book

طواف و عشق

نام رمان : طواف و عشق

نویسنده : امیدوار

طراحی و صفحه آرایی: رمان فوریو

آدرس سایت : wWw.Roman4u.iR

کانال تلگرام : Roman4u@ و Romankhone@

تمامی حقوق این کتاب نزد رمان فوریو محفوظ است

پنجره ماشين را پايين داد و هواي بهاري را به كام كشيد، مطبوع و ل*ذ*ت بخش بود... به محض رسيدن به چهارراه چراغ قرمز شد. اجبار به ايستادن بود ناچار ترمز كرد ... هنوز درست متوقف نشده بود كه صداي بچگانه پسري از پنجره او را مخاطب قرار داد:

- اقا گل ...گل مي خريد؟

به سرتاپاي او نگاهي كرد هنوز سني نداشت حدود نه ساله به نظر مي رسيد، وقت بازي كردنش بود ... اما گل مي خواست چه كار؟... خم شد و به محتويات داشبورد نظري انداخت...همه شكلات تلخ... از مزه انها خوشش مي امد... لعنتي يك شكلات بچگانه هم انجا پيدا نمي شد... اگر هديه انجا بود كلي سرش غر مي زد كه " اخه شكلات هم تلخ مي شه...مزه شكلات به شيرينيشه... از دست تو كه هيچ كارت به ادميزاد نرفته" لبخندي زد... اهان حالا يادش افتاد... سريع از كيفش يك بسته نسبتا بزرگ دراژه بيرون كشيد و به طرف بچه گرفت... هرچند ان را براي آيسل گرفته بود ولي او از اين چيزها زياد داشت...

- بيا اقا پسر ...

وهمراه ان يك اسكناس هم بدستش داد... پسر به زور مي خواست چند شاخه گل به او بدهد اما قبول نكرد... نگاهش به سمت تايم چراغ قرمز كشيده شد... كلاج ، دنده، اماده حركت... وگاز ... اولين ماشيني بود كه حركت كرد اينقدر بدش مي امد از راننده هايي كه پشت چراغ مي خوابند.

وارد حياط شد... اولين چيزي كه توجهش را جلب كرد 206 البالويي هديه بود... لبخندي زد و به سمت خانه رفت هنوز در را باز نكرده بود كه آيسل با سروصدا وارد حياط شد و به آ*غ*و*شش پريد...

- دايي دايي ... كمك كمك

وسرش را محكم ميان سينه اش پنهان كرد ... هرچه سعي نمود تا اورا از خود جدا كند نتوانست ... درحالي كه موهايش را مي ب*و*سيد داخل رفت...

هديه جلو امد وبا حرص سعي كرد تا آيسل را از آ*غ*و*شش بگيرد:

- هومن بدش به من...

هومن بچه را محكم تر گرفت و پرسيد :

- چي شده؟

- هيچي مامان تو حمومه مي خوام آيسل رو هم بدم حمومش كنه

هومن لبخندي زد و گفت:

- سلام

هديه هم خنديد و گفت :

- سلام... خسته نباشي... حالا بده آيسل رو

آيسل با لجاجت گفت :

- من حموم نممممي لم...

هديه با عصبانيت بچه را از آ*غ*و*ش هومن بيرون كشيد و به طرف حمام برد... هومن از همانجا بلند گفت:

- آيسل اگه بچه خوبي باشي مي دم تو لبتابم نقاشي بكشي...

آيسل فرصت طلبانه گفت:

- مي دي گوسيت لو هم بازي كنم؟!

هومن سري تكان داد و باخنده گفت:

- اره ميدم ... اي شيطون...

و به اتاقش رفت...

تازه لباس عوض كرده بود كه هديه با تقه كوچكي كه به در زد وارد اتاقش شد...

- از احوالات داداش ما چه خبر؟

- ممنون خوبم

هديه كمي منتظر شد و سپس بي تعارف روي تخت نشست:

- ا... تو نمي خواي چيزي بگي؟

- چي مثلا؟

- احوالپرسي... دلم برات تنگ شده اي... چيزي تو اين مايه ها ديگه

هومن با خنده گفت:

- اصلا مگه تو اجازه مي دي دل ادم برات تنگ بشه ... هر روز هر روز اينجايي... نمي دونم اين رضاي بيچاره برا چي زن گرفته... مردا همه يه بار روز عروسي زنشون رو از خونه پدر زن مي برن خونه خودشون اما اين طفلك هر شب عروسش رو مي بره خونش... صبح كه مي شه دوباره اينجايي خودمونيم ها عين كش مي موني تا ولت مي كنن بر مي گردي سر جاي اول...

هديه با عصبانيت بالش را از روي تخت بر داشت و به سرو كله هومن كوبيد...و هومن بدون اينكه درصدد تلافي باشد، با حوصله و خندان بالش را از دست هديه بيرون كشيد:

- حرف حق تلخه خب...

- يعني من تورو مي كشم...

و با اين حرف به طرف برادرش حمله كرد بعد از اين كه از جنگ تن به تن خسته شدند هردو نفس نفس زنان روي تخت نشستند... هديه گفت:

- هومن؟

- هان؟

- هان نه و بله...كي بزرگ مي شي تو؟

- بلللله... خواهر بزرگه

هديه و هومن فقط يازده ماه باهم تفاوت سني داشتند... اما همين يازده ماه هم كافي بود كه هديه هميشه احساس بزرگي كند از بچگي باهم دوستان خوبي بودند بعد از ازدواج هديه هم با حضور دائمي او اين احساس چندان تغييري نكرده بود... با اين تفاوت كه حال او يك دختر بچه سه ساله شيرين و خوردني داشت كه هومن از ديدنش هيچوقت سير نمي شد .

شوهر او رضا هم مرد خوب و سنگين و با حوصله اي بود كه تقريبا به هر ساز زنش مي ر*ق*صيد... نه اينكه توان مقابله نداشته باشد نه... بلكه علاقه اش به هديه او را چنين مطيع ساخته بود... هرچند هديه هم حد و حدود خود را مي دانست...

- هومن ؟ نمي خواي يكم نرمش نشون بدي؟

- هديه خواهش مي كنم دوباره شروع نكن!

- برادر من ديگه سني ازت گذشته داري كم كم 35 ساله مي شي اخه تاكي مي خواي اينجوري زندگي كني؟

هومن ؟ نمي خواي يكم نرمش نشون بدي؟

- هديه خواهش مي كنم دوباره شروع نكن!

- برادر من ديگه سني ازت گذشته داري كم كم 35 ساله مي شي اخه تاكي مي خواي اينجوري زندگي كني؟

هومن كلافه دستي به موهاي خود كشيد وگفت:

- هديه به خدا خسته ام روز بدي داشتم...

- تو كه هميشه خدا خسته اي ... پس كي دوكلوم حرف حساب مي شه باهات زد اخه...

- حرف حساب!!!!

خنده پر از غيضي زد و ادامه داد :

- شكر خدا من كه هر روز دارم حرف حساب مي شنوم ، اون هم از دوست و اشنا و فاميل و ديگه هر كسي كه دستتون بهش مي رسه.

- هومن جان برادر من ، بيا از خر شيطون پايين... به خدا مامان داره از دستت پير مي شه...

- پيري يه فرايند طبيعيه ... ربطي هم به من نداره... تازه مگه من چمه... دارم زندگي مي كنم خب!!!

هديه با لحني ملايم گفت:

- عزيزم به اين هم مي گي زندگي ... هر روز مي ري مطب و بعد بيمارستان و بعد اين اتاقت ... اين همه چيزي هست كه از زندگي مي خواي؟

هومن شانه اي بالا انداخت و گفت:

- بگو ببينم مثلا شما چه كاري تو زندگي مي كنيد كه من عقب موندم... همه زندگي كه ازدواج نيست! نمي خوام ... نمي خوام زن بگيرم مگه زوره؟!!

- اره همه زندگي ازدواج نيست ولي نصف زندگي ازدواجه و ارامش و ل*ذ*تي كه به همراه داره ... اخه درد تو چيه؟

هومن شقشقه هايش را فشرد و گفت:

- تو كه درد منو مي دوني!

- نمي خواي تمومش كني؟

- نه ... نمي خوام يكي رو بدبخت كنم.

- تو توانايي خوشبخت كردن يه نفر رو داري ... من مي شناسمت...

- داري اشتباه مي كني...

زنگ حمام نشاندهنده اين بود كه هديه بايد براي گرفتن آيسل به حمام برود... قبل از اينكه حرف هومن تمام شود ... هديه از جا برخاست وبه طرف درب رفت ، در همين حين گفت:

- راستي اقاي كمالي زنگ زده بود ... گفت كه سه شنبه جلسه توجيهي دارن در مسجد امام رضا ... گفت بهت بگم حتما بايد توهم باشي.

هومن ابرويي بالا داد و گفت:

- من كه اولين بارم نيست مي رم حج فكر نمي كنم نياز به رفتن باشه.

- ولي اقاي كمالي تاكيد كرد كه حتما بايد تو هم باشي و گفت كار واجبي باهات داره!

هومن متعجب نگاهي كرد و چيزي نگفت...

هديه اهي كشيد و گفت:

- مامان نذر كرده بود كه اين بار با خانومت بري مكه...

و با اين حرف اتاق را ترك كرد.

هومن خود را روي تخت پرت كرد و به خيالش اجازه پرواز داد...

از 25 سالگي همين بساط را داشت مادر و خواهرش اصرار داشتند كه دختر خوبي برايش در نظر بگيرند و بساط عروسي اش را به محض فارغ التحصيل شدن برپا كنند... اما هومن چيزي غير از اين را مي خواست از نظر او ازدواج حتما بايد بر پايه عشق بنا مي شد ...

پسري بود خوش قد وقامت ، اجتماعي و داراي استعداد فراوان در بدست اوردن دوستهاي زياد ... در خانواده نسبتا مذهبي به دنيا امده بود ... پدرش حاج اقا هادي رستگار يك بازاري خوشنام بود و مادرش معصومه خانوم در بين در و همسايه،دوست و اشنا برو بيايي براي خودش داشت... با رضايت پدرش مادر در كارهاي خير دست داشت و با اينكه خانه دار بود ولي بيشتر از خيلي ها مورد احترام و توجه ديگران قرار مي گرفت... تنها خواهرش، هديه بيش از ده سال مي شد كه ازدواج كرده بود... دبير زبان بوده و دخترش، ايسل، دوستداشتني ترين موجود روي زمين براي هومن بود... تنها غم اين پدر و مادر ازدواج نكردن پسرشان بود.

هومن غلتي زد و حرف سالها پيش خود را مرور كرد:

- مادر من ... اگه من بخوام روزي ازدواج كنم همسرم رو خودم انتخاب خواهم كرد... من از ازدواجهاي سنتي خوشم نمياد ... من بايد يه مدتي دختري رو بشناسم بعد باهاش ازدواج كنم اصلا ببينم از اخلاقش رفتارش حرف زدنهاش خوشم مياد يا نه...

وحرف مادر اين بود كه:

- باشه من هم حرفي ندارم كه... اين همه دختر دور و برت هست تو فاميل در و همسايه ... حتي هم دانشگاهي هات... خب يكي رو انتخاب كن ديگه.

اما مشكل اينجا بود كه او از ازدواجهاي فاميلي خوشش نمي امد و در دانشگاهش هم كه ابدا... عمرا يكي از دختران لوس وننري را كه از صبح تاشب به بهانه نوع شغل و حرفه شان با ده نفر لاس مي زدن ادم حساب مي كرد ...

با ان غرور و كم توجهي اش به جنس مونث ، انقدر كشته مرده داشت كه بيا و ببين و بدي جريان اينجا بود كه خود نيز از اين همه محبوبيت اطلاع داشت و طاقچه بالا مي گذاشت ...

خوب به خاطر داشت تازه مي خواست دكتراي عمومیش را بگيرد و داشت خود را براي شركت در ازمون تخصصي اماده مي كرد كه...

يك روز جمعه اي با دوستانش قرار كوه گذاشتند ...

روز خوبي بود ... هواي مطبوع و دلچسب كوه همه شان را به وجد اورده بود ... چهار برابر هميشه صبحانه تناول كرده بودند... چرا كه هر چهار نفر براي بقيه هم صبحانه اورده بودند و نبايد حيف و ميل مي شد!

تا نزديكي هاي ظهر خوش گذراندند و سرخوش و سرحال قصد برگشت كردند ...تا نيمه هاي كوه پايين امده بودند كه متوجه حضور چند دختر شدند كه با فاصله كمي از انها حركت مي كردند ...

طبق معمول هميشه عرفان دوست صميمي اش باديدن دو دختر چشمانش برق زد و چند گام جلوتر رفت و از همانجا با صداي نسبتا بلندي گفت:

- بچه ها نعمتهاي خدا رو داريد مي بينيد... اصلا ادم تا كوه نياد نمي تونه به عظمت خدا پي ببره ...

و نگاهي به دختر ها انداخت و گفت:

- مگه نه؟

دختر ها خنده اي كردند وكمي سرعت گرفتند

دو دقيقه نگذشته بود كه يكي از دخترها ايستاد وخم شد تا بند كتانيش را ببندد... وبراي همين كوله خود را زمين گذاشت ...

عرفان هم كه سرش درد مي كرد براي اين اتفاقات پيش رفت و گفت :

- اگه سنگينه بده كمكت كنم.

دختر نيم نگاهي به عرفان انداخت وگفت:

- برو به عمت كمك كن.

عرفان باخنده گفت:

- به عمم هم به اندازه كافي كمك كردم... حالا نوبتي هم باشه نوبت توه!!

دختر بلند شد و راه افتاد... عرفان ايستاده بود ...همين كه به نزديكيش رسيدند ، هومن با ناراحتي گفت:

- عرفان تو نمي خواي از اين كارات دست برداري؟!!

- نه ... اصلا تفريح وگردش به همين چيزاش قشنگه... هومن تو ديگه زيادي پاستوريزه اي!!!

عرفان پسر خوبي بود ... از دوران راهنمايي با هم بودند... اما در دبيرستان هريك دنبال علاقه خود رفت ... و در ان زمان تازه مدرك معماري ارشدش را گرفته بود و درصدد باز كردن شركتي براي خود بود ...

عرفان با لحن شادي بلندتر، جوري كه جلويي ها به خوبي بشنوند، گفت:

- به هر حال من پشت سرتونم كمك لازم داشتين در خدمتم...

وبا اين حرف دوباره گامي به انها نزديك تر شد ...

راه در ان قسمت كمي تنگ تر شده بود و دو نفر دو نفر امكان عبور وجود داشت ... همان دختر برگشت تا جواب تندي به عرفان بدهد كه يك مرتبه پايش سر خورد... جيغ كوتاهي كشيد و براي اينكه زمين نيافتد در لحظه اخر به بازوي دوستش چنگ زد و از انجايي كه اين يك عكس العمل اني بود هردو به زمين افتادند ...

شيب نسبتا تندي بود دختر اولي براي جلوگيري از سر خوردن دستش را به صخره كناري گرفت ... موقعيت خطرناكي بود ...

عرفان كه تقريبا نزديكشان بود سريع جلو رفت و كمر اولي و بازوي دومي را چنگ زد و بدين ترتيب هردو را از سقوط احتمالي نجات داد...

هومن و علي و منصور هم جلوتر رفتند و در نهايت با احتياط توانستند چند متري جلو تر رفته و مكان صاف و امني را براي ايستادن پيدا كنند ... به محض ايستادن عرفان دم گوش هومن گفت:

- حال كردي دو تا دو تا دارم نجات مي دم ها!!!!

هومن بدون حرف فقط چپ چپ نگاهش كرد... عرفان ابرويي بالا انداخت و به طرف دخترها رفت ... دختر اولي دست راستش را گرفته و از درد به خود مي پيچيد كف دست و بازويش بدجور ساييده شده بود و دختر دومي هم مچ پايش به شدت درد مي كرد ... عرفان سر بلند كرد و رو به هومن گفت:

- بيا ببين چي شده...

و رو به دختر ها گفت:

- اين رفيق ما پزشكه...

هومن نفس عميقي كشيد و جلوتر رفت ...

نخست سراغ دختر دومي رفت كه صداي ناله اش بلندتر بود.. مچ پايش كمي متورم شده بود ولي زخمي در كار نبود نمي توانست نظري بدهد ... نياز به راديولوژي داشت با اين همه پماد مسكني از جعبه كمك هاي اوليه اش بيرون كشيد و به ملايمت به روي پاي او ماليد وگفت:

- سعي كن موقع راه رفتن رو اين پات فشار نياري ... حتما هم بايد يه عكس ازش بگيري.

وبا اين حرف از جابرخاست و سراغ دختر اولي رفت ... به ارامي بازوي اورا در دست گرفت ... متاسفانه زخم بدي بود كل كف دستش به اضافه بخشي از ساعدش خونريزي داشت ... هومن با نگراني گفت:

- انگشتات رو تكون بده ببينم...

دختر به اهستگي انگشتانش را تكان داد... هومن گفت:

- خوبه ... الان زخمت رو مي بندم ... بعد مي ريم بيمارستان ... حتما برا تو هم يه عكس ازدستت احتياج هست...

هومن بتادين را بيرون كشيد و روي زخمش ريخت ... سوزش غير قابل تحمل ان موجب شد تا دختر دستش را پيش برده و مچ دست هومن را بگيرد تا مانع ادامه كارش شود و هومن براي اولين بار سر بلند كرد و با اخم در چشمان دخترك نگريست...

لعنتي چه چشماني داشت... درشت و اهويي مشكي به رنگ شب... سريع چشم از اوگرفت و نگاهي به اطراف انداخت دختر سومي ايستاده بود و با چشماني گريان به انها مي نگريست... هومن گفت:

- بيا دستش رو بگير زخمش رو ببندم...

دختر باشه اي گفت و جلوتر امد:

- شيدا دستت رو بده به من

هومن روي زخمش را ضدعفوني كرده و پماد ماليد و سپس به طور موقت ان را پانسمان نمود... و در همين حال پرسيد:

- كي واكسن كزاز زدي؟

شيدا در حالي كه هنوز درد داشت با صدايي شبيه ناله گفت:

- نمي دونم.

- اگه فكر مي كني بيش از ده سال هست ... بايد حتما يه واكسن كزاز تزريق كني...

- يادم نيست ... نمي دونم كي زدم!

- خيلي خب... به محض رسيدن به بيمارستان يادت باشه اين موضوع رو به عوامل تذكر بدي...

- باشه

شيدا به كمك دوستش كه مهسا نام داشت از جا برخاست... مهسا گفت:

- اگه تو مي توني راه بري من برم كمك نياز...

- اره مي تونم ...

مهسا به طرف نياز رفت و زير بازوي او را گرفت و بلندش كرد... وبالاخره عرفان به ارزويش رسيد و كوله شيدا و نياز را برداشتو به طرف هومن رفت و ارام گفت:

- ديدي چه نوني گذاشتم تو دامنت ديگه...

هومن چشم غره اي به او رفت و گفت:

- عرفان نذار دهنم باز بشه كه هرچي مي كشيم از دست تومي كشيم...

عرفان باخنده گفت:

- ببين عوضي گرفتي برو برا جلويي ها چشم و ابرو بيا... من كه همينطوري كشته مردت هستم... اخ ... عجب خريتي كردم رفتم رياضي خوندم... الان فهميدم كه چقدر رشته تو به درد بخوره...

هومن هم خنده اش گرفته بود با ارنجش به پهلوي عرفان زد و گفت:

- خاك بر اون سر منحرفت.

به پاي كوه رسيده بودند كه هومن از دختر ها پرسيد :

- ماشين دارين؟

- نه

- اگه خواستين ماشين من نزديكه ... بياين مي برمتون بيمارستان... اگه هم نخواستين كه بايد تا دم جاده پياده برين.

شيدا رو به هومن گفت:

- درست نيست بيش از اين مزاحمتون بشيم.

- مزاحمتي نيست سر مسير برام... بفرماييد ...

و به طرف عرفان برگشت و گفت:

- بچه ها رو هم تو برسون ... فعلا خدافظ

عرفان نگاه پر از شيطنتي به او انداخت و خود را براي اينكه ماشين اورده بود هزار بار لعنت كرد.

* * *

آيسل در اتاقش را بدون در زدن باز كرده به داخل اتاق پريد...

- دايي ... گوسيت لو بده

هومن نگاهي به او انداخت ... برخاست و نشست... و آيسل را به آ*غ*و*ش كشيد:

- بيا ببينم خوشگل دايي چي كار مي كنه؟... نگا لپاشو !!! چه تميز هم شده!!!

وبا اين حرف ب*و*سه محكمي به صورتش زد... آيسل با بي قراري گفت:

- گوسيت لو مي خوام...

هومن با حوصله گفت:

- اول بيا بريم يه نقاشي خوشگل تو لب تاپ بكشيم...

آيسل با بي قراري خود را تكان داد و گفت :

- نه من اول مي خوام تو لو مانه(معاينه) كنم.

- اخه بچه اون كه مال بازي نيست... من برا خودت از اون اسباب بازي هاش خريدم كه...

آيسل با بد اخلاقي گفت:

- اون صداي بوم بوم نمي ده دوسش ندالم... خودت گفتي مي دي...

هومن خنديد و خم شد و از داخل كيفش گوشي معاينه را بيرون كشيد وگفت:

- همين يكبار... اون هم فقط اينجا پيش خودم بازي مي كني ... خب؟

- باسه

آيسل با خوشحالي گوشي را گرفته و خيلي حرفه اي ان را به گوش هايش گذاشت و رو به هومن گفت:

- خب حالا مي خوام مانت كنم!!

هومن سري تكان داد و گفت:

- باشه بيا معاينه كن.

آيسل لبانش را غنچه كرد و گفت:

- اينطولي نمي شه كه... بايد دلاز بكشي ...مباستم بدي بالا

- حالا نمي شه همينطوري معاينه كني؟

آيسل پاي خود را زمين كوبيد و گفت:

- نه... نمي...سه

هومن خوب مي دانست از عهده اين فسقلي بر نمي ايد براي همين دوباره دراز كشيد و بلوزش را هم بالا كشيد... آيسل حسابي ذوق كرده بود وگوشي را روي شكمش قرار داد ...هومن دست كوچك آيسل را گرفته گفت:

- ببين قلبم اينجاست... همون كه بوم بوم صدا مي ده...

آيسل با اخم گفت:

- خودم بلدم... تازه مگه قلب تو پيس خودته؟

- خب پس بايد پيش كي باشه؟

- قلب باباي من پيس مامانيمه!!!

- يعني چي؟

- بابام خودس به مامانيم گفت قلب من هميسه پيس توه!!!

هومن يكمرتبه زد زير خنده و آيسل را ب*غ*ل كرد و ب*و*سيد...آيسل خود را كنار كشيد و گفت:

- ا... بذالم زمين مي خوام به صداي بوم بوم گوس بدم...

هومن او را زمين گذاشت و به حركات ظريف و بامزه اش خيره شد... دستان كوچكش كه به تنش مي خورد قلقلكش مي امد... طاقتش طاق شد و از جا برخاست و محكم محكم به آ*غ*و*شش كشيد و چند باري به بالا پرتابش كرد... آيسل از شدت هيجان مي خنديد و ريسه مي رفت...

اقاي كمالي مدير كاروان و از دوستان پدرش بود ... هومن اولين بار كه به سفر حج عمره ثبت نام نمود با او همسفر گرديد و از انجايي كه جوان مقبولي بود ، اقاي كمالي از او خوشش امده و براي همين در سفرش به حج تمتع او را به عنوان پزشك كاروان انتخاب نموده و همراه برده بود ...

سفر اولش به مكه در بدترين شرايط روحيش صورت گرفته بود... تجربه زيارت خانه خدا برايش عالمي داشت...

كلا از سفر خوشش مي امد... اكثر شهرهاي ايران را گشته بود از اهواز و شيراز و كرمانشاه گرفته تا مشهد و شهرهاي شمالي و ... علاوه بر ان سفرهايي نيز به كشورهاي خارجي داشت، تركيه ، دبي ، اذربايجان ، مالزي، سنگاپور، سوريه و...

به قول عرفان" زن نداشتن همين است... ادم نمي داند پولش را كجا خرج كند!!!"

اما هومن احساسي را كه در خانه خدا تجربه كرده بود ، در هيچ جاي ديگر نيافتاده بود...

احساس لطيف ارامش...

احساس نزديك بودن به معبود...

رسيدن به نقطه شروع...

جايي كه تو هستي و خدا هست...

نه كه خدا همه جا نباشد، اين انسان است كه همواره باخدا نيست، ولي انجا رها از دنيا ،حس قشنگيست بودن...

بودن و همراه شدن در همان هفت مرتبه گشتن...

وبه ياد اوردن هفت طبقه اسمان...

تشكيل هستي در هفت روز ...

هفت بار...

اين دلايل كافي بود تا بار ديگر قصد اين سفر كند...فصل دوم:

1.

روز سه شنبه براي جلسه توجيهي حج راهي مسجد شد... در واقع اصرار اقاي كمالي موجب شده بود تا در اين جلسه شركت كند .

با ورودش به مسجد با چهره هاي اشناي زيادي مواجه شد، كساني كه يكي دوباري مزه همسفر بودن با انها را چشيده بود...

اقاي كمالي با ديدنش برخاسته و به سمتش امد:

- سلام اقا هومن... چطوري پسرم؟... حاج اقا رستگار حالشون چطوره؟

اقاي كمالي تقريبا همسن پدرش بود با احترام با او دست داد:

- سلام از ماست... ممنونم ... پدر هم حالشون خوبه و سلام مخصوص داشتن خدمتتون...

- بيا اينجا... حاج اقا رضايي ( روحاني كاروان) هم اومده...

هومن در رفتن عجله داشت براي همين گفت:

- مثل اينكه با من كاري داشتيد؟ ... برا همين به حضور رسيدم!

- درسته كار دارم ...ولي چرا اينقدر عجله؟... نكنه كاري داري؟... بايد بري؟

- نه كار خاصي ندارم!... فقط...

اقاي كمالي بازويش را گرفت و با خود همراه نمود:

- جووناي اين دوره فقط عجله دارن... بيا ... حالا فرصت ندارم ... پايان جلسه بايد باهات حرف بزنم...

وبا اين حرف او را كنار اقاي رضايي برد...

بعد از سلام واحوالپرسي هاي معمول ، كنار حاج اقا رضايي نشست...

ماكت كوچكي از كعبه وسط مسجد قرار داده بودند ... اقاي رضايي و بعد از او اقاي كمالي راجع به سفر و اعمال ان و چگونگي رفت و برگشت براي حضار توضيح مي داد...

هومن زياد حواسش به صحبتهاي مطرح شده نبود، بيشتر چشمش به پسر بچه بانمكي بود با شور و علاقه زياد حول ماكت كعبه در حال چرخش بود... گاهي به ان دست مي كشيد و گاهي هم مي ب*و*سيد حدود 5 يا 6ساله به نظر مي رسيد و شيطان و شلوغ بود... بعد از اينكه از طواف ، ان هم صد بار، فارغ شد. به طرف منبر رفته واز پله هاي ان بالا رفت و در جاي سخنران تكيه زد ... كلي هم انجا ذوق كرده بود و مي خنديد... بعد از سير شدن از انجا پايين امده و به تمام گوشه هاي مسجد سر كشيد... ارام و قرار نداشت... از ان بچه هايي بود كه هر كاري مي كردند اما بي سروصدا... به مقابل حاج اقا رضايي رسيد و با كنجكاوي به او خيره شد... حاج اقا رضايي دست در جيبش كرده و شكلاتي را بيرون اورد و به سمتش گرفت... پسر نگاهي به شكلات كرد و خنديد ولي ان را نگرفت...

حاج اقا رضايي گفت:

- بيا پسرم... بگير...

پسرك انگشتش را در دهانش كرد و گفت:

- مامانم گفته از غريبه ها چيزي نگيرم...

حاج اقا رضايي خنديد و گفت:

- پس بدو برو از مامانت اجازه بگير بيا!

پسر سرش را به علامت موافقت تكان داد و به طرف خانوم ها دويد ... و در كمتر از يك دقيقه دوباره بر گشت...

- اجازه گرفتي؟

پسر سرش را تكان داد يعني اره...شكلات را به دستش داد و دست پسر را گرفت و به طرف خود كشيد و در آ*غ*و*شش نشاند...

- اسمت چيه؟

- طاها

- به به... چه اسم قشنگي!!... چند سالت هست؟

- 5 سال...

حاج اقا نفس عميقي كشيد و صورتش را ب*و*سيد:

- بده شكلاتت رو باز كنم...

- خودم باز مي كنم...

طاها با اين حرف دست در جيبش كرد و دو سه تا شكلاتهاي رنگ به رنگ در اورد و گفت:

- بيا اينا هم مال شما...

حاج اقا رضايي با لبخند گفت:

- نه عزيزم همش مال خودت نگه دار مي خوري...

طاها لبانش را غنچه كرد وگفت:

- ولي من اينارو دوس ندارم... خسته شدم از بس از اين شكلاتا خوردم. شكلات شما خوشمزه تره...

- باشه اين رو بخور... اونارو هم بذار تو جيبت.

طاها با لجبازي گفت:

- اگه شما اينارو نگيريد من هم شكلات شما رو نمي خورم...

جاج اقا رضايي خنديد وگفت:

- باشه

و دو تا از شكلاتها را برداشت.

طاها با اشتها شكلاتش را خورد ... وقتي بي كار شد همانطور كه در آ*غ*و*ش حاج اقا بود با تعجب انگشت خود را به عمامه حاج اقا رضايي زد و گفت:

- اين كلاهه؟

- نه عزيزم اين عمامه است...

- عمامه يعني چي ؟

- يعني همين... كساني كه درس روحانيت مي خونن اين رو سرشون مي ذارن...

- مي دين من هم سرم بذارم؟!!

هومن اهسته خنديد... پسر با مزه اي بود...حاج اقا رضايي گفت :

- اين برا سر تو گشاده!!!

- ولي من مي خوام ...

اقاي رضايي عمامه را از سرش دراورد و به دست او داد :

- بيا نگاه كن... ولي سرت نذار ...خب؟

همينقدر هم غنيمت بود... طاها با علاقه عمامه را وارسي كرد... به طوري كه اقاي رضايي مجبور شد ان را دوباره باز كرده به سرش ببندد... كساني كه نزديك نشسته بودند ... ارام مي خنديدند...

طاها قصد برخاستن نداشت... چه جايي بهتر از آ*غ*و*ش حاج اقا... تازه خوشش امده بود...

بعد از پذيرايي مختصري كه صورت گرفت... افراد حاضر كم كم قصد رفتن كردند... طاها در آ*غ*و*ش حاج اقا رضايي به خواب رفته بود...خانومي كه با اقاي كمالي صحبت مي كرد به سمت هومن و اقاي رضايي امد :

- حاج اقا ببخشيد طاها اذيتتون كرد... اين طرف اقايون نشسته بودن برا همين، وسط جلسه نتونستم بيام ازتون بگيرم.

- خواهش مي كنم دخترم... از بس ورجه وورجه كرده حسابي خسته شده... اينه كه خوابش گرفته... اذيتي نداشت كه...

مادر طاها خم شد وبه ارامي پسرش را صداكرد:

- طاها ... ماماني ... بيدارشو ... مامان جان..

اقاي رضايي طاها را زمين گذاشت و گفت:

- بفرماييد ... اينطوري راحت تر بيدارش مي كنيد...

و از جا برخاست... هومن هنوز نشسته بود... مادر طاها دستي به سر فرزندش كشيد و باز صدايش كرد:

- طاها گلم بيدار شو ديگه...

طاها بدون اينكه چشمانش را باز كند، با خوب الودگي گفت:

- مامان بذار بخوابم...

- پاشو... رسيديم كه خونه، مي خوابي...

- ب*غ*لم كن!!!

- مادر... من كه تا خونه نمي تونم ب*غ*لت كنم... بزرگ شدي ... زورم نمي رسه...

طاها همانطور با چشماني بسته و صداي پر از خواب گفت:

- خب بگو بابا ب*غ*لم كنه...

و به پهلو چرخيد... مادر طاها سكوت كرد... بعداز مكثي دست پيش برد و طاها را به آ*غ*و*شش كشيد ...از جا برخاست... از مقابل هومن كه مي گذشت ... قطره اشكي از گونه اش پايين مي چكيد... كنترل بچه و چادر همزمان سخت بود!

اقاي كمالي به طرف هومن امد... هومن قصد برخاستن داشت كه اقاي كمالي مانع شد:

- نه... بشين باهات كار دارم...

- بفرماييد من در خدمتم.

اقاي كمالي نفس عميقي كشيد و گفت:

- مشكلي پيش اومده كه را ه حلش به دست توه!!

- اگه كاري از دستم بر بياد دريغ نمي كنم...

اقاي كمالي سري تكان داد و گفت:

- مي دونم... راستش كمي غير معموله... نمي دونم قبول مي كني يا نه... به هر حال بهتر از تو كسي رو سراغ ندارم برا اين كار ...

- دوس دارم اول بدونم موضوع چيه؟... بعد هم ترديد نكنيد ... اگه بتونم حتما قبول مي كنم..

اقاي كمالي هنوز مردد بود... با اين همه شروع كرد:

- يه دوستي دارم به نام اقاي فتحي... مثل باباي خودت از بازاري هاي بنامه... اما دوسالي مي شه كه زمين گير شده... ديگه پيريه و هزار دردسر...شش هفت سال پيش دختر و دامادش با كاروان ما عازم مكه شده بودن... پارسال دومادش بهم زنگ زد و گفت كه دوباره ثبت نام كردن و مي خوان با كاروان ما عزيمت كنن... اما پارسال نوبت اعزام ما نبود... برا همين مداركش رو اورد و گفت كه هر وقت خواستيم بريم اونها را هم ثبت نام كنيم... من هم همينكار رو كردم... تا اينكه يكي دو هفته پيش بهشون زنگ زدم تا پاسپورتهاشون رو بيارن...

اقاي كمالي دستي به موهايش كشيد و كلافه ادامه داد:

- راستش يه چند وقتي بود ازشون بي خبر بودم... نه اينكه اقاي فتحي ديگه بازار نمي اومد...

مكثي كرد و با ناراحتي ادامه داد :

- دخترش پيشم اومد و گفت كه شش ماه پيش شوهرش بر اثر يه حادثه فوت شده... طفلي جوون بود شايد 31 يا 32 ساله مي شد...

هومن متاثر دستي به موهايش كشيد و گفت:

- براي چي اخه؟

- مهندس برق بود و به كارهاي الكترونيكي چند كارخونه كوچك رسيدگي مي كرد... يكي از اين كارخونه ها اهن الات بود... نمي دونم بر اثر بي احتياطي كارگرا بوده يا دستگاه خراب شده بوده كه يه تير اهن ول مي شه و مي افته به سر مهندس و يه كارگر ... كارگره كه در جا مي ميره ... مهندس حميدي هم دوروز تو كما بوده و بعد...

اهي كشيد و بعد از كمي مكث گفت:

- خلاصه دختر اقاي فتحي اومد و گفت كه خودش و پسرش ميان و شوهرش ديگه نيست... گويا خبر نداشت كه طبق قانون عربستان خانوماي زير 45 سال نمي تونن بدون داشتن يكي از محارم به اين سفر برن...

- خب؟

- مشكل همينجاست يه محرم براي همراهيش نياز هست!!!!

- خب با يكي از محارمش بره!

اقاي كمالي دستي به چانه اش كشيد گفت:

- دوتا مشكل اينجا هست... يكي اينكه پدرش با اون وضعش نمي تونه بياد و برادر هم نداره يعني يه دونه است نه خواهر داره نه برادر... خدا همين يه بچه رو هم بعد ده سال بهشون داده... پدر شوهرش هم دو سه سال پيش فوت شده... و مساله بعدي هم اينه كه فيش حج اضافي هم نداره... فيش مهندس رو گويا مادر شوهرش برداشته تا سال بعد همراه دخترش به مكه بره ... البته نمي شه اعتراضي هم كرد... به هر حال سهم الارثي از اموال پسرش داره ديگه

هومن چشمانش را ريز كرد و گفت:

- اونوقت چه كمكي از دست من برمياد؟

اقاي كمالي نفس عميقي كشيد وگفت:

- راستش ... يه پيشنهاد برات دارم...

هومن تند گفت:

- چه پيشنهادي؟؟!!

- خب... من خونواده تورو هم خوب مي شناسم خونواده اقاي فتحي رو هم... به هر دو خونواده به اندازه چشام اعتماد دارم... فكر كردم بشه بايه صيغه محرميت بين تو و خانم فتحي اين مشكل رو حل كرد...

هومن مي خواست لب به اعتراض بگشايد كه اقاي كمالي گفت:

- نه صبر كن... من از طرف خودم و خانم فتحي قول مي دم كه هيچ مشكلي براي تو پيش نياد... هر چند در اين روابط اسيب اصلي رو خانوما متحمل مي شن نه اقايون ... ولي خب من به تو اعتماد كه نه، اعتقاد دارم... تو اون يه ماه سفري كه باهم داشتيم، بهم ثابت شد كه چقدر مي شه روت حساب كرد!!!... براي همين از نظر من تو بهترين گزينه اي برا اين موضوع...

هومن متفكر دستي به موهايش كشيد وگفت:

- چرامن؟!!... كس ديگري نيست كه...

اقاي كمالي مابين كلام او پريد و گفت:

- گفتم كه تو از هر نظر برا اين كار مناسبي... كس ديگري هم نيست ... يعني تو گروه اين دفعمون غير از تو مرد مجردي نداريم... هرچند اگر هم بود من دست گل اقاي فتحي رو دست هركسي نمي سپردم...

- اخه براي صيغه محرميت نيازي به مجرد بودن نيست... ببخشيد ولي حتي خودتون هم مي تونيد...

اقاي كمالي كه با تجربه چند ساله و زيركي خاص خود سعي مي كرد رشته كلام را در دست خود بگيرد، دوباره حرف او را ناتمام گذاشت:

- ببين اولا نمي شه در اين مورد به هر كسي اعتماد كرد. ثانيا من زن دارم بچه دارم ... حتي عروس هم دارم مي دوني كه... درسته قراره اين مساله پوشيده بمونه ولي اگه يه زماني بنا به هر دليلي رو شد... خودت خوب مي دوني كه چه بازتابي در خانه من پيدا مي كنه... و من راضي به اين كار نيستم ... يعني نمي تونم بخاطر كمك به يكي ديگه زندگي خودم رو دچار چالش كنم... و به عقيده من اصلا درست هم نيست... اما در مورد تو من بارها باهات حرف زدم و تو تاكيد كردي كه نمي خواي هيچوقت ازدوج كني پس مشكلي هم برات پيش نمي ياد... اگه هم به فرض يه روزي خواستي ازدواج كني و اگه موضوع رو شد، من به هر كسي كه بخواي توضيح مي دم...

هومن كه در بدر به دنبال حل مشكل بود تا از ان وضعيت ناخوشايند رها شود گفت:

- يعني هيچ كسي نيست كه همراهيش كنه حتي يه محرم؟!

- نه اگه بود كه من اينجا ننشسته بودم تا تورو راضي كنم!!!

- خب مي تونه بعدا بره مجبور كه نيست؟

- اره مي تونه بعد بره... مثلا بعد 17 سال كه 45 ساله مي شه... اون همش 28 سالشه!!!

و جمله اخر رو با تاكيد گفت، هومن متاسف سري تكان داد وگفت:

- برا بيوه شدن خيلي جوونه!!!

- اره... روش فكر كن... ثواب داره...

- با خودش هم در اين مورد حرف زدين؟

- يه كم... در مورد تو مطمئن نبودم... كس ديگري رو هم نمي تونم جايگزين كنم برا همين زياد اميدواري بهش ندادم ... گفتم بيا ببينيم چي مي شه!...

- پسرش چند ساله است؟

- حدود 4 يا 5 ساله بايد باشه!!... همين پسري كه داشت مسجد رو مي ذاشت سرش!

هومن با تعجب گفت:

- منظورتون طاها هست؟

- اره اسمش طاهاست...

پس ديده بودش... اما به چهره اش نگاه نكرده بود... اصلا چه اهميتي داشت!!...

هومن پرسيد:

- مگه با صيغه محرميت مي تونه بره؟ عقد دائم نمي خواد؟

- اگه قبول كني... عقد موقت كاملا قانوني و محضري خواهد بود... در اين صورت مشكلي پيش نمياد.

- اجازه بدين كمي راجع بهش فكر كنم!

- حتما... ولي تا فردا بيشتر وقت نداري... چون بايد تكليف رفتن يا نرفتنش تا فردا مشخص بشه... وقت زيادي نداريم...

- بسيار خب... اجازه مرخصي مي ديد؟

- خواهش مي كنم به حاج اقا رستگار سلام برسون... تا فردا منتظر مي مونم اگه تماس نگرفتي يعني موافق نيستي ...

سوار ماشين شد مي بايست سري به بيمارستان مي زد ... بيمار داشت... تمام فكرش پيش حرفهاي اقاي كمالي بود ... اصلا به او چه كه يكي نمي تواند به مكه برود... اقاي كمالي روي چه حسابي به او اين پيشنهاد را داده بود... دوست نداشت خود را در دردسر بياندازد ... سري را كه درد نمي كند دستمال نمي بندند...

پوف كلافه اي كشيد ... يعني بگويد نه؟ ... يعني راست راست بياستد در مقابل اقاي كمالي و بگويد نه ؟... نه بابا لازم نبود نه بگويد ... همان كه زنگ نزند كافي است... ولي بعد چه؟... تمام طول سفر را كه با اقاي كمالي رو در رو خواهد بود... بعد عمري يه خواهش از او كرده بود... ان هم چه خواهشي!!! ... مزخرف بود!... قبول كند ؟... نكند ؟... خوب گفته اند مار از پونه بدش مياد دم در خونش سبز مي شه!!!... حالا با اين وضع چه تصميمي مي بايست مي گرفت...

اقاي كمالي گفته بود هيچ مشكلي برايش پيش نمي ايد ... شايد حق داشت... اما... اما به هيچ عنوان تمايلي نداشت تن به اين عمل بدهد... صيغه!!!... همين يه كارش مانده بود!!!...

ولي چه پسر با مزه اي داشت!!! ... هميشه از بچه ها خوشش مي امد... از بچه ها كه پاك اند و معصوم... كه تمام دغدغه فكريشان داشتن اسباب بازي جديد است و دنيايشان پدر و مادرشان... طاها براي بي پدر شدن زيادي بچه بود... خب كه چه؟!!! ... چه ربطي به او داشت ... نه نداشت... اصلا ربطي به او نداشت... اگر به فرض قبول كند چه مي شود؟!... هيچ... او كه نمي خواهد ازدواج كند... مشكلي كه برايش ايجاد نمي كند... تازه به فرض... ان هم يك درصد...

نرو...

اگر همين الان كسي به او زنگ بزند و بگويد نمي تواني به اين سفر بروي چه حالي مي شود؟... صد درصد حال جالبي نخواهد داشت!!... اگر بگويند ده سال ... نه هفده سال حق نداري بروي چه؟... خب زمين كه به اسمان نمي رسد!!!... مي شود نرفت!!!... اما نمي توانست به خود دروغ بگويد ناراحت مي شد...

در مقابل بيمارستان توقف كرد... كي رسيده بود؟!! همه راه را در فكر بود ... اما بي نتيجه به جواب اره يا نه نرسيده بود... با سر سلامي به نگهبان داد و ماشين را داخل برد... بيمارستان...

ايستاد...ايستاد و نگاهي به ساختمان بيمارستان انداخت چقدر اينجا امده بود؟!!... بارها ...

* * *

درمقابل بيمارستان ايستاد و نگاهي به دختر ها انداخت... هيچ لزومي نداشت سه دختر را بردارد و تلپ تلپ با خود به داخل ببرد ... ان هم بيمارستاني كه همه او را مي شناختند ... كمك هم اندازه دارد !!! ... زحمت اين چند قدم را هم بايد خودشان بكشند...

بدون اينكه به عقب نگاه كند گفت:

- بفرماييد اين هم بيمارستان...

يعني پياده شويد ... مزاحمت بيش از اين مانع كسب است!!!... يالا زود باشيد كه كار دارم!!!...

شيدا درب عقب را باز كرد و پياده شد:

- باعث زحمت شديم... ممنون ازتون

- خواهش مي كنم ...

وسعي كرد در چشمانش ننگرد... بقيه دختر ها هم با تشكري كوتاه پياده شدند... پا روي گاز گذاشت و بدون معطلي حركت كرد... اگر عرفان مي فهميد چه كرده كله اش را مي بريد... با اين فكر خنده اش گرفت... مي دانست حالا در ذهن خبيث اين دوستش چه خبر است!!!... عرفان بود ديگر ... چه مي شد كرد؟!!!.... بدون شك با گفتن اين حرف به عرفان يك پس گردني حسابي نوش جان مي كرد... پس امروز ملاقات بي ملاقات... اقا عرفان... حالا يه امروز رو بمون تو خماري... باديدن شماره عرفان كه روي موبايلش روشن و خاموش مي شد خنده اش پر رنگ تر شد...

اگر عرفان مي فهميد چه كرده كله اش را مي بريد... با اين فكر خنده اش گرفت... مي دانست حالا در ذهن خبيث اين دوستش چه خبر است!!!... عرفان بود ديگر ... چه مي شد كرد؟!!!.... بدون شك با گفتن اين حرف به عرفان يك پس گردني حسابي نوش جان مي كرد... پس امروز ملاقات بي ملاقات... اقا عرفان... حالا يه امروز رو بمون تو خماري... باديدن شماره عرفان كه روي موبايلش روشن و خاموش مي شد خنده اش پر رنگ تر شد...

فرداي ان روز قصد داشت به دانشگاه برود... هديه ول كن نبود كه من چند جا كار دارم بايد مرا ببري!... از دست اين خواهرش ... يكبار موقع رانندگي كوبيده بود به ماشين جلويي... ديگر دست به ماشين نمي زد ... البته نه كه نزند... رانندگي نمي كرد... هرچه مي گفت... خواهر من يه بار تصادف كردي ديگه ... گوشش بدهكار نبود كه نبود... بدبختي اينجا بود كه تازه نامزد كرده بود و هزار تا كار داشت... يك روز ارايشگاه ... يك روز خريد ... خلاصه هومن هر روز هر روز راننده شخصي شده بود...

- هديه زود باش ... ببين اگه استادم بره من مي دونم و توها...

- چته تو ... اومدم... هفت ماهه بدنيا اومديا...

وقتي هم كه سوار شد دگمه هاي روپوشش باز بود... روسريش را هم هنوز مرتب نكرده بود...

- خب حركت كن ديگه...

- اولا لطفا... ثانيا با اين سر و وضع...

- چمه مگه؟!

- هديه... ازدست تو... دگمه هات رو ببند... اين روسري رو هم يه گره بزني بد نيست ها...

- فضوليش به تو نيومده... راه بيوفت!

هومن ترمز دستي را كشيد و گفت:

- اصلا من جايي نمي رم ... منصرف شدم ... پياده شو...

هديه با حرص گفت:

- ببين هومن ... عجله دارم ... اَه... خب بيا...

و با اين حرف دگمه هايش را بست و وروسريش را كمي جلوتر كشيد و گيره زد...

- خدا به داد زنت برسه... تو كه مي دوني من با اين وضع پياده نمي شم... چرا گير بيخود مي دي ؟

هومن حركت كرد و گفت:

- خب اونطوري سوار هم نشو ... حالا زد و همين دم در با دو تا همسايه رو در رو شدي...

- ببين بچه... ناسلامتي من ازت بزرگترم!

- اي خدا چي مي شد من اولي بودم اين دومي !!...

هديه خنديد و گفت:

- شنيدي ميگن در هر كار خدا حكمتيه!!!...

هومن لب باز كرد تا جوابي دهد كه صداي موبايلي از صندلي پشتي به گوش رسيد... هديه متعجب نگاهي به عقب انداخت و گفت:

- اين گوشيه كيه؟

- نمي دونم ... شايد مال يكي از دوستامه مونده ...

هديه گوشي را برداشت و گفت:

- اِ... كدوم يك از دوستاي شما گوشيش صورتيه؟

هومن هم تعجب كرده بود... نگاهي به گوشي انداخت... حتما مال يكي از دختر ها بوده... حالا بيا و درستش كن... مگر مي شد از دست هديه رها شد؟!... هديه با چشماني پر از شيطنت منتظر جواب بود...

- خب مال يكي هست ديگه...

هديه يكوري نشست و با اشتياق گفت:

- مثلا؟!...

- مگه فضولي؟

- اره بدجوري...

هومن خنديد و گفت:

- پياده شو ... مگه عجله نداشتي؟

- نه ديگه حالا كه فكر مي كنم ، مي بينم هيچ عجله اي ندارم... يعني تا نفهمم اين گوشي اينجا چي كار مي كنه محاله برم پايين...

- هديه كوتا بيا ... برو پايين كار دارم...

هديه ابروهايش را به علامت نه بالا برد و گفت:

- اگه كار داري زود بگو... تا به كارت هم برسي ...

هومن با خنده سري تكان داد... خواهرش را خوب مي شناخت ... ول كن نبود كه... از بچگي همينگونه بود... اگر به چيزي گير مي داد... از الف تا يايه جريان را نفهميده ... امكان نداشت كوتاه بيايد... پس چاره اي نداشت... سعي كرد خلاصه ماجراي روز پيش را بيان كند ... اما هديه انقدر سوال پرسيد كه نه تنها جز به جز جريان را فهميد بلكه اصلا نكاتي را كه به انها توجه نكرده بود هم توسط هديه كشف گرديد!!!...وسر اخر گفت:

- حالا مي خواي چي كار كني ؟

- اگه رمز نداشته باشه به يكي از شماره هاش زنگ مي زنم بيان ببرن... اگه هم داشته باشه مي برمش بيمارستان شايد اونجا اومدن دنبالش...بالاخره پياده مي شي يا نه؟

- اهان ... اره...اَه ببين چقدر وقتم رو گرفتي ؟!!!!!

هومن خنده كنان راه افتاد ... چه مي شد كرد !... يك خواهر كه بيشتر نداشت... بايد تحملش مي كرد...چند ثانيه بيشتر نگذشته بود كه صداي گوشي صورتي رنگ دوباره بلند شد... دفعه پيش انقدر حيرت كرده بودند كه اصلا جواب نداده بودند... اينبار گوشي را برداشت... دگمه پاسخ را زد:

- بله بفرماييد...

صداي نازك دختري در گوشش پيچيد:

- سلام ببخشيد... اين شماره اي كه تماس گرفتم مال گوشي خودمه... گمش كردم...

- بله ... گوشيتون تو ماشين من جا مونده...

- شما؟

- من... امممم... هموني كه به بيمارستان رسوندمتون!

- اوه بله... حال شما؟... با زحمتاي ما؟!!

- ممنون... خواهش مي كنم.

- حالا چطور مي تونم گوشي رو ازتون بگيرم؟

هومن نگاهي به ساعت انداخت... نه ديگر نمي توانست به موقع به دانشگاه برسد... استاد حتما تا حالا به كلاس رفته بود... بايد وقتي ديگر براي ديدنش مي رفت...گفت:

- ادرس بديد بيارم خدمتتون...

- نه ممنون... راضي به زحمتتتون نيستم.

- تعارف نكنيد كار خاصي ندارم... اگه ادرستون رو بفرماييد... همين الان ميارم خدمتتون...

- نه... تشكر... شما ادرس بديد من خودم ميام مي گيرم.

- گفتم كه نيازي نيست... ميارم.

دختر مكثي كرد و با صداي طنازي گفت:

- خب من نمي تونم برا شما ادرس بدم... الان كجا هستيد؟

- خيابون...

- بسيار خب... من هم زياد از اونجا دور نيستم... تو همون خيابون يه كافي شاپ هست... شما بريد اونجا من هم ميام همونجا ازتون مي گيرم... تا ده دقيقه مي رسم...

- باشه... مي بينمتون

وبه طرف كافي شاپ رفت...

حدود يك ربعي مي شد كه نشسته بود... البته از خودش با بستني پذيرايي نموده بود... به چيز خاصي فكر نمي كرد... حتي به اينكه كداميك از ان سه دختر خواهد امد... اما كاش شيدا باشد!!!... چرايش را نمي دانست... شايد هم مي دانست... خوب بود كه فكر نمي كرد!... نمي دانست بستني سوم را هم سفارش دهد يانه؟... عاشق بستني بود... اوه چه عشق پاكي !!! و چقدر هم خوشمزه؟!!... خداوند از اين عشقهاي خوشمزه نصيب همه بنمايد... با ظرف خالي بستني ور مي رفت...

- سلام

سر بلند كرد و بي اختيار نگاهش در همان دوجفت چشم مشكي گير افتاد... مختصر تكاني خورد و نيم خيز شد... كافي بود!!... بيشتر از اين رودل مي كرد...

- سلام ... بفرماييد

و با دست به صندلي روبرويش اشاره اي كرد... شيدا با ناز نشست... در تمامي حركاتش نرمي دخترانه مشهود بود... كيفش را روي ميز گذاشت ... روپوش شلوار لي و شالي سفيد با خطوط ابي به او تيپي اسپورت بخشيده بود... و انصافا به اندام باريك و بلندش برازنده بود... ارايش متناسبي هم روي صورتش داشت و چشمان زيبايش را بيشتر به رخ مي كشيد... لبخندي زد و حالت شرمنده اي به نگاهش داد:

- ببخشيد ... توي زحمت افتاديد!

- خواهش مي كنم...

- اصلا نمي دونم چطوري از جيبم افتاده؟!!!

- با اون حال و وضعي كه داشتيد ...كاملا طبيعيه

و با اين حرف نگاهش به دست باند پيچي شده شيدا كشيده شد...

- دستتون چطوره؟

- به لطف شما خوبه... توصيه هاتون رو عمل كرديم...

- عكس گرفتين؟!... مشكلي كه نداشت؟

- بله... نه شكر خدا... اسيب جدي نديده... فقط زخمه ديگه... طول مي كشه تا خوب شه...

گارسون دم ميزشان رسيد... هومن پرسيد:

- چيزي ميل دارين؟

- يه قهوه لطفا...

هومن رو به گارسون سفارش دو قهوه با كيك را داد... شيدا با خنده اي گفت:

- خيلي دير كردم كه هر دو بستني رو هم خورديد؟

وبا اين حرف به ظرفهاي خالي اشاره كرد...شايد تصور مي كرد كه هومن بستني ها را براي دو نفرشان سفارش داده بوده!!!!!... هومن گفت:

- نه ... داشتم سومي رو هم سفارش مي دادم كه رسيديد... حيف شد!!!

شيدا خنده بانمكي كرد و گفت:

- پس مزاحم شدم!!!... به هيكلتون نمي خوره زياد پر خور باشيد!

هومن ابروانش را بالا برد... براي پسر خاله شدن زود نبود... حرف را عوض كرد:

- از دوستتون چه خبر؟... پاش كه اسيب جدي نديده بود؟

- نه... تشخيصتون كاملا درست بود... فقط يه ضرب ديدگي ساده بود.

- خب خداروشكر...

و گوشي را از جيبش در اورده و روي ميز گذاشت... جايي دم دست شيدا...شيدا گوشي را برداشته و بار ديگر تشكر كرد... چند لحظه اي سكوت برقرار شد ...نگاه هردو به ميز دوخته شده بود... خوشبختانه سفارشها رسيد و انها را از بلا تكليفي در اورد...

هر دو مشغول بودند... شيدا فنجان را چرخي داد و گفت:

- راستي مي تونم اسمتون رو بپرسم؟

هومن قاشقي شكر داخل فنجانش ريخت و گفت:

- بله ... رستگار هستم... هومن رستگار ... وشما؟!!!

- شيدا كريمي...

شيدا كمي از كيك به دهن برد... و با طمانينه پرسيد:

- شما با اون دوستتون خيلي فرق دارين!!

هومن لبخندي زد و گفت:

- عرفان رو مي گيد؟... پسر خوبيه... فقط كمي شلوغ و شيطونه...

- كمي نه ... زيادي...

- به هرحال من از طرف اون ازتون معذرت مي خوام كه تو دردسر افتادين...

- نه بابا اشكال نداره... بهرحال بعدش جبران كرد... اگه اونجا نبود... احتمالا حالا اينجا ننشسته بودم...

- ديگه دست گل خودش بود!

شيدا قهوه را در دهان مزه مزه كرد و گفت:

- شما پزشك هستيد؟

- مي شه گفت...

- پزشك همون بيمارستان؟

- اوهوم...

با پايان يافتن فنجان قهوه شيدا كيفش را برداشت و از جا برخاست... هومن نيز به تبعيت از او بلند شد... شيدا گفت:

- بازم ازتون ممنونم...

و به طرف صندوق رفت... هومن همگام او شد و گفت:

- كجا؟

شيدا دست در كيفش كرد و گفت:

- من كه امروز شما رو از كار و زندگي انداختم... حساب مي كنم!

هومن اخمي به پيشاني اورد و گفت:

- اِ... يعني چي ؟

و قبل از او صورتحساب را پرداخت نمود... با هم خارج شدند... هومن پابه پا شد... علي رغم ميلش تعارف نكرد تا او را هم برساند... درست نبود... اهلش نبود... نگاه شيدا انگار منتظر بود... مودبانه سري فرود اورد و خداحافظي كرد... هومن كلافه هنوز ايستاده بود... اگر مي رفت ديگر رفته بود... خب برود كه چه؟... مي بايست كاري مي كرد ... حداقل حرفي چيزي... بين خواستن و نخواستن مانده بود... بين حرف زدن و نزدن... اگر بيشتر فكر مي كرد!!!... فرصت نداشت... زود تر ... زودتر...

دستي به پيشانيش كشيد و جوري كه او بشنود گفت:

- راستي ... خانم كريمي

ت

دستي به پيشانيش كشيد و جوري كه او بشنود گفت:

- راستي ... خانم كريمي

شيدا ايستاد و لبخند محوي زد ... به ارامي برگشت:

- بله؟

- اممم... مي خواستم بپرسم... كي برا تعويض پانسمان دستتون مي اييد بيمارستان؟

شيدا سرش را پايين انداخت و انگشتش را به چانه اش كشيد... براي تعويض پانسمان... بيمارستان؟... خب...

- دكتر گفت كه يك روز در ميان پانسمانش رو عوض كنم...

- اهان...

ديگر چه مي بايست مي گفت... اي بابا... او كه هزار تا از هم كلاسي هايش را مي شست و پهن مي كرد در افتاب... حالا چرا درمانده بود؟!... شيدا هنوز منتظر بود...

- من فردا ساعت 4 به بعد در بيمارستانم!!!

بد كه نبود... احتمالا نه... نه تقاضايي كرده بود... نه غرورش را شكسته بود... و نه... و نه چه؟!... نمي دانست ... تنها چيزي كه در ان لحظه مي دانست و از ان اطمينان داشت، اين بود كه دوست داشت او را باز ببيند و اين اخرين ديدار نباشد...

شيدا لبانش را با زبان خيس كرد و گفت:

- خوبه ... پس من فردا عصر براي تجديد پانسمان ميام بيمارستان...

- باشه... منتظرتون هستم!!!!!

- با اجازتون...

- به سلامت

چند دقيقه اي ايستاد و دور شدنش را نظاره كرد... هنوز به طرف ماشين نرفته بود موبايلش زنگ خورد... عرفان بود... لبخندي زد ... از ديروز تماسهايش را رد كرده بود...

* * *

گوشيش را بدست گرفت... خودش بود... عرفان ... چه حلال زاده هم بود... در حين پياده شدن گوشي را دم گوشش گذاشت :

- سلام

- ...

- سلام عرض شد اقا عرفان

- ...

- زير لفظي مي خواي؟... سلام ... خوابي؟

بالاخره اقا عرفان افتخار دادند:

- سلام وكوفت... سلام و درد بي درمان... تو خجالت نمي كشي اسم منو مياري ... اصلا اسم من يادت هست؟... ديروز دوست امروز اشنا... هومن به جان خودت كه مي دوني هيچ ارزشي برام نداره.. خيلي بي معرفتي... ببينم اصلا شماره من تو گوشيت سيو هست يا پاكش كردي كلا...

هومن درحال خنده گفت:

- چته باز دور برداشتي؟

- ببين هومن يه چيزي مي گم ها بهت!!!...

- توكه هزار ماشاا... صدتا چيز گفتي!!... حالا چطوري؟ يادي از ما كردي؟

- واي نگو... داغونم...

هومن مكثي كرد دوستش را مي شناخت... با ان همه القاب با ارزشي كه اورا م*س*تفيض كرده بود نبايد حالش زياد بد بوده باشد... براي همين گفت:

- چرا باز ؟... دوقلو ها چطورن؟

- آي نگو كه هر چي مي كشم از دست اين دوتا وروجكه... باور كن در هفته گذشته به اندازه يه روز هم خواب درست و حسابي نداشتم...

هومن باخنده گفت:

- چرا؟

- چند روز پيش وقت واكسنشون بود... برا همين پدرمون رو دراوردن... چند شبه هردومون بالا سرشون بيداريم... اين مي خوابه اون پا مي شه ... تب اين كم مي شه تب اون يكي زياد مي شه باور كن عين الا كلنگ مي مونن...

هومن به لحن زار دوستش مي خنديد:

- دوقلو داشتن اين دردسر ها رو هم داره ديگه... ولي خودمونيم ها عرفان تو هيچ كارت به ادميزادها نرفته!... مريم خانوم چطورن؟

- ممنون اون هم مثل من...

- اين روزا چه كاره اي؟

- دربدر...

- نه منظورم كار جديدتر بود!!!

- باور كن در حال حاضر دربدر دنبال يه جاي ارومم كه دوساعت بگيرم بخوابم!... تو چي كار مي كني؟

هومن نفسي تازه كرد و گفت:

- گير كردم عرفان...

صداي پر هيجان و بلند عرفان به گوش رسيد:

- يا ابوالفضل... ببين همونجا بمون اومدم... به كسي نگيا زشته... حالا دقيقا كجايي؟

- خيلي بي ادبي پسر...

- بابا من كه چيزي نگفت... تو فكرت بيخود منحرفه... حالا جداي از شوخي چي شده؟

- قصش طولانيه... هروقت ديدمت مي گم...

- ببين گفته باشم اگه جنس مونث تو قصت نباشه من حوصلشو ندارم ها...

هومن سري تكان داد و گفت:

- اتفاقا داره!

- جون من... حالا كجايي؟

- بيمارستان...

- چقدر كار داري؟

- حدود يه ساعت ... فقط به چند مريض سر مي زنم...

- خيلي خب ... بعدش بيا شركت ... هم جريانو تعريف كن و هم اپارتمانت اماده تحويله... بريم تحويلت بدم... راستي دست خالي نياي ها!!

- دو كيلو پرتقال بيارم خوبه؟!!!

- نه خير اونو ببر بده مريضات بخورن حالشون خوب شه... دوتا چك بياري كافيه...

- باشه ... فعلا خدافظ

- خدافظ ...

وارد شركت شد منشي به احترامش از برخاست... محترمانه سلامي كرد... او را خوب مي شناخت... بدون اينكه به عرفان اطلاع دهد، گفت:

- بفرماييد...

و با دست به اتاق عرفان اشاره كرد... هومن تشكري كرد و بدون در زدن وارد شد...

عرفان سر بلند كرد و نگاهش رنگ اشنا گرفت:

- اقا طويله جاي ديگه ايه اشتباه اومديد...

- نه اتفاقا... درسته درسته... مدتهاست كه ادرسش عوض نشده...

عرفان برخاست... جلوتر رفت ... همديگر را در آ*غ*و*ش كشيدند... چند ثانيه كوتاه...

- خوش اومدي

- ممنون

- چه خبرا؟

- سلامتي...

- بشين

با اين حرف به طرف در رفت بازش كرد و رو به منشي گفت:

- يه چايي، قهوه اي چيزي ...

و در را بست... هومن خندان سري تكان داد... عرفان سر جايش نشست... خميازه اي كشيد و گفت:

- هومن دارويي چيزي داري ... ادمي كه يه هفته نخوابيده ... يكي بخوره خواب از سرش بپره؟!

- داره كشف مي شه...

- چه خوب!... چطوري؟

- اي بدك نيستم...

- راستي تو امسال قراربود بري حج عمره... چي شد؟

- فكر كنم حدود ده روز ديگه بريم... ولي مساله اي پيش اومده...

- درباره سفر؟ ... چه مساله اي؟!!!

- اره...

- خب؟...

هومن دستي به موهايش كشيد... عرفان همراز خوبي بود ... اين را بارها ثابت كرده بود... به او اعتماد داشت... مي توانست با او صحبت كند... مشورت كند... معطل نكرد...

به طور مختصر حرفهاي اقاي كمالي را به او باز گو كرد... تمام مدت عرفان در سكوت به حرفهايش گوش مي داد... دقيقه اي از پايان حرفهايش مي گذشت و هر دو ساكت بودند... عرفان در فكر بود... سر بلند كرد و با شيطنت گفت:

- مي گم هومن چه زيارتي بشه اين زيارت! ... هم فال.. هم تماشا .. هم زيارت ... هم سياحت... هم...

هومن سر بلند كرد و چشم غره اي به او رفت... عرفان با خنده گفت:

- به خدا عاشق جذبتم... راست مي گم ديگه... حسابي خوش مي گذره بهت!...

- عرفان خواهش مي كنم ... فعلا حوصله هيچ نوع شوخي ندارم ... اون هم دراين باره... بخصوص كه تا فردا بايد جواب بدم...

عرفان از جايش بلند شد و به سمت پنجره رفت:

- دختره رو مي شناسي؟

- نه اصلا

- چقدر به اقاي كمالي اعتماد داري؟

- خيلي...

سكوت كرد...بعد ازمكثي برگشت و به ميز تكيه زد:

- اقاي كمالي اون دختر رو چقدر مي شناسه؟

- مي گه زياد مي شناسه... و بهشون اعتماد كامل داره...

- خب اگه اينطوريه... به نظر من نبايد زياد در بارش فكر كني ... تو كه به اين سفر مي ري... حالا با اين كار يه ثوابي هم مي كني ... چه ايرادي داره؟... تازه واقعيت اينه كه تو چنين روابطي يه مرد مشكلي براش پيش نمياد...

- اخه فكر مي كنم... يه جورايي درست نيست!

- چرا؟... اون دختر نبايد قبول بكنه كه... ظاهرا قبول كرده... يه محرميت مدت داره و تموم مي شه مي ره پي كارش... نه تو شناسنامت ثبت مي شه و نه موردي برات داره...

- مي ترسم....

عرفان ما بين حرف او پريد و گفت:

- خجالت بكش از چي مي ترسي؟!... نه زورش بهت مي چربه و نه مي تونه بهت...

و چشمكي به او زد:

- مگر اينكه از خودت بترسي... كه اين يه حرف ديگه است... ولي با توجه به شناختي كه من ازت دارم، كلا بي جربزه تر از اين حرفايي...

هومن تبسمي زد و گفت:

- نه بابا ... هم به خودم اعتماد دارم و هم به حرفهاي اقاي كمالي...

- پس مشكل كجاست ؟... قبول كن و قال قضيه رو بكن...

- اوهوم... احتمالا قبول كنم... راستي گفتي اپارتمان اماده تحويله؟

عرفان دوباره پشت ميزش برگشت...

- اره... بالاخره تموم شد... طبقه بالاي تو رو هم خودم برداشتم...

- ا... چه خوب!!... يعني اسباب كشي مي كنيد اونجا... يا اجارش مي دي؟

- نه مي اييم اونجا ... مريم از فرمش خوشش اومده ... تازه حالا خونمون دوخوابه است و اونجا سه خوابه... مياي بريم ببيني و تحويل بگيري؟

- نه نياز به ديدن نيست... ديدم ديگه قبلا... كليد رو بدي كافيه...

- باشه هر طور ميل خودته...

افتاب غروب كرده بود كه بالاخره دو دوست از هم دل كندند... هومن در مقابل منزل نگه داشت و قبل از اينكه ماشين را داخل حياط ببرد ، شماره اقاي كمالي را گرفت:

- سلام اقاي كمالي ... حالتون خوبه؟

- سلام اقا هومن... ممنون خوبم... چه خبر؟

- زنگ زدم بگم... باشه، قبوله!

كاملا فهميد كه صداي اقاي كمالي پشت تلفن شاد شد:

- خير ببيني پسرم... ممنونم... تمام فكرات رو كردي ديگه؟

- بله... فكر كردم، خوندن يه صيغه محرميت ساده و فرماليته نيم ساعت بيشتر وقتم رو نمي گيره... پس نبايد زياد سخت بگيرم!

اقاي كمالي ثانيه اي ساكت شد و بعد با لحن ارامي گفت:

- پسرم در كارهاي خدا هيچ چيز فرماليته وجود نداره... وقتي به هم محرم شديد يعني يه مسئوليتهايي افتاد به گردنت... يعني اين طور نيست كه نيم ساعت خطبه اي خونده بشه و بعد نخود نخود هركه رود خانه خود... من در اين سفر اون رو مي سپارم به دست تو... يعني بايد مواظبش باشي... اون جوونه ...و راستش رو بخواي رفت و امدش به تنهايي در اونجا بدون خطر نيست... البته اگه بخواي توضيحات بيشتري هم بهت مي دم... ماها كه زياد به اين سفر رفتيم ... اتفاقايي ديديم كه ... زياد خوشايند نبوده و همين مساله موجب مي شه اونجا كمي بيشتر مواظب باشيم ...

دوباره مكثي كرد و با احتياط پرسيد:

- هنوز سر حرفت هستي؟

ديگه هر چه باداباد... تصميمش را گرفته بود:

- بله

فرمان ماشين را به ضرب گرفت، از دير كردن بيزار بود، به دو ماشين تصادفي مقابلش خيره شد... عصبي بود... قول داده بود... راه برگشت نداشت، بيست سي ماشيني پشت سرش صف كشيده بودند... حالا چي مي شد باهم كنار مي امدند و ماشينها را كنار مي كشيدند... نگاهي به ساعت كرد... اوه حالا مي بايست در محضر مي بود، بازويش را به پنجره تكيه داد و انگشتانش را بين موهايش فرو برد... ده دقيقه اي هم معطل شد... بالاخره پليس سر رسيد... حركت كرد... تند مي راند... بدون توجه به تابلوي پاركينگ ممنوع پارك كرد، پايين پريد. با گامهايي سريع پله ها را يكي دو تا كرد... با تقه اي كه به در زد ، وارد شد... اقاي كمالي بود، دختره هم بود و اقاي رضايي... و محضردار... اهان يكي هم بود، خيلي اهميت داشت... طاها!!!... سلامي رو به جمع نمود و متعاقب ان: - ببخشيد دير شد ... با حضورش اقاي كمالي نفس راحتي كشيد و گفت: - فكر كردم منصرف شدي!! - نه ...به يه تصادف برخوردم... مدتي وقتم رو گرفت... به هر حال معذرت مي خوام... - اشكال نداره... بيا بشين... نگاهي به جمع انداخت... طاها داشت با سر و صدا هواپيماي كوچكي كه در دست داشت مي راند... نيم نگاهي هم به خانوم فتحي كرد كه سرش پايين بود و ساكت... اقاي كمالي رو به دختر پرسيد: - دخترم قبلش حرفي با اقاي رستگار نداري؟ دختر نفس عميقي كشيد و ارام گفت: - نه... اقاي كمالي اين بار رو به هومن كرد و گفت: - اقا هومن.. توچي؟.. نمي خواي با خانم فتحي صحبتي داشته باشي؟ - نه حرفي ندارم... و تاكيد كرد: - من رو حرفهاي شما حساب مي كنم... اقاي كمالي گفت: - باشه... شناسنامه هاتون رو بديد... هر دو شناسنامه هايشان را به دست اقاي كمالي دادند... دختر از جا برخاست و دست طاها را گرفت ... او را در صندلي كناريش نشاند و با اخم گفت: - اينجا مي شيني و تكون هم نمي خوري... فهميدي؟! طاها بغض كرده نشست... هنوز هواپيمايش از روي تمام ميز و صندلي ها پرواز نكرده بود... سفرش نيمه كاره بود... بعداز مدتي سكوت ، محضر دار گفت: - مهريه چقدر بنويسم؟ در يك ان همه سر بلند كردند و به محضر دار نگاهي نمودند... و بعد نگاه هومن و دختره به سمت اقاي كمالي برگشت... اقاي كمالي دستي به گردنش كشيد ... فكر اينجايش را نكرده بود... دستش را به علامت نمي دونم در هوا تكان داد و حرفي نزد... محضر دار كه سكوت جمع را ديد ... گفت: - خانم فتحي مهريه تون چي هست؟ - هيچي!... محضردار لبخندي زد و گفت: - نمي شه كه دخترم... حتما بايد يه مهري رو تعيين كنيد... و صورتش را به سمت هومن چرخاند گفت: - اقاي رستگار شما چي ؟!... چيزي در نظر داريد؟ هومن غافل گير شده سري به اطراف تكان داد و زير لب زمزمه كرد: - نه... - خانم فتحي تعيين مهر حق شماست.. بفرماييد!! كمي فكر كرد مهر... چه مزخرف!!...مهر چي ؟... كشك چي ؟... تازه اين پسر كلي لطف كرده بود كه تن به اين امر داده بود... فكر كردن در دم سخت بود... پول !!! نه درست نبود... گل !!! چرت بود ... در اين شرايط بچه بازيه محض بود... نفسي كشيد ... اميدوار بود درست تصميم گرفته باشد... - يك جلد كلام ا... به يكباره نفس اقاي كمالي رها شد ... نه او اشتباه نمي كرد... مي توانست به اين دو جوان اعتماد كند... در خانواده هاي خوبي بزرگ شده بودند... بچه هاي خوبي بودند... ترديد به خود راه نمي داد... محضر دار با تبسمي برلب گفت: - اقاي رستگار موافق هستين؟ هومن هم ارام بود ... انگار ارامتر شده بود... - بله

محضر دار با تبسمي برلب گفت: - اقاي رستگار موافق هستين؟ هومن هم ارام بود ... انگار ارامتر شده بود... - بله - خيلي خب پس شروع مي كنيم... انشاا... به سلامتي و ميمنت... با اجازه حاج اقا رضايي... و ادامه داد: - خانم مليكا فتحي بنده وكيلم شما را با مهريه يك جلد كلام ا... به مدت يكماه به عقد موقت اقاي هومن رستگار دراورم؟... مليكا به سراميكهاي كف اتاق خيره شده بود به اندازه تمام دنيا بغض داشت... صيغه!!! ... كلمه اي بود كه عين يك پتك به مغزش ضربه مي زد... چقدر زشت...همیشه از این کلمه بدش می امد بوی ش*ه*و*ت می داد بوی زیاده خواهی ، ولی اینبار حس میکرد باید بوی اجبار را هم به انها اضافه کند... به كجا رسيده بود...شوهرش ... چه رفيق نيمه راهي شده بود... چشمانش را بست ، انگار ان روزها خیلی دور بودند، روزی که دست در دستش پای سفره ی سفید از آینه به چشمهای منتظرش، شرمگین لبخند زد و با فشار دستش با حجب و حیای دخترانه بله گفت... با صدای طاها ، از ان رویای شیرین بیرون امد و چشم باز كرد ...حقیقت زشت این زندگی همچون سیلی به صورتش ، بیوه بودنش را به يادش انداخت...يادش انداخت که يك زن است و مجبور به داشتن قیم ، حامی...گاهی دلش می خواست اصلا زن نباشد ، گاهی دلش می خواست... اصلا دلش چه می خواست؟ مدتها بود هیچ چیز جز مردش را نمی خواست ، مردی که انگار تنها او روی زمینی به این بزرگی زیادی بود ... داشت کفر میگفت از فشار و سنگینی ان کلمه ی لعنتی لب به کفر باز کرده بود ... زیر لب استغفرالله غلیظي گفت و دوباره دل به دل هزار زخمش داد و باز زمزمه کرد من مرد خودم را می خواهم... این تنها خواست دل مجروحش بود... قطره اشكي بي اراده به گونه اش چكيد... لعنت به همه چيز ... لعنت به اين قانون مزخرف عربستان... نيازي به صبر كردن نبود ... به دو بار رسيدن... جاي لوس بازي نبود ...حوصله اين كارها را نداشت... در همان دفعه اول مي بايست قال قضيه را مي كند... با صدايي گرفته و لرزان ...اهسته و بي رمق... - بله اندوه صدايش به قدري واضح بود كه تمام حاضرين دريافتش كردند... صداي محضردار دوباره طنين انداز شد... - اقاي هومن رستگار از طرف شما هم وكيلم؟ صداي هومن برعكس دختر محكم و بدون ترديد بود: - بله محضردار گفت: - مباركه! خانم فتحي بفرماييد اينجا رو امضا كنيد... مليكا براي امضا پيش رفت ...نگاهش تار بود... اما ناچار... انگشت محضردار را تعقيب مي كرد و بي توجه به متن امضا مي زد خوشبختانه يكي دو امضا بيشتر نبود... نشست و به تعاقب ان هومن چند امضا زد... اقاي كمالي و اقاي رضايي هم به عنوان شاهد پيش رفتند... طاها تحمل ساكت نشستن را نداشت ... نه ديگر بيش از اين... پاهايش را محكم تكان تكان مي داد... هواپيمايش را زمين انداخت... اهسته از صندلي پايين امد... به بهانه برداشتن هواپيما از كنار مادر جيم شد... اقاي رضايي شروع به خواندن خطبه عقد كرد... همه ساكت بودند... تنها صدا... صداي طاها كوچولو بود كه حاضر بود همه مردم دنيا را با هواپيمايش به سفر ببرد... حتي كاغذها و خودكارهاي روي ميز را كه هر از چند گاهي سوار هواپيمايش مي كرد و با اشتياق دور اتاق مي چرخاند... اقاي رضايي نفسي تازه كرد و گفت: - مبارك باشه... و فقط هومن بود كه زير لب پاسخ داد: - ممنون جو سنگيني بود... حاج اقا رضايي يكمرتبه ياد چيزي افتاد... دست در جيبش كرد و دو شكلات بيرون كشيد... همان هايي كه طاها به زور برايش داده بود... خم شد و شكلاتها را اول به مليكا و بعد به هومن تعارف كرد... ودر مقابل كلمه "مرسي"مليكا كه قصد داشت اين تعارف را رد كند،گفت: - دهنتون رو شيرين كنيد ... شگون داره!!

