرد از محتوای لیوان بمن بخوراند.ولی انگار دندانهایم به یکدیگر چفت شده بود.بغض همچون گلوله ای سخت راه گلویم را بسته بود و مانع تنفسم میشد فکرم کار نمیکرد و نمیدانستم چه باید بکنم.فقط این را میدانستم کهدیگر دلم نیمخواست روی هیچکدامشان را ببینم.همه نیرویم را به کمک طلبیدم و غلتی زدم.در حالیکه پشتم را به آنها میکردم با صدای بلند شروع به گریه کردم.لحظه ای بعد دستی به پشتم خورد و صدای زندایی را شنیدم که گفت:چرا گریه میکنی؟حالا که اتفاقی پیش نیامده.از عصبانیت شدید زبانم که تا آن لحظه سنگین شده بود به حر کت در آمد و با صدای ناله مانندی گفتم:مرا تنها بگذارید خواهش میکنم بروید میخواهم تنها باشم.

صدای محکم زینت خانم را شنیدم که خطاب به دیگران گفت:بهتر است برویم به مرور آرام خواهد شد.صدای فرید را شنیدم که با کلام عربی مطلبی را عنوان کرد ولی مادرش با تحکم گفت:تو هم فعلا برو خود به خود بهتر میشود.پس از چند دقیقه صدای بسته شدن در اتاق مرا مطمئن کرد که همگی اتاق را ترک کرده اند .به سختی از جایم بلند شدم و در را از داخل قفل کردم و اینبار به حالت چمباتمه کنار تخت نشستم و های های گریستم .زاری کنان با خود سخن میگفتم و از راه دور مادر را سرزنش میکردم که چرا باعث این ازدواج شد.مثل اینکه روبرویم نشسته باشد گفتم:دیدی مادر با زندگی من چه کردی؟حالا کجایی که اینهمه خوشبختی را ببینی؟آخ مادر همه به ما دروغ گفتن.برادرت زن برادرت و حتی فرید با آن ظاهر متین هم یک دروغگو بود.همراه با گریه آنقدر نالیدم که دیگر نفسی برایم نماند و بیحال به روی تخت افتادم.وقتی چشمانم را باز کردم هوا کاملا روشن شده بود.من به حالتی که زانوهایم را در بغل داشتم بخواب رفته بودم.فضای اتاقم کمی سرد بود و تمام استخوانهایم درد میکرد به آرامی از جا برخاستم از لباسی که به تن داشتم چندشم شد .به سارغ لباسها رفتم و یکی از پیراهنهای قدیمی خودم را به تن کردم.تصمیمی گرفته بودم باید به هر طریقی که میشد به ایران باز میگشتم هنگامی کهدر آینه خود را دیدم چشمهایم شدیدا قرمز و پلکهایم متورم شده بود.موهای نسبتا بلندم بهم ریخته و آشفته به نظر میرسید.دستی به موهایم کشیدم و آنها را مرتب کردم آنها نمیباید بیچارگی مرا ببینند.به هیچکس اجازه نمیدادم برایم دل بسوزاند.صدای ضربه ای که به در خورد در اتاق پیچید.به طرفش رفتم و آنرا گشودم .فرید بود که با قیافه ای شرمسار و رنگی پریده روبرویم ایستاده بود .با نفرتی که از او در دل احساس میکردم پرسیدم:کاری داشتید؟در حالیکه سرش پایین بود پرسید:میتوانم داخل شوم؟جلوی در ایستادم و گفتم:فکر نکن همه چیز به خوبی به پایان رسیدتازه اول ماجراست.در ضمن تو که هنز آنقدر مرد نشده ای که برای زندگشیت تصمیم بگیری پس برو به مادرت بگو بیاید.میخواهم با او صحبت کنم .او که انتظار این توهین را از طرف من نداشت رنگش پریده تر شد و گفت:حق داری با من به این نحو صحبت کنی اما باور کن هیچوقت قصد نداشتم ترا ناراحت کنم و با به تو دروغ بگویم ولی ترس از اینکه اگر حقیقت را بدانی راضی به ازدواج با من نخواهی شد مانع از گفتن این موضوع شدبعد از اتمام کلامش لحظه ای به من نگاه کرد و چون متوجه نگاه نفرت بار من شد سرش ررا پایین انداخت و از آنجا دور شد.

دیری نگذشت که صدای ضربه ای به در باز بلند شد و متعاقب آن مادر فرید با حالت نیمه عصباتی وارد شددیگر از دیدن قیافه عصبانی او هراسی نداشتم و به قول معروف حنایش دیگر برایم رنگی نداشت.چرا که فهمیده بودم با تمام زرق و برق ظاهری و با حالت رئیس منشانه ای که به خود میگرفت یک دروغگوی پست بیشتر نبود.

او مبله کوچک جلوی میز آرایش را جلو کشید و روبروی من نشست و پرسید با من کاری داشتی؟سرم را بلند کردم و پس ار نگاهی به چشمان موذیش و با صدایی که به دلیل ناراحتی کمی ارتعاش داشت شروع به صحبت کردم و بدون مقدمه چینی بر سر اصل مطلب رفتم و در یک کلام گفتم:میخواهم به ایران برگردم.با پوزخندی گفت:جدی؟در جواب گفتم:در تمام عمرم هیچوقت به اندازه حالا جدی نبوده ام پس گمان نکینید که قصد شوخی دارم .بادسته کلیدی که در دست داشت گوشه ابرویش را خاراند و بعد با حالتی که کینه و نفرتش را یکجا نشان میداد گفت:پس تکلیف ما با اینهمه خرجی که کردیم چه میشود؟گفتم:هیچکسی شما را مجبور به انجام این خرجها نکرده بود شما که قصدتان فقط جوجه کشی بود میتوانستید در همین جا دختر زبان بسته و بدبختی را گی بیاورید و با مخارج کمتر او را به تولید مثل وادار کنید.خانواده من که نامه فدایت شوم برایتان نفرستاده بودند این خود شما بودید که به ایران آمدید و هر خرجی هم که شده مقصر خودتان هستید.از گوشه چشم نگاه وحشتناکی بسویم کرد و گفت:فکر نمیکردم اینقدر زبان دراز باشی .گفتم:تا به حال نبوده ام ولی بعد از این لازم است که از حق خود دفاع کنم.همراه با پوزخندی گفت:مثل اینکه یادت رفته است اینجا کجاست؟اگر نمیدانی بدان کهدر این خانه و در این مملکت هیچ حقی نداری که از آن دفاع کنی.در ضمن خیال بازگشت به ایران را هم از سرت بیرون کن .هر کس در زندگی یکبار خطا میکند و خطای من این بود مه به خواسته فرید عمل کردم و برای خواستگاری تو به ایران اومدم .ولی مطمئن باش نمیگذارم این اشتباه دوباره تکرار شود تو آنقدر اینجا خواهی ماند تا از فرید بچه دار شوی پس از آن اگر خواستی میتوانی به ایران برگردی.در پایان نطقش بلند شد و به عزم خارج شدن بطرف در رفت اما هنوز خارج نشده بود که بسویم نظری انداخت و گفت:اگر سعی کنی رفتار خوبی داشته باشی ما هم با تو مهربان خواهیم بود اما اگر بدخلقی کنی به ضررت تمام خواهد شد پس فکر کن و عاقلانه تصمیم بگیر.

در آن لحظه فکر کیدم تمام درهای امید برویم بسته شده است و خود را بدبخترین انسان روی زمین میدانستم.از اینکه مادر فرید مرا اینطور بیچاره و دست و پا بسته گیر آورده بود از خود بیزار بودم مثل مرغ سرکنده ای مدام طول اتاق را پیمویدم و فکر چاره ای بودم.فکر اینکه آنها فقط مرا به خاطر بچه دار شدن میخواستند زجرم میداد و دیوانه ام میکرد پس تصمیم گرفتم به هر قیمت مانع اینکار شومو نگذارم آنها به مقصودشان برسند این تنها کاری بود که در مقابل رفتار پر از نیرنگ و فریب آنها میتوانستم انجام دهم.با خود گفتم:اگر لازم باشد تمام مدت عمرم در این اتاق زندانی باشم و دیگر هیچوقت روی وطن را نبینم باز هم نباید اجازه بدهم آنها به آرزوی خود برسند این تتصمیم مایه تقویت روحیه من شد و مرا کمی آرامتر کرد.

ظهر بود که ضربه ای هب در خورد هنگامی که در را گشودم حمیرا رادیدم که سینی غذایی در دست داشت با اجبار لبخندی به رویش زدم و گفتم:چرا زحمت کشیدی؟بعد در حالیکه سینی را از دستش میگرفتم به داخل دعوتش کردم با خوشرویی وارد شد و پرسید:بهتر شدی؟شانه هایم را بالا انداختم و با بی تفاوتی گفتم:هنوز نفس میکشم.با عطوفت نگاهی بمن انداخت و گفت:میدانم که چقدر ناراحتی به تو حق میدهم که اینطور بدحال بشویشاید اگر در موقعیت تو قرار میگرفتم تاب و تحمل ترا نداشتم گفتم:خداوند بعضی از بندگانش را خیلی صبور و متحمل خلق میکندبا دلسوزی گفت:غذایت را بخور تو از دیشب تابحال چیزی نخورده ای.

گفتم:میل به غذا ندارم.در کنارم نشست و موهایم را نوازش کرد و گفت:میدانم ناراحتی تو بیشتر به این دلیل است که فرید و پدر و مادرم در ایران حرفی راجع به عایشه نزدند ولی باور کن در این میان فرید گناهی ندارد حقیقتش را بخواهی او از اولین سفری که به ایران کرد شدیدا دلباخته تو شد و همیشه از تو صحبت میکرد اما مادر عایشه را برایش در نظر گرفته بود و آنقدر در این مورد اصرار کرد تا عاقبت حرف خودش را پیش برد.ولی وقتی متوجه نازایی او شد به فرید پیشنهاد کرد که برای بار دوم ازدواج کند.از آنجایی که فرید هنوز هم در فکر تو بود اولین کسی که پیشنهاد کرد تو بودی مادر عقیده داشت بهتر است همسر دوم فرید باز هم از دختران فامیل که ساکن همین جا هستند باشد.اما فرید زیر بار نمیرفت و حرفش این بود که یا ترا برایش بگیرند و یا آنکه هرگز برای بار دوم ازدواج نخواهد کرد.نگاهی بسویش کردم و گفتم:اگر فرید واقعا تا این حد به من علاقه داشت نباید اجازه میداد که کانون زندگی ما بر روی دروغ و ریا بنا شود میان حرفم پرید و گفت:ببین شیرین جان برای یک لحظه کلاه خود را قاضی کن و بگو اگر حقیقت را با تو در میان میگذاشت آیا باز هم تو راضی به ازدواج با او میشدی؟پس از مکث کوتاهی گفتم:نه نمیشدم.در پاسخ گفت:پس حالا میبینی با علاقه ای که بتو داشت نمیتوانست حرفی راجع به ازدواج اولش بزند .حق را به حمیرا میدادم .اما این مسئله هیچ چیز را عوض نمیکرد.از نظر من فرید حق نداشت به خاطر احساس خود زندگی مرا به بازی بگیرد.گرچه طرز تفکر من تغییری نکرده بود ولی صلاح کار را در این دیدم که فعلا خود را موافق حذفهای او نشان بدهم.گفتم:حق با توست حالا همه چیز برایم روشن شد.

خوشحال از قانع کردن من گفت:خوب حالا بیا تا با هم غذا بخوریم چون منهم غذایم را آورده ام که با تو بخورم .غذاها کمی سرد شده بود و منهم کلا میلی به خوردن نداشتم .ولی چند لقمه را بزور فرو دادم تا با او همراهی کرده باشم.بعد از صرف غذا پیشنهاد کرد که با او به طبقه پایین بروم ولی چون آمادگی برخورد بادیگران را در خود نمیدیدم عذر خواستم و گفتم:میخواهم کمی استراحت کنم عصر بعد از اینکه دوش گرفتم سری به پایین خواهم زد.به هنگام رفتن به خاطر زحماتش از او تشکر کردم.

در تمام مدتی که تنها بودم با خود نقشه میکشیدم که چطور رفتار کنم که هم خاری باشم به چشم مادر فرید و هم موقعیت خود را خراب نکنم.غروب بود که صدای ضربه ای به در مرا به خود آورد با گشودن آن چشمم به فرید افتاد .از دیدن من چهره اش گلگون شد و پرسید:میتوانم داخل شوم؟کناری ایستادم و در را بازتر کردم.پس از ورود در کنار من بر روی تخت نشست و در همان حال پرسید:حالت چطور است؟گفتم:هنوز زنده ام.سرش پایین بود و به آرامی صحبت میکرد گفت:بابت دیشب متاسفم هیچ دلم نمیخواست در اولین شب ورودت اینطور ناراحت بشوی.گفتم:وقتی بمن دروغ میگفتی باید فکر اینجای کار را هم میکردی.با لحن ملتمسانه ای گفت:باور کن دلم نمیخواست به تو دروغ بگویم اما مجبور بودم اگر مایل باشی میتوانم همه چیز را برایت توضیح بدهم.دستم را با بیحوصلگی تکان دادم و گفتم:لازم نیست قبلا حمیرا همه جیز را برایم تعریف کرده است.گفت:پس اگر همه چیز را میدانی باید حق را بمن بدهی که مسئله عایشه را مطرح نکردم.همراه با نگاه خشم آلودی گفتم:چه حقی؟تو چطور به خودت اجازه این صحبت را میدهی؟تو اگر واقعا مرا دوست داشتی و برای وجودم اهمیتی قائل بودی زندگیم را اینطور خراب نمیکردی .حتما خبر نداشتی قبل از آمدن شما چه زندگی راحت و بی دردسری داشتم و از بودن در کنار خانواده ام چه لذتی میبردم.شاید پیش خودت فکر کردی بودن در چنین خانه ای منتهای آرزوی من است.اینطور نیست؟ولی اگر اینطور فکر میکنی باید بگویم سخت در اشتباهی چرا که من بودندر کنار خانواده ام و همان خانه کوچک را 100 بار به زندگی در این عمارت ترجیح میدهم.فرید بلند شد و قدم زنان به آنسوی اتاق رفت و در حالیکه بهد یوار روبرو تکیه میداد با صدای بم و گرفته ای گفت:میدان که اشتباه کرده ام من خیلی خودخواه بودم که زندگی ترا به این نحو بهم ریختم آرزوی من این بود که ترا خوشبخت کنم و در کنار تو طعم خوشبختی را بچشم اما حالا میفهمم که همه حسابهایم غلط از آب در آمد .حالا هر کار که بخواهی برای جبران خطاهایم خواهم کرد.به شرافتم قسم هر کاری که لازم باشد جز بازگشت تو به ایران چرا که پدر و مادرم مانع از اینکار خواهند شد و دل من هم راضی به بازگشت تو نیست ولی اگر تو در اینجا بمانی هر کاری بخاطر رضای تو خواهم کرد.

سرم را بلند کردم و لحظه ای به چشمان او نگاه کردم نگاهش معصوم و غم گرفته بود گفتم:قول میدهی هر چه از تو بخواهم آنرا انجام بدهی؟با صداقت گفت:بله.گفتم:پس قول مردانه بده که از این لحظه به بعد هیچ نوع رابطه زناشویی با من نداشته باشی.با حالت متعجبی به طرفم آمد روبرویم ایستاد و پرسید:منظورت چیست؟گفتم:من اصلا آمادگی همسر بودن را ندارم تو باید هر چقدر لازم است صبر کنی و هیچوقت در این مورد به زور متوسل نشوی تا وقتی که خودم به تو بگویم.البته نمیدانم این مدت چقدر طول خواهد کشید و کی این آمادگی را پیدا خواهم کرد شاید تا یکماه شاید یکسال یا بیشتر ولی در هر صورت باید قول بدهی که از من هیچ توقعی نداشته باشی تا اعلام آمادگی کنم.قول میدهی؟او که از تعجب چشمانش گرد شده بود و در پی بهانه ای میگشت گفت:ولی ممکن است خانواده ام از این موضوع مطلع شوند که برای من خیلی سرکشستگی دارد. به او اطمینان دادم نمیگذارم کسی ار قضیه مطلع شود در ضمن روزها در حضور دیگران با هم رفتار گرم و صمیمی خواهیم داشت و مانند یک زوج خوشبخت رفتار میکنیم.شبها تو دور از چشم دیگران نزد همسر اولت باز خواهی گشت یا در اتاق دیگری میخوابی .سپس برای آنکه جای امیدی برای فرید گذاشته باشم اضافه کردم:البته همه این برنامه ها فقط برای مدت معینی است و بعد از آنکه از نظر روحی آمادگی لازم را پیدا کردم همه چیز روال عادی را پیدا میکند حالا موافقی؟

فرید ه از برنامه ریزی من هاج و واج مانده بود پس از سکوت طولانی گفت:قبول میکنم .گفتم:این کافی نیست تو باید قول مردانه بدهی .در همان حال دستم را برای اخذ قول و فشردن دست او جلو بردم دستم را فشرد و گفت:قول شرف میدهم هر چند که قبول این امر برایم مشکل است ولی بخاطر جبران خطایم و برای آنکه بتو ثابت کنم که تا چه حد دوستت دارم این کار را خواهم کرد ولی چطور یک عروسی دروغین راه بیندازیم.گفتم:من فکر این را هم کرده ام و بعد بتو خواهم گفت.سپس دستم را گرفت و گفت:حالا اگر موافقی بیا تا با هم به طبقه پایین برویم و شام را با هم بخوریم.برای اینکه حتما به قولش عمل کند لازم بود که ظاهرا با او مهربان باشم.بهمین خاطر همراه با لبخندی گفتم"اگر کمی صبر کنی الان حاضر میشوم.

من و فرید شانه به شانه هم وارد سالن پذیرایی شدیم.به هنگام ورود لبخند پیروزی را بر روی لبان زینت خانم مشاهده کردم و منهم در دل به او خندیدم.موقع صرف شام متوجه نگاههای حسادت آمیز عایشه شدم و دلم برای او سوخت .تصمیم گرفتم به نحوی از در دوستی با او رد آیم و او را به ترتیبی متوجه حقیقت جریان بکنم.

فرید مدام از من پذیرایی میکرد و سعی داشت مرا خوشنود کند هنگتمی که میز شام را ترک کردیم و به سوی قسمت نشینمن رفتیم به آرامی به او گفتم کمی رعایت حال عایشه را بکن و در حضور اینقدر بمن توجه نکن.