جو سنگيني بود، حاج اقا رضايي يكمرتبه ياد چيزي افتاد... دست در جيبش كرد و دو شكلات بيرون كشيد، همان هايي كه طاها به زور برايش داده بود... خم شد و شكلاتها را اول به مليكا و بعد هومن تعارف كرد و در مقابل كلمه "مرسي"مليكا كه قصد داشت اين تعارف را رد كند، گفت: - دهنتون رو شيرين كنيد ... شگون داره!! با اين حرف حاج اقا ، اقاي كمالي دستي به پيشانيش زد و گفت: - آخ داشت يادم مي رفت!!! و از كنار صندلي خود جعبه اي را برداشت و بازش كرد، جعبه شيريني بود... محيط به قدري غم داشت كه اصلا فراموش كرده بود... جعبه را برداشت و به همه شيريني گرفت... صداي آخ طاها به گوش رسيد، پايش به پايه ميز گير كرده بود و به زمين افتاده بود ... به هومن نزديكتر بود... تا مليكا براي بلند كردنش پيش بيايد، هومن از زمين بلندش كرد و به چشمان اشكيه او خيره شد... در حاليكه موهايش را كنار مي زد، گفت: - چيزي نشد كه... تازه بزرگتر شدي ...اقا تر شدي... مگه نه؟ طاها بينيش را بالا كشيد و سعي كرد گريه نكند، سرش را به علامت اره پايين و بالا كرد... هومن خاك لباسش را تكاند و بازوان كوچكش را گرفت و روي زانويش نشاند، مليكا كه نيم خيز شده بود دوباره نشست... اقاي كمالي تشكري از جمع نمود و گفت: - خانم فتحي و اقاي رستگار يه لحظه بياييد باهاتون كار دارم... هردو برخاستند... اقاي كمالي از دفتر خارج شد و گفت: - راستش مي خواستم يه مطلبي رو بهتون بگم... اين عقد يه عقد كاملا شرعي و قانونيه... يعني تمام حقوق و وظايفي كه يه زن و شوهر نسبت به هم دارن رو شما هم نسبت به هم دارين... بجز يك چيز... وم*س*تقيم به هومن نگاه كرد و گفت: - بجز... و نفسش را با كلافگي فوت كرد... هومن سر بالا گرفت و خيلي جدي گفت: - مي فهمم چي مي گيد... مطمئن باشيد... اقاي كمالي باز نفس راحتي كشيد و گفت: - البته عقد موقت درست مثل عقد دائم شامل تمام وظايف زناشويي مي شه، مگر اينكه زوجه در اين مورد شرط كرده باشه... كه خانم فتحي هم به اين شرط قبول كردن كه تو انتظارات خاصي ازش نداشته باشي... ومن با توجه به شناختي كه ازت داشتم از طرف تو بهش قول دادم و چون دير كرده بودي نتونستم قبل از جاري شدن خطبه بهت بگم... هومن گفت: - گفتم كه... اطمينان داشته باشيد... قول مي دم بهتون - خوبه... پس من با اجازتون ديگه مي رم ... شما دو تا اگه حرفي داريد، مي تونيد حالا به هم بگيد... با رفتن اقاي كمالي چند لحظه اي سكوت برقرار شد... هومن حرفي براي گفتن نداشت، به ارامي گفت: - اگه امري نداريد! من مرخص شم... اين حرف را درحالي زد كه سرش پايين بود و حركت مختصري مبني بر رفتن داشت ، مليكا همانطور كه با سماجت به سراميكها خيره شده بود، گفت: - من خوب مي دونم كه شما تمايلي به اين كار نداشتين... از اينكه قبول كردين ... كه... ديگرچه!!... چه مي بايست مي گفت؟!... نفسي كشيد وگفت: - به هر حال ممنونم ازتون... پاسخ هومن سكوت بود... چند ثانيه... باز سكوت... و باز چند ثانيه ديگر... مليكا كلافه شده بود، انتظار يك تعارف خشك و خالي را داشت...اصلا كاش تشكر نمي كرد... ولي بي ادبي بود، به هر حال اين مرد براي كمك به او انجا بود، در حاليكه گوشه لبش را از داخل گاز گرفته بود... سرش را به ارامي بالا اورد... از نوك كفش هومن اهسته سر داد تا چشمانش... لبخند كمرنگي روي لبانش نشست، بالاخره موفق به زيارت چشمان دختر شد و صد البته صورتش... صورت سفيدي داشت، چشماني به رنگ قهوه اي روشن، چيزي ما بين عسلي و قهوه اي، بور بود و بيني كوچك و لبان نه چندان پهنش به چهره اش مي امد... دركل اگر از غم چشمانش صرفنظر مي كرد، دلنشين بود... از انهايي كه مي شود گفت "جذاب"... و سرانجام زبانش را دركام چرخاند: - خواهش مي كنم!! اهل نگاه به نامحرم نبود... ولي نامحرم!!!! - بفرماييد...برسونمتون!! مليكا با حرص جواب داد: - نه خير نيازي نيست... - پس با اجازتون... - بسلامت... از پله ها پايين رفت... كنار ماشين كه ايستاد متوجه برگ جريمه شد، خب خلاف كرده بود، مبلغش را خواند و برگه را در جيبش قرار داد... هنوز سوار نشده بود كه صداي طاها به گوشش رسيد: - مامان ...مامان ... من هواپيماي راستكي مي خوام... اين پرواز نميكنه... - چرا مي كنه!! - نه پرواز نمي كنه... كو؟ مليكا متوجه كيفش بود، دنبال چيزي مي گشت، حواسش پيش پسر كوچولويش نبود... طاها هواپيمايش را با ژستي خاص پرتاب كرد تا شايد واقعا پرواز كند... هواپيما درست وسط خيابان فرود امد، اوه اگر ماشيني از رويش رد مي شد حتما خراب مي شد... دويد تا اسباب بازيش را نجات دهد... مليكا سر بلند كرد... كيف از دستش افتاد.. به طرف خيابان دويد

هومن هنوز سوار نشده بود، با ديدن اين صحنه پيش رفت... قبل از اينكه طاها وارد خيابان شود به آ*غ*و*شش گرفت و با احتياط به طرف هواپيماي كوچك رفت و قبل از اينكه ماشيني از رويش رد شود، برش داشت... مقابل مليكا رسيد كه دستش را بر پيشانيش نهاده بود و نفس نفس مي زد... طاها را به آ*غ*و*ش مادر سپرد و تشر زد: - معلومه حواستون كجاست؟ مليكا بي توجه به او طاها را لحظه اي به خود فشرد... بعد روي زمين قرارش داد: - مگه صد بار بهت نگفتم به طرف خيابون ندو ... خطرناكه!!... طاها لب برچيد و گفت: - مامان ديدي پرواز نكرد!!! مليكا عصبي تكانش داد و گفت: - پرواز نكرد كه نكرد... بايد بدويي تو خيابون... هومن صدايش كرد: - خانم فتحي؟... بفرماييد كيفتون!!.. و با صدايي اهسته ولي محكم ادامه داد: - ضمنا اون بچه است نمي فهمه... شما بايد بيشتر حواستون رو جمع كنيد... مليكا كيف را از دستش گرفت، همين يكي را كم داشت كه در اين گير و دار نصيحت بشنود... فقط اگر حق با او نبود خوب مي دانست چطور جوابش را بدهد، حالا بگذرد از اينكه اگر او نبود حال چه بلايي سر طاها مي امد... هومن دست طاها را گرفت و با خود به طرف ماشينش برد و در همانحال گفت: - مي رسونمتون... و قبل از اينكه اجازه عكس العملي بدهد او را سوار كرد، مليكا عصباني پيش رفت و گفت: - يه بار هم بهتون گفتم كه... هومن اجازه ادامه حرفش را نداد و گفت: - بله فرموديد... ولي به نظر من نياز هست... و محكم تر گفت: - سوار شيد... لطفا... مليكا به تندي گفت: - ببينيد اقاي رستگار بهتره حد و حدوتون رو بدونيد... و دست طاها را گرفت و از ماشين پياده كرد و با خود فكر كرد اگر تا خانه مجبور شود پياده رود مي رود ولي سوار ماشين او نمي شود... مرده پر رو... خجالت نمي كشد به او تحكم هم مي كند، فكر كرده چه كاره هست؟!!! و بدون اينكه برگردد و به چهره او بنگرد، راه افتاد... هومن دور شدنش را مي نگريست، زير لب زمزمه كرد : "حد و حدود" و پوزخندي زد... خيلي دلش مي خواست مقابلش بايستد و بگويد : " خانوم محترم فعلا كه اجازه شما دست منه" ولي اين دختري كه ديد اگر اين حرف را مي شنيد قيامت به پا ميكرد... خنده اي عصبي كرد، خوب بخاطر داشت ...چقدر با مادرش درباره ازدواجهاي سنتي بحث مي كرد... و خواستگاري رفتن و پسنديدن را نادرست مي دانست... اما حالا چه؟... مثل عهد بوق با كسي محرم شده بود و بعد موفق به ديدنش گرديده بود... عجب چيزي!!... راست گفته اند مار از پونه بدش مياد... شده بود جريان او... هر چند موقت، هر چند براي دليلي خاص... ولي به هرحال... در قوانين شرع فرماليته معني نداشت!!... به راهي كه او رفته بود مي نگريست... * * * چشم از راهي كه او رفته بود برداشت و تلفن عرفان را جواب داد، بعد از بهره مند شدن از الفاظ گرانقدر دوستش، ماشين را روشن كرد... خوشحال بود از اين كه دوباره شيدا را ميبيند، احساسي در وجودش مي گفت كه او حتما فردا براي تعويض پانسمان خواهد امد... ان روز در بخش اورژانس بود، كمي بي خواب مي نمود، شب درست و حسابي نخوابيده بود، ساعت تند تر از چيزي كه فكر مي كرد ، مي گذشت... اگر نمي امد چه؟!! خب نيايد... ولي... نه اي كاش بيايد... علي رغم كارهايش يك چشمش به در ورودي بود، ساعت 6 بود... زيادي دير نبود؟... نمي فهميد چه مرگش شده!!!... حدود ساعت شش و نيم بود كه بالاخره رسيد، به محض ورود متوجهش شد، سرش را گرم بيماري كرد!!! صداي سلامش لبخندي به لبش اورد، اينطوري بهتر بود، سر برگرداند: - سلام... حالتون چطوره؟ - متشكرم... انگار كمي دير كردم ...ببخشيد. - خواهش مي كنم ...بفرماييد... با شيدا همگام شد و پيش يكي از پرستارها برد: - خانوم ضيايي... پانسمان دست ايشون بايد عوض بشه... اما قبل از پانسمان صدام كنيد... بايد وضعيت زخمشون رو ببينم... و بعد به شيدا اشاره كرد: - بفرماييد خانوم كريمي...اگه كاري داشتيد همين دور و بر هستم... ضيايي به او نزديك شد و اهسته پرسيد: - مي شناسيدشون؟! شيدا نيم خندي زد و گفت: - بله... ضيايي از اينكه توضيح بيشتري دريافت نكرده بود ناراحت به نظر می رسید.

صداي "آخ" شيدا موجب گرديد هومن به سمت انها حركت كند... - چي شد؟! شيدا ابروهايش را از درد درهم كشيده بود... ضيايي توضيح داد: - گاز استريل به زخمشون چسبيده... كندنش دردناكه... هومن گفت: - خب كمي بيشتر حوصله به خرج بدين!!! و با اين حرف يك صندلي جلو كشيد و مقابل شيدا نشست... قيچي را برداشت و با احتياط اطراف گاز استريل را تا انجايي كه امكان داشت بريد... وبعد از لايه هاي ان كم كرد... سپس مقدار زيادي بتادين روي گاز ريخت... در حاليكه سرش را بالا مي گرفت گفت: - چند لحظه صبر كنيد... گاز استريل كه خيس بشه راحت جدا مي شه... شيدا با قدر داني نگاهش كرد... هومن از فرصت استفاده كرد و پرسيد: - دانشجو هستيد؟ شيدا گفت: - نه تموم كردم... هومن ابروهايش را بالا انداخت و گفت: - بهتون نمياد... شيدا لبخندي زد : - كارداني كامپيوتر خوندم... همش دوسال بود ديگه... - قصد ادامه نداريد!... - نمي دونم ... شايد هم ادامه دادم... هومن دريك لحظه كوتاه گاز را با سرعت كشيد... شيدا فرصت داد زدن نداشت، هرچند انچنان دردي هم نكرد... زخم را به دقت بررسي كرد... چيز زياد مهمي نبود... مي شد بازش گذاشت... ولي در ان صورت شايد... - الان پانسمانش مي كنم ولي پس فردا كه اومديد... نيازي به پانسمان مجدد نخواهد داشت... - اوهوم... اگه خودم بازش كنم ديگه نيازي به مراجعه دوباره نيست... اووف فكر اينجايش را نكرده بود...نوك كفشش را به زمين كوبيد... و در حين پانسمان مجدد... بدون اينكه چشمش را بلند كند ، گفت: - بله...البته اگه خودتون بتونيد!... شيدا زير چشمي نگاهش كرد و گفت: - شايد هم اومدم... كارش به اتمام رسيده بود... شيدا ضمن تشكر گفت: - راستي گويا پاي نياز خوب نشده... خيلي اذيتش مي كنه...فكر مي كنيد لازمه دوباره بره دكتر... - گفتيد عكس از پاش گرفته بودن ديگه...نه؟! - بله - در اين صورت چندان نيازي به مراجعه حضوري نداره...به هر حال ضرب ديده و يه چند روزي درد خواهد داشت... با اين همه... مي شه با پماد يا قرص مسكن دردش رو قابل تحمل تر كرد... - ببخشيد... ميتونم شماره تون رو بهش بدم!!! هومن نگاه خيره اي به او كرد و گفت: - مگه شماره ي منو داريد؟ شيدا لبخندي زد و گفت: - نه ... ندارم... اين يعني خيلي محترمانه شمارتون رو بديد!!!... - بسيار خب ... تو گوشيتون سيوش مي كنيد؟! - بله... بفرماييد! - يادداشت كنيد... 091.... هومن نفس عميقي كشيد ... به چيزي مي انديشيد... ديشب بحث داغي در منزل داشتند... ان هم درباره دختر يكي از دوستان پدر... يك بچه... بچه اي كه تازه مي خواست ديپلم بگيرد... واقعا پدرو مادرش چه فكري كرده بودند؟... مي خواست بچه داري كند!!!... چقدر سليقه انها با سليقه او تفاوت داشت... او دختري امروزي مي خواست... امروزي؟!!!... خودش نيز تعريف كاملي از امروزي نداشت... امروزي يعني ... يعني چه؟... يعني كسي كه در اجتماع باشد!... تحصيل كرده باشد!... به خودش نيز برسد!... و... و... و... و يك چيز مهم تر... مي خواست دوستش داشته باشد ... از عشق بعد از ازدواج و اين طور حرفها حالش بهم مي خورد... اصلا مگر ممكن بود... اگر اين عشق ايجاد نمي شد چه!... طلاق!!!!... نه بابا مگر مغز خر خورده بود... عوض اين كارها اول عاشق مي شد ، بعد ازدواج مي كرد ديگر ... مادر التيماتوم داده بود... يا ما برايت انتخاب مي كنيم ...يا خودت كسي را معرفي كن!... انگار ديگر در ان خانه زيادي شده بود... زود بايد تكليفش مشخص مي شد... البته خودش هم بدش نمي امد ازدواج كند !... چرا كه نه؟!... حالا كه انها اصرار دارند... چه ايرادي دارد... نگاهش به ارامي روي دست چپ شيدا چرخيد... انگشتري در كار نبود!!... چه خوب!!... حالا كه قرار است كسي را معرفي كند!!!... خب اين دختر... خوشگل كه هست... اجتماعي هم هست... تحصيل كرده هم... حالا مي شود گفت تحصيلاتي هم دارد ... شايد ادامه هم دهد... ولي زياد نمي شناسدش... خب فرصت براي شناخت زياد است!... مهم اين است كه از او خوشش مي ايد!... چه مغزي دارد انسان در عرض ده بيست ثانيه اين همه فكر... تبارك ا... به هرحال بايد از جايي شروع كند... يك اشنايي... روبه شيدا گفت: - اگه ممكنه شما هم يه تك زنگ بزنيد... و مكثي كرد و ادامه داد: - البته منظورم اين بود كه من هم مي تونم شمارتون رو داشته باشم... - اممم... بله... خواهش مي كنم... * * *فصل چهارم: 1. صبح همه قبل از او بيدار شده بودند... بيرون حسابي سرو صدا بود... پتو را تا سرش كشاند تا بلكه نيم ساعتي بيشتر بخوابد... امان از دست اين خانواده!!... روز پيش تا دير وقت در بيمارستان بود... با سماجت به رختخوابش چسبيده بود... - اِ... هومن بيدار شو ديگه ديرت مي شه!!! اين صداي مادر بود كه براي بار چندم به گوش مي رسيد... اي خدا مگر او بچه بود ومي خواست به مدرسه برود ناسلامتي مردي بود براي خودش!... نه خير دست بردار نبودند كه... اين بار در اتاق باز شد و صداي مادر متعاقب ان به گوشش نشست: - هومن پاشو، چه خبرته اين همه مي خوابي!... از دست تو... زود باش دير شد... ما ديگه داريم حركت مي كنيم ها!!!!!!! لبخندي به چهره اش نشست... نيم خيز شد و گفت: - خب به سلامت... كجا تشريف مي بريد؟! مادر با اخم گفت: - ببين... حالا وقت مسخره بازيه... داريم مي ريم فرودگاه! - چه خوب!... سلام منو هم برسونيد!! و با اين حرف دوباره سرش را روي بالش گذاشت...مادر پتو را از رويش پايين كشيد و گفت: - واقعا كه ... هومن پاشو ديگه دير شد... هومن برخاست و نشست... - مادر من ... اين ساعت رو مي بينيد... ناسلامتي زنگ گذاشتم تا به موقع بيدار بشم... وقتم رو تنظيم كردم مثلا... اخه شما كار و زندگي نداريد... حالا دو ساعت تمامه كه منو صدا مي كنيد... من كه ديروز گفتم نيازي نيست بياييد فرودگاه ... يه اژانس ميگيرم، ميرم... اين همه دنگ و فنگ نمي خواد كه... - يعني چي؟!... مگه تو بي كس و كاري كه تنهايي پاشي بري فرودگاه !... داري مي ري مكه... كم چيزي نيست... - بار اولم نيست كه... - حالا هرچند بار ... ما مي رسونيمت فرودگاه... پاشو اينقدر حرف زدي كه راست راسي دير شد... چاره اي نبود ... برخاست... مي بايست اول دوش مي گرفت... از اتاق كه خارج شد... پدر و مادرش حاضر و اماده بودند و صبحانه روي ميز مهيا بود... هنوز به طرف ميز حركت نكرده بود كه صداي هديه متوقفش كرد: - سلام اقاي خوش خواب!... پس اينها هم بودند... هرچند هميشه بودند!!... خنده اي كرد و برگشت: - سلام صبح بخير... تو اينجا چي كار مي كني؟ - به تو چه مگه فضولي!... صبح تو هم بخير... هومن ابروهايش را بالا داد و گفت: - نه اخه نگران شدم... نكنه با شوهرت دعوات شده!!... ديگه نمي ري خونه تون! رضا خندان از اتاق بيرون امد و گفت: - هيچ هم از اين خبرا نيست... ما هيچوقت با هم دعوا نمي كنيم ...دو بهم زني نكن!! هومن متفكر گفت: - خونه تون رو هنوز دارين؟... يا فروختين كلا!!! هديه روبه مادر گفت: - مامان مي بيني ؟!... و مادر سريع گفت: - هومن زشته!... اين چه حرفاييه؟! هومن رو به هديه گفت: - باز تو رفتي با وليت اومدي!!! و به طرف مادر گفت: - نه اخه ... مي گم شايد كمك لازم دارن روشون نمي شه بگن!! رضا خود را روي مبل پرت كرد و گفت: - نه هومن جان نترس... اگه كمك لازم داشتم يه راس ميام پيش تو... كمرو هم نيستم... هومن خنده بدجنسي كرد و گفت: - اين كه صد البته ... بر منكرش لعنت!! و متعاقب ان مشتي به شانه اش خورد... هديه اعلام وجود مي كرد... - به شوهر من اهانت نكن... هومن چشمانش را ريز كرد و گفت: - اي ادم فروش... حالا ديگه منو به شوهرت مي فروشي؟ يكمرتبه چهره هديه تغيير كرد و گفت: - نه بابا... تو داداش گل مني ... شوهر كيلويي چند!!!... ببين هومن جون ميگم اين رو بگير بذار تو جيبت!... - اين چيه؟! - چيز مهمي نيست... يه ليست از وسايلي كه اونجا بايد بخري!... - مثلا؟ - سوغاتي ديگه... مگه قراره دست خالي برگردي؟! هومن نگاهي به ليست بلند بالاي هديه انداخت و گفت: - شتر در خواب بيند پنبه دانه!... هديه باحرص گفت: - فقط يكيش ناقص باشه من مي دونم و تو...

هومن نگاهي به ليست بلند بالاي هديه انداخت و گفت: - شتر در خواب بيند پنبه دانه! هديه با حرص گفت: - فقط يكيش ناقص باشه من مي دونم و تو... آيسل در حاليكه چشمانش را مي ماليد، از اتاق بيرون امد، لحظه اي به همه نگاه كرد و راه افتاد... هومن گفت: - سلام آيسل خانوم... صبح بخير آيسل خوابالوتر از ان بود كه پاسخ دهد... مقابل رضا رسيد، سعي كرد از پاهايش بالا رود... رضا كمكش نمود، آيسل سرش را در سينه پدر پنهان كرد... هنوز خوابش مي امد... هومن پرسيد: - كوچولو تو سوغاتي نمي خواي؟ آيسل بدون اينكه سرش را بالا بگيرد گفت: - علوسك مي خوام... شيش تا... هر چند خوابالود، نمي توانست از جواب اين سوال بگذرد، حياتي بود!... هومن خنده اي كرد و رو به هديه گفت: - به كي رفته؟!!!! هنگامي كه به فرودگاه رسيدند، غلغله بود... هر يك نفر مسافر حداقل ده نفر بدرقه كننده داشت... هومن نگاهي به دور وبر انداخت، اقاي كمالي را ديد، داشت با خانومي صحبت مي كرد... جلوتر رفت و سلامي داد، منتظر شد تا خانوم صحبتش را تمام كند... خانومه مي گفت: - اقاي كمالي ... مراقبش باشيد... بعد از خدا مي سپرمش دست شما... و اقاي كمالي اطمينان مي داد: - نگران نباشيد... خانوم با لحن ناراحتي گفت: - هر چه بهش گفتم نرو ، گوش نداد ...گفت من تلاشم رو مي كنم، اگه خدا طلبيده باشه بقيش رو خودش جور مي كنه...اگرنه هم كه هيچ... و دوباره اقاي كمالي با همان لحن پر از ارامش خودش گفت: - حتما همينطوره... اگه خدا طلبيده... حتما حكمتي داشته... حالا كه دعوتش كرده خودش هم مواظبش هست... نگران نباشيد. خانوم سري تكان داد و تشكري كرد... اقاي كمالي به سمت هومن برگشت و به شوخي گقت: - كجايي تو پس؟... گفتم لحظه اخر پشيمون شدي! - دير نكردم كه... - مي دوني بقيه از كي اومدن؟! - خب اونا زود اومدن... با زحمتاي ما! - خواهش مي كنم... اقاي كمالي دست در جيب كرد و سه كارت پرواز در اورد : - بيا هومن... اينا كارت پروازتون هست!!!... پاسپورتها رو هم تو فرودگاه جده مي دم... به طرز كار گروه اشنايي داشت، مي دانست براي جلوگيري از گم شدن پاسپورتها و هزار دردسر ديگر اقاي كمالي هميشه پاسپورتها را نزد خودش نگه مي دارد... زيادي با تجربه بود، فقط مواقع ضروري گذرنامه ها را به دست مسافران مي داد و بعد از ان مرحله دوباره جمع مي كرد... ساكهايشان را هم طبق معمول چند روز پيش تحويل گروه داده بودند... نگاهي به كارتها انداخت و گفت: - چرا سه تا؟ اقاي كمالي با خنده گفت: - پس چندتا؟!... و بعد حالتي جدي به خود گرفت و گفت: - اون دوتاي ديگه مال خانوم فتحي و طاها هست ديگه... راستي هومن... جون تو جون اين دو تا... مراقبشون باش ... همين خانومي كه داشت باهام صحبت مي كرد مادرش بود... خيلي نگران بود... هرچي مي گم دخترت ديگه بزرگ شده... گوشش بدهكار نيست ...مادره ديگه!... تنها يك بچه داشتن اين مشكلات رو هم داره... ولي جداي از اين حرفها... هومن دقت كن... موقع سوار شدن به ماشين اول تو سوار شو و اخر هم خودت پياده شو... حدالامكان هم تو مغازه ها لباس پرو نكنه بهتره... هومن اخمهايش را درهم كشيد و گفت: - مگه قراره اونجا اونا با من بگردن؟! - اِ... صحت خواب!!... پس چي ؟ - اي بابا مگه قرار يه محرميت ساده نبود تا بتونه بره؟ - بله... همين محرميت ساده تو رو موظف مي كنه مراقبش باشي!! هومن دست در موهايش كرد و گفت: - اخه اين كار درست نيست!!!! - درستتتر از اين وجود نداره اصلا ... حالا اون همسرته!!!! هومن نفسش را بيرون داد و گفت: - دقيقا من بايد چي كار كنم؟!! - هيچي... فقط همينطور كه سالم و سلامت بهت تحويل مي دم ، سالم و سلامت هم تحويلش مي گيرم... فقط اينو بدون!... اين دختر هم جوونه و هم خوش برو رو... و اين يعني در عربستان امنيت زيادي براش متصور نمي شه... - به نظر من شما داريد يه كم بزرگش مي كنيد! - چي رو؟ - همين مساله خانومها رو در عربستان... - اگه بدوني ما در اين سفرا چه چيزهايي ديديم؟!!!... به هر حال احتياط شرط عقله... درسته اتفاق برا همه نمي افته... ولي وقتي، خداي ناكرده، افتاد ديگه نمي شه كاري كرد... هومن متفكر به نظر مي رسيد... اقاي كمالي قبل از رفتن از پيشش گفت: - ديگه بيشتر از اين توصيه نمي كنم... مي دونم از عهدش بر مياي! هومن بي هيچ كلامي فقط سرش را به علامت موافقت تكان داد... اقاي كمالي هنوز كامل دور نشده بود كه رضا سر رسيد و با اشاره اي به كارتها گفت: - چه خبره... سه تا سه تا كارت مي گيري؟! هومن كارتها را در جيبش گذاشت و مسلط گفت: - مال دوتا از دوستان هست... داخل بهشون مي دم! - باشه... التماس دعا دارم ... خوش بگذره ... - ممنون به طرف خانواده اش رفت و با همه روب*و*سي كرد... از پدر و مادر حلاليت طلبيد ... آيسل را محكم محكم به آ*غ*و*شش فشرد... و سر اخر به چشمان در اشك نشسته خواهرش لبخندي زد و اجازه داد مدتي در آ*غ*و*شش بماند...

به طرف خانواده اش رفت و با همه روب*و*سي كرد، از پدر و مادر حلاليت طلبيد ... آيسل را محكم محكم به آ*غ*و*شش فشرد و سر اخر به چشمان به اشك نشسته خواهرش لبخندي زد و اجازه داد مدتي در آ*غ*و*شش بماند... به سالن انتظار وارد شد... با چشمانش چرخي در سالن زد ... پيدا كردنشان سخت نبود با وجود ان طاهاي شيطان كه قادر بود در كسري از ثانيه، كل سالن را دور بزند... اينبار هواپيما در دست نداشت، خودش هواپيما شده بود!!... دستانش را به اطراف باز كرده بود و صداي هووووو از خود در مي اورد... و با چرخيدنش موهايش در هوا به حركت در مي امد، بامزه بود... لبخندي مهمان لبش شد... جلوتر نرفت... نيازي نبود ... برگ برنده در دستانش بود! با فاصله، اما طوري كه در ديد باشد نشست. كمي انتظار ... مي دانست زياد طول نمي كشد... هر چه بيشتر، بهر حال تايم داشت، اخر داشت... با اسودگي لم داد و شروع به خواندن كاغذهاي تبليغي كرد... تا وقت پرواز چقدر مانده بود؟! هنوز حكمت اين را كه چرا بايد اينقدر زود تر به انجا بيايند را نمي دانست! شايد هم مي دانست!... ولي به هر حال مي شد غير از اين باشد، وقت ملت كه علف ه*ر*ز نبود... شايد هم بود!! پاي چپش را روي پاي راستش انداخت و خواست... هنوز به اينكه بعد مي خواست چه كند فكر نكرده بود كه... - سلام صداي ظريف زني بود... اشنا بود، نيازي به فكر زياد نداشت... لبخند كاملا محوي از زير پوستش گذشت، هنوز قيافه عصباني اخرين ديدارشان را به ياد داشت...حد و حدود... مگر مي شد فراموش كند! با طمانينه از صندلي برخاست... - سلام جوابش را كاملا زير لبي داد و نيم نگاهي به او كرد و بلافاصله نگاهش را برگرفت و به منظره پشت سر مليكا خيره شد... صداي نفس كشدار مليكا را شنيد، چه انتظاري داشت!... داشت رعايت مي كرد همين... بدون انكه نگاهش را از دور دست بگيرد گفت: - بفرماييد امرتون؟!! مليكا لبش را به دندان گرفت، انگار خيلي بي ادب بود... يعني اگر دستش به اقاي كمالي مي رسيد او را از وسط به دو نيمه مساوي تقسيم مي كرد، نمي فهميد كارت پروازش دست اين مرتيكه چه مي كند!!؟ تا مجبور شود بشنود"بفرماييد امرتون" دستانش زير چادر مشت شده بودند، خوب بود كه كه در معرض ديد قرار نداشت... مي بايست خود را كنترل مي كرد، اصلا اگر كنترل نمي كرد مي خواست چه گلي به سرش بگيرد... لحنش بي اختيار تغيير كرده بود، تند و حرصي... - انگار كارت پرواز ما دست شماست!! تغيير لحنش مشهود بود، از اين كه حرصش را در اورده بود، بدش نمي امد... كيف داشت... " بچه جون يه حدو حدودي نشونت بدم كه خودت حظ كني!!" برايش خط و نشان مي كشيد!!... عجب... " حالا بمان .... دارم هموني را كه خودت گفتي رعايت مي كنم!!" ديگر بچه نبود، زياد جوان هم نبود... مي توانست به راحتي لبخندش را پنهان كند، كار سختي نبود... - بله!!.. پاسخش همين يك كلمه بود، نه كمتر نه بيشتر... بدون هيچ عكس العمل ديگري!! مليكا هنوز منتظر بود... بلكه بالاخره رضايت بدهد و كارتها را پس بدهد... اما نه ، متعجب به چهره بي تفاوت هومن نگريست... دلش مي خواست داد بكشد " بله و بلا... خب بده ديگه!!" - كار ديگه اي نداريد؟! اين صداي هومن بود كه قصد كرده بود دوباره روي صندلي خود بنشيند، مليكا دلش مي خواست سرش را ببرد... يعني چه كه كار ديگه اي نداريد!؟... اين مرد يا واقعا نفهم بود يا خودش را زده بود به نفهمي... مليكا اخمهايش را در هم كشيد و محكم گفت: - كارت پرواز ما رو بديد!! و با حرص ادامه داد: - لطفا... هومن سرش را پايين انداخت و گفت: - اهان اين رو از اولش مي گفتيد خب!!!! و دست در جيبش كرد و دو تا از كارتها را جدا كرد و به سمت مليكا گرفت... مليكا دست پيش برد تا انها را بگيرد، اما كارتها رها نشدند!!! ناچار به صورت هومن نگاه كرد، دست هر دو روي كارتها بود... اگر ترس از پاره شدنش را نداشت به زور انها را بيرون مي كشيد، سر بلند كرد تا اعتراض بكند... در نگاهش هيچ چيز نبود برعكس درونش كه پر از شيطنت بود، مي ترسيد نتواند محكم ادا كند، اما... اما مي بايست مي توانست: - گمش نكنيد!!! يعني مليكا دلش مي خواست هرچه متانت و رو در واسي و اين حرفها هست يكجا كنار بگذارد و كيفش را محكم روي سر اين مرد بكوبد!!!... او با خودش چه فكري كرده بود؟!... چند نفس عميق كشيد... لعنتي ... لعنتي...

يعني مليكا دلش مي خوست هرچه متانت و رو در واسي و اين حرفها هست يكجا كنار بگذارد و كيفش را محكم روي سر اين مرد بكوبد!!! ... او با خودش چه فكري كرده بود؟!... چند نفس عميق كشيد... لعنتي ... لعنتي... با تمام قدرت كارتها را كشيد ... اگر هومن خود دستش را رها نمي كرد ... پاره شدنشان حتمي بود... مليكا با گامهايي كه تقريبا به زمين مي كوبيد از او دور شد... بالاخره به لبانش اجازه لبخند داد... پروازشان طبق معمول هميشه تاخير داشت... اصلا اگر غير از اين بود مي بايست شك مي كردند... تازه مي بايست شكر خدا را به جا مي اوردند كه تاخيرشان در حد معقولِ(!!!!) يكي دوساعت بود نه بيشتر!! بعد از مدتي كه به نظر هومن يكسال رسيد، دعوت شدند تا سوار هواپيما شوند... وقتي از اتوب*و*س پياده شدند، متوجه طاها شد كه باشوق و ذوق فراوان به هواپيما خيره شده بود... و پشت سرهم سوال مي پرسيد: - مامان... اين چيه؟ - مامان ...پنجره هاش چرا كوچيكند؟ - بالهاش چرا اين شكليه؟ - رانندش كجا مي شينه؟ - مامان... اين چرا اين قدر گنده است؟ - چطور ميره اسمون؟ مليكا سعي مي كرد پاسخش را بدهد: - خب هواپيماس... كوچك نيستن از اينجا كوچك ديده مي شن... بايد اين شكلي باشن تا هواپيما بتونه پرواز كنه... به راننده هواپيما خلبان مي گن... جلوي هواپيما ميشينه ... اونجا... وبا انگشت اشاره اي كرد: - گنده نباشه كه اين همه ادم توش جا نميشن كه... خب ميره ديگه... موتور داره روشنش مي كنن... مثل ماشين كه حركت مي كنه... اين هم حركت مي كنه... ولي چون بال داره با استفاده از اونها مي ره اسمون... طاها گفت: - مامان خلبان چه شكليه؟... مي خوام ببينمش ... من هم مي خوام خلبان بشم !!!... مامان منو ببر پيش خلبان... در ان گير و دار مليكا كلافه شده بود: - اِ... طاها يه دقيقه زبون به دهن بگير ببينم... و دستش را گرفت و به سمت پله ها كشيد... عاقبت توانست پسر كنجكاوش را وارد هواپيما كند...اولين بارش نبود كه سوار هواپيما مي شد ، اما اينبار انگار بيشتر مي فهميد... هومن شماره صندلي را حفظ بود... 16...A..B..C ... تقريبا پشت سرشان مي امد... با فاصله يكي دو نفر... وقتي رسيد، طاها كنار پنجره نشسته بود و مليكا كنار او... خب صندلي او هم مي بايست كنار مليكا مي بود!!... چمدان دستيش را بالاي سرشان در جايگاهش قرار داد و نشست... مليكا برگشت و با چشمان گشاد شده به او نگاه كرد... اوه... فكر اينجايش را نكرده بود... خب وقتي كارت پروازها دست او بود ... يعني پشت سرهم هم بود ديگر... عجب ... به طرف طاها چرخيد و اهسته گفت: - طاها جان پسرم تو بيا اينجا بشين ، من بيام جاي تو... - نمي خوام ...اينجا رو دوس دارم... مليكا دوباره با مهرباني گفت: - چه فرقي مي كنه!... بيا جامون رو عوض كنيم... صداي مليكا اينقدر اهسته بود كه به پچ پچ شبيه تر بود... يكمرتبه طاها داد كشيد: - نمي خوام ... نمي خوام ... دوس دارم كنار پنجره بشينم... هومن دستش را روي لبش كشيد و خنده اش را به ارامي به بيرون فوت كرد... مليكا نمي دانست چه كند... اصلا دوست نداشت پيش اين اقاي رستگار بنشيند... اسم كوچكش چه بود؟!... اصلا فراموش كرده بود!!!... حتما اسم درست و حسابي نداشت كه در خاطرش نمانده بود!... حالا اگر مي نشست هم زياد اشكال نداشت ولي تحمل اين سه چهار ساعت برايش خوشايند نبود... ان هم كنار يه مردِ ... يه مردِ چي ؟... اهان ...احتمالا كمي نفهم كه بود... پر رو هم بود... فضول هم كه به احتمال زياد بود... خب در دوبار ديدار بيش از اين نميتوانست اورا بشناسد!!... كم كم شناخت بيشتري از او پيدا مي كرد!! از طرفي هم دلش مي خواست گوش طاها را بپيچاند كه با ان دادش ابرويش را برده بود... ولي فعلا فقط مي توانست با سياست كارش را پيش ببرد... دعوا با بچه ، جري ترش مي كرد... پسر لجبازش را كه مي شناخت با ان قد فسقلي اش اگر سر لج مي افتاد هرگز به حرف كسي گوش نمي داد... - مامانم... خوشگلم... مي دوني كه حال من تو هواپيما بد مي شه!... اگه اونجا بشينم برام بهتره! - چرا؟ - چرا چي؟ - چرا اينجا بشيني حالت بد نمي شه؟ اي خدا بيا و درستش كن... از دست تو بچه... براي هر چيزي يك چرا داشت... - برا اينكه ... اونجا... چه جوابي مي داد ... مانده بود... همينطور پراند... - برا اينكه كنار پنجره هوا مياد!!!!! طاها باذوق بي نهايت بالا پريد: - اِ... مامان مگه پنجره اينجا باز مي شه؟!! واقعا كه... اين هم جواب بود كه داده بود... اخ كه بچه هم بچه هاي قديم كه خدايي هيچي حاليشان نمي شد !!!... بچه هاي امروزي كه تا از انرژي رانشي موشك هم سر درنياورند دست بر نمي دارند... همين طاها اگر ولش مي كردي در ان واحد جعبه سياه را هم حلاجي مي كرد... ان وقت مليكا به او مي گويد برا اينكه هوا مياد!!!... هومن نمي دانست تا كجا مي تواند خود را كنترل كند تا قهقهه نزند جريانشان جوكي شده بود براي خودش... مليكا من من كنان گفت: - نه منظورم اين بود باد كولر بالايي به اونجا بيشتر ميخوره!!! و در دل دعا كرد" محض رضاي خدا اين يك بار را گول بخور " طاها لبانش را غنچه كرد و بعد از كلي انديشه ملوكانه گفت: - اخه مي خوام بلند شدن هواپيما رو ببينم... - باشه ... بعد از اينكه هواپيما بلند شد جامون رو عوض كنيم؟ طاها با مكثي گفت: - اونوقت برام از اون تير كموني شكست، دوباره مي خري؟! بچه هم اينقدر فرصت طلب؟؟!!... اي از دست تو طاها!!... - اره مي خرم! بيا... بعد اين همه روانشناس جمع مي شوند و هي بحث و بحث ... كه چرا بچه هاي اين دور و زمانه لوس بار مي ايند!! خب به هر حال ... مهم اين بود كه مجبور نبود تمام مدت پرواز چشمانش را عين جغد باز نگه دارد ... ان هم با ان شرايط نا مناسبي كه در پرواز داشت...

خب به هر حال ... مهم اين بود كه مجبور نبود تمام مدت پرواز چشمانش را عين جغد باز نگه دارد ... ان هم با ان شرايط نا مناسبي كه در پرواز داشت... عاقبت هواپيما از زمين كنده شد... دستان مليكا محكم بازوي صندليش را فشرد... سرش را به پشتي صندلي تكيه داد... چشمانش را بست... نفسهايش منقطع ولي عميق شده بود... با خود انديشيد...خدا اخر و عاقبت اين سفر را به خير كند... بخصوص كه مسعود هم نبود... نبود تا دستانش را در دست مردانه اش بگيرد و بفشارد... نبود تا در گوشش زمزمه كند... "ارام باش"... نبود ... ديگر نبود... مانند اينكه هرگز نبوده... هومن ناخوداگاه متوجهش بود... و طاها كه اگر اجازه مي دادند خود، هواپيما را مي راند... چه ل*ذ*تي مي برد!... كمي بيشتر از يكساعت از پرواز گذشته بود... مادر و پسر جاهايشان را باهم عوض كرده بودند... طاها سرش را روي پاي مادرش نهاده و خوابيده بود... چشمان مليكا هم از اول سفر بسته بود و بيحركت... و هومن متعجب از اين كه چطور مي شود با اين همه سرو صدا و حركت خوابيد... هر چه دم دستش رسيده بود خوانده بود... از روزنامه گرفته تا راهنما... خوابش هم نمي برد... وقتي مهماندار وسايل پذيرايي را اورد ... نفس راحتي كشيد ... حداقل كمي سر گرم مي شد... سه بسته غذايي روي ميزش قرار گرفت... ميز طاها را باز كرد و دوتا از بسته ها را روي ان گذاشت و مشغول خوردن شد... به به چه غذايي!!... غذاي بي مزه و بي رنگ روي هواپيما!!... فقط مي شد همانجا خورد... اگر در خانه چنين غذايي مقابلش مي گذاشتند لب هم نمي زد... به هر حال در ان لحظه از بيكاري بهتر بود... تازه با ان همه تاخير، به حتم ناهارشان محسوب مي شد و ديگر از ناهار خبري نبود! تقريبا غذايش به انتها رسيده بود كه طاها سرش را بالا گرفت و نشست... هومن نگاهش كرد و مهربان گفت: - خوب خوابيدي؟ طاها سرش را تكان داد... يعني اره... - مي خوري غذات رو باز كنم؟ - چي هست؟ - برنج و مرغ... هومن يكي از بسته هارا باز كرد و نشانش داد... طاها گفت: - اون زردها و قرمزها رو جدا كن... منظورش زرشك و پياز روي برنج بود... هومن بياد اورد وقتي بچه بود ... او هم از اين زردها و قرمز ها خوشش نمي امد... با حوصله انها را سوا كرد: - بيا ... بخور ... طاها با دقت نگاه كرد و گفت: - ديگه نمونده كه؟ - نه عزيزم... اگه هم مونده باشه خودت جداكن... وبااين حرف غذا را در دست گرفت و گفت: - بيا من بدم بخوري!... - نه خودم بلدم... بزرگ شدم! هومن لبخندي زد و بچه را راحت گذاشت... با اشتها مي خورد... هرچند كمي هم ريخت و پاش مي كرد... نوشابه هم خواست... خوب حرف مي زد... خوب و مسلط ... ولي نوشابه را غلط تلفظ مي كرد ... غلط و بامزه... طوري كه هومن اول نفهميد چه مي خواهد... - دوباشه بده!!... وهمن نفهميد يعني چه!!... تا با دستش نشان داد و گفت: - از اين... هومن خنديد و در حيني كه سر نوشابه او را باز مي كرد ، گفت: - اسم اين نوشابه هست!... بگو ... نوشابه - دوباشه هومن باز خنديد و گفت: - بگو نو - نو... - حالا بگو شا - شا.. - حالا به - به... - حالا بگو... نو..شا..به - دوباشه هومن ارام ولي از ته دل خنديد و گونه پسرك را ب*و*سيد... - مياي ب*غ*لم؟ - اوهوم - اوهوم نه... بله.. - بله! - خب بيا و او را روي پايش نشاند... كمك كرد تا دوباشه اش را بخورد... طاها هي روي پاي هومن تكان تكان مي خورد و به مادرش نگاه مي كرد... معذب بود.. هومن پرسيد: - طاها چيزي شده؟ طاها كمي بغض كرده بود... سرش را پايين انداخت و گفت: - جيش دارم!! هومن با ملايمت گفت: - اشكالي نداره كه... مي خواي مامانت رو بيدار كني؟ طاها با ناراحتي گفت: - نه... مامانم نمي تونه ببرتم! - چرا؟ - حال مامان تو هواپيما بد مي شه... بابا بهم گفته بود تو هواپيما با مامان كاري نداشته باشم! - اهان... وبرگشت و نگاه دقيقي به صورت مليكا انداخت... انگار بچه راست مي گفت... رنگش به شدت پريده به نظر مي رسيد... از اول پرواز هم تكان نخورده بود... دوباره متوجه طاها شد ... انگار وضعيت او بحراني تر بود... گفت: - باشه ... بيا ... من مي برمت... هنوز كامل برنخاسته بود كه... مليكا چشمانش را باز كرد...

هنوز كامل برنخاسته بود كه... مليكا چشمانش را باز كرد در حاليكه سعي مي كرد بلند شود، گفت: - خودم مي برم. هومن نگاهي به او كرد... لبانش همرنگ صورتش شده بود، سفيد سفيد... گفت: - طوري نيست ... من مي برم ... شما بشينيد! مليكا تعارف كرد: - نه آخه... درست نيست... - چرا درست نيست؟!... اتفاقا از نشستن خسته شدم... زود برمي گرديم... و دست طاها را گرفت و قبل از اينكه حرف ديگري بشنود، راه افتاد. مليكا از خدا خواسته نشست، حالش واقعا بد بود... حتي گاهي در ماشين هم حالش بد مي شد... در هواپيما ديگر هيچ، قابل وصف نبود ... سرش هم درد مي كرد، از اين قسمت سفر اصلا خوشش نمي امد... پنج دقيقه اي برگشتند، هومن يك ليوان اب هم از مهماندار گرفته بود... به محض نشستن مليكا را خطاب قرار داد: - خانم فتحي؟!... لطفا چشماتون رو باز كنيد! مليكا چشمانش را باز كرد و با بي حالي نگاهي به سمت انها انداخت، حالش هم بهم مي خورد... افتضاح بود... هومن ارام گفت: - اگه چشماتون رو ببنديد و بي حركت بمونيد ، حالتون بدتر مي شه... تازه حدود يك ساعت و نيم از پرواز مونده... چند نفس عميق بكشيد... مليكا با خود فكر كرد اين بابا هم دلش خوش است، حالش بهم مي خورد ، ان وقت او مي گويد چند نفس عميق بكشيد... زمزمه كرد: - نه... همينطوري خوبه!! قبل از اينكه دوباره به حالت قبلي برگردد، هومن كمي محكم تر گفت: - مي خواهيد حالتون بهتر بشه يانه؟ معلوم بود كه مي خواست... - بله - خيلي خب... پس كاري رو كه گفتم انجام بديد... مليكا سعي كرد چند نفس عميق بكشد، انگار توانست... هومن انگشتانش را در هم قلاب كرد و با دستانش حركتي كششي انجام داد و در همانحال گفت: - شما هم همين كار رو انجام بديد... اين حركت رو دو سه بار تكرار كنيد... و بعد شانه هايش را به عقب داد و قدش را صاف كرد و حركت كششي ديگري به ستون فقراتش داد و گفت: - همچنين اين حركت رو هم انجام بديد... مليكا سعي كرد حركت او را تكرار كند اولش كمي خجالت مي كشيد، اما بعد با داشتن حسي بهتر ، راحت تر حركات كششي را انجام داد... هومن برخاست و از كيفش يك عدد ني برداشت و ان را داخل ليوان اب گذاشت و به سمت مليكا گرفت و گفت: - بفرماييد... اب رو با ني بخوريد!! مليكا ليوان را گرفت و نتوانست يك قلپ بيشتر بخورد... هومن اصرار كرد: - بيشتر... - نمي تونم. ليوان را از دستش گرفت و گفت: - معمولا فشارتون بالاست يا پايين؟ اوه چه مي گفت!!... فشارش مواقعي كه سالم هم بود به زور به نه مي رسيد، بگذريم از ساير موارد كه... - پايين دوعدد قند برداشت و داخل اب انداخت و بهم زد... گفت: - احتمالا اينطوري بتونيد بخوريد... سعي كنيد... حالتون رو بهتر مي كنه! اين بار خوردن اب كم شيرين قابل تحمل تر بود، خواست بدون ني بخورد كه هومن تاكيد كرد كه با ني بخورد... مدتي طول كشيد تا ليوان تمام شود... هومن م*س*تقيم نگاهش مي كرد، مليكا زير نگاه او... گويا كمي گرمش شده بود... بر عكس دقايق پيش كه دستانش يخ بسته بودند... يك بسته ادامس نعنايي( كه همواره باخود داشت) از جيبش در اورد و به سمت مليكا گرفت و گفت: - يه دونه ادمس بذاريد دهنتون!!... - نه متشكر لبخندي زد و گفت: - تعارف نمي كنم... برا حالتون خوبه!... يه ده دقيقه اي ادامس بجوييد بعد ناهارتون رو بخوريد... بلافاصله بعد اب ، شايد ناهار اذيتتون كنه! مليكا هرگز در پروازها لب به خوردني نمي زد... براي همين گفت: - ناهار رو كه اصلا نمي خورم... هومن كمي جدي گفت: - چرا مي خوريد!!... گرسنه كه باشيدحالتون بد مي شه... مليكا ادامسي را در دهانش گذاشت، نمي توانست به خودش دروغ بگويد، حالش بهتر شده بود... تنفسش هم راحت تر شده بود، احساس حال بهم خوردگي هم رهايش كرده بود... هومن گفت: - هر وقت پرواز داشتيد، پيش خودتون ادامس و شكلات مكيدني داشته باشيد... براتون خوبه... سعي كنيد ترس رو از خودتون دور كنيد... مليكا بين حرفش دويد و گفت: - من نمي ترسم... - چرا... علت عمده پرواز گرفتگي از ترسه... حتي اگه تكذيبش كنيد... البته عوامل ديگه اي هم داره... حالا بهترين؟ - بله... با نگاهي فهميد كه راست مي گويد، ديگر لبانش هم رنگ صورتش نبود!! - خب... خدا رو شكر مليكا فكر كرد به ليست خصوصياتش مي تواند كمي مهربان را هم اضافه كند، البته فقط كمي... بيشتر از ان پر رويش مي كرد!!! بخصوص كه كم پر رو نبود! و مجبور به تشكر شد!!!: - ممنونم از كمكتون.

مليكا فكر كرد به ليست خصوصياتش مي تواند كمي مهربان را هم اضافه كند... البته فقط كمي... بيشتر از ان پر رويش مي كرد!!!... بخصوص كه كم پر رو نبود! و مجبور از تشكر شد!!!: - ممنونم از كمكتون. هومن چند لحظه اي خيره نگاهش كرد... لبخندي بر لب اورد و تكيه زد به صندلي!... راستي چرا دقت نكرده بود... مليكا خيلي بچه تر از سنش به نظر مي امد... 28 سال ... نه ... چيزي دور و بر بيست و سه يا بيست و چهار سال بيشتر نمي خورد... انتظار مليكا بي حاصل بود ... اصلا اين پسر با تشكر مشكل داشت!... شايد هم بيچاره بلد نبود جواب تشكر را بدهد... ان از دفعه پيش كه بعد از اينكه از خواب زم*س*تاني برخاست يه خواهش مي كنم زير لب گفت، به نظر مي رسيد رفته تمام فايلهاي ذهنيش را جستجو كرده ببيند در جواب اين كلمه چه مي گويند... اين هم از اين... كه ان فايل بخصوص كلا از حافظه اش پاك شده بود... يادش باشد ديگر تشكر نكند... چشمش به طاها افتاد كه در آ*غ*و*ش هومن خوابيده بود... اين پسر كي به ب*غ*ل اين مرد رفته بود!... امان از دست طاها!... خيلي زود انس مي گرفت... هميشه همينطور بود... - اقاي رستگار؟... با اشاره اي به طاها ادامه داد: - بذارينش رو صندلي خسته تون مي كنه! - نه وزني نداره كه... مليكا اصرار كرد: - اذيت مي شيد!... - نه ... از بچه ها خوشم مياد... انگار طاها در ب*غ*ل خوابيدن رو دوس داره! مليكا نفس عميقي كشيد و گفت: - بله... به اين كار عادت داره... پدرش بد عادتش كرده بود... هميشه ب*غ*ل اون مي خوابيد...هر چه هم مي گفتم بچه بد عادت مي شه، مي گفت عيب نداره بذار بشه ب*غ*ل من نخوابه ب*غ*ل كي بخوابه!!... مي گفت مگه بچه چند سال ازاين نيازها داره؟... كمي كه بزرگ شد، خودش ديگه ب*غ*ل هيشكي نخواهد رفت!... چشمانش مواج شده بودند... سعي كرد تا از ريخته شدنشان جلو گيري كند... سرش را به سمت پنجره برگرداند... چه تنشي را دراين چند ماه پشت سر گذاشته بود!... وهنوز هم نتوانسته بود با اين فقدان كنار بيايد... هومن غمگين نگاهش كرد و خيلي ارام گفت: - خدا رحمتشون كنه... تسليت مي گم بهتون... مليكا در جواب فقط سري تكان داد و نگاهش را از پنجره نگرفت.. نمي خواست اين مرد غريبه(!!!) اشكهايش را ببيند... با موج شديد گرمايي كه به صورتشان مي خورد، باورشان شد كه در خاك عربستان فرود امدند!... ارديبهشت ماه بود و در شهر خودشان هنوز هوا مطبوع و ملايم بود ... اما انجا... به طور نفس گيري گرم بود... به محض اينكه قدم به روي پلكان گذاشتند... طاها گفت: - ا... مامان...خورشيد اينا چرا اينقدر داغه؟! - چون اينجا نزديك استواست... - استوا يعني چه؟! . . . واي خدا سوالات طاها شروع شد... با ورودشان به ساختمان فرودگاه مدينه توانستند نفسي بكشند... خدا پدر كسي را كه كولر كشف كرده بود بيامرزد... واقعا اگر وسايل سرمايشي نبود بايد چه مي كردند؟... خوشبختانه انجا بهتر از فرودگاه جده بود... هم كوچكتر بود و هم كمتر اذيت مي كردند... بنابراين معطلي كمتري داشت... فقط پاسپورتها چك مي شد و خلاص... با نوبت پيش مي رفتند... وقتي نوبتشان شد سه تايي مقابل مامور كنترل گذرنامه ايستادند...مامور مردي سيه چرده بود و لباس فرمي نيز در برداشت... به مدارك نگاهي كرد... مليكا بدجوري دلشوره داشت... مبادا نپذيرند... مبادا راهش ندهند...مبادا... مامور اول كل مدارك را ديد و بعد گذرنامه هومن را چك كرد و رو به او با لهجه غليظي گفت: - شما بفرماييد... در همان حين موبايل هومن زنگ زد و او مجبور شد چند گامي از انها فاصله بگيرد... مامور نگاه عميقي به مليكا كرد و لبخندي بر لبش نشست.. - شما...امم...مليكا ...فتحي؟! - بله - بچه كو؟ مليكا طاها را ب*غ*ل كرد تا اورا هم ببيند... مامور درحاليكه سري تكان مي داد،گفت: - هان...هان.. و دوباره دختر بور و سفيد روبرويش را نگاه كرد و خنده اي كرد... بيخود كشش مي داد... مليكا اين را به خوبي مي فهميد... - شما... چند سالته؟! - 28 سال - اهل كدام..شهر؟! مليكا متعجب و زمزمه وار جواب داد... مرد با نيشي باز گفت: - هان... ماشاا... ماشاا...!!!!! هومن كنارش ايستاد و با اخمي بر پيشاني گفت: - تموم نشد؟! مليكا فقط نگاهش كرد... جوابي نداشت ...چه مي دانست!... هومن با همان اخم رو به مامور گفت: - مشكلي هست؟! مامور با ديدن هومن مدارك را به سمتش گرفت ... مليكا نفس راحتي كشيد ...انگار تمام شده بود... راه افتادند... چند گامي كه جلوتر رفتند ، هومن به تندي گفت: - مجبور نبودي به تمام سوالاتش جواب بدي؟ فصل پنجم: 1. چند گامي كه جلوتر رفتند ، هومن به تندي گفت: - مجبور نبودي به تمام سوالاتش جواب بدي؟ مليكا با چشماني گشاد شده از تعجب به او نگاه كرد و گفت: - چرا؟ - نگو كه نفهميدي مي خواست به حرف بگيردت! - خب فكر كردم سوالات معموله... هومن در مقابلش ايستاد حرصي گفت: - پس چرا از من نپرسيد؟ مليكا عاصي از لحن او و كلافه از اينكه اصلا چه ربطي به او دارد، گفت: - چه بدونم!! نگاهش به سمتي ديگر متمايل گرديد...انگار حق با او بود ... خب از كجا مي دانست... اصلا چه تقصيري داشت... در واقع هضم ماشا ا... گفتن مردك برايش سنگين بود... مرد چشم چران...داشت با چشمانش مليكا را قورت مي داد... سايز چشمهايش اندازه توپ فوتبال شده بود... واقعا كه... بي خود به اين دختر پريده بود... دوباره نگاهش كرد... اينكه ناراحتش كرده بود ، واضح بود... ولي ديگر نمي شد كاري كرد... گذشته بود! ... - بريم!... مليكا پرسشگرانه نگاهش كرد...يكدفعه اي ارام شده بود... عجب... البته مي دانست كه اشتباهي مرتكب نشده است... ولي جاي تعجب داشت... اخم ... عصبانيت... وحالا ارامش... نمي شد شناختش... در زندگيش فقط دو مرد حضور داشتند... اول پدرش ... مردي كه بي نهايت دخترش را دوست داشت... نازش را مي خريد... همه جوره حمايتش مي كرد...حتي اگر گاهي تفاوت سني زيادي كه داشتند موجب مي گرديد زياد دركش نكند... اما با تمام خواسته هايش كنار مي امد... قبول مي كرد... گوش مي داد... نظر مي داد... كمكش مي كرد تا درست تصميم بگيرد هر چند گاهي اين تصميمات بر خلاف ميل و خواسته خودش مي بود... عمده ترين مساله اي كه پدرش تا ان روز با ان مشكل داشت، رشته تحصيلي اش بود... وقتي مي خواست انتخاب رشته كند ، پدر اصرار داشت ، تجربي بخواند... معتقد بود اين رشته براي يك دختر بهتر است... اما مليكا عاشق رياضي بود... هيچ مساله اي از زير دستش حل نشده رد نمي شد... خوب به ياد داشت شب هايي را كه مساله حل نشده اي در دفتر داشت... مساله اي كه در روز نتوانسته بود ان را حل كند ... ان شب تا صبح بارها از خواب بيدار مي شد و مساله را در ذهنش مرور مي كرد... چقدر اتفاق افتاده بود كه شب از جا برخاسته و جواب سوالي را كه يك مرتبه به ذهنش رسيده ، نوشته باشد... چه ل*ذ*تي مي برد از رياضي... بازي با اعداد ... ارقام ... پدر مي گفت، تو بي برو برگرد از پزشكي قبول مي شوي... ولي گوشش بدهكار نبود... رياضي برايش عالمي داشت كه نمي خواست رهايش كند... و اين شد كه رياضي خواند... پدرش زياد با او حرف زد.... اما هرگز زور نگفت... دوم شوهرش ... مسعود ... مردي بود ملايم ...خوددار... ارام... و باوقار... با او تنها سه سال تفاوت سني داشت... حرف هم را مي فهميدند... راحت بودند... به ياد نداشت كه اصلا دعوايشان شده باشد... در همه امور صبور بود... چه در هيجان ...چه در مواقع ناراحتي... و چه در شادي... به جرات مي توان گفت، صداي فريادش را نشنيده بود... حتي اگر از چيزي دلخور بود، تنها عكس العملش سكوت بود... سكوتي كشدار... كه مليكا مي فهميد يكجاي كار مي لنگد... و جالب اينجا بود كه اين سكوت هم زمان خاص خودش را داشت و بعد از گذر اين زمان دوباره مي شد همان مسعود سابق... از خصوصيات اخلاقيش خوشش مي امد... همان زندگي ارامي كه دلش مي خواست در كنارش داشت... اما نفهميد يكمرتبه اين طوفان سهمگين از كجا امد و زندگيش را زير و رو كرد... نفهميد... مگر او از زندگي چه مي خواست... او كه راضي بود... ناشكري نكرده بود... اما اكنون... فكر مي كرد زندگي به انتهايش رسيده است... مانند سريالي كه همه ماجرا هايش تمام شده باشد و هنوز قسمت پاياني ان فرا نرسيده باشد... پس چرا تمام نمي شد؟!!... نمي خواست زنده بماند... اين چند ماهه چقدر مرگش را طلبيده بود... ديگر از هرچه دلداري و حرفهاي قشنگ بود بدش مي امد... خسته شده بود از شنيدن حرفهاي چرت مردم... مگر انها چه مي فهميدند دردش چيست... پس چرا به خود اجازه مي دادند بگويند... دنيا همين است... بايد ساخت... نمي خواست ... نمي خواست كه بسازد... نمي خواست دوباره اشيانه اي را بنا كند كه شايد روزي دوباره فرو بريزد ... توانش را نداشت... از خراب شدن مي ترسيد ... پس نمي ساخت... چيزي كه ساخته نشود ...فرو نمي ريزد!!!... اين را دو دوتاي ذهن رياضيش مي گفت... هنوز درگير بود... درگير مساله اي كه به جواب نرسيده بود و اذيتش مي كرد ... بي خوابش مي كرد... با خودش كنار نيامده بود... شايد هنوز براي كنار امدن زود بود... سياهش را تا قبل از سفر از تن به در نكرده بود... اما همان روز صبح مادرش به زور و التماس بلوزي بنفش رنگ تنش نموده بود... مي گفت، هنگام سفر سياهپوش بودن شگون ندارد... و مليكا احساس خيانت مي كرد... احساس مي كرد كه از تن در اوردن سياهش ، به مفهوم فراموش نمودن مسعودش مي باشد... يادش رفته بود قبلا چه مي گفت... يادش رفته بود به لباس سياه اعتقادي نداشت... فراموش كرده بود كه قبل تر ها شعار مي داد... مگر لباس سياه چه نفعي به حال مرده دارد!... انسان عجب موجود پيچيده اي است!!! تنها پيوندش به زندگي طاهايش بود... چه خوب كه او در زندگيش حضور داشت... كه اگر نبود..... وحالا يك مرد... مردي غريبه... چه راحت به خود اجازه دخالت در زندگيش را مي داد!!... چه راحت زير سوالش مي برد!!...

برايش غير قابل تحمل بود... در زندگي به كسي اجازه نداده بود ، از حد خود فراتر رود... عادت به حرف شنيدن از هركسي را نداشت... اصلا عادت به حرف شنيدن نداشت... آهي كشيد... چه مي شد كرد ؟!... مي بايست تحمل مي كرد...دو هفته بيشتر كه نبود!... يعني اميدوار بود كه بتواند تحمل كند... هنوز ايستاده بود... محاسباتش تمام نشده بود!! هومن نيم نگاهي به او كرد... دست طاها را در دست گرفت... با لحن دوستانه اي گفت: - مي خواي كمي استراحت كني؟! مليكا با صورتي بي حالت و لحني محكم گفت: - خسته نيستم... - باشه پس بريم... اتوب*و*س بيرون منتظره... مدينه شهر نسبتا قشنگي بود... خيلي دوست داشت هنگام عبور مسجد النبي را ببيند و سلامي عرض كند... ولي تا رسيدن به هتل موفق به ديدن نشد... به اذان مغرب كم مانده بود...براي نماز نمي رسيدند به مسجد بروند... هنوز م*س*تقر نشده بودند..مي دانست اين فرايند زمانبر است... از اتوب*و*س پياده شدند... گرماي هوا انها را به داخل هتل هل مي داد... انجا بهتر بود و تنفس راحت تر... ساكهاي مسافرين همزمان با ورودشان، در لابي هتل خالي شد... هر كس دنبال ساك خود بود... مليكا هم خواست پيش برود... هومن مودبانه گفت: - همينجا باش ... من پيدا مي كنم و ميارم... شانس اورد كه گفتارش مودبانه بود!!... در غير اين صورت... - نه... خودم از عهدش برميام... يعني برو دنبال كار و بار خودت... هومن گفت: - مي دونم، ميتوني...ولي لزومي نداره... بهتره مواظب طاها باشي!... همينجا باش... و بدون اينكه منتظر حرف ديگري از جانب مليكا باشد، راه افتاد... مليكا روي مبلي نشست... سري تكان داد و پوزخندي زد... حالا كه مي خواهي حمالي بكني، خب بكن... به جهنم... و با خود فكر كرد، او چگونه مي خواهد ازبين اين همه ساك سرمه اي رنگ، ساكش راپيدا كند... خودش به راحتي مي توانست... چرا كه ساك سرمه اي هم گروهي هايش سرمه اي خالي بود ولي مال خودش تركيبي از رنگهاي سرمه اي و سفيد داشت... از سفر قبلي مانده بود... و براي همين متفاوت بود... با چشم دنبال مرد غريبه گشت... هنوز در گير بود... چشم چرخاند و طاها را نگريست... جوري به همه جا نگاه مي كرد و بررسي مي نمود كه گويا مشغول كشف قاره امريكاست... خوب مي دانست در عرض نيم ساعت، از همه جا سر در خواهد اورد... از جاي اسانسور گرفته... تا اب سرد كن و كولر و پذيرش و پله ها و بخصوص دوربينهاي مدار بسته... عاشق اين يك قلم وسيله بود... جوري با كيف مي گفت: - مامااان!!!... اينجا دوربين داره!! .. كه هر كس مي شنيد ، فكر مي كرد اين بچه در تمام عمرش دوربين نديده... هومن با ساكي طوسي رنگ برگشت... ساك خودش بود... خوب بود كه رنگش از مال سايرين متفاوت بود و به راحتي پيدا مي شد... ان را كنار مليكا گذاشت و پرسيد: - شما چند تا ساك دارين؟ البته منظورش از شما مليكا و طاها باهم بود!! - يكي... اوهومي گفت و راه افتاد حتي نپرسيد چه شكلي ؟... چه رنگي؟... مليكا زير لب گفت: - بگرد اقا پسر... بگرد... البته زياد هم اقا پسر نبود ... به مرد 35 ساله كه نمي شد گفت، اقا پسر!!!... و فكر كرد بايد منتظر شود تا همه ساكهايشان را بردارند تا درنهايت اين اقاي رستگار ساك او را بيابد... البته جلوي ساك همه، اساميشان نوشته شده بود... روي مبل لم داد... دفعه پيش هم كه امده بودند... اين كارها را مسعود مي كرد ... با اين تفاوت كه ...ان روز فكر مي كرد چون او شوهرش مي باشد وظيفه اش هست... پس با كمال ميل كارها را به او مي سپرد... ولي حالا از اين كه اين مرد نخود هر اشي مي شد خوشش نمي امد... هرگز به هيچ مردي رو نمي داد... طاها يك ليوان پر از اب در دست داشت و با احتياط به طرف مادرش مي امد... از اينكه توانسته بود، اب سرد كن را بيابد و مهمتر از ان ليواني را پر از اب كند احساس فتح قله اورست به او دست داده بود... ليوان را به طرف مليكا گرفت وگفت: - مامان برات اب اوردم... خودم پرش كردم ها... مليكا لبخند پر مهري به او زد و گفت: - دستت درد نكنه... افرين پسر گلم... چقدر هم تشنم بود!!! طاها غرق ل*ذ*ت شد... براي مادرش اب اورده بود... كم چيزي نبود!... اب را يك ضرب سر كشيد... ليوان را كامل پايين نياورده بود كه شنيد: - نوش جان سرش را متعجب چرخاند... همان مرد بود... اقاي رستگار... خدايا اسم كوچكش چه بود؟!!...

ليوان را كامل پايين نياورده بود كه شنيد: - نوش جان سرش را متعجب چرخاند... همان مرد بود... اقاي رستگار... خدايا اسم كوچكش چه بود؟!!... عادت داشت كه اب را يك نفس سر بكشد... هر چه مادرش مي گفت خوب نيست گوشش بدهكار نبود... در غير اين صورت برايش مزه نمي داد... جرعه جرعه نوشيدن شايد درست تر بود ولي ... ل*ذ*ت اينگونه نوشيدن چيز ديگري بود... ليوان را يكدفعه اي كنار كشيده بود... نگاه هومن به اهستگي روي لبانش سر خورد... هنوز خيس بودند... و قطره كوچكي كه از لب پاييني اماده چكيدن بود... با تعقيب رد نگاهش فهميد، خبري هست!!... ناخوداگاه دستش را بالا برد و نوك انگشت وسطش را روي لبش كشيد... خيسي را گرفت... نفس عميقي كشيد و اب دهانش را فرو داد... دستش را همراه با ساكي بالا اورد و گفت: - همينه ديگه؟! واقعا خودش بود... سريع به سمتي كه ساكها بودند، نگريست... هنوز تعداد زيادي روي زمين بودند... پس شانسي پيدا كرده بود!... بله حتما همينطور بوده!... - بله ساك را روي زمين گذاشت... و با گفتن اينكه، من رفتم سراغ كليد اتاقا، دور شد... با دیدن آقای کمالی و برادرزاده اش مهديار، به سمتشان رفت.... معلوم بود که سرشان حسابی شلوغ است... اقاي كمالي كلافه گفت: - چطور نمي شه؟ - خب نمي شه ديگه... اصلا خودتون يه نگاه بكنيد... سه تا اتاق كم مياريم... اقاي كمالي ليست را برداشت و كل ان را از نظر گذراند... وگفت: - اتاق خودمون رو بده بهشون... - برا خودمون يه اتاق 5 تخته برداشتم... شما و اقاي رضايي و من و دوتا از مسافرا كه موافقت كردن با ما هم اتاقي بشن... اين دردي رو دوا نمي كنه كه...ما اتاق دو تخته و سه تخته كم داريم... - اي بابا... چرا اينطوري شد؟... بده يه بار هم خودم بررسي كنم... هومن چند لحظه اي ساكت بود... بعد پرسيد: - مشكلي پيش اومده؟ اقاي كمالي نگاهي به او كرد و گفت: - اره قرار بود طبقه دو و سه مال ما باشه... گويا ديروز مشكلي در طبقه دو پيش اومده... مهديار وسط كلام او گفت: - لوله اب تركيده و مشكل بوجود اورده... حالا تعمير كار بالاست ...يه چند روزي كار مي بره... واقاي كمالي ادامه داد: - برا همين برنامه ريزيمون در اين مورد بهم ريخته... تازه فردا يه گروه ديگه هم قراره بيان اين هتل... به همين خاطر در تقسيم بندي اتاقها دچار مشكل شديم... هومن گفت: - كمكي از دستم بر مياد؟ - ممنون... نه... خودمون يه كاريش مي كنيم... هومن پا به پا شد و گفت: - اومده بودم كليد اتاقو بگيرم... پس برم كمي بعد بيام! اقاي كمالي گفت: - نه بيا ... اتاق شما اماده است... و نگاهي به ليست كرد و كليد اتاقي را به سمتش گرفت: - اتاق 311 هومن تشكري كرد و ارام گفت: - اممم... كليد اتاق خانم فتحي رو هم مي خواستم... مهديار يكدفعه اي سر بلند كرد... اقاي كمالي در حاليكه دوباره سرش را گرم ليست كرده بود گفت: - خب اون مال جفتتونه!!! چشمهاي هومن از حيرت گرد شد و حمله وار گفت: - چييييي؟!!!!! اقاي كمالي كه انگار تازه متوجه جريان شده بود... سر بلند كرد... پوفي كشيد و گفت: - اهان... منظورتو فهميدم... كليدي كه دستته مال اتاقيه كه تقريبا سوييت ماننده... شامل دو تا اتاق مي شه... دو اتاق دو تخته... اگه اشتباه نكنم ... فقط سرويس بهداشتي بايد مشترك باشه... يه ورودي كوچك داره كه سرويس بهداشتي اونجاست و دو اتاق م*س*تقل هم داره ... برا شما خوبه... هومن هنوز راضي به نظر نمي رسيد... گفت: - ولي اينطوري درست نيست!! - برا چي درست نيست؟... دو تا اتاق جداست ديگه... - با اين حال غير منطقيه... - از چي مي ترسي؟... اتاقها كليد دارن... و با خنده شوخي گفت: - نترس در اتاقت رو قفل كن و راحت بگير بخواب... هومن هم لبخندي زد و گفت: - حالا نمي شه دو تا اتاق بدين؟ - نه ... محض رضاي خدا... هومن مي بيني كه حسابي درگيريم... هم برناممون دوباره به هم مي خوره و هم... اصلا اين طوري بهتره!!... و بلند شد و گامي فاصله گرفت و گفت: - هومن نذاري تنها بره بيرون... نگرانشم... مي دونم زحمت مضاعف شد برات... ولي دو هفته كه بيشتر نيست... مراقبش باش... البته نه كه خودش نتونه و يا بهش اعتماد نداشته باشم... نه ... در واقع به مرداي اينجا نمي تونم اعتماد كنم... به هر حال مملكت غريبه است... هومن سري تكان داد ... ته دلش راضي نبود ولي... انگار چاره اي نبود... - باشه به محض رسيدن كنار مليكا و طاها گفت: - كليد رو گرفتم... بريم... و قصد كرد هر دو ساك را بردارد... مليكا برخاست و سعي كرد ساك خودش را بردارد... سنگين بود... ولي در نهايت مي بايست از عهده كارهاي خودش بر مي امد... هومن دسته ساك را كشيد و گفت: - ولش كن ...من ميارم مليكا كمي گرفته گفت: - خودم مي تونم... هومن خنده اش را فرو خورد و گفت: - باشه... مي توني ... ولي حالا من اينجام و برات ميارم...

هومن خنده اش را فرو خورد و گفت: - باشه... مي توني ... ولي حالا من اينجام و برات ميارم... مليكا نفسي كشيد و راه افتاد... مدتي طول كشيد تا سوار اسانسور شوند... تعداد زيادي از مسافران منتظر بودند تا لوازمشان را با اسانسور بالا ببرند... به محض سوار شدن طاها گفت: - من مي خوام شماره رو بزنم... مامان؟ ... كدوم دكمه رو بزنم؟ مليكا پرسشگرانه نگاهي به هومن انداخت... هومن خطاب به طاها گفت: - شماره 3 طاها ذوق زده گفت: - اينو؟! درست نشان داده بود ... با تاييد هومن دكمه مربوطه را زد... از اينكه اسانسور با فشار انگشت او به حركت در امده بود، كيف كرد!!!... امروز چقدر بزرگ شده بود... كارهاي بزرگ بزرگ انجام مي داد!!! از اسانسور پياده شدند... مقابل اتاق 311 ايستادند... هومن درب اتاق را باز كرد... كنار كشيد تا مليكا وارد شود... مليكا دم در ايستاد و گفت: - ممنون زحمت كشيدين!! دوباره مجبور به تشكر شد... چه مي شد كرد... ادب حكم مي كرد!... وبا اين حرف دست پيش برد تا ساكش را بگيرد... هومن صاف نگاهش كرد و گفت: - ميارمش تو... مليكا اخمي بر پيشاني اورد... عمرا اگر اجازه مي داد، اين مرد وارد اتاقش شود... چه فكري كرده بود با خودش... عجب... خيلي جدي گفت: - نه ديگه خودم ميارمش داخل... شما بفرماييد!! منظورش را به خوبي درك مي كرد... عكس العملش طبيعي بود... اخ جون... حالا اگر بفهمد جريان چيست چه مي كند؟!... گامي جلوتر رفت و گفت: - گفتم كه... ميارمش... مليكا حرصي نگاهش كرد و گفت: - من هم گفتم نيازي نيست... خودم مي برمش داخل اتاق... هومن ابرويي بالا انداخت و گفت: - باشه... اصراري نيست... بيا... وبا اين حرف ساك او را روي زمين گذاشت... مليكا خم شده بود تا ساكش را بردارد... تقريبا راه اتاق را سد كرده بود... هومن گفت: - اجازه مي دي رد بشم؟!... مليكا طلبكارانه گفت: - كجا؟ هومن از اين بازي خوشش امده بود... جالب بود!... اصلا در انتظار نگه داشتنش برايش دلچسب بود... - داخل اتاق ديگه!... مليكا داشت شاخ در مي اورد... ساك را رها كرد و ايستاد... عصبي گفت: - مي شه بفرماييد براي چي؟! هومن خيلي خونسرد گفت: - خب همه براي چي مي رن اتاقشون؟... مي خوام ساكم رو بذارم ... استراحت كنم... مليكا چند لحظه اي سكوت كرد... جملات گفته شده را چند باري در ذهنش بالا و پايين كرد... اول كنار كشيده بود تا او وارد شود... پس اصولا اين اتاق به مليكا و طاها تعلق داشت... ولي حالا مي گويد مي خواهد بيايد داخل و استراحت كند... يعني اتاق به اين مرد تعلق دارد... خب نمي توان اين دو را با هم جمع كرد... يكي ان ديگري را نقض مي كند... طبق برهان خلف... پس يا اين درست است يا ان... مگر مي شود هر دو درست باشند!!... نه امكان ندارد... هومن هنوز منتظر بود تا شايد دختر رضايت دهد و كنار بكشد... و مليكا منتظر بود تا توضيح مناسبي دريافت كند... مليكا متفكرانه پرسيد: - اينجا اتاق منه؟ - بله مليكا مكثي كرد و گفت: - اونوقت شما براي چي مي خواهيد بياييد داخل؟ - خب براي اينكه اتاق من هم هست!!!! چشمهاي مليكا از شدت تعجب كمي بزرگتر از توپ فوتبال ، يه چيزي دور وبر توپ بسكتبال شده بود... و صد البته دو شاخ گنده هم روي سرش سبز گرديده بود... با صداي بلندي ...تقريبا داد كشيد: - چيييييي؟!!! هومن خواست بگويد كر نيست... و صدايش را مي شنود... اما ديد كه وقت مناسبي نيست... و چه بسا با گفتن اين حرف ، ان ساك سنگين روي سرش فرود ايد... نگاهي به دور و برش كرد... اميدوار بود كسي متوجه نشده باشد... گفت: - بذار بيام تو... باهم حرف بزنيم ... زشته جلوي در... هر دو ساك را برداشت و راه افتاد... بدون توجه به او به داخل اتاق رفت... اگر مليكا كنار نمي رفت، حتما تنه مي خورد... چاره اي نبود... فعلا تنها راه ورود به اتاق همين بود... مليكا از شدت عصبانيت داغ كرده بود... بدون اينكه در را ببندد داخل رفت و با خشم گفت: - اين يعني چي؟!! هومن درب اتاق را بست تا صدايشان بيرون نرود... و به چشمان خشمگين او نگاهي كرد و گفت: - تقصير من نيست... نسخه اقاي كماليِ ... و زل زد به چهره نگران و پر از خشمش و گفت: - زياد جوش نيار!!... انگار اينجا شامل دو تا اتاقه!!

و زل زد به چهره نگران و پر از خشمش و گفت: - زياد جوش نيار!!... انگار اينجا شامل دو تا اتاقه!! تازه فرصت كرد اطراف را از نظر بگذراند... جايي كه ايستاده بودند... ورودي كوچكي بود كه سه در داشت... يكي مشخص بود سرويس بهداشتي است... گامي برداشت و درب اتاقها را باز كرد... درست طبق گفته اقاي كمالي دو اتاق دو تخته بود... ادامه داد: - اتاقها جدا هستن!... كليد هم دارن!!!! مليكا زل زد در چشمهاي هومن و با صدايي كه سعي در كنترلش داشت گفت: - كه چي؟ هومن ابرويي بالا انداخت و دست به سينه شد و گفت: - هيچي ... محض اطلاع گفتم!! مليكا نفس پر حرصي كشيد... چه كار مي بايست مي كرد؟!!!... مانده بود... حتما راهي پيدا مي شد... ذهنش پر بود از خيلي حرفها... خيلي چيزها... نمي فهميد اقاي كمالي روي چه حسابي چنين چيزي تجويز كرده!!... اصلا شايد همه چيز زير سر اين مرد بود... اين احتمال زياد بعيد به نظر نمي رسيد!!... چرا؟!!... ديگر چرايش را نمي دانست!!... فعلا كه دلش مي خواست سر به تن اين مرد نباشد... اين مرد كه اسم كوچكش را هم نمي دانست!!... شايد هم مي دانست و فراموش كرده بود!!!... اصلا معلوم نيست اقاي كمالي اين يارو را از كجا پيدا كرده بود و مي گفت... بيشتر از چشمهايم به او اعتماد دارم... روي چه حسابي ؟.... اعتماد هم اندازه دارد خب!!... در كل به نظر او نمي شد به مرد جماعت اعتماد كرد!!... ان هم بيشتر از چشمهايش!!!!... خب اينجا داخل پرانتز در ذهن داشت اين مرد جماعتي كه نمي شد به انها اعتماد كرد بغير از پدرش و مسعود بود... انها همانهايي بودند كه در رياضي به انها مي گفت... استثنا پذير... البته مساله اينجاست كه به چشمهاي هيچ مردي هم نمي شد اعتماد كرد!... پس اين به ان در... مساله حل شد!! به اين مرد درست به اندازه اي مي توان اعتماد كرد كه به چشمهاي يك مرد... مساله حل شد... اين از اين... حالا بقيه چي؟ در ان لحظه از يك چيز مطمئن بود... ان هم اينكه... اگر مي دانست اينگونه خواهد بود... از خير سفر مي گذشت و هرگز عازم نمي شد... چقدر مادرش گفته بود نرو... ولي تا حالا كي حرف گوش داده بود اين بار دومش باشد!... البته نه به اين شوري شور... حرف هم گوش مي داد... ولي حرفهايي كه باب ميلش باشد... نه بيشتر ... سعي كرد راه حل هاي ممكن را بررسي كند... اول برود دربست بگيرد برگردد ايران... دوم گوش اين مرد را بگيرد از پنجره پرتش كند پايين... سوم بي خيال اتاق شود و برود در كوچه بخوابد... چهارم اين مرد را بي سرو صدا بكشد... پنجم برود پايين اعتراض كند... ششم اگر از كوره در رفت مي تواند با سر و صدا هم بكشدش... هفتم... در مورد فرض هفتم چيزي به ذهنش نمي رسيد... هشتم ... اما دراين مورد خوب مي دانست كه يكي از شيوه هاي از پا در اوردن اين مرد مي باشد... راه حل اول كه منتفي بود... پولش به هواپيماي دربست نمي رسيد... دومي خيلي خوب بود... مي توانست حسابي در مورد ان فكر كند... سومي مگر ديوانه است... تا وقتي كه راه حلهايي به خوبي راه حل قبلي وجود دارد... چهارم اين ديگر عالي است... پنجم... اَه اَه چقدر بدش مي امد از راه حلهاي ممكن... ششم ... خب بي سرو صدايش بهتر بود... هفتم... در مورد ان فردا مي انديشيد... هشتم... هزار تا راه داشت... انگار چاره اي نبود تنها راه حل ممكن همان اعتراض بود... در حاليكه دندانهايش را از عصبانيت به هم مي ساييد و چشمانش مانند چشمان ببر در حال حمله شده بود، گفت: - اين به هيچ عنوان درست نيست!... مي رم پايين ... با اقاي كمالي صحبت كنم ... من به اين وضع اعتراض مي كنم!!... هومن دست به سينه ايستاده بود و تماشايش مي كرد... و از جلز ولز كردن او ل*ذ*ت مي برد... با نمك عصباني مي شد!!... از چشمهايش مي خواند كه دلش مي خواهد سر به تنش نباشد... اين هم اخر و عاقبت كمك كردن... بيا و درست كن... در جواب فقط سري تكان داد... مليكا دست طاها را گرفت و حركت كرد... هنوز در را باز نكرده بود كه هومن تكيه اش را از ديوار گرفت... جلو رفت و بازوي طاها را گرفت... از جايي كمي بالاتر از دست مليكا... دست بچه را ارام كشيد... مليكا انتظارش را نداشت... دست طاها از دستش رها شد... هومن خيلي خونسرد گفت: - شما برو اعتراضت رو بكن و بيا!!!... چي كار به بچه داري... خسته است! مليكا چپ چپ نگاهش كرد... اينقدر بدش مي امد از ادمهاي فضول... دنبال وزنه هاي رضازاده مي گشت براي كوبيدن به سر اين... نه اينكه خيلي مي توانست بلندش كند... مي خواست بكوبد روي سر اين عوضي... هومن در مقابل وسوسه گفتن... اوخ اوخ ترسيدم... خيلي مقاومت كرد.

هومن در مقابل وسوسه گفتن... اوخ اوخ ترسيدم... خيلي مقاومت كرد... مليكا با حرص نفسش را خالي كرد و راه افتاد... دهن به دهن اين مرد مي شد كه چه؟... ارزشش را نداشت!!!... باور كنيد!! درب را هم محكم كوبيد... با رفتن مليكا... عاقبت هومن توانست رها از ترس كشته شدن، بخندد... ببين از كي جلوي خود را گرفته بود تا قهقهه نزند... از صبح... خب تحمل هم حدي دارد!!!... با صداي بلند خنديد و زير لب زمزمه كرد " من به اين وضع اعتراض مي كنم." ودوباره خنديد... گويا مي خواست راي شوراي امنيت را تغيير دهد... اعتراض!!!!... طاها با تعجب و كمي بق كرده نگاهش مي كرد... مادرش ناراحت بود... نمي توانست تحمل كند... دل كوچكش هرگز به ناراحتي مامانيش راضي نمي شد... اين مرد هم براي چه مي خنديد؟... نمي دانست... اين را مي دانست كه ادم بدي نيست... به او كمك كرده بود دوباشه اش را بخورد... ولي خب... ماماني چيز ديگري بود... هومن با صورت خندان درمقابل طاها خم شد... انگشتانش را داخل موهاي سركش پسرك كرد و سعي نمود به انها نظم بدهد... با حوصله گفت: - خوبي؟... خسته كه نشدي؟... طاها اول سرش را پايين اورد... يعني بله.... و بعد سرش را به طرف بالا حركت داد... يعني نه... هومن دستان كوچك اورا گرفت و گفت: - پس چيه؟... جاييت درد مي كنه؟ طاها مي دانست جاييش درد مي كند ولي نمي دانست كجا؟!!... كمي فكر كرد... اهان... دستش را به ساق پاهايش گرفت و گفت: - اينجام درد مي كنه... هومن تبسمي به صورت دوست داشتني او پاشيد... خب معلوم بود كه پاهايش درد خواهد كرد... از بس كه از صبح ورجه وورجه كرده بود... بچه ها خستگي حاليشان نيست... فقط وقتي مي فهمند كه در حال بيهوش شدن باشند... زير ب*غ*لهايش را گرفت و او را از زمين كند... درب محلي را كه فكر مي كرد سرويس بهداشتي هست باز كرد... هماطور طاها به ب*غ*ل وارد انجا شد ... طاها شلواركي به تن داشت... او را كنار روشويي نشاند ... اب را ولرم كرد... كفشهاي بچه را از پايش در اورد... و پاهايش را زير اب گرفت و ارام ارام شروع به ماساژ پاهايش كرد... طاها هم سرحال امده بود و با اب بازي مي كرد... اول با احتياط ... چون هر وقت مادرش صورتش را مي شست نمي گذاشت زياد با اب بازي كند... مي گفت لباست خيس مي شود... ولي چند ثانيه بعد جسورانه... اين مرد چيزي به او نمي گفت كه هيچ... به كارهايش هم مي خنديد!!... به به!! چقدر بازي با اب ل*ذ*ت داشت!... هومن بعد از اينكه پاهايش را حسابي ماساژ داد... دست و صورتش را شست و از صورت تميز و خيسش ب*و*سيد... دوباره به آ*غ*و*شش گرفت... به سمت اتاقها رفت و از طاها پرسيد: - از كدوم اتاق خوشت مياد؟ و به هر دو اتاق رفت... هر دو عين هم بودند... طاها به اتاق سمت چپي اشاره كرد و گفت : - از اين... هومن ابرويش را بالا انداخت و گفت: - باشه... ولي چرا؟ طاها بلافاصله گفت: - چون اينجا تلويزيون داره... هومن دوباره به هر دو اتاق نگاهي كرد... بچه راست مي گفت!!!... فقط يكي از اتاقها تلويزيون داشت... چه دقتي!!!... او را روي مبلي در اتاق خودش، يعني اتاقي كه تلويزيون نداشت، گذاشت... ساك مليكا و طاها را برداشته و داخل اتاقشان برد... و سپس ساك خودش را هم داخل اتاق خود گذاشت... روي مبلي كنار طاها نشست وگفت: - حالت خوب شد؟ - اوهوم... و زود اصلاح كرد: - يعني بله... هومن لپش را كشيد و گفت: - چيزي مي خوري؟ طاها سريع گفت: - لواشك داريد؟ - نه - پاستيل چي؟ - نه - خب پس چيزي نمي خورم! امان از دست اين بچه شيطان!!... خنديد و از جا برخاست... زيپ ساكش را باز كرد و جعبه اي را بيرون اورد و روي ميز گذاشت... دوباره نشست و درب ان را باز كرد... اجيل بود... پسته... بادام... بادام هندي... پسته اي را برداشت و پوستش را كند و دست طاها داد... مشخص بود زياد خوشش نيامده... ولي دستش را هم پس نزد... گرفت و در دهانش گذاشت... هرچند پاستيل و لواشك نبود... ولي خب از هيچي كه بهتر بود!... هومن به ترتيب پسته... بادام و بادام هندي دستش مي داد... او هم مي خورد... معلوم بود گرسنه شده... از غذاي ظهري كه داخل هواپيما خورده بودند تا حال چيزي نخورده بود... گاهي خودش هم بادامي به دهان مي گذاشت... طاها با لپي پر گفت: - اب مي خوام... هومن بلند شد و به سمت يخچال كوچك داخل اتاق رفت... دربش را گشود... خب خدا را شكر ... يكي دو بطري اب معدني داخل ان بود... يكي را برداشت و داخل ليوان يكبار مصرف روي ميز ريخت و به دست طاها داد... چقدر با اشتها مي نوشيد!... يك ضرب... مثل مادرش... بي توجه به ابي كه از لبش در حال چكيدن بود!!...تقه اي به در خورد... پس خانم معترض برگشتند!... نفسي تازه كرد و از جا برخاست... درب سوييت را گشود... نيازي به تفحص بيشتر نبود... نرفته مي دانست نتيجه چه خواهد بود!!... اقاي كمالي پخته شده اين كار بود... اگر نمي توانست مسافران را با كلامش راضي نگه دارد كه نمي توانست سي سال رييس كاروان باشد... خوب بلد بود چگونه حرف بزند!!... چگونه راضي كند!!...اما... خيلي دلش مي خواست بگويد... اعتراضتون رو كرديد؟!!... ولي نگفت... فعلا وقت اين كارها نبود!... اين بچه، البته منظورش مليكا بود نه طاها، خودش به اندازه كافي سرش به سنگ خورده بود... نيازي به متلك بيشتر نداشت... كنار كشيد و گفت: - بفرماييد!! مليكا كلافه و بي حوصله به نظر مي رسيد... اگر راه داشت اصلا وارد نمي شد... ولي در نهايت كه چه؟!!... بي هيچ كلامي وارد شد... بدون اينكه نيم نگاهي به سمت ان مرد بياندازد... فعلا مغزش كار نمي كرد... مي بايست سر فرصت بيشتر فكر مي كرد ببيند چه كاري بايد انجام دهد!!... خب مرحله اول، ساكها كه در ورودي نبودند... نگاهي به اتاق اول كرد... ساكش انجا بود... اما طاها نبود... به طرف هومن برگشت... هومن بدون اينكه او سوال كند جواب داد: - طاها اتاق منه اتاق من!!... به به... پس تقسيم بندي هم انجام شده بود!... ان هم بدون حضور او!!... سعي كرد به اين فكر كند ... اتاق با اتاق كه فرقي ندارد... اما نمي شد... از نديد گرفتن حضورش و نظرش خوشش نمي امد... ولي خب چاره چه بود؟!!... نمي شد كه هر دقيقه عين مرغ و خروس به هم بپرند كه ... مي شد؟!.... مسلما نه!... مرغ و خروس!!!... چه تمثيلي!!!... بامسما هم بود!... هومن وارد اتاقش شد... طاها روي مبل بپر بپر مي كرد... مليكا از همان دم در گفت: - طاها پاشو بيا ... طاها سرحال بود... گفت: - نميام!! مليكا كمي تند گفت: - يعني چي؟... گفتم بيا... زود باش!! بچه لبانش را غنچه كرد و گفت: - اخه كفشام اينجا نيست!! هومن دخالت كرد: - بذار باشه... داره بازي مي كنه... اينقدر بدش مي امد از ادمهاي فضول!!!... يكي نبود به او بگويد اخر تو سر پيازي ته پيازي!!... برو تو كوچه خودتان بازي كن! ... چه كار به كار من داري؟... وارد اتاق شد... طاها را ب*غ*ل كرد و از اتاق خارج شد... هومن سري تكان داد و خنده ارامي كرد... از همان روز اول فهميده بود زياد سربه راه نيست!... البته نه كه سربه راه نباشد... به نظر مي رسيد كه حرف گوش كن نيست... و يا در كل... نظر خودش مهمتر از ديگران است و يا نه... اصلا شايد با او مشكل داشت... شايد هم با همه مردها مشكل داشت... زياد نمي شناختش!! اما از يك چيز مطمئن بود... خودش را لوس نمي كرد... شل نبود... شايد دعوا داشت ولي... هومن خوب مي دانست كه براي دفاع از حريم خودش تندي مي كند... و همين موجب مي شد ناخوداگاه حسي اميخته به احترام نسبت به او داشته باشد... مليكا وارد اتاقش شد و درب را بست و قفل كرد... صداي كليك چرخيدن كليد به گوش هومن هم رسيد... اگر غير از اين بود تعجب مي كرد... طاها را روي مبلي گذاشت... كيف دستيش را باز كرد و كيكي بيرون كشيد و دست پسرش داد... طاها گفت: - مامان گشنه نيستم! مليكا سعي كرد بي توجه به روحيه كنونيش با پسرش مهربان باشد... دستي به سرش كشيد و گفت: - ماماني... اگه بخوري اشتهات وا مي شه... از ظهر چيزي نخوردي! طاها حق به جانب گفت: - خوردم... عمو بهم داد!... پسته... بادام... و ... اممم... از اون يكي... همون كه سفيده ... كمي هم درازه... يه كم هم كجه!... عمو؟؟!!... قانون نانوشته اي بين بچه ها مرسوم هست كه هر زن مهرباني مي شود خاله... وهر مرد مهرباني مي شود عمو... خب طاها هم از اين قانون تبعيت كرد... مليكا هم تعجب كرد و هم خنده اش گرفت... عجب ادرسي هم مي داد... سفيده ... درازه... كجه... با لبخندي گفت: - چي مي گي تو؟! طاها زود از جا جست و گفت: - برم بيارم ببيني؟ - نه لازم نيست... همين كارش مانده بود كه دوباره طاها را بفرستد پيش ان مرد... طاها دوباره با ذوق گفت: - مامان ... پاهام هم درد مي كرد ... عمو كفشهام رو در اورد... پاهام رو شست و زير اب نازشون(!!) كرد... خوب شد... اوه... پس براي همين كفش به پاي بچه نبود... در ان لحظه بقدري عصبي بود كه اصلا فكر نكرد چرا كفشهاي طاها نيست!!... ابروهايش را بالا انداخت... پاهايش را شسته بود... برايش اجيل داده بود!... ساكش را گشود... چند ملحفه بيرون كشيد... هرگز روي ملحفه هاي هتلها نمي خوابيد... پتوهاي روي تخت را كلا كنار گذاشت... هوا گرم بود واحتياجي به انها نداشت... ملحفه هاي سفيد با گلهاي صورتي خود را روي ملحفه هاي يكدست سفيد روي تخت پهن كرد... حتي براي بالشها هم روكش اورده بود... طاها هنوز شلوغي مي كرد... از روي اين مبل به روي ان مبل... ودوباره برعكس... او را به آ*غ*و*ش گرفت و ب*و*سيد و روي تخت گذاشت... - طاها جان ... ميخواي يه كم بخوابي؟ كدام بچه اي را ديديد كه از خوابيدن خوشش بيايد، تا طاها هم دوميش باشد!! طاها كه جاي جديد براي بالا پايين پريدن پيدا كرده بود... در حال پرش گفت: - نه مامان... خوابم نمياد... مليكا لبخندي زد... مي دانست جوابش همين است... ولي هميشه هم اميدوارانه سوالش را مي پرسيد... مي بايست سريع دست به كار مي شد... قبل از اينكه تمام فنرهاي تشكها بيرون نزده!! نگاهي به داخل ساك كرد و بسته كوچكي برداشت... پازل بود... ان را روي تخت گذاشت و گفت: - طاها فكر مي كني بتوني اين پازل رو به تنهايي درست كني؟ غرور كوچولويش را نشانه رفته بود... مادر بود و مي دانست چگونه او را وادار به كاري كند... طاها بلافاصله روي تخت شيرجه رفت... - مي تونم... - راس مي گي؟!... پس زود درست كن ببينم! طاها مشغول شد... مي دانست كه مدتي سرش گرم مي شود... هميشه فكر همه جا را مي كرد... به سليقه بيش از هر چيزي اهميت مي داد... يك بسته سفره يكبار مصرف مجلسي با خود اروده بود و نوار چسب... روي ميز را خالي كرد و سفره يكبار مصرف را روي ان انداخت... ضخيم و بادوام بود... گوشه هاي ان را به ارامي تا كرد و چسب زد ... مرتب و تميز شد... همين عمل را با روي پاتختي كنار تخت هم انجام داد... حتي داخل كشوهاي پاتختي هم از همان سفره يكبار مصرف انداخت... خلاصه هر جايي كه به نظرش نياز بود... حالا با خيال راحت مي توانست وسايلش را بيرون اورد... به هر حال قرار بود چند روزي انجا زندگي كنند... خيالش از اتاق راحت شد ... انگار كمي جابه جا شده بود... گيره را از روي موهايش باز كرد... از صبح زير روسري و چادر حسابي به هم ريخته بود... موي بلند داشتن اين دردسر ها را هم داشت... مقابل اينه ايستاد... مي خواست موهايش را شانه كند... تصوير داخل اينه برايش دهن كجي مي كرد... بلوز بنفش رنگش بدجوري در چشمش بود... اهي كشيد... بايد مقاوم تر از اين حرفها مي بود... سعي كرد افكارش را پس بزند و فقط به شانه كردن موهايش بپردازد... كارش با موهايش تمام شده بود... دوباره خود را نگريست... ابروان پر شده اش، صورتش را دخترانه كرده بود... هرچند حالا ديگر صورت دختر ها هم اينگونه نبود... حوصله نداشت زياد به خود برسد... حتي وجود خودش نيز برايش بي اهميت شده بود... خوبيش اين بود كه هم زياد پرمو نبود و هم موهايش رنگ زيتوني روشن داشت و همين باعث مي شد زياد نامرتب به نظر نرسد... در بحر چشمان غمگينش غرق بود كه صداي طاها به خودش اورد: - مامان ... سر خرگوشه نيست... تبسمي كرد و به سمت پسرش برگشت... تمام پازل درست شده بود و سر خرگوش ناقص بود... پس از اينكه به داد كوچولو رسيد... برگشت و به در اتاق نگاه كرد... نمي شد كه خود را داخل اتاق حبس كند... اگر سرويس بهداشتي مشترك نبود، قابل تحمل تر بود... اين هم شد هتل!!!... كمي فكر كرد... انگار چاره اي نبود... قفل در را به ارامي چرخاند... چادري به سرش كرد... به رنگ قهوه اي تيره با گلهاي درشت صورتي... به صورت سفيدش مي امد... بيرون رفت... نيم نگاهي به در سمت چپش انداخت... در نه باز بود و نه بسته... تقريبا بسته بود ولي چفت نشده بود... كمي تعلل كرد... ولي اخرش چه؟... چاره اي نبود... طبق معمول هر مسافرت... كل سرويس بهداشتي را اب گرفت... از دستگيره در گرفته تا روشويي... خلاصه همه جا... نمي شد به اين كارگرهاي هتل اعتماد كرد ... ان هم غير هموطن... دست و رويش را با اب خنك شست... البته اگر به ان اب مي شد گفت خنك!... ليوان يكبار مصرفي برداشت و ته ان را با سنجاقش سوراخ سوراخ كرد... و ان را داخل جامسواكي قرار داد... تا خمير دندان و مسواكهايشان را داخل ان قرار دهند... خب بالاخره راضي شد!... انگار كارش تمام شده بود... و اين درحالي بود كه همسايه اش از همان ثانيه اول روي تخت ولو شده بود... تنها كار مفيدش اين بود كه كفشهايش را از پا كنده بود... ان هم فقط به اين علت كه پاهايش استراحتي كرده باشد!!! مليكا لحظه اي در ورودي ايستاد و به درب اتاق هومن خيره شد... اقاي كمالي در لفافه به او فهمانده بود كه در اين سفر گوش به فرمان اين اقا باشد!!!... با حرص لبش را گاز گرفت... اين ديگر غير قابل تحمل بود... و بدين مفهوم بود كه ديگر نمي شود شكايت اين مردك را پيش اقاي كمالي برد... البته زياد هم در لفافه نگفته بود... خيلي واضح گفته بود كه اقاي رستگار حالا شوهر تو هست!!... چه موقت چه غير موقت!!... پس نه تنها شرايط اتاقها ناجور نيست ... بلكه بايد روي حرفهايش هم حساب ويژه باز كند... واين يعني كه يعني!!!... احتمالا مجبور مي شد برود سراغ همان راه حلهاي خوبي كه ساعتي پيش درباره او در ذهن داشت!!!... وارد اتاقش شد... طاها با ديدنش دستانش را از هم گشود... ه*و*س آ*غ*و*ش مادرش را كرده بود... هنوز از ب*و*س و ب*غ*ل فارغ نشده بودند كه، ضربه ارامي به در اتاق خورد... مليكا برخاست و چادرش را روي سرش انداخت... كمي مكث كرد... انگشتي به چانه اش كشيد... نمي شد كه جواب ندهد... ناراضي قفل در را چرخاند... درب را باز كرد...

»ناراضي قفل در را چرخاند... درب را باز كرد... هومن یک دستش را به دیوار گرفته بود و به ان تکیه داده بود و منتظر بود تا ببیند کی ملیکا رضایت می دهد و در را باز می کند... با بازشدن در راست ایستاد... ملیکا گفت: - بله؟ - می خواستم بگم ساعت شام 8 تا 10 هست... حاج اقا رضایی هم گفتن ساعت 10:30 همه پایین باشن... یه سر می ریم مسجدالنبی... چهره ملیکا حالت سوالی به خود گرفت و گفت: - مگه شبا مسجدالنبی بازه؟ - نه... فقط می ریم یه زیارتنامه بخونیم و سلامی به حضرت عرض کنیم... - یعنی فقط به محوطه مسجد میریم؟ - اره... عمدا این زمان رو انتخاب کردن... محوطه خلوت هست و می شه درب ها و نواحی مختلف مسجد رو نشون مسافرا بدن... ملیکا به ملایمت سری تکان داد و گفت: - ممنون اطلاع دادین... هومن نگاهی به ساعتش کرد وگفت: - دیگه وقت شامه... اماده بشید، بریم پایین! حرفش زیادی آمرانه نبود؟... ملیکا اخم کمرنگی به پیشانی اورد وگفت: - شما بفرمایید... ما هم کمی بعد میاییم... هومن خیلی راحت گفت: - منتظر می مونم... هر وقت اماده شدید... صدام کنید... عجب... خب برو دیگه... چی کار به کار ما داری!!!... - گفتم که شما بفرمایید... - نه... عجله ای نیست... با هم می ریم!!!! داشت کم کم عصبانی می شد... سعی کرد ارام صحبت کند: - غذاخوری در زیر زمینه... و باور کنید راه رو بلدم... نگاهی به هومن کرد که هنوز ایستاده بود!!... - اصلا مگه غذاخوری اقایون و خانومها باهمه؟ - نه... - خب پس برید غذاتون رو بخورید دیگه!!... هومن لبخندی زد و با حرکت مختصری گفت: - باشه ... همینکه به سالن رسید... لبخندش تبدیل به خنده شد... با خود فکر کرد... "خوب کنف شدی اقا هومن!!!... حالا برو برا خودت سوت بلبلی بزن!... با اون قد فسقلیش راس می گه،خب!.." وکلام خودش را به تمسخر تکرار کرد " نه منتظر می مونم!!!!... " ملیکا درب را بست از برخورد خود راضی بود... می دانست به مرد جماعت نباید رو داد... و حرف یکی از فامیلهایشان را به یاد اورد که می گفت، به سه موجود نباید رو داد... مرد ... بچه ... گربه... البته منظورش از مرد همان شوهر بود... ملیکا هم حرف گوش کن!!... اطاعت امر نموده بود... شام را صرف كرده و حالا پشت درب اتاق قدم رو مي رفت... در زدن فايده نداشت... خوب معلوم بود باز نمي كنند... حتما مشغول صرف شام بودند... كلافه زير لب زمزمه كرد: - من مي گم بيا با هم بريم ... برا همين چيزا مي گم... حرف گوش نمي ده كه!!... احتمالا نيم ساعتي معطلي داشت... سوار اسانسور شد و به لابي رفت... به هر حال بهتر از ايستادن در سالن بود... مي خواست بنشيند كه با نگاهي به پذيرش، فكر كرد... اي كاش كليد را تحويل پذيرش داده باشد!... هر چند تصور نمي كرد اينقدر دور انديش باشد... در هر صورت به امتحانش مي ارزيد... جلوتر رفت و كليد اتاق 311 را خواست... مسئول پذيرش با نگاه مختصري به برد... كليد را دستش داد!... ابروهايش را بالا داد...نه بابا... مثل اينكه زياد هم بيفكر نيست!! حدود ساعت ده و بيست دقيقه از اتاق خارج شد و به طبقه همكف رفت.... در پايين منتظر بودن بهتر از كنف شدن بود!... اكثر مسافران انجا جمع شده بودند ودر انتظار حركت بودند... اما ان دو هنوز نيامده بودند... نگاهي به ساعت كرد... ساعت ده و بيست و نه دقيقه را نشان مي داد... چشمش به اسانسور بود... شايد قصد نداشتند بيايند!... دوباره پا به پا شد... تقريبا همه امده بودند... درست ساعت ده و نيم بود كه بالاخره چشمش به جمال انها روشن گرديد... سريع نگاهش را برگرفت... با چند دقيقه تاخير راه افتادند... هتلشان به مسجد النبي نزديك بود... حدود هفت هشت دقيقه اي كه پياده مي رفتند به محوطه مسجد مي رسيدند... اما عجيب بود كه همان چند قدم را هم غم غربت فرا گرفته بود... غربتي سينه شكن... غربتي كه هيچ بغض جانسوزي بازش نمي كند... غربتي غريب... شهر پيامبر... شهري كه رسولمان اولين بار حكومت اسلامي تشكيل داد... شهري كه علي در ان قدم زد... و فاطمه... تنها انساني كه اجازه يافت درب منزلش به داخل مسجد باز شود... دربهاي ديگر را ببنديد... درب خانه فاطمه براي اين مكان بس است... دربهاي ديگر تقدس اينجا را ندارند... ولي اكنون... اكنون چه؟!! سرزميني كه روزي وحي آن را سيراب مي كرد و ب*و*سه بر قدم علي و فاطمه مي زد... اكنون به ماتم نشسته... شير زني كه روزي فقط درب خانه او مجوز باز شدن به مسجد را داشت... اكنون بردن نامش نيز جايز نيست... هرجا اسمي از اوست بايد بسته بماند... دورش را حصار بكشيد... دربش را ببنديد... مبادا كسي نامي از دختر رسولمان ببرد... مبادا كسي بپرسد او كه بود؟!... مبادا كسي بفهمد او چگونه زيست؟!!... چرا مسافران هميشه اين چند قدم را به جاي لبخند با اشك مي ايند؟!... چرا اين همه سكوت؟!... به چه مي انديشند؟!... چرا اشك مهمان صورتشان مي گردد و غم مهمان دلشان؟!... اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا رَسُولَ الله

ايستادند... حاج اقا رضايي توضيح مي داد... اين گنبد سبز رنگ... مرقد مطهر اقايمان است... پيامبرمان... زير ان انساني كه از ازل تا به ابد عزيزترين بوده ارميده است... در محوطه ارام شب ... در مقابل گنبد سبز رنگ... با دلهايي پرشور ايستادند... حاج اقا شروع به خواندن زيارتنامه كرد... اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا رَسُولَ سلام بر تو اى رسول اللّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا نَبِىَّ اللّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا مُحَمَّدَُ بْنَ عَبْدِ اللّهِ خدا سلام بر تو اى پيغمبر خدا سلام بر تو اى محمد فرزند عبداللّه اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا خاتَِمَ النَّبِيّينَ اَشْهَدُ اَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ الرِّسالَةَ وَاَقَمْتَ سلام بر تو اى خاتم پيمبران گواهى دهم كه تو رسالت را رساندى و الصَّلوةَ وَ اتَيْتَ الزَّكوةَ وَاَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَيْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ نماز را برپا داشتى و زكات دادى و امر كردى به معروف و نهى كردى از كار بد وَعَبَدْتَ اللّهَ مُخْلِصاً حَتّى اَتيكَ الْيَقينُ فَصَلَواتُ اللّهِ عَلَيْكَ وَرَحْمَتُهُ و عبادت كردى خدا را از روى اخلاص تا مرگ به سراغت آمد پس درودهاى خدا بر تو باد و رحمتش وَعَلى اَهْلِ بَيْتِكَ الطّاهِرينَ و بر خاندان پاكيزه ات در نيمه هاي دعا بودند كه ماموري سر رسيد... نايستيد... حركت كنيد... جمع نشويد... دعا نخوانيد!!! خدايا... اينها از چه مي ترسند؟!! چرا جمعي ساده اينان را چنين اشفته مي سازد؟! چاره اي نداشتند... قرار بر سازش بود... حركت كردند...زيارتنامه را نيز در حين حركت مي خواندند... توقفي كوتاه و دوباره حركت... خانه وحی، خانه ای که فرشتگان، بی اجازه صاحب خانه وارد نمی شدند،چگونه است که حالا حضور پلید و گستاخ عده ای جاهلان ناپاک را به تجربه نشسته است؟! هومن نيم نگاهي به سمت مليكا انداخت... با هر سلام... با هر درود... با هر حرف... با هر دعا... اشكي به صورتش روان بود... مگر مي توانست نگريد... دل بهانه گريه داشت... و چه مكاني بهتر از اينجا براي خالي شدن... اگر خالي شدني در كار بود... نمي دانست غربت مدينه دلش را چنين ريش مي كند يا غربت و تنهايي خويش... چگونه مي توانست گريه نكند؟... وقتي اين راه را قبل از اين با مردش پيموده بود... نبودش سنگين بود... سنگين ترين بغض ممكن... مگر نه اين است كه حال مي بايست دست فرزندش در دست پدرش مي بود؟!... كنار ديوارهاي بقيع بودند... خلوت بود و سكوت بود و يك دنيا حرف... پشت اين ديوارها كجاست؟... چه كسي در اين خلوت دراين غربت ارميده است؟... زهرا اينجاست؟... كسي چه مي داند؟... زهرا جان... آیا می شود باور کرد؟ تو که زنده ترین زنده ها بودی و تو که تمام آن چه که در حیات می گنجد، به پاس وجود تو هستی گرفته اند، چگونه می توان باور کرد که تو زنده نباشی؟ مگر می توان گفت که تو زنده نیستی؟ مگر جز این است که بر عرش ایستاده ای و اعمال قوم پدر را می نگری و واسطه حاجات می شوی و مگر برای آمرزش، قوم توبه کار به تو متوسّل نمی شوند و مگر قرار نیست که تو شفیع گنهکاران رستاخیز باشی؟ دیوارهای غربت ضجه می زنند ؛ این دیوارها شاهد لحظه لحظه حضورت بوده اند ، شاهد لحظه لحظه درد و عشق و اشک و مناجاتت که آتش به جگرهایشان می ریخته است. این دیوارها شنیده اند کلمات سوزاننده ات را و آن همه گلایه ای که از این قوم داشتی و اینک، جای خالی تو را می گریند؛ جای خالی دستانِ تو را که هر وقت می خواستی در خانه حرکت کنی، از دردِ پهلو باید دست را به دیوار تکیه می دادی... كنار ديوار بقيع هم رحمي در كار نيست... حتي از پشت ديوار هم مي ترسند... حق ايستادن در پشت ديوار ها را هم ندارند ... دوباره مامور... دوباره حركت... یابن طاها! دل خونتر از آن است که بتوان وصف نمود. پسر مکه و منی! تنهایی اجداد مظلومت را در شهر نور میبینی؟ آیا میشود پرده غیبت را کنار نهی و دار این ظلم و ستم را بگیری؟! ظلمی تیره که کون و مکان را فرا گرفته و اوج این مظلومیت در چهار گوشهی بقیع نمایان شده. در کنار جگر گوشههای زهرای مرضیه و اکنون که پنجمین خورشید تابان ولایت در بستر خاک آرامیده، تنها قامت سبز مولایمان سایه بان بارگاهش شده. تنها باران اشکهای او مزار خاموشش را نور بخشیده است. دستهای گنه کار را بالا میبریم و دعا میکنیم صبح ظهورش را، صبح عدل را، صبح سپید را. طاها چادر مادر را چنگ زده... سرش را ميان چادرش پنهان كرده... دلش كلي بغض دارد... مي داند، حتي اگر بخواهد هم اشك مادر تمامي ندارد... مدتي است كه اينگونه است... ديگر از او نمي خواهد گريه نكند ... مي داند بي فايده است... اما قلب كوچكش طاقت غم مادر را ندارد... مزاحم مادر نمي شود... فقط اشكهايش را ارام با چادر مادر پاك مي كند... در حركتشان به سمت ضلع ديگر بقيع، تا بلكه ماموران دست از سرشان بردارند و زيارت ائمه بقيع را بخوانند، هومن اهسته به ان دو نزديك شد... نزديكتر كه بود هق هق ارام مليكا را مي شنيد... در عجب بود كه چرا طاها شلوغي نمي كند!!! مي ديد كه پسرك مدتي است به مادر چسبيده است... پيش رفت... بي هيچ حرفي... دست انداخت و طاها را از مادر جدا كرد... بلندش كرد و به آ*غ*و*ش گرفت... فصل ششم: 1. موبايلش كه زنگ خورد سريع از خواب پريد... هميشه ساعتش را طوري تنظيم مي كرد كه بصورت فشرده كارهايش را انجام دهد... كه مبادا كمي كمتر بخوابد... مي خواست براي نماز صبح به مسجد النبي برود... نمي شد كه در يك قدمي انجا باشي و نروي... ارام و بي سر و صدا، اماده شد و راه افتاد... در راه هوا هنوز تاريك بود و تك وتوك افرادي در حال حركت بودند... مسير همه هم به يك سمت بود... هر چه به محوطه مسجد نزديك تر مي شد به تعداد افراد در حال تردد افزوده مي گرديد... و مسجد مثل هميشه پر از ادم... با سلامي وارد شد... اين سومين باري بود كه به انجا مشرف مي شد... فضاي داخل مسجد دلباز و قشنگ بود... جايي پيدا كرد و به نماز ايستاد... بعد از اقامه نماز ، مدتي نشست... قصد نداشت بلافاصله برگردد... تا وقت صبحانه فرصت داشت... كمي قران خواند... و بعد دعا... دعاي ان روزش اختصاصي بود... اختصاص به همسفرانش داشت... يك دعاي ويژه براي همراه ويژه اش در اين سفر... از شب پيش فكرش درگير بود... از وقتي چشمان گريان مليكا و طاها را مشاهده نموده بود... به ستوني تكيه زده و ارام و زير لب دعا مي كرد: - خدا بهشون صبر بده... خدايا حالا كه از دستشون گرفتي از فكرشون هم بگير... به قلب هر جفتشون ارامش بده... و ارام ارام مي گفت و مي گفت... با نگاهي به ساعت از جا برخاست... بيرون شلوغ تر شده بود... بي عجله و قدم زنان به سمت هتل مي رفت... راه پر بود از مسافر و دست فروشهايي كه براي عرضه اجناس خود به انجا امده بودند... طبق معمول يك دستش در جيبش بود و با طمانينه راه مي رفت... حدود ساعت هشت بود كه به هتل رسيد... براي صبحانه تا ساعت نه و نيم فرصت داشتند... حالا مي توانست به اتاق برود... كليد اتاق را برنداشته بود، چرا كه قفل كردن درب سوييت به منزله حبس ان دو در انجا بود... و درست به همين علت هم كمي وقت كشي نموده بود تا انها بيدار شوند... و حالا حتي اگر بيدارشان هم مي كرد مشكلي وجود نداشت... وقت صبحانه بود... با پشت انگشت تقه اي به در زد... دوباره... و دوباره... عكس العملي دريافت نكرد!... يعني هنوز خواب بودند؟!... كمي محكم تر در را زد... وباز بي جواب! مثل اينكه خوابشان خيلي سنگين بود... باز در را كوبيد... نه جوابي در كار نبود!... يك مرتبه فكري از ذهنش گذشت..در پي اين فكر به سمت اسانسور حركت كرد... - كليد اتاق 311 در عرض يك ثانيه كليد در دستش قرار داشت!!!... و اين يك مفهوم بيشتر نداشت، كسي در اتاق نبود!!!... يعني بيرون رفته بودند؟!... كلافه از هتل بيرون زد... نگاهي به اطراف انداخت... نه... نبودند!... اقاي كمالي تاكيد كرده بود كه تنهايشان نگذارد... احتمالا براي نماز صبح رفته بودند... زماني كه هوا هنوز تاريك بود... عصبي چرخي زد... نه خير خبري نبود! دوباره به هتل برگشت... شايد امده باشند!!... در لابي كه نبودند... و در بيرون اتاق هم همينطور... در داخل اتاق هم نمي توانستند باشند... كليد در دست او بود... در صورت رفتنشان به نماز صبح، مي بايست تا حال برمي گشتند... اگر نماز نرفتند پس كجا هستند؟ نگراني نيز به حس ناراحتي اش دامن زد... اگر خداي ناكرده اتفاقي برايشان رخ مي داد، حتما مي بايست جوابگو باشد... قول داده بود تا مراقبشان باشد، قولي مردانه... نگاه دوباره اي به ساعت كرد چيزي به ساعت نه نمانده بود... شايد براي صبحانه رفته اند؟!... يك صبحانه مگر چقدر طول مي كشد؟!... دكمه اسانسور را فشرد... براي اطمينان مي خواست سري به غذا خوري بزند... منتظر ايستاد... اسانسور كه رسيد، سريع درب ان را گشود... با باز شدن درب اسانسور چشمش به يك جفت چشم قهوه اي روشن خيره ماند... صداي سلام طاها موجب شد تا لحظه اي نگاه از او برگيرد، نگاهش را پايين برد و جواب اهسته اي به طاها داد... در دستش بسته كوچكي وجود داشت... به احتمال قوي اسباب بازي... انگار تازه خريده شده بود... هنوز از بسته اش خارج نگرديده بود... دوباره جهت نگاهش را به سمت بالا كشيد... اخمي در پيشانيش خود نمايي مي كرد... مليكا لب باز كرده بود تا سلامي بدهد...با ديدن اخم روي پيشاني و چشمان عصباني هومن لب فرو بست... مليكا لب باز كرده بود تا سلامي بدهد...با ديدن اخم روي پيشاني و چشمان عصباني هومن لب فرو بست... هنوز درب اسانسور را نگه داشته بود... با سرش اشاره ای کرد که بیرون بیایند... چاره ای هم نبود، نمی توانستند که داخل اسانسور بمانند!!.. چند قدم حرکت در سالن هرسه ساکت بودند و هومن نیم قدمی جلوتر بود... به محض رسیدن مقابل درب، هومن کلید انداخت و در را گشود... کنار ایستاد تا نخست انها وارد شوند... تا در را بست، روبه سمت ملیکا چرخاند و با لحن محکمی گفت: - همینجا وایستا!! و دست طاها را گرفت و به اتاق خودش برد... ملیکا از لحن او خوشش نیامده بود، با ناراحتی تمام هوای داخل سینه اش را به یکباره خالی کرد... آیپد هومن روی تخت بود، دیشب هرچند دیر وقت بود ولی ده دقیقه ای با ان کار کرده بود... یار جدا نشدنیش بود... انگار اکسیژنی، چیزی از ان ساتع می شد که برای ادامه حیات ضرورت داشت... سریع روشنش نمود و دم دست ترین بازی ممکن را گشود... و در مقابل طاها قرار داد... کودک با دیدن هواپیمای در حال حرکت با ذوق فراوان بالا پرید و هیجان زده گفت: - می خوام اینو بازی کنم. هومن خواست توضیحی بدهد که طاها به سرعت گفت: - خودم بلدم! و انگشتش روی صفحه حرکت کرد... واین واقعیت را که امروزه همه بچه ها با بلد بودن تمام فنون کامپیوتر به دنیا می ایند را رسما به ثبت رساند!! هومن از اتاق بیرون رفت... قیافه تندی به خود گرفته بود... می بایست تکلیف این مساله همین امروز و همین حالا یکسره می شد... با عصبانیت گفت: - کجا رفته بودین؟ ملیکا زل زد به چشمان عصبی مرد مقابلش... جواب نداد... نگاه او هم دست کمی از هومن نداشت... می خواست این مرد را از رو ببرد... او می بایست می فهمید که نباید پا از گلیمش فراتر بگذارد!... انتظار برای جواب طولانی شد... و نفسهای هومن تندتر گشت... - نیازه سوالم رو تکرار کنم؟! ملیکا حالت مبارزه به خود گرفت و گفت: - فکر می کنید این موضوع ارتباطی به شما داره؟ دست هومن مشت شد... - عادت ندارم در اموری که بهم مربوط نیست، دخالت کنم! ملیکا محکم نگاهش کرد و گفت: - خوبه!!... پس دیگه حرفی نمی مونه... با اجازه! و خواست به طرف اتاقش برود... هومن با گامی درست مقابلش قرارگرفت... و در واقع راهش را سد کرد... و خشمگین گفت: - تا جواب سوالم رو ندی، جایی نمی ری! ملیکا ملاحظه را کنار گذاشت و واضح گفت: - این مطلب هیچ ربطی به شما نداره. هومن از میان دندانهای به هم فشرده اش گفت: - اگر نداشت نمی پرسیدم!! فرد روبرویش هم سعی کرد کم نیاورد... خیلی جدی گفت: - می شه بفرمایید چه ربطی؟ هومن با ابروهای در هم کشیده گفت: - یعنی لازمه دقیقا ارتباطش رو بیان کنم؟!!! ملیکا دیگر واقعا داشت از کوره در می رفت... این سوال و جواب برایش خیلی ثقیل بود... عادت نداشت... ان هم از طرف مردی که برایش بی اهمیت بود... دنبال جملاتی می گشت که هم بتواند احساسش را منتقل کند و هم او را سرجای خود بنشاند... درحالت عصبی چیدن جملات کنار هم سخت به نظر می رسید... اگر فرصت داشت می توانست فکر کند و پاسخ دندان شکنی به این مرد بدهد... تمام سعی خود را کرد تا کلمات را درست کنار هم بچیند و لحنش کنترل شده باشد: - ببینید اقای محترم!... شما یه کمکی بهم کردید و من تا عمر دارم در این باره ازتون ممنونم... ولی دلم می خواد یه چیزی رو بدونید ... اون هم اینکه من به هیچ کسی اجازه نمی دم در کارهام دخالت بکنه... بخصوص کسانی که هیچ نقشی در زندگیم نداشته و ندارند... اخم هومن عمیق تر شد: - حالا تو گوش کن... چه بخوای چه نخوای!... چه این ارتباط به خواست من و تو باشه و چه نباشه!... چه از این ارتباط خوشمون بیاد و چه نیاد!... حالا هست!!... و باید بهش احترام بذاریم... من به اقای کمالی قول دادم که در این سفر ازتون مراقبت کنم... شما بگید، چطور می تونم این کارو بکنم وقتی ندونم کجایید و کی می ایید و کی می رید؟ ملیکا نگاهش را به سمتی دیگر معطوف کرد و لبانش را بهم فشرد... و در همین حال گفت: - من... میتونم مراقب خودم باشم!!! هومن خیلی مسلط گفت: - اصلا نمی خوام در این مورد بحث کنم!... ولی دفعه اخرت باشه که تنهایی و بدون اطلاع میری بیرون!! بغض به گلوی ملیکا چنگ زده بود... نگاهش هنوز به سمتی دیگر بود... داشت نفسهایش را تنظیم می کرد تا به اشکش اجازه ریختن ندهد!... فعلا نمی توانست جواب دهد... نه که جوابی نداشته باشد... ولی نمی خواست غرورش پیش این مرد شکسته شود... اگر حرف نمی زد سنگین تر بود تا بریده بریده سخن گوید... هومن کلامی با خود داشت... مرگ یکبار ... شیون هم یکبار... حالا که تا اینجای راه را امده بود بقیه اش را هم می رفت... دوست نداشت این بحث دوباره اتفاق بیافتد ... می بایست مطمئن می شد... حتی اگر سوالش در این شرایط کمی بی رحمانه بود: - حالا می ریم سر سوال اول... کجا رفته بودین؟ ملیکا نفس کم اورده بود... لعنتی... با حرص گفت: - همونجا که شما رفته بودید!! هنوز مصر بود که از زبان خودش بشنود...

- دقیقا کجا؟!!ملیکا لب پایینیش را لحظه ای به دندان گرفت... و با لحنی تند و عصبی و خیلی تلگرافی گفت: - نماز صبح... مسجد النبی... انگار بازدم هومن راحت تر پس داده شد... کمی ارامتر گفت: - همین!!!... جوابم فقط دو کلمه بود! ملیکا نگفت که همین دو کلمه را هم به کسی نمی گوید ... نگفت او دوست ندارد در مقابل هیچ کس جوابگو باشد... نگفت رفتارش همیشه طوری است که نیاز ندارد جواب پس بدهد... نه که نخواهد بگوید... نتوانست... سوزش گلویش مانع شد... نمی خواست بیش از این بشکند... لعنت به این بغض و اشک که همیشه همراه دو کلام حرف جدی خانومها هست!... هومن تمام تلاشش را کرد تا حرفش علی رغم جدی بودن، ارام هم باشد: - به هرحال در هوای تاریک صبح تنها رفتنتون درست نبود!! از مقابلش کنار کشید... ملیکا به داخل اتاق پرید و دربش را بست، به پشت در تکیه زد و بغض فرو خورده اش را رها کرد... اشک روی گونه اش جاری شد... نه... ان مرد حق نداشت چنین او را توبیخ کند!... حق نداشت!! هومن ثانیه ای به درب بسته اتاق او نگاه کرد... به نظرش زیاد تند نرفته بود!... حتی تن صدایش را هم کنترل کرده بود!!... به داخل اتاق خودش رفت... طاها جوری روی آیپد شیرجه رفته بود که اگر تا خود شب صدایش نمی کردند، چیزی نمی فهمید... نگاهی به ساعت کرد... نه و ربع بود... بازوهای طاها را گرفت و بلندش کرد... پرسید: - طاها... صبحونه خوردین؟ طاها نه سریعی گفت... دوست داشت برگردد سر بازیش!... پس صبحانه نخورده بودند... دست طاها را گرفت و گفت: -بازی بمونه برا بعد... حالا بریم صبحونه که خیلی دیره... طاها بازی را به صبحانه ترجیح می داد... نق زد: - گرسنه نیستم... می خوام بازی کنم! لپش را اهسته کشید و گفت: - وقتی برگشتیم می دم حسابی باهاش بازی کنی. دستش را می کشید تا با خود همراهش سازد... طاها ایستاد و گفت: - تفنگم!! اسباب بازی تازه اش مانده بود... برش داشت... چند ضربه به در اتاق ملیکا زد... ملیکا هنوز پشت در بود... فعلا سعی داشت حرفهای همسفرش را هضم کند... برگشت و به سرعت در را باز کرد و گفت: - دیگه چیه؟ دعوا داشت... حالش خوب نبود... در ان لحظه از وزنه های معروف رضازاده لازم داشت... از همانهایی که دیروز هم به انها نیاز پیدا کرده بود... می بایست فکری اساسی در این باره می کرد... با دیدن طاها در کنار او ... صدایش را پایین اورد و نگاهش را به سمتی دیگر سوق داد... اما همان چند لحظه کافی بود تا حیرت تمام صورت هومن را پر کند... چه می دید؟... چشمان ملیکا سرخ بود و صورتش خیس خیس... مگر چه اتفاقی افتاده بود؟!!!!... خب دو کلام حرف حساب زده بودند!!!... این همه اشک برای چه بود؟!!! خود را از تک و تا ننداخت... فرصت نبود... گفت: - برا صبحونه داره دیر می شه... عجله کنید... بریم!! نمی شد از شکم گذشت!... ملیکا با همان لحن سابق گفت: - ما نمی خواهیم صبحونه بخوریم! نکنه باید برا این هم از شما اجازه بگیریم؟!! هومن نفس عمیقی کشید و گفت: - باشه میل خودته... ولی طاها چه گ*ن*ا*هی داره!!... من طاها رو با خودم می برم! و منتظر جواب او نشد... و در مقابل نگاه بهت زده ملیکا کلید را برداشت و بیرون رفت... در را هم قفل کرد!!!... صبحانه شان بیش از نیمساعت که طول نمی کشید!!... و زیر لب زمزمه کرد: - تا تو باشی اول فکر کنی بعد حرف بزنی!! وقتی وارد سالن شد... متوجه شد که اسانسور در طبقه خودشان است... برای اینکه ان را از دست ندهند، طاها را ب*غ*ل کرد و زود خود را به اسانسور رساند... نه که فکر کنید این همه عجله برای شکم خودش بود!... دلش بیشتر شور طاها را می زد!!!! داخل اسانسور بچه را زمین گذاشت... فکر کوچولو پیش مادرش گیر کرده بود... گفت: - عمو؟!... هومن با محبت نگاهش کرد و گفت: - بله؟! - مامان باز سرش اوف شده بود؟ چشمانش را ریز کرد و خم شد: - مگه سر مامانت اوف می شه؟ - اوهوم... بله! هومن خواست دقیق تر بداند: - همیشه اوف میشه؟ - نه ... اون وقتا نمی شد... و با دستش به پشت سرش اشاره کرد... و ادامه داد: - تازگیا بیشتر اوف می شه... هومن متفکرانه پرسید: - چرا؟

ای بابا... بچه از کجا می دانست؟... تا همین جا هم خیلی تیز بود که جواب داده بود ... هرچند زیاد هم منتظر جواب نبود... انگار از خودش پرسیده باشد...

ای بابا... بچه از کجا می دانست؟... تا همین جا هم خیلی تیز بود که جواب داده بود ... هرچند زیاد هم منتظر جواب نبود... انگار از خودش پرسیده باشد... اسانسور ایستاد... پیاده شدند... طاها گفت: - مامان زیاد لواشک نمی خوره!!!!!! هومن متعجب از این حرف بی ربط بچه گفت: - منظورت چیه، طاها؟ طاها با یاداوری خاطره ای، کمی ناراحت گفت: - من زیاد لواشک خورده بودم... هم سرم اوف شده بود، هم شکمم... هومن یکمرتبه خندید... چقدر این بچه بامزه بود... وارد سالن شده بودند... تقریبا همه داشتند صبحانه شان را تمام می کردند... ولی چند نفری هم تازه وارد شده بودند... به هر حال وقت پایان نیافتاده بود... به طرف میز سلف سرویس رفت و از هرچه که دم دستش بود برداشت... پنیر ... مربا... کره... نان... شیر..تخم مرغ هم که تمام شده بود... اخروقت بود خب!... طاها هم برای خودش برمی داشت... پشت میزی نشستند و هومن گفت: - نباید زیاد لواشک بخوری!!... خب بعد چی شد؟ طاها لب برچید و گفت: - مامان بردم دکتر... و با اخم تاکید کرد: - من دکترا رو دوس ندارم!! هومن دوباره خندید... خدا به دادش برسد... خب علی الحساب این کوچولو نباید شغلش را بفهمد... در حینی که برای طاها لقمه می گرفت، پرسید: - چرا؟! طاها حق به جانب گفت: - چون امپول می زنن! هومن تبسمی کرد وگفت: -دکترا که امپول نمی زنن!! طاها با لپی پر گفت: - اگه اونا تو اون دفتر ننویسن... پرستارا نمی زنن که... هومن با حوصله برایش توضیح داد: - دکترها بچه ها رو دوس دارن... برا اینکه حالشون خوب بشه، مجبورن براش داروهایی که لازمه بدن... گاهی هم امپول... بچه از این حرف خوشش نیامد... کودکانه گفت: - نمی خوام!!!... من همه شربتام رو می خورم ، مامان رو اذیت نمی کنم... ولی اون دکتره برام ، از اون امپول گنده ها نوشت... از اونها که اینجا می زنن... و به بازویش اشاره کرد و گفت: - اسمش... اسمش ... یادم رفته اسمش چیه! هومن لبخندی زد و گفت: - سرم... اسمش سرمه... - اره... همون... مهربان دستی به سرش کشید و شیر را دستش داد و گفت: - بخور... خود نیز مشغول بود... کمی بعد گفت: - طاها؟... مامان صبحونه چی دوس داره؟ طاها طوری که انگار حرف خیلی مهمی می زند گفت: - من همه چیز دوس دارم... ولی مامان کره مربا نمی خوره... دوست نداره!... به من می گه همه چی دوس داره... ولی هیچوقت از اونا نمی خوره... فقط نون و پنیر می خوره... من می دونم کره مربا دوس نداره... خودم فهمیدم!!! از حرف زدن این بچه خوشش می امد... خیلی سعی می کرد با ان صدای بچگانه، عین بزرگترها حرف بزند... مدت کوتاهی در سکوت صبحانه خوردند... ولی یکمرتبه بدون مقدمه گفت: - عمو؟... اینجا مسافرته؟! هومن چینی به پیشانی انداخت و گفت: - بله!!... همه اومدیم مسافرت... طاها خیلی جدی گفت: - از خونمون دوره؟ - بله!! - خیلی دوره؟! از حرفهای بچه هنوز متعجب بود... جواب داد: - اره عزیزم... خیلی دوره؟ طاها بغض کرده گفت: - پس چرا بابام اینجا نیست؟ هومن ماتش برد... منظور این بچه چه بود؟... در جواب دادن می بایست احتیاط می کرد... توقفی کرد و با ارامش گفت: - مگه باید اینجا باشه؟ پسرک انگار اماده گریه بود... گفت: - اره ... مامان گفت... خودش گفت... بابا رفته مسافرت ... یه مسافرت دور... خیلی دور!!!... چند لحظه سکوت کرد و بعد محکم نفسش را بیرون داد و گفت: - طاها جان... مسافرت بابات خیلی دورتره... خیلی... پسرک لب برچیده بود... در همان حال گفت: - دلم براش تنگ شده... می خوام برم پیشش!! هومن زیر لب خدا نکنه ای گفت و او را روی زانوانش کشاند... حالا به این پسر کوچولو چه می گفت!!... چگونه دلداریش می داد؟!... خیلی مزخرف بود که از دلداری یک فسقلی هم برنمی امد!!... با دقت نگاهش کرد... و بعد چشم چرخاند و اطراف را از نظر گذراند... شاید چیز جالبی برای پرت کردن حواس بچه پیدا می کرد!!... اگر اشکهای کوچک این کودک می ریخت، دلش بدجوری می گرفت... اهان ... پیدا کرد... اسباب بازی... اسباب بازی تازه اش... بدون شک سرگرم کننده بود... از روی میز برش داشت و گفت: - این تفنگ رو از کجا خریدین؟ - از اقاهه!! - کجا؟ - اون بیرون... روی زمین بود!! هومن تفنگ را از نایلونش بیرون کشید و گفت: - چطور کار می کنه؟ طاها با اشتیاق ان را از دست هومن گرفت و گفت: - بده نشون بدم! و با ذوق و شوق فراوان شروع به توضیح داد... هومن خوشحال از این که توانسته بود به این جریان خاتمه بدهد، به توضیحات طاها گوش می داد... و سر اخر گفت: - خیلی قشنگه... مبارک باشه طاها با دلخوری گفت: - اما قشنگترش هم بود... چون این رو خریده بودم... مامان دیگه اونو برام نخرید!!! هومن لبخند پر مهری زد و گفت: - تفنگش از این بهتر بود؟ - نه... تفنگ نبود که شمشیر بود... از شمشیر های جومونگ!... دوتا هم بود... تازه علامت جومونگ هم روش بود... یه سپر هم داشت... خیلی قشنگ بود... اگه این رو نمی خریدم مامان اون رو می خرید... چه حسرتی در صدایش بود... انگار یک چیز خیلی مهم را از دست داده بود!!... دستی به موهای اشفته اش کشید و گفت: - عیب نداره... دفعه بعد هم اون رو می خری!... بیرون که رفتیم نشونم بده! - باشه... بچه را زمین گذاشت ودر حال برخاستن یک عدد پنیر و یک تکه از نان برداشت و راه افتاد... طاها انرژی گرفته بود... می دوید... قایم می شد... شلیک می کرد... و ادای فیلمهای اکشن را در می اورد... به اتاق رسیدند... هومن قفل را باز کرد و وارد شدند... درب اتاق ملیکا بسته بود... جلوتر رفت و در زد... کارش شده بود درب اتاق این دختر را زدن... کار دیگری نداشت که!!!... ملیکا درب را گشود... از چشمانش اتش می بارید... معلوم بود که ارام نشده... با لحنی که حرص و عصبانیت به وضوح در ان مشخص بود، گفت: - فرمایش؟! هومن لبخندی به ان همه حرص زد و گفت: - بفرمایید! و دستش را که حاوی نان و پنیر بود به سمتش گرفت... ملیکا با لحن محکمی گفت: - می شه بفرمایید این چیه؟ هومن نگاهی به زیر و روی نان و پنیر انداخت و گفت: - مشخص نیست؟! - نه خیر... برای من مشخص نیست!! - اهان ... نون و پنیره!! - اونوقت باید چی کارش کنم؟ هومن با لحنی که در ان خنده و تمسخر همزمان موج می زد ، گفت: - ما که می خوریمش ... شما رو نمی دونم!! - خب پس ببرید و بخوریدش... به سلامت!! و دست طاها را گرفت و سعی کرد در را ببندد... اما هم طاها مقاومت می کرد... بازیش در اتاق عمو نیمه کاره مانده بود!... نمی خواست پیش مادرش برود... و هم دست هومن که بلافاصله روی درب قرار گرفت و مانع بسته شدنش شد!! هومن خیلی جدی و محکم گفت: - ما خوردیم این مال شماست... و چون حدس می زد، ملیکا از دستش نمی گیرد... درحالیکه گامی به داخل اتاق می گذاشت گفت: - می ذارم روی میزت!! دیگه چی؟!... فقط همین مانده بود که مردک به اتاقش هم بیاید... با شدت نان و پنیر را از دست هومن بیرون کشید... درعرض همین 24 ساعت فهمیده بود که این مرد سمج تا ان را ندهد... شرش کم نمی شود... هومن گامی را که داخل گذاشته بود... عقب داد... پوزخندی زد... ارام پرسید: - برنامه خاصی برا امروز داری؟ نگاه دختر پر از خشم شد و چپ چپ نگاهی به مخاطبش کرد و چیزی نگفت... هومن خنده محوی کرد و خیلی عادی گفت: - ببین خانوم ملیکا فتحی!!... ما قراره دوهفته ای همدیگر را تحمل کنیم... پس به نفع هر دومون هست که این مدت رو باهم کنار بیایم و این سفر رو برا هم تلخ نکنیم... من درک می کنم که از این شرایط راضی نیستی... ولی این زیاد مهم نیست... اينكه در قرن 21 دو تا ادم عاقل و بالغ نتونن دو هفته ای همدیگر را تحمل کنن، غیر قابل قبول و باوره... درسته من گفتم تنها بیرون نرو... که البته دلایل قوی خودم رو داشتم... اما نگفتم که از مسافرت استفاده نکن... با هم می ریم! ملیکا هنوز ناراضی به نظر می رسید... وقتی در ایران بود حتی لحظه ای به ذهنش نمی رسید که شاید با چنین شرایطی روبرو شود!... نمی دانست چه کند!...

ملیکا هنوز ناراضی به نظر می رسید... وقتی در ایران بود حتی لحظه ای به ذهنش نمی رسید که شاید با چنین شرایطی روبرو شود!... نمی دانست چه کند!... هومن که سکوت او را دید با لحن ملایمتری گفت: - اصلا انتخاب با شما... برای هر روز برنامه ریزی کن و بهم بگو!... هر جا که دوس داری!!... فقط حضور منو هم کنارتون تحمل کنین!!! لحن ارام و کلام منطقی مرد موجب شد، از شدت عصبانیت او کاسته شود... گره میان ابروانش که گشوده شد، لبخند را مهمان لبان هومن کرد... - امروز دوس داری کجا بریم؟... پاساژی، فروشگاهی... جای خاصی مد نظرت هست؟ عاقبت توانست لحن ارام او را بشنود: - روز اولی بیشتر دوس دارم، مسجدالنبی باشم... فکر کرد اگر هدیه جای او بود، بدون شک از پیشنهاد بازار استقبال می کرد... - باشه... خیلی هم خوبه!... حالا می خوایید استراحتی بکنید؟ - نه... استراحت بمونه برا بعد از ظهر... - بسیار خب... من ده دقیقه ای اماده ام... شما هر وقت اماده شدید، منو هم صدا کنید... ملیکا نسبت به چند دقیقه پیش روحیه بهتری داشت... خواست دست طاها را بگیرد وبه داخل اتاق بکشد که طاها سریع عکس العمل نشان داد و گامی عقب رفت و پشت پاهای کشیده هومن قایم شد... مادرش با تعجب گفت: - طاها؟ طاها از پشت پاهای هومن سرک کشید و گفت: - من می رم پیش عمو!!! ملیکا جدی گفت: - نمی شه... شاید ایشون خواستن یکم استراحت کنن! هومن هم دخالت کرد: - اذیتی برای من نداره! - فقط همین نیست... باهاش کار دارم... می خوام لباسهاش رو عوض کنم... - اهان... با گفتن این حرف کمی خم شد... دست کوچک طاها را گرفت و از منطقه امنش بیرون کشید و گفت: - بیا برو ببین مامان چی کارت داره... کارت که تموم شد بیا پیشم!... در اتاقم بازه!! طاها زودی به طرف مادرش رفت و با عجله گفت: - زود باش مامان... لباسهام رو عوض کن، می خوام برم!!! و مادرش را داخل اتاق کشاند... درب اتاق که بسته شد، ملیکا نگاهی به نان و پنیر انداخت... چند لحظه پیش می توانست قسم بخورد که لب به انها نخواهد زد... ولی اکنون اشتهای خوردنشان را پیدا کرده بود... روی میز قرارشان داد... هنوز تصمیم نگرفته بود اول به کارهای طاها برسد یا اول صبحانه بخورد که صدای در اتاق به گوشش نشست!!!... متعجب به سمت در رفت... به محض باز کردن درب، هومن دستانش را به علامت تسلیم بالای سرش برد وگفت: - نزنی ها!!!... یه چیز یادم رفته بود بهت بگم! با تمام خودداری که کرد، نتوانست تبسم ملایمش را کنترل کند... گفت: - بله بفرمایید!!! هومن با خنده دستانش را پایین انداخت... نه بابا این دختر قادر است بدون اخم هم صحبت کند!!... البته فقط گاهی... در همان حال گفت: - لطفا شماره موبایلت رو بگو، سیوش کنم... تا اگه باز چنین شرایطی پیش اومد... البته خدای ناکرده!!... بتونم باهات تماس بگیرم... ملیکا سری به موافقت تکان داد... هومن شماره را به اسم ملیکا سیو نمود... و سپس گفت: - یه تک می زنم ... بد نیست شما هم شماره منو داشته باشی!!.. - بگید من هم سیو کنم اینطوری راحتتره!... - باشه روی تخت دراز کشید و نگاهی به شماره انداخت... *** روی تخت دراز کشید و نگاهی به شماره انداخت... بین تماس گرفتن و نگرفتن مردد بود... نمی دانست به چه بهانه ای به او زنگ بزند!... پیامک به نظرش بهتر بود... نمی دانست جواب می دهد یا نه!... با سلام شروع کرد... - سلام به فاصله چند ثانیه پاسخ گرفت: - سلام اقای دکتر!! برخاست و نشست... دوباره فرستاد: - حال شما؟ . . - ممنون خوبم... با زحمتهای من؟ . . - خواهش می کنم ... دستتون چطوره؟ . . - بهتره ... حال شما چطوره؟

. برخاست و نشست... دوباره فرستاد: - حال شما؟ پاسخها به فاصله چند ثانيه مي رسيد: - ممنون خوبم... با زحمتهای من؟ . - خواهش می کنم ... دستتون چطوره؟ . - بهتره ... حال شما چطوره؟ . - ممنون من هم خوبم... . - چه عجب!!... یادی از ما کردین؟ . - راستش هم خواستم حالی از شما بپرسم و هم ، اینکه بپرسم می تونم ببینمتون؟... . - بابت چی؟ . - بابت اشنایی بیشتر... . - اشنایی بیشتر برای چی؟ . - خب... دو تا دختر و پسر برای چی باهم اشنا میشن؟ . - می تونه دلایل زیادی داشته باشه... . - اما از نظر من یه دلیل بیشتر نمی تونه داشته باشه... اشنایی ... شناخت... ودر صورت وجود توافق و تفاهم... ازدواج . - عجب... فکر نمی کردم اینقدر راحت دراین باره حرف بزنین ... معمولا پسرها دراین موارد احتیاط به خرج می دن و خیلی راحت درباره ازدواج صحبت نمی کنن... . - احتیاط بر ا چی ؟!... وقتی هدف مشخصه... خوبه که هردو طرف شفاف در موردش بدونن. . - جالبه... . - یه مطلب دیگه!... شما مگه با چند پسر مراوده داشتید که این طور راجع بهشون نظر می دین؟ . - همه نظرات و گفته ها که با اشنایی به دست نمیاد... می شه از دوست ، همکلاسی، اشنا ها و دوروبر هم شنید... هومن چند لحظه ای فکر کرد و گفت: - خانم کریمی موافقید یه قرار بذاریم و بقیه صحبتها رو رودررو بزنیم؟ پاسخ این پیامک کمی طول کشید: - باشه... ولی برای یه مدت کوتاه و اشنایی بیشتر... . - قبوله... زمان و مکانش رو شما تعیین می کنید یا من بگم؟ . - زمانش با شما که سرتون شلوغتره و مکانش با من. . - منصفانه است... من فردا بعد از ظهر حدود ساعت هفت بیکارم. . - همون کافی شاپی که اون روز رفتیم. . - پس تا فردا... . - خوبه... به امید دیدار هومن گوشی را روی میز گذاشت... قرار فردا تمام ذهنش را پر کرده بود... دروغ چرا؟!... زیبایی چشمان شیدا مسخش کرده بود... حالا که برای ازدواج اجبار داشت، می خواست با کسی ازدواج کند که خودش انتخاب کرده است... دوستش داشته باشد... زیاد به انتخاب نسلهای گذشته اعتقادی نداشت... با دختران زیادی برخورد داشت چه در دانشگاه وچه در خارج ان... در فامیل ، دوست ، اشنا ، اما همه این برخوردها در حد صحبت و گاهی شوخی و بگو بخند بود... هرگز هیچیک از این روابط برایش جدی نگردیده و احساسش نسبت به دختری قلقلک داده نشده بود... ساعت هفت بود... هومن داخل ماشین، بیرون کافی شاپ در انتظار بسر می برد... شیدا با تاخیر پنج دقیقه رسید... خب، پنج دقیقه برای خانومها قابل بخشش بود!!!... از ماشین پیاده شد... سلامی مودبانه داد... و پاسخی پر از انرژی دریافت کرد... درب رستوران را گشوده و او را به داخل دعوت نمود... به پیشنهاد شیدا مکان دنجی را برای نشستن انتخاب کردند... هومن پرسید: - چی می خورین؟ شیدا تبسمی زد و پاسخ داد: - بستنی شکلاتی هومن هم دو عدد بستنی شکلاتی سفارش داد... بستنی باشد حالا از هرنوع!... تارسیدن سفارشها سکوت بینشان شکسته نشد... بستنی هومن سه سوته تمام شد... شیدا هنوز به نصف هم نرسیده بود... با ناز می خورد... نگاهش بی اراده به سمت چشمانش کشیده می شد و تلاشش برای مهار این امر به سختی صورت می پذیرفت...

»تلاشش برای مهار این امر به سختی صورت می پذیرفت... یک لیوان اب را سرکشید و گفت: - از مزش خوشتون نمیاد؟ شیدا لبخندی زد و گفت: - چرا... خوشمزه است! هومن فقط گفت: - اوهوم!!! شیدا نگاهی به او کرد و گفت: - خودم سفارش دادم... پس باب میلم هست... چرا این سوالو می پرسید؟ هومن بازویش را به صندلی تکیه داد و گفت: - فکر کردم دوس ندارین... باهاش بازی بازی می کنین!!! شیدا خنده ای کرد و گفت: - شما زیادی سریع می خورین! - تازه بخاطر شما لفتش دادم!! خنده اش عمیق تر شد و گفت: - لطف کردین!... خب یکی دیگه برا خودتون سفارش بدین! هومن شانه ای تکان داد و گفت: - منتظرم شما هم تموم کنید، دو تا سفارش بدم! نگاه دختر خندان و متعجب شد: - اوه... من؟... نه!... تا حالا تجربه نشون نداده که یه بستنی رو تا اخر تموم کنم!... - چرا؟... دوس ندارین؟ - دوس دارم... ولی یه کم که بخورم دلم رو می زنه... هومن با خنده گفت: - ولی من تجربه خوردن چهار بستنی رو یه جا دارم ولی یادم نمیاد دلم رو زده باشه... اصلا اینی که می گید یعنی چی؟!!! خنده جزو لاینفک صورت شیدا شده بود: - نترکیدین؟... باور نکردنیه!!!... همش شکلاتی؟! هومن دستانش را کمی از هم باز کرد و گفت: - به نظر نمی رسه ترکیده باشم!... نه، همش شکلاتی نبود... من بیشتر از بستنی وانیلی و گردویی خوشم میاد... ولی مزه های متنوع دیگه رو هم دوس دارم و ردش نمی کنم!!... - پس اینطور!... حالا اگه دلتون می خواد بازم برا خودتون سفارش بدین... برا من کافیه... هومن دوباره به صندلی تکیه داد و گفت: - نه... نمی خوام... برای من هم کافیه!! شیدا بستنی اش را کنار گذاشت و گفت: - خیلی ممنون بابت بستنی... پس بریم! هومن چینی به پیشانی انداخت و گفت: - کجا؟! تبسم نرمی زد و گفت: - بریم بیرون... قدمی بزنیم!... سر همین خیابون یه پارک هست!! چین پیشانیش از بین رفت... پس اینطور... از جا برخاست و حساب کرد... دوش به دوش شیدا خارج شدند... تارسیدن به پارک هردو سکوت کرده بودند... شیدا روی اولین نیمکت خالی نشست... هومن هم با کمی فاصله کنارش جای گرفت... شیدا به سمت او برگشت و گفت: - دوس دارین چه چیزی راجع به من بدونین؟ - خیلی چیزها!! - باشه... بپرسین! خیلی سوال داشت بپرسد... اما جلسه خواستگاری نبود که... ارام ارام بهتر بود... فعلا چند سوال عمومی... زمان خودپاسخ برخی سوالها را می داد... پرسید: - چند سالتونه؟ - 23 سال... خوب بود... دوسال تفاوت سنی برایش مقبول بود... هم مجبور نبود بچه داری کند!!... و هم سنش کمتر از خودش بود... هرچند زیاد برایش مهم نبود... ولی دلش می خواست همسرش کمی از خودش کوچکتر باشد... شیدا هم پرسید: - و شما؟! - 25 شیدا سری تکان داد و گفت: - درستون رو تموم کردین؟ - تقریبا اره... تا دوسه ماه باید برم برا گذروندن طرحم... البته ازمون تخصصی هم شرکت خواهم کرد... - خوبه... هومن پرسید: - شما جایی مشغول کار هستین؟ - نه... موقعیتش هم پیش نیومده... ولی اگه پیش بیاد دوس دارم، شاغل باشم... هومن زیاد مشکلی با این امر نداشت... اگر شاغل بود که بود... اگر هم نبود اشکالی نداشت... خواهرش هم شاغل بود... به هر حال با حضور خانومها در اجتماع نه تنها مشکلی نداشت بلکه یه نحوی خوشش هم می امد... شیدا از سکوت استفاده کرد و گفت: - به چه تفریح هایی علاقمندین؟ هومن با اندک فکری پاسخ داد: - فوتبال... کوهنوردی... گاهی گیم... اینترنت... شیدا ابرویی بالا انداخت و گفت: - همین؟... فکر می کردم رزمی کار باشین؟ - نه... هیچوقت رزمی کار نکردم... بچه که بودم یه چند سالی رفتم ژیمناستیک.

.. ولی هیکلتون رو فرمه!!!! هومن ایستی در جواب کرد... این دختر بی پروا بود... یا حداقل خجالتی نبود... خب چه بهتر!!!... برای یک جوان 25 ساله چه چیزی از این بهتر می توانست باشد... تعریف... تمجید... بی پروایی... خوراک همان سالهاست... یک پسر جوان 25ساله... که پر است از احساسهای مردانه... در اوج قدرت جسمی و روحی... تنها یک چیز کم دارد تایید یک دختر... تایید دختری که دوستش هم دارد... ل*ذ*ت بخش بود... - هفته ای دو سه جلسه ای می رم ورزشگاه... البته تفننی... نه حرفه ای... هم تمدد اعصابی می شه و هم برا سلامتی مفیده!! شیدا ابروهایش ر ا بالا داد و باخنده گفت: - دیدین اشتباه نکردم!... چشمان درشت دختر با این حرکتش درشتتر هم شده بود... هومن نفسی تازه کرد و گفت: - به هر حال رزمی کار نیستم.. باشگاه بدنسازی می رم... خیلی هم جدی به این موضوع نگاه نمی کنم! توپ پسر بچه ای به شانه هومن خورد... در یک حرکت توپ را گرفت و بلند شد... یکی دوباری توپ را به زمین زد و گرفت... پسر هشت ساله ای نگران و خجل نزدیک شد... رویش نمی شد توپ را بخواهد... ان را به بازوی این مرد کوبیده بود... اگر عصبانی می شد چه؟!!!... بدون حرف نزدیکش ایستاد... هومن خندان نگاهی به پسرک انداخت و گفت: - این توپ مال توئه؟ پسر بچه سرش را تکان داد... یعنی بله... هومن از کلافگی او خوشش می امد... این لحظات را خودش کم تجربه نکرده بود!!... اخمی کرد و گفت: - حالا می خواهیش؟ پسر بچه از اخم او دستپاچه شد و گفت: - اقا داشتم شوتش می کردم اونور ... نمی دونم چی شد اومد اینجا!! هومن توپ را زمین گذاشت و گفت: - شوت کن ببینم چطوری شوت کردی؟!! پسر ضربه ای به توپ زد... هومن لبخندی زد و گفت: - بچه جون وقتی می خوای توپ رو یه مسیر دور بفرستی که نباید زیر توپ بزنی... بدو توپو بیار یادت بدم... پسر خوشحال دنبال توپ دوید... چند دقیقه بعد دوباره کنار شیدا نشست... شیدا گفت: - خیلی باحوصله این!!!... - بچه ها موجودات پاکی هستن... ازشون خوشم میاد... هومن با چشم حرکات همان پسر را تعقیب می کرد... داشت با علاقه تمرین می کرد... به سمت شیدا برگشت و گفت: - شما از چه تفریح هایی خوشتون میاد؟ - من... بیشتر از شنا و کوهنوردی خوشم میاد... البته خرید هم جای خود داره، که هیچوقت ازش سیر نمی شم! با گفتن این حرف از جا برخاست وگفت: - من دیگه باید برم... هومن هم برخاست: - می رسونمت... - زحمت می شه براتون! هومن راه افتاد و دختر وادار شد دنبالش کند... کنار ماشین که رسیدند، هومن درب جلو را باز کرد و به شیدا تعارف کرد: - بفرمایید شیدا نشست و تشکری کرد... پس از طی مسیری هومن پرسید: - با قرار بعدی موافقید؟ شیدا مکثی کرد و گفت: - کی فرصت دارید؟ - پس فردا بعد از ظهر... کجا؟ - فکر می کنم بعد براتون اس ام اس می زنم... - بسیار خب!! شیدا سر خیابانی از او خواست بایستد... هومن گفت: - ادرس دقیق بدید... می برمتون! شیدا نگاهی کرد و گفت: - آخه درست نیست تا دم کوچه باشما بیام... می فهمید که!! - بله... پس به امید دیدار شیدا درب ماشین را باز کرد و پیاده شد... مودبانه خداحافظی کرد و دور شد... هومن چند لحظه ای با چشمانش بدرقه اش کرد... جایی که ایستاده بود نامناسب بود... پلیس نزدیک شد و ضربه ای به پنجره زد... صداي ضربه موجب تغيير جهت نگاهش شد... *** صداي ضربه موجب تغيير جهت نگاهش شد... ضربه اي به درب اتاقش خورده بود...

تكاني خورد... از مرور خاطراتش دل كند... آهي كشيد و برخاست... در نيمه بازش را كامل گشود... مليكا پشت در بود... خب چه عجب!... بالاخره اين دختر هم درب اتاقش را زد... طاها ناراحت و بق كرده ، گفت: - مامان نذاشت بيام پيشتون... هومن كمي خم شدو لپ خوردني طاها را كشيد و گفت: - باشه، وقت كه تموم نشده... مياي بازي مي كني، نترس!!! اخم كوتاه و كمرنگي به مليكا كرد و گفت: - بهتون گفتم بذاريد بياد!! مليكا با لحن ارامي گفت: - بردمش حموم... ديروز كمي بي حوصله بودم، نبرده بودمش... - اهان... پس اينطور... دستي به داخل موهاي طاها برد و گفت: - حسابي تميز شديا... و رو به مليكا گفت: - اماده ايد، بريم؟ - بله به داخل اتاق برگشت و شانه اي به موهايش كشيد... سه تايي از اتاق خارج شدند... طاها بلافاصله دست مادر را رها كرد و دست عمو را گرفت... عمو خيلي خوب بود، دعوايش نمي كرد... دستش را سفت نمي گرفت... واز همه مهمتر آيپد هم داشت! در سكوت سوار اسانسور شدند... هومن كليد را تحويل داد و راه افتادند... مليكا كه تكليفش مشخص بود، همان دوكلمه را هم به زور با اين مرد حرف زده بود، ولي سكوت هومن به نظرش عجيب بود... مسلما اين مرد همان مرد نيم ساعت پيش نبود كه اسمان ريسمان مي بافت و سرحال بود... زير چشمي نگاهي به او كرد... در فكر بود!!... مليكا هم كه هرگز اين سكوت را نمي شكست... اصلا اينطوري بهتر هم بود... دليلي نداشت باهم حرف بزنند!! مسير پر بود از دست فروشها... حتي بيشتر از صبح... طاها دست هومن را هم ول كرده بود... هميشه عادتش همين بود ... فقط دو گام اول دستش در دست بزرگتر ها بود... از ارام رفتن انها حوصله اش سر مي رفت... دوست داشت بدود... شيطاني كند... به همه جا سر بكشد... اگر كسي هم مي خواست به زور دستش را بگيرد، نق مي زد و تا مرز گريه پيش مي رفت! صداي اهنگ ملايم موبايل هومن برخاست... ان را از كيف كمريش بيرون كشيد و نگاهي به شماره كرد... با ارامش پاسخ داد: - سلام!! صداي پرشور و نشاط هديه در گوشي پيچيد: - سلااااام... زيارت قبول... چطوري داداش كوچيكه! لبخندي بر لبان هومن نشست: - ممنون ... خوبم خواهر بزرگه! هديه با خنده گفت: - چه خبرا؟ خوش مي گذره؟ - سلامتي ... بله ... جاي شما خالي! هديه طلبكارانه گفت: - چه خبر از ليست من؟!!!... اگه تموم شده بگو يه جديدش رو برات اس ام اس كنم!!! هومن هم خنديد: - خيلي پر رويي به خدا... تازه امروز اولين روزه ها ... من هم فقط اومدم برا زيارت... خريد بي خريد!!! هديه داد كشيد: - هومن به جان خودم رات نمي دم خونه ها... گفته باشم! هومن سري تكان داد... اين دختر درست بشو نبود كه... و حرف را عوض كرد ... كش دادن اين موضوع كارساز نبود... عاقبت مجبور بود تمام لوازم موجود در ليست را بخرد... چرا چونه بي خود مي زد!!! - آيسل چطوره؟ - دلش برا داييش تنگ شده... مي پرسه از عروسكهام چه خبر؟ هومن با صداي بلند خنديد: - از دست شما دوتا!!... راستي هديه، جواب ازمايش بابا رو گرفتين ؟ - اره - چه خبر؟ - همه چي خوبه... فقط كمي كلسترول خونش بالاست... - چند تا؟ - حدود پنجاه شصتايي!! - مراقبش باشين... به مامان هم بگو اين همه غذاهاي چرب و چيلي به خورد شوهرش نده!! هديه كلافه گفت: - بيا خودت بهش بگو... از اول صحبتمون تاحالا يه ريز مي خواد گوشي رو از دستم بگيره... نه اينكه يه روز از ته تغاريش دور افتاده... نمي ذاره دو كلوم با داداشيم اختلاط كنم. صداي مهربان مادر را شنيد: - سلام هومن... - سلام - چطوري ؟ - خوبم - هواي اونجا چطوره؟ - گرم... خيلي گرم!! صداي مادر نگران شد: - الهي مادر به قربونت بره... زياد زير افتاب نريا... فدات بشم... بيشتر يا زيارتگاه باش يا هتل كه زير كولر باشي. - چشم... مادرم نگران نباش... ناسلامتي بزرگ شدم ها... - هزار ساله هم كه بشي بچه مني!... هومن تبسمي زد و گفت: - بر منكرش لعنت... هومن در حال راه رفتن مكالمه مي كرد... طاها يك مرتبه چشمش به شمشير جومونگ افتاد... زود كنار هومن رفت و با صداي بلندي گفت: - عمو... عمو؟... شمشير رو پيدا كردم!!

هومن در حال راه رفتن مكالمه مي كرد... طاها يك مرتبه چشمش به شمشير جومونگ افتاد... زود كنار هومن رفت و با صداي بلندي گفت: - عمو... عمو؟... شمشير رو پيدا كردم!! معصومه خانوم با شنيدن صداي طاها گفت: - صداي كي بود؟ هومن نگاهي به طاها كرد كه شلوارش را چسبيده بود و دلش مي خواست هرچه سريعتر تمام حواس عمو را معطوف خود كند... قبل از اينكه بتواند پاسخي بدهد، مليكا سريع دست طاها را گرفت و كشيد و كمي دور تر برد... با لحن پر عتابي گفت: - نمي بيني داره با تلفن حرف مي زنه!! هومن به مادر پاسخ داد: - يه كوچولوي با نمك و خوردني... - از بچه هاي همسفرات هست؟ - اره طاها به مادر نق زد: - عمو خودش گفت شمشير جومونگ رو نشونش بدم... و با اين حرف خواست دستش را از دست مادر بيرون بكشد... مليكا محكمتر دستش را گرفت و نگذاشت جلوتر برود... - لازم نكرده... طاها هنوز اصرار داشت... هومن با ديدن جدال بين مادر و پسر، پشت گوشي گفت: - مامان بعدا باهاتون تماس مي گيرم... فعلا خدافظ و به ان دو نزديك شد... دست طاها را از دست مادر بيرون كشيد و رو به مليكا گفت: - چي كارش داري ؟... خودم گفتم نشونم بده... طاها كه مدافع پيدا كرده بود گفت: - مامان ديدي گفتم!!! هومن تبسمي به پسرك زد و گفت: - نشونم بده ببينم !!... كو؟ طاها با علاقه به سمت مرد دست فروشي رفت... يك بسته نشان داد و گفت: - ايناهاش... ببينين چقدر قشنگه!!! هومن به شمشيرها نگاهي كرد... همش چهار هزار تومان قيمتش بود... ولي براي طاها خيلي ارزش داشت... رو به طاها گفت: - طاها؟... داريم ميريم مسجد با اين بسته نمي توني بري... شايد نذارن!!.... قبوله موقع برگشت بخريم؟ طاها لبانش را غنچه كرد... درحال فكر بود... براي يك بچه كاري سخت تر از تحمل كردن وجود ندارد... مليكا دخالت كرد و گفت: - شما چرا؟... اگه لازم باشه خودم مي خرم!! اين هم از ان حرفها بود!!!... از انهايي كه هومن اصلا دوست نداشت بشنود... از انهايي كه حتي ارزش چانه زدن را هم نداشت... يك اسباب بازي چهار هزار توماني اصلا من و تو داشت؟... برگشت و خيره در چشمان مليكا نگاه كرد... اما برعكس تصورش مليكا از رو نرفت... اگر براي هومن مهم نبود ولي براي او مهم بود كه بيش از اين مديون اين مرد نشود... حتي يك دين چهار هزار تومني!!!... قطره قطره جمع گردد وانگهي دريا شود... هومن نگاه از مليكا گرفت و رو به طاها گفت: - تصميمت چي شد؟... اگه نمي توني تا اون موقع تحمل كني، اشكال نداره... اول اين رو مي خريم ... بعد مي ريم مي ذاريمش هتل دوباره برمي گرديم... مليكا لبانش را بهم فشرد... اين مرد نه تنها حرفش را نشنيده انگاشته بود، بلكه دراين گرماي هوا بازيش هم گرفته بود... برويم هتل و برگرديم!!!!... محكم گفت: - اقاي رستگار؟!... و هومن انگار دقيقا منتظر اين حرف بود، قبل از اينكه مليكا بتواند حرفي بزند، گفت: - چيه؟!... مشكل كجاست؟... من به بچه يه قولي دادم... سرم هم بره قولم نمي ره!!... پس خواهش مي كنم بي خود شلوغش نكن!! و دوباره به طاها نگاه كرد و گفت: - طاها ... تصميمت چي شد؟ و در مقابل طاها روي دو پا نشست و گفت: - ولي اگه قبول كني بمونه برا برگشت... توي بازيت در آي پد يه روشي رو يادت مي دم كه زودتر برنده بشي... هوا گرمه و اگه بريم برگرديم... مامانيت اذيت مي شه!!!... طاها گفت: - فقط مامان اذيت مي شه؟! هومن لبخندي زد... نگاهش را بالاتر نياورد تا عكس العمل مليكا را ببيند... نديده هم برايش بامزه بود... گفت: - اره ... آخه من و تو مَرديم!!!... مردها هم قوين ديگه!! طاها ازاين حرف خوشش امده بود...