در حالیکه سعی میکرد تکیه کلام مرا تقلید کند گفت:چشم قربان امر دیگری باشد؟خندیدم و ضربه آرامی بهروی بازویش زدم.طی روزهای بعد رفتار زینت ظاهرا با من خیلی بهتر شده بود و سعی داشت با حالتی متظاهرانه مرا مورد محبت خود قرار بدهد.از بعضی رفتار او که تظاهر را به وضوح نشان میداد منزجر بودم ولی سعی میکردم با محبتهای مصنوعی عمل مقابل به مثل انجام دهم.در پنجمین شبی که از ورود ما به بحرین میگذشت .همه ما در سالن نشینمن سرگرم تماشای تلویزیون بودیم که مادر فرید صدایم و گفت:شیرین جان بیا اینجا بنشین و اشاره به مبل نزدیک خود کرد به طرفش رفتم و نزدیکش نشستم.پس از کمی زمینه چینی پرسید:نوبت ماهانه ات به پایان رسید؟به آرامی گفتم بله.لبخندی از روی خشنودی زد و گفت:پس امشب فرید به نزد تو می آید دختر خوبی باش و او را اذیت نکن.با شرم سرم را پایین انداختم و گفتم:چشم مامان.به تازگی مادر فرید را مامان خطاب میکردم.این برای پیش برد اهدافم بود.با لبخند رضایتی از مطیع بودن من خطاب به فرید گفت:دیر وقت است نمیخواهی بخوابی؟در همان حال او را با اشاره ای نزد خود فراخواند و آرام مسئله ای را به متذکر شد.برای لحظه ای چشمم به عایشه افتاد و از دیدن چهره او دلم گرفت .میخواستم به کنارش بروم و به او بگویم که امشب هیچ اتفاقی نخواهد افتاد .اما به هیچ وجه نباید پرده از این راز برمیداشتم.صدای فرید مرا از عالم خیال بیرون کشید پرسید:نمیخواهی بخوابی؟از اینکه حالا دیگران راجع به ما چه فکری خواهندکرد شدیدا خجالت میکشیدم و در حالیکه از شرم سرم را پایین انداخته بودم به دنبال او به طبقه بالا رفتم.وقتی هر دو وارد اتاق شدیم در را ازداخل قفل کردم.فرید که نمیدانست چه نقشه ای در سرم دارم حیران ایستاده بود و منتظر عکس العمل من بود روبرویش ایستادم و همه جریان را که باید انجام میشد برایش توضیح دادم سپس رفتم و جایش را مرتب کردم.

فصل 11

صبح وقتی ضربه ای به در خورد با سرعت از تخت پایین آمدم و در را به آرامی گشودم . زینت خانم بود ، بعد از سلام و صبح بخیری که بین ما ردوبدل شد پرسید : فرید هنوز خواب است ؟ با شرم و حیای تصنعی گفتم : او دیشب تا دیر وقت بیدار بود ، به همین خاط هنوز در خواب است . با افتخار لبخندی زد و گفت : تو هم برو استراحت کن . امروز صبحانه را در اتاقتان بخورید . تشکر کردم و در را بستم و پشت به آن تکیه داده ایستادم و لبخندی از روی رضایت زدم . در همان حال متوجه فرید شدم که نگاهم می کرد. از دور چشمکی برایش زدم و گفتم : همه چیز روبراه است . در ضمن قرار شد صبحانه ی ما را به اینجا بیاورند و به شوخی اضافه کردم ، بهتر است شما استراحت کنید چرا که دیشب شب خسته کننده ای برایتان بوده . در تخت غلتی زد و به طرف من برگشت و با نگاه پر تمنایی سر تا پای مرا برانداز کرد و گفت ای کاش به تو قول نداده بودم . از این شب به بعد هر شب بخاطر قولی که به تو دادم ، خودم را لعنت خواهم کرد. خندیدم و گفتم : اما تو قول مردانه دادی ، پس نباید زیر آن بزنی بعد رو تختی را برداشتم و در همان حال گفتم :نظر به این که شب گذشته تو روی زمین خوابیده بودی حالا من اینجا می خوابم تو همان بالا . بعد از گذشت ساعتی ضربه ای به در خورد و این بار فرید برای گشودن آن برخاست و پس از گفتگوی کوتاهی سینی صبحانه را گرفت و در را بست

صبحانه مفصلی بود و ما با اشتهای زیاد آنرا در حالیکه درباره شب پیش صحبت می کردیم خوردیم . در همان حال به او گفتم : در ضمن برای اثبات واقعی بودن دیشب ، چیزی روی میز آرایش است که باید آن را به مادرت نشان بدهی . همراه با پوزخندی گفت : فکر می کردم که مادرم زرنگ ترین و زیرک ترین زن دنیاست . اما حالا می بینم که از تو فریب خورده است . به خاطر تثبیت موقعیتم همراه با اخم تصنعی گفتم : این کار من بخاطر فریب دادن مادرت نبود ، فقط برای حفظ آبروی تو بود . تصور کرد که از حرفش دلگیر شده ام به همین خاطر از در عذر خواهی در آمد و برای اینکه جبران کرده باشد ، لقمه ای گرفت و به زور در دهانم کرد

قبل از ظهر حمام رفتم و دوش گرفتم . بعد از تعویض لباس ، همراه فرید به طبقه پایین رفتیم . دو نفر از خدمتکاران منزل که زنهای مسن و جا افتاده ای بودند به محض دیدن ما به سبک عربها هله کردن . حمیرا جلو آمد و مرا بوسید . دایی طالب و زینت خانم با چهره های بشاش مشغول تماشای ما بودند و من و فرید هر دو جلو رفتیم و صورت هر دوی آنها را بوسیدیم . در همان حال هریک از آندو سکه ی طلایی به عنوان چشم روشنی به من اهدا کردند . در آن میان دلم برای عایشه شور می زد . نمی دانستم اکنون او در کجاست . ولی تصمسم گرفتم به هر طریق پیدایش کنم و حرفهایم را با او در میان بگذارم . در میان گفت و شنود دیگران به طبقه بالا رفتم و یکراست مسیر اطاق عایشه را در پیش گرفتم . به دنبال ضربه ای به در با چشمان متورم در را برویم باز کرد . با مهربانی سلام کردم و پرسیدم : می توانم داخل شوم ؟ متعجب از حضور من کنار رفت و مرا بدرون دعوت کرد . در حالی که در را می بست پرسید : از من چه می خواهی ؟ نزدیکش شدم و به آرامی گفتم : از تو چیزی نمی خواهم جز اعتماد . با شک و تردید نگاهی به سویم کرد و پرسید : منظورت چیست ؟ گفتم : اگراجازه بدهی کمی با تو صحبت کنم ، متوجه منظورم خواهی شد . هر دو بر روی لبه تخت نشستیم و من شروع به صحبت کردم . گفتم : قبل از هر چیز باید بدانی که من قبل از ازدواج با فرید ، اصلا خبر نداشتم که او متاهل است در غیر اینصورت تحت هیچ عنوان پیشنهاد ازدواجش را قبول نمی کردم . باور کن از طرف من هیچ نوع علاقه ی شخصی باعث این کار نشد . قسم می خورم که این عین حقیقت است و من ذره ای به او علاقه ندارم . اما در حال حاضر اینجا در بندم و به زور مرا نگه داشته اند. البته این اطمینان را به تو می دهم که ابدا قصد تصاحب فرید را ندارم و نمی خواهم جانشین تو باشم . اگر می بینی شب گذشته او را به اتاقم اره دادم فقط از روی اجبار بود . ول بعد از این هرگز این اتفاق تکرار نخواهد شد و حتی اگر فرید شب را نزد تو باشد من خوشحالتر خواهم شد . در عوض فقط از تو یک خواهش کوچک دارم و آن اینکه اولا به من اعتماد کنی ، ثانیا حرفهایمرا با هیچکس حتی خانواده ات در میان نگذاری . من هم قول می دهم در اولین فرصت و به هر ترتیب که بشود از زندگی شما خارج شوم . خوب حالا قول می دهی ؟ عایشه با لبخندی موافقت خود را اعلام کرد . گونه اش را بوسیدم و گفتم : من و تو از امروز دوستان خوبی برای هم خواهیم بود . در ضمن اگر می بینی رفتارم با فرید در حضور دیگران با صمیمیت و مهربانی است فکر بد نکن تمام اینها فقط ظاهر است، یرای اینکه کسی به احساس واقعیم پی نبرد

عایشه با حالتی نگران گفت : اگر تو شب گذشته باردار شده باشی ، آنوقت چه می کنی ؟ همراه با لبخندی گفتم : نگران نباش. مطمئنم که این اتفاق پیش نیامده ، حالا برو صورتت را آب بزن و پایین بیا وبه کسی هم نگو که من به اطاقت آمده ام . بعد آهسته خارج شدم . در آخرین نگاه فهمیدم که حسن اعتماد او را جلب کرده ام

وقتی به طبقه پایین برگشتم ، دیگران سرگرم صحبت درباره ی ایران بودند . در لحظه ای که زینت خانم مرا تنها گیر آورد گفت : گفت : بهتر است نامه ای به خانواده ات بنویسی . گفتم : اتفاقا در همین فکر بودم . او اضافه کرد : سعی کن مطالب خوبی در نامه بگنجانی و از مطرح کردن مسائل ناراحت کننده پرهیز کنی . چرا که ممکن است اگر مطلب ناجوری در نامه باشد آن نامه هیچوقت به ایران نرسد . منظورش را کاملا درک کردم و از اینکه اینطور به وضوح مرا تهدید کرده بود شدیدا عصبانی شدم . ولی باز هم تحمل کردم و بروی خود نیاوردم .

دیروز جواب نامه ام از ایران رسید . آه که از دیدنش چقدر شاد شدم . خدا می داند که چند بار آن را بوسیدم . نمی دانم جواب نامه ام چرا اینقدر دیر به دستم رسید . امروز یک ماه است که در این خانه ی لعنتی به سر می برم . نامه را با عجله باز کردم . دلم می خواست با چشم کلمات آنرا بخورم . با لذت زیاد کلمه به کلمه ی آنرا خوندم اینطورآغاز شده بود :شیرین عزیزم سلام گرم من و پدرت را از راه دور بپذیر . دانستم که نامه از زبان مادر است ولی یا خط درشت لیلا نوشته شده بود . شیرین جان ، نامه سرشار از مهر تو ، چند روز پیش به دستمان رسید و همه ما را خوشحال کرد . از این که گفته بودی آنجا راحت و آسوده هستی بی نهایت خوشحالم . هر چند دوری تو برای ما عذاب آور است ولی همینکه می بینیم تو خوشبخت شده ای ما هم راضی هستیم . گفته بودی از خودمان برایت بنیسیم . همه ی ما خوب هستیم فقط پدر اینروزها سرفه هایش بیشتر و در عوض اشتهایش کم شده است و روز به روز نحیف تر می شود . از مصطفی برایت بگویم که از وقتی تو رفته ای ، خیلی یرایت دلتنگی می کند . وضع نمراتش هم خیلی خوب نیست و خیلی افت کرده است . هاله ی اشکی جلو نگاهم را گرفت . بغضم را فرو دادم و با سر انگشت دانه های اشکی که بر گونه هایم روان شده بود پاک کردم و به خواندن ادامه دادم . شیرین جان نوشته بودی از احوال علی برایت بنویسم . راستش این روزها خودمان هم او را خیلی کم می بینیم . از وقتی که از ماموریت برگشته ، اخلاقش هم خیلی عوض شده است . دیگر حوصله ی هیچکس را ندارد و بیشتر اوقات را در خارج از خانه به سر می برد . اگر در طول روز هم ساعتی در منزل باشد درون اتاقش و پشت در بسته است . نمی دانم چرا اینطور شده . اوایل فکر می کردم از تجرد خسته شده است و خواستم یکی از دختران همسایه را برایش خواستگاری کنم . ولی وقتی این مسئله را فهمید چنان جنجالی به راه انداخت که بیا و ببین . خلاصه مرا از کار خود پشیمان کرد . شیرین جان می بخشی که همه ی مطالب ناراحت کننده بود ولی من به عادت قدیم دوست دارم هرچه در دل دارم برای تو بازگو کنم . حالا که تو نیستی قدر تو را بیشتر می دانم چرا که حسابی دست تنها شده ام و سرم خیلی شلوغ است . پدرت گله می کند که ما به او نمی رسیم . او هر روز از تو یاد می کند و می گوید وقتی شیرین اینجا بود مدام به داد من می رسید ، ولی از وقتی مه او رفته هیچکس به من توجهی نمی کند . پدر راست می گوید چرا که من آنقدر گرفتار شده ام که ئقت رسیدگی به او را ندارم . لیلا هم که کارهای خودش را به زور انجام می دهد ، چه برسد به آنکه کمک یار ما باشد . در اینجا لیلا در پرانتزی نوشته بود ( شیرین اینها قدر مرا نمی دانند ) . در ادامه نامه چنین خواندم : راستی یک خبر خوش ، هفته پیش فرشید ازدواج کرد . با اینکه عروس رابه همان آرایشگاهی بردیم که تو رفته بودی ولی آرایشش زیاد جالب نشد . یکخبر هم از محمود ، او به تازگی به سر کار می رود و در یک تراشکاری مشغول به کار شده است ، درآمدش هم بد نیست . خوب مثل اینکه خیلی سرت را درد آوردم در پایان صورت ماهت را از دور می بوسم و ترا به خدا می سپارم . از طرف من به فرید و خانواده اش سلام برسان . برای طالب و زینت هم نامه ای نوشته ام که با همین نامه پست می کنم

در پایان از طرف همه برایم سلام رسانده بود نامه را دوباره خواندم و در تمام مدت اشک ریختم . تازه فهمیده بودم چقدر از خانواده ام فاصله دارم و تا چه حد دلم برایشان تنگ شده است . خواندن نامه باعث شد دلم برای سه نفر به شور بیفتد ، پدر به خاطر بیماریش که روز به روز بدتر می شد ، علی که پیدا بود در حالت روحی بدی به سر می برد و مصطفی که هم نگران خودش بودم و هم دلواپس درسهایش. بلافاصله نامه ای در جواب نوشتم و سفارش کردم که به حال پدر و درس مصطفی رسیدگی کنند . همزمان نامه ای به علی نوشتم و در آن از او خواهش کردم دلیل ناراحتیش را برایم شرح دهد و اگر حرفی دارد که نمی تواند با دیگران در میان بگذارد لااقل در نامه ای برای من بنویسد . در گوشه ای از نامه اشاره کردم که زندگی هر فردی همیشه لحظات شکست و نا امیدی هست . ولی اگر در عمق نا امیدی ، امید به خالق را از دست ندهی آنوقت است که حق آدمیت را به جا آورده ای . زندگی مجموعه ای از خوشیها و ناخوشیهاست . پس نصیحت خواهر کوچکت را بشنو و در خوشیهای زندگی خوش باش و در ناخوشیها صبور و متحمل

من تغییرات اخلاق علی را به جریان علاقه ی او به دختر کذایی مربوط می دانستم و فکر می کردم حتما به نحوی علی را از سر خورده کرده که علی اینطور گوشه گیر و منزوی شده است . امیدوار بودم نوشته های من تا حدودی بتواند التیام بخش دل دردمندش باشد . اگر می توانستم برایش می نوشتم که من زخمدیده ای هستم که با داروی امید به آینده ، مرحم بر زخم قلب خود می گذارم شاید به این ترتیب او کمی آرام می شد . ولی افسوس ک ه اگر کلمه ای از اندوه خود می نوشتم آن نامه هیچوقت به دست او نمی رسید .

روزها از پی هم می گذشتند و من کم کم به زندگی دراین محل عادت می کردم البته نه زندگی به معنای واقعی بله مانند محکومی بودم که بر اثر گذشت زمان به سلول خود خو می گیرد . با این تفاوت که سلول من شکل و ظاهر زیبایی داشت تنها دل خوشی من دیدن نامه هایی بود که گه گاهی از ایران برایم می رسید . به هنگام قرائت مانند تشتنه ای که در بیابان به آب رسیده باشد با شوق زیاد هر کلمه آنرا چند بار می خواندم . بعد از نامه ای که به علی نوشته بودم ، انتظار داشتم اگر چه خیلی کوتاه ولی جوابی از او داشته باشم . اما این چهارمین نامه ای بود که از ایران می رسید ، اما دریغ از یک خط که نشانگر پاسخ او باشد .

نیمه های اسفند ماه بود . سرسبزی درختان و شکوفه های درختان و هوای بسیار عالی خبر از فرا رسیدن قبل از موعد بهار را می داد . در مناطق نسبتا گرمسیر در نیمه های آخرین ماه زمستان بهار پیشدستی می کند . و با یک دنیا زیبایی از راه می رسد . قبل از ظهر بود و من در باغ قدم می زدم و از هوای فرحبخش آنروز لذت می بردم و گرمی تابش خورشید را به جان می خریدم . نامه ی تازه رسیده در دستم بود و به خبرهای تلخ وشیرین آن فکر می کردم . پدر بیماریش شدت پیدا کرده بود و در منزل بستری بود . لیلا عاقبت طلسم بختش باز شده و قرار بود در تعطیلات نوروز جشن عروسیش را بر پا کنند . محمود هم از شغل قبلی بیرون آمده و در کشتیرانی به عنوان کارگر روی کشتی استخدام شده بود و می توانست به این وسیله به کشورهای خارجی سفر کند . خاله طلعت در یک زمین خوردن دستش شکسته شده بود و مدت یک هفته بستری بوده است . مصطفی وضع درسش بهتر شده بود و نمراتش رو به بهبود بود . علی سرگرم گذراندن یک دوره ی شش ماهه ی تخصصی بود بجز ساعات کار روزی سه ساعت را در کلاس درس و آموزش فن می گذراند .مادر در پایان از مشغله کاری خود گفته بود و خواهش کرده بود که اگر می توانم برای عروسی لیلا به ایران بروم . آه که این منتهای آرزوی من بود . ظهر که فرید از بانک برگشت موضوع را با او در میان گذاشتم . با شک و تردید گفت : فکر نمی کنم فصتی پیش بیاید ولی تلاشم را می کنم اگر شد خواهیم رفت . اگر از نظر شغلی مسئله ای داری می توانی در تعطیلات نوروز مرخصی بگیری و سه چهار روز هم کافی است . نگاه مشکوکی به سویم انداختو گفت : مشکل من فقط این نیست و مشکلات دیگر هم هست که به این آسانی رفع نخواهد شد. برای آنکه سوءظنش را تحریک نکرده باشم دیگر اصرار نکردم و فقط گفتم : خیلی دلم می خواست که در عروسی لیلا حضور داشته باشم ولی اگر نمی شود خوب مهم نیست