طاها ازاين حرف خوشش امده بود... ژست مردانه اي گرفت و گفت: - باشه... بمونه برا برگشت!! هومن راضي از عكس العمل طاها لبخندي زد و گفت: - افرين پسر خوب!!! و دستش را در مقابل طاها گرفت و گفت: - بزن قدش!!! طاها نگاهي به دست هومن كرد و نگاهي به خودش، و پرسيد: - بزن قدش يعني چي؟؟؟!! خب بچه تقصيري نداشت ، نه عمو داشت نه دايي... پدرش هم از اين حرفها نمي زد... از كجا مي بايست ياد مي گرفت، بلد نبود!! هومن سرش را عقب انداخت و خنديد... برخاست و زير بازوهاي طاها را گرفت و يكدور در هوا چرخاند... چقدر اين بچه خواستني بود!! طاها از ته دل خنديد... بعد از يك دور چرخ چرخ عباسي زمينش گذاشت... مليكا به حركات شاد ان دو نگاه مي كرد... در ان لحظه اگر دلخوري كوچكي هم داشت برطرف شده بود... برايش چيزي قشنگ تر و ل*ذ*ت بخش تر از صداي خنده طاها در دنيا وجود نداشت... حاضر بود تمام عمر و زندگيش را بدهد ولي پسرش هميشه بخندد... تمام دنيا را با يك خنده طاهايش عوض نمي كرد... - چرا نمياي؟ اين صداي هومن بود كه به خودش اورد... نفس كشيد و راه افتاد... هومن قدمهايش را كمي كندتر كرد تا مليكا همگامش شود... وارد محوطه شدند... هومن ايستاد و خطاب به مليكا گفت: - ورودي رو مي شناسي ديگه؟ معلوم بود مي شناخت... صبح خودش امده بود... با اشاره سر تاييد كرد. هومن گفت: - خيلي خب... پس بعد از نماز ظهر بياييد همينجا... باهم برگرديم! مليكا چاره اي غير از جواب مثبت نداشت... قرارداد بسته شده بود و براي طرفين لازم الاجرا!!... زير لب گفت: - باشه هومن با تبسمي گفت: - التماس دعا... فعلا با اجازه و راه افتاد. مليكا سر بلند كرد و براي اولين بار قامت او را از نظر گذراند... درشت تر از مسعود بود!!... خواست دست طاها را بگيرد كه طبق معمول نتوانست... و مجبوري گفت: - طاها ندو ، همرام بيا دم ورودي كفشهايشان رادر اوردند...قصد داشتند داخل شوند كه... مامور زن دم در مانع شد!!... چيزي به عربي مي گفت... همانقدر فهميد كه مي گويد طاها بايد قسمت زنانه نيايد!!!!... اي بابا!... براي نماز صبح باهم امده بودند و كسي چيزي نگفته بود... اصلا مگر كور بودند و نمي ديدند اين يك بچه كه نه، خردسال است!... درست بود كه طاها كمي بيشتر از سنش نشان مي داد اما هركسي مي فهميد كه كوچك است... بهر حال ان زن فعلا عشقش كشيده بود او را نگذارد داخل شود... با انگشتانش نشان داد پنج و فكر كرد در عربي پنج چه مي شود!! و گفت: - خمس سنين! و در دلش كلي براي خود و سيستم اموزشي كشور بد و بي راه حواله كرد كه بعد از اين همه تحصيلات و مثلا عربي خواندن از عهده گفتن يك جمله ساده هم بر نمي ايد... نه خير انگار راهي براي قانع كردن اين زن وجود نداشت... دوباره پله ها را پايين امد... دستي به سر طاها كشيد و گفت: - حالا چي كار كنيم؟! طاها كودكانه پرسيد: - مامان خانومه چي مي گفت؟ - مي گفت تو نبايد با من بري تو مسجد!! - چرا؟ - براي اينكه بزرگ شدي! طاها خنديد!!... خوب بود كه بزرگ شده بود...دوست داشت زودِ زود بزرگ شود! مليكا ناراحت به نظر مي رسيد... م*س*تاصل نگاهي به موبايلش كرد... انگشتش را روي صفحه حركت داد و روي كلمه مرد زورگو!!! ايستاد... مردد بود كه به اين مرد زورگو كه انصافا گاهي هم مهربان مي شود زنگ بزند يا نه؟! دو ثانيه فكر كرد... يا بايد به هتل برگردد... كه در اين صورت احتمالا همان مرد زورگو به علت تنها برگشتنش پوستش را غلفتي مي كند!! يا بايد برگردد سر قرارشان و همانجا بايستد تا بعد از دو ساعت و اندي ان مرد بيايد!! يا بايد با ان زن كشتي بگيرد و اورا ضربه فني كند و چريكي وارد مسجد شود!!!... نگاهي به زن كرد و از اين فكر خنده اش گرفت ... ان زن حدود دو سه برابرش هيكل داشت! نه... چاره اي نبود... انگشتش كلمه مرد زور گو را لمس كرد... گوشي را دم گوشش نگه داشت... فقط نمي فهميد چرا با خوردن هر زنگ، ضربان قلبش بالا مي رود و استرس مي گيرد...

گوشي را دم گوشش نگه داشت... فقط نمي فهميد چرا با خوردن هر زنگ، ضربان قلبش بالا مي رود و استرس مي گيرد... صدای موبایلش موجب شد بایستد هنوز وارد مسجد نشده بود... کاور گوشی را گشود و نگاهی به صفحه کرد... پلکی زد و دوباره نگاه کرد... ملیکا!!!! انگشت اشاره اش روی سرش کشیده شد... به احتمال قوی جای شاخهایی که داشتند روی سرش رشد می کردند می خارید!! دکمه پاسخ را زد و تماس برقرار شد: - بله؟!! ملیکا ماند که چه بگوید!!... سلام بدهد؟!... نه چه سلامی؟!... خود را معرفی کند؟!... نه بابا... اسمش حتما داخل گوشی سیو بوده!!... هر چند گفتن کلمه " آقای رستگار؟!" هم پشت تلفن زیاد دلچسب به نظر نمی رسید... خب معلوم بود که اقای رستگار هست!!... ولی برای شروع مکالمه چیز دیگری به ذهنش نمی رسید!!... لب باز کرده بود که همان را بگوید که هومن پیشدستی کرد و گفت: - بفرمایید خانم فتحی!! نفسی کشید... کارش ساده تر شده بود... ارام گفت: - ببخشید مزاحم شدم... راستش مشکلی پیش اومده... هومن جدی شد: - چی شده؟! - چیز مهمی نیست!... فقط طاها رو نمی ذارن باهام بیاد داخل مسجد! - چرا؟ - چه بدونم!!... صبح برده بودم... ولی حالا می گن بزرگه!! باید بره بخش مردانه!!! هومن خنده نرمی کرد و گفت: - کجایی حالا؟ - دم ورودی خانومها... - بیا همون جایی که از هم جدا شدیم... و بدون اینکه منتظر جواب باشد، تماس را قطع کرد... سر دو دقیقه هر سه رسیده بودند... هومن لبخندی به لب داشت، تا رسید طاها را از زمین بلند کرد و نگاه دقیقی به او کرد و با خنده گفت: - بذار ببینم تو در عرض دوساعت چقدر بزرگ شدی، که مرد شدی!! و بین خانوما رات نمیدن!!! و صورتش را به سمت ملیکا چرخاند و گفت: - نه بابا... انگار واقعا بزرگ شده!!... فقط یه صبحونه رو با من اومده ها، ببین اگه تمام وعده های غذایی رو همراه من باشه چی می شه؟!!! طاها را روی زمین قرار داد و دستش را گرفت و گفت: - نگران نباش مواظبشم... از اول هم می بایست با خودم می بردم... برو راحت باش!! ملیکا با قدردانی نگاهش کرد و گفت: - شرمنده دیگه!! هومن نگاه عمیقی به چشمان ملیکا کرد و گفت: - دشمنتون شرمنده باشه خانوم!!... برو به سلامت! ملیکا نگاهش را به زمین دوخت... دستش بی دلیل زیر چادر مشت شده بود... هومن نگاهی به سرتاپای او کرد... تضاد رنگ سفیدش با رنگ مشکی چادر قابل توجه بود... دم عمیقی کشید... اگر دست او بود مجبورش می کرد در انجا روبند بیاندازد!!!... چشم اعراب زیاد به این سفیدی عادت ندارد... ملیکا بی انکه نگاهی به هومن بیاندازد یا پاسخی به او بدهد... خطاب به طاها گفت: - بچه خوبی باش... شلوغی هم نکن!... خب؟... نکنه عمو رو اذیت کنی!! طاها زیاد راضی به نظر نمی رسید... هرچند احساس می کرد بزرگ شده ولی دوست نداشت از مادرش جدا شود... مادر تمام دنیایش بود... قیافه اش درهم می نمود... هومن دست پسر کوچولو را فشرد و گفت: - طاها همیشه پسر خوبیه... قراره کلی هم بهمون خوش بگذره!!... مگه نه؟!! طاها سری تکان داد... هومن گفت: - حالا بدو ، دارم میام بگیرم بخورمت!! بچه خندید و در رفت... هومن هم به دنبالش... ملیکا ارام بود... به این مرد اعتماد داشت... نمی دانست در عرض یک روز این اعتماد چگونه در وجودش رخنه کرده، اما می دانست که هست! سر بلند کرد و به گنبد سبز رنگ خیره شد... سلامی داد و تشکری کرد... این بار بی دردسر وارد شد... قصد داشت قران بخواند... نماز به جای اورد... پروردگارش را تسبیح کند... اما حالا که تنها شده بود، هیچ یک از این کارها را نکرد... فقط نشست و اندیشید... به خودش ، به موقعیتش ، به مسعود ، به زندگیش ، به حضورش در انجا ، به قسمت ... فکر کرد و با خدایش حرف زد... گاه گلایه کرد، گاه گریه، گاه شکر...

برای طاها هم بد نشده بود... هومن با حوصله بود... با او حرف می زد...سربه سرش می گذاشت... اورا می خنداند... البته گاهی هم نماز می خواند دراین شرایط توصیه اکید کرده بود که از کنارش جنب نخورد... طاها باتعجب گفت: - عمو پس مهرت کو؟ هومن جایی ایستاده بود که به سنگ مرمر سجده می کرد... ولی بچه که این را نمی فهمید... با کمی تامل گفت: - کسایی که این کشور زندگی می کنن هنگاه سجده مهر نمیذارن... - چرا؟ - خب... اونها هم عقاید خاص خودشون رو دارن.. - عقاید یعنی چی؟ - یعنی فکر... یعنی چیزی که براشون مهمه!! طاها توقفی کرد و بعد گفت: - مثل مامان من که برای من مهمه؟ هومن دستش را به چانه اش تکیه داد... سخت بود به یک بچه با ان سن چیزی را توضیح داد که هم درست باشد و هم او بفهمد... گفت: - درسته مامانت برای تو مهمه... ولی عقیده چیز دیگریه... یه چیزی مثل فکر... یه فکری که برای هرکسی خیلی مهمه... ببینم تو راجع به خدا چی می دونی؟ طاها خود را جمع و جور کرد وگفت: - می دونم خدا خیلی بزرگه... ما رو افریده... ما رو دوس داره... هرچی بخواهیم بهمون می ده... هومن سری تکان داد و گفت: - افرین... اینهایی که گفتی عقیده تو درباره خداست... درک مطلب برای بچه سخت بود... لبانش را غنچه کرد... باز گفت: - یعنی کسایی که اینجا زندگی می کنن فکر می کنن نباید مهر بذاریم؟ - اره - به شما می گن نذارید؟ - بله - اگه بذارید چی کار می کنن؟ - خوششون نمیاد ... برمی دارن... نمی دونم، شاید هم سر این موضوع دعوا بشه... طاها متفکر بود... ذهن کوچولویش برای درک این مطلب خیلی کوچک بود... هومن هم نمی خواست در این مورد زیاد ذهن او را درگیر کند... طاها بلند شد وگفت: - من هم می خوام نماز بخونم!! - بلدی؟ - اره - فقط اونجا که رو زمین می شینن و می گن رو بلد نیستم... اونجاش رو بهم میگی؟ - البته... وبعد با شک ادامه داد: - طاها اول حمد و سوره رو بخون ببینم یاد داری؟ طاها با ذوق گفت: - این همه بلدم... و یک دستش را کامل باز کرد... یعنی پنج تا... هومن ابروانش را بالا برد و گفت: - راس می گی؟... حالا حمد رو بخون ببینم... طاها دستش را مقابل صورت هومن گرفت و گفت: - حمد کدوم یک از این هاست؟ متوجه منظور بچه نشده بود... کمی فکر کرد و بعد گفت: - نمیدونم... چرا دستت رو نشون می دی؟ طاها انگشت اولش را نشان داد و گفت: - این الحمدلله الرب العالمینه وبعد سوره حمد را خواند... و دومی را نشان داد و سوره توحید را خواند... سومی کوثر... چهارمی سوره عصر و پنجمی سوره قدر... پس اینطور!... حالا متوجه شد!!... - هزار تا افرین به تو پسر باهوش... یه جایزه قشنگ پیش من داری... هرچی که دوس داشته باشی!! طاها باذوق گفت: - شمشیر جومونگ!... هومن باخنده گفت: - اون رو که می خرم... غیر از اون طاها با کمی فکر گفت: - ادم اهنی می خوام... - باشه... حالا پاشو باهم نماز بخونیم من کمی بلندتر می خونم تو هم تکرار کن! هر دو به نماز ایستادند... هومن به یاد نمی اورد هیچ نمازی به اندازه این نماز برایش چسبیده باشد. بعد از اقامه نماز ظهر و عصر همراه طاها به مکان مقرر رفتند... پنج دقیقه ای ایستاده بودند که ملیکا رسید... با دیدن انها گفت: - خیلی وقته اومدین؟ هومن پاسخ داد: - نه تازه رسیدیم... قبول باشه - از شما هم قبول باشه... طاها اذیتتون نکرد؟ - نه... گفتم که پسر خیلی خوبیه... طاها هم دخالت کرد و گفت: - مامان، من و عمو با هم نماز خوندیم!! ملیکادستی به سر پسرش کشید وگفت: - واقعا؟!... افرین پسر گلم!!! طاها با ل*ذ*ت خودش را برای مادرش لوس کرد...

هومن گفت: - می خوای بریم هتل یا یه گشتی بزنیم؟ ملیکا نگاهش کرد و گفت: - وقته ناهاره! - تا ساعت سه می شه برا ناهار رفت... اگه خیلی گرسنه اید... باشه بریم هتل... اگر نه یه گشتی همین نزدیکی ها بزنیم... بریم پاساژ الطیبه... - نه... من که گرسنه نیستم... برا طاها هم خوراکی دارم!! و از کیفش کیک کوچکی در اورد و به طاها داد... در پاساژ قدم می زدند... طاها شیطنت می کرد... ملیکا توجه زیادی به مغازه نداشت... خیلی وقت مي شد که خرید نرفته بود... فقط به ارامی کنار هومن گام برمی داشت... اما نگاه هومن به دنبال مغازه اسباب بازی فروشی بود... از کنار یک مغازه روسری فروشی می گذشتند که ملیکا ایستاد... هومن هم به تبعیت از او... روسری خوش طرحی چشمش را گرفته بود... برای مادرش برازنده به نظر می رسید... زیبا و سنگین بود... داخل مغازه رفت... طاها و هومن هم وارد شدند... برعکس ماموران داخل زیارتگاه فروشنده ها خیلی سلیس فارسی صحبت می کردند... پس مشکلی برای فهماندن منظورش نداشت... از ان روسری خواست... ترکیب رنگی متنوعی داشت... در انتخاب مانده بود... چند رنگ قشنگ داشت... هومن هم روسری ها را ورانداز کرد... ظاهرا قشنگ بود... یکی که رنگ روشنتری داشت، به دست گرفت و گفت: - این قشنگتره!! ملیکا از او نظر نخواسته بود... ولی در ذوقش هم نزد... بی انصافی بود... به ملایمت گفت: - برا مامانم می خوام... هم طوسیه قشنگه و هم قهوه ای... هومن اینبار با دید دیگری به روسری ها نگاه کرد و گفت: - راس می گی برا مامانها مناسبه... یه رنگش رو تو بردار... یه رنگش رو هم من برای مادرم برمی دارم... ملیکا باشه ای گفت و رنگ طوسی رو برای مادر خودش برداشت و قهوه ای را به دست هومن داد... هومن گفت: - یکی دیگه هم برام انتخاب کن... برا خواهرم می خوام... از ترکیب رنگهای شاد خوشش میاد... ملیکا چشم چرخاند... چند روسری خوشرنگ انتخاب نمود... سه تا از انها خیلی قشنگ بودند... انها را به هومن نشان داد و گفت: - اینها هرسه قشنگن ... خودتون با توجه به سلیقه خواهرتون انتخاب کنید... هومن انها را زیر و رو کرد و گفت: - از نظر تو کدوم بهتره؟ ملیکا یکی با ترکیب رنگی قرمز و سرمه ای انتخاب کرد... هر سه طلا کوب هم بودند... هومن سری تکان داد... خوش سلیقه بود... ان را کنار گذاشت و گفت: - خب پس این مال خودت... این دوتای دیگه رو هم من برمی دارم... و بلافاصله هر پنج تا را حساب کرد... ملیکا داخل مغازه اعتراضی نکرد... درست نبود... همین که از مغازه خارج شدند، پول روسری ها را سوا کرد و به سمت هومن گرفت وگفت: - بفرمایید هومن نگاهی به او و پول در دستش کرد و گفت: - بذارش تو... نفس عمیقی کشید و گفت: - ممنون بفرمایید! هومن باز بی تفاوت گفت: - خجالت بکش بذار تو! هنوز سعي داشت ارام جواب دهد: - اقای رستگار خواهش میکنم بگیرید... اینطوری اذیت می شم!! هومن دست طاها را گرفت و راه افتاد... ملیکا اخمی کرد و گامی را که فاصله افتاده بود جبران کرد و رودرروی او ایستاد... باصدای ارام که لازمه صحبت در کوچه بود گفت: - اقای رستگار یه لحظه گوش کنید! مجبوری ایستاد و گفت: - بفرما!!! ملیکا با لحن محکمی گفت: - ببینید شما امروز از من خواستید تا در این سفر هستیم، من به نوعی تابع شما باشم و من علی رغم میلم پذیرفتم و به خواستتون احترام گذاشتم... حالا من از شما می خوام ... خواهش می کنم در مواقع خرید در کار هم دخالت نکنیم... سفر ما یکی دو روز نیست... دو هفته است... و مسلما این موقعیتها زیاد پیش خواهد اومد... اگر شما این پول رو بگیرید من راحت و بی دغدغه خرید میکنم... اما اگه نگیرید... برا من چاره ای نمی مونه غیر از اینکه در این سفر به کل از هر نوع خریدی صرفنظر کنم... هر چند این برام زیاد مطلوب نیست ولی غیر ممکن هم نیست... و پول را دوباره بالا گرفت و گفت: - خواهش می کنم!! هومن به چشمان مصمم دختر مقابلش خیره شد و گفت: - باشه... اما دو تا مطلب رو از این قرارداد جدا می کنی!!... یکی هر چیزی که برا طاها می خرم... خوشم میاد براش خرید کنم... و دوم هدیه است... اگر به هر دلیلی دلم خواست هدیه ای بخرم اعتراضی نمی کنی... قبول؟! هومن به چشمان مصمم دختر مقابلش خیره شد و گفت: - باشه... اما دو تا مطلب رو از این قرارداد جدا می کنی!!... یکی هر چیزی که برا طاها می خرم... خوشم میاد براش خرید کنم... و دوم هدیه است... اگر به هر دلیلی دلم خواست هدیه ای بخرم اعتراضی نمی کنی... قبول؟! خب همینقدر هم غنیمت بود... گفت: - قبول... پس حالا اینو بگیرید!! - قرارداد حالا بسته شد و از همین حالا باید اجرا بشه ، شامل مسایل قبل از این نمیشه!!... اصلا فکر کن یه هدیه است!!! این مرد هم باهوش بود هم لجباز و هم مغرور... هیچ کاریش هم نمی شد کرد! ملیکا تلاش اخر را کرد: - معمولا هدیه رو به کسانی می دن که نسبتی با ادم داشته باشه... نه به... هومن پرید میان حرفش و گفت: - نسبت؟! و لبخندی زد و با نگاهی پر از شیطنت حرفش را تکمیل کرد: - چه نسبتی بالاتر از این که... تو... خواست بگوید همسرم، ولی نگفت... خواست بگوید خانومم،ولی باز نگفت... جالب بود که برعکس گذشته از انعكاس این کلمات در ذهنش حس بدی نداشت!!.. و به جای ان از کلمه محتاط تری استفاده کرد: - تو... محرم منی!!! ملیکا ابروانش را درهم کشید... بدی جریان اینجا بود که این مرد نه یک کلمه دروغ گفته بود و نه چیزی را غلو کرده بود... پس جای هیچ اعتراضی وجود نداشت!! هومن راه افتاد و با گفتن عجله کن خواست او را نیز وادار به حرکت کند... طاها هیچ یک از این حرفها را نشنیده بود چون مشغول تماشای ویترین یک مغازه اسباب بازی فروشی بود... به کنار او رفت و گفت: - چیزی پیدا کردی؟ طاها انگشتش را به سمتی گرفت و یک ادم اهنی نشان داد و گفت: - اون ادم اهنیه خیلی قشنگه! رد دستش را تعقیب کرد... بچه راست می گفت، قشنگ بود... دست او را گرفت و داخل مغازه برد... ملیکا هنوز در فکر بود... هر چند حرف نادرست یا بدی نشنیده بود اما ترسی در دلش نشست... انگار تازه عمق جریان رامی فهمید... محرم!!!... کم چیزی نبود!... تازه درک می کرد به چه کاری تن داده است!... لبش را گاز گرفت... خشکش زده بود... این واقعیت که در حال حاضر آبرو و زندگیش دست این مرد قرار داشت، برهنه مقابلش بود... به عبارتی ان مرد بدون هیچ مانعی می تواند هرکاری با او انجام دهد!!... ضربان قلبش بالاتر رفت و عرق بر پیشانیش نشست... راهی برای فرار نبود... هیچ کس هم از این جریان خبر نداشت حتی مادرش!!... در ان لحظه همه چیز به مردانگی این مرد بستگی داشت!! با تکان مختصری که به بازویش وارد شد به خودش امد... هومن سرش را خم کرده بود و به چهره اش نگاه می کرد با دیدن عکس العمل او گفت: - کجایی تو؟... چرا صدات می کنم جواب نمی دی؟ ملیکا یک قدم عقب رفت... هومن متحیر گفت: - حالت خوبه؟ و خواست دوباره به او نزدیک شود... ملیکا دستش را به علامت جلو نیا مقابلش گرفت و عجولانه گفت: - بله ... بله... هومن هنوز متعجب بود...چرا این دختر در عرض دو ثانیه تغییر کرد!... با این حال گفت: - بیا داخل مغازه... طاها می گه حتما باید مامانش هم اسباب بازی رو بپسنده تا اونو بخره! ملیکا باشه ای گفت و وارد مغازه شد... طاها هم شمشیر جومونگ را پیدا کرده بود و هم ادم اهنی را... باعلاقه انها را نشان مادرش داد و گفت: - مامان ببین این چقدر قشنگه... عمو برا نمازم می خواد بهم جایزه بخره! ملیکا ارام گفت: - اره خیلی قشنگه! خب تایید مادر هم رسید... پس خرید ازاد بود!! هومن دو عروسک در دست گرفته بود... نمی توانست تصمیم بگیرد کدام را بخرد!!... پیش ملیکا رفت و گفت: - ببین کدوم یک از اینها بهتره، برا یه دختر سه ساله می خوام بخرم. هر دو قشنگ بودند... ملیکا گفت: - خب هر دو رو بگیرین... دختر بچه ها هر چقدر هم عروسک داشته باشن... باز کمشونه!! هومن با خنده بانمکی گفت: - والا ، فقط دختر بچه ها عروسک دوس ندارن... خواهر من یه سال هم ازم بزرگتره... اما اتاق خوابش پر از عروسکه... ملیکا لبخندی زد!!!... راست می گفت... اتاق خواب خودش هم پراز عروسک بود! چشمان هومن م*س*تقیما لبخند روی لب ملیکا را نشانه رفت... چقدر خنده به چهره اش می امد!... اهسته گفت: - حالا که دختر خوبی شدی و خندیدی... یه عروسک هم برا تو می خرم!! ملیکا سر بلند کرد و او را نگریست... لبخندش را جمع کرد و مغازه را ترک کرد... هومن با چشم تعقیبش کرد... سرسخت بود... جدی بود... کمتر می شد رفتار لوسی از او دید... اسباب بازیهای طاها را همراه با دو عروسک خرید و بیرون رفت... نزد ملیکا رسيد و گفت: - بریم دیگه... کم کم داره دیر می شه!

بعد از صرف ناهار در اتاقش تنها بود... طاها حاضر نشده بود به اتاق خودشان بیاید... در اتاق کناری گیم بازی می کرد... ملیکا کلافه دست بر پیشانیش کشید، سرش داشت منفجر می شد... سر درد مهمان ناخوانده ای بود که بعد از مسعود گریبانگیرش شده بود... دراز کشید و سعی كرد بخوابد... اما مگر می شد... در عرض دو روز اخیر تنش زیادی را تحمل کرده بود... ماجرای فرودگاه هواپیما گرفتگی جریانات مربوط به اتاقها دعوا و اخم و تخم اقای رستگار!!! واین اخری... محرمیت!... که او را متوجه موقعیتش کرده بود... سر درد امانش را بریده بود... علی رغم ظاهر سختش بسیار شکننده بود!! ده بار برخاست... خوابید... باز بلند شد... قدم زد... لعنتی... قرص مسکن هم همراهش نبود... فراموش کرده بود با خود بیاورد... به هر نحو که بود دو ساعتی را سپری کرد... عوض رفع خستگی بدتر خسته شده بود... از اتاق بیرون رفت... ابی به صورتش زد و وضو گرفت... درب اتاق کناری کاملا باز بود... فقط یک تخت دیده می شد که روی ان طاها به خواب رفته بود... احتمالا تخت دوم در سمت دیگر قرار داشت... به اتاقش رفت... حدود ده دقیقه بعد هومن تقه ای به در اتاقش زد... ملیکا در را گشود... هومن گفت: - برا نماز مغرب می رید مسجد؟ - بله هومن در یک نگاه متوجه پریدگی رنگ او شد... کمی نگران پرسید: - حالت خوبه؟ - بله خوبم... - مطمئنی؟ - بله هومن ناباورانه نگاهش کرد... اما نخواست که دوباره با او بحث کند... به ارامی گفت: - باشه... پس اماده شو، بریم. ملیکا هنوز بی حال بود... ولی تصور می کرد اگر بیرون برود حواسش پرت شده، سر دردش کاهش می یابد... پرسید: - طاها بیداره؟ هومن تبسمی زد و گفت: - نه... نیم ساعت بیشتر بازی نکرد... خیلی خسته بود، خوابش برد!!... هنوز خوابه... موقع رفتن بیدارش می کنم. - باشه... من اماده ام... تا شما هم اماده بشید... من طاها رو حاضر می کنم! رفت و برگشتشان دو ساعتی طول کشید... اینبار به خرید نرفتند... ملیکا حالش اصلا بهبود نیافته بود... هومن هم این را حس مي كرد... پزشک بود ودر یک نگاه می فهمید... زمانی که به هتل رسیدند، هومن گفت: - اول بریم شام بخوریم بعد بریم بالا... موافقی؟ ملیکا بی حال گفت: - من شام نمی خورم... اگه ممکنه طاها با شما بیاد! - نمی شه که شام نخورین!! - باور کنین در حال حاضر نمی تونم... طاها گفته بود"گاهی سر مامانش اوف میشه" ... هومن دقیق و دوستانه نگاهش کرد و گفت: - سرت درد می کنه؟! ملیکا متعجب گفت: - بله!!!... کم کم خصوصیات ملیکا و نحوه برخورد با او را ياد مي گرفت!... با لحنی که حداکثر سعیش را کرد تا حالت دستوری به خود نگیرد، گفت: - با این حال بهتره بیای چند قاشق شام بخوری!! - نمی تونم باور کنید!! - نمی شه که تا صبح گرسنه بمونی! ملیکا فقط دلش می خواست خود را به اتاقش برساند، گفت: - خواهش می کنم اصرار نکنید... برا طاها کمی خوراکی اوردم اگه گرسنه شدم از اونا می خورم. هومن به سمت اسانسور رفت وگفت: - باشه... پس بیا بریم بالا! - مگه شما نمی رید رستوران؟ - کمی بعد می ریم... اول وقته دیر نمی شه!! درب اتاق را گشود و با اشاره ای از ملیکا خواست وارد شود... بعد از ورود رو کرد به او و گفت: - کجای سرت درد می کنه؟ ملیکا دو انگشتش را روی شقیقه اش فشرد و گفت: - اینجا... - سابق بر این هم درد می کرد؟ - یه چند ماهی می شه درد می کنه. - همیشه درد می کنه؟... یعنی دردش دائمی و مزمنه - نه ... فقط گاهی... هومن محتاط پرسید: - بعد از فوت شوهرت شروع شده... یا از قبل بوده؟ - نه ... بعد اون حادثه! - خیلی خب... اول یه چیزی بخور، الان برات یه مسکن میارم!

هومن محتاط پرسید: - بعد از فوت شوهرت شروع شده... یا از قبل بوده؟ - نه ... بعد اون حادثه! - خیلی خب... اول یه چیزی بخور، الان برات یه مسکن میارم! ملیکا داخل اتاقش رفت... حوصله خوردن چیزی را نداشت... ولی از این که همسفرش مسکن همراه داشت خوشحال شد... هومن دم در امد و گفت: - چیزی خوردی؟ - نه ... بعدا می خورم... - نمی شه... مسکن با معده خالی نمی سازه... اول یه چیزی بخور! ملیکا کلافه بود... دست پیش برد تا بسته مسکن را بگیرد... می خواست دو سه تا از انها را بالا بیاندازد، تا بلکه از دست این درد کشنده خلاص شود... با بی حالی گفت: - باشه می خورم!! هومن دستش را عقب کشید و گفت: - نمی شه... همین حالا بخور... می خوام ببینم!! ملیکا می خواست هومن را خفه کند، فقط حیف که زورش نمی رسید... ناچار به سمت ساک رفت و کلوچه ای در اورد با حرص بازش کرد و به زور دو لقمه از ان را خورد و گفت: - خوب شد؟ هومن مهربان جوابش را داد: - اره... فعلا بهتر از هیچیه!!! ملیکا دستش را بالا گرفت و گفت: - پس، بدید!! هومن یک عدد قرص از بسته بیرون کشید و فقط همان را کف دست ملیکا قرار داد... می دانست این بچه اگر دستش به بسته برسد، ان را با شکلات عوضی می گیرد!!! ملیکا سری تکان داد... این مردک هم خسیس می زد!... اما کاری نمی شد کرد... ناچار بود به همان رضایت دهد! قرص را گرفت و با یک لیوان اب فرو داد... هومن دست طاها را گرفت وگفت: -در اتاقت رو قفل نکن با این وضعت درست نیست... راحت بگیر بخواب، من در بیرونی رو قفل می کنم، کلید رو هم با خودم می برم!! ملیکا علی رغم حال خرابش نتوانست از زدن این حرف صرفنظر کند... با کنایه گفت: - شما که به این کار عادت دارید!! هومن خنده صداداري کرد و گفت: - اون دفعه که تنبیهی بود!!... ولی این بار به خاطر خودته... اگر کلید رو نبرم باید پاشی درو باز کنی!... حالا با خیال راحت استراحت کن! و دست طاها را گرفت و بيرون رفت. بعد از خروج انها ملیکا چادر را از سرش کشید و خود را روی تخت پرت نمود... همانطور که دراز کشیده بود، دکمه های روپوشش را گشود... حالا بهتر بود، باد کولر ارامش می کرد... یکدستش را روی سر نهاد و چشمانش را بست... تنش به عرق نشسته بود... تاثیر مسکن بود... زودتر از انچه فکرش را می کرد خوابش برد... هومن به اهستگی در را گشود و خطاب به طاها گفت: - سرو صدا نکن مامان خوابه!! درب اتاق ملیکا بسته بود... وارد اتاق خودش شد و به طاها گفت: - امشب پیش من می خوابی؟... مامانت حالش خوب نیست... طاها دوست داشت پیش مادرش بخوابد... اما بعد از مرگ پدرش طفلک بارها مجبور شده بود با کسان دیگری بخوابد... حال مادرش ان روزها بسیار خراب بود... ملیکا چند روزی را در بیمارستان به سر برده بود... چه وقتی مسعود در کما بود و چه بعد از مرگ او... حال بد ملیکا او را چند باری به بیمارستان کشانده بود... بچه با دلخوری سرش را تکان داد یعنی باشه... هومن صورتش را ب*و*سید و گفت: - یه سر به مامانت بزنم، بعد میام باهات گل یا پوچ بازی کنم... دوس داری؟ خندید و گفت: - اره هومن به سمت در کناری رفت و دو ضربه ارام به در زد... نمی خواست بیدارش کند ولی اگر بیدار بود صدای در را می شنید... ده ثانیه ای صبر کرد، چون جواب نگرفت، در را ارام باز کرد... خوشبختانه به حرفش گوش داده و در را قفل نکرده بود... اهسته به داخل رفت... نگرانش بود... خوابِ خواب بود!!... نزدیک شد... یک دستش روی بالش قرار داشت و دست دیگرش کنارش روی تخت... نفسهای کشیده و ارامش نشاندهنده خواب عمیقش بود... اهسته دستش را به پیشانی او نزدیک کرد و پشت دو انگشتش را با احتیاط روی ان قرار داد... خدا را شکر، تب نداشت... باد کولر م*س*تقیم به تنش می خورد... ملافه اضافی روی تخت را برداشت و به نرمی رویش کشید... به اطراف اتاق هم نگریست ... چقدر تمیز و مرتب بود!... درست برخلاف اتاق خودش... با مسکن قوی که به او داده بود می دانست تا صبح می خوابد... برگشت از اتاق بیرون برود... دو گام بیشتر نرفته بود که ایستاد و دوباره رو به او کرد... چقدر معصوم خوابیده بود!!... خیره به چهره اش زل زد... برای لحظه ای از خود شرمنده شد... سرش را پایین انداخت... اما... اما چه نگاهی حلالتر از نگاه یک مرد به همسرش!!... توجیه شد... در یک ان... بلافاصله... مگر بالاتر از حكم خدا هم حكمي هست؟!... دوباره نگاهش در چهره او نشست... هنوز روسری به سر داشت... چرا؟... پیش رفت و ملافه رویش را مرتب کرد... تنفس ارام مليكا نوازشي شد بر دست مردانه اش... بيخود و بي دليل ضربان قلبش بالا رفته بود... لبش را گاز گرفت... نفس عمیقی کشید و عقب تر رفت...سريع خارج شد و درب اتاقش را بست...

براي نماز صبح حتي خود هومن هم به مسجد النبي نرفت... مي خواست مليكا حسابي استراحت كند... صبح به محض بيدار شدن سراغي از همسايه اش گرفت... همين كه ديد چشمانش ديگر سرخ نيست، نفس راحتي كشيد... - صبح بخير... خوب خوابيدي؟ - بله... صبح شما هم بخير... انگار طاها شبو پيش شما خوابيده؟ - بله... پسر خوبيه ... يه كم باهم بازي كرديم، بعد خوابش برد... سر دردت چطوره؟ - خوبه... - يعني كاملا برطرف شده؟ - يه كم احساس كسالت مي كنم... ولي سرم ديگه درد نمي كنه! - خب خدا رو شكر!! هومن دوست داشت فشار خونش را هم چك كند تا از اين باب هم مطمئن شود... ولي در ان لحظه صلاح نديد ان را مطرح كند... مليكا حساس بود، نمي خواست حساسيت او را بيش از اين تحريك كند... براي ان روز عمدا برنامه سبك تري را انتخاب نمود... قبل از ظهر يكي دو ساعتي به زيارت رفتند و بعد از ظهر سري به فروشگاه القارات زدند... مليكا حالش بهتر از روز پيش بود... هومن تمام ان روز با او مهربان بود و حداكثر سعيش را نمود تا سر به سرش نگذارد و روز ارامي را براي او مهيا كند... حدس مي زد سر دردهاي او بيشتر منشا عصبي داشته باشد... و البته نتيجه هم گرفت... روز سوم اقامتشان در مدينه قرار بود توسط گروه به زيارت دوره اي بروند... زيارت برخي از مكانهاي تاريخي و مساجد موجود در مدينه... در اين بازديد از مساجد ذوالقبلتين و مسجد قبا ديدن كردند هردو مساجد بزرگ و زيبايي بودند... مسجد قبا در خارج شهر مدينه قرار داشت ... اين مسجد اولين مسجد جهان اسلام است كه نخستين سنگ بناي ان توسط حضرت محمد پس از مهاجرت او از مكه به مدينه بنا نهاده شده... مسجد ذو القبلتين همانطور كه از نامش پيداست مكاني است كه در انجا به حضرت محمد وحي شده قبله را از بيت المقدس به كعبه تغيير دهد... مساجد ديگر بازديد شده ، مساجدي بودند كه به فاصله اندك از هم قرار داشتند... اين مسجد ها،مسجدهاي فاطمه زهرا سلام الله، علي ابن ابي طالب، مسجد سلمان مسجد ابوبكر ، عمر و عثمان بودند... «مسجد فاطمة الزهراء» در جنوب غربى محوطه مساجد فتح ، درمنطقه احزاب قرار داشت که در سال هاى اخیر به این نام شهرت یافته و حدود پانزده متر مربع مساحت دارد. به بهانه ازدحام زیاد جمعیتِ زن و مرد نمازگزار در این مسجد، در سال 1419 درِ مسجد با بلوک هاى سیمانى مسدود شده و مردم در بیرون آن نماز مى خواندند. در سال 1428 نیز برای جلوگیری از حضور مردم در کنار این مسجد کانتینری قراردادند تا دیگر امکان نماز خواندن در کنار مسجد دردانه رسول الله (ص) وجود نداشته باشد!!!!! از ديگر مكانهايي كه در ان روز مورد بازديد قرار گرفت، محل اوردگاه احد و حمر الاسد بود كه دو غزوه از غزوات رسول خدا در انجا واقع شده بود... همچنين شهداي احد را زيارت كردند كه مهمترين ان شهيدان، حمزه سيد اشهدا، عموي پيامبر بود... هرچند كه ناگفته پيداست كه اين زيارت از فاصله دور و از پشت ديوارهاي بتني صورت مي پذيرفت!!... محل جنگ احد پر بود از فروشنده ها و طاها كه عاشق اين خريد ها بود... دلش مي خواست همه انچه را مي ديد بخرد... و مليكا ناچار بود مدام در پي او باشد و يا سعي كند دستش را محكم بگيرد... و هر دو اين كارها در مقابل شيطنت بي حد او تقريبا غير ممكن بود... در اين گير و دار هومن كه مليكا را در ان گرما و شلوغي كلافه مي ديد، به او نزديك شد... به ارامي گفت: - طاها رو بسپر دست من... خيالت راحت باشه... اگه خواستي برو به توضيحات اقاي رضايي گوش بده... من دوبار شنيدم! مليكا نفس راحتي كشيد، طاها گاهي وقتها واقعا غير قابل تحمل مي شد... اصلا معلوم نبود اين بچه اين همه انرژي را از كجا كسب مي كند!!! هومن ازادتر بود و براي همين راحت تر با او برخورد مي كرد... طاها همين كه عمو را ديد، ذوق زده شد... او بهتر خريد مي كرد ... بهانه نمي اورد كه اين را داري! ... اين لازم نيست!! براي انگشتهاي كوچكش دو انگشتر خريد... از انگشترهاي اقاي رضايي در دستش خوشش امده بود!!... تازه خيلي هم رعايت كرد!!!... چرا كه نگين انگشترها رنگهاي مختلفي داشتند... ابي، قرمز، زرد ، سفيد ، سياه... بچه چه تقصيري داشت كه نمي توانست انتخاب كند... اين همه تنوع ، از همه اش دلش مي خواست!! اين بود كه بخاطر عمو لطف كرد و فقط زرد و قرمز را كه شادتر بودند انتخاب كرد... خب البته چند ماشين كوچك و بسته اي حاوي چند سرباز هم خريد... به هر حال خيلي چيز ديگر را هم كه دوست داشت نخريد!! تنها مشكل اين بود كه اصلا دستش را در دست كسي نمي داد و عين فرفره هم مدام از اين ور به ان ور مي چرخيد... در اين بين خدا رحم كرد كه اتوب*و*سي كه مي خواست پارك كند به او نخورد و به همين دليل يك تذكر جدي از هومن دريافت كرد!!... - طاهاااااااا دست طاها را محكم در دست گرفت و خيلي جدي نگاهش كرد: - دستم رو ول نمي كني فهميدي؟!... نشنيدم طاها... فهميدي؟؟؟ طاها چون خودش هم خيلي از ان ماشين گنده ترسيده بود، دست او را گرفت... البته فقط به مدت پنج دقيقه تا فرو كش كردن ترسش!!! بعد دوباره همان اش بود و همان كاسه!!... چه مي شد كرد، طاها بود و شيطنتهايش!! اقاي كمالي وقتي مليكا را تنها ديد، كنارش رفت و گفت: - خوبي؟ - ممنونم... بله - از هومن راضي هستي؟ مشكلي كه وجود نداره؟! مليكا متفكرانه گفت: - هومن؟ - اره ديگه... اقاي هومن رستگار!!! خب پس اينطور اسمش هومن بود... چقدر اين چند روز فكر كرده بود ولي يادش نيامده بود! - نه مشكلي نيست!! اقاي كمالي لبخندي زد و گفت: - مطمئن بودم ازش... اگر غير از اين بود كه به عنوان همسفر تو انتخابش نمي كردم!!... مي بينم طاها هم خوب باهاش انس گرفته... - متاسفانه بله!!! اقاي كمالي چشمانش را ريز كرد و گفت: - چرا متاسفانه؟! مليكا لبخند تلخي زد و سري تكان داد و سوال او را بي جواب رها كرد... مي دانست انس بيش از حد كودكش با اين مرد در اينده برايش دردسر ساز خواهد شد... ولي هيچ كاري هم نمي توانست انجام دهد ... انها اتاقشان كنار هم بود و تمام روز را باهم سپري مي كردند... چقدر مي توانست مانع حرف زدن و بازي اين دو نفر شود... چند بار مي توانست طاها را قانع كند با او نرود... تازه بعضي وقتها هم ناچار مي بايست با او مي رفت... پس هيچ كاري از دستش بر نمي امد... مجبور به سكوت بود... هر چند نمي توانست از اين مطلب هم چشم بپوشد كه حضور هومن دراين سفر براي خود و فرزندش بسيار مفيد بوده است!!! اخر شب كمي خسته شده بودند... ولي در كل روز خوبي را پشت سر گذاشته بودند... روز چهارم حضورشان در مدینه بود... طبق برنامه ریزی ملیکا، برای نماز صبح به مسجد رفتند... بعد از صبحانه راهی یکی از فروشگاهها شدند... خرید و گردش روال عادی به خود گرفته بود... مانند روز اول از هم کناره نمی گرفتند... هومن که از اول هم راحت بود، حال هم که خواسته هایش را دیکته کرده بود، راحتتر برخورد می کرد... بعد از چند روز اشنایی، اضطراب اولیه ملیکا از بین رفته بود... طاها هم که بسیار خوش به حالش شده و مدام بین دو اتاق در رفت و امد بود... اکثر اسباب بازیهایش رادر اتاق هومن گذاشته بود... با او شمشیر بازی می کرد... پلیس می شد... شلیک می کرد... روزی ده بار هومن را دستگیر می کرد یا می کشت!!! هومن لیست بلند بالایش را دست ملیکا داده و از او خواسته بود تا انجا که ممکن است وسایل نوشته شده در ان را تهیه کند و به این ترتیب یکی از مشکلترین بخش سفرش را که همان خرید سوغاتی بود به گردن او نهاده و تنها مسئولیتش پرداخت پول خرید های مربوطه بود!!!! بعضی مواقع در اتاقش نیز انها را چک نمی کرد ببیند اصلا این دختر برای خواهر و مادرش چه خریده!! برخی مواقع که ملیکا می پرسید: - ببینید این چطوره؟!! یا: - به نظرتون از این خوششون میاد؟ افتخار می داد و نگاهی به جنس مورد نظر می نمود و اکثر مواقع هم جوابش این بود: - اره... خوبه!! در فروشگاه مابین طبقه ها پله برقی بود... طاها با دیدن ان ذوق کرد... عاشق این پله هایی بود که حرکت می کرد!!!... ملیکا بی فایده تلاش کرد به هنگام پایین رفتن از این پله ها دست طاها را بگیرد و سر اخر هم تسلیم شد... مادر و پسر کنار هم پا روی پله گذاشتند... هومن با یک پله فاصله پشت سرشان می امد... طاها دلش می خواست زودتر از مادر پایین برسد... پله ای را پایین رفت... به به چه کیفی داشت!!!... ملیکا سریع گفت: - طاها خطرناکه... سرجات وایستا... طاها تازه سر شوق امده بود... چقدر این مادرها ضد حال می زنند!!!... دوست داشت برود!!!... دوباره یک پله دیگر... پله ها بلندتر از پله های معمولی بودند و پایین رفتن از ان برای طاها مشکل به نظر می رسید... مادر بود و دلش بی تاب فرزند دلبندش... نباید می گذاشت فاصله پسرش با او بیشتر می شد... مجبوری یک پله را پایین رفت و خم شد تا از پله پایین تر دست طاها را بگیرد... کیفش تاب خورد... پله حرکت می کرد و طاها می خواست پله دیگری را نیز پایین برود... در یک دم... یک لحظه تعادلش را از دست داد... چهار پله تا پایین رسیدن فاصله داشت... دلش هری ریخت... ترسید... خودش می افتاد... به جهنم!!!... روی طاها می افتاد چه می شد؟!!... تصور این حادثه بیشتر دستپاچه اش کرد... دست انداخت تا کناره پله را بگیرد... اما قبل از ان... دستی دستش را سفت فشرد... به عقب برگشت تا چهره ناجیش را ببیند... خط عمیق موجود در پیشانیش نشانگر جدیتش بود نه اخم و عصبانیت... قبل از اینکه عکس العملی نشان دهد دست دیگر او دور کمرش حلقه شد... فقط دو ثانیه... به پایین پله ها رسیده بودند... البته طاها ثانیه ای زودتر رسیده بود!!! هومن نفسش را فوتی کرد و دستانش را کنار کشید... ملیکا لحظه ای چشمانش را بست و چند نفس پی در پی کشید... چشم که باز کرد با او چشم در چشم شد... هنوز چهره اش جدی بود... خود نیز نفهمید چرا زبانش به تشکر نچرخید... چادرش را کمی مرتب کرد... هومن اهسته گفت: - فشار خونت پایینه!!!!... بیشتر مراقب تغذیه ات باش!!! ملیکا متعجب و پرسشگر نگاهش کرد... طاها دست هومن را کشید و گفت: - عمو؟!... می خوام یه بار هم سوار پله برقی بشم!!!!... یه باردیگه!!!!!!!!! انجا را با شهر بازی عوضی گرفته بود...

هومن با خنده سري تكان داد و گفت: - شيدا زشته، بيا بريم... شيدا با شيطنت نگاهي به او كرد و گفت: - نمي خوام... دوس دارم... اصلا پله برقي كيف داره!!... - شيدا؟؟؟؟!!! شيدا دوباره به سمت بالابر پله برقي رفت و قبل از سوار شدن گفت: - اينقدر جدي نباش هومن... بيا... زندگي رو بايد ساده گرفت!.... هومن دست به سينه زد و بالا رفتن و پايين امدن او را نظاره كرد... شيدا كنارش رسيد... هومن با لبخندي گفت: - سير شدي يا دوباره مي خواي بري؟ - سير كه نشدم... ولي خب چاره اي نيست... بريم!! شيدا همگام او وارد پاساژ شد... مغازه اي را رد نمي كرد، همه را دقيق از نظر مي گذراند... هومن گفت: - چند وقته نيومدي خريد؟ بدون اينكه چشم از ويترين بردارد جواب داد: - دو روزه... چطور مگه؟؟!! هومن ابرويي بالا انداخت و گفت: - با اين چشمهاي گشاد شده كه تو داري نگاه مي كني به ويترين، فكر كردم اولين بار در عمرت هست كه اينطور جاها مياي!!!! شيدا برگشت و كيفش را به بازوي او كوبيد و گفت: - اِ.... هومن؟؟؟!!! خنديد و گفت: - نگفتي دنبال چي مي گردي؟ - بيا مي فهمي؟ هومن به ستون وسط سالن تكيه زدو گفت: - اخه اين چيه كه هم تو مغازه لباس فروشي پيدا ميشه... هم ساعت فروشي ... هم زرگري و هم گلفروشي؟؟؟!!!! شيدا بي معطلي و خندان گفت: - فروشنده!!!!!!!! هومن تكيه اش را از ستون گرفت و با جهشي به سمت او گفت: - الان نشونت مي دم!!... شيدا فرار كرد و چند گامي دور شد... هومن ايستاد و انگشتش را به علامت تهديد بالا برد... انجا براي تعقيب و گريز جاي مناسبي نبود... شيدا دستانش را به پشتش زد و ارام به او نزديك شد... هومن به زور جلوي خنده اش را گرفته بود... دختر سرش را كج كرد و مقابل صورت هومن گرفت وگفت: - الو.... كسي پشت خط نيست؟! - .... - الو... الو ... خط نمي ده؟! چقدر مي توانست تحمل كند؟!... خنديد... شيدا بازويش را كشيد و گفت: - بيا ... زودباش... دوباره مشغول تماشا شد... - هومن ، اون گربه هه رو ... ببين چقدر قشنگه!!! هومن به سمتي كه اشاره شده بود نگريست، جاكليدي كوچكي بود... يك گربه سفيد و ملوس... شيدا گفت: - بيا بريم تو... مي خوام بخرمش!! داخل مغازه رفتند... شیدا رو به فروشنده گفت: - اقا از اون جاکلیدیه که شکل گربه هست یکی بدین... پسر جعبه کوچکی را روی میز قرار داد... شیدا جعبه را گشود و نگاهی به ان کرد و گفت: - اونی که تو ویترینه قشنگتره! فروشنده گفت: - این هم از همونه!! شیدا نگاهش را بالا گرفت و گفت: - نه... این رگه قهوه ای داره... اون خالص سفیده!! فروشنده با دقت به هر دو نگاه کرد و گفت: - باشه شما بپسندین من اونی رو که تو ویترینه بهتون می دم... شیدا گربه را در مقابل دید هومن گرفت و گفت: - چطوره؟ خوشت میاد؟ - اره... قشنگه! شیدا دوباره رو کرد به فروشنده و گفت: - قیمتش چنده؟ - ده هزار تومان شیدا اخمی کرد و گفت: - چه خبره؟!... ده هزار تومان؟... مگه از طلاست؟ فروشنده حق به جانب گفت: - خانوم پوست واقعیه!!!... قیمتش همچین هم گرون نیست!!! شیدا پوزخندی زد و گفت: - پوست واقعی!!!!... از چین دونه ای هزار تومن می خرید اینجا می شه پوست واقعی!!... چه خبره؟... پنج هزار تومن هم براش زیاده... - اختیار دارین خانوم... پنج هزار تومن؟... اینقدر ها هم سود نداره که شما می گین!!!!!... باشه برای شما نه هزار تومن... هومن دست در جیبش کرد تا کیف پولش را بیرون بیاورد... شیدا پیش دستی کرد و به سرعت گفت: - نه هومن... می خوام اینو خودم بخرم!!!

هومن گفت: - چه فرقی می کنه؟... فکر کن خودت خریدی! شیدا دست روی کیف او گذاشت و ان را به پایین هل داد و گفت: - می خوام خودم بخرم یه هدیه است!!! هومن باشه ای گفت و کیفش را دوباره داخل جیبش نهاد... شیدا به فروشنده گفت: - هفت هزار تومن می دم ها... فروشنده جدی گفت: - نه خانوم نمی شه... یه جاکلیدی چیه که سه هزار تخفیف بگیرین براش... شیدا هشت هزار روی میز گذاشت و گفت: - بفرمایید این هم هشت هزار ... اون هم فقط برا اینکه ازش خوشم اومده... لب و لوچه فروشنده اویزان بود... اما جاکلیدی را داخل کیسه نایلونی کوچکی گذاشت و دست شیدا داد و گفت: - مبارک باشه شیدا گرفت و همراه هومن بیرون رفت... دوباره سرگرم شد... در مقابل مغازه ساعت فروشی گیر کرده بود... هومن پرسید: - از چیزی خوشت اومده؟ - اوهوم... - از چی؟ شیدا نفسی کشید و گفت: - هیچ چی... بیا بریم... هومن دستش را مقابل او گرفت و راهش را سد کرد: - از کدومش خوشت اومده؟ شیدا شانه ای بالا انداخت و گفت: - بی خیال، بیا بریم. - بگو؟... کدوم؟!! لبش را غنچه کرد... داشت فکر می کرد!... به طرف ویترین برگشت و گفت: - اون سفیده... همون که صفحش بزرگه... به نظرت چطوره؟!!... خیلی قشنگ نیست؟؟ - کدوم؟ - همون که وسط ویترینه... رو پایه... - اهان دیدم... اره قشنگه... دوسش داری؟ - اوهوم هومن لبخندی زد و دسته کیفش را گرفته و او را به داخل مغازه هدایت کرد... شیدا ساعت را گرفته، به دستش امتحان نمود... هومن ارام گفت: - به دستت میاد!! - اره خیلی خوشگله! رو کرد به فروشنده و گفت: - اقا قیمتش چنده؟ فروشنده نگاه دقیقی به سر تا پای شیدا کرد و گفت: - قابل شما رو نداره!! هومن اخمی بر پیشانی اورد و گفت: - شیدا تو بیرون باش... من هم الان میام!! قیافه جدی او جایی برای بحث نمی گذاشت... بی هیچ کلامی خارج شد... هومن همانطور جدی گفت: - نگفتین قیمتش چنده؟ - پنجاه هزار تومن... پول را بی چک و چانه روی میز گذاشت... ساعت را برداشته، خارج شد... بیرون از مغازه لبخندی زد و جعبه ساعت را تقدیم شیدا کرد... شیدا با ل*ذ*ت ان را گرفت و گفت: - قیمتش چند بود؟ - تو چی کار به این کارها داری؟!!! - بگو دیگه هومن!!! - ول کن... ساعت را به دستش بست و گفت: - وای... هومن... دستت درد نکنه... عالیه چند مغازه انطرفتر مغازه لوازم خانگی بود... شیدا به داخل رفت و گفت: - اقا دنبال یه گلدون می گردم... مربع شکل... که یه پیچ هم وسطش خورده... هومن لبخندی زد و دم گوش شیدا گفت: - اینی گفتی، یعنی چی؟ اروم غر زد: - تو کاریت به این کارها نباشه... فروشنده با نشان دادن قفسه ای گفت: - خانوم ... گلدونهای ما همه داخل این قفسه هستن... خودتون ببینید!!! شیدا با دقت نگاهی کرد و گفت: - نه دنبال یه شکل خاصم... تو یه خونه ای دیدم خوشم اومده... - ببخشین خانوم موجودی ما همینه! از مغازه خارج شدند... هومن گفت: - باید دقیقا همونی باشه که دیدی؟ - اره... ازش خوشم اومده... بالاخره پیداش می کنم!

نزدیک دوساعتی گشتند، اما گلدان مورد نظر شیدا را پیدا نکردند... در راه برگشت، شیدا وارد مغازه گلفروشی شد... شاخه گلی را به دست گرفت... گلی مصنوعی و شیشه ای به رنگ مشکی و قرمز... پرجلوه و چشمگیر بود... - هومن به نظرت این چطوره؟ - برا چی می خوای؟ - داخل همون گلدونی که دنبالش بودم!! - خب اول گلدونش رو پیداکن... بعد... شیدا خیره به گل نگاه می کرد... حسابی چشمش را گرفته بود... گفت: - اون رو هم پیدا می کنم... مطمئن باش! و ان شاخه گل نیز به خرید هایشان اضافه گردید... داخل ماشین که نشستند، شیدا پایش را از کفش بیرون کشید و نالید: -وای چقدر درد می کنه!! هومن تبسمی زد و گفت: - مجبوری کفش به این بلندی بپوشی؟!!! - بله که مجبورم... وقتی با هم راه میریم، یه تناسبی باید باهم داشته باشیم یا نه؟! - تو که قدت اندازه است... - اره ولی تو خیلی بلندتری!! - خب به هر حال من یه پسرم... طبیعیه قدم بلندتر باشه... شیدا شانه ای بالا انداخت و گفت: - ول کن این حرفا رو... واز کیفش جاکلیدی را دراورد و به اینه جلوی ماشین وصل کرد و گفت: - بفرمایید... این هم برای اینکه هر وقت سوار ماشین می شی یاد من بیوفتی... ازش خوشت میاد؟! - اره... دستت درد نکنه... در این دو ماهی که با هم اشنا شده بودند، ساعات خوبی را کنار هم سپری کرده بودند... در کل شیدا پر انرژی و دلنشین بود... هومن گفت: - حالا کجا می ری؟ - سر همون خیابون همیشگی!!! - بذار ببرمت دم درتون... - نه هومن درست نیست... نمی خوام کسی ما رو با هم ببینه... - به هر حال که چی؟... - تا اون موقع نمی خوام کسی از دوستیمون خبردار بشه!! - باشه و راه افتاد... *** و راه افتاد... به مغازه ها نگاهي كرد و در حین راه رفتن پرسید: - این سمت خرید خاصی داری؟ ملیکا پاسخ داد: - بله... پارچه فروشی های خوبی در این خیابون هست. - چی می خوای بخری؟ - برا مامان و بابای خودم و مادر و خواهر مسعود می خوام یکی دو قواره پارچه بخرم... دفعه پیش که اومده بودیم پارچه های خوبی داشت! هومن لحظه ای مکث کرد... چیزی به مذاقش خوش نیامده بود... هر چند حق نداشت... گفت: - پس یکی دو قواره ای هم برا هدیه و مامان بگیریم!!! - ولی در لیستی که به من دادید پارچه نوشته نشده ها! هومن با لبخندی گفت: - برای اینکه هدیه می دونست من از جنس و مقدار پارچه سر در نمیارم... ولی حالا که شما هستی، مشکلی نیست... - بسیار خب... اما من به سلیقه خونواده شما وارد نیستم... با سلیقه خودم خرید می کنم!! - عیب نداره... هرچی باشه از سلیقه من که بهتره!!! از یکی دو مغازه خرید کرده بودند که هومن پرسید: - برا بعد از ظهر برنامه ای داری؟ - شنیدم حرم بلازا فروشگاه بزرگ و خوبی هست... دوس دارم یه سر هم به اونجا بزنیم... - باشه... اگه موافق باشی عصر بریم مسجد النبی... فروشگاه بمونه برا بعد شام... ملیکا فکری کرد و گفت: - اون موقع باز هست؟ - پرس و جو می کنم، بهت می گم... اگه هم باز نبود... می تونیم فردا بریم... مثلا فردا صبح... - فردا روز اخرمون در مدینه هست، کار زیادی خواهیم داشت... هم باید ساکها رو ببندیم و هم دوس دارم روز اخری رو زمان بیشتری صرف زیارت بکنم... طاها خسته و بی حوصله چادر مادر را کشید... در مغازه های پارچه فروشی چیز جالبی برای بچه وجود نداشت... گفت: - مامان، بریم یه جای دیگه... من اینجا رو دوس ندارم!! هومن خندان او را در آ*غ*و*ش گرفت و گفت: - آی گفتی... من هم اینجا رو دوس ندارم... چی داره آخه؟!! ملیکا به اتحاد ان دو نگاهی کرد و گفت: - چه دوست داشته باشین... چه نداشته باشین... من هنوز خریدم از اینجا تموم نشده!!!... چند قواره باید چادری بگیرم... هومن خیلی مظلوم نگاهش کرد و گفت: - چادر مشکی؟! ملیکا از قیافه مظلوم او خنده اش گرفت وگفت: - نه... برا داخل منزل... چادر رنگی می خوام!!... برا چند نفر باید سوغاتی بگیرم!! هومن نگاهی به طاها کرد و گفت: - ناچاریم دیگه... حالا دور، دست مامانیه... عوضش رفتیم که فروشگاه، ده تا اسباب بازی می گیریم، تلافی بشه... خب؟! طاها خوشش امد... سرش را تکان داد و گفت: - خب!!

فروشگاه جای بهتری بود... تقریبا همه چیز انجا پیدا می شد و همین موجب می شد تا همه سرگرم شوند... البته نصف زمانی را که در فروشگاه بودند در غرفه اسباب بازی سپری می شد... هومن برای خرید اسباب بازی مشتاق تر از طاها به نظر می رسید... جوری با علاقه به اسباب بازی های جدید زل می زد که انگار در تمام طول عمرش اسباب بازی ندیده است... ملیکا گاهی از گذر زمانشان در ان بخش کلافه می شد... ان روز هم از زمره روزهایی بود که به هیچ عنوان قصد نداشتند غرفه مزبور را ترک کنند... ملیکا می دانست این همان تلافی از پیش تعیین شده می باشد... تحملش سر امد... به چند غرفه کناری سر زد و دوباره برگشت... هر دو شیرجه رفته بودند روی جعبه قطاری که به اندازه یک ساک بزرگ بود!!!... انها که نمی خواستند ان را بخرند!!!!!!!!!!... بردنش خود مصیبتی بود!! ملیکا حوصله اش سر رفت... دوباره گامی در اطراف زد... تقریبا اخر وقت بود و کمی خلوت شده بود... در مقابل غرفه کفش فروشی ایستاد... از بیکاری بهتر بود... نگاهش بین کفشها چرخ می خورد... در این میان کفش مجلسی شیکی نظرش را جلب کرد... کفش را به دست گرفت و با دقت بررسیش نمود... سایز ان 39 بود... به پایش اندازه نبود... پاشنه و زیره اش را نگاه می کرد که صدای مردی از کنارش موجب شد به سرعت به ان سمت بنگرد... مرد عربی بود... با تی شرتی سفید و شلواری مشکی... نسبتا جوان به نظر می رسید... ابرویی در هم کشید... مرد دوباره گفت: - می تونم کمکی کنم؟ ملیکا اخمي کرد... مرد دوباره گفت: - شوما ایرانی هستین؟ جواب که اشکال نداشت... گفت: - بله مرد با حوصله گفت: - من فروشنده این بخش هستم... از این کفش می خواستین؟ کلمه به کلمه حرف می زد ولی کلماتش را درست ادا می کرد... ملیکا نفسی کشید... پس اینطور... فروشنده بود!... گفت: - سایز 37 اینو دارین؟ مرد کفش را از دست او گرفت و به شماره زیرش نگاه کرد... گفت: - فکر کنم داشته باشیم!!! بعد کمی به اطراف نگاه کرد و رو به ملیکا گفت: - یک لحظه بیایید اینور... و از کنار ملیکا رد شد و خم شد و شروع به گشتن زیر میز کرد... در همین حین گفت: - من هم یکبار ایران امدم... تهران... اصفهان... و نگاهی به ملیکا کرد و گفت: - شوما اهل کدام شهر هستین؟ ملیکا پاسخ داد: - شهر... مرد سری به تایید تکان داد و گفت: - اگر امدم ایران به شهر شوما هم میام حتما... جعبه کفشی را بیرون کشید و درب ان را باز کرد و گفت: - این مدلش کمی فرق می کنه... ببینین خوشتون میاد؟ ملیکا کفش را به دست گرفت... خوشش نیامد... گفت: - نه... همون مدل باشه! مرد سری تکان داد و باز شروع به گشتن کرد... در این حین پرسید: - شوما ازدواج کردین؟!! ملیکا توقفی کرد... دوباره اخم بر پیشانیش نشست... این ربطی به کفش داشت؟!!... تند و محکم گفت: - بله... مرد سرش را بلند کرد... در چهره اش ناباوری موج می زد... علاوه بر اینکه ملیکا کمتر از سنش نشان می داد، ابروانش پر بود... بعد از مسعود اصلاح نکرده بود... دل و دماغ این کار را نداشت... هرچند بور بود و پر مو بودنش زیاد به چشم نمی امد ولی چشم تیز مردان به راحتی می توانست این را تشخیص دهد... جعبه کفشی را در دست گرفت و بازش کرد و با شادی گفت: - اهان پیداش کردم!! در حال بیرون اوردن کفشها گفت: - چند وقته ازدواج کردین؟ ملیکا کمی ترسید... عرق از کمرش راه گرفته بود... به پشت سرش نگاهی کرد... بدتر از این نمی شد... راهی برای بیرون امدن از انجا نداشت... ان قسمت بن بست بود... و تنها راه خروج عبور از کنار ان مرد بود... اب دهانش را قورت داد... امیدوار بود مشکلی پیش نیاید... تنها امیدی که موجب می شد خود را نبازد این بود که انجا مغازه شخصی نبوده بلکه یک فروشگاه معتبر بود... اما...اخر وقت بودن به نگرانیش دامن می زد... می بایست به نحوی از کنار او رد می شد، چاره دیگری وجود نداشت... نباید می گذاشت ان مرد بفهمد ترسیده... سعی کرد خونسرد به نظر برسد... گفت: - هفت ساله... ابروهای مرد این بار به علامت تعجب بالا رفت... - بهتون نمیاد؟... خم شد و هردو کفش را درمقابل او جفت کرد و گفت: - ببینید اندازه هست؟ ضربان قلب ملیکا بالا رفته بود... نمیدانست چه کند!!!... مرد دوباره گفت: - تنها به این سفر امدین؟ ملیکا از خیر کفش و خرید گذشته بود... می خواست بگوید نمی خواهم... کنار بایستید من رد شوم!!!... سعی کرد باز ارام باشد: - نه خیر - شوهرتان کجاست؟ مرد ایستاده بود و م*س*تقیم نگاهش می کرد... نمی توانست نترسد... حرفها و توصیه هایی که قبلا شنیده بود مزید بر علت شده و به ترسش دامن می زد... بدون تردید نمی خواست ان کفشها را امتحان کند... قبل از اینکه لب باز کند تا پاسخی دهد... دستی روی شانه مرد نشست: - فرمایش؟!!!... انگار دنبال من می گشتین؟

مرد به عقب برگشت... هومن با قیافه ای عصبانی و اخمی غلیظ رو در رویش بود... حال عرق بر پیشانی ملیکا نیز دیده می شد!!... هومن بازوی مرد را گرفت و عقب کشید و بازوی دیگرش را طوری مقابل او گرفت که تقریبا او را به قفسه پشت سرش چسباند و با سرش اشاره ای به ملیکا زد که بیا رد شو... ملیکا با احتیاط از مقابل هردویشان گذشت... در تمام ان چند ثانیه ای که ملیکا رد می شد نگاه سنگین هومن او را همراهی می کرد... ملیکا برای انی سر بلند کرد و به هومن نگاه کرد... اوه... چه خشمی در نگاهش بود!!... بی اختیار بغض کرد... دیگر به پشت سرش نگاه نکرد... فقط شنید که مرد گفت: - اقا این کفشها رو نمی خواهید؟!!!!!!!!!! و صدای پراز حرص هومن که گفت: - نه خیر... منصرف شدیم!!! صدای کوبش کفشهای هومن روی سرامیک کف سالن ذهنش را مشوش تر می کرد... ایستاد... هومن هم مقابلش... دستان گره کرده و چهره درهم هومن، استرس بدی را در دلش ایجاد کرد... هومن از میان دندانهای بهم فشرده اش غرید: - یه دفعه شناسنامت رو هم می دادی دستش دیگه!!! ملیکا در حال جنگ با بغض گلویش گفت: - من فقط می خواستم یه کفش امتحان کنم!... قفسه سینه هومن به شدت بالا پایین می رفت: - اهان این کفش به کل مشخصات تو هم مربوط می شد، لابد!!! ملیکا نگاهش را به سمتی دیگر معطوف کرد... هومن پوزخند پر حرصی زد و گفت: - خوبه... بعد از این برای خرید کفش یادم باشه کدملی و شماره شناسنامه ام رو هم با خودم ببرم!!! و با لحني بم و خشدار ادامه داد: - مي شه بگي حواست كجابود؟؟؟!!! ملیکا لبش را به دندان گرفت... هومن با لحن پر خشمی گفت: - راه بیوفت!!! راه افتاد!!... چندین و چند بار اب دهانش را با فشار قورت داد تا شاید ان بغض لعنتی نیز با ان فرو رود... طاها به راحتی کنارشان می امد... هومن تمام جملاتش را با انچنان صدای اهسته ای بیان کرده بود که طاها نشنیده بود... هومن سبد خرید ها را هل می داد... اما چهره ارام همیشه را نداشت... ملیکا دیگر حوصله گشتن نداشت... به دور و برش نگاهی نمی کرد... عصبی بود و ناراحت... اما زرق و برق فروشگاه، موجب شده بود... طاها سر کیف باشد... بدو بدو به سمت ملیکا امد و چادرش را کشید و گفت: - مامان... مامان... بیا... اسکیت پیدا کردم!! ملیکا زیر لب گفت: - حالا نه، طاها!! طاها دوباره چادرش را کشید: - اِ... مامان خودت گفتی هر جا دیدم، نشونت بدم!!! ملیکا دست او را از چادرش جدا کرد... اگر همینطور پیش می رفت، کلا چادر را از سرش می کشید... کمی جدی گفت: - طاها گفتم حالا نه... بمونه برا بعد!!! طاها لجبازانه نق زد: - مامان... خودت قول داده بودی برام می گیری!!... مامان؟!! و دوباره به چادرش چنگ زد تا مادر را با خود همراه کند... ملیکا با ناراحتی دست او را کنار زد و گفت: - طاها بس کن!!! هومن سبد را کنار ملیکا رها کرد و رو به طاها گفت: - کو طاها؟... نشونم بده، کجاست؟! چهره بق کرده طاها دوباره شاد شد... به طرف محل مورد نظر دوید... قبل از اینکه پشت سر بچه برود رو در روی ملیکا ایستاد و تند گفت: - هیچ وقت حرصت رو سر بچه خالی نکن!!! و رفت... ملیکا سر جایش ایستاد... نفسش به سختی بالا می امد... خودش را بی تقصیر می دید!... دلش هوای گریه داشت... همیشه با گریه اش سر جنگ داشت... حرف گوش کن نبود... بی اجازه می ریخت... ولی نه... حالا نه... اجازه نمی داد... نگاهش را به سمت سقف معطوف نمود... و سعی کرد فکر کند که سقفشان چه طرح جالبی دارد!!!!... به نظرش خیلی طول کشید برگردند... چه سه دقیقه کشداری!!! طاها جعبه بزرگی را برداشته بود و به زحمت می اورد... می بایست مادرش می دید چقدر بزرگ شده!!... با هیجان گفت: - مامان، ببین قشنگه؟؟!! ملیکا نگاهش را پایین اورد و به طاها نگریست و بعد دوباره بالا کشید تا صورت هومن... هنوز خطی به نشانه اخم روی پیشانیش بود...

چشم هومن در چشمان پر اب او نشست... صورتش خشک بود... هیچ اشکی در کار نبود... ولی موج داخل چشمش چیز دیگری می گفت... نفسش را بیرون داد و سعی کرد درجه تندی چهره اش را بکاهد... با تکان مختصر سر اشاره کرد که به طاها پاسخ مثبت دهد... ملیکا ارام گفت: - اره قشنگه!! طاها بسته را بالا گرفت و گفت: - رنگش سفید و سیاهه، قرمز هم توش داره... نگاه کن!! ملیکا برای رضایت پسرش تبسمی زورکی زد... بدون اینکه حرفی بینشان رد و بدل شود، هدف هر دو درب خروجی بود... ملیکا حتی دلش نمی خواست به خریدهایش نگاه کند... فقط اسکیت طاها را برداشت... بقیه لوازمی را که انتخاب کرده بود، می خواست در سبد عودت کالا بگذارد... قبل از انجام این کار، هومن مانعش شد... اجناس را از دستش گرفت و در مقابل صندوق قرار داد... ملیکا برگشت و جدی گفت: - نمی خوامشون!!! و با این حرف فقط اسکیت را حساب کرد... هومن بی توجه به اعتراض او تمام اجناس را به صندوق دار داد و همه را حساب کرد... این دختر وقتی عصبانی می شد، همه چیز را با هم قاطی می کرد!!!... تا رسیدن به هتل طاها یک ریز حرف زد... ملیکا که اصلا جوابش را نداد و فقط گاهی سرش را تکانی می داد که یعنی می شنوم... ولی هومن پاسخهای کوتاهی می داد... وقتی به اتاق رسیدند هومن به طاها گفت: - طاها برو اتاق من... اسکیت رو باز کن بیام ببینم چطوریه؟ بهتر از این نمی شد، طاها بدو بدو به اتاق او دوید... ملیکا ایستاد... با توجه به اخم و تخم هومن منتظر یک دعوای حسابی بود... هومن عمیق و طولانی نگاهش کرد و کیسه نایلونی حاوی خریدها را دم درش گذاشت و بی هیچ حرفی برگشت تا به اتاقش برود... اما صدای ملیکا موجب شد بایستد: - اقای محترم من امروز خریدی نداشتم!!!! و کیسه نایلونی را برداشته مقابلش گرفت... هومن بدون اینکه نگاه تندش را از چشمان او بگیرد، دست پیش برد و کیسه را به شدت از دست او کشید و با خود به اتاقش برد... طاها در اتاق با جعبه کلنجار می رفت... اجازه داد به کارش ادامه دهد... کیسه ای را که در دست داشت روی تختش خالی کرد... دو دست لباس راحتی... یک کیف مشکی کوچک که بنظر می رسید ملیکا برای خودش انتخاب کرده بوده و بلوز شلواری پسرانه که حتما برای طاها بود... بی اختیار چشم بر دیوار حد فاصل بین دو اتاق انداخت... حدس می زد حال او زیاد خوب نباشد!!... ملیکا بی هدف در اتاق قدم می زد... فکرش مشغول بود... بارها و بارها اتفاقات ان روز را در ذهن مرور کرد... خوب بود که هومن در انجا حضور داشت... خوب بود که تنها نبود... حضورش در ان لحظه دلگرمش کرده بود... اما... از کلام تلخش رنجیده بود... از چشمان تندش ترسیده بود... او فقط از ان کفشها خوشش امده بود... بقیه اش!!!... منصفانه... می بایست منصفانه فکر می کرد!!... خب... باید بیشتر دقت می کرد... حواسش را جمع می کرد... اگر... اگر... اگر بيشتر متوجه اطرافش بود، در ان شرایط قرار نمی گرفت... روی صندلی نشست... با نگاه به ساعت بهت زده شد... درست یک ساعت و نیم با خود کلنجار رفته بود... طاها هنوز نیامده بود... بیرون امد... درب اتاق کناری باز بود... چراغ خواب اتاق روشن بوده و طاها روی تخت روبرو دمر به خواب رفته بود... اهسته به اتاقش برگشت... تا وقت نماز صبح خواب راحتی نداشت... بارها بیدار شد و خوابید... بعد از گرفتن وضو، کمی قدم رو رفت... منتظر بود... بالاخره بعد از ده دقیقه هومن از اتاق بیرون امد... ملیکا در سلام کردن پیشدستی کرد... هومن ایستاد و دست در موهایش کرد و به طور نامحسوسی کمی کشید... نه انگار بیدار بود... گیج جواب داد: - سلام و به سمت دستشویی رفت... ملیکا عجولانه گفت: - اقای رستگار؟! هومن سر برگرداند... بی حرف و پرسشگر نگاه کرد... ملیکا با ملایمت گفت: - من دیشب خیلی فکر کردم!!... متوجه شدم اگه بیشتر حواسم رو جمع می کردم تو اون موقعیت گیر نمی افتادم!!... حق با شما بود... هم بابت اون جریان و هم بابت طاها... و لحظه ای مکث کرد و گفت: - احساس می کنم یه معذرت خواهی بهتون بدهکارم!!... سعی کرد سر اخر به جمله اش یک کلمه ببخشید را هم اضافه کند ولی نتوانست... تا همین جا کافی بود!!... قبل از ورود به اتاقش گفت: - راستی صبحتون بخیر... هومن زیر لب زمزمه کرد: - صبح شما هم بخیر به درب بسته اتاقش نگریست... متحیر بود... کم کم لبش به لبخندی گشوده شد...

روز اخر حضورشان در مدينه بود... دو حس متفاوت در وجودشان بيداد مي كرد... حس خداحافظي و جدا شدن از مدينه... حس ديدار خانه خدا... اين دو حس تلاطم غريبي را در وجودشان انداخته بود... طبق خواسته مليكا روز اخر بيشتر به زيارت اختصاص داده شد... حرفهاي اخر... خواسته هاي اخر و در نهايت ارزوي ديداري دوباره... قرار بود ساكها را عصر تحويل دهند تا صبح زود فردا عازم شوند... مليكا از همان اولين روز خريدها را مرتب در ساك چيده بود و فقط چند وسيله اضافي كه به نظرش مي رسيد به ان افزود و درب ساك را بست... لباس احرام خودش و طاها را در كيف دستي جداگانه اي قرار داده بود... انها را مي بايست همراه خودش بر مي داشت... اما اوضاع براي همسايه اش زياد مرتب نبود زيرا خريد هاي هر روز بدون دست خوردن در گوشه اتاق روي هم انباشته شده بود و علاوه بران تمام اتاق پر بود از اسباب بازي!!... جمعا دو ساك بزرگ داشت و يك كيف دستي... هر دو ساك را گشود و لوازم خريداري شده را با همان بسته بندي اوليه شان در ساكها چپيد... اوه ساكها هردو پر شده بودند، و هنوز كلي اسباب بازي روي زمين بود... كمي دور خودش چرخيد... احتمالا به يك ساك اضافه نياز پيدا مي كرد!! از اتاقش به بيرون سرك كشيد... در كمال تعجب درب اتاق مليكا باز بود و او سعي داشت ساك سنگيني را بيرون بكشد... دست به كمر زد و با سرزنش گفت: - مثلا اگه مي گفتي من بيام بردارم چي مي شد؟؟!! مليكا هن هن كنان گفت: - خودم مي تونم!!!! هومن به در تكيه زد و منتظر ماند... با بد جنسي به سرتاپاي مليكا نگاه مي كرد... لبخند محوي گوشه لبش جا خوش كرده و يك ابرويش را نيز بالا داده بود... مليكا خيلي تلاش كرد تا ان ساك سنگين را بلند كند و بكوبد به سرش ولي تكان دادنش هم سخت بود چه بماند بلند كردن و كوبيدنش به سر او!!!... سرانجام بعد از كلي ل*ذ*ت بردن از تماشاي تلاش او، دلش به رحم امد و جلوتر رفت وگفت: - بكش كنار... و در حال برداشتن ساك ادايش را هم دراورد: - خودم مي تونم!!!! مليكا زير لبي خنديد... ديگر به اندازه روز اول از دستش عصباني نمي شد... ساك را بيرون اتاق قرار داد و گفت: - بعدي كو؟ مليكا حالت تعجب به خود گرفت و گفت: - همون يكيه!!... يه كيفدستي هم هست كه لباس احرام ها رو گذاشتم توش!! هومن خيره نگاهش كرد و گفت: - تا اونجا كه من مي دونم شما بيشتر از من خريد كردين... من هر دو ساكم پر شده!!! مليكا لبخندي زد و گفت: - نه امكان نداره... - باور كن بيا خودت ببين!!! مليكا همراه هومن به اتاق او رفت... طاها در ان اتاق مشغول بازي بود ... البته طبق معمول... هومن به ساكهايش اشاره كرد... مليكا جلوتر رفت و به ساكهاي شل و ولي كه او بسته بود، دست زد و گفت: - يعني شما الان اين ساكها رو بستين ديگه... نه؟!! - خب اره ديگه!! مليكا خنديد و گفت: - دست شما درد نكنه!!!!!!! ودر حاليكه به كناره هاي ساك دست مي زد كه حسابي خالي بود، گفت: - اجازه مي دين من اينارو خالي كنم دوباره ببندم!!! - زحمت مي شه!! - تعارف مي كنيد؟!! هومن دستي به چانه اش كشيد و گفت: - راستش اره!!! مليكا خنديد و گفت: - الان ميام... در كمتر از يك دقيقه برگشت... در دستش ملافه استفاده نشده هتل قرار داشت... ان را دو لايه روي زمين پهن كرد... ساكها را گشود و وسايل انها را روي ملافه ريخت... خدايا چه مي ديد؟!!... اين مرد تمام وسايل را دقيقا در كيسه هاي نايلوني، درست همانطور كه از فروشگاه ها اورده بودند درون ساك نهاده بود!!! همه وسايل را از كيسه ها بيرون كشيد... انها را طبقه بندي كرد... جعبه هر كدام كه به نظرش اضافي بود كنار گذاشت... انهايي كه مطمئن بود چروك نمي شوند را هم به يك طرف ديگر نهاد... هومن بالاي سرش ايستاده بود و به كارهاي دقيق و ظريف او نگاه مي كرد... مليكا با حوصله چند رديف لباس در ته ساك قرار داد و سپس چند عدد عروسك را روي انها گذاشت و دوباره از لباسها و پارچه ها براي لابلاي عروسكها و بعضي اسباب بازيها استفاده كرد... چيدن انها را خيلي مرتب و با دقت انجام مي داد و گاهي چند بار يك وسيله را بيرون مي كشيد و يكي ديگر را امتحان مي كرد... سرانجام ساك پر شد... البته به نظر هومن... دقيقا بعد از اينكه هومن احساس كرد ساك پر شده... مليكا حدود ده پانزده بسته ديگر در جابجاي ان جاي داد!!... وسايلي كه چروك نمي شدند دقيقا به همين درد مي خوردند كه هر چه فضاي ميليمتري در گوشه و كنار ساك پيدا ميشد با ان پر شود... خلاصه دوساك شد يك ساك!!!... و تعدادي از اسباب بازي ها هم جا شدند!!... فقط چند اسباب بازي روي زمين مانده بود كه مليكا گفت: - فكر كنم اينا رو دستي برداريم بهتره... چون شكننده هستن... ميذاريمشون تو اتوب*و*س... هومن لبخندي از سر رضايت زد و گفت: - موافقم... و ساك را كمي جابجا كرد و گفت: - چي كار كردي؟؟؟!!! مليكا خنده ارامي كرد وگفت: - وِرد خوندم!!! هومن كمي گردنش را خاريد و گفت: - ورد خوبي هم بوده... به منم ياد بده!!! مليكا برخاست برود كه هومن گفت: - صبح گفتن هيچ كس نره مسجد النبي تا زودتر حركت كنيم... اگه موافق باشي بعد شام بريم كمي تو محوطه قدم بزنيم! - خوبه... موافقم!