خانواده دایی با آنکه سالها در یک کشور عربی زندگی کرده بودند و حتی این کشور زادگاه بچه های آنها نیز بود ، ولی هنوز سنتها و رسم و رسوم ایرانیان را فراموش نکرده بودند . از چند روز قبل به مناسبت رسیدن ایام نوروز زینت خانم دستور داده بود همه ی منزل را نظافت کنند . او که دوستان زیادی در بحرین داشت و معمولا کسانی که به منزل آنها رفت و آمد می کردند از طبقه ی صاحب منصبان بودند ، خیلی به ظاهر زندگی و دکوراسیون منزل اهمیت می داد . البته از ظاهر خود و دخترانش هم غافل نمی ماند . در آن سال من هم به خانم های طالبی اضافه شده بودم . در یکی از روزها او با آرایشگر مخصوص خود تماس گرفت و قرار ملاقاتی برای دو روز بعد گذاشت . در آن روز من همراه خانم ها ، برای انجام امر مربوطه به آرایشگاه رفتیم . من که اصلا تمایلی برای زیباتر شدن نداشتم . رفتن خود را بی مورد می دانستم . اما زن دایی اصرار داشت که حتما دستی به ظاهر خود بکشم و از این حالت دخترانه بیرون بیایم . مدت زمانیکه زینت خانم ، فائزه و عایشه صرف رسیدگی به خود کردند دست هشت ساعت از وقت مسئول آرایشگاه را گرفت . ولی من و حمیرا کار زیادی نداشتیم . به هنگام بازگشت به منزل از اینکه خود را مانند آنها هفت رنگ نکرده بودم احساس رضایت می کردم . فرید همانطور که با شیفتگی نگاهم می کرد گفت : چه خوب شد که موهایت را رنگ نکردی . گفتم مامان خیلی اصرار داشت ، ولی من سادگی را ترجیح می دهم . با کلام هوس آلودی زمزمه کرد : همین سادگی توست که مرا شیدا کرده . وقتی نگاهم به چشمان او افتاد متوجه سرخی آنها شدم ، طرز نگاهش خبر از طوفان درونش می داد . باقلبی که از ترس ،تپشش تندتر شده بود به آرامی از کنار او برخاستم وبه بهانه ای از آنجا دور شدم . آنشب مهمان داشتیم ،همه در آشپزخانه جمع بودند . زن دایی فقط دستور می داد و دیگران اجرا می کردند . از ظاهر امر پیدا بود که مهمان امشب باید شخص مهمی باشد که زینت خانم آنطور دستپاچه بود . لباسی که به تن داشت ، از پارچه ی گرانقیمتی بود که سرتا سر جلوی آنرا با نخ طلایی رنگ نقشهای گل و بته انداخته بودند . موهای رنگ شده بلوطیش را پشت سر جمع کرده بود و مقنعه بسیار زیبایی که از هندوستان برایش آورده بودند ، و کاملا با لباسش هماهنگی داشت به سر انداخته بود . فائزه هم دست کمی از مادر تداشت و درست الگوی مقابل مادرش بود . با این تفاوت که او موهایش را طلایی رنگ کرده بود . عایشه نیز به تقلید از خواهر شوهر همان رنگ رابرای موهای خود انتخاب کرده بود و با آنکه ماکسی رنگ رنگی ظاهر خنده داری پیدا کرده بود

دلم برای او می سوخت چراکه مانند عروسک کوکی مطیع دستورات زینت و فائزه بود و هیچ اراده ای از خود نداشت . فقط یک نکته ی مثبت داشت و آن راز داریش بود . از وقتی حقیقت امر را به او گفته بودم بطور پنهانی با من خیلی مهربان بود . اما در حضور دیگران رفتارعادی و بی تفاوتی را داشت . یک بار که می خواست صحت حرف های مرا باور کند نیمه های شب به دم اتاق من آمد و با ضربه ای به در مرا از خواب بیدار کرد . وقتی با او روبرو شدم پس از نگاهی به طریقی که ناراحتیش را نشان می داد گفت : مگر نمی گفتی فرید هر شب پیش من باشد خوشحالتر می شوی ، پس چرا الان مدتی است که او یک شب در میان به اتاق من می آید ؟ از اول هم نباید حرفهای تو را باور می کردم . تو مرا ساده گیر آوردی و قصد داشتی با آن دروغها جای خودت را بازتر کنی تازه متوجه مطلب شدم . از سوء تفاهمی که برایش پیش آمده بود خنده ام گرفت . همراه با لبخندی گفتم : من به تو دروغ نگفته ام ، اگر باور نداری بیا و همه چیز را از نزدیک ببین . در همان حال دست او را گرفتم و به درون اطاق آوردم . با تعجب نگاهی به سویم کرد و پرسید : پس او کجاست ؟ این بار او را به طرف اطاق مقابل بردم و آهسته در را گشودم . فرید آرام و بی صدا بر روی تخت خوابیده بود.عایشه که چشمانش از تعجب گرد شده بود پرسید : چرا اینجا تنها خوابیده ؟در حالی که آهسته از آنجا خارج می شدیم گفتم : این قرار ما بود ، که او شبها اینجا بخوابد . آخر من بهانه آورده ام که فعلا آمادگی همسر بودن را ندارم و خواهش کردم ، تا وقتیکه به او نگفته ام به اتاق من نیاید . البته به اتاق تو هم نمی تواند بیاید ، چرا که اگر هر شب پیش تو باشد ، دیگران خواهند فهمید . در ضمن فرید نمی داند که با تو صحبت کرده ام و هیچوقت نباید این را بداند . . در غیر اینصورت ممکن است به زور به اتاق من وارد شود تا آبرویش محفوظ بماند . در پایان صحبتهایم پرسیدم : حالا همه چیز را فهمیدی؟ عایشه با اشاره سر جواب مثبت داد و من اضافه کردم : مواظب باش یک وقت از دهانت بیرون نیاید که می دانی فرید شبها تنها می خوابد . این یک راز است که اگر برملا شود هم به زیان تو است هم برای من بد می شود . از آنشب به بعد عایشه مطمئن شد که من همه ی حقسقت را به او گفته ام و در نهان رفتارش خیلی دوستانه و صمیمی بود.

زینت خانم نگاهش به من افتاد و گفت : شیرین بهتر است لباست را عوض کنی . برو لباس مناسب بپوش ، چرا که امشب مهمان عزیزی به اینجا می آید . به اتاقم رفتم و در میان لباس هایم شروع به جستجو کردم که چشمم به لباسی افتاد که هفته ی قبل خریده بودم .

آنروز با فرید و عایشه و حمیرا به بازار رفته بودیم. برای اولین بار بود که برای خرید از منزل خارج می شدم . بعد از مدت زیادی که در محیط خانه به سر برده بودم ، حالا بر اثر دیدن خیابانهای پر سر و صدا ،فروشگاههای مختلف و شور و نشاط مردم به وجد آمده بودم . تمام مدت دست حمیرا را در دست داشتم و سعی می کردم با او همگام باشم . هر بار که فرید به بهانه ای سعی می کرد دست مرا بگیرد و همراهیم کند به او متذکر می شدم که اینگار باعث ناراحتی عایشه می شود و خدا را خوش نمی آید .&lt;o>&lt;/o>او با غرغری دستش را در جیب فرو می کرد . در حالیکه می گفت : عجب گیری کرده ایم از ما پیشی می گرفت . در آن روز همه ی سعی ام این بود که به طریقی رفتار کنم که مایه ی رنجش عایشه را فراهم نسازم

به مناسبت رسیدن سال جدید قرار بود مقداری هدایا بخرم و برای خانواده پست کنم . رسم هدیه دادن یکی از سنتهایی بود که من خیلی به آن علاقه داشتم . با خود گفتم : امسال که از خانواده دور هستم ، می توانم با فرستادن این هدایا یاد خود را برای آنها زنده کنم . برای خانواده ی فرید هم چیزهایی خریدم که هنگام تحویل سال به آنها هدیه کنم . البته هیچ نوع دلبستگی باعث این کار نبود . فقط نمی خواستم حس حسادتشان را نسبت به خانواده ام تحریک کرده باشم . در موقع خرید چشمم به لباس عربی زیبایی افتاد که به رنگ فیروزه ای بود . لباس از دو قسمت تشکیل شده بود و کاملا ساده بود . تور نازکی به همان رنگ سر تا سر لباس را می پوشاند و در قسمت جلویش نقش زیبایی زر دوزی شده بود . آنرا پسندیدم و از فرید خواستم تا آنرا برایم خریداری کند . او با شوق و شعف لباس را خرید و این جریان را به فال نیک گرفت .

آنشب وقتی چشمم به لباس تازه ام افتاد آنرا انتخاب کردم . بعد از به تن کردن آن ، موهایم را شانه زدم و همه را به صورت باز روی شانه ام رها کردم . پس از آرایشی ملایم گوشواره های فیروزه ای که هدیه فرید در شب ازدواجمان بود را به گوش انداختم . با نگاهی در آینه پی بردم که همه چیز خوب و مرتب است . به هنگام خروج از اتاق سرو صدای عده ای در طبقه پایین مشخص کرد که مهمانان تازه رسیده اند . چند لحظه صبر کردم تا احوالپرسی ها به پایان برسد . سپس به آرامی از پلکان سرازیر شدم . به خاطر هیجانی که از روبرو شدن با عده ای غریبه که ظاهرا از رجال مملکت بودند به من دست داده بود ضربان قلبم تندتر و کف دستهایم عرق کرده بود .به محض ورود همه ی نظر ها به سوی من کشیده شد . زینت خانم که برق رضایت و شادی در نگاهش هویدا بود به طرفم آمد و در حالیکه دست روی شانه ام می گذاشت ، مرا به مهمانانش معرفی کرد . با خوشرویی و همراه با عربی دست و پا شکسته ای به آنها خوش آمد گفتم . به هنگام نشستن فرید جایی در کنار خودش برایم باز کرد .

مهمانان آنشب عرب زبان بودند و اصلا کلام فارسی نمی دانستند . در عوض انگلیسی را چون زبان مادری صحبت می کردند . خانم خانواده زنی خوشرو بود که سه دختر و سه پسر داشت که همه ی بچه ها ارث زیادی از زیبایی مادر برده بودند . اما پدر خانواده مرد چشم ریز آبله روی بود که لبهای کبودی داشت

پس از گذشت ساعتی مجلس برایم کسل کننده شد . بخصوص که همه ی آنها به زبان عربی سخن می گفتند و من حتی کلمه ای از صحبتهای آنها را نمی فهمیدم . گر چه طی این مدت که در بحرین بودم و به خاطر دروس عربی که در مدرسه آموخته بودم چند کلمه ای از زبان عربی می دانستم ولی از حرفهای اینها چیزی دستگیرم نمی شد . از بیکاری سرگرم تماشای تازه واردین بودم و سعی می کردم پی به شخصیتشان ،البته از روی ظاهر خود را مشغول کنم . همانطور که سرگرم تماشا بودم چشمم بر روی پسر بزرگ خانواده ثابت ماند و برای لحظه ای در او دقیق شدم . ناگهان نگاهش به سویم چرخید و چون مرا متوجه خود دید لبخند شیطنت آمیزی به رویم زد . پشیمان از نگاه خیره ی خود سرم را به زیر انداختم . لحظاتی گذشت تا توانستم بر اعصابم مسلط شوم . در همان حال فرید سرش را به کنار گوشم آورد و به نجوا گفت : در چه فکری هستی ؟ به طف او برگشتم و گفتم : هیچ ، فقط حوصله ام سر رفته است . صدای آن مرد ما را متوجه او کرد . به زبان عربی جمله ای گفت که معنایش را نفهمیدم . فرید خطاب به من گفت : فاروق پیشنهاد می کند که تا وقت شام در باغ قدم بزنیم ، تو مایلی همراهمان بیایی ؟ گفتم : درست نیست که من تنها بیایم ، اگر حمیرا هم بیاید بهتر است . از طرز نگاههای حمیرا به آن مرد جوان که دانستم اسمش فاروق است پی بردم در دل او خبرهاییست و می خواستم به این طریق کمکی هم به حمیرا کرده باشم . گردش در باغ مورد استقبال دیگر جوانها هم قرار گرفت و خواهران و برادران فاروق هم به ما پیوستند . طی مدتی که در باغ بودیم ، لحظه ای حمیرا را تنها گیر آوردم و از او در مورد حدثی که زده بودم پرسیدم . او بی پرده از علاقه ی خود به فاروق صحبت کرد ، ولی خاطر نشان کرد که هنوز هیچ عمل مشابهی از طرف او ندیده بود ، که از چگونگی احساس او مطمئن باشد . علاقه مند بودم در این مورد کمکی به حمیرا کنم به همین خاطر گفتم : اگر از دست من کاری بر می آید بگو تا انجام بدهم . با نگاهی به سویم گفت : خیلی دلم می خواهد ، نظر او را در مورد خود بدانم . گفتم : مشکل من این است که اصلا زبان عربی نمی دانم و گرنه راجع به این موضوع با او صحبت می کردم

با خوشحال گفت : جدا این کار را می کردی ؟ با اطمینان گفتم : البته چرا که نه مگر اشکالی دارد ؟ با شادی که در چهره اش نمایان گفت : او کمی زبان فارسی را می داند ، فکر می کنم اگر با او صحبت کنی همه چیز را می فهمد ، اما در حضور جمع که نمی شود .

گفتم : تو نگران نباش من در هر فرصتی که پیش آمد ، اقدام خواهم کرد. فرید و فاروق سرگرم گفتگو بودند . عجیب بود که چشمان فاروق مرا به یاد علی می انداخت . از یاد آوری خاطه ی علی دلم مملو از غم شد . همیشه برای زندگی او که اینطور با درد و غم همراه بود ، نگران بودم . وجود علی در خانه همانند شمعی بود که خود می سوخت تا به اطرافش روشنی بدهد و این شمع روز به روز در حال آب شدن و از بین رفتن بود . اعلام وقت شام ما را دوباره به داخل عمارت کشید . میز شام به نحو خیره کننده ای مملو از غذاهای خوشمزه و خوش تزئین ، همراه با انواع سالادها و دسرهای مختلف بود . بعدا فهمیدم که پدر فاروق رئیس دفتر شیخ است و حکم دست راست او را دارد . مشغول بریدن میگوی میان ظرفم بودم که متوجه نگاه پر شیطنت فاروق شدم . از بخت بد صندلی او درست روبروی من قرار داشت و همین موجب شد که اصلا طعم غذاهای خوشمزه ی آنشب را نفهمیدم ، چرا که در تمام مدت معذب و نگران سعی کردم نگاهم با نگاه او تلاقی نکند . او در حین شام خوردن با فارسی دست و پا شکسته ای گفت : هیچ می دانستید که من زبان شما را می دانم . مخاطبش من بودم و در پاسخ گفتم : اگر صحبت نمی کردید متوجه نمی شدم . ولی باید بگویم که مایه ی افتخار من است که سعی در یادگیری زبان فارسی کرده اید . همراه با لبخندی گفت : زبان فارسی شیرین است و من دوست دارم آنرا بطور کامل یاد بگیرم .

گفتم به عنوان یک ایرانی از شما متشکرم و به دنبال آن سرم را پایین انداختم که گفتگو را ادامه ندهد . اما مثل اینکه او سوژه ی خوبی برای صحبت پیدا کرده بود و ادامه داد : البته به نظر من فراگیری زبان فارسی از انگلیسی هم مشکلتر است و صرف وقت و دقت زیادی لازم دارد . فاروق این سخنان را با لهجه ی زیاد و سختی ادا می کرد . در پاسخش گفتم : یادگیری هر چیزی نیاز به زمان دارد . ولی اگر این آموزش با علاقه همراه باشد مشکلی نخواهید داشت . او که با غذای میان ظرفش بازی می کرد ، سرش را بلند کرد و نگاه خیره ای به سویم انداخت و گفت : بله در هر کاری اگر علاقه باشد همه ی مشکلات حل خواهد شد . در همان لحظه چشمم به حمیرا افتاد و لبخندی به رویش زدم . خوشبختانه فرید بحث جدیدی را پیش کشید و مرا از شر مصاحبت با فاروق خلاص کرد . آنشب به مهمانان خیلی خوش گذشت . بعد از شام دنباله ی پذیرایی در باغ جلوی عمارت به عمل آمد و مایه ی مسرت بیشتر آنها شد . واقعا که زینت خانم ازنظر پذیرایی سنگ تمام گذاشته بود . ولی نمی دانم آخر شب از چه چیز دلخور و دمق بود ...

به هنگام خداحافظی مادر فاروق همه ی ما را برای دو شب بعد به منزلشان دعوت کرد . فاروق به هنگام خداحافظی خطاب به من پرسید : اگر گاهی اوقات برای فراگیری کلمات فارسی به اشکال برخوردم ، می توانم مزاحم تلفنی شما بشوم و اشکالم را بپرسم ؟ به جای من حمیرا گفت : البته که شما می توانید چه اشکالی دارد . با نگاهی به او منظورش را فهمیدم و در جواب فاروق گفتم : خواهش می کنم هیچ مسئله ای نیست . هنگامی که بنز سفید رنگ مهمانان از باغ خارج شد ، ما هم به عمارت برگشتیم . در حین بازگشت فرید با ناراحتی گفت : فاروق در موقعیتی است که اگر اراده کند می تواند بهترین استادان زبان فارسی را به استخدام خود در آورد. پس چه لزومی دارد که می خواهد در این زمینه از تو کمک بگیرد ؟ روی سخنش با من بود ، شانه هایم را بالا انداختم و گفتم : من که دلیلش را نمی دانم راستش را بخواهی من که ایرانی هستم هنوز هم با زیر و بم کامل دستور زبان فارسی آشنا نیستم و امیدوارم هیچ وقت از من توقع کمک نداشته باشد . خیلی خسته بودم و حوصله ام از این تشریفات بازیها حسابی سر رفته بود . به همین خاطر با یک شب بخیر از دیگران جدا شدم و به اطاقم رفتم . بعد از تعویض لباس و خاموش کردن چراغ کنار پنجره آمدم و پرده را به سویی کرده و دریچه ی پنجره را گشودم . همزمان نسیم خنکی به صورتم خورد . بوی دریا به راحتی به مشامم می رسید نمی دانم چرا آنقدر دلتنگ بودم . از فاصله دور نور لامپهای اسکله و چشمکهای فانوس دریای ، چهره ی شب را خدشه دار می کرد . دیر وقت بود و اغلب مردم در خواب بودند . با خود گفتم : حتما حالا خانواده ی من هم در خوابند و پیش خود چهره ی تک تک آنها را در خیال زنده می کردم . مصطفی که در خواب دهانش را کاملا باز می گذاشت . مادر که از خستگی روزانه مدام در خواب می نالید . پدر باجسمی فرتوت و بی حال دائما سرفه می کرد . چهره علی را نمی توانستم خوب ببینم چرا که او همیشه یک بازو را جلوی چشم خود حائل می کرد و لیلا که حتما این شبها ، اصلا خواب به چشمش نمی آمد و فقط در رویای عروس شدن شب را به صبح می رساند . با صدای آرامی گفتم : خوب بخوابید عزیزانم و بدانید که همیشه دوستتان دارم . قدر در کنار هم بودن را بدانید چرا که درد تنهایی سخت و جان فرساست . بی اراده دستم را به طرف صورتم بردم و دانه های اشک را که از گونه هایم سرازیر بود ، پاک کردم .