فصل هشتم 1. صبح بعد از نماز صبح قرار بر عزيمت بود... همه در تكاپو بودند... هومن قبل از اينكه پايين بروند به مليكا گفت: - برا طاها لباس احرام اوردي؟ مليكا در حاليكه به گوشه و كنار اتاق سر مي زد تا چيزي جا نگذاشته باشند، گفت: - حوله نه... ولي لباس سفيدي تقريبا شبيه لباس عربها براش اوردم. - يعني نمي خواي واقعا محرم بشه؟ - نه... بچه است فكر نمي كنم بتونه اعمال رو درست انجام بده... هومن فكري كرد و گفت: - خب، خودمون به جاي اون هم انجام مي داديم ديگه... مليكا ايستاد و نگاهش كرد: - فقط اگه مشكل نماز بود... اره... مي شد خوند... ولي شايد در طي طواف نتونه با وضو بمونه... راستش هر چي فكر كردم ديدم شايد نتونم اعمال اون رو هم انجام بدم... - مي فهمم چي مي گي... باشه... به هرحال نياوردي ديگه... لباسهاش رو بده بذارم تو ساك خودم... همراه خودم مي برمش... - نه... با خودم مياد... زحمت مضاعف مي شه تو اون شرايط!! هومن خيلي جدي گفت: - تعارف نمي كنم... پيش من باشه بهتره... فرصت زيادي نداريم... زود لباسهاش رو پيدا كن بده!!! نه فرصت چانه زدن بود . نه جايي براي ان... خوب مي دانست وقتي مي گويد زود بده يعني بده... هر چند مي دانست براي خودش نيز بهتر است... حتي براي طاها... لباسهاي طاها را جدا كرد و گفت: - همين جا براش مي پوشونم... اينطوري بهتره... اگه باشما هم بياد زياد باعث زحمتتون نمي شه... هومن گفت: - باشه... اتفاقا بيشتر مسافرا همين جا لباس احرامشون رو مي پوشن... وكمي مكث كرد و گفت: - فكر كنم اگه شما هم همينجا لباست رو تعويض كني برات راحتتر باشه... - شما چي؟؟!! - نه... من ترجيح مي دم، تو مسجد شجره تعويض كنم... طاها شوق وافري داشت... اين همه شلوغي برايش هيجان داشت ... نمي دانست احرام يعني چه؟!!... نمي دانست اين همه برو بيا براي چيست؟!!... اما مي دانست مي خواهند لباس سفيد بپوشند... همه يكدست... و از اينكه قرار بود او هم مثل ديگران و مانند بزرگترها در اين يكدست بودن شريك شود خوشحال بود... عمو برايش گفته بود او يك مرد است و بايد هميشه پيش مردان باشد... چه ل*ذ*تي مي برد كه از وقتي به اين سفر امده همه به چشم يك مرد به او نگاه مي كنند!!! مليكا قبل از خروج لباسهاي سفيدش را به تن كرد!... اينطوري راحتتر بود!!!... بالاخره از ان دو اتاق دل كندند... به لابي رفتند هومن راست مي گفت، نود درصذ از مسافران تعويض لباس كرده بودند و سفيد پوش بودند... حر كت اغاز شد... حركت به سوي خانه خدا... كعبه... قبله... جايي كه هر روز از كيلومترها دور رو به انجا نماز مي گذاريم... هر بار خدا را صدا مي زنيم، نا خوداگاه رو مي گردانيم بدان سمت... فاصله هتل تا مسجد شجره كه حدود نيم ساعت بود همه باهم در يك اتوب*و*س نشسته بودند... در مقابل مسجد شجره پياده شدند... هومن قبل از ورود به مسجد روبه مليكا گفت: - از اينجا به بعد ماشينهامون جدا مي شه... يعني از اينجا تا مكه ما باماشين بدون سقف خواهيم اومد... مليكا ميان حرف او امد و گفت: - ولي دفعه پيش كه ما اومده بوديم... يادمه ماشينها رو جدا نكردن... هومن سري تكان داد و گفت: - حتما شب حركت كرده بودين!!... مليكا كمي فكر كد وگفت: - بله... يادم مياد اون موقع عصر از مدينه حركت كرديم... - خب به همين دليل... معمولا عصر حركت مي كنن تا اين مشكل پيش نياد... ولي نمي دونم چرا اين بار صبح رو برا حركت انتخاب كردن!!... يه كم گرماي هوا اذيت خواهد كرد... اون هم در اتوب*و*سهاي بدون سقف و بدون كولر!!... به هر حال خدا اين بار هم اينطوري طلبيده... اشكال نداره... مكثي كرد تا حرفي كه مي خواست بزند را دوباره به خاطر بياورد... و دوباره گفت: - اهان ... داشتم مي گفتم... طاها را من با خودم به مسجد مي برم ولي در راه برگشت با اتوب*و*س شما بياد بهتره... - باشه... هومن كمي پابه پا شد و گفت: - مراقب خودت باش!!... فعلا... وبا اين حرف دست طاها را گرفت و با خود برد...

داخل مسجد شد... لباس از تن کنده بود... تنها تن پوشش دو قطعه حوله بود... مانند همه... مثل پیر ... جوان ... کودک... فارغ از رنگ... فارغ از فرهنگ... اینجا چون دیگرانی... اصلا دیگر خود نیستی دیگرانی!!... که اگر دیگران نباشی... دوباره خود نخواهی شد... دیگر مهم نیست... از کجا امده ای... مهم نیست... تحصیلات داری یا نه... مهم نیست... دارایی داری یا نه... کندی هرچه را که نشانگر تفاوت بود... می روی پیش خدا ... به خانه اش... به حرمش... باید چون دیگران باشی... خدا بی تفاوت خلقت کرد... و به درب خانه اش که میروی باید بی تفاوت بروی... چون همه... اگر متفاوت باشی... اجازه ورود نداری... اینجا حرم خداست... حرم امن الهی... بدان انسان... حق کندن هیچ گیاهی نداری... حق کشتن هیچ حیوانی نداری... حتی حق نداری به خود اسیب برسانی... کندن یک مو از تنت... یک ذره کوچک از وجودت... حتی گوشه ناخنت... نه... نه.... حق نداری... نباید... نباید... نباید سلاح داشته باشی... خدا خود مراقب توست... نباید به اینه نگاه کنی... تو که دیگر خود نیستی... اگر می خواهی خود را ببینی... دیگری را نگاه کن... او اینه تمام نمای خودت می باشد... عطر نزن... زینت نکن... همینی... همین که خدا خلقت نمود... خدا تو را می خواهد... بی هیچ بو و رنگ اضافی... بی هیچ زیوری... چه عاشقانه!!!... چه بی ریا!!!... او... خدایت .... تو را می طلبد... همانگونه که هستی... می بینی چقدر دوستت دارد... می بینی دوست داشتن چیست... می بینی بی هیچ چیزی خواستن یعنی چه... یاد بگیر بنده ام ... یاد بگیر ... خواستن یعنی این... یعنی خود خودت... خود تنهایت... خود وجودیت... بی هیچ مقام و نشان و رنگ و لعابی... با خود یکرنگ شو... نگاهت را حفظ کن... پاک شو... ای زن رو مگیر... حق نداری... ای مرد نگاه نکن... حق نداری... اینجا تو اویی و او تو... مرز بین تو و او از میان برداشته شده... اگر نگاهش می کنی جوری نگاه کن که گویا خود توست... اینجا تمام احساست باید برای خدا باشد... هیچ حس دیگری حق اظهار وجود ندارد... و اما یک تفاوت... یک تبعیض... خداوند در این خلقت... بین انسانها... بین زن و مرد... یکی را ظریفتر خلق کرد و دیگری را مقاومتر... اینجا... در این محرم شدن... تو که مقاومتری باید زیر افتاب باشی... حق رفتن به سایه را نداری... نشان بده که می توانی زیر افتاب سوزان این دیار دوام بیاوری... و تو... تو که ظریفتری... در سایه بمان... حق داری که در سایه بمانی... خود خلقت کردم... می دانم تاب و توانت چقدر است... می دانم... راحت باش... به نماز ایستاد... دو رکعت نماز خواند... دست طاها را گرفت و خارج شد... همه دریک مکان جمع شده بودند... حاج اقا رضایی در مقابل ایستاده بود و راهنمایی می کرد... نیت کن... فقط برای خدا... خالص کن... مثل لباس تنت یکرنگ شو... و حال... حال زمان لبیک گفتن است... لبیک... اللهم لبیک... لا شریک لک لبیک... ان الحمد و النعمة لک و الملک... لا شریک لک لبیک... لبیک... بگو... باز بگو... بارها بگو... انقدر بگو تا برسی به حرم... به محدوه حرم... به مکه... رسیدی؟!... رسیدی به خانه ام... دیگر نگو... کافی است... شدی مهمان من... حال من خواهم گفت لبیک!!!... خواهم گفت خوش امدی!!... رسما مُحرم شدند... هومن اهسته به ملیکا نزدیک شد... طاها صدا کرد: - مامان؟؟!! ملیکا برگشت... سر هومن کاملا پایین بود و به زمین خیره شده بود!!!... عجب!!!... مگر قبل از این چگونه او را می نگریست که حال حق نداشت!!... یعنی!!... جور دیگری بوده؟!!... حس دیگری بوده؟؟!!... خود نیز نمی دانست!!... نمی فهمید!!... فقط این را حس می کرد که نباید چشمانش را بالا بگیرد و به صورت او خیره شود... نباید... با همان نگاه به زمین دوخته شده، گفت: - بفرمایید!!.. این هم طاها... با اجازه!!! و رفت... سوار ماشینها شدند... و حرکت... حرکت به سوی معبود... صاف و بی شیله پیله... بیا بنده ام... یادت هست... شده بودی همه پول... همه ریا... همه شکم... همه لباس... همه، همه ان چیزی که اینجا دراین دنیا خواهی گذاشت و خواهی رفت... تمرین کن... امدنت را تمرین کن... حالا که کفن پوشیده ای... مردن را تمرین کن... ببین بدون زمینی ها چگونه خواهی بود... یک تمرین برای رفتن پیش خدا... حالا که می روی به حرم او... تمرین کن...

تا مکه حدود چهار ، پنج ساعتی راه بود... طرفهای ظهر به هتل رسیدند... ساکهایشان را از قبل در لابی هتل قرار داده بودند... مسافرها هر کدام دنبال ساک خود بودند... ملیکا با دیدن ساک خود پیش رفت... هنوز دسته ان را نگرفته بود که حضور اشنایی را کنار خود حس کرد، سر که بلند کرد، هومن را دید... نگاه چپی به او و ساک کرد!!... ملیکا ارام گفت: - فقط می خواستم نشونتون بدم!! خب اگر می گفت از او حساب نمی برد، دروغ می گفت!... هومن لبخند محوی زد و ساک را بلند کرد و کنار گذاشت... و به سمت اقای کمالی رفت: - اقای کمالی اتاقها تقسیم بندی شدن؟!! اقای کمالی با دیدن او تبسمی کرد و گفت: - اره... خوشبختانه اینجا مشکلی به وجود نیومده و تقسیم بندی طبق برنامه هست... کلیدها دست مهدیاره... برو بگیر - باشه... ممنون و سراغ مهدیار، برادر زاده اقای کمالی رفت... مهدیار سرش شلوغ بود... با دیدن هومن نگاه اشنايي به او كرد... به هر حال یک ماهی در حج تمتع همسفر و همراه و هم اتاق بودند... هومن با او دست داد و گفت: - خسته نباشی... کمک لازم نداری؟ - نه... از عهدش بر میام... کلیدها رو می خوای؟ - اره... مهدیار لیست را از نظر گذراند و با كمي تعلل گفت: - کلید اتاق خانم فتحی رو هم می خوای؟! - بله - بسیار خب... و بین کلیدها گشت و دو عدد از انها را دست او داد و گفت: - بیا... اتاق 505 و 506 ... هر دو ، دو تخته هستن.. هومن کمی مكث کرد ... پس این بار اتاقها جدا بودند... انگار زیاد خوشش نیامد!!!... اقای کمالی نیز نزدیک شده بود، پرسید: - هومن... مشکلی هست؟؟!! هومن گفت: - اممم... نه!!!!!!!!! نتوانست بگوید، مثل دفعه پیش سوییت باشد بهتر است!!... و سری به علامت تشکر تکان داد و دور شد... اقای کمالی با نگاه معنی داری دور شدنش را تعقیب کرد!!! طاها همین که هومن را دید به سمتش دوید... مقابلش ایستاد و گفت: - عمو... کلیدها رو گرفتین؟ - اره... - طبقه چندم هستیم؟! - پنجم... و دوباره به طرف مادر دوید گفت: - مامان اتاقمون طبقه پنجم هست! ملیکا مهربان پسرش را نگاه کرد و گفت: - خب... وارد اسانسور شدند... طاها می دانست پنج کدام است... زود دکمه مورد نظر را زد و از مادرش پرسید: - مامان کی می ریم خونه خدا رو ببینیم؟ ملیکا به شور فرزندش لبخندی زد و گفت: - می ریم عزیزم... اگه خدا بخواد همین امروز می ریم... اسانسور ایستاد و طاها می خواست تند بیرون رود که هومن بازویش را گفت و گفت: - طاها اینجا طبقه سه هست!!... کنار وایستا... ایشون می خوان برن بیرون... طاها ایستاد... او که پنج را زده بود!!... اقا و خانومی خارج شدند و اسانسور دوباره حرکت کرد... اینبار در طبقه پنج ایستاد... اتاق 506 در انتهای راهرو بود و اتاق 505 درست در کنار ان قرار داشت... دو در زاویه 90 درجه با هم می ساختند... هومن درب هر دو اتاق را گشود و بدون نگاه به ملیکا گفت: - ببینید، از کدوم خوشتون میاد؟!!... هر دو دو تخته هستن!! ملیکا نمی دانست چرا انتظار داشت اتاقشان مثل مدینه باشد، گفت: - اِ... اینبار اتاقها جدا هستن؟! - بله ملیکا فقط گفت: - اهان!!... هومن دوباره تاکید کرد: - بفرمایید هرکدوم رو دوست داشتین انتخاب کنین... ملیکا ارام گفت: - چه فرقی می کنه؟ هومن خم شد و به طاها گفت: - طاها برو ببین کدوم اتاق رو دوس داری؟ طاها به همراه هومن به اتاقها وارد شد... هر دو اتاق عین هم بودند ولی اتاق 506 روشنتر بود... طاها گفت: - این اتاق مال شما باشه عمو... مامان همش تو اتاق می خوابه!!... ما (منظورش ترکیب خودش و هومن بود) با هم بازی می کنیم این اتاق بهتره!! و این بار به تشخیص کارشناسانه طاها اتاق بهتر به هومن رسید!!... هومن ضمن دادن کلید به ملیکا گفت: - وقته ناهاره... اول بریم پایین برا ناهار... ملیکا گفت: - ولی نمازمون مونده... - بله... حق با شماست!! با کمی فکر ادامه داد: - پس اول نمازمون رو بخونیم... نیم ساعت بعد بریم... بعد از ناهار برمی گردیم اتاق و تا عصر استراحت می کنیم... اعمال حج بمونه برا بعد شام... ملیکا پرسید: - بهتر نیست بعد از ناهار بریم... محرم موندن سخته!! هومن خیلی جدی گفت: - نه اصلا... اولا حالا همه خسته ایم و به استراحت احتیاج داریم... بعدش هم اگه بعد از ناهار بریم با توجه به اینکه طاها همراهمون هست باید کمی اهسته تر راه بریم و اینطوری به زمان نماز مغرب برمی خوریم... ولی بعد از شام هم اونجا خلوت تره و هم هوا خنک تره و هم محدودیت زمانی نداریم... در مورد محرم موندن هم اشکالی نداره... برای حج تمتع تمرین می شه براتون!!... ملیکا فکر کرد... چه جالب!!... از مفرد به جمع تبدیل شده... لابد این هم از قوانین احرام بوده و نمی دانست!!... زیاد پی گیر نشد... حرف منطقی که جواب ندارد... فقط پرسید: - برنامه گروه همینه؟! هومن به علامت نمی دانم سرش را به طرفین تکان داد و شانه ی سمت چپش را آورد بالا: - دقیق نمی دونم... شاید اره شاید هم نه!... به هر حال زیاد هم مهم نیست... خودمون میریم... هتلمون یه کم از بیت دوره... ولی سر مسیره... این طرفها رو می شناسم!! - باشه با گفتن این حرف می خواست به اتاق برود که طاها زودی گفت: - من میرم پیش عمو! ملیکا دستش را گرفت گفت: - نه... بیا اول بریم، باید دست و روت رو بشورم...دسشویی باید بری!! هومن نگاه از زمین گرفت و به طاها نگریست و گفت: - برو طاها کارهات و بکن بیا... من در اتاقم رو قفل نمی کنم، مطمئن باش... هر وقت خواستی می تونی بیای! - باشه تصمیم هومن عاقلانه بود... حاج اقا بعد از ناهار اعلام کرد که همه، شب برای انجام اعمال حج عمره خواهند رفت... ساعت ده شب همراه با بقیه مسافرها در مقابل باب السلام جمع شده بودند و حاج اقا رضایی توضیحاتی در باب اعمال می داد و در نهایت متذکر شد که بعد از انجام اعمال دوباره در مقابل باب اسلام جمع شوند تا همزمان برگردند... هومن به روال مربوطه وارد بود مي دانست توضيحات باز ادامه خواهد يافت و همچنين فرصتي براي تجديد وضو به مسافران داده خواهد شد... اما دلش بي تاب بود... بي تاب ديدار ... بي تاب حضور... حضوري دوباره... حال كه در دو قدمي بيت قرار داشت ديگر تحملش به سر امده بود... نمي خواست نيم ساعت ديگر صبر كند... میخواست هم نمیتوانست، دل شوق تپيدن داشت و پا ه*و*س دويدن... دلش چون کبوتری گرفتار در قفس خود را به در و دیوار سینه ی بیقرارش میکوفت و پاهایش چون آهویی در بند ، ملتمسانه التماس اجابت داشتن... برخاست... ارام در گوش طاها نجوا كرد: - برو به مامان بگو، بياد اينجا كارش دارم!! طاها به طرف خانمها رفت... به دقيقه نكشيده همراه مادر برگشت... ملیکا در ان لباس سفید امد و هومن را مجبور کرد نگاه از او بدزدد... مليكا مودبانه پرسيد: - بامن كاري داشتين؟ هومن كه از زمان احرام بستن كوچكترين نگاهي به او نكرده بود، باز با سري پايين گفت: - حدود نيم ساعتي طول مي كشه اگه بخواهيم همراه گروه حركت كنيم... من نيازي به صبر بيشتر نمي بينم... اگه موافقيد، خودمون بريم... مليكا اشكالي در اين كار نمي ديد... خود نيز بي قرار رفتن بود... خود نیز بیقرار دویدن و رسیدن و گفتن و های های گریستن بود ، خود نیز بیقرار از این قرار اسمانی بود... - باشه... بريم!! هنوز دور نشده بودند كه اقاي كمالي صدا كرد: - هومن؟؟!!... يه لحظه! هر سه ايستادند... اقاي كمالي پيش امد و گفت: - مي خواهيد خودتون بريد؟ هومن پاسخش را داد: - بله اقاي كمالي سري تكان داد و گفت: - باشه و رو كرد به مليكا و ادامه داد: - دخترم مواظب خودت باش... اصلا هم از هومن جدا نشو... بخصوص موقع برگشت به هتل... اون موقع دير وقته و به هيچ عنوان نبايد تنها برگردي... خب؟ مليكا با لحن اطمينان بخشي گفت: - مطمئن باشيد!! اقاي كمالي اين بار به هومن نگريست و گفت: - پسرم ديگه جون تو و جون اين امانتي ما... مراقبش باش... امانتی؟ از کی شد امانتی ، انگار دیگه به امانتی بودنش فکر نمیکرد... انگار یادش رفته بود برای چه منظوري انجا کنار این زن و این پسر بچه ی شیطان و دوست داشتنی ايستاده است... ولی سنگينی ان لباس سبکِ سفید مانع از نگاه کردن به ان امانتی!!! میشد... - حتما... و راه افتاد و گفت: - بريم...

با دلي پر شوق و پر لرز ازباب السلام گذشتند... باز چند گام جلوتر... عبور از ميان صفا ومروه... چه جايي صفا و مروه!!!!... انگار یک لحظه گریه یزودگذر کودکی و بیتابی مادری را شنیدن و دیگر هیچ... اما حالا نه... حال شوق ديداري بزرگتر ديدن اين مكان را تحت الشعاع قرار داده... وباز چند گام ديگر... چند پله... پله... نگاهشان به زمين دوخته شده... چشم بالا نمي اورند... سركه بالا بگيري خواهي ديد... خواهی دید ان جایی را که ابراهیم بنا کرد و تو هر روز به سویش قامت بستیو قامت کفر را شکستی... بگير... بالا بگير... مهمان من سر، بلندكن... سر بلند می کنم ،می بینم ، ان چهار گوشه ی پر از ابهت را و بی اختیار سیل جاری می شود بر روی گونه هایم و من بی پناه در پناه خانه ات ایستاده ام و چه پناهگاه خوبیست حرم امن الهیت... سربالا كردي و ديدي؟؟؟ سجده كن... سجده در پيشگاه پروردگارت... سجده می کنم برسجدگاه هاجر و ابراهیم ، سجده می کنم در مقابل تمام عظمتت و بر خود برای داشتن همچین معبودی می بالم... سجده می کنم برخاک حرمی که احرام بسته، به دیدار معبود امده ام... طاها نگاهي به انها كه در سجده اند مي كند و او هم به سجده مي رود... بنده كوچك درگاه خداوند!!... تو اي بنده بدان كه بر هيچ دري، بر هيچ پيكري، بر هيچ مكان و موجودي حق سجده نداري... فقط خدا... تنها پيشگاه او... در مقابل خانه او... فقط او... دعا كن... در اين لحظه... در اين لحظه كه مهمان من شدي هرچه بخواهي خواهم داد... دعا كن... با چشمهاي پرشورت هرچه مي خواهي بخواه... صاحبخانه ات عجيب بخشنده است... آنجا در آن حالت هیچ جز خداییت نمی بینم و تمام خواسته های دنیاییم یادم می رود و میان بازوان امن خداونديت هیچ، جز آرامش طلب نمی کنم... سر از سجده كه برداري ..... مي بيني... اينبار عميق تر... ژرفتر ... بینا تر كعبه... در آستانه مسجد الحرامی، اینک ، کعبه در برابرت ! یک صحن وسیع ، و در وسط یک مکعب خالی و دگر هیچ !ناگهان بر خود می لرزی !حیرت ، شگفتی ! اینجا.....هیچکس نیست ، اینجا...هیچ چیز نیست... حتی چیزی برای تماشا ! احساست بر روی پلی قرار می گیرد از مو باریکتر ، از لبه شمشیر برنده تر ! قبله ی ایمان ما ، عشق ما ، حیات ما و مرگ ما همین است ؟ سنگهای سیاه و خشن و تیره رنگی بر روی هم چیده و جرزش را با گچ ، ناهموار و ناشیانه بندکشی کرده و دگرهیچ ! ناگهان تردید یک سقوط در جانت می دود !اینجا کجاست ؟ به کجا آمده ایم؟ قصر را می فهمم ، زیبایی یک معماری هنرمندانه ! معبد را می فهمم ، شکوه قدسی و سکوت روحانی در زیر سقف های بلند و پر جلال و سراپا زیبایی و هنر ! آرامگاه را میفهمم ، مدفن یک شخصیت بزرگ ، یک قهرمان نابغه ، پیامبر ،امام...! اما این...؟ در وسط میدانی سرباز ، یک اتاق خالی ! نه معماری ، نه هنر ، نه زیبایی ، نه کتیبه ، نه کاشی ، نه گچ بری ، نه.... حتی ضریح پیامبری ،امامی ، مرقد مطهری ، مدفن بزرگی.....که زیارت کنم ، که او را بیاد آرم ، که بهسراغ او آمده باشم ، که احساسم به نقطه ای ، چهره ای ، واقعیتی ، عینیتی ، بالاخره کسی ، چیزی ، جایی ، تعلق گیرد ، بنشیند ، پیوندگیرد. و چه خوب که در اینجا هیچ کس نیست ، و چه خوب که کعبه خالی است ! و کم کم می فهمی که تو برای زیارت نیامده ای ، تو حج کرده ای ، اینجا سر منزل تو نیست ، کعبه آن " سنگ نشانی است که ره گم نشود " ، این تنها یک علامت بود ، یک "فلش" ، فقط به تو ، جهت را می نمود ، تو حج کرده ای ، آهنگ کرده ای ،آهنگ مطلق ، حرکت به سوی ابدیت ، حرکت ابدی ، رو به او ، نه تا کعبه !کعبه آخر راه نیست آغاز است!(دكتر علي شريعتي) دوباره از جا برمي خيزند... با طمانينه... ارام... مودب... پله ها راپايين مي روند... نگاه از ان مكعب بر نمي دارند... مكعب!!!... كعبه... قبله... چهار گوش که هر گوشة اش مظهر قدرتیست لايتناهی... اين مكعب خالي بي جهت، جهت همه مسلمين است... منظم... مرتب... قانونمند... همه در يك جهت... همه در یک مسیر ، همه به صف و چقدر خوب است که تو در ان صف باشی... شگفتا ! کعبه، در قسمت غرب، ضمیمیه ای دارد که شکل آن را تغییر داده است، بدان "جهت" داده است، این چیست؟ دیواره ی کوتاهی، هلالی شکل، رو به کعبه. نامش ؟ "حجر اسماعیل"! "حجر"! یعنی چه؟ یعنی: دامن! و راستی به شکل آن است "دامن" پیراهن، پیراهن یک زن! آری، یک زن حبشی، یک کنیز! کنیز سیاه پوست ،کنیز یک زن! زنی که درنظامهای بشری، از هر فخری عاری بوده است، و اکنون، خدا، رمز دامان پیرهن او را، به رمز وجود خویش پیوسته است، این دامان پیرهن هاجر است ! دامانی که اسماعیل را پرورده است، اینجا "خانه ی" هاجر است، هاجر، در همین جا، نزدیک پایه سوم کعبه، دفن است. شگفتا، هیچ کس را- حتی پیامبران را- نباید در مسجد دفن کرد. و اینجا ،خانه خدا دیوار به دیوار خانه یک کنیز؟ و خانه خدا، مدفن یک مادر؟ و چه میگویم؟ بی جهتی خدا، تنها در دامن او، جهت گرفته است !کعبه، به سوی او، دامن کشیده است! میان این هلالی، با خانه، امروز کمی فاصله است. می توان در چرخیدن برگرد خانه ،از این فاصله گذشت ،اما بی دامان هاجر، چرخیدن بر گرد کعبه- رمز توحید- طواف نیست!، طواف قبول نیست! حج نیست! فرمان است، فرمان خدا، خداي تمامی بشریت،همیشه روزگار ،هم کسانی که" توحید" ایمان دارند ، هم کسانی که دعوت خداوند را لبیک می گویند ،باید در طواف بر گرد خدا ،بر گرد کعبه ،دامان پیراهن او را نیز طواف کنند! که خانه او، مدفن او، نیز مطاف است، جزیی پیوسته از کعبه است، که کعبه، این "بی جهتی مطلق" تنها در جهت این دامن، جهت گرفته است، در جهت دامان پیراهن یک کنیز افریقائی، یک مادر خوب ، دامان کعبه ، مطاف ابدی بشریت.! (دكتر علي شريعتي) خدای من خانه اش ، همجوار کنیزکیست و انگاه من از همسایه ی گرسنه ام بی خبر و شرمگین از حضورش... خدای من چه ساده همنشین ضعفاست و من هم خوان بی خبران و بی خردان... مي بيني خدايمان را... مي بيني!!!... چه ساده... چه بي زرق و برق!!! می بينم خدایم را ، پر ابهت... بزرگ... اما ساده!!!... می بینم خدایم را، انقدر بزرگ که کوچکیم را هرگز به رخ نمی کشد و من غافل از این همه بزرگی چه کودکانه خطا می کنم... دل مي تپد... كعبه در چند قدمي است... اشك بي اختيار مي جوشد... گام به سوي او كشيده ميشود... مي رود تا طواف كند... حال كه ساده تر از هميشه است... در جايي كه ساده تر از همه جاست... بايد بگردد... دور خانه خدا... بايد بگردد... بايد طواف كند... طواف... يعني هفت مرتبه گشتن... یعنی هفتاد هزار خاطره از این هفت بار... گشتن و گشتن... در مقابل حجر الاسود مي ايستند... در مقابل سنگی می ایستم که می گویند در بهشت بوده و آدم مانوسیت خاصی با ان داشته و بعد از هبوطش بهزمین از عالم غیب فرستاده شده و بعد از دیدن دوباره اش ان را شناخته و عهد و پیمان فراموش شده اش یادش آمده و من اینجا در مقابل این سنگ یادم می رود که پشت سرم چه ها جا گذاشته ام... بايد شروع كنند... نيت كنند ... با خلوص... با ارامش...هومن نگاهي به دور و بر كرد و گفت: -كمي شلوغه... و خطاب به مليكا گفت: - شما جلوتر بريد... من پشت سرتون ميام... دست طاها هم دست منه... اصلا نگرانش نباشيد... هيچ عجله اي نداريم... خيلي ارام پيش بريد... هدف طواف كردنه... نه تموم كردن طواف... با خيال راحت طواف كنيد... دعاي طواف همراهتون هست؟ صداي مليكا از هيجان ديدار هنوز متشنج بود: - بله... مي خواهيد؟!... -نه... من هم دارم... فقط مي دونيد ديگه، نبايد پشت سرتون رو نگاه كنيد... من حواسم بهتون هست و اگه لازم شد صداتون مي كنم... راحت باشين و حركت كنين... زير لب نيت كرد و حركت... و هومن پشت سرش... نمي خواست كسي از پشت با او برخورد كند... مقابلش را مي ديد ولي نمي توانست به عقب برگردد... ميخواست خيال مليكا از پشت سرش نيز راحت باشد... می خواست خیال خودش هم از حضور ان دختر راحت باشد ، چه بر سر دلش آمده بود و او گریزان از این گریز ناگریز ؛ فراری از این هجوم این حس و پاسخ این سوال... طواف... اینک کعبه است، در میانه ی گردابی، گردابی خروشان که چرخ می خورد و کعبه را طواف می کند. یک نقطه ی ثابت در وسط و جز او، همه متحرک در پیرامونش، دایره وار بر گردش.ثبوت ابدی و حرکت ابدی! آفتابی در میانه و بر گِردش ، هر یک، ستاره ای در فلک خویش، دایره وار، بر گرد آفتاب.ثبات، حرکت و نظم! ،طواف،یعنی که رمزی از یک ذره؟ تجسمی از یک منظومه؟ با تمامی جهان؟ طواف همچون خواب یوسف كه یك ماه و 11 ستاره و اینجا یک خورشید و هزاران نقطه ی نورانی و آسمانی بر گردش ، سجده کنان ، لابه کنان ، ملتمسان درگاهیکه هیچ جز درگاهش نم یبینن و بنده هایی که هیچ جر معبود نمی خواهند ، اینجا جاییست بدون واسطه ، بدون حریم ، در حرمی که تو هستی و خدایت ، که تو هستی و هفت بار گشتنو پیدا کردن ، تو هستی و خاطره ی نعلین علی و پهلوی شکسته ی فاطمه و قرآن خوانی محمد رسول الله... دور اول... هنوز شوكه و بي حرف... هنوز ناباور و گریان... دور دوم... تلنگر... توكجايي؟؟!!... کجایی و این سوالی است که از بدو ورودت از خود می پرسی و منتظری که شاید بعد از گشتن و چرخیدن به جوابش پی ببری... دور سوم... انگار تازه مي فهمي... مي نالي زير لب...خدااااااااااااااا.... زمزمه میکند : بنده ی رمیده ی من به آ*غ*و*شم خوش آمدی... دور چهارم... يادت مي ايد... دعا... استغفار... توبه .... یادت میرود خانه ، زندگی ؛ خویشاوند که خدا می شود تمام کس و کارت... دورپنجم... مي شكني... حالا كه اينقدر نزديكم چه بخواهم... فكر و فكر و فكر ... می شکنی و چه جای شکستن وقتی جایی هستی که باید ترمیم شوی ، باید بلند شوی ، باید به پا خیزی و به کمک معبودت در خانه اش رسم برخاستن را یاد بگیری... دور ششم... نفسي مي كشي... اشكي مي ريزي... مي خواهي از لحظه لحظه با او بودن استفاده كني... میخواهی تمام آن لحظه ها را در ذهنت ببلعی و نفس کم می اوری از حجم بزرگ آن بغض و خوشحالی و غمی که با هم داری... دور هفتم... خدايا دارد تمام مي شود... زود زود مي طلبي...مادر ... پدر ... آني كه نيست... آني كه ملتمس دعا گشته... گامهايت در اخر اهسته تر ميشود... براي يافتن فرصتي بيشتر... مي خواهي باز بخواهي... اما ديگر ذهنت ياري نميكند... انجا ... ان مكان طوري همه وجودت را متاثر كرده كه نمي داني چه بخواهي... دارد تمام میشود و تو تازه میفهمی که دلت هفتاد دور گشتن دیگر بر گرد این مکعب چهارگوشه بیگوشه می خواهد ،دلت یک عالمه حرف و اشک و فریاد می خواهد ، دلت خاموشی این چشمه ی غم را میخواهد ،دلت یک حس جدید می خواهد که زمینی بودنش بی ربط به حس آسمانی الانت نباشد... ازاين موج خروشان اهسته اهسته خارج شدند... و اکنون، دو رکعت نماز در مقام ابراهیم. اینجا کجا است؟ مقام ابراهیم، قطعه سنگی با دو رد پا، رد پای ابراهیم، ابراهیم بر روی این سنگ ایستاده و حجرالاسود -سنگ بنای کعبه- را نهاده است،بر روی این سنگ ایستاده است و کعبه را بنا کرده است. تکان دهنده است! فهمیدی؟ یعنی که پا جای پای ابراهیم! کی؟تو!( دكتر علي شريعتي) دل تنگ ابراهیم و اسماعیلش هاجر وار بر مقامش سجده می زنم ، دل در سینه و سینه بیقرار از این همه حسهای مختلف ، سنگین و پر از حرف ، در مقامی ایستاده ام که روزی ابراهیم ایستاد ،روزی پیغمبرم بر آن نماز خواند ، و من امروز در کنارش به نظاره ی این همه عظمت دردهایم را ضجه می زنم... نماز كه تمام شد برخاستند... برخاستن با شانه های سنگین از ان همه بار ... هومن با لحن ارامي كه برازنده ان مكان مقدس بود،گفت: -اگه خسته شدين كمي استراحت كنيم. هنوز انرژي داشتند... - نه ... بهتره ادامه بديم... با گفتن باشه اي به سمت صفا و مروه حركت كرد... طاها محو اطراف بود... محو ابهت انجا... محو مردم... جالب بود نمي دويد... دستش را از دست هومن نمي كشيد!!... عجيب ارام بود!! او هم فهمیده بود ، او هم با تمام کودکیش بزرگی انجا را درک کرده بود او هم انگار سراسیمگی هاجر را در ان لحظه ها حس می کرد... حالا وقت سعي است... سعي كن... بين صفا و مروه... بین مروه با مروت باید سعی کرد و روح را صفا داد ، باید دوید ، باید پا به پای هاجر برای اسماعیل دلت دنبال خنکای آبی بر این همه داغ و درد باشی... دو كوهي كه از اغاز بوده... از همان اول... دو کوهی که به بلندایشان باید بدوی ، نه با پا که با دل ، که با عشق ، که با فهم ، که با درک... کوههاي صفا و مروه تا قبل از هبوط حضرت آدم به زمين، پيشينه تاريخي دارد. دو کوهی که از همان اغاز خلقت ، برای پاهای اسماعیل و زمزم و دل پر درد وبیقرار مادری خلق شدن ، کوه هایی که از همان آغاز ، منتظر انعکاس خدا کجایی هاجر وگریه های بیتاب کودکی از سر تشنگی بودن ، کوه هایی که شاید استقامت کوه گونه شان از تحمل ضجه های یک مادر نشات گرفته باشد... امام صادق(ع) در رابطه با نامگذاري اين دو کوه فرموده اند: "صفا را صفا ناميدند، بدان جهت که آدمِ برگزيده بر آن فرود آمد، پس براي اين کوه نامي از اسم آدم راانتخاب کردند خداوند ـ عزوجل ـ مي فرمايد: «ان اللّه اصطفي آدم و نوحا...» و حوّا بر مروه فرود آمد و مروه را مروه ناميدند; زيرا زن بر آن فرود آمد پس نامي از مرأه براي اين کوه برگزيدند." هومن قبل از اغاز حركت گفت: -اينجا با هم حركت مي كنيم... فقط يه جاهايي من بايد كمي تندتر برم... ولي بعد قدمهام رو اهسته تر مي كنم تا شما هم برسيد... -باشه باز حركت... اما اينبار طواف نيست... سعي است... سعي و اميد... اميدوار باش... امید به امیدواری کرمش ، امید بر بزرگی بزرگمنشانه اش و امیدوار به نبودن نا امیدی ها... نااميدي كفر است... همانگونه كه هاجر اميدوار ماند... هفت مرتبه از صفا به مروه و از مروه به صفا... از صفا اغاز مي شود و در مروه پايان مي پذيرد... حركت... خدايت در اين حركت ازادت گذاشته... هرچه مي خواهي بگو... خود داني يا سكوت كن... فقط سعي كن... راه برو... حركت كن... اينجا دنياست... حركت تكليف توست... تا نروي كه نمي رسي ... تا تلاش نكني كه بدست نمي اوري... اينجا نماد تمام نماي دنياي توست... برو... با اميد حركت كن... حتي اگر فكري به ذهنت نمي رسد، باز حركت كن... اميدت به هماني باشد كه دورش گرديدي... كه طوافش كردي... به ياد ار انجا كجاست... به ياد ار...كه هاجر در برهوت اب يافت... اب... همان كه مايه حيات توست... زمزم... زمزمي كه هنوز جاري است... پس سعي كن... اميد داشته باش... اما تو اي مرد تلاشت بايد بيشتر باشد... پس تنها راه رفتن برايت كافي نيست... هروله كن... بدو... در ميان راه بايد تندتر بروي... نفس نفس بزني... بدوي ... تلاشت بايد بيشتر باشد... تو مردي... پس مردانه باش... و اما تو اي زن... ارام و اهسته بيا... دل گير مباش... راحت باش... حال مرد و زن ... پا در جا پاي هاجر، يك زن، نهاده اند... او دويد و تو معاف شدي از دويدن... . هفت دور صفا و مروه كه تمام شد... بر مروه ايستادند... حال تقصير... مي توانند احرام رابشكنند... مليكا ناخن گيري بيرون اورد و گوشه ناخنش را گرفت... هومن قيچي اورده بود... قيچي كوچك جيبي... كمي از مويش را چيد... طاها مشتاقانه گفت: -مامان ناخن منو هم بگير مليكا خم شد و پسر كوچكش را ب*و*سيد و گفت: -منو هم دعاكردي؟ -بله... هم تو رو ... هم بابا رو و هم عمو رو!!!! دل در سینه ی هومن لرزید ، طاها چه کودکانه او را کنار پدر نشانده بود... اینقدر عزیز؟ این قدر برای ان کودک مهم ؟ هومن دستي به موهاي طاها كشيد و لبخندي زد... و بعد گفت: -بهتره كمي استراحت كنيم بعدا بريم برا طواف نساء... مليكا كمي خسته شده بود و مي دانست پسر كوچكش هم نياز به استراحت دارد،گفت: -شما بخاطر ما معطل نشيد... اگه مي خواهيد ادامه بديد،اشكال نداره! هومن محكم گفت: -نه عجله اي در كار نيست!! مليكا سري تكان داد وگفت: -باشه... بهتره يه جايي بشينيم... من كمي با خودم خوراكي اوردم فكر كنم الان نياز به تجديد قوا داريم... هومن گفت: -اگه خيلي خسته شدين... لزومي نداره حتما حالا بقيه اعمال رو هم انجا بديم... مي شه بمونه برا فردا... -نه... فكر كنم با يه استراحت ده دقيقه اي بشه ادامه داد! -باشه روي پله ها نشستند... مليكا از كيفش سه كيك كوچك بيرون كشيد... براي طاها شير هم اورده بود... حدود 15 دقيقه اي استراحت كردند... مليكا به ساعت گوشيش نگاهي كرد و گفت: -بهتره ادامه بديم... هومن موافق بود... بلند شد... طاها كمي خسته مي نمود... با اين حال دستش را گرفت و گفت: -طواف قبلي براتون راحت بود؟! -بله -خيلي خب... پس مثل دفعه پيش مي ريم. اينبار نيت طواف نساءكردند... دو دوري بيشتر نرفته بودند كه هومن احساس كرد ديگر طاها نمي تواند ادامه دهد... به همين علت او را به آ*غ*و*ش گرفت... طاها بي اعتراض پذيرفت... پاهايش حسابي اوف شده بودند... و طاها با همان فكر كودكانه اش انديشيد"چقدر خوبه که عمو اونجاست , چقدر خوبه عمو مثل بابا مهربونه ، چقدر خوبه که عمو داره و مامان میتونه با عمو سردردش خوب بشه" بعد از طواف دوباره به نماز ايستادند... نماز طواف نساء... ساعت از يك نصف شب هم گذشته بود... بيت خلوت بود... هومن گامي جلوتر از مليكا نمازش را خواند و نشست... مليكا هم از نماز فارغ شد... هومن بدون اینکه چشم از کعبه بردارد کمی عقب کشید... صدایش موجی از ارامش داشت: -می دونی همه چیز طواف حساب شده است؟ تبسمی زد، چه جالب!!!... دوباره مفرد شد... پس تاثیر احرام بود... او را مودب می کرد!!... هومن تبسم او را ندید... با محبت خاصی به بیت خیره شده بود... تبسمش را ندید ولی بی شک نسیم این تبسم که از دل سوخته ی این زن جوان برخواسته بود دل هومن را نوازش کرده بود... ملیکا پاسخ داد: -چطور؟! -می دونی زمین در جهت طواف یعنی خلاف عقربه های ساعت دور خودش می چرخه؟... ماه هم در جهت طواف دور خودش و دور زمین می چرخه... زمین و اکثر سیاره ها هم، همجهت با طواف دورخورشید می گردند... حتی قمرهای مریخ هم در همین جهت می چرخند... چرخش منظومه ها هم حول مرکز کهکشانها همجهت با طوافند...پیچش کروموزومهای کلیه جانوران در جهت طواف کعبه هست رشته های دی ان آ دو زنجیره مارپیچ الفای راست جهت طواف کعبه است... تصورکن حتی پیچش ذاتی گیاهانی مثل پیچک هم در همین جهته... باورت میشه این جهت رو در همه جانوران، گیاهان و ذرات در سایزهای کوچک وبزرگ می شه دید... ادم احساس میکنه همه و همه دارن خدا رو طواف می کنن... چقدر جالب ، تمام ذرات طبیعت بر گرد خانه ی پر از آرامشت می چرخند و تو انقدر مهربانی که با هفت بار چرخیدنم حاجیم می کنی؟ ملیکا نیز نگاهش را به کعبه داده بود... با ل*ذ*ت گفت: -جالبه!! هومن نفس عمیقی کشید و گفت: -می دونی حجر یعنی چی؟ این یکی را می دانست... کتاب حج دکتر شریعتی را خوانده بود... گفت: -بله... -پس میدونی در طواف، دور دامن یک مادر هم می گردیم!!... قدر خودتو بدون ملیکا!!!... ارزش مادر بودنت رو... ملیکا؟؟؟!!!... جا خورد!... تکانی خورد ... شنیدن نامش از زبان این مرد چقدر خوش آهنگ بود ، چقدر بی منظور خطابگونه نامش را می برد... هومن در حال خود نبود... غرق در اندیشه... بی نماز... بی دعا... در حال عبادت بود!!... سکوت کرده و به زمزمه های پر مفهوم هومن گوش سپرده بود... گوش به نجواهای مردی داده بود که تمامیت وجودش آرامشی بس عظیم داشت ، کنار مردی نشسته بود که محرمانه ، از او رو می گرفت ، کنار مردی که مردانگیش را با تعصب ها و حمایتهایش نشان می داد نه با حس مالکیتش... و این روح زخم دیده و چنگ کشیده ی ملیکا را آرام می کرد... هومن وقتی مخاطبش را ساکت دید... چشم از کعبه گرفت... سر برگرداند... طاها در آ*غ*و*ش او به خواب رفته و ملیکا با سرانگشتانش موهای او را نوازش می کرد... با احساس نگاه هومن صورتش را به سمت او گرفت... یک نگاه... فقط يك نگاه...نگاهي كه با ديدار معبودش چنين درخشان شده بود... لطيف چون گلبرگ... مواج چون دريا... خدایا... خدایا... چه برقی در نگاه این دختر بود!!... چقدر پاک... چقدر ارام... نفسش را بی تابانه فوت کرد... دستش را بر پیشانی عرق کرده اش کشید... نه... هرگز... نه... دیگر نه... نباید... دوباره نباید دراین ورطه بیافتد... نمی خواست دوباره دل ببازد که اینبار در قمار زندگی ورق زندگیش بی دل بود و حکم بازیش دل .... دیگرنمی خواست و نمی توانست گرچه دلی که بلرزد به خواست تو از لرزش باز نمی ایستد، سعی بیهوده نکن پسر ادم ، تو از سلاله ی آدمی و وسوسه ی چیدن سیب و هبوط و زمین... سریع از جا برخاست و با گفتن برمی گردم دور شد... به سمت ابسرد کن رفت و لیوانی از اب زمزم نوشید... به سمت کعبه برگشت... خدایا قرار بر این نبود... خدایا ، قرار براین بیقراری نبود ، قرار بر این همه بیقرار شدن هم نبود ، قرار بر این دلباختن ودل سپردن نبود ، قرار من بودم و تو بودی و طواف حرمت ، قرار ، تو بودی و منو پایپیاده ام ، قرار من بودم و حمایت از این مادر و فرزند ، قرار تو بودی و من بودم وانگار این زن!!... اين زن چگونه بين اين همه نبودن ها بود شد!... خداي من!! من برای کسب ارامش به اینجا امده ام... ارامشم را از من مگیر... هنوز لباس احرام بر تن دارم... به جرم كدامين گ*ن*ا*ه مجازاتم مي كني، پروردگارم... به جرم کدامینگ*ن*ا*ه ، پای دلم را می لغزانی و دل را بی تاب این همه بیتابی میکنی؟ به جرم کدام گ*ن*ا*ه ؟ مرد بود و نگاه بود و سكوت بود و خدا... حال كه صاف شده بود... حال كه مهمان خدا بود... حال كه لباس احرامش هنوز بر دوشش بود... چرا حالا؟؟!!... چرا حالا بايد دل بلرزد؟!... چرا حالا بايد اين تپش لعنتي قلبش بي قرارش كند؟؟!!... خدايا چرا حالا؟!... سر گرداند و ملیکا را از نظر گذراند... نشسته بود و طاها را همچنان در آ*غ*و*شش داشت... به سمت او رفت و محکم گفت: - بلند شو بریم!! ملیکا به سمت صدا برگشت... حس رفتنش نمی امد... دوست داشت باز همانجا باشد و عاشقانه بیت خدا را بنگرد... گفت: - زوده هنوز!!... هوا هم خوبه!... هومن با گفتن نه خم شد و طاها را به آ*غ*و*ش گرفت و دوباره با تاکید گفت: - پاشو!! چاره دیگری نبود... برخاست... راه افتادند... مسير حركت هومن به سمت باب السلام نبود، مي شناخت... اولين بار نبود كه به اين ديار مي امد، گفت: - باب السلام از اين سمت نيست!! هومن بي نگاه به او گفت: - مي دونم! - ولي حاج اقا رضايي گفتن كه بعد از اعمال اونجا جمع بشيم!! - اين هم مي دونم! مليكا مكثي كرد و گفت: - فكر نمي كنم دير كرده باشيم... هنوز بايد اونجا باشن... - اوهوم - نمي خواهيد با اونا برگرديم؟ - نه!! - چرا؟؟ - همين كه گفتم، نه!!! مليكا ايستي در جواب كرد... اين مرد، مرد چند لحظه پيش نبود... پاسخهاي كوتاه و بي حوصله اش نشان مي داد مشكلي هست... از لحنش نرنجيد، انقدر نمك گير شده بود كه نرنجد... ياد گرفته بود در اين موارد دنبال راه حل باشد... فكرش به چند سال پيش پر كشيد... به زندگيش با مسعود... چهار سال از ازدواجشان مي گذشت... مسعود مرد خوبي بود... صبح يك روز جمعه بهاري، مادر به او زنگ زد و گفت كه براي شام خاله و خانواده شان به منزلشان مهمان خواهند امد و از مليكا خواست كه از همان صبح براي كمك برود... مليكا پذيرفت... سابقه نداشت كه مسعود با رفتنش مخالفت كند... در اين چهار سال هرگز پيش نيامده بود بگويد نرو... گوشي را زمين گذاشت و طاهاي دو ساله اش را به آ*غ*و*ش گرفت تا اماده اش كند و در همين حين خطاب به مسعود گفت: - شب خاله اينا برا شام ميان خونه مامان... مي خوام برم برا كمك... تو از حالا مياي يا برا شام مياي؟ مسعود سر از روزنامه بلند كرد و گفت: - من نميام... تو هم نرو!! مليكا با تعجب به صورت شوهرش نگريست... حرفهاي تازه مي شنيد... همانطور بچه به ب*غ*ل گفت: - چرا؟؟!! مسعود شانه بالا انداخت و گفت: - دلم نمي خواد امروز بري!! مليكا ابرو در هم كشيد... نمي فهميد چرا مسعود چنين حكمي صادر مي كند... سعي در توجيه داشت: - ولي مامان كمك لازم داره... مسعود روزنامه را كناري گذاشت و برخاست و طاها را از آ*غ*و*ش مادر گرفت و زمين گذاشت... توپ را دست بچه داد و گونه اش را ب*و*سيد و گفت: - بحث نكن مليكا!!!توپ را دست بچه داد و گونه اش را ب*و*سيد و گفت: - بحث نكن مليكا!!! مليكا به مادر گفته بود " ميام" ... با كمي سماجت گفت: - دليلت چيه؟ مسعود از كنارش رد شد و به سمت اتاق خواب رفت و گفت: - ندارم... دليل ندارم!! مليكا پشت سر راه افتاد و به اتاق خواب رفت... مسعود روي تخت دراز كشيد... مليكا گفت: - مسعووود؟؟!!... - چيه؟! - ولي من گفتم ميام... - خب زنگ بزن بگو نميام!!... مليكا م*س*تاصل گفت: - آخه!!!... - آخه نداره... نمي خوام بري!! و با اين حرف به پهلو چرخيد و پشت به سمتي كه مليكا ايستاده بود، كرد... پيام واضح بود، يعني بحث تمام!! مليكا نفسش را خالي كرد... از اتاق خارج شد... طاها با توپش مشغول بود... كمي قدم زد... در زندگيش با اين موقعيت مواجه نشده بود... نمي خواست بر خلاف خواست شوهرش عمل كند... اصلا درست نبود... چاره اي نبود... گوشي تلفن را برداشت... انگار رويش نمي شد زنگ بزند... بي اراده انگشتانش روي گوشي حركت كرد... دو بوق نزده مادر گوشي را برداشت: - بله - سلام مامان -اِ... مليكا هنوز در نيومدي؟ - نه... - چرا؟ مليكا من مني كرد و بعد ارام گفت: - اممم... مسعود مي گه نرو! مادر مكثي كرد و ارام پرسيد: - مشكلي دارين؟ - نه مامان... مادر دوباره مكث كرد و گفت: - اشكال نداره... مادر بيخود جر و بحث نكن ها... يه شبه اگه هم نياي اسمون كه به زمين نمياد... اصلا در اين چند سالي كه باهاش زندگي كردي يه بار بهت گفته نرو؟ - نه - خب پس... ديگه پيگير نشو... - دست تنها مي موني!! - عيب نداره... دود از كنده بلند ميشه... مي دوني كه از پسش بر ميام... - ببخشيد ديگه... - اين حرفا چيه مادر... هميشه كمك كردي... حالا يه بار هم نشد، نشد ديگه!!... برو دخترم... من هم بايد برم كار دارم... خداحافظت... - خدافظ تلفن را روي ميز گذاشت... انگار اسانتر از چيزي بود كه فكر مي كرد... مادر راست مي گفت... حرفهايش مثل هميشه ارامش مي كرد... خب براي اينكه ديگر به اين موضوع نيانديشد نياز داشت راهي پيدا كند... طاها داشت چيزي مي خورد... نزديكش رفت... يك عدد حبه قند در دهانش بود... هيچ وقت نمي فهميد اين بچه اين قندها را از كجا پيدا مي كند!!... او كه همه را از دم دست برداشته بود!!... سري تكان داد و به اشپزخانه رفت... دو پيمانه برنج خيس كرد و مرغي را داخل فر گذاشت... مسعود زرشك پلو با مرغ را دوست داشت... در يك قابلمه كوچك هم كمي سوپ گذاشت... هم براي طاها خوب بود و هم خودشان مي خوردند... ديگر چه كار كند؟؟!!... نمي خواست بيكار شود... اگر بيكار ميشد فكر مي كرد و حالا نمي خواست به چيزي فكر كند... چند كابينت را گشود... اهان!! پودر ژل پيدا كرد... چند ميوه از يخچال بيرون كشيد و با حوصله انها را قاچ كرد و با سليقه و مرتب در ته ظرف بلوري چيد و پودر ژل پرتقالي را با دو ليوان اب درست كرده روي ميوه ها ريخت... علي رغم سادگي بسيار شيك شده بود... دو ساعتي مي گذشت كه مسعود از اتاق خواب خارج شد... گويا خوابش برده بود... طاها با ديدن پدر ذوق كرد و توپش را به سمت او پرت كرد و گفت: - بابا... بازي؟! مسعود هم توپ را به سمت او پرت كرد و گفت: - گل!!!! طاها خنديد و بريده بريده گفت: - من... هم ... گل ... مي خوام!! مسعود گفت : - بيا اين دروازه من... گل بزن ببينم! و ديواره مبل يك نفري را نشان داد... با سر و صدا مشغول بازي شدند... مليكا نگاهي به بازي پدر و پسر كرد و خنديد... دكمه قوري را زد و تا جوش امدن ان پودر نسكافه فوري را داخل فنجانها ريخت... به دقيقه نكشيده نسكافه ها اماده بودند... داخل سيني چيد و به حال اورد و گفت: - بياييد يه نسكافه بخوريم... مسعود زير چشمي نگاهي به مليكا كرد... طاها را به آ*غ*و*ش گرفت و بالا انداخت و گفت: - بدو بريم ببينيم ماماني چي اورده!! در سكوت نشست... حرفي بينشان رد و بدل نشد و تنها طاها بود كه يكريز حرف مي زد...ساعتي بعد مليكا گفت: - ناهار اماده است... زود بياييد تا خنك نشده.... مسعود طاها به ب*غ*ل وارد اشپزخانه شد و طاها را در صندلي مخصوصش نشاند... ميز چيده شده و اماده بود... زرشك پلو با مرغ... سوپ... ژل خوش منظره... ابرويي بالا انداخت و گفت: - چي كار كردي؟؟!!!! مليكا لبخندي زد و مسعود طبق معمول اول از ژل كشيد و مليكا طبق معمول تشر رفت كه: - اون رو بعد غذا مي خورن!! و مسعود با بي خيالي گفت: - چه فرقي مي كنه!! اين مكالمه اي بود كه هميشه سر دسر خوردن داشتند و هيچ وقت هم هيچ كدام كوتاه نمي امدند... ناهار را در محيط ارامي خوردند... بعد از ناهار مسعود، طاها را به اتاقش برد تا بخواباند... مليكا ميز را جمع كرد... ظرفها را داخل ماشين چيد... و داشت غذاها را در ظروف كوچكتري مي ريخت تا داخل يخچال بگذارد كه دستهاي شوهرش از پشت دور كمرش حلقه شد... تبسمي زد و گفت: - خوابيد؟ - اره... مسعود موهاي مليكا را كنار زد و خم شد و از گردنش ب*و*سيد... خنده اش گرفت قلقلكي بود و به گردن حساستر از همه جا... زير لب گفت: - نكن مسعود... مسعود همانطور كه خم شده بود زير گوشش گفت: - تو بهترين خانوم دنيايي!!... مي دونستي؟! دلش غنچ رفت ولي سعي كرد بي تفاوت بگويد: - برو كنار كار دارم!! مسعود هم خنديد... دست دراز كرد و قاشق را از دستش گرفت و داخل ظرف گذاشت... مليكا را برگرداند... او را به كابينت پشت سرش چسباند و گفت: - خيلي خيلي دوست دارم! مليكا شكلكي برايش در اورد... هميشه همينطور بود وقتي از او تعريف مي كرد ميزد به كانال شوخي!!... مسعود هم زنش را مي شناخت... خم شد تا ب*و*سه اي بر لبش بزند... مليكا تا انجا كه مي توانست به عقب خم شد و در همين حين گفت: - اِ... حالا موهام مي ره تو سوپ!!!... بكش كنار! مسعود با شيطنت گفت: - چه بهتر... اينطوري مجبوري رعايت كني تا موهات نره تو سوپ و نمي توني بيشتر عقب بكشي... آخ جووون!! يك دستش را به كمر او گرفت و دست ديگرش را مابين موهايش فرو كرد و بالاخره توانست از اين همسر دوستداشتنيش ب*و*سه اي بگيرد... عادت كرده بود هميشه همينگونه بود... با لبخند گفت: - عصر بريم بيرون كمي بگرديم؟! - باشه... مسعود انگشتش را ارام به گردنش كشيد وگفت: - شام هم مهمون من!! تبسمي زد وگفت: - غذا داريم!! - اشكال نداره مي مونه برا ناهار فردا - قبوله مسعود چشمكي به او زد و گفت: - طاها خوابه ها! مليكا خود را به ان راه زد و گفت: - خب خواب باشه... چه ايرادي داره؟! مسعود خنده اي كرد و گفت: - اهان... پس اينطوريه؟؟! و بلافاصله بلندش كرد و به سمت اتاق خواب برد..... ان روز عصر اول پارك رفتند و كلي با طاها بازي كردند... بعد به مركز خريد رفتند و لازم و نا لازم مقدار زيادي وسايل خريدند و سر اخر براي شام به يك پيتزا فروشي رفتند و كلي آت و آشغال روانه شكمهايشان كردند!! و ان روز يكي از بهترين روزهاي زندگيش شد!!... در حاليكه مي توانست يكي از بدترين ها باشد... هيچوقت نفهميد چرا ان روز مسعود گفت نرو... و اين "نرو" ديگر هرگز تكرار نشد...

هومن سمت راستش مي امد... برگشت و نگاهش كرد... شايد خسته شده بود ... حق داشت اگر خسته هم مي شد... او هم يك انسان بود!!... بخصوص با ان دو حوله اي كه تنش بود برداشتن طاها مشكل به نظر مي رسيد... يك سمت حوله را به زير ب*غ*ل گرفته بود تا هنگام برداشتن طاها سينه اش نمايان نشود... مليكا فكر كرد راستي با چنين پوششي راه رفتن بايد سخت باشد و تصميم گرفت يكبار هم خودش امتحان كند ببيند چطور مي شود با دو حوله بچه اي را به ب*غ*ل گرفت!! يك گام سريعتر برداشت و در مقابل هومن ايستاد... دست پيش برد تا طاها را بگيرد و همزمان گفت: - بدينش به من... كمي هم من برش مي دارم... هومن گامي به عقب برداشت و گفت: - نه برش داشتم ديگه!! مليكا مصرانه دوباره جلوتر امد و گفت: - نه... خسته تون كرده... بدين به من... عادت دارم به برداشتنش!! هومن كلافه و بي حوصله گفت: - نه... نمي دم!... بيا!! وبا اين حرف راه افتاد... مليكا زير لب، اما جوري كه او بشنود، گفت: - ببخشيد!!! هومن ايستاد و به سمتش برگشت... دقيق نگاهش كرد و متعجب پرسيد: - چرا؟؟!! مليكا شانه اي به علامت چه بدونم بالا انداخت و بعد فكر كرد دلايل زيادي وجود دارد كه اين مرد بايد او را ببخشد و گفت: - برا خيلي چيزا!!!... براي اينكه مجبور شدين تن به كاري بدين كه هيچ سودي براتون نداشت... براي اينكه در طول اين سفر همش يه بار اضافي رو به دوش كشيدين... براي اينكه در همه روز هاي اين مسافرت مزاحم ارامشتون شديم... براي همه اون چيزهايي كه ما باعثش شديم و شما صبورانه تحمل كردين... هومن سرش را كج كرد تا بهتر ببيندش و گفت: - اين پرت و پلا ها چيه داري تحويلم مي دي؟!... مزاحم كجا بوده؟... اين پيشنهاد رو خود من با اراده خودم پذيرفتم... كسي مجبورم نكرده بود!!... و مختصري اخمهايش را در هم كشيد و گفت: - ديگه نشنوم از اين حرفها!!! بعد نفسي كشيد و تبسمي زد و گفت: - اين سفر يكي از بهترين سفر هاي عمرم بوده... ازونا كه تا عمر دارم فراموشم نمي شه و اينو مديون تو و اين كوچولوي دوست داشتنيت هستم... اين فكرهاي بيخود چطوري به ذهنت رسيد؟؟!! كمي صورتش را درهم كشيد و انديشيد احتمالا اين جملات نبايد بي ربط به چند جمله اخيري كه استفاده كرده بود، باشد... به ارامي گفت: - راستشو بخواي يه كم حال ندارم همين!! - شايد خسته شدين؟! - تا باشه از اين خستگي ها!... نه خسته نشدم!! مليكا فكر كرد احتمالا گرمازده شده باشد بخصوص اينكه چند ساعتي در ماشين بدون سقف امده بودند و گفت: - شايد گرمازده شدين؟! هومن با لبخندي گفت: - شايد!! راه افتاد و گفت: - عوض فکر کردن به چیزهای مزخرف بیا بریم!! ملیکا اهسته گفت: - مزخرف نبود!! هومن با لبخندی گفت: - می خوای تا صبح همینجا بایستی؟! - نه... چطور می خوایم برگردیم؟! هومن یک ابرویش را بالا داد و به شوخی گفت: - پیاده خوبه؟!!... معلومه دختر با تاکسی میریم دیگه!! ملیکا با کمی ترس گفت: - اینوقت شب؟! - می ترسی؟؟!... بیا تنها که نیستی!! سوار تاکسی شدند... مسیرشان زیاد دور نبود... راننده مرد جوانی بود، حدود 28، 29 ساله به نظر می رسید...با نگاهی به لباسهای ان دو گفت: - تقبل الله... هومن پاسخ داد: - شکرا راننده با لهجه بسیار غلیظ عربی اما به فارسی گفت: - چند تا زن داری؟ هومن نگاهی به ملیکا کرد... زنش بود دیگر!... گفت: - یکی... راننده خندید... کلا خنده رو بود گفت: - هان... خدا واحد... زن هم واحد... ثانی... ثالث... رابع!!! در حین حرف زدن با انگشتانش نیز تعداد را نشان می داد و بلند بلند خندید... هومن هم خنده ارامی کرد... راننده دوباره گفت: - ایرانی هست خسیس!!... زن فقط یکی؟!! ملیکا حرصی زیر لب گفت: - خلایق هر چه لایق!!... برو با زنات خوش باش!! و عصبانی تر غرید: - خسیس؟؟!! هومن به لحن ملیکا خندید و گفت: - حرص نخور!

راننده نصف شبی صحبتش گل انداخته بود... باز گفت: - زن اولم هست ایرانی!!... مدت کمی امده بودم ایران برا کار، اونجا گرفتم!... فارسی از اون یاد گرفتم!! هومن پرسید: - مگه حالا چند خانوم دارین؟ راننده دستش را گرفت بالا ... سه انگشتش را باز کرده بود... گفت: - ثالث!! و در حالیکه می خندید گفت: - البته... فعلا!!! ملیکا دلش می خواست راننده را از همانجا خفه کند... رو به هومن گفت: - پیاده شیم!!... هومن به این همه حرص ملیکا می خندید، گفت: - داریم می رسیم... یه دقیقه صبر کن!... اینجا همه همینطورین!! بالاخره تاکسی مقابل هتل توقف نمود... ملیکا کلید اتاقها را گرفت... بالا رفتند... هومن وارد اتاق انها شد و طاها را روی تخت خواب خواباند و با گفتن شب بخیر از اتاق خارج شد... به محض خروج هومن، مليكا از يخچال يك عدد اب معدني كوچك برداشت... سراغ ساكش رفته و به سرعت چند ظرف كوچك بيرون اورد، هميشه با خودش ابليمو، شكر، خاك شير و عرق كاكوتي به سفر مي اورد... مقداري ابليموو شكر و وخاك شير داخل اب معدني ريخته و تكانش داد... مقدار اندكي از ان را داخل يك ليوان ريخت و مزه اش را چشيد... كم شيرين بود... شكر ان را اضافه كرد... برخاست و از اتاقش خارج شد و به درب اتاق هومن ضربه اي زد... هومن تا به اتاقش رسيده بود دو حوله را از تن كنده و روي تخت اضافه گذاشته و خود دراز كشيده بود... با شنيدن صداي در از جا پريد و با سرعت نور زيپ ساكش را گشود، تي شرتي را تن كرد... اما مگر در اين گير و دار شلوارش پيدا مي شد! ساك را برعكس گرفته و تمام محتوياتش را بيرون ريخت... بالاخره پيدا كرد... پوشيد و درب را گشود... از كج و كوله بودن لباسهايش معلوم بود كه علت دير باز كردن در چه بوده است!!... مليكا سرش را پايين انداخت و گفت: - ببخشين... گفتم شايد گرما زده شده باشين، اينو براتون درست كردم... ظرف اب معدني را به سمت او گرفت... هومن ضمن گرفتن بطري نگاهي نيز به محتويات ان كرد... مليكا گفت: - بخورين برا گرما زدگي خوبه! هومن نگاه قدرشناسانه اي به او كرد و گفت: - ممنون مليكا با گفتن با اجازه وارد اتاق خود شد... هومن درب اتاقش را بست و خنديد... اين فسقلي هم تشخيص مي داد و هم تجويز مي كرد، ان هم بدون معاينه!!... دوباره خنديد... درب بطري را گشود و مقداري از ان را سر كشيد... وَه چه مزه اي داد!!... داروي خوشمزه اي بود!!... نشست و به بطري نيمه خالي زل زد... *** نشست و به بطري نيمه خالي زل زد... با لحن شوخي گفت: - به خدا تو ديوونه اي شيدا!!... آخه كي تو اين گرماي تابستون پا ميشه مياد كوه؟! شيدا زد زير خنده و گفت: - من و تو !! هومن هم خنديد و گفت: - عقل نداري ديگه! شيدا چشم و ابرويي برايش امد و گفت: - اگه عقل داشتم كه حالا همراه تو نبودم! هومن بطري اب را به سمتش پرت كرد... شيدا با خنده ان را گرفت و بقيه اب را سر كشيد!!!... هومن پرسيد: - برگرديم؟ شيدا نق زد: - نه... تازه اومديم!!... هومن؟!... شنيدم اينجا بالاي كوه يه چشمه هست... ابش هم خنكه... مي شناسي كجاست؟ هومن در حال بلند شدن گفت: - اره - رفتي؟ - اوهوم شيدا دستانش را به هم كوفت و بلند شد و با هيجان گفت: - منو هم مي بري؟... دوس دارم ببينمش! - حالا؟! - اره ديگه پس كي؟؟!! هومن فكري كرد و گفت: - يه كم راش ناجوره... - مي تونم بيام! - ولي من شك دارم!! شيدا مثل بچه ها پا به زمين كوفت و گفت: - هومن؟؟!!... بريم ديگه!! نگاهي به لجبازي دختر كرد و سري تكان داد... ميدانست از ان مواقعي هست كه حريفش نمي شود!... گفت: - خيلي خب... يه سه ربعي راه داريم ها! شيدا با اشتياق گفت: - آخ جوون... چيزي نيست كه... من ورزشكارم! راه افتادند... شيدا گفت: - من خيلي كوه رو دوس دارم! هومن نگاه ژرفي به دوروبرش انداخت و گفت: - من هم همينطور... بزرگه... با صلابته... هر وقت ميام... حس قدرت و مقاومت در وجودم تقويت مي شه... شيدا تبسمي زد و گفت: - ولي من كوه رو دوس دارم، چون اولين بار اينجا تو رو ديدم!!... يادت هست؟! - اره... و با تمسخر گفت: - همون باري كه خوردي زمين!! شيدا با عصبانيت گفت: - تقصير دوستت بود! - هلت كه نداده بود... مي خواستي حواست رو جمع كني!! شيدا متفكرانه گفت: - اسمش چي بود؟ - كي؟! - اون دوستت ديگه؟ - عرفان رو مي گي؟! - اره... - چطور؟ شيدا شانه اي بالا انداخت و گفت: - هيچي همينطوري پرسيدم!!... اون چي كار مي كنه؟ هومن خلاصه گفت: - داره شركت مي زنه.. ولي تا يه ماه بايد بره سربازي! - اوهوم..

هومن با نگاهي به راه مقابلش گفت: - اين تيكه رو اگه بريم بالا رسيديم... شيدا هم نگاه او را دنبال كرد... مسير سراشيبي بدي داشت... دو دل شده بود... اما دوست داشت انجا را ببيند، گفت: - بريم... اما بايد دستم رو بگيري!! هومن رو گرداند به سمت شيدا و گفت: - ما هنوز به هم نامحرميم... نمي تونم دستت رو بگيرم... پس حواست رو جمع كن ببين مي توني بري بالا يا نه... اگه مي توني... يا علي... اگر نه... برمي گرديم! شيدا با لب و لوچه اويزوني گفت: - اَه... هومن؟!... ضد حال نزن ديگه!!... مهم اينه كه دو نفر همديگه رو دوست داشته باشن و بخوان... نامحرم كجا بوده!! اما قيافه او جدي بود... گفت: - ببين شيدا اگه در اين مدت منو نشناخته باشي برات متاسفم!... مي دوني اعتقادات قويي دارم و ازشون كوتاه نميام!! شيدا اخم كرد و گفت: - هومن... دوست دارم چشمه رو ببينم!! - باشه ولي بمونه برا بعد محرميتمون!! شيدا لگد محكمي به سنگ ريزه زير پاش زد و مصمم راه افتاد و گفت: - مي تونم... - باشه... پس بريم! با هر مشكلي بود دو سوم مسير را بالا رفت.. هومن پشت سرش بود... ولي تيكه اخر خيلي ناجور بود... شيدا سعي كرد اب دهنش را كه از ترس خشك شده بود به زور پايين بفرستد... حالا بايد چه مي كرد؟!... هومن با حوصله گفت: - نترس... بدون عجله، پاي راستتت رو بردار و بذار رو اون سنگ... اهان!... حالا پاي چپ... تا از محكم بودن جاي پات مطمئن نشدي قدم بعدي رو برندار... افرين همينطور خوبه!!... فقط كافيه صبر و حوصله به خرج بدي... دو سه قدم ديگه بيشتر نمونده... رسيديم ها... وقتي بالا رسيدند... شيدا نفش حبس شده اش را بيرون فرستاد... از انجا مي شد چشمه را ديد... ولي چند گامي مي بايست پايين مي رفتند... هومن با لبخندي گفت: - بفرما... اين هم چشمه اي كه هلاك بودي ببينيش!! شيدا با شوق وافر پايين رفت و دست در اب كرد... چه ابي؟؟!!... خنك... زلال... داد كوتاهي كشيد و دستش را از اب كشيد و گفت: - اوه ... يخ كردم... چقدر خنكه!! با لبخند پيش امد و گفت: - اره ابش در تمام طول سال عين يخ مي مونه!! - چه جالب!!... هومن؟!... آخه تو اين گرماي تابستون بالاي اين كوه چطور اب اينقدر خنك و شفافه... عجيب نيست؟! - چرا عجيبه... كدوم كار خدا عجيب نيست كه اين دوميش باشه؟! - خوردنيه؟!! - اره فكر كنم... با بچه ها كه مي اومديم اينجا... همه ازش مي خوردن... هر چند اونا مثل خرس مي مونن... هرچي دم دستشون باشه مي خورن!! شيدا غش غش خنديد: - نه كه خودت مثل اونا نيستي؟! هومن هم خنديد و گفت: - ديگه چه مي شه كرد... كمال همنشين در من اثر كرد!!... مي خواي بخوري بخور... ما كه خورديم و هنوز زنده ايم... شيدا ابي به صورتش زد و مشتي به دهن برد و گفت: - به نظر خوب مياد!! - اره... خب حالا بريم؟! شيدا بچگانه لب بر چيد و گفت: - اِ... تازه اومديم كه... اون هم به اين سختي!!... نه خير من مي خوام بيشتر بمونم! - باشه... هر قدر دوست داشتي بمون... من اينجا نشستم... و كمي بالاتر رفت و نشست و به منظره پايين كوه خيره شد... ده دقيقه اي نشسته بود كه يك مرتبه احساس كرد يخ زد!!... از جا پريد... دخترك شلوغ ليوان ابي را از پشت سر داخل يقه پيراهنش ريخته بود... خنده بر لب و اخم بر پيشاني داشت.... شيدا با ديدن چهره او جيغي كشيد و به عقب پريد... هومن دست به كمر زد و گفت: - بازي ... بازي... با دم شير هم بازي؟! و پايش را با حالتي نمايشي به زمين كوبيد... شيدا با خنده در رفت و هومن هم به دنبالش... انجا مكان كوچكي بود... جا براي فرار محدود بود... اما... يكي به عمد پا كند مي كرد و يكي به عمد نمي گرفت!!!... چند دور كه دور خودشان چرخيدند... هر دو خندان و نفس نفس زنان ايستادند... هومن گفت: - شيطوني ديگه بسه!... بيا بريم پايين! شيدا سري به موافقت تكان داد... چاره اي نبود مي بايست بر مي گشتند... راه برگشت سخت تر بود... اينبار هومن گامي جلوتر مي رفت و مي ايستاد تا شيدا يك قدم بردارد... ولي دو سه قدم نرفته سر خورد... هومن بناچار دست پيش برد و بازويش را گرفت... نه مي توانست انجا رهايش كند و نه او مي توانست به تنهايي پايين بيايد!... ارام ارام پايين مي امدند... شيدا سكوت كرده و در چهره مردانه هومن خيره شده بود... اصلا نفهميد كي به پايين رسيدند!!... به محض پايين رسيدن هومن بازوي او را رها كرد... شيدا زمزمه كرد : - ممنون و هومن اهسته جواب داد: - خواهش!! هنوز گرماي تن او را كف دستش احساس مي كرد... نگاهي به دستش انداخت... *** نگاهي به دستش انداخت و نفس عميقي كشيد... هنوز بطري داروي تجويزي مليكا در دستش بود... تبسمي زد و همه نوشيدني داخل ان را سر كشيد...

صبح ساعت نه از خواب بيدار شد... اخراي زمان صبحانه بود... تقريبا مي شد گفت شب را نخوابيده!!!!... فقط چرتي زده بود... ذهنش مشغول بود... از اتاق بيرون امد... دم در اتاق كناري ايستاد و كمي گوش داد... صدايي نمي امد... حتما خواب بودند... احتمال اينكه به صبحانه رفته باشند بسيار كم بود ... چرا كه شب نزديكي هاي ساعت دو و نيم به هتل رسيده بودند... از طرفي طاها به محض بيدار شدن به عوض مادرش يكسر مي امد سراغ عمو و او را بيدار مي نمود... درب اتاقشان را نزد... حتما خسته اند... بخوابند بهتر است! به پايين رفت و سه پرس صبحانه برداشت و با خود به اتاقش اورد... سعي كرد يكي دو ساعتي بخوابد... زنگ موبايلش را روي ساعت يك ربع به يازده تنظيم كرده بود... با به صدا درامدن زنگ متوجه شد كه واقعا خوابيده بوده... بيرون رفت و تقه اي به در همسايه اش زد... ديگر خواب برايشان كافي به نظر مي رسيد! مليكا با چشماني خواب الوده دم در امد... هومن گفت: - سلام صبح به خير... بيدارت كردم؟! مليكا سعي كرد خميازه اش را قورت دهد و گفت: - نه ... چند دقيقه اي مي شه كه بيدار شدم... داشتم طاها رو بيدار مي كردم. هومن با لبخندي گفت: - پاشين بياين، صبحونه بخوريم!! مليكا برگشت و نگاه دوباره اي به ساعت كرد و گفت: - ولي خيلي از وقت صبحونه گذشته!! هومن اشاره اي به اتاقش كرد و گفت: - صبحونمون رو اوردم به اتاق... زود بياين... اگه بتونيم تا نيم ساعت سه ربع اماده بشيم... برا نماز ظهر مي رسيم به بيت... مليكا گفت: - باشه حالا ميايم!! حدود پنج دقيقه بعد هر دو امده بودند... طاها باز پر از انرژي و شاد از خواب برخاسته و با باز كردن در اتاق هومن يكراست به ب*غ*ل عمو پريد... مليكا بي لبخند و عميق به اين صحنه نگاه مي كرد!!!... هومن به مليكا اشاره كرد و گفت: - بفرماييد... مليكا با ديدن صبحانه اي كه روي ميز كوچك جلوي مبل چيده شده بود جا خورد... خيلي با سليقه و مرتب بود... نان و پنير و مربا و كره به زيبايي روي ميز چيده شده و فلاسكي روي ان قرار داشت... چند ليوان يكبار مصرف هم براي چايي كنار گذاشته شده، در كل با توجه به امكانات انجا خيلي خوب بود... مليكا به هومن نگاه كرد و گفت: - دستتون درد نكنه... زحمت كشيدين! هومن در جواب لبخندي زد و گفت: - با اجازه من برم از اتاقتون يه صندلي بيارم... در اتاق او فقط دو صندلي بود... مليكا گفت: - نمي خواد... طاها رو ب*غ*لم مي گيرم. هومن با اصرار گفت : - نمي شه... كليد رو بده... سريع ميارم! مليكا به نشان قبول سري تكان داد و كليد را داد... صبحانه ان روز به هر سه مزه داد... لقمه هاي كوچكي كه هومن براي طاها مي گرفت و سليقه اي كه در غذا خوردن داشت!!... باكلاس و تميز مي خورد... مسعود ريلكس تر بود... براي غذا خوردن تابع اصول خاصي نبود!!... اما هومن مرتب تر به نظر مي رسيد... در اين ميان هومن شيطنت كرد و لقمه اي كره، مربا برای مليكا گرفت... طاها قبلا گفته بود مادرش كره مربا نمي خورد... با گرفتن لقمه به سمت او گفت: - چرا فقط نون و پنير مي خوري؟!... طاها مي گفت مامانش مي گه همه چي دوس داره!!... بفرما!! مليكا نتوانست بگويد دوست ندارد ان هم پيش كودكش كه هميشه به او مي گفت بايد همه چيز خورد!!!!... گفت: - مرسي... خودم لقمه مي گيرم!! هومن پوزخندي زد و گفت: - باور كن دستام رو شستم و استريل كردم!!! مليكا در رو در واسي گير كرده بود... مجبور شد لقمه را گرفته و به دهان ببرد... تمام مدتي كه مليكا ان را مي خورد هومن با لبخند محوي به او زل زده بود!! و سر اخر هم پرسيد: - خوشمزه بود؟! چه مي توانست بگويد... هر چند بد مزه هم نبود... شايد بعدا در صبحانه هايش كمي هم كره مربا بخورد!! - بله... ممنون! بعد از اتمام صبحانه، هومن برپا داد... براي رسيدن به نماز جماعت ظهر مي بايست عجله مي كردند... نماز خواندند و طوافي م*س*تحبي كردند... موقع برگشت هومن گفت: - برا بعد از ظهر برنامه اي داري يا مي خواي استراحت كني؟ - استراحت كه اصلا، تا ظهر خوابيديم!!... برنامه خاصي هم ندارم... شما چطور؟ هومن دستي به موهايش كشيد و گفت: - برا چند تا از همكارام بايد سوغاتي بگيرم... اما نمي دونم چي؟ - خانوم هستن يا اقا؟ - نه... برا اقايون مي گيرم... تجربه ثابت كرده، سوغات بردن برا خانومها مفهوم جالبي نداره!!... - در چه حدي باشه؟... منظورم مختصر باشه يا يه چيز سنگين؟ - نه... خوب باشه... مليكا فكري كرد و گفت: - كت شلواري بگيريد چطوره؟ - منظورت پارچه كت شلواريه؟ - بله - اممم... فكر كنم خوبه... سايز و اين حرفا هم نمي خواد... بعد از ظهر بريم بگيريم؟ - باشه... بريم... جايي سراغ دارين؟! - اره... يه جاي خوب مي شناسم... بعد از ظهري بريم اونجا!

ين مغازه ها گشت مي زدند، بيشتر پارچه فروشي بود... هرچند چند مغازه ديگر هم بين انها به چشم مي خورد... اگر دست هومن بود از همان مغازه اول همه را مي خريد و بر مي گشت ولي حضور و دقت اين دختر مانع از اين كار مي شد... يكي دو جا اصلا از جنس پارچه خوشش نيامد... مي گفت... اين زود چروك مي شود... اين بعد از دوخت تن خوري خوبي ندارد... جل الخالق... از كجا تن خوري پارچه دوخته نشده را مي فهميد... هومن اگر صد سال هم عمر مي كرد به اين مطلب پي نمي برد... با اين همه خوش خريد بود... با حوصله كنار مليكا مي امد... مدام نق نمي زد... ول كن... همينو بخريم... بي خيال ... بيا برگرديم!! در يكي دو مغازه هم قيمت كرد و بي حرف از مغازه بيرون امد... در مغازه اي ايستي كرد و اهسته به هومن گفت: - اين خوبه! هومن سري تكان داد... لابد خوب بود ديگر!!! مليكا پرسيد: - قيمت اين پارچه چنده؟! فروشنده به فارسي گفت: - 120 ريال... مليكا از هومن پرسيد: - چند قواره لازم داريد؟! هومن حساب كرد و گفت: - چهارتا همكار... برا بابا و رضا هم بگيرم... جمعا 6 قواره... مليكا گفت: - دو تا هم من لازم دارم... پس هشت تا... مليكا گفت: - داره گرون مي گه!! هومن هيچوقت حوصله چانه زدن نداشت... گفت: - عب نداره!! مليكا خيلي جدي گفت: - چرا عيب نداره؟!... و رو كرد و به فروشنده گفت: - گرون مي گيد!! فروشنده بادي به غبغب انداخت و گفت: - قيمتش اينه... چن قواره لازم دارين؟ هومن گفت: - 8 تا انگار فروشنده از تعداد خوشش امده بود، گفت: - باشه مي دم 100 ريال... ببرم؟!... كدوم رنگ؟! وبا اين حرف دو سه توپ پارچه اي را روي ميز گذاشت رو به هومن گفت: - ببينيد چه رنگي داره!!!... جنسش عاليه!... همين خوبه؟! قبل از هومن مليكا جواب داد: - نه نمي خواد گرون مي ديد!! فروشنده با نگاه به مليكا گفت: - خانوم!!... تخفيف دادم!!... انتخاب كنيد... اين همه پارچه!! مليكا گفت : - نه و به سمت در حركت كرد... فروشنده نمي توانست از فروش 8 قواره بگذرد... تند گفت: - چند مي خواهيد؟! مليكا گفت: - 50 ريال!!! علاوه بر فروشنده چشمان هومن هم از تعجب گشاد شده بود... فروشنده گفت: - نه ... مگه چقدر سود داره؟!... نه نمي شه! مليكا بي تفاوت قصد خروج داشت... فروشنده گفت: - مي دم نود ريال!... مليكا سري به علامت نه تكان داد و رو به هومن گفت: - عجله اي نداريم كه... بريم پيدا مي كنيم... هومن حرفي نداشت... يعني در ان لحظه و انجا سرش را هم مي بريد اعتراض نمي كرد... هنوز گامي برنداشته بود كه فروشنده بازوي هومن را گرفت و با خنده اي بر لب مليكا را خطاب قرار داد و گفت: - بيا... نرو... 80 ريال.. مليكا سرش را به سمت بالا حركت داد يعني نه! و باز قصد حركت داشت... فروشنده روبه هومن گفت: - بابا!!... به رييس(!!) بگو بياد!!!... رييس بيا، به توافق مي رسيم!!! مليكا با احتياط نگاهي به هومن كرد، هنوز از تمام عكس العملهايش اگاه نبود، گاهي وقتي عصباني مي شد كه انتظار نداشت... اما نه!... بازوي او در دست فروشنده بود و خنده اي نيز بر لب داشت... پس امنيت برقرار بود... فروشنده چهار پايه اي را برداشت و جلوتر گذاشت و گفت: - رييس شما بشين!! مليكا عمرا روي ان چار پايه كثيف نمي نشست!... فروشنده گفت: - اخر كلام... ديگه اخرش... 75 ريال تمام!! ببرم؟! مليكا گفت: - نه!... همون 50 ريال! فروشنده گفت: - اي بابا!!... باشه ديگه 70 ريال تمام! مليكا بالجبازي گفت: - نه ... 50 ريال! فروشنده دست در جيبش كرد و گفت: - نميشه!! و رو به هومن گفت: - شما هم يه چيزي بگو!... 50 ريال نمي شه! هومن با لبخندي برلب گفت: - 60 ريال... فروشنده گفت: - اممم... 65 تا... مليكا به سرعت گفت: - نه ديگه... همون 60 تا... فروشنده خنده برلب گفت: - باشه... ماشاا... به شما... كدوم رنگها، انتخاب كنيد!! هومن كم مانده بود دو شاخ خوشگل روي سرش سبز شود... باور كردني نبود، درست نصف قيمت اوليه!... رنگها را باهم انتخاب كردند... و كار خريد اين مرحله هم پايان پذيرفت... از مغازه خارج شدند... هومن با خنده گفت: - چطور 120 رو 50 گفتي رييس؟؟!! مليكا لبخندي زد و گفت: - داشت گرون مي گفت... اصلا قيمت پارچه اينجا همينطوريه... اگه كسي نا وارد باشه، به راحتي دو سه برابر قيمت بهش مي فروشن... معمولا مي شه نصف قيمت اوليه خريد... به خصوص اگه مثل اين بار تعداد خريد هم بالا باشه! - راستش وقتي گفتي 50 داشتم شاخ در مي اوردم!! و با تاكيد ادامه داد: - رييس!!! مليكا هم مي خنديد... هومن گفت: - مي گم بهتره شبا كه هوا خوبه، اختصاص بديم به بيت... - بعد شام منظورتونه؟ - اره - باشه... چه اشكالي داره! - تنها اشكالش اينه كه از نماز جماعت مغرب مي مونيم... ولي هرچه فكر مي كنم، ميبينم... اگه بخواهيم از حضور در بيت استفاده كنيم چاره اي نداريم.... چون اگه بخواهيم كمي زودتر بريم مي افتيم به گرماي شديد بعد از ظهر كه با وجود طاها اصلا درست نيست!... بعد از نماز هم نمي تونيم بمونيم، مي خوره به وقته شام... براي همين، بهتره برنامه ريزي كنيم... نماز ظهر رو ميريم و در حد يه نماز مي مونيم و زود بر مي گرديم... ولي شبا دو سه ساعتي مي شه اونجا موند و حسابي استفاده كرد چون خلوتتر هم هست، مي شه راحت طواف كرد... مليكا كاملا موافق بود، خوشش مي امد كه اين مرد هميشه همه جوانب را در نظر مي گيرد.

قبل از باز شدن درب اسانسور هومن دستي به سر طاها كشيد و گفت: - طاها خوابت كه نمياد؟! چشمان پر از شيطنت طاها گوياي همه چيز بود... قيافه جدي به خود گرفت و گفت: - نه... مليكا تبسمي زدو گفت: - از وقتي به دنيا اومده، كم خواب بوده!!... زياد با خوابيدن ميونه اي نداره! خوب به ياد مي اورد شبهايي را كه تا ساعت سه نصف شب مسعود بچه به ب*غ*ل درخانه قدم مي زد تا كي شود كه دل اين بچه به رحم امده و بخوابد!!! هنگام خروج از اسانسور هومن گفت: - طواف كه بكنيم خسته مي شه و مي خوابه... چند گام بيشتر نرفته بودند كه اقاي كمالي صدايش كرد: - هومن؟؟!! هر سه ايستادند... اقاي كمالي و مهديار كنار هم بودند... سلامي كه رد و بدل شد اقاي كمالي گفت: - داشتم مي اومدم بالا... باهات كار داشتم... يعني طبق معمول زحمت!! هومن گفت: - خواهش مي كنم... بفرماييد!! اقاي كمالي گفت: - راستش ديروز يكي از مسافرا بعد از اعمال حالش يه كمي بد شد، صبح بردمش بهداري... براش هر دوازده ساعت امپول نوشته... يه پيرمردي هست و روزي دوبار بردن و اوردنش سخته... مي خواستم زحمتش رو به تو بدم!... هومن گفت: - من كه گفته بودم اگه كمكي از دستم بر بياد در خدمت هستم... باشه... - صبح حدوداي ساعت يازده امپول اول تزريق شده... هومن نگاهي به ساعت كرد... ساعت ده بود، گفت: - ما هم صبح و هم شب ساعت ده بيرون مي ريم... بهتره تنظيمش كنيم رو ساعت ده!... - باشه... - كدوم اتاقه؟! - طبقه چهاره... بيا باهم مي ريم... هومن سري به توافق تكان داد و رو به مليكا گفت: - شما همين جا باشيد... پنج دقيقه اي برمي گردم. قبل از حركت اقاي كمالي نگاهي به مهديار، كه روي دوپا نشسته و با طاها مشغول صحبت بود، كرد و گفت: - مهديار تو نمياي؟ مهديار گفت: - نه شما بريد!... من يه كم بعد ميام!! رفت و برگشت هومن پنج دقيقه بيشتر طول نكشيد... چشم چرخاند... مليكا روي مبلي نشسته بود و طاها در آ*غ*و*ش مهديار بود!... به سمت مليكا رفت و گفت: - پاشو بريم... وقبل از برخاستن مليكا سراغ مهديار رفت و طاها را گرفت و گفت: - عمو رو كه اذيت نكردي؟! وبدون توجه به جواب "نه" طاها به مهديار گفت: - ممنون!!!... شب بخير! مهديار زير لبي و بدون لبخند گفت: - شب شما هم بخير... از درب هتل كه خارج شدند، مليكا پرسيد: - كمكهاي اوليه بلدين؟؟!! هومن نگاه دقيقي به او كرد و گفت: - يعني نمي دوني شغل من چيه؟! مليكا فكر كرد، پس در ارتباط با شغلش مي باشد و گفت: - نه!! هومن يك ابرويش را بالا كشيد و گفت: - واقعا؟! مليكا لبش را از واقعا گفتن هومن به هم چفت كرد و فكر كرد چرا بايد مي دانست؟... شايد پرستاري، تزريقاتي چيزي هست... و به ذهنش نرسيد شايد پزشك!!... يعني سعي كرد به ذهنش نرسد!!... انگار برايش ناباورانه بود... گفت: - پرستاريد؟! هومن قهقه اي زد، پرستار؟؟!!، اين دختر تا حدودي حق داشت اقاي كمالي پيرمرد را برداشته برده دكتر و از هومن مي خواهد امپولش را بزند!! خب هركسي باشد چنين فكري مي كند و گفت: - يه همچين چيزي!!... يعني باور كنم نمي دوني؟! مليكا خيلي جدي گفت: - هر طور دوس دارين!... مگه شما راجع به من چي مي دونيد؟! هومن فكر كرد راست مي گويد مگر شناخت خودش از مليكا چقدر است!!... گفت: - خب من مي دونم اسمت مليكا فتحيه... تك فرزندي.... 28 سالته و يه پسر خوشگل هم داري! مليكا لبخندي زد گفت: - اطلاعات شما بيشتر از منه!! هومن گفت: - خب اين كه چيزي نيست... من هم مي گم تا اطلاعات شما هم به اين اندازه برسه... من 35 سال دارم... يه خواهر دارم كه يكسالي بزرگتر از منه، اسمش هم هديه است و مجرد هم هستم!!... خب حالا مساوي شديم... اگه سوالي داري بپرس! سوالي نداشت، اگر هم داشت نپرسيد... هومن گفت: - نوبتت رو از دست دادي!... من مي پرسم!... تحصيلاتت چقدره؟! مليكا ساده گفت: - ليسانس دارم... ليسانس؟!... خوب بود!!... كمي منتظر شد... حالا اگر كسي اين سوال را از هديه مي پرسيد نه تنها اسم رشته اش را مي گفت، بلكه تعداد واحد و نمره معارف و تعداد همكلاسي ها و نام اساتيد و خلاصه كل بيو گرافي افراد حاضر در دانشگاه را بيان مي كرد!!... انگار بعضي مواقع پر حرفي هم بد نيست!!... دوباره پرسيد: - چه رشته اي؟ - عمران... ايستاد... انتظار هر رشته اي را داشت غير از اين حالا اگر مي گفت، ادبيات، زبان و از اين طور رشته ها برايش قابل باورتر بود... پرسيد: - عمران- عمران يا عمران – اب؟! - عمران- عمران - ايول پس خانوم مهندسي!! مليكا بي تفاوت پاسخ داد: - مدركم كه اينو مي گه!

مليكا بي تفاوت پاسخ داد: - مدركم كه اينو مي گه! مي دانست رشته عمران يكي از مشكلترين رشته هاي دانشگاهي بوده و زمينه كاري ان نيز مشكلات خاص خودش را دارد... با احتياط پرسيد: - شاغل هم هستي؟! - نه!! - چرا؟! مليكا گفت: - حالا چرا ايستاديد؟!... در حين راه رفتن هم ميشه حرف زد!! هومن راه افتاد... برايش جالب بود... مليكا گفت: - نشد ديگه!! هومن مصرانه سوالش را تكرار كرد: - چرا؟! مليكا تبسمي زد و گفت: - سال اخر دانشگاه ازدواج كردم... يه پروژه داشتم بايكي از اساتيدمون... اين استاد داشت رو ساخت يكي از سدهاي استان كار مي كرد... براي همين اون رو به صورت چند بخش مجزا به دانشجوهاش داده بود خودش هم كار نظارت رو به عهده داشت... من در بخش محاسبه سازه ها بودم... بعد از ارائه پروژه ام استادمون از چند تا از دانشجوها خواست كه در ساخت اين سد همكاري كنن و اگه كارشون خوب بود به اين همكاري در پروژه هاي ديگه هم ادامه بدن... من هم يكي از اونا بودم... چند ماهي كار كردم... كار و رشته تحصيليم رو دوس دارم... براي همين انرژي زيادي روش صرف مي كنم... ولي يه مشكل بزرگ وجود داشت اين سدي كه زده مي شد سه ساعت از شهر فاصله داشت... تمام كادر اونجا هم مرد بود... البته براي اونها مشكلي نبود ... چراكه كارگاه داشتن و به غير از اخر هفته شبها رو هم اونجا مي موندن... ولي امكان اين كار ، يعني شب موندن براي من وجود نداشت... حتي اگه به فرض محال هم چنين امكاني بود... به هيچ عنوان مسعود اجازه نمي داد من اونجا بين 30 تا مرد بمونم... البته حق هم داشت... براي همين مجبور بودم اين مسير رو برم و برگردم... حالا باز تابستون يه چيزي... ولي زم*س*تون و برف سنگيني كه مناطق ما داره اين امر رو گاهي غير ممكن مي كرد... هر چند روزهايي كه هوا خيلي بد بود... خود به خود كار هم تعطيل ميشد... ولي رفت و امد هر روزه برام مشكل بود... هومن دخالت كرد و گفت: - البته سرو كله زدن با سي تا مرد هم نبايد زياد ساده باشه!! مليكا شانه اي بالا انداخت و گفت: - نه... من با كارگرها و كار كنان اونجا برخورد نداشتم... سرو كارم بيشتر با پيمانكار و گروه مهندسين بود... از اين لحاظ زياد برام مشكل نبود... از طرفي هم درست يكسال بعد از فارغ التحصيليم طاها به دنيا اومد... و چه قبل از تولد بچه و چه بعد از اون شرايط براي رفت و امد من غير ممكن شد و راستش رو بخواهيد يه توقف دو ساله يا بيشتر در كار موجب مي شه ادم خود به خود از ليست همكاران خط بخوره... بخصوص كه استخدامي هم در كار نبوده باشه... بعد از دو سالگي طاها هم مسعود گفت، اگه بخوام كار كنم بايد كاري رو انتخاب كنم كه مشكلات رفت و امد رو نداشته باشه... يعني داخل شهر باشه... ولي رشته من بيشتر مربوط مي شه به راهسازي و سد سازي و پل و در كل تمام كارهاي عمرانيه منطقه و كمتر مي شه داخل شهر كار كرد... نمي دونم شايد خودم هم تنبلي كردم!... ولي وقتي به اون موقع فكر مي كنم، مي بينم مسعود اينقدر نرم و نمنمك از كار كنارم كشيد كه خودم هم متوجه نشدم چطور شد ديگه نرفتم سر كار!! هومن با بدجنسي پيش خود فكر كرد، انگار مسعود يه جايي به دردم خورد... دستش درد نكنه!!!... و گفت: - چطور شد اين رشته رو انتخاب كردي؟! - علاقه... بچگي... حماقت!!! هومن متعجب گفت: - چطور؟ - وقتي براي دبيرستان انتخاب رشته مي كردم... پدرم اصرار داشت كه تجربي بخونم، مي گفت اين رشته براي خانومها خوبه... زمينه شغليه بهتر و بيشتري براشون داره... اما من عاشق رياضي بودم... از خوندن و حل كردن مسائل رياضي و فيزيك ل*ذ*ت مي بردم... اون موقع به غير از دوست داشتن به هيچ چيز ديگه اي فكر نمي كردم... به قول معروف من مو مي ديدم و پدرم پيچش مو... اما حالا فكر مي كنم اگه به حرف پدر گوش مي دادم بي شك حالا فارغ التحصيل يكي از بهترين رشته هاي تجربي بودم و مشغول كار... اما حالا چي؟!... مثلا رشته مورد علاقم رو خوندم ولي محيط كاريش... حرفش را قطع كرد و اهي كشيد و گفت: - ولش كنيد... به هر حال گذشته!... و من بي خود عمرم رو تلف كردم! هومن در مقابلش ايستاد و گفت: - هيچوقت اين فكرو نكن... تو بهترين كار رو كردي!!... مي دوني اگه برخلاف علاقت انتخاب رشته مي كردي يه عمر به خاطر شغلت عذاب مي كشيدي؟!... مليكا پوزخندي زد و گفت: - حالا چي؟... حالا كه اين تحصيلات به قول شما در جهت علاقه ام به چه دردم مي خوره؟! در چهره هومن هيچ اثري از شوخي نبود، گفت: - به چه دردي مي خواستي بخوره كه نخورده؟!... شغل؟!... يعني فقط اگه شاغل بودي همه چي حل بود؟!... ديگه مشكلي وجود نداشت؟!... يعني تو فكر مي كني تحصيلات غير از شغل به هيچ درد ديگه اي نمي خوره؟!... راستش حالا مي فهمم چرا اينقدر از نظر من رفتارت در طول اين سفر عاقلانه بود و يا چرا طاها اينقدر باهوش و فوق العاده است!!... نگو يه مامان مهندس بزرگش كرده برا همين... اين برات ارزش نداره؟!... فكر مي كني تحصيلات در زندگي شخصي افراد موثر نيست؟!... مليكا هيچ وقت اينطوري فكر نكن!!... هيچ وقت!!!... ------------------------------------------------------------

طوافهاي م*س*تحبي را دوش به دوش هم مي رفتند... نيازي به ذكر خاصي نبود... باهم حرف هم مي زدند... ولي در كل مليكا كم حرف بود... هومن بيشتر حرف مي زد... قصد خاصي از صحبتهايش داشت!... مليكا بايد به زندگي برمي گشت!!... تا كي مي خواست روحيه عزاداريش را حفظ كند؟! ان شب طواف مزه ديگري داشت... بيت خلوتتر بود و انگار صميمي تر... براي طاها نيز خوش مي گذشت... بدو بدو مي كرد... بازي مي كرد... خوشش مي امد از اين مكان بزرگ، كه هم مي شد كلي راه رفت و هم به خدا نزديكتر بود!... صبح فردا براي خريد به عزيزيه رفتند... اجناس انجا كم و بيش باب ميل مليكا بود... براي هومن اين همه دقت در خريد جالب بود... روبروي پاساژ، فروشگاه لوازم تحرير وجود داشت... انجا دوربيني لازم بود كه از طاها عكس مي گرفت... پاك كن مي خواست ده نوع از همه رنگ... دفتر مي خواست هر سايز و مدلي كه وجود داشت... مداد رنگي... ماژيك... جامدادي... هم خرگوشي، هم خرسي، هم معمولي... كيف... كتاب داستانهاي عربي!!!!!... خلاصه بلبشويي بود كه بيا و ببين... و مليكا كلافه و خسته از گفتن اين جملات تكراري كه: - طاها همين بسه... طاها اونرو برندار... طاها كافيه!... با اين همه طاها 50 درصد از چيزهايي كه مي خواست خريد!... در بين خريد هايش چند بسته بادكنك وجود داشت... از فروشگاه خارج نشده از هومن خواست تا يك بادكنك قرمز خوشگل را باد كند!... بادكنك را طوري با افتخار در دست گرفته بود كه گويا كاپ قهرماني المپيك را برداشته! به محض بيرون امدن از فروشگاه صداي اذان طنين انداز شد... فاصله انجا تا بيت زياد بود، به حتم نمي توانستند براي نماز خود را به انجا برسانند... مليكا گفت: - دير شد...انگار بايد بريم هتل! و با نگاهي به طاها كه سعي مي كرد دستش را از دست هومن بكشد، گفت: - طاها مي خواي دستت رو بدي به من؟! طاها نچي گفت و با بادكنكش مشغول شد... هومن سري به موافقت تكان داد و گفت: - اگر هم زود بود باز بايد برمي گشتيم هتل... با اين همه وسايل كه نمي شد رفت! - حق با شماست! - عب نداره... عصر كمي استراحت مي كنيم و برا نماز مغرب مي ريم و بعدش يه كم دوروبر مسجد الحرام رو مي گرديم... و حرفش را رها كرد و به پايين نگاه كرد و گفت: - طاها؟!... خيابونه... خطرناكه... دستت رو ول نمي كنم زور بيخود نزن! طاها لبانش را غنچه كرد و حق به جانب گفت: - بند كفشم باز شده... مي خوام اون رو ببندم! هومن گفت: - بذار من مي بندم برات! واي! اين بزرگترها چرا اينقدر كنه بودند!!!... بلندتر گفت: - نه خير... خودم بلدم!! هومن م*س*تاصل نگاهش كرد و گفت: - خيلي خب... زود ببند!... بعد دستت رو بده به من! چقدر بدش مي امد از اينكه بزرگترها به زور مي خواستند دستش را بگيرند... يعني از هيچ چيز به اين اندازه بدش نمي امد!... نه مي گذاشتند بدود... نه مي گذاشتند براي خودش بازي كند و نه از لبه هاي جوب راه برود!!... اه... اين هم شد زندگي!!! دو دستش كه ازاد شد نفسي كشيد... اخ جون يك دستي فقط مي شود بادكنك را نگه داشت نمي شود كه با ان بازي كرد!! همانطور كه خم شده بود مثلا بند كفشش را ببندد... اهسته كمي فاصله گرفت... هومن رو به مليكا گفت: - فكر كنم برا گرفتن تاكسي بايد بريم سر چارراه! مليكا گفت: - باشه... بريم... ولي دفعه پيش ما همين جا سوار شديم... طاها بادكنك را ارام به بالا پرت مي كرد و مي گرفت... هومن سرش را پايين انداخت تا ببيند بالاخره بند كفش طاها بسته شد يا نه؟!... نبود!!!... به پشت سرش نگريست... دوباره بادكنك را بالا پرت كرده بود... اي بابا! چرا به عوض پايين امدن، رفت سمت خيابان!... اوه... حالا مي رود زير ان ماشين مشكي گنده... براي نجات بادكنكش به سمت ان دويد!! يك لحظه... صداي فرياد مليكا همزمان شد با رها شدن وسايل از دست هومن!

يك لحظه... صداي فرياد مليكا همزمان شد با رها شدن وسايل از دست هومن! مليكا و هومن هر دو به سمت خيابان دويدند... هومن نزديكتر بود به طاها!... صداي ترمز وحشتناك ماشين به گوش هر سه رسيد... هومن در يك ان بازوي طاها را كشيد... اتومبيل مماس با انها توقف كرده بود... بادکنک زیر لاستیک ماشین ترکید... بچه را به آ*غ*و*ش گرفت... ملیکا نفسش را به سنگینی رها کرد... چند گامی را که جلو امده بود، عقب رفت... راننده به عربی چیزی گفت و حرکت کرد... هومن طاها به ب*غ*ل به کناره خیابان امد و بچه را زمین گذاشت... چند ثانیه طولانی را تجربه کرده و هنوز نگرانی رهایش ننموده بود... عصبانی بود... به محض زمین گذاشتن، بلافاصله دستش را بالا برد و برگونه طاها فرود اورد... ملیکا ایستاده و دست بر پیشانیش نهاده و قلبش به شدت بر دیواره سینه اش می کوبید... خطر از بیخ گوششان گذشته بود... طاها گريه مي كرد... و هومن هم هنوز به خود مسلط نشده بود... نفسهاي تند و پي در پي اش نشانگر نگراني زيادش بود... براي احتياط بازوي طاها را در دست داشت!!! چند لحظه اي مكث كرد... مگر چند مرتبه مي شود جلوي حادثه را گرفت؟!! هنوز عصباني بود... دلش می خواست به ان کوچولو یک درس حسابی بدهد... صدایش بالا رفت و با لحن خشنی طاها را مورد خطاب قرار داد: - چند بار گفتم دستت رو ول نکن؟!... چند بار گفتم به طرف خیابون ندو؟!... خطرناکه!!!.... چند بار؟!... هان؟!... اصلا می فهمی خطر یعنی چی؟!... می دونی اگه اون ماشین بهت می خورد چی می شد؟!... طاها با توام!!... سرت رو بالا بگير ببينم! طاها از شدت گریه هق هق می کرد... بدجور ترسیده بود... هم از ماشین و حالا هم از عمو!!... از همه بدتر بادکنکش رفته بود زیر ماشین گنده و گفته بود بامب!... لابد داد کشیده بود! هومن نفس بلندی کشید و با دو انگشت سبابه و شست شقیقه اش را فشرد... سر بالا گرفت و در دل خدا را شکر کرد... ملیکا ارام و بی حرف جلو امد و خم شد و وسایل را از زمین برداشت و اهسته گفت: - بریم! هومن نه اعتراض کرد و نه نگاهش کرد... دست طاها را سفت گرفت و راه افتاد... ملیکا نیز او را همراهی کرد، کنار هومن بود و نه کنار طاها!! ده بیست قدمی به سمت میدان رفته بودند که زیر چشمی طاها را نگریست... گریه اش بند نیامده و صورتش غرق اشک شده بود... تا ان موقع ندیده بود انقدر از ته دل گریه کند... اندکی خم شد و زیر بازوی او را گرفته و بلندش کرد و به آ*غ*و*ش گرفت... اما همچنان چهره سرد و تندش را حفظ کرده بود... طاها صورتش را محکم در جایی بین شانه و گردن عمو قایم کرد، نمی خواست قیافه اخموی عمو را ببیند، می ترسید!... و همین باعث شد آ*غ*و*ش عمو برایش سفت تر شود و احتمالا امن تر!! چند دقیقه ای طول کشید تا تاکسی گیرشان بیاید... اول هومن سوار شد و بعد از او ملیکا... ماشین راه افتاد... تنفس ارام طاها نشان می داد که خوابش برده... دستش را حائل سر بچه کرده و او را به ارامی از شانه به روی بازویش منتقل کرد... چقدر خوب که سالم و سلامت خوابیده!... نگاهش کرد... موهای عرق کرده و همیشه پریشانش را کنار زد... سرش را کمی عقب تر گرفت تا به گردنش هوا بخورد... دست پیش برد و دکمه انتهایی بلوز کوچولو را گشود... ملیکا به حرکات ظریف او نگاه می کرد، سعی در مخفی کردن نگاهش نداشت!... اما هومن بی پاسخ به نگاه او سرش را به چپ معطوف نمود و به خیابان خیره شد!!... دم در اتاق، ملیکا کلید را در قفل در چرخاند و کنار رفت تا هومن داخل شود... کنار تخت ایستاد و گفت: - کفشهاش!! ملیکا کفشهای پسرش را در اورد... هومن با احتیاط طاها را روی تخت خواباند... عقب گرد زد و به سمت درب حرکت کرد... وقتی از مقابل ملیکا می گذشت زیر لب زمزمه کرد: - معذرت می خوام!!!! می دانست ملیکا یک مادر است و هر مادری در مورد فرزند احساسش غالب بر منطق! ملیکا متعجب رو به سمت او گرداند و گفت: - بابتِ؟؟؟!!! بی پاسخ ایستاد... برنگشت... طرز صحبت ملیکا خیلی دوستانه بود: - من هیچ دلیلی برای معذرت خواهی شما نمی بینم... ولی دلایل زیادی وجود داره که من از شما تشکر کنم... اینکه حالا پسرم روی تخت اروم خوابیده مدیون شمام!... ازتون ممنونم. گره ابروانش از هم گشوده شد... برگشت... اول نگاهی به طاها کرد و بعد به ملیکا... گفت: - اینکه بچه شلوغی کنه... ریخت و پاش کنه... سرو صدا کنه... اسباب بازی بخواد و یا از این قبیل شلوغی ها... قابل گذشته... ولی یه چیز هایی شوخی بردار نیست... باید بفهمه، حتی شده به زور... ملیکا تبسمی زد... یه چیزهایی شوخی بردار نیست... این جمله چقدر اشنا بود!... شنیده بود... قبلا از کسی دیگه... از کسی که بی شک عاشقانه طاها را دوست داشت... بی شک جانش بود و طاهایش... بی شک حاضر بود بمیرد تا طاهایش زندگی کند... هومن با بهت به چشمان ملیکا که باز مواج شده بود، نگریست... ملیکا گفت: - یه بار وقتی طاها سه ساله بود داشتم می بردمش پارک... طاها از اولش هم خیلی شلوغ و پر جنب و جوش بود... همیشه همین مشکل رو باهاش داشتیم... دستش رو دست کسی نمی داد... حوصله اینکه اروم کنار بزرگتر ها راه بره رو نداشت... یه گربه تو کوچه بود که اگه طاها رو ول می کردی گربه رو درسته قورت می داد... انگار در تمام عمرش گربه ندیده باشه... همراه گربه ده بار عرض کوچه رو می گذشت... حاضر هم نبود دستش رو بده به من... واقعا خستم کرده بود... شب وقتی خوابیده بود، داشتم به مسعود ماجرای عصر رو تعریف می کردم... خیلی جدی گفت، ببین اصلا دستش رو ول نکن حتی تو کوچه... اگه لازمه بزن تو گوشش ولی دستش رو بگیر... یه چیزهایی شوخی بردار نیست و اگه نمی تونی، به کل نبرش به پارک... هر وخ تونستیم باهم می ریم... نفس عمیقی کشید و به هومن نگریست و گفت: - اینو گفتم تا بدونید، من همه جوره رفتار شما رو تایید می کنم، شک نکنید!... مهر تایید محکم ملیکا، ارامش بخش بود... به سمت تخت رفت و به چهره طاها خیره شد... چقدر در خواب دوستداشتنی تر می شد... گفت: - بذار یه ساعتی بخوابه! - ولی وقت ناهاره... کمی مکث کرد و ادامه داد... - شما برید رستوران... هومن میان حرف او مداخله کرد و گفت: - نه ساعت یک و نیمه... تا ساعت سه ناهار هست... ما هم که نماز مون مونده... تا وضو بگیریم و نمازمون رو بخونیم و خریدها را جابجا کنیم یه ساعت می شه... ساعت دو و نیم بیدارش کن بریم ناهار... - چشم!

ساعت دو و نیم بود که در اتاق ملیکا را زد... مليكا همراه طاها بيرون امد... هومن پرسيد: - اماده اين؟! مليكا پاسخ داد: - بله... بريم. هومن نگاهي به طاها كرد كه برعكس هميشه به چادر مادر چسبيده و زير چشمي نگاهش مي كرد!... مليكا دست به شانه پسرش نهاد و گفت: - طاها از خواب بيدار شدي، هنوز به عمو سلام نداديا!! طاها لبانش را غنچه كرد ... از حرف مادر خوشش نيامد!... دلش نمي خواست سلام دهد... اصلا دوست نداشت... هومن سرش را يك طرفه گرفت و گفت: - سلام اقا طاها!! سر طاها بيشتر در چادر مادر فرو رفت... تازه جواب سلام هم دوست نداشت بدهد!! مليكا خواست به او تشر رود كه هومن با سر اشاره كرد كه "فعلا كاريش نداشته باش" طاها عجيب ساكت بود!... دكمه اسانسور را نزد، از چادر مادر هم به هيچ عنوان جدا نشد!!... هر سه دم ورودي رستوران ايستادند... هومن رو به طاها گفت: - طاها مياي بريم؟! اوه... چه حرفا!!!... معلوم بود كه نه!!!... اينبار خزيد پشت سر ماماني و قايم شد!... مليكا نگاهي به عكس العملهاي فرزندش كرد و سري به تاسف تكان داد... ولي هومن لبخند مي زد... بچه فسقلي قهر كرده بود!... با ان يك وجب قدش قهر كردن هم بلد بود!!... و اين قهر اين قدر برايش مهم بود كه از ل*ذ*ت ناهار خوردن همراه با عمو صرفنظر كرده بود... هميشه مشتاق بود با او براي صرف غذا برود!... البته بعد از برگشت، مليكا مي فهميد چرا؟!... هومن اجازه مي داد خودش هر طوري دوست دارد غذا بخورد، حتي ريخت و پاش كند... البته به تبع ان هر بار يكدست لباس هم كثيف مي كرد... ولي مادر هي مي گفت، مواظب باش!... لباست رو كثيف نكن... اون رو برندار... اين رو نريز... چنگال رو درست بگير! ولي اين بار حاضر بود، جملات دستوري مادر را تحمل كند اما همراه عمو نرود!! هومن گفت: - خيلي خب!... ديره، بريد! بعد از ناهار هومن دم در اسانسور ايستاده و منتظر انها بود... همراه هم بالا رفتند... با نزديك شدن به درب اتاقها هومن رو به مليكا گفت: -آي پد يه بازي قشنگ داره!... ديديش؟! و چشمكي به او زد... مليكا منظور را گرفته بود، گفت: - چه بازي؟! هومن درب اتاقش را گشود و گفت: - بيا تو، نشونت بدم! اي داد بيداد!... طاها دوست نداشت به ان يكي اتاق برود... مي خواست به اتاق خودشان بروند... گفت: - مامان ... من خوابم مياد!!!!!!!!!!! مليكا به زور خنده خود را كنترل كرد... اين هم از ان حرفها بود!... طاها و خواب امدن؟!... نيم ساعت بيشتر نبود كه بيدار شده بود!! گفت: - باشه... بذار اين بازي رو ببينم بعد بريم بخواب! هومن لب خود را از داخل گاز گرفته بود كه نخندد... دلش مي خواست پسرك قهرو را ب*غ*ل كند و يك دور بچلاند!! هومن آي پد را برداشت و روي مبلي نشست و به مليكا هم بفرمايي گفت تا روي مبل روبرويي بنشيند... طاها درست دم در ايستاده و به در تكيه زده بود و داشت يقه بلوزش را دور انگشتش پيچ مي داد!! هومن آي پد را روي ميز گذاشت و بازي مربوطه را باز نمود و خطاب به مليكا گفت: - ببين بايد اب رو برسونيم به دايناسور تا حموم كنه... اين سبزه هم اسيده رو هرچي بريزه ميسوزونه... اين بنفشه هم الوده كننده هست بايد مواظب باشيم رو اب نريزه، وگرنه كثيف مي شه!... و شروع كرد به بازي... خود را سرگرم بازي نشان مي داد و گاه از مليكا هم كمك مي خواست!... البته مليكا هم همراهي مي كرد!... هومن با خنده و بلند مي گفت: - مواظب باش!... اين شير رو باز نكن!... چند دقيقه كه گذشت... طاها ارام از در جدا شد... عاشق اين بازي بود... كم كم به انها نزديك شد... البته قدم به قدم و يواش يواش... امد و مابين عمو و مادر ايستاد!... دو دقيقه اي بي صدا نگاه كرد... هومن به عمد انگشتش را اشتباهي برد... طاها گفت: - اونو نه!! هومن محو خنديد و گفت: - پس كدوم؟! طاها در حاليكه قيافه گرفته بود و سعي مي كرد به صندلي مادر بچسبد... باحالتي كه نشانگر نارضايتي و ناراحتيش بود، گفت: - اون!! و با انگشت اشاره كرد... هومن دوباره به اشتباه گفت: - اين؟! طاها سرش را بالا انداخت يعني نه!... هومن گفت: - پس كدوم؟! اين عمو هم عجب گيج بود!!... كمي جلوتر امد و انگشتش روي صفحه حركت كرد... هومن تشويق كنان گفت: -افرين... راس ميگيا!! طاها انگشتش را برداشت... يعني بازي نمي كنم!.. هومن به بازي ادامه داد... مليكا هم از اين بازي!!! خوشش امده بود!... در ادامه چند باري هم طاها با زيركي هومن در بازي دخالت كرد، پنج دقيقه نشده بود كه هومن و طاها باهم بازي مي كردند و مليكا صاف نشسته بود و به انها نگاه مي كرد... نقش كاتاليزور را خوب بازي كرده بود! كمي كه گذشت، هومن دست به دور كمر طاها انداخت و او را ارام به روي زانويش كشاند و آي پد را هم در دست گرفت... طاها نفهميد، غرق بازي بود... مليكا از جا برخاست و اهسته گفت: - من ديگه برم! هومن با سر باشه اي گفت... با چشمانش او را بدرقه كرد و به نگاه دم در مليكا لبخندي زد! با خروج او به كوچولوي روي زانويش خيره شد... گرم بازي بود... خم شد و ارام صورتش را ب*و*سيد... طاها همچنان در حال بازي بود... هومن با نوك انگشتانش شروع به نوازش موهايش كرد... طاها گفت: - اين سنگو چي كار كنم؟! هومن گفت: - بنفش و سبز رو باهم بريز روش نابود ميشه! طاها خوشحال سري تكان داد و مشغول شد... يكمرتبه چشمش به مبل روبرو افتاد، گفت: - اِ... مامان كو؟! هومن مهربان گفت: - رفت اتاقتون!... با مغز كوچكش كمي فكر كرد... اگر مي رفت اتاق خودشان بي شك مادر وادارش مي كرد بخوابد، بخصوص كه خودش گفته بود خوابش مي ايد... اگر مي ماند پيش عمو بازي مي كرد و خوش مي گذشت، ولي عمو دعوايش كرده و از دستش دلخور بود!! برگشت و به عمو نگاه كرد... ان خطهاي زشت ديگر روي پيشانيش نبود كه هيچ، لبخند هم مي زد!... ولي خودش هنوز بغض كرده بود!! هومن خنده اش گرفت... بچه كه نبايد اينقدر همه چيز يادش بماند!!... بايد زود فراموش كند!... آي پد را روي ميز قرار داد و طاها را در آ*غ*و*شش جابجا كرد و صورتش را به سمت خود گرفت و گفت: - طاها؟!... مي دوني منو مامانت چقدر دوست داريم؟!... مي دوني اگه يه هو اتفاقي برات مي افتاد چقدر غصه مي خورديم؟! طاها سرش را به علامت اره تكان داد... مي دانست، خودش هم غصه خورده بود براي بابايش!!... هومن به پشتي صندلي تكيه داد و گفت: - ديگه هيچوقت تو خيابون دستت رو ول نكن...باشه؟!... من هم در عوض قول مي دم هرجا كه خطر نداشته باشه بذارم راحت و ازاد هرقدر دلت خواست بدويي... خب؟! طاها فكر مي كرد... داشتند معامله مي كردند... فكر لازم بود!... هومن لبخندي زد و گفت: - حالا بخند!... طاها سرش را بالا گرفت خنده اش نمي امد... هومن به نوك بيني او زد و گفت: - دِ بخند ديگه!! و به دنبال ان قلقلكش داد... طاها از خنده ريسه رفت و هومن محكم ب*و*سيدش و دوباره آي پد را به دستش داد... طاها حالش خوب شده بود... ديگر قهر نبود... پس مي توانست با خيال راحت بازيش را بكند و مجبور نشود بخوابد! هومن به بازي او نگاه مي كرد كه صداي صحبتي توجهش را جلب نمود... اخمهايش را درهم كشيد... طاها را روي مبل گذاشت و خود از جا برخاست و تا دم در رفت... مليكا باخروجش از اتاق هومن، همين كه كليد را داخل قفل كرد با شنيدن نام خود به عقب برگشت... مهديار بود! لبخندي زد!! - سلام مهديار ارام ولي جدي گفت: - سلام... حالتون چطوره؟ - ممنون مهديار كمي فاصله گرفت و گفت: - مي تونم چند لحظه وقتتون رو بگيرم؟! مليكا براي لحظه اي سكوت كرد... سپس گفت: -درباره ي؟! مهديار تكان خفيفي به سرش داد و گفت: - اگه كمي بياييد اين طرف تر و پنج دقيقه گوش كنيد مي فهميد!! خب چه اشكالي داشت؟!... به او اعتماد داشت!!!... طبق خواست او كمي انطرفتر رفتند...مليكا پرسيد: - حال شما چطوره؟! مهديار لبخند تلخي را همراه كلامش نمود و گفت: -خوبم مليكا ان را نگرفت... شايد چون اهميتي نداشت... در ادامه احوالپرسي گفت: - پدر و مادرتون چطورن؟!... خوبن؟ نفس عميقي كشيد و پاسخ داد: - شكر... بله... خوبن... اتفاقا وقتي شنيدن شما هم در اين سفر همرامون هستين... خوشحال شدن... كلي هم سلام خدمتتون رسوندند! - لطف دارن... در حاليكه نوك كفشش را ارام روي زمين مي ساييد گفت: - تو اتاق اقاي رستگار بودين؟!!!! مليكا لبخندي زد و گفت: - بله... رفته بودم كمك، تا دو نفر باهم اشتي كنن!! مهديار سر بلند كرد و حالت سوالي نگاهش غليظ تر شد: - كي با كي؟! - طاها با اقاي رستگار قهر كرده بود! - چرا؟! مليكا نرم خنديد و گفت: - قضيش مفصله... ولش كنيد... چه خبر؟!... چيزي مي خواستين به من بگين؟ مهديار سري تكان داد و گفت: - بله!...

طرح كردن موضوع بدون مقدمه چيني مشكل بود... سعي كرد حرفهايش را طبقه بندي كند... گفت: - اقاي فتحي حالشون چطوره؟ بهتر شدن؟! - خدا رو شكر... كمي بهترن... - الحمدلله... راستش قرار بود همراه خانواده خدمت برسيم!! ولي خب اين سفر پيش اومد! مليكا تبسمي زد و پرت گفت: - خونه خودتونه... هر وقت خواستين تشريف بيارين... حتما بابا از ديدنتون خوشحال ميشه!! نه خير نگرفته بود!... كلافه دست بر پيشاني كشيد و گفت: - راستش نمي دونم چه طوري بگم!!... سكوت كرد... مليكا متعجب به حالت بي قرار او مي نگريست... نخستين بار بود كه او را اين چنين اشفته مي ديد... در كل پسر راحتي بود، اما حالا... با كمي احتياط گفت: - اگه نمي تونيد بگيد... خب نگيد... بذاريد براي يه وقت ديگه!! مهديار كمي دستپاچه شد و به سرعت گفت: - نه...نه... مي گم! - باشه... بفرماييد! مهديار نفسي كشيد و سعي كرد بر گفتارش مسلط باشد، گفت: - راستش مي خواستم بگم... وحرف خود را قطع كرد و به چشمان مليكا خيره شد و گفت: - قول بدين تا آخر حرفام گوش كنين... و ضمنا اين رو هم بدونين كه هيچ عجله اي براي شنيدن جواب ندارم... پس هر قدر دوس دارين راجع بهش فكر كنين! لبخند از چهره مليكا هم رخت بسته بود... موضوع جدي بود... تكاني به سرش داد يعني باشه... مهديار گفت: - من شما و خانوادتون رو خوب مي شناسم و مطمئنم شما هم شناخت كافي راجع به منو خانوادم دارين... از نظر من هم فرهنگ بودن ملاك مهمي در زندگي هست!... از طرفي هم شما و هم من از شرايط زندگي هم خبر داريم وتا حدي خصوصيات اخلاقي هم رو هم مي شناسيم... مي دونم براي شنيدن اين پيشنهاد كمي زوده... من هم قصد داشتم بذارمش براي يه مدت بعد... ولي شرايطي پيش اومد كه احساس كردم صبر بيش از اين جايز نيست!!... براي همين تصميم گرفتم همين امروز اين مطلب رو بيان كنم... اومدم دم در اتاقتون... ولي در اتاق نبودين... براي همين در سالن منتظر موندم... دوباره مكث كرد... مليكا صبورانه ايستاد... مهديار از او خواسته بود تا انتهاي صحبتهايش گوش دهد!!... نفس عميقي كشيد و ادامه داد: - اميدوارم اينقدر منو لايق بدونين تا اجازه بدين شريك ادامه زندگيتون باشم!! چند لحظه اي سكوت بر قرار شد... مليكا مودبانه گفت: - صحبتتون تموم شد؟! - بله - بسيار خب... اقا مهديار من... مهديار دستش را بالا گرفت و گفت : - نه... حالا پاسخ نديد... فقط گفتم تا بدونيد... من شرايطتتون رو درك مي كنم و حالا انتظار جواب رو ندارم... مليكا تمام تلاشش را كرد تا با در نظرگرفتن تمام جوانب پاسخ دهد: - نمي دونم چطوري از شما تشكر كنم كه منو اينقدر شايسته دونستين كه چنين تقاضاي سنگيني رو ازم بكنين... مي خوام اين رو بدونين كه هميشه از نظر من مورد احترام بودين... ممنونم از پيشنهادتون... ولي پاسخ من نه هست!!... مهديار بلافاصله گفت: - پاي كس ديگه اي در ميون هست؟! مليكا با تسلط گفت: - نه... هيچ كس!... - باور كنم؟! - بله مهديار در چشمان او نگاه كرد و گفت: - پس من اين جواب شما رو عجولانه فرض مي كنم و نشنيده مي گيرم و از شما هم خواهش مي كنم در اين باره جدي تر فكر كنيد! مليكا با چهره ملايمي گفت: - نيازي نيست باور كنيد! - چرا نياز هست... نيازه كه دقيق تر فكر كنيد... فكر مي كنم اين حق منه كه انتظار داشته باشم شما هم چند روزي وقت بذاريد رو موضوعي كه مدتها فكر منو مشغول كرده... فكر كنم اينو به من مديون باشيد!! شايد حق با او بوده و جوابش عجولانه بود... شايد حتي با دانستن جواب قطعي حق نداشت به اين سرعت به او پاسخ دهد... شايد... گفت: - بسيار خب... من درباره پيشنهادتون دقيق تر فكر مي كنم!! بالاخره طلسم چشمان غمگينش شكست و گفت: - اميدوارم اين بار... كلامش در نيمه متوقف شد... نگاهش به جايي ديگر دوخته شده بود... به جايي پشت سر مليكا... ابروهايش دوباره گره خورده بود... مليكا با ديدن تغيير حالت او جهت نگاهش را تعقيب كرد... به پشت سر نگريست... هومن در مابين در ايستاده بود... خواست تبسمي بزند كه با ديدن چشمان اتشي او لب فرو بست... هومن بيرون امد و در را بست... با طمانينه و بدون اينكه چشم از ان دو بردارد، به انها نزديك شد... نخست نگاه چپي به مليكا كرد و سپس چشم از او گرفت و در چشمان مهديار زل زد... اگر يكماه تمام با او در يك اتاق نخوابيده بود... اگر اعمال حج را دوش به دوش او انجام نداده بود... اگر كنار او به شيطان سنگ نزده بود... اگر و خيلي اگر هاي ديگر... حال بي شك مشتش بر دهان او فرود مي امد تا يادش بماند از زن كسي خواستگاري نكند!! از لاي دندانهاي بهم فشرده شده اش گفت: - باز هم فرمايشي مونده؟! مهديار چشمانش را براي لحظه اي بست و دوباره گشود و گفت: - نه با همان خشم كنترل شده اش گفت: - پس بفرماييد!! مهديار كوتاه به هومن نگريست و بعد سري به احترام براي مليكا خم كرد و گفت: - با اجازه!! و حركت كرد... هومن به سمت مليكا برگشت و ...

هومن به سمت مليكا برگشت و نگاه پر از خشمش را به او داد... مليكا خيلي دلش مي خواست بپرسد، "چي شده؟!... مشكلي پيش اومده؟!" اما احساس كرد هنوز به دندانهايش نياز دارد!! هومن با حرص كليد اتاق را از دست او بيرون كشيد... در را باز كرد، با نيم چرخي كه به بالاتنه اش داد، بازوي مليكا را گرفت و با خود به داخل اتاق كشيد! يك نفر در انتهاي سالن شاهد اين حركت بود... انگشتانش را با كلافگي لاي موهايش برد و به سرعت به سمت اسانسور رفت و دكمه را با حرص چندباري زد... تحمل نكرد تا اسانسور بيايد... پله ها را دوتا يكي پايين رفت!... مليكا از حركت ناگهاني هومن حيرت كرده بود... برگشت تا اعتراضي كند... ولي دستان مشت شده و چشمان سرخ او كه نشان از خشم بينهايتش داشت موجب شد ترجيحا سكوت كند... نبايد بيش از اين عصبانيش مي كرد!! نفسهاي پشت سرهمش هم كمكي به ارام شدنش نكرد... با نگاهي به خون نشسته به او زل زده بود... با صدايي كه از شدت عصبانيت خشدار شده بود گفت: - مي شه بفرماييد چي كار مي كردين؟! مليكا هم ابروهايش را درهم كشيد... نمي فهميد براي چه بايد توضيح بدهد!!... كمي محكم گفت: - منظور؟! - منظور واضح تر از اين!!... دارم مي گم اون بيرون با مهديار چي كار داشتي؟! مليكا هنوز سعي مي كرد به خود مسلط باشد: - اولا اون بامن كار داشت نه من با اون!!... ثانيا مي شه بفرماييد اين موضوع چه ارتباطي با شما داره؟

هومن احساس مي كرد دماي بدنش به اوج رسيده است...حرصي گفت: -نداره؟! صداي مليكا كمي بلند تر از معمول شد: -نه... نداره! هومن گامي به مليكا نزديكتر شد و گفت: - پس نداره!!! مليكا يك قدم عقب رفت... هومن دندانهايش را به هم فشرد و باز گامي جلوتر برداشت و مليكا يك قدم عقب تر... و باز گامي ديگر!... قدم برداشت باز عقب تر رود ولي نتوانست، به ديوار رسيده بود!!... ضربان قلبش شدت گرفت... بي برو برگرد ترسيده بود... سکوت ترسش را ده برابر می کرد برای شکستن سکوت با بغضي كه خود را تا گلويش رسانده بود، گفت: - مي شه بفرماييد چه ربطي؟! هومن اينقدر نزديك بود كه نفسهاي تندش به صورت او اصابت ميكرد... با خشونت بي حدي گفت: - لازمه ربطش رو نشون بدم؟! اشك كاسه چشمانش را پر كرده بود... انتظار اين همه خشم را نداشت... مي دانست اگر هومن در اوج خشمش تصميم نادرستي بگيرد، نمي تواند مقابله كند چرا كه بدون ترديد زورش به او نمي رسيد... صدايش كمي مي لرزيد: - اقاي رستگار؟!!!!! هومن داد زد: - هان؟!... يعني تو نمي دوني چه ربطي داره؟!... نمي دوني؟!! اشك از چشمانش سرازير شد... هومن محكم و قاطع گفت: - ربط بالاتر از اين كه تو حالا قانونا و شرعا زن مني!! گريه نفسهاي مليكا را نامرتب كرده بود، با اين حال گفت: - مثل اينكه... شما... اين بازي رو... خيلي جدي گرفتين... هومن حرصي خنده اي كرد و گفت: - بازي!!!!!!!!!!!.... بازي؟!!!... و دستش را بالا كشيد و تا دم صورت او اورد ملیکا اندکی صورتش را کنار کشید امکان جابجایی بیشتر را نداشت هومن درنیم قدمیش بود و دستش را در فاصله میلیمتری از صورت او نگه داشت و گفت: - اين چه بازيه كه به من اجازه مي ده لم*س*ت كنم؟!... چه بازيه كه حالا در همين لحظه به من اين اجازه رو مي ده كه هر كاري دلم بخواد باهات بكنم؟!... نفس در سینه ملیکا حبس شده بود نمی دانست چه کند؟!!!... هومن دستش را مشت کرد و مشت بسته اش را به شانه مليكا تكيه داد و امكان حركت را از او سلب كرد و صدايش بالاتر رفت: -هان؟؟!!... كدوم بازي؟!... فكر مي كني جدي تر از اين بازي هم وجود داره؟!... فكر مي كني قوانين شرعيمون اينقدر ابكيه كه اجازه مي ده هر كي هر جور دلش بخواد باهاش بازي كنه؟!... خوب گوش كن... اگه يكبار ديگه، فقط يكبار ديگه ببينم يا بفهمم كه با اين پسره هم صحبت شدي، من مي دونم و تو!!!... اشكهاي مليكا بيصدا بر روي گونه اش مي ريخت... معذب بود... گفت: - من كاري نكردم كه م*س*تحق اين توبيخ شما باشم!! هومن دستش ازادش را داخل موهايش فرو برد... فقط خودش مي دانست كه چقدر خود را كنترل مي كند!!... لبش را گازي گرفت و گفت: - ديگه مي خواستي چي كار كني؟!... گ*ن*ا*هي بزرگتر از اين كه با داشتن شوهر وايسادي و به خواستگاري يه نفر ديگه گوش مي دي؟! دست مليكا به سمت گلويش رفت... بغض داشت خفه اش مي كرد... گريه مي كرد ولي خالي نمي شد!!... در ان وانفسا نمي توانست بيانديشد حق با خودش است يا طرف روبرويش؟!... و هومن از سكوت او استفاده كرد و گفت: - چرا فكر كردم تو خوبي؟!... چرا فكر كردم تو با بقيه فرق داري؟!... وداد زد: - چرا؟! مليكا ناليد: - اقاي رستگار؟؟!! هومن كلافه گفت: - چيه؟! مليكا كلمات را بريده بريده مي گفت: - محرميت.. ما براي منظور.. خاصي بوده.. اين ايجاد تعهد نمي كنه!! - چرا؟!... چرا نمي كنه؟!... ببينم در اين لحظه چي مانع من ميشه كه!!!!!... پوفي كشيد و فشار دستش را اندكي افزايش داد و در ادامه گفت: - چي؟!... شرع؟!... قانون؟!... يا حتي عرف؟!... بگو چي؟!... فرق اين ازدواج بغير از موقت بودنش با بقيه چيه؟!... پس تعهد چطور ايجاد مي شه؟! چه جوابي مي توانست به او بدهد؟!... اصلا چه جوابي داشت كه به او بدهد؟!... حتي اگر جوابي هم داشت ان لحظه به ذهنش نمي رسيد؟!... عصبانيت هومن تحت فشار قرارش داده بود... نمي توانست به چيزي فكر كند!!... هومن هنوز منتظر جواب بود...

صداي درب به داد مليكا رسيد... دستي به گردنش كشيد و ناچار به سمت در رفت... درب را گشود انتظار طاها را داشت!!... ولي پشت در اقاي كمالي بود!!! اقاي كمالي به قيافه اشفته او نگاهي كرد و سري تكان داد و گفت: -بيا بيرون كارت دارم! بيرون امد و در را بست... اقاي كمالي بي مقدمه رفت سر اصل مطلب: - مهديار تعريف كرد كه چي شده!!! هومن نگاهش را به سمتي ديگر داد و نفس عميقي كشيد... اقاي كمالي دوباره گفت: - مي دونم كارش اشتباه بوده!... خودش هم مي دونه!!!... ولي!!!... ولي... ناخنش را بر پيشانيش كشيد و ادامه داد: - امان از دست شما جوونا!... سابقه اشنايي و دوستي خونواده ما با خونواده اقاي فتحي برميگرده به زمان پدرهامون و اين دوستي ادامه پيدا كرده تا حال... درسته من و پدر تو هم باهم دوستيم و رفت و امد هم داريم... ولي بين ما و اقاي فتحي اينا يه رابطه دوستانه و صميميتري هست... به همين علت خيلي به خونه همديگه مي رفتيم و طبيعيه كه بيشتر هم همديگه رو مي شناسيم... هرچند اين اواخر بعلت نيومدن اقاي فتحي به بازار و سرگرم شدن هر كدوممون به عروسها و دامادها اين رفت و امدها كمتر شده ولي به هرحال من بزرگ شدن مليكا رو به چشم خودم ديدم و عين دختر خودم دوسش دارم... مهديار فقط يكسال از مليكا بزرگتره، براي همين هم از بچگي باهم همبازي بودند و تا سن 14 سالگي مهديار، دوستاي خوبي برا هم بودن... ولي بعد از اون به علت مسائل شرعي از هم فاصله گرفتن... خب اين بازي ها و جداييها... البته نمي شه گفت، جدايي بلكه يه جور حرمت قائل شدن به هم، كاملا طبيعيه!... و دليلي نداشت كه بهش توجه بشه... غافل از اينكه مهديار به مليكا علاقه داشته... هومن نگاهش را بالا اورد... نگراني در چهره اش موج مي زد!... محتاط گفت: - اين علاقه دو طرفه بوده؟! - نه!!... يعني نمي دونم!... مهديار خودش هم نمي دونه!... غير از خداوند كي از دلهاي ادماش باخبره؟!... اقاي كمالي مكثي كرد و گفت: - البته من خودم هم تا يكي دو روز پيش از اين موضوع بيخبر بودم! مهديار اخيرا بهم گفته!!... اره داشتم مي گفتم مهديار به سربازي رفته بود كه مليكا ازدواج مي كنه... اين حادثه براش خيلي ناراحت كننده بود... همه ما متوجه لاغري و بي حوصلگي مهديار در اون دوران شده بوديم ولي گذاشته بوديم به حساب مشكلات سربازي... به هر حال كار از كار گذشته بود و مهديار در اين باره كاملا سكوت اختيار ميكنه... تا حالا كه... هومن حرف اقاي كمالي را قطع كرد و گفت: - مگه مهديار ازدواج نكرده؟! اقاي كمالي به تاييد سري تكان دادو گفت: - بله كرده بود... ولي نامزديشون به شش ماه هم نرسيد، از هم جدا شدن!! - چرا؟! - نمي دونم... يعني دقيق نمي دونم!... طلاقشون توافقي صورت گرفت و هر دو گفتن كه به اين نتيجه رسيدن كه به درد هم نمي خورن!!!... يكسالي از جدا شدنشون مي گذره!! - پس اينطور - اره... تا زد و داماد اقاي فتحي مرحوم شد... اون موقع من ايران نبودم و از اين حادثه بي اطلاع بودم.... ولي گويا مهديار از همون اول از جريان خبر داشته... طبيعيه كه اين اتفاق موجب مي شه مهديار اميد دوباره اي پيدا كنه و بخواد شانس خودش رو براي رسيدن به دختر مورد علاقش امتحان كنه... گويا صبر كرده بوده تا يكسال از اين اتفاق بگذره تا به صورت رسمي اقدام كنه... اما اين سفر پيش مياد و... شرايط خاصي كه... خودت هم مي دوني!!... جريان رو دو روز پيش كه به من گفت تاكيد كردم بايد صبر كنه... از جريان شما دو تا قرار نبود كسي خبر دار بشه، ولي با سروصدايي كه روز اول هر دوتون سر موضوع اتاق داشتين و حساسيت ويژه اي كه مهديار رو مليكا داشت و من ازش بي خبر بودم، فهميد... امروز اومده بوده جريان رو به مليكا بگه كه اين شرايط پيش اومده و ديده كه تو عصباني شدي!... براي همين اومد سراغ منو خواست بيام و يه كاري بكنم!... مي گفت احساس كرده اگه خودش بين شما مداخله كنه يا بخواد توضيح بده جز عصباني تر كردن تو فايده ديگري نخواهد داشت... اين بود كه اومد پيشم و ملتمسانه ازم خواست سريعتر بيام اينجا... من از دخالت در كار ديگران خوشم نمياد... برا همين كمي اينجا ايستادم ببينم اگه مشكلي نيست برم... ولي... سكوت كرد... مي خواست حرفهايش را مرتب كرده، بيان كند! هومن خيلي جدي پرسيد: - خب چرا با وجود مهديار منو براي اين منظور انتخاب كردين؟؟! اقاي كمالي با قيافه مطمئني گفت: - به چند دليل... اول اينكه مهديار اصلا قرارنبود كه به اين سفر بياد!... كارش زياده من هم فكر نمي كردم تصميم به اومدن بگيره...در واقع حجره پدري رو تنهايي مي چرخونه... علاوه بر اون به رشته خودش هم مي پردازه، خونه پدريش رو كوبيده و يه شش طبقه به جاش ساخته... حالا هم دنبال مجوزه براي ساخت خونه ما... از طرفي هم يه زمين ديده برا خودش، در فكر ساختن برجه!!... خلاصه اينكه سرش حسابي شلوغه... با اين حال در هيچ يك از سفراي حج تمتع دست تنهام نمي ذاره... ولي گاهي در سفرهاي عمره تقلب مي كنه و نمياد... اين بار هم قرار نبود بياد، من هم در نظر داشتم يكي ديگه رو بيارم... ولي يه هو گفت، من هم هستم!!... خب من هم خوشحال شدم... وقتي اون مياد ديگه همه كار دست اونه... من برا خودم مي گردم!!... ولي راستش رو بخواي اومدن اون قبل از محرميت شما قطعي شد... مي تونستم مهديارو به جاي تو انتخاب كنم... ولي اين كار رو نكردم... براي اينكه در تو خصوصياتي رو سراغ داشتم كه در اين زمينه مناسب تر بود... نه كه فكر كني به مهديار اعتماد ندارم !!... نه!!!... اون قدر به اون اعتماد دارم كه بدون هيچ ترس و واهمه اي همه زندگيمو نقد كنم و بدم دستش!!... اما اين جريان فرق مي كرد... علاوه بر اعتماد چيزهاي ديگري هم لازم بود... موضوع اصلا شوخي نبود داشتم يه دختر رو دست يه مرد مي سپردم!... و خيلي مهم بود كه اين مرد قادر باشه تحت هر شرايط به خودش مسلط باشه... من در وجود تو صبر و خودداري زيادي ديده بودم و همين موجب شد تو رو برا اين كار صلاح بدونم... مهديار به اندازه تو خوددار نيست و اين از كار امروزش مشخصه!!... هر چند براي خودش دليل محكمي داشت... نمي خواست دوباره اشتباه چند سال پيشش رو تكرار كنه!... با اين همه من هم معتقدم حق نداشته نسبت به زني كه تو عقد يكي هست اظهار علاقه كنه!!... حالا كه خوب فكر مي كنم مي بينم در مورد انتخاب مابين تو و مهديار چه انتخاب درستي انجام دادم... چون در غير اين صورت نمي شد انتظار داشت مهديار... اقاي كمالي نفس عميقي كشيد و گفت: - هومن !!... مليكا دست تو امانته!... اينو چند بار ديگه هم بهت گفتم!!... مي دوني امانت يعني چي ؟!... امانت اين نيست كه فقط در برابر ديگران از اون حمايت كني و مواظبش باشي... امانت يعني اينكه از اون در مقابل خودت هم دفاع كني!!... به قول خودت!! درسته كه حالا هيچ مانع شرعي و قانوني بين شما وجود نداره!!!!... وبا اين حرف م*س*تقيم به چشمان هومن زل زد... نگاهي كه شرم را مهمان نگاه هومن كرد و موجب شد سرش را پايين بياندازد... اينقدر پايين كه حوزه ديدش فقط كفشهايش باشد!! با تاكيد گفت: - ولي يه مانع قوي ديگه هم هست!... وجدان!!... من چون مانع سوم رو در وجود تو قوي تر مي ديدم اين كارو برات مناسب دونستم!... هومن؟!... نذار فكر كنم در موردت اشتباه كردم!... نذار فكر كنم انتخابم درست نبوده!... نذار محاسباتم در مورد تو به هم بريزه!!... باورام رو در مورد يه مرد خراب نكن!! كمي توقف كرد تا اثر كلامش روي او بيشتر شود و ملايمتر گفت: - هومن!!... دختريكه حالا پشت اين در بي شك داره گريه مي كنه بي تقصيره!... يا حتي اگه تقصيري هم داره اينقدر نيست كه... باز حرفش را ناتمام گذاشت و نفسي تازه كرد و گفت: - سرتو بلند كن!!... هومن دستش را مشت كرد و صدم ثانيه اي چشمانش را بست... و سرش را ارام بالا اورد... اقاي كمالي لبخندي زد و گفت: - هنوز هم فكر ميكنم هيچ كس بهتر از تو نمي تونست اين مسئوليت رو به عهده بگيره.... هنوز هم اطمينان دارم بهت... هميشه داشتم... كار من ايجاب مي كنه ادما رو بشناسم... من تو رو بهتر از خودت مي شناسم و به پاكيت ايمان دارم!!!... و خيلي خوشحالم كه از علاقه مهديار خبر نداشتم، چرا كه شايد مهري كه نسبت به اون دارم مانع اين مي شد كه درست تصميم بگيرم... هر چند نبايد فراموش كنيم كه حكمت خدا در كارها چيز ديگريه! و حركتي مبني بر رفتن كرد... ولي يكمرتبه گفت: - يه چيز ديگه... مليكا اين اواخر شرايط روحي و جسمي مناسبي نداشته، يكي دوباري هم در بيمارستان بستري شده، گويا پزشكش تاكيد داشته كه يه مدتي بايد از تنش دور باشه... اينا رو از مادرش شنيدم، ولي با توجه به اينكه اونو دست يه پزشك سپردم، نگراني چنداني ندارم!!!... فكر كردم لازمه اينا رو بدوني!!... خب ديگه من ميرم!... فعلا.

هومن به سالن خالي نگاهي انداخت و تكيه اش را به ديوار داد... عصباني بود... نمي دانست از دست چه كسي بيشتر!!!... از دست خودش!... از دست مهديار!... از دست اقاي كمالي!... يا نه... از دست مليكا!! و يا اين هم نه... ازدست هر كسي كه سايه سياهي بر ذهنش كشيده بود... مي خواست فكر كند... مي خواست قدم بزند... مي بايست تصميم مي گرفت و يا حداقل ارام مي شد، با خودش كنار مي امد... تا انتهاي سالن رفت... اما... طاها در اتاقش بود... برگشت، نمي توانست بچه را در اتاق تنها بگذارد!... دم در اتاق مليكا ايستاد... صداي گريه اش را نمي شنيد ولي مي توانست حتي از پشت درهاي بسته هم نظاره گر چشمان اشكي او باشد... دستي به موهايش كشيد... كلافه به سقف نگاه كرد... ذهنش بدجور درگير بود... دلش هواي بيت را داشت همانجايي كه بارها او را ارام نموده بود... فقط اگر طاها پيش مادرش بود معطل نمي كرد... مي رفت... اما بي انصافي بود در ان شرايط طاها را پيش او بفرستد!... دستش را روي درب اتاق مليكا گذاشت و كمي توقف كرد... چشمانش را بست... احساس عجيبي داشت... چيزي بين خواستن و نخواستن... بين داشتن و نداشتن... بين... انگار بين دوست داشتن و نداشتن... لب مرز بود... نداشتن و نخواستن رو خوب ياد داشت... انها سرزمين اين سمت مرز بودند... اما داشتن و خواستن و دل بستن؟؟!!!... نه غليظ در مغزش با بله پر قوت قلبش هم خواني نداشت!!! نمي دانست چه مرگش شده؟!... شايد هم مي دانست و نمي خواست باور كند؟!... شايد هم باور مي كرد و نمي خواست قبول كند؟!... از اين داشتن بيشتر از 13 روز باقي نمانده بود!!! دستش را عصبي از روي در او كند و وارد اتاق خود شد... پسرك بي خبر از همه جا مشغول بازي بود... از انهايي به شمار مي رفت كه در بازي غرق مي شوند!!... با ورود عمو، طاها لبخندي بر لب اورد... هومن متوجه نبود... كنار تختخوابش ايستاد و حرصي مشتي بر بالشش زد... طاها يكدفعه اي خود را جمع و جور كرده نگاهي به اطرافش انداخت... نكند باز كار اشتباهي كرده و خود خبر ندارد!!... حركت ناگهاني طاها نگاه هومن را به سمت او متمايل كرد... نفس عميقي كشيد و سعي كرد لبخندي به روي بچه بزند!!... اما خود نيز سردي لبخندش را حس كرد... كمي نزديكش شد و با ملايمت دستي به سرش كشيد... طاها خنده راحتي كرد و دوباره مشغول بازي شد... امنيت برقرار بود... به سمت پنجره رفت و به بيرون خيره شد... ذهنش به شدت درگير بود!!... * * * به سمت پنجره رفت و به بيرون خيره شد... ذهنش به شدت درگير بود!!... مدتي مي شد كه تصميمش را گرفته بود... شيدا را مي خواست... او را براي زندگي مي خواست... دوستش داشت!... دختر شاد و راحتي بود... زيبا هم بود!! صحبت با مادر در اين باره برايش سخت بود... تصميم داشت اول با هديه حرف بزند... او بلد بود چگونه بگويد كه همه حرفش را قبول كنند!!... اصلا انقدر پر حرفي مي كرد كه شنونده اش مي گفت، خيلي خب هر چي تو بگي!!!... اما اول مي بايست او را راضي مي كرد... هر چند مي دانست خواهرش انقدر دوستش دارد كه براي رضايت او هر كاري انجام دهد... بدون شك هديه از او مي پرسيد، اسمش چيه؟... كجا زندگي مي كنه؟... پدر و مادرش كيه؟... و از اين قبيل سوالها... از پشت پنجره كنار كشيد... حتما بايد براي اين سوالها پاسخي پيدا مي كرد!!... كاپشنش را برداشته راه افتاد... در حال گذشتن از مقابل اشپزخانه پرسيد: - هديه كجاست؟ مادر بدون نگاه به او گفت: - فكر كنم با رضا رفتن خريد!! هومن ابرويي بالا انداخت و گفت: - روز جمعه اي كجا رفتن خريد؟! مادر در ظرف را گذاشت و به سمت پسرش برگشت و گفت: - چه بدونم!!... پس رفتن گردش!!... خلاصه با رضا رفتن بيرون!! هومن سري تكان داد و گفت: - رضا كه هر روز اينجاس وقتي هم نيست هديه رو برمي داره مي بره... يه هو برن سر خونه زندگيشون ديگه!! مادر اخمي كرد و گفت: -اِ هومن يه وخ اين حرف پيش خودش نزني ها ناراحت ميشه... چي كار داري؟... نامزدي هم برا خودش دورانيه... بذار خوش باشن!! و در حاليكه با چشمانش قربان صدقه پسرش مي رفت، گفت: - ايشاا... نامزدي خودت!! هومن لبخندي زد و گفت: - اخه حالا نميشه هيچ جا پيداش كرد حداقل اگه بره خونش هر وقت كارش داشتم مي دونم كجا پيداش كنم!! و به طرف در رفت: - دارم مي رم بيرون كاري ندارين؟ مادر در حاليكه دوباره به طرف گاز برمي گشت، گفت: - ناهار كه مياي؟! هومن دست به دستگيره در گفت: - اره... فعلا خدافظ سوار ماشينش شد و راه افتاد... اكثر مواقع شيدا را سر خيابانشان پياده مي كرد... شيدا راضي نمي شد تا دم در ببردش... اما يكي دوباري بعد از پياده كردن... ارام تعقيبش كرده بود... خانه شان را مي شناخت... هر بار به همان اپارتمان رفته بود!... خواستگاري رسمي نكرده بود ولي گاهي در لفافه چيزهايي گفته بود... ماشين را كمي دورتر از خانه انها نگه داشت و پياده شد... مي خواست كمي تحقيق كند... دلش مي خواست وقتي با هديه حرف مي زند از هر جهت مطمئن باشد... كمي قدم زد... اولين بارش نبود كه براي تحقيق مي امد... در ازدواج هديه فقط مانده بود از مورچه هاي كوچه شان بپرسد ايا رضا تا حال لهتان كرده يا نه؟؟!!... چند مغازه در اطراف منزل انها بود... سوپري بهتر بود!... تجربه نشان مي داد كه فروشنده هاي سوپر ماركتها همه را مي شناسند!!! داخل شد و سلامي داد مردي حدود 40، 45 ساله به نظر مي رسيد... گفت: - ببخشيد درباره خانواده اقاي كريمي سوال داشتم... مي شناسيدشون؟! گفت: - ببخشيد درباره خانواده اقاي كريمي سوال داشتم... مي شناسيدشون؟! مرد كمي فكر كرد و گفت: -نه... اقاي كريمي؟؟!!... چيزي به يادم نمياد!!كجا مي شينن؟؟ هومن اشاره اي به بيرون كرد و گفت: - همين ساختمون سه طبقه... نما گرانيت!! فروشنده از پشت دخل بيرون امد و به بيرون نگاه كرد و گفت: - اين ساختمون؟؟!!...نه... اينجا اقاي كريمي نداريم!!... مطمئني اينجا زندگي مي كنن؟؟ - بله... اطمينان دارم!! فروشنده سري تكان داد و گفت: - نه اشتباه مي كني!!!... طبقه اول اين ساختمون اقاي رحيمي هست... يه پيرمرد و پير زني هستن كه بچه هاشون همه ازدواج كردن... طبقه دوم اقاي مهندس فرخي هست كه يه بچه دوساله داره... طبقه سوم هم اقاي مهدوي هست كه دوتا بچه داره!!... هومن كمي فكر كرد و گفت: - بچه هاي اقاي مهدوي چند سالشونه؟؟ فروشنده چشمانش را ريز كرد و پرسيد: - برا چي مي پرسين؟! هومن ارام گفت: - راستش برا امر خير!! فروشنده سري بالا انداخت و گفت: - نه بابا... بچه هاي اقاي مهدوي يكي چهار ساله است يكي فكر كنم هفت هشت ساله... شما دنبال كي مي گردين؟!... شايد ادرس رو اشتباه مي كني!! هومن كمي فكر كرد و گفت: - نه اشتباه نمي كنم... مطمئنم... - دنبال كي مي گردي؟! - دختري به اسم شيدا كريمي!! مغازه دار دستي به ريشش كشيد و گفت: - شيدا كريمي؟؟!!... نه نمي شناسم!!.. ولي مطمئنم در اين ساختمون دختر دم بخت ندارن!! هومن با سماجت پرسيد: - ممكنه باشن و احتمالا شما نمي شناسيدشون؟! مغازه دار با اطمينان گفت: - نه اصلا... من اهالي اون ساختمون رو خوب مي شناسم... هومن باكمي فكر گفت: - شايد نوه اون پيرمرد پيرزني باشه كه طبقه اول ميشينن!!... نوه اي ندارن كه با اونا زندگي كنه؟! - تا اونجايي كه من مي دونم نه... ولي برا اطمينان بيشتر از خودشون بپرس... ديدي كه رفته اون خونه؟! - بله مغازه دار گفت: - گفتي اسمش چي بود؟! - شيدا كريمي!! فروشنده انگشت بر پيشانيش نهاد و گفت: - اونجا يه شيدا خانوم مي شناسم... ولي مجرد نيست ازدواج كرده!!... همسر مهندس فرخيه!!! فروشنده سوالي و با تعجب به او نگاه كرد!... هومن با گيجي كمي ايستاد!!!... چيز بيشتري از فروشنده حاصل نمي شد... از مغازه بيرون زد... به ديوار تكيه داد...داشت فكر مي كرد!!... جريان چه بود؟!... نفس عميقي كشيد... مگر نمي شود در يك ساختمان دو نفر اسمش شيدا باشد!!... چرا مي شود... مطمئن بود شيدا انجا مهمان نيست دو سه باري ديده بود داخل ساختمان رفته... هميشه سر همين خيابان پياده اش مي كرد! به دلش اجازه نمي داد گواهي بد بدهد... مگر ممكن بود... نه... اصلا چنين چيزي امكان نداشت!... كمي قدم زد... ناخود اگاه خود را در مقابل درب انها ديد... به اسامي روي ايفون خيره شد... نه نبود ... كريمي نبود... نمي توانست منتظر باشد... گيج شده بود، بايد مي فهميد!!... ايفون طبقه اول را زد... صداي پير زني جواب داد: - بله هومن گفت: - ببخشين مي شه بياييد يه دقيقه دم در!! پير زنه دوباره گفت: - شما؟! - من درباره همسايه هاتون سوالي داشتم!! پيرزن گفت: - خب پسرم از همين جا بپرس! هومن دست بر پيشاني نهاد و ناچار گفت: - بسيار خب... شما در اين ساختمون خانوم شيدا كريمي مي شناسين؟! پاسخ كمي طول كشيد: - شيدا كريمي؟!!... ما دراين ساختمون يه شيدا خانوم داريم... همسر اقاي فرخيه... نام فاميليش يادم نيست... اره انگار كريميه... باز مطمئن نيستم... اگه كاري باهاشون دارين زنگ طبقه دوم رو بزنين! -----------------------------------------------------------

ماتش برد... مانند كسي بود كه در دريا گم شده باشد... بهت زده ايستاده بود... نمي دانست چه كند!!... اين اتفاق در باورش نمي گنجيد!... يعني چه؟!... اصلا مگر ممكن است؟!... نه امكان ندارد!... شايد يكي دروغ مي گويد... ولي يك نفر كه نگفت!!... نه... نمي توانست باور كند... هرگز... غير ممكن بود!!... شيدا متاهل باشد!!!!!!!!!!!... يك چيزي درست نبود!!.. با گامهايي نا مطمئن به سمت ماشين رفت... جايي نگه داشته بود كه م*س*تقيم از ساختمان ديده نشود... پشت رل نشست... به انجا ديد داشت... هزاران سوال در ذهنش بود... اما براي هيچ يك پاسخي نمي يافت... فقط يك فكر برايش ارامبخش بود... اشتباه كرده است... يك تشابه اسمي بوده... بله... غير از اين نمي توانست باشد!!! فقط نشسته و به درب ساختمان زل زده بود... به دنبال جواب براي سوالهايي كه اجازه نيافته بودند در ذهنش جولان يابند!! حدود دو ساعتي گذشت... در ساختمان باز شد... نخست مرد بلند قدي از در بيرون امد كودك خردسالي را در آ*غ*و*ش داشت... بعد از او... شيدا!!!... شيدايش!!!... نه... نه شيدايش نه... فقط شيدا!!!... بعد از او شيدا بيرون امد مرد كودك را زمين گذاشت و شيدا دستش را گرفت... مرد به سمت درب پاركينگ رفت و ماشين را بيرون اورد... شيدا كودك را در صندلي عقب قرار داد و خود صندلي كنار راننده را اشغال كرد!!!... ماشين مزبور حركت كرد و هومن خشكش زد... شيدا داخل ماشين چيزي گفت و راننده خنديد!!!... از همانهايي كه به هومن هم مي گفت؟؟!!!... راننده تلنگري به شانه اش زد و شيدا لبخند پر شيطنتي بر لب اورد!!!... و خنده رخت بربست از چشمان متحير هومن!... ماشين به ارامي از كنارش گذشت و هومن ماند... هومن ماند و يك دنيا سوال!!... سوالهايي كه ديگر نمي خواست از كسي بپرسد... حيران برجاي مانده بود!!... باور انچه ديد برايش ناممكن به نظر مي رسيد... اگر به چشم خود نديده بود هرگز و هرگز باور نمي كرد!!... با او بستني خورده بود... به ناهار رفته بود... در پارك قدم زده بود... كوهنوردي كرده بود... در لفافه خواستگاري كرده بود!!... چقدر بود!!!!.. چقدر اين بودها دور بود!!!!!!!! خواستگاري؟؟؟!!! از كه؟!... از يك زن شوهر دار؟!... نه!!... چگونه چنين چيزي ممكن است... نه!! چطور امكان دارد زني متاهل و متعهد مدام با او قرار بگذارد؟؟!!! سرش را روي فرمان نهاد... بي حس بود... بيحال بود... ناباور!!!... همچون كسي كه از اسمان خراشي سقوط كرده باشد... له و لورده بود... احساسش... باور هايش... چه ساده به بازي گرفته شده بود!!... چه راحت انها را باخته بود!!... كجا را اشتباه كرده بود؟!... كجا را؟! اين وسط گ*ن*ا*ه او چه بود؟! گ*ن*ا*هش؟!!!... كمي فكر كرد... هيچ حلقه اي در دست او نديده بود... هيچ حلقه ازدواجي!!! سقوط سختي بود!!!... يك سقوط باور نكردني... چقدر گذشت؟!... زمان را از دست داده بود... همچون كسي كه ضربه اي به سرش اصابت كرده باشد گيج مي زد!!... صداي گاه به گاه موبايلش را هم نشنيده گرفته بود... شايد هم اصلا نشنيده بود!!... سر از فرمان برداشت و به پشتي تكيه زد... هنوز نمي فهميد چرا احساس گ*ن*ا*ه مي كند!!... ماشيني ارام از كنارش رد شد... پرشياي سفيدي كه... هومن جز سياهي در ان نديد!! ماشين ايستاد و سرنشينانش پياده شدند... همانها بودند همان سه نفر!!... اما اينبار كودك خواب بود و در آ*غ*و*ش شيدا... شيدا!!... مادر ان بچه!!... فروشنده سوپري بيرون مغازه وسايل جابجا مي كرد... سلامي با مهندس فرخي رد و بدل كردند... ان سه نفر داخل رفتند!! تلاش اخر... تير اخر... اميد اخر!! هومن پايين رفت و وارد سوپرماركت شد... فروشنده نگاه اشنايي به او انداخت... هومن بي رمق پرسيد: - اين اقايي كه باهاش سلام عليك كردين اقاي فرخي بود؟! - بله - و اون خانوم و بچه؟! - خب اونا هم همسر و فرزندش... نايستاد تا كلام فروشنده تمام شود... بي هدف مي راند... فقط مي راند... چقدر ؟!... چند ساعت؟!... تمام محاسباتش به هم ريخته بود!!... هر چه را كه باور داشت!!... ايمانش... اعتقادش!!... ايمانش؟!... نه!!... ايمانش!! نزديك غروب بود... خداي من نمازش!!! سريع كنار پاركي توقف كرد... وضو ساخت... به نماز ايستاد... روي چمنهاي زرد پاييزي... با مهري از سنگ... بي توجه به نگاه ديگران... نگاه هايي كه گاه او را به ريا متهم مي كردند... گاه به حماقت... گاه به عدم روشنفكري!!!!... اما هيچيك مهم نبود... نمازش مانده بود... مي بايست مي خواند... نشست... روي همان چمنها نشست... زانوانش را ب*غ*ل كرده و نشسته بود... حضور ان كودك سدي بود كه نتواند كاري كند!! فقط اگر ان كودك نبود!!! اگر نبود!! بدون ترديد جريان را به شوهرش مي گفت... به حتم مي گفت... در اين مورد بخشش نداشت... حتي به قيمت دست به يقه شدن... حتي به قيمت مشت خوردن... حتي به قيمت درشت شنيدن... ولي مي گفت... مي گفت تا يكي ديگر... هومني ديگر... بار ديگر در اين ورطه نيافتد... اما ان كودك به مادر نياز داشت.. به پدر... و او حق نداشت ان كودك را از داشتن ان دو محروم كند... بي صدا كنار مي كشيد... بي حرف... كنار مي كشيد... انقدر نشست تا غروب شد... تا تاريك شد... دوباره وقت نماز بود و چه خوب كه وضو داشت... برخاست و سوار ماشين شد... بي حركت درون ان نشست و چشمانش را بست... كمي ارامتر شده بود... استارت زد و حركت كرد... اهسته و بي هدف مي راند... صداي موبايلش در گوشش پيچيد... به دست گرفت و نگاه كرد... شيدا!!!!!!!!!!