فصل 12

صبح فرید موتوجه چشمهای قرمزم شد و پرسید:دیشب دیر به خواب رفتی؟با نگاه گذرایی گفتم:خوابم نمیبرد.پرسید:چرا؟گفتم دلیل بخصوصی نداشت فقط دلم کمی گرفته بود.نگاه پرسشگری به سویم کرد اما سخنی نگفت سرش را پایین انداخت و با صحبانه اش سرگرم شدبعدازظهرفائزه و خالد هم به جمع ما اضافه شدندخالد اینروزها کمی با من خودمانی تر شده بود و لااقل موقع صحبت کردم رنگ به رنگ نمیشد بحث خانمها بیشتر بر سر نحوه لباسی بود که میخواستند برای شب مهمانی بپوشند از بودن در جمع آنها کسل شدم و به اتاقم رفتم.سرگرم نوشتن نامه ای برای خانواده ام بودم که ضربه ای به در خورد و پس از آن حمیرا داخل شد سرحال بود و چشمهایش برق میزد وقتی متوجه شد سرگرم چه کاری هستم میخواست برگردد اما مانع شدم و گفتم:بقیه اش را بعدا مینویسم و نامه را عجالتا جمع کردم.سر صحبت را باز کرد و پس از کمی زمینه چینی گفت:شیرین فردا شب بهترین فرصت خواهد بود که راجع به من با فاروق صحبت کنی .از قولی که د ر این زمینه داده بودم پشیمان شدم ولی دیگر چاره ای نبود گفتم:حمیرا جان من همه تلاشم را میکنم که در مورد تو با او صحبت کنم ولی اگر فرصتی پیش نیامد تو نباید مرا مقصر بدانی.دستش را به دور گردنم انداخت و گفت:مطمئنم که پیش می آید بعد از مکث کوتاهی پرسید:راستی تو فردا چه لباسی میپوشی؟گفتم:برایم زیاد فرقی نمیکند یکی از همین لباسهایم را خواهم پوشید.حمیرا گفت:ممکن است لطفا در انتخاب لباس بمن کمک کنی؟با خوشرویی گفتم:البته که میکنم و همراه او به اتاقش رفتیم تا یکی از بهترین لباسهایش را برای شب بعد انتخاب کنیم.

مهمانی با شکوهی بود و به جز ما عده زیادی از دوستان صاحب خانه در آن شرکت داشتند .من از اینکه مجبور بودم با عده زیادتری از این مردم بیگانه که نه زبانشان برایم مفهوم بود و نه اصولا از رفتارشان خوشم می آمد چرا که فکر میکردم تمام این گردهماییها و مجالس فقط به این خاطر بود که خود و جواهراتشان را به رخ یکدیگر بکشند معذب و ناراحت بودم.خانواده فاروق در یکی از شیکتریم منازل ممکنه زندگی میکردند تابحال خانه ای این چنین مجلل مگر در سینما ندیده بودم .ولی هیچ دوست نداشتم خود را ندیده نشان بدهم بهمین خاطر اصلا به روی خود نیاوردم که چقدر دیدن چنین جایی برایم جالب توجه است.چندین خدمتکار سرگرم پذیرایی از مهمانان بودند مادر فاروق در لباس زیبا و جواهرات گرانقیمتش سعی داشت که به همه مهمانان خوش بگذرد از لحظه ورود فاروق که آنشب لباس برازنده و خوش رنگی بتن داشت لحظه ای از ما غافل نمیشد همانطور که زیرکانه هوای همه راداشتم پی بردم که حمیرا تنها نیست که دلباخته فاروق است بلکه یکی دو تا دختران حاضر در جمع سعی فراوان اشتند که توجه او را بخود جلب کنند .همه خانمهای مهمان از جواهرات و زیور آلات گرانقیمت و پر زرق و برق استفاده کرده بودند در جمع خانمها دو خانم اروپایی هم دیده میشد که یکی اهل هلند و دیگری سوئیسی بود که گویا از دوستان صمیمی مادر فاروق به شمار می آمدند .خدمتکاران اغلب فیلیپینی و هندی بودند و خیلی تند و سریع به همه امور رسیدگی میکردند.

در آن میان هر کس همزبانی پیدا کرده بود و با او سرگرم صحبت بود منهم فرصت را غنیمت شمرده گوشه دنجی پیدا کردم و نشستم و از دور همه را زیر نظر داشتم.همانطور که نگاهم در اطراف سیر میکرد چشمم به فرید و فاروق افتاد که با هم سرگرم گفتگو بودند.هر دو خوش اندام و خوش لباس فرید به نحوی قرار داشت که پشت بمن ایستاده بودو به عکس فاروق تقریبا روبروی من قرار داشت و در بین صحبت هر چند لحظه یکبار نگاهی بسویم می انداخت.برای آنکه در مسیر نگاه او نباشم قدم زنان از در بزرگ سالن که رو به باغ زیبایی باز میشد و در جلوی آن تراس خوش نمایی قرار داشت بیرون رفتم.بر روی تراس میز و صندلیهایی از نوع بامبو چیده بودند بر روی یکی از صندلیها پشت به سالن و رو به باغ نشستم.با شیفتگی سرگرم تماشای منظره روبرو بودم که صدایی از پشت سر پرسید:چرا تنها نشسته اید؟برگشتم و فاروق را دیدم که بمن نزدیک میشد گفتم:دیدن زیباییهای این باغ برای من دلپذیر تر از بودن جمع انجاست.

صدایش را کمی آرامتر کرد و با فارسی که به سختی تلفظ میشد گفت:از همان برخورد اول فهمیدم که شما طبع لطیفی دارید.پوزخندی زدم و پرسیدم:دیگر راجع بمن چه فهمیدید؟

در حالیکه سعی میکرد به چهره ام نگاه کند گفت:فهمیدم شما در کشور ما اصلا خوشحال نیستید و شدیدا احساس دلتنگی و تنهایی میکنید و همین حالا هم مایل بودید به جای بودن در این مجلس در میان خانواده خود باشید درست نمیگویم؟نگاهی بسویش کردم و گفتم:مثل اینکه شما میتوانید به راحتی افکار دیگران را بخوانید.

گفت:این جزیی از رشته تحصیلی من است بعد اضافه کرد:مایلید قسمتی از باغ را که بسیار خوش نماست به شما نشان بدهم؟فکر اینکه اگر با او تنها در باغ قدم بزنم چه پیش خواهد آمد مرا از قبول دعوت منصرف کرد گفتم:نه متشکرم ترجیح میدهم از همینجا باغ را تماشا کنم.همراه با لبخندی گفت:میترسید با من تنها باشید؟ابروهایم رادر هم کشیدم و گفتم:اینکار خوبی نیشت.پرسید:چه کاری خوب نیست؟گفتم:اینکه شما فکر دیگران را بخوانید.دوباره لبخندی زد و گفت:بله حق با شماست ولی باور کنید این دست خودم نیست آخر چشمهای شما مثل آینه نمایانگر افکار شماست.از نگاه کردن به چشمهایتان میشود همه چیز رادانست.سرم را پایین انداختم و میخواستم به سالن برگردم که به یاد موضوع حمیرا افتادم لحظه ای مکث کردم بعد گفتم راستی میخواستم راجع به مسئله ای با شما صحبت کنم .در حین گفتن این جملات آرام بطرف یکی از ستونهای تراس حرکت کردم تا کسی مزاحم نشود و من بتوانم راحتتر صحبت کنم خوشحال مرا دنبال کرد و پرسید:چه مسئله ای؟برایم مطرح کردن آن جریان کمی مشکل بود و فرصت زمینه چینی هم نداشتم بهمین خاطر گفتم:موضوع دختری است که به شما علاقه دارد و میخواهد نظر شما رادر مورد خود بداند و اضافه کردم:باور کنید این اولین باری است که در این نوع مسایل میانجی میشومولی به این دلیل که آن دختر یکی از نزدیکان من است خواستم برایش خدمتی انجام داده باشم حالا میخواهم شما راجع به احساسی که به او دارید خیلی بی پرده صحبت کنید.من به ستون تکیه داده بودم و در پناه آن بودم و فاروق هم با کمی فاصله در کنارم ایستاده بود.با لبخند مرموزی گفت:میتوانم بپرسم آن دختر کیست؟با کمی شرم گفتم:حمیرا خواهر فرید.او مدت زیادی است که به شما دلبسته است ولی تا کنون جرات ابراز نداشته بهمین خاطر از من خواست که در اینباره با شما صحبت کنم و نظرتان را جویا شوم.فاروق کمی جدیتر شد و گفت:قبلا هم پی برده بودم که او نظر لطفی نسبت بمن دارد ولی متاسفانه با آنکه او دختر خوب و متینی است ولی من در خود هیچ تمایلی نسبت به او نمیبینم.

از جواب صریح او ناراحت شدم و قصد داشتم گففتگو را خاتمه داده و یکسره به سالن برگردم که در یک لحظه صدای فرید مرا در جای خود میخکوب کرد او با تظاهر به خونسردی اما کلامی محکم پرسید:شیرین تو اینجا چه میکنی؟از ددین فرید چنان جا خورده بودم که رشته کلام از یادم رفته بود

در این بین فاروق به دادم رسید و گفت:من از شیرین خانم دعوت کردم که باغ را تماشا کند.فرید که از نگاه و کلامش سوءظن و ناراحتی نمایان بود .با لحن کنایه آمیزی گفت:اگز تماشایت به پایان رسید برگرد پهلوی دیگران چون همه متوجه غیبت تو شده اند.با این کنایه برق از سرم پرید چرا که میدانستم در کشورهای عربی عملی که من انجام داده بودم از نظر دیگران یکنوع ننگ است و یک زن با گفتگوی خصوصی با یک مرد بیگانه مرتکب گناه میشود.یا قدمهایی که توان راه رفتن نداشتو از ترس میلرزید بسوی سالن براه افتادم.بهنگام ورود همه نگاهها بسوی من برگشت .در آن لحظه آرزو داشتم زمین دهان باز کند و مرا ببلعد و میدانستم حالا دیگران در مورد من چگونه قضاوت خواهند کرد که این مایه رنج من بود.

حمیرا که پی به حالم برده بود دست در بازویم انداخت و مرا به گوشه ای از سالن برد و پرسید:خوب چه شد؟گفتم:بخاطر ت تو بد دردسری افتادم خدا بخیر کند.

با هیجان پرسید:فرصت کردی در مورد من صحبت کنی؟در حالیکه دست و پایم از ترس یخ کرده بود از دست حمیرا حرص میخوردم که در این گیر و دار به فکر خودش بود گفتم:حالا اصلا نمیتوانم حرف بزنم بعدا برایت تعریف خواهم کرد.آنشب چندین بار متوجه نگاههای کینه توزانه زندایی شدم .رفتار فائزه هم دست کمی از او نداشت و موقع شام هیچ اشتها نداشتم فقط برای خالی نبودن ظرفم کمی غذا کشیدم و خود را با آن سرگرم کردم .بعد از شام فرید به بهانه ای از میزبان و دیگران خداحافظی کرد و مرا هم مجبور به ترک آنجا کرد.طی راه حتی یک کلمه صحبت نکرد فقط وقتی به منزل رسیدیم راننده ما را پیاده کرد و خود دوباره برگشت.

یکراست به اتاقم رفتم دوباره آن دل درد لعنتی به سراغم آمده بود در حالیکه میلرزیدم لباسهایم را بیرون آوردم.هنوز لباس مناسبی نپوشیده بودم که در اتاق به شدت باز شد و فرید سراسیمه به طرف من هجوم آورد رنگ چهره اش کاملا پریده بود و چشمانش همچون دو کاسه خون گلگون بود.در حالیکه با خشم نگاهم میکرد گفت:کثافت هرزه بمن خیانت میکنی؟در همان حال سیلی محکمی به گونه ام زد که برق از سرم پرید ولی آنقدر ترسیده بودم که صدایم در نیامد.دهانش بوی الکل میداد و رفتارش از حالت طبیعی خارج بود.با آن شانه هایم را گرفته بود و با عصبانیت تکان میداد با صدای گرفته ای گفت:مرا بگو که فکر میکردم تو آنقدر نجیب و عفیفی که حتی خجالت میکشی شب را با من که شوهرت هستم بگذرانی ولی اینطور که پیداست تو خودت را برای دیگران ست نخورده نگهداشتی.شنیدن این حرفها از دهان او دردش برایم خیلی سنگینتر از آن سیلی بود.همراه با گریه گفتم:تو اشتباه میکنی .موهایم را بیرحمی چنگ زد و گفت : من قبلا اشتباه میکردم ت یک ظاهر فریب مظلوم نما بیشتر نیستی و این باعث ننگ من است که ترا همسر خود بدانم. در حین ادای این کلمات یک دستش در موهایم چنگ شده بود و دست دیگرش مثل حلقه آهنی به دور گردنم فشار می آورد.در همان حال مرا با چنان ضربتی پرت کرد که کنترل خود را از دست داده با شدت هر چه تمامتر به روی میز آرایش افتادم.بر اثر این برخورد ساعد دست راستم بالبه تیز میز آرایش برخورد کرد و آنچنان درد شدیدی گرفت که جیغ بلندی کشیدم و بیهوش بر زمین افتادم. در آخرین لحظات صدای عظیم شکستن شی ای به گوشم رسید.

وقتی بخود آمدم روی زمین به حالت درازکش خوابیده بودم و بر رویم ملافه ای کشیده شده بود.زبیده و سکینه دو خدمتکار خانه بالای سرم بودند.یکی آرام بر گونه ام میزد و دیگری با نگرانی نگاهم میکرد.میخواستم از جایم بلند شوم متوجه سنگینی دست راستم شدم.به هیچ وجه نمیتوانستم آنرا حرکت بدهم.با ناله ای گفتم:دستم حرکت نمیکند.آنها که فارسی را کم میدانستند با ابهام به یکدیگر نگاه کردند.سکینه میخواست مرا یاری کند بهمین منظور دستم را بلند کرد.از درد جیغ بلندی کشیدم و او با ترس خود را کنار کشید.در همین مو قع دایی و زینت خانم و بقیه وارد اتاق شدند.دایی طالب از دیدن من جا خورد و به لحن تندی دستوراتی به خدمتکاران داد.مادر فرید به نزدیکم آمد و پرسید:چه شده؟همراه با ضعف گفتم:دستم حرکت نمیکند؟با نگاهی خطاب به آن خطاب به دایی گفت:بهتر است هر چه زودتر او را به بیمارستان برسانیم.حمیرا در حالیکه اشک میریخت با کمک فائزه لباسهایم را بمن پوشاندند و شبانه مرا به بیمارستان بردند .عکسی که از دستم گرفته شد نشان میداد که استخوان ساعد در دو قسمت شکسته است.همان لحظه از مچ با بالای بازو را گچ گرفتند.

وقتی دوباره به خانه برگشتیم اتاقم کاملا تمیز شده بود و تکه های اینه را که بر اثر برخورد با من شکسته بود جمع کرده بودند.

آنشی بر اثر مسکن قوی که بمن تزریق شده بود راحت خوابیدم.اما صبح زود درد شروع شد و مرا بیتاب کرد.سرم هنوز گیج بود و کنار لبم ورم کرده بود و زق زق میکرد.در حالیکه اشک میریختم چندین بار طول اتاق را طی کردم به سراغ قرصهای مسکن که دکتر تجویز کرده بود رفتم و یکی را برداشتم ولی از آب خبری نبود.باید از یخچالی که در راهرو بود آب برمیداشتم.بهمین منظور در را گشودم که به راهرو بروم در همان حال صدای از اتاق روبرو توجهم را جلب کرد .فرید با سر و روی آشفته میان درگاه ایستاده بود و مرا نگاه میکرد.از دیدن او بشدت ناراحت شدم و از برداشتن اب منصرف گشتم.میخواستم به اتاق برگردم که با یک جهش خودش را بمن رساند و مانع از بستن در شد.چشمانش قرمز و متورم بود و مثل اینکه تمام شب را نخوابیده بود نگاهم را از او برگرفتم و به کنار تخت رفته و بر روی لبه آن نشستم.

فرید با قرمهای سنگین به کنار تختم آمد و جلوی من بر روی زمین نشست و با حالت تضرع پاهایم رادر آغوش گرفت و گفت:شیرین مرا ببخش خیلی بتو بد کردم.صدایش بغض آلود و گرفته بود ادامه داد:من یک شوهر حسود و احمق بیشتر نیستم.دیشب حمیرا به اتاقم آمد همه چیز را برایم تعریف کرد .نمیدانی بخاطر اشتباهی که از رفتار تو کردم چقدر از خود متنفر شدم.در حین بیان این جملات چشمانش را هاله ای از اشک پر کرده بود.با لحن نادمی و صدایی که با لرزش همراه بود ادامه داد:من هیچ وقت لیاقت تو را نداشته ام اگر تو هر قدر نسبت بمن بی مهر باشی و حتی تا آخرین لحظه عمرم مرا نزد خود راه ندهی حق داری.احساس بدی داشتم میان فشار دو حالت بخصوص زجر میکشیدم.از طرفی بخاطر تهمتی که بمن زده بود شدیدا رنجیده بودم و حالا با دیدن چهره پشیمانش و آنهمه التماسهایش دلم برایش به رحم آمده بود در حالیکه نگاهش میکردم با صدای گرفته ای گفتم:بهتر است همه چیز را فراموش کنی.

دستش را بر روی دست گچ گرفته ام گذاشت و گفت:نمیتوانم فراموش کنم تا مرا نبخشی هیچ چیز را از یاد نمیبرم.میدانم که این عمل من یک دیوانگی محض بود ولی بخدا قسم وقتی ترا آنطور صمیمی و نزدیک با فاروق در حال گفتگو دیدم از حسادت دیوانه شدم.من خیلی حسود هستم بخصوص در مورد تو بدبختانه عشق و علاقه من همیشه مایه آزار تو بوده است.در حین بیان این کلام سرش را روی زانوانم گذاشت.لرزش شانه های مردانه اش گواه گریه او بود وقتی سرش را دوباره بلند کرد چهره اش از اشک خیس بود با حالت مظلومانه ای پرسید:مرا میبخشی؟از سر مهر دستی بر سرش کشیدم و گفتم:من از تو رنجشی به دل ندارم شاید مقصر من بودم که رعایت همه اصول را نکردم ولی در هر صورت هر چه بود گذشت تو هم سعی کن همه چیز را فراموش کنی.

به دنبال ختم کلامم دستم را چند بار پی در پی بوسبد.بعد با آوردن لیوان آب مسکنم را بمن خورانده و جایم را مرتب کرد تا استراحت کنم و خود به آرامی از اتاقم خارج شدم.

از آن حادثه به بعد زندگی در آن خانه برایم مشکلتر شد دیگر از همه چیز و همه کس بیزار بودم و هیچ چیز موجب دلخوشیم نمیشدواشتهایم را از دست داده بودم و فقط برای جلوگیری از ضعف با اکراه کمی غذا میخوردم.مسئله ای که بیش از حد ناراحتم میکرد آن بود که نمیتوانستم برای خانواده ام نامه بنویسم چرا که هم گچ دستم مانع از اینکار میشد و هم آنکه هر وقت سعی میکردم قلم بدست بگیرم دچار درد شدیدی میگشتم.

سال نو هم از راه رسید ولی بر خلاف سالهای قبل با روی باز به استقبالش نرفتم.اصلا آمدنش برایم هیچ لطفی نداشت.کلا از نطر روحی به حالتی دچار شده بودم که هیچ حادثه ای برایم مهم نبود روزها یک صندلی جلوی پنجره اتاقم میگذاشتم و ساعتها به تماشای منظره بیرون مینشستم.

تنها لطف این ایام در این بود که زینت خانم دیگر کاری بمن نداشت و وجود مرا نادیده میگرفت و من از این نظر واقعا راضی بودم حمیرا هم از وقتی که از احساس فاروق نسبت به خودش آگاه شده بود آن شادابی همیشگی را نداشت و پشیمان بود که چرا مرا به این دردسر انداخته است.

بعد از طی 30 روز به بیمارستان رفتم و گچ دستم را باز کردم.پوست دستم حالت بدی پیدا کرده بود و مثل اینکه چروکیده بنظر میرسید اما بعد از چند بار مالش در اب گرم پوست دستم حالت طبیعی خود را بازیافت.