چهره اش را درهم كشيد... لحظه اي با تنفر گوشي را در دست فشرد و با عصبانيت از پنجره به بيرون پرت كرد... به لاين چپ خيابان... ماشيني به سرعت از رويش گذشت و گوشي هزار تكه شد!!... حتي برنگشت در اينه به لاشه گوشي هم نگاهي كند... حوصله هيچ كس و هيچ جا را نداشت... در مكان ساكتي نگه داشت... تمام شب همانجا ماند و به صداي قار قار كلاغها و صداي گذر گاه به گاه ماشيني از كنارش گوش سپرد... بي انكه به چيزي بيانديشد... تمام شب... شايد هم چرتي زد... حال نداشت... فعلا فقط مي خواست تنها باشد... به هم ريخته بود... تا كي مي توانست انجا بماند... حركت كرد... صبح شده بود... كمي ديگر خيابانها را گشت... فضاي اطرافش اشنا به نظر مي رسيد... گويا نزديك خانه خودشان بود... به طرف منزل راند... اوه دم در چه خبر بود!!! ماشين رضا!... ماشين عرفان!!... ماشين پدرش، همه بيرون پارك شده بودند!!!... پياده شد و درب حياط را گشود و ماشينش را به داخل حياط اورد!... هنگام پياده شدن صداي عرفان را تشخيص داد: - هومنه!!! دستش را بي اختيار مشت كرد!!!... تازه مي فهميد چه كار كرده!!!... سري به تاسف تكان داد و بي معطلي به داخل رفت!!! در به دستگيره نزده، در باز شد... باز عرفان بود كه فقط گفت: - هومن؟؟؟!!! هومن داخل رفت و نگاهي به اطراف انداخت... همه لباس بيرون به تن داشتند!!!... مادر رنگ به رويش نمانده بود... هديه گريه مي كرد.. رضا دست به سينه نگاهش مي كرد و قيافه پدر درهم بود... اهسته گفت: - سلام پاسخي دريافت نكرد!... پدر رو در رويش ايستاد و با لحن تندي پرسيد: - ديشب كجا بودي؟! هومن سوييچ را در دستش فشرد و پاسخ داد: - تو خيابون... راستش را گفته بود!!... ولي... مقبول نيفتاد!... پدر دستش را بالا برد و كشيده محكمي به صورت او نواخت... براي لحظه اي سكوت بدي حكمفرما شد... هومن همانطور كه صورتش به سمت شانه راستش متمايل شده بود، فكر كرد پدر 52 ساله اش هنوز به اندازه كافي قوي است... اين از سوزش گونه اش مشخص بود و سعي كرد به ياد بياورد اخرين باري كه از پدر سيلي خورده بود، كي بود!!! ده سال پيش... دوازده سال پيش... شايد هم پانزده سال پيش!!! مغرور تر از ان بود كه دستش را به طرف صورتش ببرد... اهسته سرش را پايين انداخت و به قصد رفتن به اتاقش، حركت كرد... گام دوم را برنداشته بود كه صداي عصبي پدر مانعش شد: - كجا؟! توقف كرد... پس تمام نشده بود!!... دوباره به سمت پدر برگشت و بيحرف ايستاد... قبل از اينكه پدر حرفي بزند... عرفان گفت: - ببخشيد من ديگه ميرم!!... كار دارم!!!... و به سمت در خروجي حركت كرد... نمي خواست شاهد توبيخ شدن دوستش باشد... شايد هومن معذب مي شد!!!... بعدا مفصل از او مي پرسيد كه كجا بوده و بي شك هفت هشت تايي هم به سر و كله اش مي كوبيد كه يك شب به خاطر او نتوانسته بخوابد!! لحظه اخر فقط يك نگاه به او كرد... هومن هم نامحسوس سري برايش تكان داد!... پدر همچنان چشم در چشمش بود... با عصبانيت گفت: - پرسيدم ديشب كجا بودي؟! هومن زير لب گفت: - من هم راستش رو گفتم بهتون... تو خيابون بودم!! پدر عصباني تر گفت: - تو خيابون چي كار مي كردي؟! زمزمه كرد: - هيچي!! پدر داد كشيد: - هيچي؟!... يعني چي هيچي؟!... يه شبانه روز كامل ازت بي خبريم... اونوقت مياي مي گي... هيچ كاري نمي كردي؟!... تو چي فكر كردي هومن؟!... هان چي؟! هومن نفس عميقي كشيد و يك شانه اش را به ديوار تكيه داد... خسته بود... هيچ فكري نمي كرد!!... يعني سعي مي كرد هيچ فكري نكند!! سرش را پايين انداخت و منتظر تمام شدن دعواي پدر شد... پدر نگاهي به قد و بالاي پسرش كه حالا به طور قابل توجهي از خودش درشت تر بود كرد و گفت: - فكر كردي چون بزرگ شدي... چون داري دكتر مي شي... هر كاري دلت خواست مي توني بكني؟... اره!!... نه خير اقا پسر تا وقتي تو اين خونه زندگي مي كني بايد از قوانين اينجا پيروي كني... من هم كه پدرتم تا به امروز يكبار هم بدون اطلاع خانواده شب رو بيرون نموندم... يعني حق نداشتم!... هيچ كسي حق نداره خانودش رو چشم انتظار بذاره... و دوباره با حرص گفت: - چرا ديشب خونه نيومدي؟؟!! هومن كلافه سري تكان داد... چه مي توانست بگويد كه دروغ نباشد؟!... حقيقت را كه نمي توانست بگويد!!!... پس ناچار بود ساكت بايستد و دعواي پدر را تا انتها تحمل كند! خيلي اهسته و سربه زير گفت: - ببخشيد! پدر دوباره گفت: - جواب سوالم رو بده!! مادر جلوتر امد و ارام بازوي پدر را گرفت و با چشمانش اشاره اي كرد كه يعني كافيه!! پدر دستي به گردنش كشيد و عصبي زمزمه كرد: - لا اله الا الله... پدر را خوب مي شناخت... اين يعني ختم كلام!!... پس مرخص بود... تكيه اش را از ديوار گرفت و به سمت اتاقش رفت...

تكيه اش را از ديوار گرفت و به سمت اتاقش رفت... اقا هادي تا رفتن پسرش به اتاق او را با چشم تعقيب كرد و بعد صورتش را بالا گرفت و ارام گفت: - خدايا هزار مرتبه شكرت!! و رو به هديه كرد و گفت: - دخترم بيا برو ببين مي فهمي چي شده؟!... با تو راحتتره شايد بگه!! هديه بيني اش را بالا كشيد و دستي به صورت غرق در اشكش كشيد و گفت: - باشه و به طرف اتاق برادرش رفت... اقا هادي يه طرف همسرش رفت و گفت: - نذر كرده بودم سالم و سلامت، با پاي خودش برگرده خونه، يه گوسفند براش قرباني كنم!... مي رم دنبال اين كار!! معصومه خانوم سرش را به رضايت تكان داد و گفت: - قبول باشه ... باشه برو... اقا هادي گفت: - رضا ماشينش سالمه؟! رضا پاسخ داد: - بله اقاجون... خوب نگاش كردم.... سالمه... شكر خدا انگار تصادفي در كار نبوده!! - خدارو شكر... مياي كمك؟! - البته... بريم. هديه تقه اي به در زد و وارد شد... هومن با همان لباس بيرون دراز كشيده و بازويش را روي چشمانش نهاده بود... هديه ارام گفت: - سلام هومن بدون اينكه تغييري در حالتش بدهد... اهي كشيد و گفت: - سلام... هديه چيزي نپرس!! هديه چيزي نگفت... فقط اشكهايش دوباره جوشيد و صورتش را خيس كرد... هومن بازويش را از روي چشمانش كشيد و به او نگاه كرد و گفت: - داري گريه مي كني؟ هديه گريه كه نه داشت هق هق مي كرد... گفت: - هيچ مي دوني چي كشيديم؟!... هيچ مي دوني ديشب بهمون چطور گذشت؟!... ميدوني فكرمون تا كجاها رفت؟!... بي انصاف لااقل يه تماس مي گرفتي!... مي دوني دنبالت تا كجاها گشتيم؟!... ميدوني وقتي رضا رفت تو سردخونه بيمارستان تا... و كمي مكث كرد از ياداوريش هم مو برتنش سيخ مي شد... از تصور ان لحظه و ان اتفاق تنش مي لرزيد و بلندتر گفت: - اصلا مي توني بفهمي من اون لحظه چي كشيدم؟!... مي فهمي پدر چه حالي شد؟!... هومن برخاست و كنار تخت نشست...بد كرده بود... خوب مي دانست... هديه معترض گفت: - اون وقت برمي گردي ميگي... خيابون بودم... هيچي نشده... هيچي نپرس؟!... چي شده هومن؟!... هومن دستي به سر و صورت خود كشيد و گفت: - مي گم... مي گم بهت هديه... فقط بهم فرصت بده!... حالا نه!... يه وقت ديگه!... خواهش مي كنم!! هديه كنارش نشست و گفت: - اخه چي شده؟!... من كه مي دونم تو از اين كارا نمي كردي!!... به حتم اتفاقي افتاده!!... بگو... شايد كمكي از دستم بربياد! هومن خنده تلخي كرد و گفت: - كمك!!... نه كمكي از دست كسي برنمياد... اطمينان دارم... گفتم كه بهت مي گم اما حالا نه... باور كن حالا نميتونم!! هديه از روي تخت بلند شد و گفت: - باشه... استراحت كن... ميدونم خسته اي!! هومن انگار منتظر همين حرف بود تا دوباره روي تختش غش كند... هديه به برادرش نگاه كرد... مي دانست مشكلي هست... اما بايد براي رسيدن به جواب صبر مي كرد... هومن روي پتويش خوابيده بود... نخواست دوباره بلندش كند... به اتاق خود رفت و پتويش را اورده به روي هومن كشيد! به محض خروج مادر پرسيد: - چي شد؟! - هيچي نميگه... مي گه حالا نه بعدا!!... بابا و رضا كجان؟! - بابات برا سلامتي هومن گوسفند نذر كرده بوده...دوتايي رفتن دنبال كاراش... - اوهوم... مامان شما بريد بخوابيد... ديشب چشم رو هم نذاشتين... معصومه خانوم گفت: - نه... خوابم نمياد!... بيا برا هومن صبحونه ببر... با اين حالش فكر نمي كنم چيزي خورده باشه!! - نه مامان... حالا به خواب بيش از هر چيز ديگه اي نياز داره... - باشه... بيا برو لااقل خودت بخور... تو هم از ديشب چيزي نخوردي - كي خورده كه من دوميش باشم!!... چشمانش را گشود و ساعت را از نظر گذراند... ساعت نزديك يك بود... پس سه چهار ساعتي خوابيده بود... كش و قوسي به بدنش داد و برخاست... از اتاق خارج شد... به در دستشويي نرسيده، سر و صداي حال نظرش را جلب نمود... به ان سمت كشيده شد... اي بابا!!! چه خبر بود!!!... سفره بزرگي روي زمين انداخته شده بود... پدر گوشت خرد مي كرد!... مادر بسته بندي مي كرد... رضا به پدر زن و مادر زن خوش خدمتي مي كرد... اه اه چه قدر بدش مي امد از دامادهايي كه خودشان را لوس مي كنند!!! هديه سيني به دست از اشپزخانه بيرون امد و با ديدن هومن گفت: - اِ... هومن بيدار شدي؟!

با حرف هديه همه سرها به سمت او چرخيد... هومن خميازه اي كشيد و گفت: - سلام تقريبا همه جواب دادند... هومن در حاليكه دستي به چانه اش مي كشيد، پرسشگرانه نگاهي به هديه كرد ... فقط او بود كه نپرسيده جواب مي داد!!... هديه گفت: - بابا براي سالم برگشتنت نذر كرده بود! هومن نگاه دوباره اي به انها كرد... همانطور كه دست به چانه اش داشت... انگشت شستش را به روي گونه اش كشيد!!... و تبسمي گذرا از لبش گذشت! بي هيچ حرفي برگشت برود كه پدر گفت: - هومن؟!... بيا اين بسته ها رو ببر برا اقاي رسولي... هومن به پدر نگاه كرد و گفت: - چشم... اگه عجله اي ندارين اول نمازم رو بخونم، بعد!! اقا هادي با ل*ذ*ت به او نگريست و گفت: - نه بابا... عجله اي ندارم... برو نمازت رو بخون! هومن براي وضو رفت... معصومه خانوم گفت: - هديه جان مادر... زود پاشو، برا هومن يكي دو سيخ جيگر بكش... بچم حتمي گشنشه... ضعف مي كنه!! هديه با شيطنت گفت: - مامان باز ته تغاريتونو لوس كردين؟!... نترسين اين هيكل ده روز هم غذا نخوره هيچيش نميشه!! معصومه خانوم به سرعت گفت: - بگو ماشاا... هديه خنديد... يك لحظه دلش براي برادرش ضعف رفت و از ته دل گفت: - ماشاا... هزار ماشاا... و به دنبال ان ماشاالله و لاحول و لا قوت الا باللهي خواند و به سمت برادر فوت كرد!! بعد از خواندن نماز و خوردن دست پخت خواهر! بسته هاي گوشت اماده را در دست گرفت و گفت: - به اقاي رسولي چيزي هم بايد بگم؟! پدر گفت: - نه... فقط بده بيا... خودش در جريانه! - باشه قبل از خروج از در مكثي كرد و گفت: - اممم... شايد يه كم دير كنم... يه ساعتي!!... هيچ كس چيزي نپرسيد ولي نگاه نگرانشان را تشخيص داد... تبسمي زد و گفت: - گوشيم گم شده... مي خواستم سري به يكي از باجه هاي مخابراتي بزنم.. كارتم رو تعويض كنم! وبا خود فكر كرد"خب گوشيش گم شده ديگه... چون حالا كه نمي دونه كجاست!!" اقا هادي گفت: - نمي خواد بري... من يه اشنايي دارم... همين حالا زنگ مي زنم مي گم قبلي رو باطل كنه و يه جديدش رو برات صادر كنه! هومن من مني كرد و گفت: - راستش... مي خوام كلا شماره ام رو عوض كنم!! اقا هادي هر چند تعجب كرد ولي با ارامش گفت: - باشه... مي گم يه سيم كارته جديد برات بده!! - ممنون - پس هومن حالا كه داري مي ري پيش اقاي رسولي، يه سر به موبايل فروشي علي اقا هم بزن و يه گوشي هم بردار... خودم باهاش حساب مي كنم... هومن لبخند زد و گفت: - متشكرم ولي نه... خودم مي خرم!! پدر اخمي تصنعي به پيشاني اورده و گفت: - از كي تا حالا من و تو داشتيم كه اين دومين بارش باشه؟! - منظورم اين بود كه ضرري كه خودم زدم خودم هم بايد جبران كنم! اقا هادي به پسرش نگاهي كرد و گفت: - باشه... هر طور راحتي!! هومن رفت... بعد از خروج او پدر گفت: - غلط نكنم پاي يه دختر در ميونه!! و رضا اصلاح كرد: - بهتره بگيم در ميون بوده!! مادر، مادرانه گفت: - نه... هومن اصلا اهل اين حرفها نيست!!!!!! هديه پوزخندي زد و گفت: - چرا مامان !!... نكنه ايشون پيغمبري امامي چيزي تشريف دارن و من خبر ندارم!!... مامانم، همه مردا عين همن... مگه ميشه يكيشون اهل اين كارا نباشن... و با تيكه اي كه به رضا انداخته بود به او نگاه كرد و چشم و ابرويي به او امد!!... رضا نگاهي به او كرد و بعد گفت: - البته دور از جون شما... اقا جون!!! و زير پوستي خنديد... هديه ابروانش را بالا داد و خط و نشاني برايش كشيد!!... رضا لبخندي زد... بايد يادش مي ماند ان روز با نامزد عزيزش تنها نماند!! ان روز و روزهاي ديگر گذشت... سنگيني ان غم و ان حادثه سبكتر شد... حتي خاطره شيدا به دورترين قسمت ذهنش سپرده گرديد... اما تاثير ان روي ذهنش ماندگار شد... بي اعتماديش به جنس مخالف براي هميشه در وجودش ماند... اصرارهاي پدر و مادر براي ازدواجش بي ثمر بود... تا جايي كه هومن كلام اخر را گفت... اگر اصرار به جدا شدنه من خونه مي گيرم و جدا مي شم... واين شد كه صحبت درباره ازدواجش كمرنگ و كمرنگ تر گرديد... تنها كساني كه از جريان شيدا با خبر شدند عرفان و هديه بود... عرفان چون از اول در جريان بود و هديه چون هميشه همرازش بود... بعد از ان جريان هم هديه و هم عرفان خيلي تلاش كردند كه او را به ازدواج راغب كنند اما راضي نشد كه نشد!! مي گفت ديگر نمي تواند به زني اعتماد كند!!... هرچه هديه مي گفت همه كه مثل هم نيستند!!... مي گفت: - درسته كه همه مثل هم نيستن و همه نمي تونن همزمان بد باشن... ولي تو چطور انتظار داري زن بگيرم و بعد اونو باخيال راحت تو خونه بذارم برم!!... نمي تونم شايد ايراد از منه... شايد دارم اشتباه مي كنم، ولي نمي تونم!!... نمي تونم هديه!!... ترجيح مي دم ازدواج نكنم تا ازدواج كرده و يكي رو ازار بدم! بارها هديه به او گفته بود زيادي بدبين شدي!!... هومن اين حرف را تكذيب نمي كرد: - اره خواهرم بدبين شدم... حق با توه... فقط خواهش مي كنم دست از سرم برداريد راضي نشيد، يه ادم رو با اين به قول شما بدبينيم بدبخت كنم!!... *** با كشيده شدن دستش به زمان حال برگشت... طاها بود... فصل دهم: 1. چند لحظه به طاها نگاهكرد...پر بود از احساسهاي ضد و نقيض!!... به ملايمت گفت: -جانم طاها؟! طاها در حاليكه چشمانش را مي ماليدگفت: -من مي خوام برم پيش مامانم!! -باشه... برو عزيزم! برگشت و پشت به پنجره ايستاد... تكيه داد و چشمانش را بست... كمي ذهن اشفته اش را سر و سامان و داد و دوباره چشم گشود... مليكا!!!! انعكاس اين نام در ذهنش چقدر لطیف بود و انديشيد درست مانند خود او... نمي توانست منكر اين شود كه نسبت به اين فرد احساس دلپذيري دارد... با به ياد اوردن او ضربان قلبش سرعت مي گرفت... با به یاد آوردن او یك حس شیرین می دوید زیر پوستش ... با به یاد آوردن او یك بی وزنی محسوس می چرخید در دست و پايش... به طرف تخت رفت و سر پر از افكار مختلفش را روي بالش نهاد.. سرش را روي بالشت گذاشت و فکر کرد ... فکر کرد به دختری که ان سوي دیوار قطعا هنوز مژه های بلند و برگشته اش خیس هستن ... فکر کرد به مادر جوانی که بدون شک پلک چشمهایش ورم کرده و نوک بینی كوچكش قرمز شده و از تجسم حالت و بینی ان دختر خنده روي لبش نشست... و چقدر زیباست در اوج تعصب،در اوج دلخوری از کسی باشی و به یادش لبخند بزني... داشت اتفاقات اخير را يكبار ديگر كنار هم مي چيد... امدنش به حج...محرميت ناخواسته او و مليكا... مقاومت او... خروشش... منطقش... ملايمتش... و مهرباني غير قابل انكارش!!... و امروز... اوه... از ياداوري دوباره اش خونش به جوش مي امد... با به یاد آوردنش ناخودآگاه دستانش مشت می شدن و اماده ی زدن... با به یاد اوردن ان لحظه و ان همه وقاحت نفسش تند می شد... با به یاد آوردنش یاد دختری افتاد که به حرفهای مردی گوش می داد که دم از دلدادگی می زد... عمرا اگر اجازه مي داد دست مهديار كه نه!!... حتي نگاهش هم از صدمتري مليكا بگذرد!!... نه... اجازه نمي داد!! اما يك چيزي فكرش را ازرده مي ساخت... داشتنش محدود بود... 13 روز... فكر كردن به بعد از 13روز... نفس عميقي كشيد... ولی خیلی چاره ی ان بی هوایی گریبانگیر شده اش را نکرد ... یک نفس عمیق دیگر و افتادن در عمق حقیقت زشت و تلخ و واقعي... هرگز و هرگز تصور نمي كرد اينقدر ساده در دام بيفتد... در حصاري كه سالها از ان فراري بود... چقدر ساده دم به تله ی عاشقی داده بود... چقدر ساده دل باخته بود... چقدر ساده دلباخته ی کسی شده بود که دلش برای دیگری می زد... چقدر راحت پای دلش لغزیده بود... چقدر راحت و بدون برنامه دلش بی دل شده بود ... كمي غلت زد و برخاست... از بيكاري خوشش نمي امد... قرار داشتند كه براي نماز مغرب به بيت بروند... هرچه منتظر شد كه مليكا در بزند... انتظارش بي حاصل بود!!! منکر دلتنگیش نمی توانست باشد ... نمی توانست بی خیال این عدم توجه ازاردهنده باشد... به هر حال چيزي به شام نمانده بود و فرصت رفتن را از دست داده بودند... دلش مي خواست مليكا در امدن پيشقدم شود!... ولي... به هيچ عنوان فكر نمي كرد تند رفته است!!!... تازه كلي هم خود راكنترل كرده بود!!!... كمي قدم زد... لعنتي بيا ديگه!!! کف هر دو دست را به پهلوها زد و طول و عرض ان اتاق کوچک را طی کرد و با خود فکر کرد چقدر وابستگی بده و از ان بدتر دلبستگی ... یک لحظه ایستاد و ناباورتر از قبل به ایینه ی میز توالت داخل اتاق نگاه کرد ، نگاه کرد به هومنی که بی ترس اعتراف کرده بود دلبسته است و این دلبستگی اینطور بیقرارش کرده، این دلبستگی تمام قراره این قراره یک ماهه را از او گرفته بود... نمي خواست براي شام دير كنند... ان روز اصلا به مسجد الحرام نرفته بودند... دوست داشت شام را اول وقت بخورند و هرچه سريعتر به انجا بروند!... دلش یک فضای روحانی و پر عظمت می خواست ، دلش جایی را برای اعتراف به خودش و خدای عاشقیش می خواست... دلش آن لحظه کنار تمام خواستنها ان دختر مغروری را می خواست که زنانه به جنگ دل مردانه اش آمده بود آن هم بدون غرض ، بدون منظور و بدون خواست و نیاز درست برعكس شیدا و شیداهای اطرافش ... دلش چقدر در آن لحظه ، در ان اتاق کوچک هتل، ملیکا را مي خواست ... قفسه سينه اش را به يكباره از هوا خالي كرد و اخمهايش را درهم كشيد... خالی کرد و باز دمش پر شد از حس خواستن ، پر شد از تردید نخواسته شدن ، پر شد از غرور مردانه... خب حالا كه قرار است او پيشقدم شود بهتراست مليكا خانم كمي اخم را هم تحمل كند!!! از اتاق خارج شد و قيافه جدي به خود گرفت... دو ضربه محكم به در زد... به دقيقه نكشيده در باز شد... طاها بود!! به طاها لبخندي زد ولي محكم گفت: -برو مامان رو صدا كن!... وقته شامه!! طاها با قيافه بق كرده اي گفت: - مامان گفت نمياد... گفت كه شما هر وقت اومدين من با شما برم... اين بار صورت هومن حالت نگراني به خود گرفت: - چرا؟! طاها ناراحت جواب داد: -حالش خوب نيست!... سرش هم اوف شده!... تازه اومد درو برا من باز كرد داشت ميوفتاد زمين!! بعد انگار از ياد اوري مطلبي خوشحال شده باشد،گفت: -من دستش رو گرفتم!! هومن به سرعت كف دست چپش را روي در نهاد و ان را هل داد و درحاليكه با دست راست ارام طاها را كنار مي زد وارد اتاق شد... مليكا روي تخت دراز كشيده و پشت دست چپش را روي پيشانيش نهاده بود... رنگ پريده تر از هميشه به نظر مي رسيد... دل در سینه ی عاشقش جمع شد ، تنگ شد ، دوباره تپیدن از سر گرفت... با او چه کرده بود؟! ... توبيخگرانه از دل خود پرسید: - تو با این دختر چه کردی؟ ولی انگار یکی ان ته قلبش با غیض و تشر به او توپيد: -اون با دل تو چه کرده؟ دست از پاسخ و پرسش دلش برداشت و نگاهش را به او داد... باز روسري به سر داشت!!! جلوتر رفت و به خيال انكه خواب است مچ دست چپش را براي گرفتن نبض،ارام به دست گرفت... مليكا كه اصلا انتظار حضور او را نداشت يكه اي خورد و براي لحظه اي نفهميد چه كار كند!!... خواست از جا برخيزد، ولي تابي به تن داشت... زير ملافه بهتر بود!... باز جاي شكر داشت كه بخاطر شدت سردردش روسريش را محكم به سر بسته بود تا بلكه كمي از شدت ان كاسته شود!!... از برخاستن منصرف شد... دستش را محكم كشيد تا از دست هومن رها شود ولي نشد... ظاهرا زور ان دو انگشت بيشتر از زور كل دستش بود... در حاليكه حرصي به چشمهاي او زل زده بود، تلاش دوباره اي كرد... و اين تلاش دوباره تبسم كمرنگي را بر لبان هومن نشاند... خوشش می آمد ، در آن همه نگرانی، باز سر سختی و لجبازی های این دختر را دوست داشت و ل*ذ*ت می برد از تک تک خطوط اخم نشسته بر آن صورت ظریف... اهسته گفت: - اروم باش مي خوام نبضت رو بگيرم!! مليكا طلبكارانه گفت: -لطفا ول كنيد... ضمنا فكر نمي كنين قبل از ورودتون بايد در بزنيد؟! هومن خيلي خونسرد گفت: -زدم كه!!! منظور مليكا اين نبود!!!... هومن هم مي دانست... دوباره چهره اش جدي شد و گفت: -چي شده؟!!!... چطوري؟! مليكا اخمي كرد و لبانش را به هم فشرد. هومن بي توجه به حالت اعتراض اميز او دو انگشتش را به مچ دست او فشرد و 15 ثانيه اي صبر كرد... سعي مي كرد نگاهش فقط به مچ او باشد ولي بازوي سفيد و ظريف و بي لباس مليكا زيادي در چشمش بود... نبضش را گرفت... ضعيف بود!!... ولي چيزي كه بيش از نبض ضعيف او توجهش را جلب كرد دماي پايين دستش بود... دستش يخ كرده بود!!!... با گفتن الان ميام به اتاقش رفت... با خروج هومن از اتاق سعي كرد سريع از جايش برخيزد... مي خواست لباسش را تعويض كند... اما همين حركت تند موجب شد دوباره اتاق دور سرش بگردد... دستش را ستون بدنش كرد و كسري از ثانيه چشمانش را بست و رو به طاها گفت: - طاها... زود زيپ اون كيف رو باز كن... و به ساكي اشاره كرد... طاها زيپ را گشود و منتظر دستور بعدي شد... مليكا گفت: - اون بلوز سفيد من هست... دكمه داره... بيارش به من!! طاها بلوزي را بيرون كشيد و گفت: - اين؟! - اره عزيزم... بيار!! طاها مي خواست دوباره زيپ را ببندد كه مليكا گفت: - نمي خواد زيپش رو ببندي... زود باش بيارش!!! يك استينش را پوشيده بود كه صداي درب اتاق هومن را شنيد ... فقط فرصت كرد استين ديگر را هم بپوشد و دراز بكشد!!... وقت نشد دكمه هايش را ببندد... هومن با كيف كوچك كمكهاي اوليه اش وارد شد... ان را هميشه همراه داشت... تجربه نشان داده بود كه هميشه به ان نياز پيدا مي كند!!... كمي تنفس مليكا تند شده بود... اين را در نگاه اول فهميد... كيفش را گشود و دستگاه كنترل فشار را بيرون اورد... مليكا به حركات او نگاه مي كرد... هنوز دلخور بود... هومن بي توجه به نارضايتي مشهود در چهره او، ملافه را كمي كنار كشيد... سمت راست مليكا قرار داشت... اولين چيزي كه نظرش را جلب كرد... لباس او بود!!!... پس نفس نفس زدنش براي همين بوده!!!... نگاهي به صورت او كرد و خيلي محو خنديد... البته بلوز سفيدي كه از دكمه هاي بازش تاب ابي نفتي زيرش هم نمايان بود، زيباترش كرده بود!... بدجنسيش گرفت و گفت: - استين دست راستت رو دربيار!!... مليكا محكم گفت: - براي چي؟! هومن يك ابرويش را بالا داد و گفت: - فكر كردم اين دستگاه رو مي شناسي؟!... اين مخصوص سنجش فشار خونه و... مليكا ميان حرف او پريد و گفت: - كه چي؟! هومن نفس محكمي كشيد... دست به طرف بازوي او برد كه مليكا دستش را سريع كنار كشيد... با لحن قاطعي گفت: - مليكا لوس بازي رو بذار كنار... مي خوام فشار خونت رو بگيرم! مليكا دستش را مشت كرد... حريفش نمي شد... مي دانست... ناراضي دست چپش را پيش اورد و استين راستش را كمي بالا كشيد... هومن قيافه اي جدي به خود گرفته بود... گفت: - گفتم درش بيار مليكا گفت: - اينطوري هم ميشه!! هومن اخمي هم به تركيب چهره اش افزود و گفت: - اينو من تشخيص مي دم نه تو!! و اينبار نايستاد تا او تصميم بگيرد... بلافاصله دست پيش برد و استين لباسش را در يك حركت بيرون كشيد... اصلا زنش بود، دلش مي خواست به كسي چه؟!... ديگر به صورت مليكا هم نگاه نكرد تا ببيند چقدر او را عصباني كرده است!!... بازوبند فشارسنج را به بازوي او بست و انگشت روي نبضش نهاد و كمي ان را باد كرد و سپس دوباره خالي كرد... اينبار گوشي را به گوشش نهاد و صفحه ديافراگم ان را روي ارنج مليكا نهاد... دقت عمل زيادي داشت... هميشه همينطور بود... خوب و دقيق معاينه مي كرد... و در اين زمينه با حوصله نيز بود... مليكا ديگر مقاومتي نكرد... به حركات او مي نگريست!! فشارش 7 روي 5 بود، اوه خيلي پايين بود!! سر بلند كرد و با همان قيافه جدي پرسيد: - معمولا فشارت چنده؟! مليكا همانطور كه دقيق نگاهش مي كرد، جواب داد: - 9.5... 10 - وقتي طاها رو حامله بودي چند بود؟! - اون موقع هم دوروبر ده ميشد... - سابقه افت فشار داري؟! مليكا سري تكان داد... به معني اره... اما همين حركت موجب شد ... دوباره سرش گيج برود و ناچار چشمانش را بست... هومن باز پرسيد: - بخاطرش دكتر هم رفتي؟! مليكا چشمهايش را گشود و گفت: - دكتر كه نه... ولي دوبار حالم بد شده بوده... بردنم بيمارستان!! - كي؟ - چهار پنج ماه پيش - بستري هم بودي؟ - دفعه اول يكي دوساعتي اونجا بودم تا سرمم تموم بشه... ولي دفعه دوم دو شب بستري بودم... - چرا؟ - دفعه دوم درست دو روز بعد اولي بود برا همين دكتر گفته بود بهتره تحت نظر باشم... هومن در حال باز كردن بازوبند پرسيد: - پس حتما ازمايش خون هم دادي؟! مليكا هنوز به دقت و كمي تعجب به او مي نگريست... اهسته اوهومي گفت... هومن دوباره پرسيد: - كم خوني داري ديگه...نه؟! مليكا مكثي كرد و بعد ارام گفت: - اره - از چه نوعي؟! - چي؟؟!! هومن نفسي كشيد و گفت: - كم خونيت از چه نوعي بود؟... فقر اهن؟!... كمبود ب 12؟! ... چي؟!هومن نفسي كشيد و گفت: - كم خونيت از چه نوعي بود؟... فقر اهن؟!... كمبود ب 12؟! - هر دو!! هومن چشمانش را ريز كرد و گفت: - يعني چي؟!... پزشكت دارويي هم تجويز كرده بود؟ - بله - چي؟! مليكا بين سوال و جواب او، پرت گفت: - شما پزشكين؟! هومن م*س*تقيم در چشمان او خيره شد... انديشيد مسعود حتما خيلي باهوش بوده كه تركيب اين دو شده طاها!!!!... و از اين فكر تبسمي بر لبش نشست... و اين فكر كه اگر بخواهد انديشه اش را به زبان بياورد، مليكا چه بلايي سرش مي اورد!!!... تبسمش را پر رنگتر كرد... سري به تاييد تكان داد و دوباره پرسيد: - چه دارويي داده بود؟! مليكا متعجب بود كه چرا تا حال درباره شغل او كنجكار نشده، البته يادش مي امد يكبار همچين سوالي از او پرسيده ، ولي به خاطر نداشت چه پاسخي دريافت كرده!!!! هومن با كمي مكث گفت: - كجايي؟! مليكا سعي كرد حواسش را جمع كند و گفت: - امممم... قرص فيفول و امپول ب12 - چند تا از هركدوم - قرص فكر كنم 40 پنجاه تايي بود... ب12 هم دو بسته - يعني ده تا؟! - اوهوم! هومن ابرويي بالا انداخت... پس موضوع جدي بوده!!... - بعد از تموم شدن داروها دوباره ازمايش دادي؟! اوخ... داروها كه تمام نشده بود!!!... سرش را كمي بالا انداخت يعني نه! هومن جدي گفت: - كم خوني يه مشكل جديه اون هم به اين شدت!!!... چرا دوباره ازمايش ندادي؟! سوالش بي جواب ماند... مليكا نگاهش نمي كرد... چهره عصباني چند دقيقه پيش را هم نداشت!!... انگشت اشاره اش ارام با ملافه بازي مي كرد!!... يك چيزي درست نبود!!!... هومن ارام به فرم ناخن او نگاهي كرد و فشار مختصري به ناخن انگشتش وارد اورد!!... سپس در حاليكه زير چشمش را نگاه مي كرد، پرسيد: - پزشكت نگفته بود بعد از اتمام داروها دوباره مراجعه كني؟! - گفته بود!! - خب رفتي؟! مليكا اب دهانش را ارام قورت داد و زير لب گفت: - نه - چرا؟! حالا ملافه به دور انگشتش پيچ مي خورد!!!... هومن مشكوك نگاهش كرد و گفت: - اصلا داروها رو خوردي؟! واي!!... چه زود به اين سوال رسيد!!!... ملافه دور بيشتري به دور انگشتش چرخ خورد!!!... نگاه خودش نيز به دستش بود!!!... هومن نفس بلندي كشيد و گفت: - چقدرش رو استفاده كردي؟!... چند تا از قرصها؟! زمزمه وار جواب داد: - نمي دونم... شايد يه بسته ده تايي!!! هومن خيره و م*س*تقيم به صورت او نگاه مي كرد... پوفي كشيد و گفت: - ب12 چندتا؟! صداي مليكا به گوش خودش هم به سختي مي رسيد!!!... - فكر كنم تو بيمارستان يكي زده بودن!!!!! هومن لبش را گازي گرفت... داشت به دختري نگاه مي كرد كه اصلا چشمش را هم بلند نمي كرد او را نگاه كند!!...حداقل اگر چشم در چشم بودند چشم غره اي به او مي رفت تا كمي دلش خنك شود... اما نه... مليكا با سماجت به ملافه اي كه كم مانده بود در دستش پاره شود، خيره شده بود!!! گفت: - اونوقت فرق تو با طاها چيه؟! مليكا بريده بريده و ارام گفت: - فكر كردم... لازم نيست!!!!... حالم بهتر شده بود!! هومن كمي عصبي روي ميز كنار دستش ضرب گرفت... و زير لب زمزمه كرد: - لازم نيست!!!... چه جالب!! بعد از كمي مكث گفت: - خانوم مهندس!! شما اگه براي يه ساختموني كه ده ستون براي بر پاييش احتياجه چهار ستون بزني چي مي شه؟ مليكا همانطور سر به زير گفت: - نميشه!! - يعني چي نمي شه؟! - استحكام لازم رو نخواهد داشت!! - اصلا سرپا ميشه؟! - اره... امكان داره با چهار ستون سر پا بشه... - اونوقت يه زلزله سه چهار ريشتري بياد چي ميشه؟! - مي ريزه!!! هومن سري تكان داد و همانطور كه با انگشتانش به ميز ضربه مي زد گفت: - مليكا؟!... وكمي مكث كرد تا او سرش را بلند كرده نگاهش كند... اما نه نگاهي در كار نبود... دوباره گفت: - مليكا خانوم!! باز نگاه نكرد!!!... هومن ارام گفت: - نمي خواي نگاه كني؟! مگر ديوانه بود در ان شرايط به او نگاه كند... مي دانست چشمان پر سرزنشي در انتظارش است... سرش را كمي بالا انداخت به مفهوم نه!!... يعني نگاه نمي كنم!! هومن با ديدن عكس العمل او خنده اش گرفت... تا حال هميشه او را جدي و منطقي ديده بود ولي حالا... حالا كه كم اورده و انگار كمي هم خجالت زده شده بود، رفتارش بانمك بود!! هومن با ديدن عكس العمل او خنده اش گرفت... تا حال هميشه او را جدي و منطقي ديده بود ولي حالا... حالا كه كم اورده و انگار كمي هم خجالت زده شده بود، رفتارش بانمك بود!! سرزنش لازم را به لحنش داد و با حالتي نيمه جدي نيمه شوخي گفت: - فكر مي كني اون پزشك بيچاره فقط براي اينكه نسخش خوشگل ديده بشه اون داروها رو برات نوشته بوده؟!... يا تعدادش رو شير يا خط انداخته بوده و شانسي يكي كه روندتر بوده اون تو ذكر كرده بوده... خانوم محترم اون پزشكه سالها درس خونده كه خيلي چيزها رو محاسبه كنه و ... و نفس عميقي كشيد و در ادامه گفت: - داروهات رو اوردي؟! مليكا كمي شرمنده گفت: - نه... گذاشته بودم بيارم ولي رو اپن جا مونده!!... و بالاخره با احتياط سرش را بالا گرفت و گفت: - فقط يه مسكن بدين، بهتر ميشم!! هومن مهربان نگاهش كرد و گفت: - سرت خيلي درد مي كنه؟! ارام گفت: - اوهوم ولي همزمان هم به خود اعتراف كرد بعد از حضور اين مرد، دردش كاهش قابل ملاحظه اي داشته!!! هومن گفت: - داروي درد تو مسكن نيست... فشارت پايينه... كم خوني هم كه داري و درمان هم نشده... سر دردت هم كه به احتمال قوي عصبيه!!... با يه سرم و يكي دو تا داروي ديگه ميشه سريعا جواب گرفت... همرام ندارم بايد برم تهيه كنم... اما اگه باهام همراهي كني ساده تر هم، امكان خوب شدنت هست!... - همراهي؟!... در چه زمينه اي ؟! - اولا بهتره بيشتر به خودت مسلط باشي و سر دو تا داد به اين روز نيوفتي!!... يعني چي؟!... بعدش هم... و به طرف يخچال رفت و يك بطري اب معدني برداشت و گفت: - قند داري؟! مليكا هنوز در باور ان دو جمله مانده بود... دو تا داد؟؟!!... او كه داشت رسما سكته مي كرد!!!... انوقت مي گويد دو تا داد؟؟!!... با تكرار سوال هومن به خود امد و اشاره اي به روي ميز كرد... هومن چند حبه قند داخل ليوان انداخت و ان را بهم زد و گفت: - حالت تهوع كه نداري؟! مليكا اشاره اي كرد يعني نه... هومن گفت: - خوبه... پس پاشو، اينو بخور. مليكا اول استين سمت راستش را پوشيد و بعد ارام برخاست... علي رغم حركت ارامش باز سرگيجه اذيتش كرد... لعنتي!! از فوت مسعود به بعد، با اين قضيه دست به گريبان بود! هومن دستش را كمي نزديكتر برد تا كمكش كند ولي مليكا با پيش اوردن دستش مانعش شد... ليوان را از دستش گرفت و مقداري نوشيد... نمي دانست چرا سرش ارام نمي گيرد... ليوان را پس داد... هومن گفت: - همش رو بايد بخوري!! مليكا سري تكان داد و گفت: - باشه، فقط اجازه بديد تكيه بدم. هومن بلافاصله پشت سرش نشست و كف دست چپش را روي كمر او نهاد و گفت: - زياد تكون بخوري اذيت ميشي!!... بيا بخور... من نگهت داشتم!!! نفس مليكا براي لحظه اي در سينه اش حبس شد، برگشت و با تعجب نگاهش كرد، معذب بود... هومن گفت: - زياد سخت نگير !!! بيا بخور! اين مرد واقعا همان مردي بود كه دو ساعت پيش به طرز وحشتناكي ترسانده بودش!!!... همان مردي كه علاوه بر دعوا، تا مرز اهانت نسبت به او هم پيش رفت... بي اراده نمي بر چشمانش نشست و پرسيد: - هنوز نفهميدم واقعا جرم من چي بود كه ميبايست اونطوري مورد سرزنش قرار مي گرفتم؟! هومن نفس بي صدايي كشيد و گفت: - حالا وقت اين بحث نيست! - ولي من مي خوام بدونم!! - بمونه برا بعد وقتي حالت خوب شد! - نه... حال من وقتي خوب ميشه كه بدونم به چه گ*ن*ا*هي مجازات شدم!! نفسش را فوتي كرد، تمايل چنداني براي صحبت در اين زمينه نداشت به خصوص كه حال امانتيش هم زياد خوب نبود، خلاصه گفت: - تو حرفهات دنبال يه جمله مي گشتم... جمله اي كه نگفتي!! مليكا منتظر نگاهش مي كرد... هومن ادامه داد: - اينكه، اقاي محترم من فعلا در عقد يك نفر هستم... پس نه مي تونم به پيشنهاد شما فكر كنم و نه پيشنهاد شما در اين شرايط كار درستي هست!!... نه اينكه تازه بخواي دقيق تر هم راجع به پيشنهادش فكر كني!!... اين كار بالنفسه گ*ن*ا*ه بزرگي هست... دوباره نفس عميقي كشيد و حرفش را قطع كرد، كافي بود... ديگر چيزي نگفت!!... مليكا اولين بار بود كه با ان همه دقت به عمق چشمان او مي نگريست! در ژرف اين نگاه شفاف چه خبر بود؟!!!... نم چشمانش كشيده شده بود!... دستش را ارام بالا برد و دور ليوان حلقه كرد... هومن نگاهش را به دست او داد كه با چه احتياطي دور ليوان قرار گرفته بود كه با دست او تماسي نداشته باشد!!!... لبخندي زد و دستش را كنار كشيد. ليوان را گرفت و تا انتها سر كشيد و در حال پس دادنش، نرم گفت: - خب اون لحظه اين جمله به فكرم نرسيد!! و نگاهش را پايين داد و اهسته تر جمله زير را هم اضافه كرد: - مي تونستين اين رو ارومتر هم بگيد!!! انگشتان هومن به دور ليوان فشرده تر شدند... نه براي اينكه پشيمان بود... نه براي اينكه حجب و وقار اين دختر، حتي در سرزنش، تحت تاثيرش قرار داده بود... نه!!... چون ضربان قلبش را كف دستش داشت... چون دوباره جان گرفتن و قوي شدن اين ضربان را حس مي كرد... چون كوبش اهنگين اين تپش، قرار از دلش مي ربود!! دست كنار كشيد و برخاست و با گفتن فعلا دراز نكش اتاقش را ترك كرد!! با خروج هومن، مليكا نفسش را رها كرد... هنوز داغي دست او را، حتي از روي لباسهايش، حس مي كرد... در اتاق كناري يكي ديگر هم نفسهاي تند مي كشيد و عصباني ، اينبار از دست خود، فكر مي كرد كه هواي عربستان حتي در زير كولر هم زيادي گرم است!!!! وقتي هومن برگشت جعبه اجيلي را همراه اورده بود، ان را روي ميز گذاشت و مشتي داخل يك بشقاب ريخت و دست مليكا داد و گفت: - سعي كن همش رو بخوري! هميشه كم غذا بود ولي سعي كرد مقداري بخورد... هومن به سراغ كيفش رفت... داروي به درد بخور چنداني براي مليكا همراهش نبود... تقويتي فقط يك امپول ب كمپلكس و قرص جوشان مولتي ويتامين داشت... اِي... حالا بدك نبود... دوباره ليواني را پر از اب كرد و قرص را درون ان انداخت و بعد از حلش شدن به طرف مليكا گرفت... مليكا گفت: - همين حالا يه ليوان پر رو خوردم... نه ديگه نمي تونم! هومن با تاكيد گفت: - به زور هم كه شده بخور!... تازه يكي دو ليوان ديگه نوشيدني هم مي خوام بهت بدم!! مليكا با چشماني گشاد شده گفت: - اِ... بشكه نيستم كه... نمي تونم! هومن خيلي ريلكس گفت: - باشه... پس ميريم سراغ همون راه اول... با يه سرم يكي دو تا امپول حالتو جا ميارم!! مليكا كه كمي به او برخورده بود گفت: - من بچه نيستم!! هومن ابرويي بالا انداخت و گفت: - من گفتم بچه اي؟! و با كمي شيطنت افزود: - يعني يادم نمياد فكرم رو به زبون اورده باشم!!! مليكا اخم كمرنگي كرد... هومن لبخندي زد و ب كمپلكس را در دست چپش گرفت و هر دو دست را در مقابل او نگه داشت و گفت: - انتخاب كن كدوم يكي؟! مليكا با كمي حرص ليوان را گرفت و شروع به نوشيدن كرد... هومن با خنده اي محسوس در كلامش گفت: - خب حالا يه نيمساعتي دراز بكش... بعد اگه ديديم بهتري ميريم شام اگر نه ديگه مجبور ميشم برم سراغ همون راه اول! دوباره سر بر بالش نهاد، حالش بهتر بود!!... با چرخاندن چشم در اتاق گفت: - اِ... طاها چرا اونجا وايستادي؟! با اين حرف هومن هم متوجه شد... طاها در گوشه اتاق ايستاده و چهره دمقي داشت!!... به طرف او حركت كرد... طاها تا جايي كه مي توانست در ديوار فرو رفت!! هومن در مقابلش ايستاد و گفت: - چي شده طاها؟!... نترس مامان حالش خوب شده!! طاها بغض كرده پرسيد: - شما دكترين؟! واي!!... پس مشكل اين بود!!!... هومن روي يك زانو نشست و سعي كرد به ترس كودك نخندد... ارام گفت: - طاها؟!... اگه من دكتر نبودم كي حال ماماني رو خوب مي كرد؟!... تازه من دكتر بچه ها نيستم... فقط دكتر بزرگام!!! و دست پيش برد و طاها را كمي جلوتر كشيد و گفت: - بعدش هم تو رو قد يه دنيا دوس دارم!! و با اين حرف او را به آ*غ*و*ش كشيد و ب*و*سيد. نيم ساعت بعد حال مليكا به طور قابل توجهي بهتر شده بود... براي همين هر سه براي صرف شام رفتند... بعد از ان به تشخيص هومن كه مي دانست پياده روي ارام براي او خوب است، تصميم گرفتند به بيت بروند ولي در انجا اجازه نداد مليكا طواف كند و با تاكيد گفت: - نگاه كردن به بيت هم م*س*تحبه و كم از ثواب طواف نداره!! هومن طاها به ب*غ*ل نشسته بود كه مليكا گفت: - اقاي رستگار؟! هومن زير چشمي نگاهي به او كرد و گفت: - اگه خودم اسمم رو بهت نمي گفتم فكر مي كردم نمي دونيش... هجي كن!!!... هه... واو... ميم... نون...!!! مليكا قاطعانه گفت: - نه خير هم اسمتون رو مي دونم و هم معنيش رو!! هومن مشتاق نگاهش كرد و گفت: - هركسي معنيه اسم منو نمي دونه... خب معنيش چيه؟! - نيك منش... مردي كه منش نيكويي داره!! - افرين!!!... ولي من معنيه اسم تو رو نمي دونم. - مليكا يعني پادشاه هومن ابروهايش رابالا داد و گفت: - خب ميشه بفرماييد حوزه حكمراني شما كجاست جناب پادشاه؟! مليكا تبسم تلخي زد و گفت: - يه پادشاه شكست خورده حوزه حكومتي نداره!!

. هومن چشم از كعبه گرفت و به نيم رخ او زل زد و گفت: - مليكا!! اين چه حرفيه!! چرا شكست خورده؟!... مرگ حقه!... نبايد با از دست دادن يه نفر تا اين حد ديدت رو تيره كني! - گاهي ادم با از دست دادن يه نفر، فقط يه نفر رو از دست نمي ده! خيلي چيزهاي ديگه رو هم از دست مي ده!! - مثلا؟! - فراموش كنيد!! - بگو!! - نه... مهم نيست!! هومن با سماجت گفت: - مي خوام بشنوم!! - اخه، چيز زياد مهمي نيست! - مليكا!! مليكا نفسي كشيد و بدون اينكه چشم از كعبه بردارد گفت: - مادر مسعود در قيد حياته و طبيعتا از اموال پسرش ارث ميبره... تقريبا حساب كردم حدود 70 ميليوني سهمشه... هيچ راهي بغير از فروش خونه ندارم... - سهمش رو خواسته؟! - نه... يعني هنوز نه... خونواده خوبين!... ولي حق حقه و بايد پرداخت بشه... همين مدتي هم كه اونجا نشستم اگه مادرش از ته دل راضي نباشه نمازهايي كه اونجا مي خونم قبول نمي شه!... قبل از اينكه بيام حج ازشون كسب حلاليت كردم و اومدم... ولي به هرحال بايد اين سهم داده بشه!!... انرژي دوباره ساختن ندارم... ندارم!! وقتي صداي پر بغض او قطع شد، هومن گفت: - نمي توني از پدرت كمك بگيري؟! - پدرم چهار سالي ميشه كه ديگه بازار نمي ره... حتما مي دونيد كه براي يه بازاري اين يعني چي!! بخصوص اگه پسري هم نداشته باشه كه كارش رو بر پا نگه داره... يا بايد ادم معتمدي پيدا كنه و كار رو به اون بسپاره و يا مغازه رو اجاره بده و از سرمايه بخوره... نه اينكه پدر و مادرم مشكلي داشته باشن نه... ولي من نمي خوام در اين شرايط براشون مشكل تراشي كنم... اونا اصلا از جريان مطلع نيستن يعني دراين باره شما اولين نفري هستين كه باهاش حرف مي زنم... نه با بابا و مامان در اين زمينه صحبتي كردم و نه خواهر و برادري دارم... ولي به هرحال بايد يه كاري بكنم... فروش خونه برام سخته... طرحش رو خودم زدم و خيلي از كارهاش رو هم مسعود و دوستش انجام دادن... در كل دلبستگي خاصي به اونجا دارم... درسته فقط يك طبقه از اون ساختمون چهارطبقه مال ماست ولي اونجا رو يه جور ديگه دوس دارم... هومن در فكر بود متاسفانه تازه اپارتمانش را تحويل گرفته بود و براي شش ماهه اينده هم دو تا چك توپول داشت، گفت: - چقدر كم داري؟! - نمي دونم شايد ماشينمون دو رو بر 20 تا بره و كل طلاهام هم به سختي 20 تا در مياره... 30، 35 ميليون بقيه پول كمي نيست!! هومن دوباره نگاهش را به كعبه داد و گفت: - نا اميدي كفره مي دوني؟! - نيستم... هيچوقت از درگاه خدا نا اميد نمي شم، مشكل خودمم!... نمي دونم شايد هم راحت طلبم! اينكه در زندگي زياد سختي نكشيدم... به قول مسعود تك فرزند بودن يعني همين!! و لبخند غمگيني زد و ادامه داد: - مي گفت وقتي اومدم سراغ يه دختر مثل تو... ميدونستم بايد... اهي كشيد و حرفش را ديگر ادامه نداد. انتظار هومن براي ادامه صحبتش بي حاصل بود... اصراري هم نكرد، فكر درباره گذشته غمگين ترش مي كرد... طاها را در آ*غ*و*شش جابجا كرد و گفت: - راستي مي خواستي چيزي بهم بگي؟! مليكا كمي چشمانش را ريز كرد و به سمت او برگشت... هومن گفت: - صدام كردي!!! تبسمي زد، راست مي گفت... - اهان... مي خواستم بگم ممكنه يه بار ديگه احرام عمره مفرده ببنديم؟! هومن با مكث پاسخ داد: - ماه قمري عوض نشده... به نيت خودمون نميشه!! - ميدونم مي خواستم به نيابت از يك نفر ديگه دوباره مُحرم بشم! - مثلا كِي؟! - فردا!! - ولي تو هنوز كامل خوب نشدي!! مليكا سعي كرد لحن مجاب كننده اي داشته باشد، گفت: - پس فردا كه گردش گروهي داريم... روز اخر هم كه نميشه كلي كار داريم!!... فقط مي مونه فردا... هومن در حال فكر بود، پاسخي نداد... مليكا گفت: - حالم خوبه، باور كنيد!!... باشه؟! لحنش خواهشي بود!!... هومن ملايم گفت: - حالا نمي تونم جوابت رو بدم... فردا دوباره معاينت مي كنم اگه حالت خوب بود، باشه... بعد از ظهري ميريم مسجد تنعيم و محرم مي شيم... ولي اگه فشارت باز پايين بود، نه نميشه!! مليكا چيزي نگفت...حرفش منطقي بود و به دور از زور گويي... هومن به نيمرخ او نگاهي كرد و گفت: - پس پاشو يكم زودتر برگرديم هتل كه بتوني استراحت كني، ضمنا خوب خودت رو تقويت كن!... من هم دلم مي خواد به نيابت پدر و مادرم دوباره محرم بشم!!

با لباس احرام داخل ماشين نشسته بود و تكيه اش را به در ماشين داده و به مليكا نگاه مي كرد... از ياد اوردي دو ساعت پيش لبخندي بر لبانش نشست، طي عملياتي داروهاي او را تهيه نموده و طاها را پي نخود سياه فرستاده بود!!... قرص و ليوان اب را دست مليكا داده و خود مشغول اماده كردن سرنگ براي تزريق ب12 شده بود كه اب به گلوي مليكا پريد و مشغول سرفه شد... هومن سريع به او نزديك شده و يكي دو ضربه ارام به ميان كتفش زد... وقتي حالش جا امد، پرسيد: - داريد چي كار مي كنيد؟!... مي خواهيد تزريقش كنيد؟!!! هومن ريز خنديد و گفت: - نه بابا!!... مي خوام بعد اماده كردن سرنگ دارو رو تو هوا خالي كنم دوتايي بخنديم!!!... اينقده خوشگل ديده مي شه!!! مليكا اخمهايش را حسابي در هم كشيده بود و گفته بود: - جدي پرسيدم!! هومن كه همچنان به كار خودش مشغول بود، نگاهي به او كرد، جدي پرسيدم!!!!، اخ در كل اين سوال مي توانست جدي باشد؟!... سخت بود كه هم خنده اش را كنترل كند و هم قيافه اش را جدي نشان دهد، گفت: - ببينم فكر كردي مي شنوم داروهات رو مصرف نكردي و بي تفاوت از كنارش مي گذرم!... اصلا فكر كن ببين اين، يه درصد هم امكان داشت!! و در حال هواگيري سرنگ گفت: - حالا دراز بكش! مليكا سري بالا انداخته بود كه يعني نه!! و هومن با كمي اخم گفت: - اين يعني چي؟! مليكا با لب و لوچه اويزان گفته بود: - يعني اگه حتما مي خواهيد تزريق كنيد!! لااقل از بازوم بزنيد!!! اگه؟!!!... لا اقل؟!!!!... هومن بلند خنديده و كنارش نشسته و گفت: - خيلي خب استينت رو بده بالا!!! هنوز هم وقتي ياد قيافه اخم الوده او مي افتاد، خنده اش مي گرفت... حالا هم انگار يك مقدار اندك ،بفهمي نفهمي، مليكا قهر بود...در مقابل مسجد تنعيم ايستاد و رو به مليكا گفت: - چقدر طول مي كشه بياي؟! مليكا بي توجه گفت: - چه بدونم!... ده دقيقه!! هومن دست طاها را گرفت و گفت: - زياد عجله نكن... پيشنهاد مي كنم نماز مغربمون رو بخونيم بعد بريم. مليكا شانه اي بالا انداخت و گفت: - فرقي نمي كنه!!... باشه! هومن تبسمي به اين زن تمام سفيد پوش زد و با لبخندي گفت: - اين يعني قهري ديگه!! مليكا بالاخره سر بلند كرد و به هومن نگاه كرد وگفت: - قهر برا چي؟!... قهر مال بچه هاست!! - پس نيستي؟! - گفتم كه!! هومن يك طرفه خنديد و گفت: - منظورم بچه بود!!! مليكا تند نگاهش كرد... هومن بلافاصله حركت كرد و گفت: - بعد نماز بيا همينجا! با تعقيب حركتش با چشم، ارام خنديد... احرام بسته و اماده، منتظر بود... دوباره محرمات، لبيك، حركت... دوباره همرنگي و بيرنگي! اما اين بار كمي سخت تر!! اين را از اهنگ متين صداي مليكا فهميد كه... اينبار او نيز سر به زير داشت و نگاهش به پايين بود!! - ببخشين دير كردم! و لحن سنگين هومن: - خواهش مي كنم!... بفرماييد!!!! داخل ماشين نشسته بودند كه هومن گفت: - اگه موافق باشين اول بريم شام، بعد براي انجام اعمال ميريم! بعد از صرف شام عازم بيت الله الحرام شدند... نيازي به توضيح نبود روال را مي دانستند... نيت... طواف... نماز... سعي... تقصير... و استراحتي اندك... و پذيرايي مختصر توسط مليكا با خرماي فشرده مكه و اب زمزمي كه هومن زحمت اوردنش را كشيد... و با كسب انرژي دوباره طواف نسا و نماز... هومن نمازش را زودتر تمام كرده بود... مليكا نخست كمي نشست تا اندكي پاهايش استراحت كند سپس نماز بخواند... طاها هم نماز مي خواند همراه مادر خم و راست مي شد و گاهي سر برمي گرداند و او را نگاه مي كرد... هومن نگاهش بارها بين كعبه و مليكا رد و بدل شد... از اقامتشان در مكه و از سفرشان فقط دو روز باقي بود... با فكر در اين باره دلش مي گرفت!... چقدر اين سفر برايش پر خاطره و مطلوب بود!... و چقدر كوتاه!! دوباره نگاهش را به مليكا داد... نمازش تمام شده بود، سلام اخر را داده بود... چشمانش را براي لحظه اي بست و دوباره باز كرد... نفسي گرفت و با گفتن قبول باشه دستش را مقابل مليكا گرفت!!چشمانش را براي لحظه اي بست و دوباره باز كرد... نفسي گرفت و با گفتن قبول باشه دستش را مقابل مليكا گرفت!! مليكا متعجب به دست او نگاهي كرد و بعد نگاهش را تا چشمان او بالا كشيد... چشمانش برق خاصي داشت... ترديد درونش نبود... با صلابت بود... مصمم بود... اهسته نگاهي به كعبه كرد و دوباره به دست او... طلب گ*ن*ا*هي نداشت!... به حق بود!!... در پيشگاه خداوند!... در خانه اش!!... شايد، رد اين دست گ*ن*ا*ه محسوب مي شد... ضربان قلبش بالا رفته بود... و احساس مي كرد دستانش مي لرزند! اما دست هومن با سماجت در مقابلش بود بدون لرزش، سفت و محكم... ارام دست پيش برد و نوك انگشتانش را با گفتن قبول حق لمس كوتاهي داد با انگشتان او!! اما همين لمس كوتاه كافي بود كه دستش در ميان دستان مردانه و درشت هومن گير بيفتد... دست كوچك و يخ زده مليكا در دستان بزرگ و داغ هومن!! به فاصله يك دم و بازدم كامل... يك نفس طولاني و كشدار و عميق... و يك نگاه به چشمان دختر، كه قدرت جذب ان، انگار از قدرت جذب يك سياهچاله فضايي هم بيشتر بود... و ضرب اهنگ دلنواز نبض او در ميان دستش... يك فشار اندك به ان دست كوچك و رها... دستش را مشت كرد، مي خواست حس قشنگ لطافت، نرمي و تپش ان را در مشتش نگه دارد!! هزاران نبض گرفته بود و به ياد نمي اورد هرگز از اين ملودي ل*ذ*ت برده باشد!!... مليكا سر به زير انداخت و دستش را ارام به زير چادر كشيد... و با دست راستش فشاري به دست چپش اورد... چقدر ناهمدما بودند!... يكي گرم و يكي سرد... و ريزش گرماي دست راست در كسري از ثانيه به دست چپ!!... گويا داغي ان دست براي گرم كردن هر دو دستش كافي بود!!! طاها زودي به سمت عمو پريد و گفت: - من هم نماز خوندم!! يعني!!!... هومن خنديد و در آ*غ*و*شش گرفت و ضمن ب*و*سه اي بر پيشاني او گفت: - نماز تو هم قبول باشه. فعلا دستش در دسترس نبود!... نمي توانست دست بدهد!! طاها خودش را لوس كرد و از گردن او اويزان شد... خوشش مي امد از اين كار... بخصوص كه باز نصفه شب بود و بدجوري خوابش مي امد. بيست دقيقه اي نشستند ولي سكوت بينشان انگار شكستني نبود!.. بخصوص كه طاها هم خوابش برده بود... و سر اخر هومن گفت: - پاشو ديگه بريم!!... ساعت دو شد! مليكا سري به موافقت تكان داد و هومن برخاست... باز طاها آ*غ*و*شش خواب بود و تن پوشش فقط دو حوله!!... و مليكا فكر كرد اخرش هم امتحان نكرد ببيند چگونه مي شود با اين وضع راه رفت!!! فرداي ان روز تمام گروه جمع شده بودند تا براي ديدن جاهاي مختلف مكه بروند... سه اتوب*و*س دم در بود و همه در لابي جمع شده بودند... مهديار سرش شلوغ بود و مدام در رفت و امد... همزمان هم به مردم جواب مي داد، هم به عمويش چيزهايي مي گفت و هم بسته هايي را جابه جا مي كرد... در همين حين درب اسانسور باز شد و بلافاصله صداي بهت زده طاها بلند شد كه: - اِ.... مامان چرا همه اينجا جمع شدن؟! يك لحظه ايستاد... تمام نفسش را يكجا بيرون داد و دم در رفت و بسته در دستش را زمين گذاشت... در حال برگشت راهش را به سمت مسافران تازه وارد كج كرد! اب دهنش را به سختي قورت داد و با قدمهاي محكم به انها نزديك شد!! مليكا سرش را پايين انداخت و در دل خدا خدا كرد كه مهديار از امدن پيششان منصرف شود! اما هومن چيني بر پيشاني داشت و قاطعانه به نزديك شدن او مي نگريست!! مهديار به يك قدمي انها رسيده بود، زير چشمي نگاه كوتاهي به مليكا كرد و چشمانش را چرخاند و چشم در چشم همقد و قواره خود شد!!... اخم بر پيشاني او را ديد و سعي كرد در عين ناباوري، باورش كند!!... لبخندي بر لب اورد و گفت: - سلام دير كردين!! و دستش را براي دست دادن مردانه پيش اورد!... هومن نفس حبس شده اش را بيرون فرستاد و بدون اينكه تغييري در چهره اش بدهد، دست او را فشرد!! مهديار دستي به سر طاها هم كشيد و دوستانه گفت: - هومن!!... يه كمكي به ما مي دي؟!... دست تنها موندم!! چهره هومن كمي بهت زده مي نمود!! با اينحال گفت: - البته!... چي كمكي؟! مهديار كمي چرخيد... طوري ايستاد كه ديگر نمي توانست حتي زير چشمي هم مليكا را ببيند و اشاره اي به بسته ها كرد و گفت: - كيكها و نوشابه ها رو بايد تقسيم كنيم به سه اتوب*و*س... نوشابه ها تو يخچال هتله... بايد منتقل كنيم به يخچال اتوب*و*سها... هومن تكاني به خود داد، قيافه اش به شكل معمول در امده بود... گفت: - باشه... پس من برم سراغ نوشابه ها... مهديار نفس عميقي كشيد و گفت: - ممنون... ببخشيد باعث زحمت!!... تقصير اتوب*و*سهاست كه دير رسيدن! - اشكالي نداره... چند تا برا هر اتوب*و*س؟ - حدود پنجاه تا برا هر كدوم... - باشه مهديار ضمن حركت گفت: - من كيكها رو داخل اتوب*و*سها بذارم بيام كمك تو!! - نمي خواد تو به بقيه كارات برس من اينا رو جابجا مي كنم! مهديار تشكري كرد و فاصله گرفت... هومن رو به مليكا گفت: - تو مراقب طاها باش، من هم نوشابه ها رو جابجا كنم، بيام!! مليكا سري به تاييد تكان داد و نفس راحتي كشيد...ان روز از صحراي عرفات، مشعر و منا بازديد كردند... اما موسم حج كجا و بازديد انها كجا؟! ياداوري انبوه مردم در موسم حج تمتع حسرتي را بر دل همه انهايي مي نشاند كه انجا را پر از جمعيت ديده بودند!! و صحرا و كوههاي مشعر كه شبي را در انجا بيتوته كرده بودند... و يا شيطانگاه ... در منا... وقتي به تفريح سنگي به ان ستونها پرتاب مي كردند... خاطره روزهاي شلوغي كه براي پرتاب سنگ مجبور به تحمل فشار مردم بودند، در ذهنشان تداعي مي شد... در انجا بود كه هومن نگاهي به مهديار كرد و خنديد!!... البته مهديار هم!!! هر دو خوب به خاطر داشتند... در حج تمتع... اولين روز اقامتشان در منا بود... براي پرتاب سنگ به شيطان بزرگ راهي شده بودند... انجا بسيار شلوغ و پر جمعيت بود... هردو از روي جواني و انرژي مخصوص ان، براي زدن سنگها جلوتر رفتند، در حاليكه تن پوششان فقط دو حوله بود... بگذريم از ان كه همه سنگهايشان را كماندويي پرتاب كردند ولي همهمه و شلوغي و پيچش مردم موجب شد حوله روي شانه مهديار بين جمعيت گم شود و اگر هومن به داد حوله دوم هم نمي رسيد احتمال باز شدن ان هم بود!!! و بعد مهديار مجبور شد در مسير برگشت همان يك حوله را يك طرفه روي يك شانه بياندازد و زير ب*غ*ل طرف مقابل محكم كند!!! و همانگونه به چادر ها برگردد!!! و تمام مسير برگشت را به شوخي و خنده هومن گوش فرا دهد!... چقدر سر به سرش گذاشته بود!!! اصولا معتقد بود اگر حوله دوم هم رفته بود جالبتر مي شد!!!... دوباره نگاهي به هم كردند و خنديدند... و جالبتر از ان موقعي بود كه مي خواستند تقصير كنند... هنگاهي كه سر همديگر را با تيغ مي تراشيدند!... و يا به قول خودشان روي سر همديگر سرسره بازي مي كردند... خاطراتشان از منا زياد بود!!! از انجا راهي غار حرا شدند... مسير بالا رفتن به غار طولاني و كمي ناجور بود... دم كوه هومن از مليكا پرسيد: - مي خواي بريم بالا؟! مليكا با نگاهي به كوه گفت: - بله... دفعه پيش تا نصفه مسير بالا رفتيم هوا گرمتر از حالا بود... راستش دوس دارم برم. هومن با حوصله گفت: - باشه... مي ريم... فقط اصلا عجله نكن... با ارامش مي ريم و برمي گرديم... مسير پله داره... ازونجا ميريم - ولي پله خسته كننده تره - باشه، ولي امن تره تعدادي از مسافران پايين كوه ماندند و تعدادي هم به قصد ديدن غار راه افتادند... حدود نصفه مسير را بالا رفته بودند... گرماي هوا بيش از بالا رفتن، خسته شان مي كرد... عرق از سر و رويشان مي چكيد... هومن هر پنج دقيقه يكبار دستش را با اب معدني خيس مي كرد و روي سر طاها مي كشيد... از گرما زده شدنش مي ترسيد... ولي خود بچه حاليش نبود... از كوهنوردي ل*ذ*ت مي برد... يك مرتبه طاها پرسيد: - اِ... عمو اون چيه؟! هومن رد دست او را تعقيب كرد... دو ميمون در كوه مشغول بازي و خوردن اشغالهايي بودند كه مردم روي زمين ريخته بودند!!... هومن لبخندي به او زد و گفت: - ميمونه با دادن جواب دو عكس العمل مختلف از مادر و پسر دريافت كرد!!!... مليكا سريع به سمت ديگر هومن رفت و كمي هم نزديكتر به او ايستاد و طاها كه درست به همان سرعت مي خواست به دل كوه بزند و با ان حيوانهاي جالب بازي كند!! هومن دست طاها را سفت گرفت و گفت: - كجا داري مي ري؟! و رو كرد به مليكا و گفت: - نترس طرف ادما نميان!! و با اين حرف ارام دست مليكا را در دست گرفت!!!... مليكا غافلگير شده به او نگاه كرد... هومن با تبسمي گفت: - خسته شدي؟!... دستت رو بدي به من كمتر خسته مي شي!!!!! و راه افتاد... مليكا فكر كرد اين مرد از روي چه قانوني اين حكم را صادر كرد!! و خواست دستش را نه با ضرب و زور بلكه به نرمي از دست او در اورد ولي با فشرده شدن بيشتر دستش مواجه شد!! براي همين گفت: - اقاي رستگار!!!... آخه اينطوري درست نيست!! هومن كه به هيچ عنوان قصد نداشت دست او را رها كند! گفت: - چرا؟!... اصلا درستتر از اين وجود نداره!! در حاليكه نگاه مردي دو سه متر عقب تر م*س*تقيم دست ان دو را نشانه رفته بود و از زور حرص و كلافگي انگشتانش لاي موهايش قفل شده بود...روز اخر سفر بود... صبحانه را صرف كرده بودند و هومن بي دعوت در اتاق مليكا حضور داشت! به دور بر اتاق مرتب انها نگاهي كرد و گفت: - شما كه كار زيادي ندارين!... نه؟! مليكا گفت: - نه... تقريبا ساكها اماده ان!! - اوهوم... مكث كرد و با كمي تعلل گفت: - اممم... ساك من هم كه دست شما رو مي ب*و*سه!! مليكا لبخندي زد و گفت: - باشه... كي بايد ساكها رو تحويل بديم؟! - بعد شام - خب پس... عصري ميام مي بندم - اكي... راستي خريدي چيزي نداري؟! مليكا با نگاهي به طاها غر زد: - طاها نريزشون... تازه جمع كردم يادمون مي ره مي مونه اينجاها!! و رو به هومن گفت: - نه خريد انچناني ندارم!! هومن گفت: - برا امروز برنامه داري؟! - نه.. ولي ديگه روز اخري بيشتر بريم بيت خوبه - باشه الان مي ريم نماز ظهر رو مي خونيم و برمي گرديم... بعدش هم شب مي ريم تا هر وقت كه تونستيم بمونيم... از ليست من چيزي هم مونده يا نه؟! مليكا خنده اي بر لب اورد و كيفش را باز كرده و ليست را به هومن برگرداند و گفت: - اونهايي كه خريديم تيك زدم... تقريبا كامله... فقط كفش مجلسي هم توش بود كه... راستش رو بخواهيد من در اين مورد خيلي مهارت ندارم... يعني خودم برا خودم كه كفش مي خرم با سايزش مشكل دارم چه برسه به ديگران... ولي در عوض خيلي چيزهاي ديگه خريديم كه تو ليست نبود! هومن با بيخيالي گفت: - اشكال نداره اگه همينهايي رو هم كه خريديم هديه ببينه، شاخ در مياره!!... مي گم... بعد از ظهري بريم كمي دور و بر هتل رو بگرديم... هم يه گردشي مي شه و هم چند تا مغازه رو مي بينيم!! - چرا كه نه!!! - بسيار خب... حالا اماده بشين، بريم بيت... نيم ساعت كافيه برا اماده شدنتون؟! - بله ساعات اخر حضورشان در مكه بود و چيزي در قلبش سنگيني مي نمود... همينطوري جداشدن از مكه و بيت سخت و دلگير هست تا چه برسد اين بار كه!!!... هرگز فكرش را هم نمي كرد كه تا اين حد به شرايط اين سفر خو بگيرد... ان روز را طوري برنامه ريزي كرده بود كه ساعتي تنها نباشند!! با هم راهي بيت شدند و نماز خواندند. سپس براي صرف ناهار به هتل برگشتند و بدون اينكه به اتاق بروند براي قدم زدن رفتند... در تمام مسير هومن فقط نگاه كرد!! ولي مليكا چند قلم جنس ديگر هم خريد!!! وقتي به اتاقشان برمي گشتند، مليكا گفت: - شما بريد اتاقتون من هم وسايلم رو بذارم بيام! و با تكان سر هومن تاييد گرفت. مليكا وارد اتاق خود شد... بسته اي را از قبل اماده كرده بود، ان را برداشت... مقابل اينه ايستاد و نگاهي به خود كرد... نمي دانست چرا چشمانش با هر بار در اينه نگاه كردن خيس مي شود!!... لبخند محزوني به خود زد و زير لب زمزمه كرد: - خدايا شكرت! لاي در اتاق هومن باز بود با تقه ارامي وارد شد... هومن ناخن بر پيشانيش كشيد و گفت: - يه وقت از اتاق نترسي ها!! مليكا به سر و وضع بهم ريخته اتاق نگاهي كرد و خنديد و گفت: - اشكالي نداره!! هومن با شرمندگي گفت: - ببين تو همين جا بشين، من همه چيز رو جمع و جور مي كنم ميذارم كنارت... فقط داخل ساك بچينشون! مليكا با همان لب خندان گفت: - چيزي نيست، نيم ساعته تمومه، نگران نباشين!! هومن هنوز متوجه دور و اطراف اتاق بود كه مليكا گفت: - اقاي رستگار؟! چشم گرداند و روي او ثابت كرد... و گفت: - بله مليكا نفس ارامي كشيد و تبسمي زد و گفت: - راستش نمي دونم به چه زبوني ازتون تشكر كنم!!... بخاطر قبول اين زحمت واقعا ممنونم و خوب مي دونم اگه حالا اينجام، اگه سعادتي شد تا دوباره حج كنم تا دوباره سعادت زيارت خانه خدا نصيبم بشه... بخاطر لطف شما بوده!... هيچوقت اين لطفتون رو فراموش نخواهم كرد... مطمئن باشيد تا عمر دارم دعاي خيرم همراه شما خواهد بود... و محتويات كيسه نايلوني كه در دست داشت را بيرون كشيد و ضمن تقديم انها به هومن گفت: - اينها نه براي تشكر و نه براي جبران... كه فقط يه هديه كوچكي هست در مقابل انبوه كمكهايي كه برامون كردين... هومن هديه ها را از دست او گرفت... يك قواره پارچه كت شلواري نوك مدادي بود، يكعدد پيراهن مردانه طوسي كمرنگ با خطوطي كمي پر رنگتر و يك ساعت مچي شيك... هومن هديه ها را از دست او گرفت... يك قواره پارچه كت شلواري نوك مدادي بود، يكعدد پيراهن مردانه طوسي كمرنگ با خطوطي كمي پر رنگتر و يك ساعت مچي شيك... لبخندي زد و گفت: - دستت درد نكنه!... چرا زحمت كشيدي؟! و با يك حالت بامزه اي دست به كمر زد و اخمهايش را نمايشي در هم كشيد و گفت: - ببينم مي شه بفرماييد شما اين ساعت رو كي خريدين؟!... مثلا قرار بود تنهايي جايي نرين شما؟!... حالا بقيه رو تقريبا مي دونم كي و از كجا گرفتي!!! مليكا لبخندي به حالت طلبكارانه او زد و گفت: - اون موقعي كه طاها و شما دوتايي سرتون رو كرده بوديد داخل اسباب بازي ها و جاي ديگه رو نمي ديد، اون موقع!! هومن هم خنديد و گفت: - اِ... نشد، نشد... تقلب نكن... يه ادرس بهتر بده!... ما از اول سفر تا بحال كله مون تو اسباب بازي ها بود كه!!! مكث كوتاهي كرد و يك قدم جلوتر رفت... درست روبرويش ايستاد و گفت: - مليكا!!... مي خوام اين رو بدوني با هيچ كار و قيمتي نمي تونستم، به اون داشته هايي برسم كه در اين سفر بهشون دست يافتم و بهت اطمينان مي دم من بيشتر از تو از اين سفر بهره مند شدم... همسفر خوب نعمتيه كه نصيب هركسي نمي شه!! و در حاليكه بدون پلك زدن در چشمهاي او خيره شده بود، ادامه داد: - خانوم!!... حلالم كن!... اگه در طول اين سفر اذيتت كردم، اگه مجبورت كردم علي رغم ميلت، تن به يه تعداد بايد و نبايد ها بدي، اگه صدام روت بلند شد!!... بگذر ازم! مليكا لب باز كرده بود تا جوابي دهد كه هومن ارام دستش را بالا اورد و به علامت اينكه چيزي نگويد، سري تكان داد... لب فرو بست!! هومن در حاليكه با سماجت در چشمان او، كه دوباره با هجوم ناخواسته نم، شفاف شده بود،نگاه مي كرد، گفت: - دختر!... اخه چرا اينقدر زود چشمات اشكي ميشن؟! مليكا كم اورد... چشم كشيد، نگاه برگرفت... تك خنده اي كرد و با پايين اوردن نگاهش قطره اي بر صورتش چكيد!! هومن بي قرار و بي تاب گامي عقب گذاشت... تك تك سلولهاي بدنش به آ*غ*و*ش كشيدن اين محرمش را مي طلبيد!! حتي از روي لباس هم كوبش قلب مشتاقش مشهود بود... كششي كه تا ان زمان حسش ننموده بود... لعنتي!!... با چه قاطعيتي به اقاي كمالي گفته بود اطمينان داشته باشيد!!... قول مي دم بهتون!!! پا گذاشته رو خواهش دل چرخيد و به پهلو شد... صورتش را بالا گرفت... عاشق شدم دوباره... دلم چه بي قراره... دست به جيبش گذاشت و مشتش كرد... باور ما نمي شود... در سر ما نمي رود... نفس عميقي كشيد... باور ما نمي شود... در سرما نمي رود... از گذر سينه ما، ياد دگر گذر كند... پيشانيش خيس بود... عرق بر پيشانيش درشت تر بود يا اشك بر گونه او؟! تپش بي رحمانه قلبش دست بردار نبود... شكوه بي شنيده ام، از دل درد كشيده ام... كور شوم جز تو اگر زمزمه اي دگر كنم... دوباره نفس... دلم چه بي قراره... نشونيتو نداره... اگه بي تو بمونه... مي ميره بي ستاره... سر پايين انداخت... نگاهش بهت زده به او خيره شده بود، بي تجربه نبود... بي قراري هاي يك مرد را مي شناخت... حس مي كرد... مي فهميد... باوركن... دلي ندارم كه بدم... چيزي نمي تونم بگم... براي ترميم دلم... بايد هزار سال بگذره... تكاني به خود داد و اهسته گفت: - يه چيزي تو اتاق جا گذاشتم... پنج دقيقه اي بردارم بيام! و اتاق را ترك كرد... هومن فقط سري به علامت فهميدم تكان داد!!!... شب اخر در مسجد الحرام چه نوايي داشت!... چه شوري... چه غمي... انگار پلك زدن هم ممنوع بود، كه ثانيه اي ديدن را هم نبايد از دست داد... مگر مي شد به هنگام طواف پاي تن نلرزد كه پاي جان مي لرزيد... مگر مي شد در نگاه بر اين سنگهاي سياه ساده چيده شده روي هم غفلت كرد... همين جا بود كه ديوار براي بنت اسد شكاف برداشت... علي... همين جا علي به دنيا امد... همين جا بود كه بلال اذان داد... اسماعيل همين جا اسماعيل شد... همين مكعب بي بعد كه معلوم نيست چند پيامبر و امام در كنارش خدايشان را تسبيح گفتند... معلوم نيست چند نفر را منقلب كرده... معلوم نيست چند نفر را عاشق كرده... معلوم نيست... زبان به خداحافظي نمي چرخيد... دل به رفتن رضا نمي داد... در ان تاريكي شب، هركدام مصر بود كه ديگري حكم رفتن را صادر كند... و چه بي رحمانه تيك تاك ساعت، اتمام لحظه ها را اعلام مي كرد... مليكا برخاست... به دنبال ان هومن هم... با نگاه به چهره پر حسرت دختر پرسيد: - بريم؟! مليكا سرش را ارام بالا انداخت و گفت: - مي خوام در حجر اسماعيل نماز بخونم! بيت شلوغ بود... هومن نگاهي به ان همه شلوغي كرد و گفت: - باشه... بيا بريم... سعيمون رو مي كنيم. رفتند... در دو گامي كعبه... جايي كه ميليونها ادم نماز خوانده بودند... جا بود!!!!!!! هومن كنارش ايستاد و گفت: - بخون! نماز... چه نماز شيريني!!!... مليكا نماز خواند... ولي... او در دو گامي كعبه خواست... خواهش دلش را خواست... شرمسار در برابر كعبه، كعبه دلش را خواست... وقتي برمي گشتند، هومن هنوز در فكر اين بود كه چطور بين ان همه جمعيت براي انها هم جا شد؟!! صبح پر هياهو بود... سرو صدا به محض بيدار شدن خبر از تخليه اتاقها مي داد و برگشت... هومن در اتاق كناري را زد... مليكا در را گشود و سلامي كرد... هومن پرسيد: - اماده اين؟! مليكا نگاهي به داخل اتاق انداخت و گفت: - اره... ولي طاها بيدار نمي شه!! و در را باز گذاشت و خود داخل اتاق شد... هومن به هنگام ورود گفت: - تو به بقيه كارهات برس من بيدارش مي كنم... طفلي تقصير نداره، يكي دو ساعت بيشتر كه نخوابيديم. مليكا بازديد هاي اخرش را هم از اتاق كرد... هومن موهاي طاها را نوازش مي نمود و ارام صدايش مي كرد...ولي بچه غرق خواب بود، به هيچ عنوان قصد بيدار شدن نداشت... گفت: - بيدار نمي شه... مهم نيست ب*غ*لش مي كنم. - ولي مي خوام ببرمش دسشويي!! - مگه موقع خوابيدن نرفته؟! - چرا!... ولي حالا هم بره بدنيست! - نمي خواد، خودم فرودگاه مي برمش! در حاليكه با احتياط طاها را به آ*غ*و*ش مي گرفت، گفت: - تمومه؟!... ديگه كاري نداري؟! - نه - بسيار خب، پس بريم. بالاخره بعد از كلي معطلي سوار هواپيما شدند. اين بار هم كارت پروازها دست هومن بود! ولي كسي اعتراضي نداشت!! باز سه صندلي كنارهم!!! به محض رسيدن به كنار صندليهايشان هومن كيفش را در قسمت مخصوص خودش قرار داد و به مليكا نگاهي كرد و با خنده گفت: - ببينم باز مي خواي با طاها سر كنار پنجره نشستن بحث كني يا نه؟! مليكا هم لبخند شرمگيني زد و گفت: - نه ديگه! خنده هومن پر رنگتر شد و به طاها گفت: - طاها بدو كنار پنجره بشين كه مامانيتو رو راضي كردم! طاها با خوشحالي صندلي كنار پنجره را اشغال كرد و مليكا كنارش نشست... هومن گفت: - مي دي كيفت رو بذارم بالا؟ مليكا در حاليكه زيپ كيفش را مي گشود، گفت: - يه تماس با مادرم بگيرم، بعد!! هومن باشه اي گفت و نشست... مليكا شماره را گرفت، بلافاصله صداي پر حرارته مادر در گوشي پيچيد: - الو... مليكا؟! مليكا خوب مي دانست مادر چقدر نگرانش بوده و از بازگشتش خوشحال است، با محبت گفت: - سلام مامان - سلام عزيزم... فدات بشم مامان، كجاييد حالا؟! - الان تو هواپيما نشستيم... خواستم بهتون بگم بعد گوشيم رو خاموش كنم!!... حال شما چطوره؟! - خوبم... خب خدا رو شكر... به سلامتي انشاا... دخترم مواظب خودت باش! - ممنون... بابا هم حالشون خوبه؟! - اره عزيزم خوبه... طاها چطوره؟! - طاها هم خوبه... مرسي. - مامان جان، ميايم پيشوازتون... برا شام هم مهمون داريم، گفتم كه غافلگير نشي! - به زحمت افتادين!... ميريم خونه ما ديگه!! - نه مامان... اونجا كوچيكه... اول مياي اينجا... خونه ما!... يكي دو روز كه استراحت كردي بعد ميري... دير نمي شه!! مليكا نفس عميقي كشيد و گفت: - ولي مامان بهتر بود مي رفتيم خونه خودمون! مادر با لحن اطمينان بخشي گفت: - مادر، من حتما يه چيزي مي دونم كه مي گم اينجا بياي بهتره ديگه!! مليكا تسليم لحن مادر گفت: - باشه... هر طور صلاح بدونيد!... ديگه بايد گوشيم رو خاموش كنم... فقط مامان راه نيوفتيد بياييد فرودگاه كلي معطل شين... تا رسيديم زنگ مي زنم بهتون... تا كارهاي ما تموم بشه شما هم مي رسيد. مادر انگار زياد از اين حرف خوشش نيامد... گفت: - نه مليكا جان... ما ساعت فرودتون رو مي پرسيم مي اييم... اينقدر دلم برات تنگ شده كه نمي تونم ديگه تو خونه تاب بيارم... تو هم نگران اين چيزها نباش! - ديگه مامان خداحافظ - در امان خدا مليكا گوشي را قطع كرد و خاموشش نمود و داخل كيف گذاشت... هومن پرسيد: - ديگه كاري با كيف نداري بذارمش بالا؟ - نه ديگه... دستتون درد نكنه. هومن كيف را گذاشت و نشست و با لحني صميمي گفت: - خوبي كه؟! مليكا تبسمي به لحن گرم اورد و گفت: - بله ممنون! هومن به دسته صندلي تكيه داد... چشمانش ريز كرد و با دقت نگاهش كرد و گفت: - اره معلومه... پرواز نكرده رنگت پريده! مليكا تاكيد كرد: - خوبم! ولي خودش كه مي دانست خوب نيست!!... دستانش فريز شده بودند!!... هومن جدي تر گفت: - باور كن نصف بيشتر پرواز گرفتگي ها علتش ترسه!!... راحت باش ترس نداره كه!... خيلي ريلكس بشين و يه دور سفرمون رو در ذهن مرور كن... حواست كه به يه چيز ديگه معطوف بشه مي بيني خود به خود حالت خوب شد. صداي مهماندار هواپيما فرصت جواب را از مليكا گرفت... خم شد و كمربند طاها را بست... طاها حسابي ذوق داشت... بعد كمربند خودش را هم بست. مهماندار خوش بر و روي هواپيما ظرف شكلاتي را مقابلشان گرفت... با عبور مهماندار و حركت ارام هواپيما هومن گفت: - شكلات رو بذار دهنت و بمك!! مليكا گفت: - ولي شيرينه بيشتر حال ادمو بهم مي زنه! هومن متقاعد كننده گفت: - نه... فكر مي كني براي چي هميشه قبل پرواز اينو به مسافرا مي دن؟!... بخورش! مليكا سري به موافقت تكان داد و شكلات را به دهان گذاشت... ديگر به حرفهاي اين مرد اعتقاد داشت... بخصوص كه مي دانست پزشك هم هست. با بلند شدن نوك هواپيما از زمين دستان مليكا روي دسته هاي صندلي فشرده شده و چشمانش در حال بسته شدن بود كه ناگهان گرماي زيادي را روي دست راستش حس كرد... چشمانش را نبسته گشود، نگاهش نخست به روي دستش كشيده شد، دست هومن روي ان قرار گرفته و دست كوچكش در زير دست بزرگ او گم شده بود و بعد چشمش را به سمت او برگرداند... هومن سرش را به پشتي صندلي تكيه داده و نگاهش به جاي دوري در فضا دوخته شده بود! دقيقه اي به او خيره شد... چقدر حضورش در اين سفر برايش مفيد بود! نمي توانست به خود دروغ بگويد دلش برايش تنگ مي شد... به خود نهيب زد... نه... نه... هرگز نمي بايست به اين احساس پا مي داد... حق نداشت... اصلا توانش را هم نداشت... دل تنگي به مردي كه فقط نه روز ديگر به او محرم بود؟!... نه!!... خوب مي دانست در دلش جايي براي هيچ مردي نيست!!! دستش را خيلي ارام از زير دست هومن كشيد... ولي كشيده نشد!!... حلقه انگشتان او دور دستش محكم تر شد! سر هومن به سمتش چرخيد و مات نگاهش كرد و زير لب گفت: - چيه؟! مليكا حيران از اين نگاه به عوض حرف، دستش را اهسته حركت داد... فشار روي دستش باز بيشتر شد... گوشه لب هومن مختصري كشيده شد... چيزي شبيه لبخند و گفت: - اروم باش! و در حاليكه فشار دستش را كاهش مي داد، انگشت شستش را به نوازش روي دستش به حركت در اورد... هواپيما كاملا برخاسته بود و مليكا اصلا بالا رفتن ان را حس نكرده بود!!... بي اعتراض برگشت و سرش را به صندلي تكيه داد!!! صداي معترض هومن را شنيد كه گفت: - نجو!!! مليكا دوباره به سمت او چرخيد و گفت: - چي؟! هومن يه اخم كوچك كرد و گفت: - گفتم اون شكلات رو بمك نه اينكه بجويي! مليكا متعجب شكلات را در دهانش جابجا كرد تا ببيند شكلات در چه وضعي است كه خرده هاي ان نشان مي داد، حق با هومن بوده!!... لبخندي زد! هومن هم!! هومن تكاني به خود داد و گفت: - دستت يخه دختر!... اون يكي رو هم بده ببينم!! و يكوري نشست... مليكا مبهوت نگاهش مي كرد... هومن بي توجه به بهت او دست ديگرش را پيش اورد و دست چپش را هم در دست گرفت و گفت: - نگاه كن يخ كردي!!... اخه دختر اين چه وضعشه؟!! و با اين حرف دست او را بالاتر برد و نفس گرمش را كف دست او دميد... براي لحظه اي تمام تنش گر گرفت... با دلم بازي نكن... التماست مي كنم... با عشق در گيرم مكن... تنش به يكباره گرم شده بود... لعنتي... مگر اولين بار بود كه مردي دستش را مي گرفت... بطور ناگهاني دستش را كشيد ولي دريغ از رها شدن!!! هومن تشر رفت: - اِ... يه لحظه صبر كن!... و در حاليكه هردو دست او را در دست داشت، گفت: - اينطوري نميشه براي كم خونيت بايد يه علاج جدي بكنيم!! بعد، پرسيد: - برا سر دردت هم رفتي دكتر؟! مليكا با گيجي سري تكان داد، يعني نه... هومن كه هم گرم شدن دستان او را حس مي كرد و هم بالا رفتن ضربان قلبش را... لبخندي زد و گفت: - هر چند به نظرم سردردات بيشتر منشا عصبي دارن كه كم خونيت هم بهش دامن مي زنه ولي به هر حال يه معاينه دقيق در اين مورد بي ضرره. و دستانش را رها كرد و برخاست. كيفش را برداشته و روي صندلي نشست... از داخل كيف دو عدد كارت و يك خودكار برداشت و در پشت يكي از كارتها شروع به نوشتن كرد و بعد ان را به سمت مليكا گرفت و گفت: - بيا... اين كارت منه، ادرس و شماره تلفن مطب روش هست! پشتش هم ادرس و شماره تلفن خونمون رو نوشتم!! مليكا كارت را گرفت و تشكري كرد... هومن گفت: - خب... حالا تو هم ادرس و شماره تلفن خونتون رو بگو!! و خودكار به دست منتظر ماند... مليكا ارام گفت: - به نظرتون نيازه؟! هومن قاطعانه گفت: - بله... تو تا نه روز ديگه هم در عقد مني! اين كه بدونم همسرم(!!!) كجاست، انتظار زيادي نيست!! كلام محكم او جايي براي فكر بيشتر برايش نداد. به همين علت ادرس و شماره تلفني را براي او ديكته كرد... هومن پرسيد: - اين ادرس خونه خودتونه؟! - بله هومن به او نگاه كرد و گفت: - شما حالا خونه پدر و مادرت زندگي مي كنين يا ... مليكا قبل از تمام شدن حرف او گفت: - نه خونه خودمون. - تنهايي؟! - چرا تنها؟!... طاها هم هست ديگه!! - بهتر نبود مي رفتي پيش پدر و مادرت؟! مليكا نفسي كشيد و گفت: - نه اصلا... راستش بعد از اينكه ادم به يه زندگي م*س*تقل عادت مي كنه خيلي سخته دوباره بخواد برگرده پيش پدر و مادرش... نه كه باهاشون مشكلي داشته باشم ، نه!... همين حالاش هم شايد نصفه هفته رو خونه اونا باشيم ولي همين كه مي دونم خونه اي هست كه هر وقت دلم خواست برگردم اونجا، برام دلگرم كننده است. هومن سري تكان داد و گفت: - باشه... پس ادرس و شماره تلفن خونه پدريت رو هم بده!! اگر هر وقت ديگر و هركس ديگر بود، مليكا امكان نداشت زير بار دادن ادرس يا شماره تلفن برود ولي هومن را مي شناخت، در مجاب كردن ماهر بود! بالاخره هومن به همان دو ادرس رضايت داد و از خير گرفتن ادرس و شماره تلفن عمه و دايي و خاله گذشت!