نامه ای از ایران رسید که در آن نوشته بود چرا مدتی است برایشان نامه ننوشته ام .مادر گله کرده بود که مدتی است چشم براه نامه تو هستیم آیا آنقدر سرگرم هستی که ما را از یاد برده ای؟با خواندن سطور نامه پی بردم که حال پدر خیلی وخیمتر شده است و او را در بیمارستان بستری کرده اند .از این خبر شدیدا غمگین شدم .مادر نوشته بود خیلی دست تنها هستم و لیلا مدتی است که به خانه بخت رفته است محمود هم با یک کشتی حمل کالا راهی کشورهای خارج شده است.بقیه هم هرکدام سرگرم زندگی خود هستند.فقط در این میان علی به داد من و پدرت میرسد.از وقتی پدر را بستری کرده ایم علی مدام یا در خانه به مشکلات رسیدگی میکند و یا در بیمارستان مواظب پدر است.اگر او بنود خدا میداند که چه بر سر ما می آمد.شیرین جان ببخش که سرتاسر نامه پر از خبرهای ناجور و ناراحت کننده بود ولی دخترم اگر به تو نگویم با که دردو دل کنم .ترا بخدا نوشتن نامه را پشت گوش نینداز و زود به زود ما را از حال خود با خبر کنچند خط پایانیمختص رساندن سلام بود.بلافاصله جواب نامه را نوشتم و متذکر شدم ننوشتن نامه بخاطر شکستن دستم در یک حادثه سقوط از پلکان بوده است و از این بابت عذر خواهی کردم .وقتی نامه را به پایان رساندم از فرید خواهش کردم تا آنرا سفارشی پست کند.

هوا رو به گرمی میرفت اواخر اردیبهشت ماه بود و دیگر استفاده از بهترین سرگرمیم که همان قدم زدن در باغ و لذت بردن از زیبایی و سکوت آنجا بود بریام مشکل شده بود.به دلیل ضعف جسمی با کمی قدم زدن در هموای گرم دچار سرگیجه و تهوع میشدم.این حالت من باعث سوءتفاهمی برای زینت خانم شده بود.او این حالت مرا به دوران بارداری تعبیر کرد.از این فکر به خنده افتادم و برای تفریح سعی کردم به روی خود نیاورم که او اشتباه میکند.ماجرا را با فرید هم د رمیان گذاشتم و از او خواهش کردم با من همگام باشد.او پس از شندین حرفهای من خندید و گفت:شیرین جان این دیگر شوخی خطرناکی است و ممکن است برای ما گران تمام شود.گفتم:نگران نباش مدت کوتاهی بیشتر طول نمیدهیم بعد میگوییم که همگی اشتباه کرده ایم.

این روزها مثل تافته جدا بافته شده ام آنقدر بمن میرسند که دیگر حالم بهم میخورد.یکبار عایشه مرا تنها گیر آورد تا صحت موضوع را جویا شود خیالش را رحت کردم و متذکر شدم که این فقط یک شوخی کوچک است.او که از دروغ بودن جریان خیلی خوشحال شده بود ضربه ای به پهلویم زد و با خنده گفت:تو خیلی بدجنسی.

در یکی از روزهایی که به خاطر بدحالی بر روی تختم دراز کشیده بودم و با خود فکر میکردم که چطور این مسئله باردای خیالی را بر هم بزنم ضربه ای به در اتاق خورد و به دنبال آن حمیرا در حالیکه تلگرافی در دست داشت وارد اتاق شد.در حالیکه تلگراف را بدستم میداد گفت:این تلگراف همین الان از ایران رسیده است.از دیدن آن قلبم فرو ریخت و با دستان لرزان آنرا گشودم و اینچنین خواندم:شیرین جان پدرت در حال اغماست و دکترها امید از او بریده اند در لحظاتی که به هوش می اید فقط نام تو را بر زبا ن می آورد و ترا میخواند.هر چه زودتر خودت را به ایران برسان قربانت مادر.

در حالیکه ورقه تلگراف را در دست داشتم با صدای بلند شروع به گریه کردم.در بین گریه از جمیرا خواستم با فرید تماس بگیرد که هر چه زودتر خودش را بمن برساند.حمیرا دیگر معطل نشد و با سرعت با فرید تماس گرفت.دیری نگذشت که صدای ترمز اتومبیل فرید را در باغ شنیدم وقتی با عجله وارد اتاق شد مرا بر روی کف اتاق نشسته و در حال زاری دید.همانطور که سعی میکرد مرا ارام کند جریان را از حمیرا جویا شد.پس از اطلاع از بدحالی پدر او هم به شدت نگران شد.در میان های های گریه هایم با صدای بلندی گفتم:زودتر بلیطی برای فردا تهیه کن.با چهره ناراحتی گفت:نمیتوانم برای فردا بلیط تهیه کنم.در آن لحظه هیچ عذر و بهانه ای را نمیپذیرفتم.از شدت ناراحتی گفت:اگر برایم بلیط نگیری خود را بهدریا می اندازم و با شنا نزد پدر میروم حتی اگر به قیمت جانم تمام شود اینکار را خواهم کرد فهمیدی؟

فرید که مستاصل شده بود گفت:آخر چطور روز یکشنبه میتوان بلیط گیر آورد؟در عین ناامیدی به یاد فاروق افتادم و از فرید خواستم تا از او کمک بگیرد گفتم:برایش توضیح بده که چه مشکلی پیش آمده مطمئنم که او اقدامی خواهد کرد.

فرید به سراغ تلفن رفت و همه چیز را با فاروق در میان گذاشت.او قول داد که حتما برایمان بلیطی فراهم خواهد کرد و نتیجه اش را تا ساعتی بعد به ما اطلاع میدهد.دیگر معطلی را جایز ندانستم جامدان کوچکی برداشتم و وسایل ضروریم را در آن جای دادم.عمدا چیز زیادی بر نداشتم که سوءظن فرید تحریک نشود.در آن لحظه به قدری نگران بودم که اصلا به این فکر نمیکردم که این پیشامد بهترین بهانه برای فرار من است.در آن لحظه تنها چیزی که فکر مرا بخود مشغول کرده بود بیماری پدرم بود و اینکه آیا میتوانم خود را بموقع برای دیدار او برسان یا نه.

فاروق که قرار بود تلفنی موضوع را اطلاع بدهد ساعتی بعد خودش همراه با دو بلیط به خانه آمد با مشاهده من در آن حال شدیدا نگران شد و در حضور دیگران سعی داشت مرا بنحوی آرام کند.

زینت خانم و دایی طالب که در یک عمل انجام شده قرار گرفته بودند و عزم ما را برای رفتن جزم میدیدند اعتراضی نکردند.فط به هنگام حرکت زندایی سفارش کرد که مواظب جنین باش و خودت را زیاد ناراحت نکن.دایی هم متذکر شد اگر به وجود ما نیاز بود سریعا ما را خبر کنید حرکت خواهیم کرد.

به هنگام خداحافظی با یک یک آنها روبوسی کردم و برای آخرین بار حمیرا را سخت در آغوش کشیدم.حمیرا که از رفتن من غمگین بنظر میرسید سفارش کرد که زود برگردیم.او را بوسیدم و گفتم:سعی میکنم زود برگردم و با قدمهای لرزان سوار اتومبیل شدم و همرا با فرید به طرف فرودگاه حرکت کردیم.در فرودگاه فروق برای بدرقه ما آمده بود هنگامی که فرید پرسید :چرا زحمت کشیده ای او یاد آور شد که بلیطها را بطور اضطراری گرفته است خودش نیز آمده است تا مشکلی پیش نیاید وقتی فرید برای تحویل بارها به طرف جایگاه مخصصی رفت فاروق با نگاه غمگینی گفت:حس ششم بمن میگوید که دیگر شما را نخواهم دید و از این بابت بسیار نگرانم.در پاسخ گفتم:اگر حدس من درست باشد و شما به همان اندازه که فکر میکنم خوب و مهربان باشید باید از این پیشامد بخاطر من خوشحال باشید.در ضمن از شما برای کمک دز این زمینه بسیار متشکرم و تا لحظه ای که زنده هستم این لطف شما را هرگز فراموش نخواهم کرد.

همانطور که با نگاه محزونش مرا مینگریست گفت:این کمترین خدمتی که میتوانستم برایتان انجام دهم و هر چند با این عمل خود را از دیدن عزیزی برای همیشه محروم کردم.

فرید بما نزدیک شد و گفت:بهتر است حرکت کنیم فرصت زیادی نمانده است.به هنگام خداحافظی دست فاروق را به گرمی فشردم و برای همه چیز از او تشکر کردم.او با صدایی مرتعش برایم ارزوی سلامتی کرد سپس همراه فرید به طرف سالن دیگری براه افتادیم وقتی هواپیما با تکان شدیدی بر روی زمین ایران نشست در دل خدای بزرگ را به خاطر لطفی که بمن کرد شکر گفتم.هیچکس از حرکت ما مطلع نبود.پس با یک ناسکی بطرف کنزل حرکت کردیم.از لحظه ای که پایم را زا پلکان هواپیما پایین گذاشتم و با ولع زیاد به همیه چیز نگاه میکردم حالت کسی را داشتم که از دنیای دیگری به دنیای خود بازگشته است .باورم نمیشد اینجا واقعا شهر من است.نسیمی که بوی پالایشگاه و شرجی هوا را یکجا با خود همراه داشت با لذت بلعیدم و سینه ام را از هوای شهرم پر کردم.وقتی به سرگوچه مان رسیدیم همه چیز مثل سابق بود .بعضی از بچه ها سرگرم بازی بودند .طبق عادت همیشه چون عصر شده بود عده ای جلوی خانه هایشان را آب پاشی میکردند بمحض ورودم چند تن از همسایگان با خوشرویی جلو آمدند و شروع به احوال پرسی کردند با عجله احوال همگی را جویا شدم و بعد بطرف منزل براه افتادم.هنوز چند قدمی بادر فاصله نداشتم که در باز شد و مصطفی بیخیال از آن بیرون آمد ولی به محض آنکه سرش را بلند کرد و نگاهش بمن افتاد با فریاد بلندی در آغوشم پرید او را سخت در آغوش گرفتم و همراه با گریه سر و رویش را غرق بوسه کردم.بعد او را به آرامی رها کردم تا با فرید احوال پرسی کند و خود با عجله وارد خانه شدم.در ابتدای ورود اکبر و نرگس را دیدم هر دو را بغل کردم و همراه با گریه بلند آنها را بوسیدم.باورم نمیشد که یکبار دیگر به خانه برگشته ام.از سر و صدای ما دیگران از اتاق بیرون آمدند و من قبل از همه خود را در آغوش مادر انداختم.

عاقبت احوال پرسیها به پایان رسید همه اهل منزل با فرید به گرمی برخورد کردند .من برای دیدار پدر بیتاب شده بودم از مادر خواستم تا مرا نزد او ببرد.او گفت:دیروز از بیمارستان مرخصش کردند دکتر معالجش گفت:بهتر است در خانه و میان خودمان باشد.بعد اضافه کرد:شیرین جان پدر خیلی تغییر کرده است بهتر است قبلا خودت را آماده کنی.گفتم:مادر او در هر حالیکه باشد من میخواهم هر چه زودتر او را ببینم.مادر مرا بسوی اتاق پدر برد و در را به آرامی گشود.با دیدن جسد خشکیده ای که روی تخت قرار داشت به خود لرزیدم و با قدمهایی که تاب و تحمل وزن مرا نداشت به جلو رفتم و کنار بستر پدر نشستم.در یک طرف دیگر یک کپسول اکسیژن و در یک طرف دیگر مقداری دارو قرار داشت.اتاق پدر بوی یاس و ناامیدی میداد .همه چیز از آن حکایت میکرد که صاحباخانه فقط تا چند روز یا چند ساعت آنجا مهمان است .در حالیکه طعم شور اشکهایم را میچشیدم دست استخوانیش رادر دست گرفتم.اندام او به قدری نحیف شده بود که به راحتی استخوانهایش از زیر پوست قابل رویت بود.سرم را نزدیک صورتش بردم و ارام گفتم:پدر من آمدم چشمهایت را باز کن.پس گذشت لحظه ای پلکهای بی رمق او از هم باز شد و در جستجوی من آرام سرش را گرداند.با صدایی که به سختی شنیده میشد گفت:شیرین این تو هستی؟به او نزدیکتر شدم و گفتم:بله من آمدم و دیگر هیچوقت از پیش شما نمیروم.پدر نگاه بیفروغ خود را در اتاق به چرخش در آورد و گفت:تو تنهایی؟گفتم:بله من و شما در اتاق تنهاییم.گفت:در را ببند میخواهم با تو صحبت کنم.در موقع بیان کلمات نفسش به شماره می افتاد و محبور بود بین کلمات نفسی تازه کند پس از بستن در دوباره در کنارش نشستم و دستش را گرفتم مثل اینه تلاش زیادی میکرد تا بتواند صحبت کند گفت:شیرین جان چیزی به پایان عمر من نمانده و اگر تا امروز دوارم آورده ام چشم انتظار تو بودم باید قبل از مرگ تو را میدیدم .در اینجا نفس صدا داری کشید و مثل اینکه وقت زیادی نداشته باشد ادامه داد:موضوعی است که باید حتما قبل از مرگم آنرا بتو بگویم وگرنه روحم هیچوقت آسایش نخواهد اشت.بعد در حالیکه سعی میکرد در کمال ناتوانی دست مرا بفشارد گفت:تو دختر خوب و عزیز من هستی و لی باید بدانی که من و مادرت پدر و مادر واقعی تو نیستیم.شرح تمام ماجرا از توان من خارج است.فقط بدان که ترا بطور معجزه آسایی پیدا کردیم.در اینجا برای چندمین بار نفسش بند آمد و با عذاب نفس کم جانی کشید و ادامه داد:همیشه میترسیدم که تو این مطلب را از زبان شخص دیگری بشنوی و ما را بخاطر پنهان کردن حقیقت سرزنش کنی.علی چند بار اصرار کرد که حقیقت را بتو بگویم ولی همیشه بیان این مطلب برایم مشکل بود.حالا هم اگر بوی مرگ را در دو قدمی خود احساس نمیکردم جرات گفتن حقیقت را نداشتم.دوباره نفسی تازه کرد و گفت:ولی اینرا بدان که تو همیشه دختر عزیز من و مادرت بوده ای و مهر تو ذره ای کمتر از بقیه بچه ها نبوده است.میخواهم در این آخرین دم حرفم را باور کنی و قول بدهی که هیچوقت به مادر با خواهر و برادرانت به چشم یک بیگانه نگاه نکنی.سر پدر را در آغوش کشیدم و همراه با بوسه گفتم:مهم نیست مرا از کجا و به چه وسیله ای پیدا کردید مهم این است که من همه شما را به یک اندازه دوست دارم و این محبت حالا هم که حقیقت را میدانم ذره ای کم نخواهد شد.

ضربه ای به در خورد و مرا به خود آورد و به دنبال آن در باز شد و فرید به درون آمد.در نگاه اول او از دیدن پدر در آنحال تکان خورد و در حالیکه نگرانی از چهره اش هویدا بود به طرز آرامی با پدر حال و احوال کرد.بیش از آن تاب و تحمل نگاهداشتن بغض سنگینی که راه گلویم را بسته بود نداشتم.آرام از کنار پدر بلند شدم برخاستم و به اتاقی که قبلا متعلق بمن بود رفتم.هنوز تختم در جای خود قرار داشت.سرم را میان دستهایم گرفتم و با صدای بلند شروع به گریه کردم.احساس پوچی و بیهودگی میکردم.دلم میخواست که من جای پدر بمیرم مادر و خاله به درون آمدند و سعی در دلداریم داشتند پس از گذشت دقایقی فریاد فرید بلند شد و مادر را فرا خواند.

هنگامیکه سراسیمه خود را به اتاق پدر رساندیم او با تبسمی بر لب برای همیشه بخواب رفته بود.خود را روی جسد خشکیده پدر انداختم و با تمتم توان زاری کردم.نمیدانم چه مدت در آن حال بودم که احساس کردم دو دست نیرومند شانه هایم را کرفت و از پدر جدایم کرد.

مادر و بقیه در حال شیون بودند وقتی بسوی شخصی که مرا بلند کرده بود برگشتم در کمال تعجب علی را دیدم.برای لحظه ای از خود بی خود شدم و به آغوش او پناه بردم و با گریه گفتم:علی پدر مرد او برای همیشه ما را تنها گذاشت .علی که همراه من اشک میریخت سعی میکرد آرامم کند ولی من مانند برگ خشکیده ای در مقابل باد در آغوش او میلرزیدم و پس از گذشت دقایقی دیگر توان ایستادن نداشتم و همانجا در میان بازوان علی از حال رفتم.

فصل 13

حال عجیبی بود نمی دانستم در عالم خواب هستم یا بیداری . گاهی چشم هایم را می گشودم و متوجه عده ای می شدم که در اطرافم بودند و با هم به نجوا سخن می گفتند و همچون سایه های تیره ای در رفت و آمد بودند . اما برایم تشخیص هویت آنها مشکل بود . لحظه ای بعد در مسیری راه می رفتم که به دروازه ی بزرگی منتهی می شد. همه چیز آنجا برایم تازگی داشت . می دانستم که برای دیدار پدر به آن مکان آمده ام . وقتی از مامور ورود و خروج نشانی پدر را گرفتم ، با دست به سویی اشاره کرد . آنطرف دروازه باغ بزرگی بود که در تمام عمرم جایی به زیبایی آنجا ندیده بودم . عده ی زیادی از مردم در حال رفت و آمد بودند . به اشاره ی آن مرد نگاهم به آنسوی باغ افتاد . پدر را دیدم که با چند نفر مشغول گفتگو بود . کمی جلوتر رفتم و صدایش کردم . سرش را برگردانید و لبخندی از سر مهر برویم پاشید . با مشاهده ی او دهانم از تعجب بازماند . پدرم هیچ شباهتی به مرد بیمار و رنجوری که در بستر خوابیده بود نداشت . او دست کم ده سال جوانتر شده بود . از خمیدگی قد در او خبری نبود . چهار شانه و سرحال به نظر می رسید .با دیدن من به سویم آمد و دستهایش را از دو طرف برای در آغوش کشیدنم باز کرد . گرمی آغوشش و عطر تنش درست همچون سابق بود . در حالیکه او را می بوسیدم با حالت گلایه آمیزی گفتم : پدر چرا ما را تنها گذاشتی؟ همراه با لبخندی گفت : چاره ای نداشتم وقت من دیگر به پایان رسیده بود . پرسیدم کجا رفتی ؟ گفت : آنجا که همه می آیند بعضیها زودتر و بعضیها دیرتر. گفتم حالا ما بی تو چه کنیم ؟ خندید و گفت : توکل به خدا کن که همه چیز در دست اوست . سپس مرا برای لحظه ای ترک کرد. وقتی برگشت ظرفی پر از میوه به دستم داد و گفت : این برای تو است با خودت ببر و سلام مرا به همه برسان . میوه های درون ظرف به نحو عجیبی براق بودند . هنگامی که دستم را برای برداشتن یکی از آنها جلو بردم ، متوجه دستی شدم که دست مرا لمس می کرد و مرا به نام می خواند . پلکهایم را با سنگینی از هم گشودم . مرد میانسالی کنار بسترم ایستاده بود و به نرمی بر گونه ام می زد . پلکهایم دوباره سنگین شد . دستی مایعی را قطره قطره به دهانم ریخت . مایع بد طعمی بود و به همراه آن سردی عجیبی فضای دهانم را پر کرد . دوباره به خواب عمیقی فرو رفتم . این بار وقتی چشم گشودم ، دستی را بر روی پیشانیم احساس کردم فرید کنار بسترم نشسته بود ، وقتی متوجه بیداری من شد لبخندی زد و پرسید : حالت چطور است ؟ همراه با ضعف شدید گفتم : خوبم . صدای مادر را شنیدم که گفت : رنگش هم بهتر شده است . به طرف صدا برگشتم مادر را در لباس سیاه عزا دیدم . دستم را به سویش دراز کرده و دستش را گرفتم . همزمان قطره ی اشکی از گوشه ی چشمم سرازیر شد . مادر در حالی که آن را از چهره ام پاک می کرد گفت : گریه نکن عزیزم پدرت راحت شد و دیگر درد نمی کشد . با صدای ضعیفی گفتم : من او را دیدم در یک باغ بزرگ ، او خیلی جوان و سرحال بود . مادر گفت : خدا رحمتش کند . او یک انسان واقعی بود و جایش حتما در باغ بهشت است . هنگامی که از بستر بیماری برخاستم ، سه روز از فوت پدر گذشته بود . باحالی بیمار گونه لباس سیاهی بر تن کردم و زیورآلات را از خود دور ساختم و موهایم را به طور ساده ای پشت سر جمع کردم . فید در فرصتی که به دست آورد در کنارم نشست و گفت : من مرخصی زیادی ندارم و باید هر چه زودتر برگردم . در پاسخ گفتم : تو برو اما من باید بمانم . پرسید : تو تا چه وقت می خواهی اینجا باشی ؟ باقاطعیت گفتم : فعلا تا شب چهل اینجا هستم و بعد از آن هرگاه تصمیم گرفتم برگردم برایت تلگرافی می فرستم که به دنبالم بیایی . با نگاه نا امیدی از کنارم برخاست و گفت : پس من میروم که برای خود بلیط تهیه کنم . او رفت و من با خود عهد بستم که دیگر به هیچ وجه به بحرین باز نگردم مراسم شب هفت به خوبی برگزار شد و علی برای هرچه بهتر انجام شدن این مراسم از هیچ کوشش و خرجی کوتاهی نکرد . معمولا ما علی را خیلی کم در خانه می دیدیم . او بیشتر اوقات سرگرم رسیدگی به کارها در بیرون منزل می شد . از وقتی که به ایران برگشته بودم ، حتی یکبار فرصت نشد که با او به طور خصوصی صحبت کنم . اولین بار وقتی که متوجه علی شدم ، آه از نهادم بر آمد چرا که او طی این چند ماه به اندازه چند سال پیرتر شده بود . رنگ چهره اش به زردی می گرایید و چند تار موی سفید در لابه لای موهای شقیقه اش خودنمایی می کرد . باخود گفتم ، بیماری و مرگ پدر علی را از پای در آورده است . از آن لحظه تصمیم گرفتم هر کاری برای بهبودی حالاو لازم باشد انجام بدهم . با خود گفتم علی جان تو دیگر دین خود اربه همه ادا کردی و حالا نوبت من است که این کار را بکنم . لااقل برای جبران سالیانی که پدر و مادر با محبت هرچه تمامتر مرا در آغوش خود بزرگ کردند و به من درس زندگی را آموختند و با محبتهای بی دریغ خود نهال عاطفه را در وجودم کاشتند . حالا من باید جبران آنهمه فداکاری را بکنم . همراه با این اندیشه نگاهم بر علی ثابت مانده بود . وقتی نگاه او برای لحظه ای با من تلاقی کرد رنگ رخسارش تغییر یافت و سرش را دوباره به زیر انداخت . بعد از مراسم هفت ، رفت و آمد مردم ، نسبتا کمتر شد و عده ای از فامیل که طی این چند روز مدام با ما بودند به خانه های خود رفتند و سرمان کمی خلوت شد . مادر تکیده تر از آن بود که برای روبراه کردن خانه اقدامی بکند . من هم که دست راستم هنوز کارایی چندانی نداشت ، نمی توانستم کارهای سنگین انجام بدهم . با همه ی این احوال به پیشنهاد من و به کمک لیلا و نرگس کمی منزل را تمیز و روبراه کردیم و همه ی وسایل پدر را در گوشه ای جمع نمودیم تا مشاهده ی آنها غم مادر را تازه نکند . یک شب که همه ی افراد خانواده دور هم جمع بودیم ، علی که برای اولین بار در جمع ما حضور داشت ، خطاب به من پرسید : شیرین تا چه وقت در ایران می مانی ؟ گفتم : نمی دانم ، هنوز مشخص نیست . علی گفت : فرید می گفت ، بعد از چهل برای بردن تو می آید . گفتم : شاید ، هنوز معلوم نیست . به او گفنه ام که به موقع خبرش خواهم کرد . علی دیگر سوالی نکرد و سرگرم نوشیدن چای شد . مراسم چهل با احترام هرچه تمامتر برگزار شد ، همه چیز در حد عالی بود . از عده ی زیادی که در مراسم شرکت کرده بودند به خوبی پذیرایی شد . دو روز بعد از انجام مراسم ، علی به خانه آمد و گفت : در ادامه دوره ی تخصصی که هنوز به پایان نرسیده است ، باید برای یک دوره ی عملی مدت دو ماه به جزیره خارک برود . به هنگام خداحافظی از من بخاطر آمدنم به ایران تشکر کرد و آرزو کرد زندگی خوبی داشته باشم . بعد مقداری پول در اختیار مادر گذاشت و متذ کر شد که برج بعد هم باز پول خواهد فرستاد . در همان حال به بچه ها سفارش کرد که مواظب مادر باشند ، وخود راهی خارک شد .

اواسط مرداد ماه بود و گرمی هوا بیداد می کرد . غروب بود و من بعد از شستشوی حیاط در حالیکه احساس خستگی می کردم به کنار مادر آمدم و پهلوی او روی لبه ی سیمانی کنار باغچه نشستم با عطوفت نگاهی به سویم کرد و گفت : خسته نباشی . نگاه پر مهری به او کردم و گفتم : تا لحظه ای که در کنار شما هستم هیچوقت احساس خستگی نمی کنم . نفس بلندی کشید و گفت : چه فایده ، تو همین روزها از پهلوی من می روی و آنوقت من میمانم و یک دنیا تنهایی . دست دور شانه اش گذاشتم و گفتم : ولی من دیگر هیچوقت شما را تنها نمی گذارم . نگاهی از روی تعجب به من کرد و گفت : مگر می شود ؟ تو زن مردم هستی و هر وقت که فرید به دنبالت بیاید تو مجبوری با او بروی . گفتم : نه مادر ، من با او نمی روم و به هر قیمتی که شده است طلاقم را از او می گیرم . با دهانی که از تعجب باز مانده بود گفت : این چه حرفیست که می زنی ؟ خدا نکند که تو طلاق بگیری. من هیچوقت راضی نمی شوم به خاطر ما زندگیت را از هم بپاشی . به او اطمینان دادم که من از روز اول هم با فرید و در خانه ی آنها زندگی درستی نداشته ام و حتی لحظه ای احساس شادی نکردم . هنگامی که مادر با نگرانی علتش را جویا شد ، همه ی ماجرا را برایش بازگو کردم . او که تحت تاثیر جریان ، چشمانش را هاله ای از اشک پوشانده بود با تاسف گفت : می بینی که چه زمانه ای شده است ؟ دیگر به هیچ کس نمی توان اعتماد کرد . اینهم از بستگان نزدیک ، حتی فکرش را هم نمی کردم که اینطور سر همه ی ما را کلاه بگذارند . گفتم : در آنجا من از کمتر آزادی بی بهره بودم . وقتی مسئله ادامه تحصیل را عنوان کردم ، گفتند : این مایه ی ننگ است که زن شوهر دار برای تحصیل به مدرسه برود . خلاصه هرچه از سختی آنجا بگویم کم گفته ام و حالا به هیچ وجه به بحرین باز نخواهم گشت ، حتی اگر به قیمت جانم تمام بشود . فردا به فرید نامه ای می نویسم و او را از تصمیم خود مطلع می کنم . مادر که هنوز از شنیدن موضوع گیج و مبهوت بود ، پرسید : شیرین تو مطمئنی که قصد داری طلاق بگیری ؟ با قاطعیت گفتم : مادر این تنها راه حل است و من همه ی فکرهایم را کرده ام . فقط تنها مسئله ای که مرا نگران کرده موضوع خانه است . شاید به خاطر طلاق مجبور باشم آن خانه ای را که به نام من خریده اند ، عودت بدهم . در این صورت شما ناراحت نمی شوید ؟ مادر اطمینان داد که از دست دادن آن خانه ذره ای حائز اهمیت نیست و اضافه کرد : همینطور که می بینی ما هنوز به آن خانه نقل مکان هم نکرده ایم . هنگامیکه دلیل را پرسیدم گفت : علی مانع از رفتن ما شد و پیشنهاد کرد که آنجا را کرایه بدهیم و پول اجاره بهایش را برای تو پس انداز کنیم . از شنیدن این مطلب سخت تعجب کردم و خوشحال شدم که در صورت از دست رفتن آن خانه کسی ناراحت نخواهد شد . فردای آنروز تلگرافی برای فرید به مقصد بحرین فرستادم . یک هفته بعد در یکی از روزهای گرم مرداد ماه فرید به ایران آمد . در برخورد اول ، متوجه نگاه پریشانش شدم و به خاطر این که دیدن ظاهرش در انجام مقصودم تزلزل ایجاد نکند نگاه از او بر گرفتم در حالی که صدایش کاملا می لرزید ، پرسید : این بود قراری که با هم داشتیم ؟ پس تو هم به من دروغ گفتی ؟ از این که می دانستم او را خواهم رنجانید شدیدا درعذاب بودم . با این حال گفتم : متاسفم ، ولی چاره ی دیگری ندارم ، خودت بهتر می دانی که هیچ گاه دوست نداشتم تو رااز خود دلگیر کنم. اما من نمی توانم همسر شایسته ای برایت باشم به همین خاطر تصمیم به جدایی گرفته ام . در ضمن بدان که برای من بازگشت به بحرین غیر ممکن است . حاضرم بمیرم ولی هرگز به آنجا برنگردم . وقتی دوباره به سخن در آمد صدایش آنقدر بغض آلود بود که فمر کردم هم اکنون اشکش سرازیر خواهد شد گفت فکر می کردم لااقل ذره ای به من علاقه داری . نمی دانستم تا این حد از من متنفری ؟ گفتم : برعکس ، من هیچ تنفری از تو به دل ندارم . تو همیشه برای من دوست خوبی بودی . تنها دل خوشی من مدت حبس در بحرین ، اخلاق تو بود . اگر آنقدر به من محبت نمی کردی ویاور و غم خوارم نبودی ، مدت ها پیش از غصه مرده بودم . به خاطر آن محبتها از تو متشکرم و امیدوارم مرا برای تصمیمی که گرفته ام عفو کنی . و حالم را بفهمی . با حالت ناامیدی گفت : انتظار داری به همین سادگی دست از تو بشویم و بروم پی مارم ؟ گفتم : چاره ای نیست من در هر صورت طلاقم را خواهم گرفت . پس چه بهتر که این جدایی به صورت دوستانه ای انجام پذیرد. در تمام مدتی که حرف می زدم ، به نحوی نشسته بودم که صورت او را نبینم . ولی در این لحظه فرید روبرویم قرار گفت وبا چشمانی اشک آلود گفت : حالاکه تو اینطور با عزم راسخ تصمیم به جدایی گرفته ای ، من نمی توانم خلاف میل تو عمل کنم . و لی بان که بعد از تو من هیچ گاه رنگ خوشبختی را نخواهم دید . سرش را به زیر انداخت تا قطرات اشکی که از چشمانش سرازیر شده بود را پنهان کند و با عجله خارج شد . پس از رفتن او احساس کردم که گونه هایم از اشک خیس شده است .

. با صدای خاموشی در دل دعا کردم که او درکنار عایشه ، زندگی خوبی داشته باشد و مرا زود فراموش کند . چند روز بعد ، نامه ای از ثبت رسید که در آن از من خواسته شده بود برای امضای طلاق نامه به آنجا بروم . فرید به طور غیابی همه ی کارها را انجام داده بود و فقط امضای من لازم بود که همه چیز تمام شود . به هنگام امضای طلاق نامه دانستم که فرید خانه ی مذکور را به یادگار ، در مالکیت من گذاشته است . مثل پرنده ای بودم که از قفس آزاد شده باشد ، آن روز بعد از مدت ها همراه با مادر ومصطفی غذای سیری خوردم. ازروز بعد مثل اینکه جان تازه ای به کالبدم دمیده باشند با انرژی زیادی شروع به نظافت کلی منزل کردم . همه ی شستنیها را شستم و همه جا را دستمال را دستمال کشیدم. ازاین اتاق به اتاقی دیگر هر چه بود نظافت کردم . وقتی سرگرم روبراه کردن اتاق علی بودم ، تصمیم گرفتم با جابجایی تختش نما ی زیباتری به آنجا بدهم . در حین جابجا کردن تخت ، متوجه شیئی شدم که مابین تخت و دیوار قرار داشت و بر اثر تکان تخت بر زمین افتاد . هنگامی که برای برداشتن آن خم شدم ، چشمم به همان دفترچه شعر قدیمی افتاد . حالا دیگر جلدش از تمیزی برق نمی زد و همه جای آن را گرد و خاک پوشانده بود . آنرا به وسیله ی دستمالی تمیز کردم و به یاد گذشته ، برگ های آن را ورق زدم . کنجکاوانه به صفحات آخر دفترچه نگاه کردم شاید اشعار تازه ای درآن یاد داشت شده باشد ، در یکی دو صفحه آخر چشمم به این نوشته ها افتاد . نوشته بود : امروز روز مرگ من است ، روز مرگ احساسم ، مرگ عاطفه هایم . امروز او می رود و مرا با یک دنیا غم به جای می گذارد . فکر این که چگونه بعد از این بی او سر کنم ، دیوانه ام می کند . او می رود بی آنکه بداند به حد پرستش دوستش داشتم . آه ........ زمانه ، آخرین بازیت را هم با من کردی و تنها دلخوشیم را از من گرفتی . ولی هر که نداند تو که می دانی او حق مسلم من بود . چرا که او هدیه ای بود که خدا برای من تنها فرستاده بود . پس چرا تنها مایه ی زندگیم را از من گرفتی؟ پاهایم دیگر تاب تحمل ایستادن را نداشت . آرام در گوشه ای از اتاق بر زمین نشستم و با قلبی که از شدت هیجان مانند پرنده ای خود رابه دیواره های سینه ام می کوبید ، هر آنچه خوانده بودم دوباره مرور کردم . وقتی به صفحه ی اول برگشتم تاریخ روز حرکت من از ایران بالای صفحه یاد داشت شده بود . مانند کوری که یکباره همه جا می بیند و به حقیقت اطاف خود پی می برد ، با ناله ای که از دل بر می کشیدم با خود گفتم ، خدای من پس دختری که علی آن همه شیدایش بود من بودم . دست یخ زده ام را بر روی پیشانی داغم گذاشتم . مغزم از هجوم افکار گوناگون به درد آمده بود . چطور طی این مدت من احمق پی به این علاقه نبرده بودم . ولی آخر همیشه فکر می کردم علی یرادر من است ، چطور می توانستم فکر دیگری داشته باشم در تمام این سالها هیچ وقت مرا به چشم یک خواهر نگاه نکرده بود . او در تمام لحظاتی که با من حرف می زد ، مرا درس می داد ، وقتی بر سرم داد می کشید ، هنگامی که نصیحتم می کرد ، وقتی برایم چیزی می خرید و آن موقع که با علاقه از من پرستاری می کرد ، در تمام آن لحظه ها احساس دیگری نسبت به من داشته است . حالا معنی نگاه های او و حرفهایی که در لفافه گفته می شد را می فهمم . اکنون این حقیقت برایم روشن شد که چرا قبول ازدواج با فرید آنقدر برای علی گران تمام شد . آخ علی چقدر در این مدت زجر کشیدی و من نفهمیدم . چه مواقعی بدون آنکه بخواهم باعث درد و رنج تو شدم . حالا می فهمم چرا وقتی می خواستم او را مانند بقیه ببوسم رنگ به رنگ می شد و مانع از این کار می گشت . علی با احساسی که داشت خود را به من نامحرم می دانست . سرم به شدت درد می کرد و دیگر توان ادامه ی کار را نداشتم . دفترچه را با خود به اتاقم بردم و در گوشه ای پنهان کردم . در همان حال با فکربه حوادث گذشته به خواب رفتم . هنگامی که دوباره به خود آمدم کسی ملافه ای به رویم انداخته بود . در اتاق پذیرایی صدای گفتگوی عده ای به گوش می رسید . وقتی به آنجا رفتم خاله طلعت را همراه عروسش دیدم که برای احوالپرسی من آمده بودند . الحق که خاله با تمام گرفتاریهایش هر چند روز یکبار به دیدن ما می آمد . چشمش که به من افتاد ، گفت : شنیده ام امروز حسابی به زحمت افتادی و اینطور که پیداست خودت را بیمار کرده ای ؟ گفتم : نه خاله جان ، کمی خسته بودم دراز کشیدم و خوابم برد . حالا هم کاملا سرحالم . آنشب آنها تا دیر وقت نزد ما ماندند و سرمان را حسابی گرم کردند . خداوند در وجود خاله طلعت حسنی گذاشته بود که به هر کجا می رفت با خود گرمی و صفا می برد . من همیشه از دیدن او شاد می شدم . از لحظه ای که پدر حقیقت امر را با من در میان گذاشته بود ، با آنکه می دانستم مادر ، مادر حقیقی من نیست و خاله هم خاله واقعی من نیست ، ولی احساس من حتی ذره ای تغییر نکرده بود و همه ی اعضای خانواده ام را همچون گذشته دوست داشتم . ولی از وقتی که به راز علی پی بردم ، دیگر به او مانند یک برادر فکر نمی کردم . حالا احساس من به او حالت عجیبی داشت که از درک آن عاجز بودم

در روز های بعد همه ی سعیم این بود که زندگی مادر و مصطفی روال عادی خود را پیدا کند . نگرانی مادر بیشتر از جهت محمود بود . می ترسید جای خالی در صدمه ی زیادی به او بزند . در میان دلداریهایم به مادر گفتم : خداوند در وجود هر بنده ای ، قدرت تحمل درد و ناراحتی را هم در کنار بقیه ی خصلتهای انسانی قرار داده است و همین غریزه باعث می شود که گاهی اوقات انسان چون کوه در مقابل مشکلات و سختیهای زندگی مقاومت می کند . نگران محمد نباشید او وقتی بداند که پدر از درد جانکاهی خلاص شده و به آرامش ابدی دست یافته است ، راحت تر می تواند غم از دست دادنش را تحمل کند

در یکی از بعد از ظهرهای آخر شهریور ماه بود . مادر و مصطفی به منزل اکبر رفته بودند . من به دلیل کارهایی که داشتم در خانه ماندم . پس از اتمام کارها به حمام رفتم . در حیاط مشغول خشک کردن موهایم بودم که زنگ در به صدا در آمد . لحظه ای که در را گشودم ، چشمم به علی افتاد . متحیر نگاهم کرد می دانستم که انتظار مرا نداشته است . برای آنکه او را از آن حالت بهت بیرون بکشم سلام کردم . با خستگی جوابم را داد و داخل شد . در حالیکه مسافت حیاط را می پیمودم ، پرسید : شما هنوز نرفته اید ؟ گفتم نمی شد مادر را به این زودی تنها بگذارم . با رفتن تو و نبودن محمود ، مادر و مصطفی در این خانه به تنهایی دیوانه می شدند . بر روی یکی از مبلها نشست و گفت : پس با آمدن م تو خواهی رفت اینطور نیست ؟ گفتم : نه فعلا مدتی در ایران خواهم بود . سیگاری از جیب بیرون آورد و با فندک آنرا مشتعل کرد و پک محکمی به آن زد . سپس پرسید : فکر نمی کنی شوهرت از این برنامه ناراحت می شود ؟ گفتم : قبلا رضایت او را جلب کرده ام . با رضایت او می توانم تا هر وقت دلم بخواهد در ایران بمانم . بعد پرسیدم : چایی می خوری ؟ پیداست که خیلی خسته ای ؟ نگاه گذرایی به سویم کرد و گفت " بله ، خسته ام اگر زحمتی نیست یک فنجان چای می خورم . وقتی به آشپز خانه رفتم ، از حال خود تعجب می کردم نمی دانم چرا از نگاه کردن به او شدیدا شرم داشتم و دائم نگاهم را از او می دزدیدم . دانستن این مطلب که او چه احساسی نسبت به من دارد ، بیش از پیش باعث شرمم می شد و از اینکه در خانه با او تنها هستم معذب بودم . فنجان چای را در سینی جلویش گذاشتم و پرسیدم : اگر چیزی می خوری مقداری از غذای ظهر مانه ، برایت داغ کنم . گفت : میلی به غذا ندارم و پرسید : مادر کجاست ؟ گفتم : به منزل اکبر رفته است . پرسید : پس چرا تو نرفتی ؟ گفتم : کمی کار داشتم به همین خاطر در خانه ماندم . فنجان چای را در دست داشت و با حبه ی قند بازی می کرد. گفت : می توانم از تو یک سوال کنم . برای لحظه ای نگاهش کردم ، سپس سرم را به زیر انداختم و گفتم : البته که می توانی . پرسید : چرا از بحرین که آمدی آنهمه لاغر و رنگ پریده بودی ، مگر در زندگی زناشویی تو اشکالی هست که ترا اینطور از بین برده بود ؟ نمی خواستم در آن لحظه که او اینطور خسته و شکسته بنظر می رسید حرفی از غمهای خود به میان آورم . به همین خاطر گفتم : نه ، اشکالی نبود فقط درد غربت مرا اینطور آب کرده بود . در این مدت به خاطر دوری عزیزانم ، خیلی رنج کشیدم . به دنبال مکث کوتاهی گفت : که اینطور، پس لاغری تو فقط به این دلیل بود . سپس پرسید : راستی تو چه وقت بالای سر پدر رسیدی ؟ گفتم هنگامیکه رسیدم پدر هنوز زنده بود و با من کمی حرف زد ولی در موقعی که برای چند دقیقه اتاقش را تر ک کردم ، او جان به جان آفرین تسلیم کرده بود . در حالیکه مستقیما نگاهم می کرد ، پرسید : او حرف بخصوصی با تو نزد ؟ فهمیدم که راجع به موضوعی کنجکاوی می کند . ولی هنوز آمادگی آنرا نداشتم که به او بگویم ، می دانم که دختر واقعی این خانواده نیستم . به همین خاطر گفتم : نه ، فقط از دیدن من خوشحال شد و حرفهای محبت آمیزی زد . در آخرین لحظات فهمیدم که او بهترین پدر دنیاست . نفس بلندی کشید و گفت : بله ، او واقعا پدر نمونه ای بود با بیان این جمله جامدانش را برداشت و به اتاقش رفت

لحظه ای بعد از درون اتاق با صدای بلندی پرسید : چه کسی تخت مرا جابجا کرده است . به نزدیک درگاه اتاقش رفتم و درحالیکه به آن تکیه می دادم گفتم : من اینکار را کردم . پرسید : چرا خودت را به زحمت انداختی؟ لبخندی زدم و گفتم : زحمتی نبود ، هوس کردم ظاهر اینجا را عوض کنم و با اجازه ی شما این تابلو و گلدان را هم به تزئینات اینجا اضافه کردم. همانطور که محو تماشای تابلو شده بود پرسید : اینرا از کجا گیر آوردی؟ گفتم : اینرا وقتی به دبیرستان می رفتم به عنوان کاردستی دوخته بودم . اما وقتی قرار شد به بحرین بروم دیگر قابش نکردم وآن را در یکی از کارتونهای زیر تختم گذاشته بود . مشخص بود که در این مدت که من نبودم ، هیچکس به سراغ آن نرفته بود . چرا که ، چند روز پیش وقتی سرگرم نظافت بودم ، چشمم به این تابلو افتاد . آنرا به قاب سازی بردم تا برایم قاب بگیرند و خلاصه در پایان کار سر از این اتاق در آورد . همراه با لبخندی گفت : تو به من خیلی لطف داری ، به خاطر همه ی زحماتت متشکرم . گفتم : من کاری نکردم که نیاز به تشکر باشد

در حالیکه دستی به برگهای گیاه گلدان می کشید ، گفت : وقتی اینجا هستی ، اینقدر به ما محبت نک ، چرا که وقتی نیستی دوری تو خیلی زجرمان می دهد . همراه با شوخی گفتم : چشم قربان امر دیگری باشد . به دنبال این کلام از آنجا دور شدم . در آشپزخانه به ظرفشویی تکیه داده بودم و سخت در این فکر بودم که چطور مسئله طلاقم را با علی در میان بگذارم . در همان حال صدای او مرا به خود آورد . پرسید : به چه چیز فکر می کنی ؟ گفتم در این فکر بودم که برای شام چه تهیه کنم . علی که حوله ی حمام در دستش بود و نشان می داد ، می خواهد به حمام برود ، گفت : برای شام از باشگاه کباب می گیرم ، تو مخلفاتش را آماده کن . همراه با لبخندی گفتم : چشم قربان . پوزخندی زد و به طرف حمام رفت . سر شب بود که مادر و مصطفی به خانه برگشتند. وقتی فهمیدند علی برگشته است خیلی خوشحال شدند . علی با کباب و نانی که در روزنامه بسته بندی شده بود وارد شد و با مادر و مصطفی حالو احوال کرد . سفره ی شام را سریع آماده کردم . مادرحین خوردن غذا ، با علی صحبت می کرد و برایش از وقایعی که در مدت غیبت او رخ داده بود حرف می زد . ناگهان خطاب به من پرسید : شیرین راجع به جریان خودت به علی گفتی؟

علی با تعجب سرش را به طرف من برگرداند و گفت : چه جریانی ؟

لقمه ای که در دهان گذاشته بودم راه گلویم رابست . کمی آب خوردم و بعد از باز شدن گلویم از شرم سرم را به زیر انداختم و گفتم : چیز مهمی نیست بعدا خواهم گفت . علی متوجه مادر شد و گفت: اگر او خجالت می کشد شما برایم بگویید که چه شده ؟ مادر نگاهی به من انداخت سپس گفت :شیرین از فرید طلاق گرفت . در یک لحظه چهره علی گلگون شد و چشمانش از تعجب گرد شد و با صدای آرامی گفت : طلاق ! بعد همانطور به حالت مات زده به مادر خیره ماند . دیگر نمی توانستم آن وضعیت را تحمل کنم . به حیاط رفتم و در گوشه ای کنار باغ نشستم . پس از گذشت دقایقی ، علی از اطاق بیرون آمد و لحظه ای از دور مرا نگریست . بعد به نزدیکم آمد و در کنارم نشست . سیگاری میان انگشتانش بود و با فندک بازی می کرد . در همان حال پرسید: چرا مرا زودتر در جریان زندگیت نگذاشتی و راجع به مشکلاتت حرفی نزدی ؟ گفتم : در بحرین به هیچکس دسترسی نداشتم . در نامه هم هیچ اشاره ای نمی توانستم بکنم . چرا که نامه هایم (بازرسی) می شد. از لحظه ای که به ایران برگشتم ، تو آنقدر خودت را از من دور گرفتی که دیگر مجالی برای مطرح کردن مشکلاتم پیش نمی آمد . پس به تنهایی راه نجات زندگیم را پیدا کردم و همینطور که می بینی موفق هم شدم

پرسید : چطور فرید به طلاق رضایت داد؟

در پاسخ او گفتم : او خیلی به من علاقه داشت . وقتی فهمید زندگی با او جز درد و رنج چیز دیگری برای من در بر ندارد

و چون از او خواهش کردم ، زندگی راحتم را به من بازگرداند به این جدایی رضایت داد. با صدای گرفته ای پرسید: یعنی تو در تمام مدت که در بحرین بودی عذاب کشیدی؟ نفس بلندی کشیدم وگفتم : بله عذاب به معنای واقعی وتازه باید درحضوردیگران وانمود می کردم که زن خوشبختی هستم و این رنج مرابیشترمی کرد . ازچهره اش پیدا بود که ازشنیدن این مسایل شدیدا در رنج است . در همان حال دستی بر پیشانی خود کشید . گفت : من چقدر احمق بودم که فریب نامه های تو را خوردم وفکر می کردم تو زندگی خوشی را می گذرانی . گفتم : تو مقصر نیستی از کجا می توانستی خبر داشته باشی ، انسان که علم غیب نادرا که از همه چیز مطلع باشد . آه بلندی کشید و گفت : ای کاش از اول تن به قبول این ازدواج نداده بودی . گفتم : اگر قبول کردم ، نه بخاطر علاقه به فرید بود ، نه اینکه آرزوی زندگی آنچنانی را داشتم . فقط می خواستم به این وسیله مانع خوشبختی را از سر راه زندگی تو و لیلا بردارم . علی با عصبانیت و بر افروختگی گفت : چه کسی گفته بود تو مانع خوشبختی من هستی؟ گفتم : لازم نبود کسی بگوید ، من به خوبی در ک می کردم که تو سالها پیش باید ازدواج می کردی و تشکیل زندگی می دادی و در کنار همسر و بچه هایت از زندگی لذت می بردی . ولی وجود ما که همیشه وبال گردن تو بودیم مانع از این کار می شد . با صدای محزونی پرسید :پس توبه همین خاطر پیشنهاد فرید را قبول کردی ؟ گفتم : بله ، و در ضمن لیلا هم بود . اینکه تا من در این منزل بودم ، لیلا شانسی برای ازدواج نداشت . یک حقیقت بود چرا که این مطلب بعد از رفتن من ثابت شد . آه بلندی کشید و گفت : اینطور که پیداست تو فدای دیگران شدی . گفتم : من به این صورت به موضوع نگاه نمی کنم. بلکه فکر می کنم تتمام این جریانات قسمتی از سرنوشت من بود که باید اتفاق می افتاد . با این همه خدا را شکر می کنم که عاقبت هر چه بود تمام شد

علی نگاهی به سویم کرد و گفت : بهتر است که دیگر اصلا فکرش را نکنی ، بعد از این ما دور هم خانواده ی خوشبختی خواهیم بودومن همه ی سعیم را خواهم کرد تا تو زندگی راحتی داشته باشی و اگر قرار شد بار دیگری ازدواج کنی این بار یک ازدواج موفق و حساب شده خواهی کرد . میان حرفش پریدم و گفتم : خواهش می کنم دیگر از ازدواج حرف نزن ، می خواهم تا آخر عمر مجرد بمانم . پوزخندی زد و گفت : پس خیال داری تارک دنیا بشوی؟ گفتم : چه اشکالی دارد ؟ تازه می شوم مثل تو . همان طور که می خندید از جایش برخاست و دست مرا گرفت و گفت : حالا بیا برویم با مادر چایی بخوریم . درضمن از تو خواهش می کنم دیگر راجع به گذشته فکر نکنی . رفتار علی این روزها خیلی تغییر کرده و درست مثل سابق متین ، خوشرو ، مهربان و فداکار شده بود . زندگی ما رنگ و روی تازه ای به خود گرفته بود و همگی از ، در کنار هم بودن راضی و خوشنود بودیم . من سعی می کردم مسئولیت بیشتر کارهای منزل را بر عهده بگیرم . مادر را هر روز به بهانه ی خرید لوازم ضروری به بازار روانه می کردم . قصدم این بود که هر روز سرش هوایی بخورد و احساس دلتنگی نکند . روحیه ی مصطفی با محبتهای بی دریغ علی خیلی خوب بود و کمبود پدر را کمتر احساس می کرد . در یکی از روزها علی که خسته از کار برگشته بود ، مقداری پول جلو مادر گذاشت و گفت : این برای مخارج این ماه و این هم نزدتان باشد . اگر برای خود و یا مصطفی نیاز به چیزی بود تهیه کنید . مادر به نگاهی به پولها پرسید : این همه پول را از کجا آوردی؟ علی لبخندی زد و گفت : این پول ماموریتی است که رفتم در ضمن بخاطر اتمام دوره تخصصی حقوق ماهیانه ام اضافه تر شده است و فکر می کنم از این پس دیگر هیچ کمبودی نخواهیم داشت . هنگامی که در آشپزخانه سرگرم ریختن چای بودم صدای علی را شنیدم که مرا فرا می خواند وقتی که متوجه اش شدم ، گفت : پاکتی در کشو کنار تختت هست که متعلق به توست . پرسیدم : پاکت محتوی چیست ؟ سرش را پایین انداخت و گفت : چیز مهمی نیست فقط مقداری وجه نقد است که اگر به چیزی احتیاج پیدا کردی برای خودت فراهم کنی . همراه با لبخند تشکر آمیزی گفتم : من به پول احتیاج ندارم . چرا که مقداری دارم و آ« حسابی که برایم باز کردی هنوز دست نخورده است پس خواهش می کنم بیش از این مرا شرمنده نکن

ا حالتی که دلخوریش را نشان می داد گفت : هیچ وقت از شمندگی با من صحبت نکن ، من هرچه دارم متعلق به توست و اگر یک بار می بینم مثل غریبه ها صحبت می کنی دیگر با تو حرف نخواهم زد، روشن شد ؟ با لبخندی گفتم : (بله قربان، امر دیگری باشد).درجوابم خندیدوگفت:امربعدی اینکه زودترچای بیاورخیلی خسته هستم .باخنده ی غلیظی گفتم :چشم قربان خوشحال بودم که علی را آنطور سرحال می دیدم . این روزها رنگ و رویش را بازیافته بود و دیگر از آن چهره زرد و لاغر خبری نبود .

عاقبت محمود از سفر برگشت و بعد از اطلاع از مرگ پدر حال بدی پیدا کرد . مادر برای تسکین او از بد حالی پدر گفت و اینکه حالا او دیگر درد نمی کشد و آنهمه رنج را تحمل نمی کند . علی همه ی تلاش خود را بکار برد تا محمود را سرگرم نگاه دارد تا تحمل این درد را برایش آسانتر کند . با این همه تجربه ثابت کرده است که بهترین دارو برای هر اندوهی گذر زمان است پس از گذشت چند روز حال روحی محمود بهتر شد . یک روز که همگی دور هم سرگرم گفتگو بودیم ، محمود نگاهی به سویم کرد و گفت : متاسفم که طلاق گرفتی . با تبسمی گفتم : متاسف نباش ، چرا که الان خیلی راضی و خوشحال هستم . گفت : من از اول هم می دانستم رفتن تو به بحرین کار اشتباهی است ولی هیچ اقدامی نمی توانستم بکنم . در هر صورت خوشحالم که به ایران برگشتی، بخصوص که حالا مادر تنهاست . وجود تو در این خانه واقعا نعمتی است . از او تشکر کردم و گفتم : من تا آخرین لحظه ی زندگیم ، مواظب مادر خواهم بود

محمود تحت تاثیر گفته ی منبا خشنودی گفت : تو خیلی مهربانی ، تو برای مادر حتی از دختر واقعیش مهربانتری . در یک لحظه متوجه اشتباهش شد و رنگ از رویش پرید . همزمان همه با حالتی نگران به هم نگاه کردند . علی مات و مبهوت مرا می نگریست و مادر حیران بود که چه بگوید . چون فضای موجود را ناراحت کننده دیدم ، لبخندی زدم و گفتم : نگران نباشید پدر همه چیز را به من گفته است و مدتیست که می دانم دختر واقعی شما نیستم . ولی این در اصل موضوع هیچ تاثیری نمی گذارد ، چرا که من همه ی شما را به اندازه ی یک خانواده ی تنی دوست دارم شاید هم بیشتر از آن

علی که رنگش تغییر کرده بود ، با صدای آرامی گفت : پس تو از همه چیز خبر داری ؟ پس چرا به روی خودت نیاوردی؟ گفتم : برای اینکه زیاد حائز اهمیت نبود . اما تنها مسئله ای که برایم مهم است و علاقه دارم که از آن مطلع شوم این است که بدانم مرا چگونه و در کجا پیدا کرده اید . چون پدر توان آنرا نداشت که همه ی ماجرا را برایم بازگو کند و فقط متذکر شد مرا بطور معجزه آسایی پیدا کرده اید . حال که این راز فاش شد خواهش می کنم کل ماجرا را برایم تعریف کنید.

مادر به آرامی گفت : از اینکه تو همه چیز را می دانی آنقدر جا خورده ام که حد ندارد. به خصوص اینکه تو چقدر صبوری که نگذاشتی هیچیک از ما به این موضوع پی ببریم . همراه با تبسمی گفتم : مادر حالا که می دانید من از همه چیز اطلاع دارم ، لطفا اصل موضوع را همانطور که بوده برایم تعریف کنید .

او پس از لحظه ای تفکر ، مثل آنکه بخواهد به گذشته ها برگردد با حالت متفکرانه ای گفت : موضوع مربوط به نوزده سال پیش است . مثل اینکه اوایل تابستان بود . من همراه با عباس و بچه ها از یکی از شهرستانها بر می گشتیم . آن موقع لیلا یک ساله بود و نرگس ، گمان می کنم چهار سال داشت . علی از همه بزرگتر بود و دوازده سال داشت . اکبر سه سال از او کوچکتر بود و محمود قرار بود به کلاس اول رود . سفر خوشی بود و زیبایی مناظر اطراف ما را محو تماشای خود کرده بود . ناگهان صدای اتوبوس با صدای گوشخراشی از کار افتاد . راننده به ناچار به کناری زد و به مسافران گفت : اشکالی پیش آمده و یک ساعتی معطلی داریم . به اجبار همه پیاده شدند . آنجایی که اتوبوس توقف کرده بود محل سر سبزی بود و از تپه های بزرگ و کوچک و سنگ لاخها و دشت پهناوری تشکیل شده بود . ولی تا آنجا که چشم یارای دیدن داشت از خانه یا آبادی خبری نبود . مسافرین هرکدام سرگرم کاری بودند و هرکس به نحوی خود را سرگرم می کرد. در آن میان بچه ها هم مشغول بازی بودند . علی آنروز به دنبال پروانه ای می دوید و می گفت : می خواهم آنرا بگیرم و برای خود خشک کنم . برای چند لحظه علی پشت تپه ای ناپدید شد . وقتی برگشت متوجه رنگ پریده ی او شدم . به سوی من دوید و گفت : مادر بیا اینجا کارت دارم . در همان حال دست مرا می کشید و من نمی دانستم موضوع از چه قرار است ، پرسیم خوب بگو چه کاری داری؟ علی نگاهی به بقیه مسافران انداختو گفت : اینجا نمی شود ، بیا یک کار خیلی مهم با تو دارم . عاقبت مرا به دنبال خود تا پشت تپه ها کشاند . درآنجا بود که در کمال تعجب نوزاد کوچکی را دیدم که در پتویی پیچیده شده بود و در حالیکه گرادگرد او را چند قلوه سنگ گذاشته بودند ، نوزاد را در میان سنگها خوابانده و رفته بودند . در وهله ی اول فکر کردم بچه مرده است و اما علی ترا بغل زد و گفت : مادر ببین چه بچه زیبایی است

در این لحظه نگاهی به سوی علی کردم و او را غرق در افکار خود دیدم . مثل اینکه او هم به گذشته برگشته بود . صدای مادر توجه مرا به خود جلب کرد . او ادامه داد : لبهای تو خشک بود مثل اینکه ساعتها شیر نخورده بودی . وقتی نگاهت کردم شدیدا نگرانت شدم . ترا در آغوش گرفته به طرف عباس رفتم . او از دیدن تو دهانش از تعجب باز مانده بود . با صدای آرامی گفت : کدام از خدا بی خبری این بچه را اینجا تنها رها کرده و رفته است . چون متوجه تشنگی و بی حالی تو شده بودم ، گفتم حالا وقت این حرفها نیست ، شیشه ی شیر لیلا را بده بگذارم دهان این زبان بسته ، پیداست که ساعتهاست چیزی نخورده است . در همان حال دور از چشم مسافرین ترا زیر چادرم نگاه داشتم . عباس برای اینکه مطمئن شود کسی در پی تو نمی گردد ، تمام دور و اطراف را از نظر گذراند ولی از هیچکس خبری نبود . ما چاره ای نداشتیم جزآنکه ترا همراه ببریم . در آن زمان وضع مالی ما خوب نبود ، حتی بودجه ی نگهداری از بچه های خود را به سختی تامین می کردیم . به همین خاطر وقتی به منزل رسیدیم . من و عباس تصمیم گرفتیم ترا به پرورشگاه واگذار کنیم . اما علی آنقدر گریه و التماس کرد که ما از این فکر منصرف شدیم . علی عقیده داشت که تو هدیه ای هستی که خداوند برای ما فرستاده است . او می گفت اگر غیر از این بود حتما شخص دیگری ترا پیدا می کرد .

ز شنیدن این ماجرا کف دستهایم عرق کرده بود . آه بلندی کشیدم و گفتم : عجب سرنوشت عجیبی ، محال است کسی این ماجرا را باور کند

مادر در حالی که نگاهم می کرد گفت : شیرین این عین واقعیت بود که خدای بزرگ شاهد است که ذره ای کم یا زیاد نگفته ام . با تبسمی گفتم : ممنونم که همه چیز را برایم تعریف کردید و ممنونم که در تمام این سالها زحمت مرا کشیدید . سپس به سوی علی برگشتم و گفتم : از تو هم متشکرم که مانع از بردن من به پرورشگاه شدی و اگر حالا یک خانواده ی خوب و مهربان دارم ، فقط به خاطر لطف پروردگار و تلاش تو بوده است .

علی با نگاه پر مهری گفت : لطف خدا شامل حال ما هم شد چرا که فرشته ی نازنینی را به ما هدیه کرد .لبخندی از روی رضایت زدم و در حالیکه از او تشکر می کردم از مادر پرسیدم : راستی اسم مرا چه کسی انتخاب کرد ؟ مادر این بار هم ، نگاهی به علی انداخت و گفت : او ، علی معتقد بود از وقتی تو به خانه ما آمدی زندگی ما شیرین تر شده . به همین خاطر اسم ترا شیرین گذاشت . هنگامی که به علی نگاه کردم ، چشمانش برق می زد . همراه با لبخندی گفتم : واقعا که خوش سلیقه ای ، همیشه از اینکه اسمم شیرین است راضی بوده و هستم . مادر گفت : من و پدرت چند بار تصمیم گرفتیم که حقیقت امر را با تو در میان بگذاریم ، ولی هر بار ترسیدیم شنیدن این مطلب در روحیه تو اثر بدی بگذارد . به همین دلیل همیشه آنرا به بعد موکول می کردیم . نگاهی از سر مهر به مادرانداختم و گفتم : خوشحالم که حقیقت را به من گفتید . حالا نه تنها ناراحت نیستم ، بلکه از بودن در میان شما و اینکه عضوی از خانواده ی شما هستم به خود می بالم و برایم مایه ی کمال و افتخار است . آنشب علی همه ی ما را برای شام به بیرون دعوت کرد . بعد از مرگ پدر اولین شبی بود که به همه ی ما خوش گذشت .

عصر یکی از روزها ، خانم مرتضوی یکی از همسایگان ما به نزد مادر آمده و اجازه خواست که جشن عروسی دخترش را پنجشنبه همان هفته برگزار کند . اینکه خانم مرتضوی برای گرفتن اجازه به منزل ما آمده بود فقط رسم احترام بود . در شهر ما رسم بر این بود که اگر خانواده ای عزادار بودند و برحسب اتفاق ، همسایه ای خیال برگزاری جشنی را داشتند ، به خاطر احترام از خانواده ی عزادار اجازه می گرفتند . مادر با لبخندی گفت : اجازه ی ما هم دست شماست . انشالله که مبارک است . خانم مرتضوی به هنگام خداحافظی کارت دعوتی به مادر داد که حتما باید در جشن شرکت داشته باشد .من و مادر به احترام عروسی لباسهای سیاهمان را برای یک شب بیرون آوردیم و هردو سرمه ای پوشیدیم . جشن خوبی بود ، بخصوص که عروس و داماد از نظر ظاهر کاملا برازنده ی هم بودند . فرشته خواهر عروس که او هم دختر دم بختی بود ، خیلی به ما می رسید و دائما از ما پذیرایی می کرد . یکبار که ظرف شیرینی جلوی مادر گرفته بود ، مادر همرا با لبخندی گفت : شیرینی عروسی ترا بخوریم . فرشته با خنده ی بلندی گفت : به شرط آنکه عروس شما باشم . مادر همراه با خنده گفت : چه سعادتی بالاتر از این . هنگامی که فرشته دور شد مادر خطاب به من گفت : فرشته را پسندیدی؟ گفتم دختر خوب و زیبایی است. در حال که چهره اش شاد به نظر می رسید ، گفت : می خواهم برای علی خواستگاریش کنم . با لبخند اجباری گفتم : مبارک است ، ولی قلبم فرو ریخت . مادر اضافه کرد : این روزها احساس می کنم علی هم بدش نمی آید ازدواج کند ، در این فکر بودم که حتما علی راجع به فرشته چیزی به مادر گفته است ، در غیر این صورت مادر این مسئله را مطرح نمی کرد . با خود گفتم ، حتما علی طی مدتی که در ایران نبودم برای فراموش کردن من ، دل به مهر این دختر بسته است و موضوع علاقه اش را با مادر در میان گذاشته است . دچار سر درد عجیبی شده بودم ، مایل بودم هرچه زودتر به خانه برگردم و استراحت کنم . از طرفی دلم نمی آمد مادر را که از بودن ، در جشن عروسی شاد شده بود ناراحت کنم . تا پایان جشن با حال بد خود ساختم . هنگامی که به خانه برگشتیم ، علی و محمود شامشان را خورده بودند . بعد ا سلام یک راست به اتاقم رفتم و استراحت کردم . فردای آن شب جمعه بود . صبح که از خواب برخواستم ، هنوز سر گیجه داشتم . وقتی در آینه به خود نگاه کردم ، زیر چشمانم راهاله ی کبودی گرفته بود و رنگ چهره ام پریده به نظر می رسید . موقع صبحانه علی متوجهم شد و پرسید : تو حالت خوب است ؟ گفتم چرا باید بد باشد ؟ همنطور که مستقیم نگاهم می کرد گفت : رنگت حسابی پریده ، گفتم : چیز مهمی نیست ، کمی سرگیجه دارم . فکر می کنم فشارم پایین آمده است . در حالی که نگران به نظر می رسید ، گفت : اگر تا عصر بهتر نشدی با هم به بهداری می رویم تا ببینیم علت چیست . گفتم : حتماخوب خواهم شد.مادرموقعیت رامناسب دیدوشروع به تعریف ازعروسی شب قبل کرد.همانطورکه با آب وتاب ازهمه چیزسخن می گفت : ناگهان ازعلی پرسید : توفرشته رادیده ای ؟ علی گفت : بله اوراچندین باردیده ام مادر گفت : به نظرت ا زحیث ظاهر چطور است ؟ علی گفت : دختر زیبا و متینی به نظ می رسد . نمی دانم چرا از اینکه علی از فرشته تعریف کرده بود احسا حسادت کردم و گونه هایم از ناراحتی داغ شده بود . مادر با لبخند رضایتی گفت : پس پسندیدی ؟ وسایل صبحانه را کردم و به بهانه ی بردن آنها ، از اتاق خارج شدم . درآشپزخانه خود را با شستن ظروف سرگرم کردم که مجبور نباشم که حرفهای آنها را بشنوم . پس از گذشت دقایقی صدای هل هله ی مادر را شنیدم و دانستم که موافقت علی را جلب کرده است . بغض شدید گلویم را می فشرد . همه ی سعیم این بود که جلوی ریزش اشکهایم را بگیرم ، ولی بی اختیار گونه هایم از اشک خیس شد . هنگامی که مادر به آشپزخانه آمد ، مشتی آب به صورتم پاشیدم که متوجه بحران حالم نشود . با خوشحالی گفت : نگفتم ، علی خیال ازدواج دارد . همانطور که پشت به او ایستاده بودم ، پرسیدم : مگر بله را از او گرفتید ؟ همراه با لبخندی گفت : بله گرفتم . علی قول داد بعد از سال پدر جشن عروسی را راه بیندازد و خیال ما را راحت کند . به آرامی گفتم : مبارک است . آن روز بعد از صرف نهار ، مادر و مصطفی به منزل خاله رفتند . من چون حال نداشتم ، از رفتن صرف نظر کردم . به مادرگفتم سلام مرا به همه برسانید و از طرف من عذر خواهی کنید که نتوانستم به دیدنشان بروم . بعد از رفتن آنها من هم به اتاق رفتم و خوابیدم . عصر بود که با صدای ضربه ای به در اتاق بیدار شدم . محمود بود ، گفت : ببخش که بیدارت کردم ، خواستم بپرسم با من کاری نداری؟ می خواهم به استادیوم بروم . امروز صنعت نفت بازی دارد . به حالت خواب آلودی گفتم : نه ، کاری ندارم . ولی برای شام بر می گردی؟ گفت : معلوم نیست ، شاید شام را با اکبر بیرون باشیم سپس خداحافظی کرد و رفت . بعد از رفتن او خواستم باز هم بخوابم ولی نشد . کمی اتاقم را نظافت کردم و برای رسیدگی به بقیه کارها به حیاط رفتم . ظرف های ظهر هنوز در ظرف شویی بود . هنگامی که سرگرم شستشوی آنها بودم صدای علی را شنیدم که گفت : خسته نباشی . تشکر کردم و همزمان نگاهی به سویش انداختم . موهایش زولیده و صورتش خواب آلود بود در حالی که دستی به موهایش می کشید . پرسی : در بساط شما چایی تازه دم پیدا نمی شود ؟ گفتم اگر صبر کنی دم خواهد کشید . همانطور که به درگاه آشپزخانه تکیه داده بود ، با پوزخندی گفت : صبر من زیاد است . با نگاهی گذرایی به سویش گفتم مثل اینکه عاقبت به پایان رسید . با کنجکاوی پرسید : چه چیزی به پایان رسید . گفتم : صبرت . گفت : از کجا می دانی ؟ گفتم :همیشه در این فکر بودم که تو چه انسان صبوری هستی شاهد ازدواج همه ی دخترها و پسر های فامیل بوده ای ، خودت هیچ اقدامی در این مورد نکردی . اما امروز شنیدم که عاقبت صبر تو هم تمام شد و قرار است به زودی شاهد ازدواج تو هم باشیم . لحظه ای خاموش نگاهم کرد سپس گفت : اگر من می خواهم ازدواج کنم برای این است که همدمی برای تو بیاورم ، آخر تو اینجا خیلی تنها هستی . کرد،سپس گفت:اگرمن می خواهم ازدواج کنم برای این است که همدمی برای توبیا ورم،آخر تواینجا خیلی تنها هستی . ظرفها تمام شده بود . دستم را خشک کردم و به هنگام خروج گفتم : من تا آن موقع از اینجا رفته ام

علی دستش را جلوی راهم سد کرد و با قیافه ی درهمی پرسید : چه گفتی ؟ صدایم کمی لرزید ، نگاه از او برگرفتم و گفتم : من تا آن وقت اینجا نیستم . حالا خودش کاملا روبرویم ایستاده بود و مانند سدی راه خروجم را بسته بود . در همان حال پرسید : منظورت چیست ؟ گفتم منظورم خیلی واضح است ، تا فرا رسیدن زمان عروسی تو من حتما جای دیگری برای زندگی پیدا می کنم . با چهره ی نگرانی پرسید : منظورت این است که تو هم قصد داری ازدواج کنی ؟ پوزخندی زدم و گفتم : نه ، من که قبلا گفتم که دیگر ازدواج نخواهم کرد . ولی لازم است که ما دیگر مستقل زندگی کنیم و متکی به خود باشیم . منظورم از ما من و مادر و مصطفی است . ما می توانیم در خانه ی من با هم زندگی کنیم ، فقط کافیست مستأجرش را جواب بگوییم . بعد با خیال راحت کاری پیدا کرده و زندگی خود و آندو را اداره می کنم . علی با پوزخندی تمسخر آمیز گفت : فکر نمی کنی من این اجازه را به تو نمی دهم که هرچه دلت خواست انجام بدهی ؟ گفتم : نگران نباش در آن زمان تو آنقدر با فرشته خانم سرگرمی که وقت اینکه به من اجازه بدهی یا ندهی را نداری . اخمش را در هم کشید و گفت : فرشته ؟ حالا چه کسی گفته که همسر من قرار است فرشته باشد ؟ گفتم : علی آقا لازم نیست انکار کنی ، من از همه ی جریان خبر دارم . در حالیکه به من خیره شده بود ، نفس بلندی کشید و گفت : متاسفانه تو از هیچ چیز خبر نداری . منظورش را درک کردم و برای آنکه سر به سرش گذاشته باشم گفتم : تو اشتباه می کنی ، من همه چیز را می دانم . اعصابش تحریک شده بود . با صدای بلندتری گفت : ولی این تویی که اشتباه می کنی . همیشه در مورد من اشتباه کردی و هیچوقت به منظور واقعی من پی نبردی . شیطنتم گل کرده بود و با تبسمی گفتم : با همه ی این حرفها ، حاضرم شرط ببندم که از همه چیز خبر دارم . با نگاه مخصوصی گفت : از حالا می دانم که شرط را باخته ای . گفتم :به فکر من نباش فقط بگو ، سر چه چیز شرط ببندیم ؟ علی بلافاصله گفت : بر سر رفتن تو شرط می بندیم . اگر تو شرط را بردی آزادی که هر کاری که دلت خواست انجام بدهی ، ولی اگر باختی باید تا هر وقت که من بخواهم اینجا بمانی . لبخندی برویش زدم و گفتم : قبول است . حالا چند دقیقه صبر کن الان برمی گردم . او در آشپزخانه ماند و من به طرف اتاق براه افتادم . هنگامی که برگشتم دستهایم را در پشتم نگه داشته بودم . وقتی روبروی او رسیدم ، دستم را جلو آوردم و او دفترچه شعرش را در دست من دید و در یک لحظه چهره اش تا بناگوش قرمز شد . در حالیکه صدایم میلرزید گفتم : تو شرط را باختی . نگاه او با من در آمیخت و احساس خوشایندی به من دست داد . نگاهم را به زیر انداختم تا او متوجه حالم نشود و با صدای آرامی گفتم : حالا آزادم که از اینجا بروم . در همان حال چرخی زدم و پشتم را به علی کردم . ناگهان چنگال او با شدت هر چه تمام تر در موهایم فرو رفت و با صدای که کاملا می لرزید ، گفت : پس تو در تمام این مدت ، از همه چیز خبر داشتی و اصلا به روی خودت نیاوردی و گذاشتی من باز هم زجر بکشم ؟ بر اثر فشار پنجه های او در موهایم گفتم : آخ ........ سرم درد گرفت . دهانش را به گوشم نزدیک کرد و گفت : این درد ، در مقابل دردی که من سالها کشیدم ، خیلی ناچیز است . با این کلام ، موهایم را رها کرد و پرسید : چطور راضی شدی که در این چند ماه باز هم آن همه رنج را تحمل کنم ؟ همراه با شرم گفتم : نمی توانستم به روی خود بیاورم ، آخر مطمئن نبودم که بعد از بازگشت من احساس تو مثل سابق باشد و در ضمن از چگونگی احساس خودم هم خبر نداشتم . اما دیشب وقتی مادر گفت ، که فرشته را برای تو در نظر گرفته است ، دلم مالامال از غم شد و اکمروز صبح که بحث ازدواج ترا پیش کشید و بعد از خوشحالی هل هله کرد ، بی اختیار گریه کردم و تازه متوجه شدم که چه احساسی به تو دارم .

علی به من نزدیک شد و دستهایش را از دو طرف در میان موهایم فرو برد سرم را بالا آورد و همرا با نگاه پرمهری پرسید : تو امروز گریه کردی ؟ آنهم به خاطر من ؟ نگاهم را پایین انداختم و به آرامی گفتم : دست خودم نبود بدبختانه من کمی حسود هستم . همراه با لبخندی گفت : اما من در مورد تو خیلی حسود هستم . پس مواظب باش حسادت مرا تحریک نکنی . نگاه دلربایی به سویش کردم و گفتم : چشم قربان ، امر دیگری باشد

ا خوشحالی پیشانیم رابوسید و در کنار گوشم زمزمه کرد : اوامر بعدی باشد برای زمانیکه رسما همسر من شدی

نسیم خنکی که بر ما می وزید خبر از آغاز پاییز می داد ، اما برای من و علی آغاز بهار زندگیمان بود

پایان

جهت دانلود رمان بیشتر به سایت رمانسرا مراجعه کنید

www.romansara.com