هومن نفس بي صدا ولي عميقي كشيد... انگار كمي خيالش راحت شده بود... گفت: - مليكا هنوز اين مساله براي من حل نشده كه چرا داروهات رو نمي خوردي؟! مليكا خنده با نمكي كرد و گفت: - حالا سه روزه كه مي خورم ديگه! هومن هم خنديد و گفت: - نه بهتره بگي به خوردت دادم!!... حالا راستي چرا؟! - علت خاصي نداره يادم ميره!!... كمي متفكر گفت: - باشه... پس يه كاري مي كنيم من هر روز ساعت 11 صبح برات پيامك مي دم... تا ديديش پا مي شي قرصت رو مي خوري!... خب؟! مليكا با تعجب نگاهي كرد و گفت: - نه بابا... شما زحمت نكشين... حالا سعي مي كنم يادم بمونه!! هومن ابرويي بالا انداخت وگفت: - نچ... نميشه... يادت ميندازم تا ديگه بهونه اي نداشته باشي!!... در مورد ب 12 ها هم يه فكري مي كنم!!!... پزشكت چند وقت يكبار تجويز كرده بود؟! - سه روز يكبار - نه!... هفته اي يكي كافيه!!... جواب ازمايش خونت رو هنوز داري؟! - بله نگهش داشتم. - خوبه... پس بيار تا ببينمش!!! مليكا كه كاملا در كف كارهاي ان روز هومن مانده بود، پرسيد: - كجا؟! هومن خيلي خونسرد گفت: - يكي دو روز كه گذشت و خستگي سفر از تنت در رفت، بهت مي گم كجا؟! بعد با كمي شيطنت پرسيد: - حالت خوبه ديگه نه؟! مليكا با كمي فكر متوجه شد كه بيش از يك ساعت از زمان پرواز گذشته و اصلا حس هواپيما گرفتگي نداشته!!... هومن با ملايمت گفت: - ديدي!!... فقط كافيه نترسي و سرت رو گرم كني... هر قدر چشمات رو ببندي و بي حركت بشيني، تحمل زمان سپري شده برات سختتره! و با اشاره اي به مقابل گفت: - دارن وسايل پذيرايي ميارن، بخور بعد اگه تونستي بخواب!! مليكا همينكه گفت: - خوابم نمي.... خميازه اي كشيد!! با ان بي خوابي ديشب اسم خواب هم خواب اور بود!! كه اين امر موجب شد صداي خنده هومن بلند شود!!!

چند دقيقه بيشتر براي فرودشان باقي نمانده بود... نگاهي به مادر و پسر كه هر دو خوابِ خواب بودند، انداخت... پرواز خوبي داشتند، البته بگذريم از اينكه حال يكي از مسافران بد شده و هومن نيم ساعتي بالاي سر او حضور پيدا كرده بود و باز بگذريم از اين كه بعد از برگشت به صندليش در اسرع وقت به شغل سابق خود برگشت و بدون فوت وقت دست مليكا را در دست گرفت!!... البته نه كه فكر كنيد به خاطر خودش بوده، نه بابا چه حرفا!!... فقط براي اينكه دستان او را گرم كند و انرژي بدنش را به او منتقل كند دست به اين عمل چريكي زده بود!!! وگرنه چه سودي به حال او داشت!!!! معصوميت چهره مليكا در خواب بيشتر پيدا بود. دست راستش را شانه وار به موهايش كشيد... كار سختي در پيش رو داشت! ارام و با حوصله صدايش كرد: - مليكا؟!... مليكا خانوم؟!... و كمي دستش را فشرد... مليكا چشمانش را گشود و خمار نگاهش كرد... هومن با تبسمي گفت: - رسيديم تا يكي دو دقيقه فرود مياييم... كمربندت رو ببند. كمي از ساعت 5 بعد از ظهر مي گذشت كه پا از هواپيما بيرون نهادند... نسيم خنكي كه بر صورتشان مي خورد باور انها را به رسيدن به شهرشان حتمي كرد... هومن نفس عميقي كشيد و دست طاها را محكم در دستش گرفت تا از بالاي پله ها به پايين شيرجه نرود! و مليكا فكر هومن را به زبان اورد: - به به، چه هوايي!!! هومن با لبخندي گفت: - داريم تو بهشت زندگي مي كنيم و خبر نداريم!! وارد سالن فرودگاه شدند... همه در حال مكالمه و تماس با خانواده هاي خود بودند... اينها هم م*س*تثنا نبودند... به محض روشن شدن گوشيها سيل تماسها سرازير شد... كمي در سالن ايستادند تا بارها از هواپيما تخليه شده و روي تسمه نقاله قرار گيرد... طاها با ذوق و شوق فراوان در حال بازي با چرخهاي حمل ساك بود... با ديده شدن اولين ساكها همه مسافران در اطراف تسمه صف كشيدند... مليكا هم به جمع انها پيوسته بود كه لحن اعتراض اميز هومن را دم گوشش شنيد: - واقعا برا خودم متاسفم كه در طول اين سفر نتونستم يادت بدم كه كنار بايستي و برخي كارهاي مردونه رو بسپري به من!! مليكا برگشت و نگاهش كرد و گفت: - اين كه مردونه زنونه نداره! هومن طلبكارانه گفت: - ببينم ساك كه اومد چطور مي خواي از روي تسمه برش داري؟! اون هم ساكهايي كه تو بستي، هر كدوم چهل پنجاه كيلويي وزن دارن! - سعيم رو مي كنم! هومن كمي جدي گفت: - لازم نيست سعيت رو بكني... بيا برو حواست به طاها باشه تا من ساكها رو بيارم پيشت! بالاخره تمام ساكهايشان را پيدا كرده و سوار دو چرخ م*س*تقل نمودند و به سمت درب خروجي راه افتادند... مليكا قبل از خروج ايستاد و رو به هومن گفت: - بازم به خاطر همه چيز ممنونم!! هومن چند لحظه اي خيره نگاهش كرد و اهسته سرش را پايين انداخت... مليكا دستش را پيش برد تا هومن دست طاها را به او پس بدهد! ولي هومن در يك حركت طاها را از زمين بلند كرد و به آ*غ*و*ش گرفت و لحظه اي محكم به خود فشرد... ب*و*سيدش و ارام گفت: - آخه كوچولو، من خيلي دلم برات تنگ ميشه!! طاها هم بازوهاي كوچكش را دور گردن هومن حلقه كرد... بچه را زمين گذاشت و رو به مليكا گفت: - مواظبش باش! مليكا با گرفتن دست طاها گفت: - با اجازتون! هومن سري تكان داد و زير لب زمزمه كرد: - به سلامت و به حركت ان دو خيره شد: ای ساقیا م*س*تانه رو آن یار را آواز ده گر او نمی آید بگو آن دل که بردی بازده افتاده ام در کوی تو پیچیده ام بر موی تو م*س*ت رخ نیکوی تو آن دل که بردی بازده بنگر که مشتاق توام مجنون غمناک توام گرچه که من خاک توام آن دل که بردی بازده ای دلبر زیبای من ای سرو خوش بالای من لعل لبت صهبای من آن دل که بردی بازده ما را به غم کردی رها شرمی نکردی از خدا اکنون بیا در کوی ما آن دل که بردی بازده تا چند خونریزی کنی با عاشقان تیزی کنی خود قصد تبریزی کنی آن دل که بردی بازده از عشق تو شاد آمدم از هجر آزاد آمدم نزد تو برداد آمدم آن دل که بردی بازده نفس عميقي كشيد و راه افتاد.فصل يازدهم: 1. با خروجش از ساختمان فرودگاه با سيل عظيم م*س*تقبلين روبرو شد، البته انتظارش را داشت، هميشه همينگونه بود! اولين نفر عرفان بود كه در همان شلوغي دست به گردنش انداخت و صورتش را ب*و*سيد و با گفتن چه خبرا؟... چشمكي هم حواله صورت دوستش نمود! و در حاليكه چرخ حامل ساكها را از دستش مي گرفت، او را به سمت خانواده اش هدايت كرد. هديه دلتنگ از دوري و خوشحال از برگشت برادر، خود را در آ*غ*و*شش رها كرد... و به اين ترتيب با پدر و مادر و رضا و بقيه فاميل و تعدادي از همكاران كه براي استقبال امده بودند سلام و احوالپرسي نمود. و همه اينها در حالي بود كه آيسل به عنوان عضو ثابت از گردنش اويزان بود! و جالبتر اينكه مدام مي پرسيد: - پس علوسكهاي من كو؟! تا در نهايت هديه رحم كرد و بچه را از گردن او جدا نمود! عرفان او را كمي كنار كشيد و اهسته دم گوشش گفت: - زود باش، بگو ببينم چي شد؟! هومن نيشخندي زد و گفت: - چي، چي شد؟! عرفان با حرص گفت: - تا همين جا نزدم لهت كنم بگو ببينم كارت با دختره به كجا كشيد؟! - هيچي!!... قرار بود چي بشه؟! عرفان دور از چشم همه و در حاليكه لبخند مودبانه اي به جمع مي زد، مشتي را از پشت سر به شانه او زد و گفت: - هومن!!... اخه من به تو چي بگم؟!... حالا كجاست نشونم بده! هومن ارام به اطراف چشمي گرداند... حضور طاها نكته مثبتي بود كه مي شد راحتتر پيدايشان كرد... سمت چپش بودند با فاصله چهار پنج متر شايد... تبسمي ناخوداگاه بر لبش امد و گفت: - پسر كوچولويي كه ابي پوشيده رو ميبيني؟! عرفان جهت نگاه و اشاره او را تعقيب كرد و سري تكان داد... هومن ادامه داد: - خب... هموني كه پسره از چادرش اويزون شده!! عرفان يك نگاه به او كرد، فاصله داشتند و زياد نمي توانست ببيندش... گفت: - تو همين جا باش من برم يكم از نزديكتر ببينمش! هومن بلافاصله دست در بازوي او انداخت و گفت: - لازم نكرده!!! عرفان با خنده گفت: - نه بابا... انگار يه بوهايي مياد!! و در حاليكه از پشت سر به طور تقريبي دست روي قلبش نهاده بود، گفت: - ببينم اين قلبه چرا رو دويست مي زنه؟!... اوه اوه برق چشاشو!!! هومن در حاليكه تمام سعيش را مي كرد تا به لودگي هاي دوستش نخندد، گفت: - محض رضاي خدا عرفان يه لحظه زبون به دهن بگير ببينم اين همكارام چي دارن مي گن!! عرفان با بيخيالي گفت: - ول كن بابا يه عده دكتر زبون نفهم، چيز جالبي برا گفتن ندارن كه!! هومن چپ چپي نگاش كرد و خواست به طرف همكارهايش برود كه باز عرفان زير گوشش گفت: - گفته بودم عاشق جذبتم پسر؟! فرصت جوابگويي نداشت، فقط سري تكان داد!!... به زيارت قبول تك تك حاضرين پاسخ مي داد و تشكر مي كرد... و دسته گلهاي فراواني كه اورده بودند با يك دست مي گرفت و با دست ديگر رد مي كرد به هديه... در اين بين يكي دو باري هم سرش به سمت چپ چرخيد... اما در گروه كناري هيچ گلي اورده نشده بود!!... البته منطقي بود و قابل پيش بيني... ولي به هر حال دلش از ديدن اين موضوع مي گرفت... در اين بين اقاي كمالي نزديك شد و با پدرش به گرمي دست داد... سپس كنار هومن امد و گفت: - رو سفيدم كردي... زنده باشي! و دوبار با كف دست به بازويش زد و رفت. با رفتن او هومن نفسي عميق و از ته دل كشيد. وقتي يكبار ديگر سرش به سمت چپ چرخيده بود، طاها متوجه او شد... آخ جون... عمو!!! سريع دست از چادر مادر كشيد و به سرعت به طرف هومن دويد... مليكا كه متوجه حركت طاها شده بود، سريع برگشت تا مانع حركت او شود ولي نتوانست... درست هم نبود كه پشت سر او رفته و برش گرداند بخصوص كه طاها تقريبا كنار هومن رسيده بود. هومن با ديدن او تبسمي زد، خم شد و طاها را به آ*غ*و*ش گرفت و گفت: - اي شيطون اونجا حوصلت سر رفته بود؟! طاها كه انگار يكي درد دلش را فهميده بود، گفت: - اره... اه اونجا همش ادمو ب*غ*ل مي كنن و چشماشونو پاك مي كنن... انگار من نمي فهمم گريه كردن!! هومن در حاليكه با اشاره سر به مليكا مي فهماند كه طاها پيش اوست و نگران نباشد، گفت: - عيب نداره... پيش من مي موني؟! - اوهوم و زود دست مقابل دهان خود گرفت و گفت: - يعني بله! هومن داشت طاها را مي ب*و*سيد كه عرفان سر رسيد و گفت: - مي بينم... نشاني از دوست رسيده و شما ديگه بيخيال صحبت با همكاراتون شديد!! - عرفـــــــان!!! عرفان خنده اي كرد و جلوتر امد و گفت: - اونوقت اسم اين اقا كوچولو چيه؟! - طاها - به به اقا طاها مياي ب*غ*ل من؟! طاها خود را كنار كشيد، اصلا حاضر نبود آ*غ*و*ش هومن را با كس ديگري عوض كند تازه ان مرد شانس اورده بود او را اقا طاها صدا كرده بود وگرنه از او بدش هم مي امد! پدر و مادر و هديه سرگرم تعارف به كساني بودند كه به پيشواز امده بودند و رضا هم شيريني مي گرفت... يعني دوتا مي خورد و يكي مي گرفت... عده اي از همانجا خداحافظي كردند و رفتند و عده اي هم به اصرار و تعارف قرار شد به خانه بروند... گويا رستوراني براي شام رزرو شده بود كه قرار بود مهمانها از منزل براي صرف شام انجا بروند... بچه در آ*غ*و*ش هومن براي هيچ كس مهم نبود، خب از صبح ايسل ب*غ*لش بود حالا هم يك بچه ديگر... حتما بچه دوستي اشنايي فاميلي كسي بود ديگر!!! اما براي يك نفر خيلي مهم بود...آيسل!!!... چه كسي جرات كرده بود به آ*غ*و*ش دايي او برود!!! هومن با كشيده شدن شلوارش نگاهي به پايين كرد... آيسل اخمو و عصباني دستانش را به سمت او گرفته بود و مي گفت: - دايي ب*غ*ل!! هومن خندان طاها را زمين گذاشت و روي دوپا نشست و رو به طاها گفت: - طاها اين كوچولو اسمش آيسله... من داييشم! طاها زود گفت: - من دايي ندارم! هومن لبخندي زد و اينبار رو به آيسل گفت: - آيسل اسم اين اقا پسر هم طاهاست. حالا با هم دست بدين و دوس بشين!! آيسل با بدعنقي سر بالا انداخت كه نه... اصلا نمي خواست، ان پسر جاي او را در ب*غ*ل دايي اش اشغال كرده بود. اصلا هم دوستش نداشت و طاهاي مغرور هم مي خواست كه اول دختر دستش را براي دادن بلند كند!! اما در اين بين هديه به انها نزديك شد و در حاليكه لپ طاها را مي كشيد، گفت: - بچه كيه؟! هومن برخاست و گفت: - پسر يكي از همسفرامه... بچه خوبيه، اونجا كلي با هم دوست شده بوديم، اسمش هم طاهاست. هديه دستي به سر طاها كشيد و گفت: - پسر با نمكيه... راستي هومن برنامه شام داريم ها، هر كي رو خواستي نگه دار... ضمنا گويا دوستت عرفان تنها اومده، بگو زنگ بزنه خانوم بچه هاشم برا شام بيان! - باشه... با صداي جيغ آيسل به پايين نگاه كرد... هر دو بچه مثل كساني كه در حال دوئل هستند به هم نگاه مي كردند... تازه آيسل كم مانده بود كه گريه كند... هومن خم شد و گفت: - چي شده؟! آيسل اماده براي يك گريه حسابي گفت: - اين موهامو كشيد!! هومن متعجب و كمي اخمو به طاها نگاه كرد و گفت: - اره طاها؟!... چرا موهاشو كشيدي؟! طاها هم دلخور و كمي هم قلدر مابانه گفت: - چون اون، زبونش رو برام در اورد!! هومن فوتي كرد تا جلوي خنده اش را بگيرد و گفت: - هر دوتون كار بدي كردين!!... ديگه نبينم دعوا كنين ها!... حالا برين دوتايي بازي كنين... طاها، آيسل كوچيكتره مي توني مواظبش باشي؟! خب حالا بهتر بود... از اين حرف خوشش امده بود... حالا كه بزرگتر است حسابي مواظبش خواهد شد... ديگه بي خيال غرور و اين حرفها شد و دست آيسل را گرفت گفت: - بله... بيا بازي كنيم! به به بازي!!!... دوتايي كمي فاصله گرفتند... هديه در حاليكه مي خواست برود، گفت: - هومن پدر و مادر طاها كوشن؟!... نگرانش مي شن ها!! هومن برگشت و به پشت سرش نگاهي كرد... اما با ديدن صحنه اي گر گرفت... مهديار درست مقابل مليكا ايستاده بود... هرچند تنها نبودند و دوروبرشان شلوغ بود ولي به هرحال نزديك او قرار داشت! با برداشتن گامي به جلو دست طاها را در دست گرفت و گفت: - ببرم بدم به مادرش بيام. طاها دلش نمي خواست برود تازه از ان دختره خوشش امده بود!... ولي هومن بي توجه به نق زدنهاي او راه افتاد... طاها ناچار برگشت و به آيسل باي باي كرد... آيسل هم بغض كرده باي باي كرد... تازه دوست پيدا كرده بود!! هومن با گامهاي بلند به جمعي كه مليكا در ان حضور داشت نزديك شد... مهديار مي گفت: - ... خب خدا رو شكر... پس ديگه تمومه! و جواب مليكا كه: - بهتره اين بحث رو بذاريد يه وقت ديگه!!... كه هومن با تك سرفه اي اعلام حضور كرد... مليكا از نزديك شدن او جا خورد، با تعجب نگاهش كرد... هومن محكم گفت: - اومدم طاها رو بدم!! مليكا وقتي مي گفت، " ممنون" نتوانست لبخند بزند، چرا كه براحتي مي توانست حالتهاي مختلف چهره اين مرد را بشناسد!!! هومن بدون دادن جواب به او، چشم گرداند به سمت مهديار كه لبخندي هم بر لب داشت! مهديار يك لحظه كوتاه به نگاه او پاسخ داد و سپس با نگاهي به پشت سر بلندتر گفت: - معين؟!... شيريني رو بيار اينجا! پسري جوان حدود 22، 23 ساله جلوتر امد و سيني شيريني را به سمتشان گرفت و مهديار گفت: - بفرماييد... دهنتون رو شيرين كنيد! هومن هنوز براي برداشتن يا برنداشتن شيريني تصميم نگرفته بود كه مليكا گفت: - بفرماييد، خواهش مي كنم. و با اين حرف گوشه سيني را گرفته و به هومن نزديكتر كرد... با كمي تعلل دست بالا برد و يكي از ان قرابيه ها را از سيني برداشت... در همين حين اقاي فتحي در حاليكه به عصايي تكيه داده بود به انها نزديك شد... درست نبود دخترش با دو پسر جوان ان هم در مقابل دوست و فاميل و بالاخص خانواده شوهرش تنها باشد!... و ارام گفت: - دخترم ديگه بريم كم كم! مليكا با ورود پدر انگار ارامش گرفت و گفت: - بابا... ايشون اقاي دكتر رستگار هستن... از همسفراي مكه... در طول سفر يه بار حالم بد شده بود كه مزاحم وقت ايشون شديم! هنوز پدر حرفي نزده بود كه مادرش از چند گام انورتر زود گفت: - خدا مرگم بده چي شده بود؟! يعني گوش مادرها از هزار متري هم اين حرفها را مي شنود!!!... مليكا به مادر لبخندي زد و گفت: - چيزي نبود... كمي افت فشار داشتم همين! و ديگر فرصت معرفي پدرش به هومن را پيدا نكرد، هرچند به صورت م*س*تتر معرفي اش كرده بود... اقاي فتحي دست هومن را به گرمي فشرد و گفت: - خيلي ازتون ممنونم... لطف كردين! - خواهش مي كنم. اقاي فتحي با محبت گفت: - شام تعدادي مهمون داريم... اگه تشريف بياريد خوشحالمون مي كنيد! هومن مجبوري گفت: - متشكرم... راستش خونواده من هم همچين برنامه اي چيدن... درست نيست كه اونجا نباشم... با اين حال از دعوتتون خيلي ممنونم. و با خود فكر كرد، پدر و مادرش هم وقت پيدا كردند براي دادن مهماني!!... اقاي فتحي رو به مهديار گفت: - مهديار تو كه مياي؟! مهديار با تبسمي گفت: - بله، من در خدمتتون هستم!! - خيلي خب... پس پسرم ديگه كم كم جمع كنيد بريم... مامان بابا هم ميان؟! - نه، فكر كنم اونا برن خونه عمو! - باشه و رو به مليكا گفت: - دخترم تو هم خسته اي هر چه زودتر بريم بهتره! و دوباره با هومن دست داد و فاصله گرفت... مهديار بلافاصله خطاب به معين گفت: - معين... ماشين منو اوردين؟! معين دست در جيبش كرد و سوييچ را بيرون اورد و گفت: - اره بيا... - خودت برو بيارش اينجا... معين راه افتاد و مهديار رو به مليكا گفت: - اينجا باشين... الان معين ماشينو مياره! مليكا لحظه اي به صورت كلافه هومن نگاهي كرد و ملايم گفت: - نه ... ممنون... راستش قبلا خاله قول گرفته با اونا برم!! در همين حين هديه به انها نزديك شد و رو به هومن گفت: - كجا موندي تو؟!... مهمونا دارن ميرن زشته بيا!! هومن خطاب به مليكا گفت: - خانوم فتحي؟!... ايشون هديه خواهرم هستن!! و روبه هديه: - ايشون هم مادر طاها... هديه دست پيش برد و در حال دست دادن گفت: - حجتون مقبول - متشكر و هديه درحال رفتن گفت: - من رفتم... هومن زودتر بيا! هومن سري تكان داد... پرادوي سفيد مهديار در دو قدميشان توقف كرد... طاها دست از دست هومن كشيد و با ذوق گفت: - من سوار اين ماشين مي شم!! مهديار با خنده اي دست طاها را گرفت و رو به مليكا گفت: - اجازه ميدين با من بياد؟! - اشكالي نداره بياد... طاها با شادماني گفت: - هورا... من صندلي جلو مي شينم!! مهديار در آ*غ*و*شش گرفت و گفت: - به شرطي كه كمربندت رو ببندي!! طاها در آ*غ*و*ش مهديار چرخيد و گفت: - عمو؟!... ماشين شما كجاست؟! هومن به مهرباني دستش را نوازش كرد و گفت: - تو خونه هست... ماشين منو نياوردن! مليكا دوباره نگاهش را به نگاه پر تشويش هومن داد و گفت: - اجازه مرخصي مي دين؟! لبان هومن مختصر تكاني خورد مبني براينكه "بفرماييد". با حركت مليكا، هومن هم ناچار به برگشت شد... عرفان در يكي دو متري منتظرش بود... هومن داشت از كنارش رد مي شد كه عرفان بازويش را گرفت و گفت: - كجايي تو؟! - هان؟! عرفان بهتزده گفت: - هومن؟! - چيه؟! - حالت خوبه؟! - چرت نگو عرفان!!! عرفان قيافه جدي به خود گرفت و گفت: - چي ميگي تو؟!... چرت چيه؟!... ايني كه من مي بينم هومني نيست كه رفت مكه! هومن بازويش را از دست او كشيد و گفت: - ول كن!... حوصله ندارم!! عرفان با نگاه خيره اي به او گفت: - باشه... ماشينت كه نيست، برگشتني بيا با هم بريم. - نمي خواد تو برو مريم خانوم و بچه ها رو بردار بيار شام... هم ماشين بابا هست هم ماشين رضا... با يك كدوم مي رم. - تعارف نمي كنم... بيا، مي خوام ببينم چه مرگته!!... بعد رسوندن تو مي رم بچه ها رو هم ميارم. - خيلي خب... پس منتظر باش!! - برو... ماشينو ميارم همينجا! با رفتن هومن، عرفان سري به دو سمت چرخاند و كلافه دستي به گردن خود كشيد... چند دقيقه اي بود، سوار ماشين شده بودند كه عرفان سكوت را شكست و گفت: - چطورايي؟! هومن بدون اينكه چشم از خيابان بردارد، پاسخ داد: - خوبم! عرفان نيم نگاهي به او كرد و گفت: - كجايي؟! هومن با حفظ حالت قبلي فقط گفت: - عرفـــان! عرفان با نيمچه لبخندي زد به كانال شوخي: - جاي خوبيه... باش!! و چون پاسخي دريافت نكرد خود دوباره شروع كرد: - سفر خوش گذشت؟! - اره عرفان كمي حرصي دنده را جا زد و گفت: - با اين دختره چي كار كردي؟!... راستي اسمش چي بود؟! - مليكا... عرفان ابرويي بالا انداخت و گفت: - اِ... نه بابا... ارتقا درجه پيدا كردن!!... رفتني فاميليش رو هم به زور مي گفتي!! - منظور؟! - هيچي... داريم اختلاط مي كنيم ديگه!!... با پسرش كه خوب اَياغ شده بودي!! پاسخ سكوت بود... مجبوري دوباره پرسيد: - هومن مشكلي هست؟! - نه - پس چرا اينطوري.... صداي دو تيك كوتاه موبايل هومن خبر از امدن پيامكي داشت... هومن گوشي را به دست گرفت... مليـــــكا؟!!... متعجب و عجولانه انگشت روي صفحه كشيد... پيامك باز شد: " تعداد مهمون زياد باشه... معمولا در منزل ما بخش مردونه و زنونه جداست." همين!!!... دو جمله خالي... بدون پسوند و پيشوند اضافي!... اما چه حكمتي در همين دو جمله بود كه لبخندي را بر لبان هومن نشاند... مي خواست جوابي بدهد... نوشت: " برنداري ساكها رو امشب باز كني ها... خسته اي، بذارش برا فردا" مليكا با ديدن پاسخ پيامش سري تكان داد و به لحن دستوري پيام خنديد... نه خود هومن بود!!!... بلاشك!!! و جوابي يك كلمه اي داد: " حتما" دو تيك... يك نگاه سريع... لبخند و يك نفس عميق و راحت... و سرش را به پشتي صندلي تكيه داد... عرفان كه كاملا او را زير نظر داشت، گفت: - اون چوب هري پاتر رو بده ببينم!! هومن با تبسمي گفت: - چي داري مي گي؟! - مي گم اون ماس ماسك رو بده ببينم چي توش نوشته... دو ساعته من دارم فك مي زنم، دريغ از يه نگاه، لبخند كه پيشكش... حالا بده ببينم چطوري معجزه به وقوع پيوست!!! هومن بدون عكس العمل ماند... عرفان بلافاصله دست پيش برد و سعي كرد گوشي را از دست او بگيرد ولي نتوانست!! با خنده گفت: - با زبون خوش دارم مي گم اونو بده به من! - ... - هومن؟!... با توام... - ... - هومــــــن؟!!! - چيه؟! - مي خوام پيامكت رو بخونم... اي داد، اي بيداد!!!... يعني بچم از دست رفت!... خدايا حالا چي كار كنم؟!... واي!!... اغفال شدي رفت؟!... هومن به لحن و حركات دوستش، كه گاهي با مشت به سينه خود هم مي كوبيد، نگاهي كرد و گفت: - چي مي خواي؟! - ببين هومن بذار روشنت كنم تا او پيامهاتو نخونم ول كنت نيستم!! هومن خنده ارامي كرد و دوباره پيامك را گشود و گوشي را دست عرفان داد و گفت: - بفرما... عرفان يكي دوباري پيغامها را خواند... چشمانش را تا انجايي كه مي توانست گشود و دوباره خواند... بعد با حيرت گفت: - واقعا چه الفاظ عاشقانه اي!!!!... يعني شما نمي تركيد اينقدر قربون صدقه هم ميريد... اقا من كه كم اوردم... مي گم اين پسره كي بود... اون شاعره... اممم... خواجه حافظ بن سعدي مولوي... بايد بياد مقابل تو لنگ بندازه!!! گوشي را از دست عرفان گرفت و گفت: - تو ادم نميشي!! عرفان به اين جمله و بالاخص اين جمله عادت داشت... خيلي از جانب دوست و فاميل و همسر م*س*تفيض مي گرديد... با خنده گفت: - هومن.. راستش رو بگو! جريان چيه؟!... خانوم بهتون توضيح مي دن!... شما براشون توصيه هاي پر عطوفت ارسال مي كنيد!!! هومن سري تكان داد و چيزي نگفت... عرفان به اصرار گفت: - هومن نگو كه كار دست خودت دادي؟! - منظور؟! - رابطتون اونجا تا كجا پيش رفته؟! - واضح تر بگو! - ديگه واضح تر از اين؟؟!!... مگه اين محرميت قرار نبود يه محرميت ساده باشه... بعدش هم نخود نخود هر كه رود خانه خود... پس چي شد؟! - نمي دونم! عرفان نفس كلافه اي كشيد و بلندتر گفت: - ببينم.. نمي دونم هم شد جواب... شما مگه اونجا با هم رابطه اي داشتين؟! هومن هم جدي تر شد: - منظورت از رابطه دقيقا چيه؟! - هر چي؟!... هر رابطه اي غير از برخورد با يه غريبه! - بله داشتيم... تمام دو هفته رو با هم رفتيم بيرون، باهم برگشتيم... با هم خريد كرديم... باهم رفتيم زيارت... با هم رفتيم حج... - چرا؟! - چون اون يه غريبه نبود!... چون همسرم بود!.. چون دوس نداشتم اونجا تنها بره بياد... چون در اون مملكت غريبه نگرانش ميشدم!... چون... بازم بگم؟! عرفان چند لحظه اي مكث كرد و گفت: - خب حالا كه برگشتين ايران و تحويل پدر و مادرش دادي... حالا چي؟! - ... - ببينم دليل كلافه بودن امروزت چي بود؟! - ... - امروز چرا قاطي كرده بودي؟! - ... دوباره دست برد به گردنش و گفت: - فقط جواب اين سوالم رو بده!... دوسش داري؟! هومن نفس عميقي كشيد و دستي را كه روي زانويش قرار داشت مشت كرد... عرفان هم پوفي كشيد... اميدوار بود جدي نباشد!... در حد شوخي قبول داشت نه بيشتر!!... كمي ساكت شد و بعد گفت: - چقدر؟!... در چه حدي؟! هومن زير لب گفت: - چي؟! - مي گم در چه حدي دوسش داري؟! - نپرس!! چهره عرفان را هاله اي از جديت فرا گرفته بود... اوضاع بدتر از اني بود كه فكرش را مي كرد. با فاصله گفت: - يعني براي ازدواج؟! هومن صورتش را به سمت راست چرخاند و به عبور تند تند درختان از كنارش چشم سپرد... تكذيبي در كار نبود!!... عرفان حرصش را روي دنده خالي كرد... گاز در دسترس نبود!... ترافيك و شلوغي مانع عبور سريعتر مي شد!! اهسته تر گفت: - مي دوني چه كار سختي در پيش رو داري؟!... اون يه بار ازدواج كرده... يه بچه داره... - كه چي؟! - از نظر تو اشكالي نداره؟! - نه - ولي شايد پدر و مادرت با تو هم عقيده نباشن!! - ... - مي دوني راضي كردنشون چقدر سخته؟! - مي دونم... ولي مشكل من راضي كردن خونوادم نيست... مشكل من راضي كردن خودشه!! عرفان نگاهي به صورت هومن كرد و گفت: - يعني چي؟! - يعني اون زني كه من ميشناسم به اين سادگيها رضايت بده نيست!! عرفان با اخمي گفت: - حرف مفت نزن... خيلي هم دلش بخواد!!! - نمي شناسيش!!... قضاوت از دور نكن! - ببينم اون پسري كه پيشتون بود كي بود؟! - كدوم؟! - همون كه پرادو داشت!! - مهديار عرفان با كمي فكر گفت: - مهديار كمالي؟! - اوهوم - اونوقت نسبتي باهاش داره؟! - يه دوستي خانوادگي! - مجرده؟! - عرفان بيست سواليه؟! - اره... لازم باشه هزار سوالي هم ميشه... - خيلي خب پس نگه دار هم قدم بزنيم هم حرف... - نميشه!! - نترس زوده!! عرفان لبخندي زد و گفت: - نمي ترسم مشكلم اينه كه اگه نگه دارم بيست تا ماشين هم پشت سرم رديف نگه مي دارن!!... يعني طفلي ها تقصير هم ندارن ها... نه كه ازدواج نكردي ارزو به دل موندن پشت سرت بيان... حالا دارن تلافي مي كنن!! هومن برگشت عقب را نگاه كرد و با خنده گفت: - اِ... يعني از فرودگاه همين طور دنبالمونن؟! - اره خب... مي گم دوتا از اون دستمال كاغذي ها بردار از پنجره تكون بده لااقل يه كيفي هم بكنن!! خنديد و گفت: - راستي عرفان چي شد تو عاشق خواهر علي شدي؟!... - اغور بخير... مي پرسي ديگه!! - خب يه چيزهايي مي دونم... فقط مي خوام بدونم چي شد كه تصميم به ازدواج باهاش گرفتي؟! - نه كه تو خواهر كوچيكتر نداشتي... ديگه چي كار كنيم به همون رضايت داديم!! - بي شوخي لبخندي مهمان لبان عرفان شد و گفت: - نمي دونم... راستش بعد از اينكه اون روز از خونه شون زدم بيرون... دلم مثل سير و سركه مي جوشيد!!... جريان اون روز رو كه مي دوني؟! - اره - يكي دوبار تا سر كوچه رفتم و برگشتم... به شدت دل نگران بودم، مي دوني كه علي كمي اخلاقش تنده... حدس مي زدم دعواش كنه!!... كمي جلوي درشون وايستادم، اميدوار بودم كه اينطور نشه... ولي وقتي ديدم اوضاع بحرانيه، سريع ايفونشون رو زدم... فكر كن! حالا علي ايفون رو برداشته من موندم چي بگم!... گفتم منم!!... با تعجب برگشته مي گه عرفان چي شده؟!... چرا نرفتي؟!... گفتم چيزه... يعني يه چيزي جا گذاشتم... حالا در اون گير و دار مگه ذهنم ياري مي كنه بگم چي؟! عرفان خودش غش غش مي خنديد و لحن تعريفش موجب شده بود هومن هم با او همراهي كند: - يه هو مثل يه چيز روتين گفتم عينكم!!!... از بس تو خونه روزي ده بار همگي دنبال عينك بابا مي گرديم!!... يه هو به زبونم اومد... اونوقت علي ديوونه برگشته مي گه عرفان تو از كي تا حالا عينك مي زني؟!... يعني اون لحظه دلم مي خواست دايناسوري چيزي پيدا مي شد، منو درسته قورت مي داد!... خلاصه بعد يه كم من من... گفتم، اهان عينك دوديم رو مي گم!!... علي كمي مكث كرد و گفت، عرفان وقتي اومدي عينكي به چشم نداشتي ها!!!.... اون لحظه دلم مي خواست خودم با همين دستام علي رو خفه كنم!! عرفان مكثي كرد و هومن با خنده گفت: - خب بعدش؟! - هيچي ديگه... حرصي گفتم يه لحظه بيا دم در!!... اون هم اومد... ديگه نمي دوني چطور نيم ساعتي دم در معطلش كردم تا حرصش بخوابه... حالا هم وقتي صحبت اون روز مي شه كلي مسخرم مي كنه... برگشتم خونه ولي يه چيزي كم داشتم... انگار يه چيزي تو اون خونه جا گذاشته بودم... من كم سر به سر دخترا نذاشتم ولي مريم برام فرق مي كرد... بعد از اون روز با بهانه و بي بهانه تو كوچشون و دم خونه شون بودم!... يه چند ماه گذشت و راهي سربازي شدم... قبل و بعد رفتن به پادگان مي رفتم و يه كم تو كوچشون قدم رو مي رفتم تا بلكه مريم بياد بيرون و ببينمش... يه بار ديدم چند نفر با يه دسته گل وارد خونه شون شد... جات خالي هومن ديوونه شده بودم... پادگان كه نرفتم و غيبت خوردم و بخاطرش 15 روز اضافه خدمت نوش جان كردم... تا اونا بيرون اومدن، زنگ زدم به علي و گفتم بيا بيرون كارت دارم... رفتيم پارك نزديك خونشون و دل زدم به دريا و جريان علاقم به خواهرش رو بهش گفتم... منتظر يه مشت و مال حسابي از طرف علي بودم... مي دوني كه خودم خواهري ندارم و اصولا زياد نمي دونم تو چنين شرايطي يه برادر چه رفتاري داره!!... ولي علي لبخندي زد و گفت، حدس مي زدم!!!!... ولي بعد يه مدت بهم گفت، من دارم رو همه خواستگارهاي مريم يه عيبي مي ذارم ولي يه هو ديدي خود مريم دلش با تو نبود... بيا بريم فلان جا بشينيد دو كلام با هم حرف بزنيد... به هر حال تكليف مشخص بشه... اصلا باورم نمي شد علي چنين پيشنهادي بده... وقتي با مريم اومدن زبونم بند اومده بود... فكر كن من بلبل زبون زبونم بند بياد چي ميشه!!!... ديگه همين... رفتم و گفتم و دلشاد شدم حلقه رفت دستم و داماد شدم!!! هومن با لبخندي گفت: - جاي حساسش قطع كردي!!! - هي هي... اوناش ديگه خيلي خصوصيه!! هومن كمي جدي تر پرسيد: - راضي هستي؟! - خيلي... اره... خيلي زياد... هر چند اون زيادي از دستم حرص مي خوره ولي خب اون ديگه مشكل خودشه!!... من كه راضيم!!! و دوباره زد زير خنده... - راستي هومن... فكر كنم در عرض همين هفته اسباب كشي كنيم به اپارتمان جديد! - اهان... اونوقت اين يعني چي؟!... من كه از مسافرت اومدم و خسته ام!!! - غلط كردي!!... همه دوست دارن ما هم داريم!!... نگاش كن!... اصلا اسباب كشي رو نگه داشتيم برا اين هفته كه تو هم برسي!... ولي مي دوني دلم واسه چي مي سوزه؟! - چي؟! - به دلم صابون زده بودم هر وقت مريم با يه تيپا بيرونم كرد، ميام پايين پيشت ولي اگه تو ازدواج كني، در دكون ما تخته ميشه كه!! ان شب، شب شلوغي بود... در حدود ساعت دوازده خانه كم كم ساكت شد، برخلاف توصيه اي كه به مليكا كرده بود، به اصرار هديه كه مي گفت تو اگه دلت بخواد مي توني بخوابي اما من ساكها رو باز مي كنم... مجبور شد بيدار بماند و تن به گشودن ساكها بدهد... البته اين كار يك حسن بزرگ داشت ان هم اينكه آيسل خواب بود و نمي توانست شلوغي كند... با باز شدن هر كدام از وسايل هديه متحير مي گشت... در عجب بود كه برادرش اينقدر سليقه را از كجا صاحب شده و بالاخره هم نتوانست سكوت كند و گفت: - مي گم مامان... اين هومن ديگه وقت شوهر دادنش شده ها... بچم از هر انگشتش يه هنر ميريزه!!... هومن؟!... اين پارچه ها رو خودت گرفتي؟! - نه، دادم همسايم گرفته!!!! - باور كردني نيست... تو و اينهمه سليقه محاله!... از كجا مي دونستي حالا اين پارچه ها مده؟! - اِ... هديه!!... دوس نداري، خب برندار! - نه بابا... و در حاليكه عروسكها را نگاه مي كرد، گفت: - حالا آيسل گفت خيلي عروسك مي خواد ولي ديگه لازم نبود 5 تا مي اوردي!!! هومن دو تا از عروسكها را كنار گذاشت و گفت: - همش مال آيسل نيست... اين دوتا برا يكي ديگه است!! و به ياد اورد كه هنگام انتخاب عروسكها، مليكا اين عروسك لي پوش را با علاقه نگاه مي كرد و مي گفت، اينو حتما بردارين خيلي قشنگه!... مي توانست قسم بخورد كه حضور او در كنارشان مانع اين شد كه مليكا يكي از ان عروسك را براي خودشان هم بگيرد... حتي دوبار از طاها پرسيده بود، طاها؟!! تو هم از اين عروسك مي خواي و طاها گفته بود من عروسك دوست ندارم!!!!... لبخندي زد و ان را كنار گذاشت. هديه كنجكاوانه پرسيد: - پس برا كي گرفتي؟! - برا يكي گرفتم ديگه!!... تو چي كارداري!! - يعني چي؟!... من بايد بدونم... فكر كردي شهر هرته! - هديه؟! مادر گفت: - چي كار داري؟! لابد برا دختر عرفان يا يكي ديگه از دوستاش گرفته!!! هديه ابرويي بالا انداخت و چيزي نگفت ولي ان عروسك و ساك كوچولوي دستي كه داخل اتاق هومن قرار داشت و هومن خيلي جدي گفته بود، اونها لوازم شخصيه منه و كسي بهش دست نمي زنه... بدجوري به او چشمك مي زد! دو روز كامل از برگشتشان مي گذشت. همه چيز به روال عادي بر گشته بود جز يك چيز... ارامش فكري!!!... هر چه بيشتر سعي مي كرد فكر نكند، كمتر موفق مي شد. عجيب بود كه در عرض دو هفته اين چنين دلبستگي و وابستگي عميقي برايش ايجاد كرده باشد. گاهي خيلي دور مي ديد روزهايي را كه به سادگي مي گفت، من چيزي در زندگي كم ندارم! ولي حال... يك كمبود در زندگيش احساس مي كرد... يك بي قراري... يك حس تنهايي... و شايد حس زندگي!!! به خود كه نمي توانست دروغ بگويد دلتنگ بود. نه تنها دلتنگ مليكا، بلكه حتي دلتنگ ان كوچولويي كه شمشير را با تمام زورش در شكمش فرو مي كرد و مي گفت، كشتمت! تنها ارتباطش در دو روز اخير همان دو پيامكي بود كه براي مليكا ارسال كرده بود... همان پيامك هايي كه به مليكا ياداوري مي نمود قرصش را هر چه سريعتر بخورد! و مليكاي بي انصاف كه در جواب يكبار كلمه " مرسي" و يكبار كلمه "متشكرم" را ارسال نموده بود... دريغ از يك كلام حرف اضافه! ساعت هفت و نيم بود و از مطب خارج شده و براي يك سر كشي مختصر در راه بيمارستان بود. ماشين را كنار كشيد و موبايل را در دست گرفت... نام مليكا در بخش تلفنهاي شخصي و سريع سيو بود... لبخندي زد و لمسش كرد! طول كشيد تا جواب دهد! گوشي در دستش قرار داشت و نمي دانست چرا در برداشتن تعلل مي كند!! بعد از ظهر به منزل خود برگشته بود و تمام دو روز قبل را در منزل مادر بوده و انقدر با مادر حرف داشت كه كمتر فرصت كرده بود به جريانات سفر فكر كند. چشمانش را بست و با پذيرش تماس گوشي را دم گوشش نگه داشت! - بله بفرماييد. - سلام، خانوم! - سلام - چطوري خوبي؟ - بله، ممنون... حال شما چطوره؟ - من هم خوبم... طاها چي كار مي كنه؟ - اونهم خوبه، متشكر! - كجايي؟ - منزل خودمون هستم. - بسيار خب... مليكا، فردا ساعت 6 بعد از ظهر بيا مطب!... ممكنه كمي طول بكشه... اينو گفتم كه در جريان باشي؟ - چرا؟ - راستش يكي از همكارام متخصص مغز و اعصابه و فلوشيپ سردرد داره...بد نيست ويزيتت بكنه! - مطب ايشون كجاست؟ - چطور؟ - خب... ادرس مطبشون رو بديد، خودم مي رم!... ديگه مزاحم شما نمي شم!! - تنهايي؟! - نه... با مامان مي رم. اوه نه!... اصلا دلش نمي خواست با مادرش بيايد!... با اين حال گفت: - اشكال نداره!... بياييد به مطب من، ازونجا باهم ميريم! - نميشه كه!... اونوقت به مامان بگم شما چرا همراه ما مي اييد؟! خنده ارامي كرد و گفت: - قرار نيست كه دروغ بگي!... خب بگو چون شوهرمه!!!!... اتفاقا خوب هم هست با مادرت هم اشنا مي شم!! مليكا جدي گفت: - اقاي رستگار؟! - بله - اينطور نمي شه كه!! - چرا مي شه... ببين اقاي دكتر مودت تا حداقل چهار ماه ديگه ويزيتش پره!... پس تنها رفتنتون هيچ فايده اي نداره... بعدش، مي خوام خودم هم باشم... اصلا خودم معاينت مي كنم و نتيجه معاينه رو بهش مي دم! خب؟... براي ساعت شش و نيم فردا برات وقت گرفتم... پس، فردا ساعت 6، تو مطبم باش! مليكا جوابي نداد، داشت فكر مي كرد... به مادرش چه مي گفت؟!... نه مثل اينكه در كل نمي بايست مادر را در جريان قرار مي داد... چاره اي نبود!... هنوز لب براي جواب نگشوده بود كه، هومن گفت: - ببين... اون ساعت من مطب هستم و نمي تونم بيام دنبالت!... دير نكني! - ... - مليكا؟! - بله - پس گوشي هنوز دستته! - بله هست. - با مادر مياي؟ - نه... احتمالا تنها بيام! لبخندي بر لبش نشست و گفت: - باشه... هرطور راحتي! - ممنونم براتون زحمت شده. - خواهش! - ديگه كاري ندارين؟ اوف، حالا چه عجله اي داره!!! - نه - پس خدافظ - خدا نگهدارت!! تماس را قطع كرد و نگاهي به صندلي عقب انداخت و عطر پيچيده در داخل ماشين را با يك نفس عميق به كام كشيد و لبخندي زد. يك نگاه به كارت و يك نگاه به مجتمع پزشكي روبرويش انداخت و زير لب بسم اللهي گفت و به داخل ساختمان رفت، دلهره اي مخفي به وجودش چنگ انداخته بود، خوب مي دانست اگر با مادرش مي امد خيالش راحتتر بود ولي خب هومن بود و كارهايش زياد قابل پيش بيني به نظر نمي رسيد! به برد نصب شده در سمت راست ورودي نگاهي كرد... دكتر هومن رستگار جراح و متخصص داخلي طبقه دوم... نفس عميقي كشيد و به سمت راه پله رفت... براي رفتن به طبقه دوم كه ديگر نيازي به اسانسور نداشت بخصوص كه مقابل ان اسانسور چهار نفري ده نفر منتظر بودند! در پاگرد طبقه دوم ايستاد تا نفسي تازه كند و هنگام ورود به مطب بيخود نفس نفس نزند، نمي دانست چرا نفسش گرفته بود! در منزل مادرش روزي صد بار پله ها را بالا و پايين مي كرد ولي نفس كم نمي اورد!! نگاهي به ساعت كرد، هنوز پنج دقيقه اي به شش مانده بود، ولي اشكال نداشت به قول پدرش، دو ساعت زود رسيدن بهتر از دو دقيقه دير رسيدن است! چادرش را كمي مرتب كرد و وارد اتاق انتظار شد... روي تابلويي نوشته شده بود: ويزيت روزهاي شنبه تا چهارشنبه ساعت 4 الي 7 نگاهي به دوروبر كرد، اتاق انتظار خلوت بود!... دو نفر روي صندلي نشسته بودند و زني نيز با منشي سر شماره دادن چانه مي زد... منشي مي گفت: - باور كنيد امكان نداره، وگرنه براي من چه فرقي مي كنه... اولين وقتي كه مي تونم براتون بدم، براي دوشنبه هست. - اخه چرا؟!... امروز كه مطب خلوته!! - امروز اقاي دكتر بعد ساعت 6 پذيرش بيمار ندارن! براي همين هم خلوته!! - حداقل برا فردا يه وقت بديد! منشي دوباره دفتر را گشود و نگاهي كرد و گفت: - اخه ببينيد، پره... حتي يه چند نفري خارج از زمان هم وقت دادم برا روز دوشنبه هم چون از بيمارهاي خود اقاي دكتر هستيد دارم بهتون وقت اضافي مي ذارم! - براي چي؟... قبلا كه هر روز كه مي اومديم برا همون روز وقت مي دادين! - اقاي دكتر يه مدتي مسافرت بودن برا همين.... از هفته بعد دوباره به روال گذشته برمي گرده... و با اين حرف روي به مليكا كرد و گفت: - بفرماييد... وقت مي خواستين؟ مليكا كمي فكر كرد، هومن گفته بود كه خود معاينه اش مي كند پس بله مي بايست وقت مي گرفت، با اينحال گفت: - عجله اي ندارم، شما اول به كار ايشون برسيد. منشي دوباره رو به زن قبلي كرد و گفت: - خانوم نامي برا دوشنبه بنويسم؟ زن بي حوصله شالش را باز و بسته كرد و موهاي عسلي و خوش فرمش را به نمايش گذاشت و گفت: - چاره چيه!!... باشه! و بالاخره رضايت داد و رفت. منشي روپوشي كرم رنگ و مقنعه اي مشكي به سر داشت و حدود بيست و دو بيست و سه ساله نشان مي داد... خطاب به مليكا گفت: - اگه نوبت مي خواهيد اولين وقت روز سه شنبه است! مليكا چند لحظه اي سكوت كرد... بي تعارف مي دانست كه دلش مي خواهد ان جا را ترك كند، برايش اين ديدار مجدد كمي مشكل به نظر مي رسيد... تمايل به ارتباط بيشتر نداشت از عاقبت اين ارتباط مي ترسيد!... هر چند دلش برايش تنگ هم شده بود!!... ارام گفت: - پس گفتيد براي امروز نميشه؟ - نه سري تكان داد... علتش را بهتر از هر كسي مي دانست... كمي هم شرمنده شد كه او يك ساعت كامل از ويزيتش را زده تا او را همراهي كند. ولي خب حالا بهانه براي برگشتن داشت! منشي گفته بود امروز ويزيت ندارند و اولين زمان روز سه شنبه مي باشد... خيلي دلش مي خواست به اين موضوع متمسك شود و برگردد ولي از اخر و عاقبت اين كار مي ترسيد، احتمالا هومن پوست از سرش مي كند!! بخصوص كه مي دانست براي ساعت شش و نيم از دكتر ديگري كه حالا اسمش را يادش رفته بود وقت گرفته انهم به احتمال قوي با پارتي بازي... ناچار گفت: - ولي خود اقاي دكتر گفتن امروز ساعت 6 بيام! منشي اين بار سر بلند كرد و نگاه خريدارانه اي به او انداخت... حتي مي شد رنگي از تعجب را در نگاه او ديد... پرسيد: - اسمتون؟ - مليكا فتحي منشي از جا برخاست و لبخندي زد و در حاليكه دستش را براي دست دادن پيش مي اورد، گفت: - خيلي خوش اومدين... بله منتظرن... شما بفرماييد بهشون اطلاع مي دم! و با دست به صندلي اشاره كرد... و گوشي تلفن را برداشت و دكمه اي را زد و گفت: - خسته نباشين اقاي دكتر... خواستم اطلاع بدم خانوم فتحي تشريف اوردن! . . - بله... چشم و گوشي را زمين گذاشت و لبخندي به مليكا زد و گفت: - چايي بيارم خدمتتون؟ - نه... ممنونم. دو دقيقه نشده بود كه درب اتاق معاينه باز شد و مرد مسني همراه با پسر جواني كه به نظر مي رسيد پسر اوست از اتاق خارج شدند و به دنبال ان هومن نيز از اتاق بيرون امد. با چرخ مختصري كه به چشمانش داد، مليكا را ديد... لبخندي زينت بخش صورتش شد و به طرف او رفت... مليكا هم به احترام او برخاست و تبسمي در پاسخ زد... تبسمش به لبخند تبديل نشد... هومن در هيبت جديد و با روپوش سفيد برايش كمي غريبه مي نمود! در سلام دادن پيشدستي كردو پاسخ گرمي دريافت كرد: - سلام خانوم فتحي!... افتخار دادين!! و دستش را پيش اورد!... مليكا نيز مجبور به دست دادن شد!! نگاه منشي واقعا بهتزده بود... در عرض سه سالي كه منشي انجا بود، نديده بود هومن با زني دست بدهد!! پس رابطه اينها بايد نزديكتر از اين حرفها باشد، بخصوص كه پوشش و عطر ان روز دكتر ويژه بود اين موضوع را به خوبي مي دانست!... به به چه سوژه اي!!!! هومن در همان حال دست دادن پرسيد: - چطوري؟ جالب بود باز دستهاي اين دختر يخ كرده بود! ولي مليكا مي دانست اين بار از استرس ناشي از حضورش در انجا گرما به نوك انگشتانش نمي رسد... و در حال رها كردن دستش پاسخ داد: - مرسي از لطفتون، خوبم! هومن رو به منشي اش كرد و گفت: - چند ويزيت مونده؟ منشي با اشاره اي به خانوم و اقايي كه حضور داشتند، گفت: - فقط يكي هومن سري تكان داد و دوباره نگاهش را به همسفرش داد و گفت: - ايشون رو هم ويزيت كنم بعد در خدمت شمام! - خواهش مي كنم...

با صداي منشي به خود امد: - بفرماييد، اقاي دكتر منتظرتون هستن! - بله... ممنونم. برخاست... تقه اي به در زد و وارد شد. هومن پشت ميزش قرار نداشت، روپوش سفيدش را هم در اورده بود و با پيراهني سرمه اي با خطوط ابي روشن و شلواري مشكي كلا ست تيره رنگي زده و همين موجب گرديده بود كه كشيده تر به نظر برسد. با ديدن مليكا اشاره اي به مبل روبروي ميزش كرد و بفرمايي گفت و دم در رفت و گفت: - خانوم دادفر شما مي تونيد تشريف ببريد! دادفر مجبور به اطاعت شد و خداحافظي كرد... اما در واقع خيلي دوست داشت كه بماند تا فضوليش كه نه... حس كنجكاويش ارضا شود! مليكا هنوز ننشسته بود... هومن بيرون رفت و درب ورودي مطب را بست و كليد را در قفل چرخاند! صداي چرخش كليد درون قفل به اندازه يك شوك، نفسش را گرفت... اين اولين باري نبود كه تنها مي شدند اما ترسي مبهم در تنش نشست... در واقع اين ترس اختياري نبود، به هر حال هومن مرد بود و از لحاظ قدرت جسمي نابرابر!! هومن در حال ورود به اتاقش گفت: - چرا ننشستي؟! و با نگاهي به چشمان مليكا كمي چهره اش جدي تر شد!... خودش زودتر نشست البته نه پشت ميز معاينه، و با اشاره دست او را دعوت به نشستن روي مبل روبرويي كرد... مليكا سعي كرد فكر كند، به اين مرد اعتماد كامل دارد و علاوه بر ان محرمش هم هست... با كمي تعلل نشست! حد فاصلشان ميز كوچكي بود كه روي ان فقط يك گلدان كوچك با دو شاخه گل مصنوعي قرار داشت... هومن اندكي خم شد و كليد را روي ميز قرار داد، روي ميز مقابل هر دويشان، ولي كمي نزديكتر به مليكا!! دوباره برخاست و بي حرف بيرون رفت... به هنگام برگشت در يك سيني دو قوطي راني و دو بسته كيك و يك ليوان يكبار مصرف اورد و روي ميز قرار داد و خودش درب يكي از قوطي ها را گشود و در حال ريختن محتويات ان داخل ليوان گفت: - چه خبرا؟ مليكا نفس ارامي كشيد!! و گفت: - سلامتي... - طاها كجاست؟! - پيش مامانه - اوهوم و ليوان را به طرف مليكا گرفت... مليكا ليوان را به لب برد و جرعه اي نوشيد... اما تنش قرار نگرفته بود! هومن به دقت نگاهش مي كرد، خم شد و دستش را روي دستي كه ليوان را گرفته بود و لرزش مختصري داشت گذاشت و با اندك اخمي گفت: - چيه؟! مليكا با نگاهي گفت: - چي، چيه؟! هومن همانطور جدي گفت: - اين لرز يعني چي؟!... تو از من مي ترسي؟! دستش را كنار كشيد و حرصي گفت: - معمولا مطب تا ساعت هفت بازه... درو قفل كردم كه مراجعين مزاحم نشن!! و از جا برخاست و كليد را به دست گرفت و به طرف درب خروجي رفت... عمدا با سرو صدا كليد را چرخاند و درب را تا انتها گشود و طوري به ديوار تكيه اش داد كه صدايش از داخل اتاق هم شنيده شود!! به اتاق برگشت و كليد را روي ميز خودش پرت كرد و روبروي پنجره اتاقش ايستاد، عصباني بود... مليكا حق نداشت از او بترسد اين حق را به هيچ عنوان به او نمي داد... مگر در طول مدتي كه كنار هم بودند چه رفتار اشتباهي از او ديده بود كه از تنها بودن با او بترسد!!! مليكا اهي كشيد و بلند شد... اهسته به طرف هومن رفت و گفت: - من نمي خواستم ناراحتتون كنم... اصلا مگه من چيزي گفتم؟!! هومن به سمت او برگشت و تند گفت: - مگه همه حرفها رو بايد به زبون اورد... دوس دارم بدونم چي باعث شده كه پيش من احساس نا امني كني؟! مليكا مظلوم گفت: - حالا چرا عصباني هستين؟! هومن نگاه از او برگرفت و نفسش را بيرون داد و ارامتر گفت: - عصباني نيستم، بيشتر ناراحتم... ناراحت از اينكه تو بعد اين همه مدت باز بهم اعتماد نداري!! مليكا قاطعانه گفت: - اگه بهتون اعتماد نداشتم حالا اينجا نبودم... بعضي از عكس العملهاي فيزيكي هم دست خودم نيست!!! و از روي ميز كليد را برداشت و بيرون رفت، در را قفل كرد و برگشت... مقابل هومن ايستاد و تك كليد مربوطه را به داخل جيب پيراهن او انداخت!!!

هومن صاف در چشمانش نگاه كرد و گفت: - دلم برات تنگ شده بود!! مليكا از اين اعتراف صريح هومن جا خورد... اينكه مي گويند مردها پر رو تشريف دارند، دقيقا به درد اين مواقع مي خورد... دلش مي خواست دست در جيب او كرده و دوباره كليد را بردارد!!!!! سرش را پايين انداخت! انتظار جوابي هم نداشت، هر چند اگر جوابي مي گرفت " مثل من هم" يا از اين قبيل جوابها در دلش شوري بر پا مي شد!! ولي خب، در ان صورت، كه مليكا نبود!! تبسمي زد و گفت: - بشين كمي ارومتر كه شدي معاينت مي كنم! مليكا قبل از نشستن گفت: - ده دقيقه تا شش و نيم داريم. - عيب نداره! - ولي تا برسيم دير مي شه! - تا كجا برسيم؟ - خب مطب همون دكتره!! هومن لبخندي زد و جلوتر امد و گفت: - منظورت دكتر مودته ديگه... نترس طبقه پنجمه همين ساختمونه!!! دير نمي كنيم! اينبار پشت ميز خودش نشست و گفت: - نتيجه ازمايش خونتو اوردي؟ - بله - بده ببينم!... ابميوت رو هم بخور. مليكا برگشت تا سر جاي قبلي بنشيند كه هومن گفت: - ليوانت رو بردار بيا اينجا بشين. و با دست به صندلي نزديك خودش اشاره كرد... نبض و فشار خونش را گرفت و چند سوال كرد... همين طور تفنني به ضربان قلبش هم گوش داد!!! مي دانست كه نيازي نيست ولي عجيب اين اهنگ را دوست داشت!!!! هر مطلبي كه به نظرش اهميت داشت روي برگه اي يادداشت كرد و به همراه نتيجه ازمايش داخل پوشه اي قرار داد و درحال برخاستن گفت: - خب پاشو بريم! با ورودشان به مطب دكتر مودت منشي او مودبانه برخاست: - سلام اقاي دكتر، خيلي خوش اومدين!... اقاي دكتر مودت گفته بودن كه تشريف ميارين... داخل مريض هست... اطلاع بدم بهشون يا منتظر مي شيد بيمارشون بيرون بياد؟! هومن بدون لبخند و خيلي با كلاس گفت: - نه، نيازي نيست! منتظر مي شم! و روبه مليكا كرد و اهسته گفت: - صندلي خالي هست بشين ديگه! مليكا سري بالا انداخت و گفت: - همينطوري راحتم! - باشه با بيرون امدن بيمار از اتاق، منشي دوباره برخاست و گفت: - بفرماييد اقاي دكتر! با ورودشان به اتاق، مليكا با دكتر مسني مواجه شد كه موهاي جو گندميش چهره ارامش بخشي از او ساخته و كمي تپل و خيلي خوش خنده بود! طبق عادت هميشگيش براي هر بيمار نيم خيز مي شد ولي براي دانشجوي سابقش انرژي بيشتري صرف كرد و كامل بلند شد! هومن جلوتر رفت و دست داد... اقاي دكتر مودت با خنده گفت: - خيلي بي معرفتي!!... نا سلامتي تو يه ساختمونيم ولي سال به سال همديگه رو نمي بينيم! هومن هم خنده اي كرد و گفت: - اخه شما از ساعت دو در مطبتون هستين تا هشت شب... كي ميشه ديدتون؟ دكتر مودت بلند تر خنديد و گفت: - اشتباه به عرضتون رسوندن اقاي دكتر تا نه اينجام!!!... بفرماييد بشينيد... پس بيمارمون ايشونه!!... خوبي دخترم؟! مليكا با همان لحن ملايم هميشگي گفت: - ممنونم... دكتر مودت رو به هومن گفت: - خب تعريف كن ببينم مشكل چيه؟! هومن پرونده را روي ميز گذاشت و توضيح مختصري را هم به ان اضافه كرد... دكتر مودت عينكش را به چشم زد و در حين بررسي كاغذهاي زير دستش گفت: - ازمايش كه مال پنج شيش ماه پيشه... نياز به تكرار داره! و اخمي هم به دانشجوي سابقش كرد كه يعني من اينطوري بهت درس دادم!!! هومن گفت: - حق با شماست ولي با توجه به اينكه اصلا داروهاشون رو استفاده نكرده بودن به احتمال زياد نبايد وضعيتشون تغيير انچناني داشته باشه... براي همين فكر كردم يه ماه بعد از استفاده كامل از داروها دوباره ازمايش بدن!! دكتر مودت گفت: - خب دخترم چرا داروهات رو نخوردي؟ مليكا ملتمسانه به هومن نگاه كرد و هومن با اخمي متوجهش كرد كه بايد خود پاسخگو باشد!!

مليكا گفت: - حالا يك هفته اي هست كه مرتب مي خورمشون!! دكتر مودت با لبخندي به هر دو نگاهي كرد و گفت: - خب... كجاي سرت درد مي كنه؟! مليكا با دست به شقيقه اش اشاره كرد... دكتر دوباره پرسيد: - شدت دردش چقدره؟ مليكا كمي فكر كرد و گفت: - نمي دونم براي اندازه اين درد از چه مقياسي استفاده كنم؟... خب درد مي كنه!! هومن لبخندي زد و انگشتش را مقابل دهانش گرفت از يك مهندس غير از اين هم انتظار نمي رفت!!!... دكتر مودت با حوصله تر بود: - منظورم اينه كه وقتي كه درد مي كنه مجبور به استفاده از مسكن هم مي شي؟ - گاهي بله! - اونوقت بعد از مصرف مسكن دردش اروم ميشه؟ - بيشتر اوقات بله! - چه مسكني مصرف مي كني؟ مليكا تبسمي زد و گفت: - هر چي دم دستم باشه... استامينوفن... كديين... هيپو پروفن... خلاصه هر چي كه فِن داشته باشه... دكتر مودت خنده اي كرد و گفت: - خيلي زحمت مي كشي!!! مليكا هم خنديد... دكتر مودت گفت: - همراه با سردرد علايمي مثل حال بهم خوردگي يا كاهش بينايي و يا هر علايم ناراحت كننده ديگه اي هم بهت عارض مي شه؟ - نه!... فقط گاهي سرگيجه... كه اون هم هميشه علتش كاهش فشار خونم هست! - پس اينطور!!... دخترم ديگه با شما كاري ندارم!... ميشه چند لحظه بيرون تشريف داشته باشي؟! مليكا برخاست و با تشكري خارج شد. دكتر مودت بعد از خروج مليكا گفت: - جريان چيه؟!... چه چيز مشكوكي به نظرت رسيد كه به من مراجعه كردي؟! هومن تقريبا منتظر اين سوال بود اما جوابش را مي بايست مي پيچاند! مهمترين علتش اين بود كه اطمينان داشت اگر مليكا مي فهميد تنها خودش مي خواهد ويزيت كند بي هيچ ترديدي با مادرش مي امد، پس طوري برنامه چيده بود كه مليكا مجبور شود تنهايي بيايد!! اما اين پاسخي نبود كه بتوان به دكتر مودت داد! با كمي تعلل جواب داد: - خب... در مورد مشكل ايشون شما مطالعه و تجربه بيشتري داشتين... اينه كه فكر كردم شما ويزيتشون كنيد بهتر باشه!! دكتر مودت ارنج خود را به ميز تكيه داده و دستش را به زير چانه اش گرفته بود و به دقت نگاهش مي كرد: - همين؟! - تقريبا بله!... ازونجايي كه اين سردردها مدت چند ماهه كه افزايش پيدا كرده گفتم شايد لازمه دقيقتر معاينه بشه!!! دكتر مودت دست از چانه خود برداشت و به صندليش تكيه داد و گفت: - خودت بهتر مي دوني كه كم خوني يه دليل كافي برا سردردش هست و يا افت فشار خودش به تنهايي مي تونه دليل كافي باشه! سردردش يه عارضه كاملا طبيعيه كه همه ما كمابيش تحت شرايط خاصي دچارش مي شيم، اون حتي علائم ميگرن هم نداره و به قول خودش با يه مسكن معمولي مشكلش حل ميشه، نگو كه اينارو نمي دونستي!!! بخصوص تو كه حالا ديگه اوازه اي هم به هم زدي!! اينكه يه مدتيه سردردش بيشتر شده احتمالا بايد برگرده به يه سري مشكلات شخصي كه همه ما گاهي باهاش دست به گريبان مي شيم... بعد يك مرتبه حرفش را قطع كرد و گفت: - عاشقي؟!!! هومن با حيرت و غافلگير شده به او نگاه كرد... دكتر مودت ارام با نوك انگشتانش به روي ميز ضربه مي زد و از غافلگير كردن هومن ل*ذ*ت مي برد... لبخندي زد و پوشه را روي ميز به طرف هومن سراند و گفت: - بگير... چيزي نيست كه خودت از عهدش بر نياي!!... بعد از تموم شدن داروهاش يه ازمايش فريتين براش بنويس. هومن از جا برخاست... از شوك جمله استاد خارج نشده بود... با احترام گفت: - خيلي ممنون مزاحم شديم! دكتر مودت به جاي جواب، گفت: - دختر خوبي به نظر مي رسيد!!! هومن با چشماني گشاد شده، نگاهش كرد... دكتر مودت خنده اي كرد و گفت: - به سلامت!! با خروجش از اتاق، دكتر زير لب گفت، اين جوونا فكر مي كنن ما اين موها رو تو اسياب سفيد كرديم... يا اينكه هيچ وقت جوون نبوديم!!! هومن از اتاق كه بيرون امد با تعجب دوباره برگشت و به درب بسته اتاق نگاهي كرد، هنوز در عجب بود!!! ابرويي بالا انداخت و به سمت مليكا حركت كرد و گفت:

- بريم.

منتظر اسانسور بودند كه مليكا پرسيد: - چي شد؟ - چي، چي شد؟! - دكتر ديگه!... چي گفت؟! - هيچي، مگه قرار بود چيز خاصي بگه؟! - اِ... خب پس برا چي به من گفت بيام بيرون؟! هومن با تبسمي جواب داد: - چه بدونم!! دكتر مودته ديگه!!!! درب اسانسور را باز نگه داشت تا مليكا سوار شود... به محض سوار شدن مليكا دوباره با اصرار پرسيد: - مگه ميشه؟!... مي خوام بدونم چي گفت؟! هومن كلافه جواب داد: - هيچي نگفت باور كن!!! و با خود انديشيد البته غير از اينكه گفت، " عاشقي؟" و " دختر خوبي به نظر مي رسه!" مليكا شانه اي بالا انداخت و گفت: - باشه نگيد... به هر حال زياد هم اهميت نداره... چون كسي كه دربدر به دنبال مردنه، ديگه از چيزي نمي ترسه!! هومن لحظه ای درنگ کرد، هضم کلماتی که از دهان ملیکا خارج شده بود برایش سخت مینمود، درنگ جایز نبود... خشمی ناخواسته وجودش را در برگرفت، بازوی او رادر دست فشرد و قاطعانه و کلمه به کلمه برایش هجی کرد: - ديگه... هيچوقت... اين حرف رو نزن... فهميدي؟! مليكا بهت زده از خروش ناگهاني او فقط نگاهش كرد... هومن بازويش را فشرد و گفت: - فهميدي يا نه؟! مليكا اب دهانش را قورت داد و سري به تاييد تكان داد... هومن پوفي كشيد و بازوي او را رها كرد... انگشتانش را لاي موهايش فرو برد و كمي نگه داشت ، خود نيز از عكس العملهاي تندش سر در نمي اورد... در كل ادم صبوري بود و خوددار، اما در برخورد با مليكا، كاملا به اين امر واقف بود كه نمي تواند زياد بردباري پيشه كند!! به ديواره اسانسور تكيه زد و ارام گفت: - دكتر گفت، بي خود برش داشتي اورديش اينجا، هيچيش نيست!!... مليكا خيره شده به درب اسانسور، چيزي نگفت. هومن نيم قدمي به سمت او امده بود كه اسانسور ايستاد... بيرون كه امدند مليكا سرد گفت: - خيلي براتون زحمت شد، ممنونم! هومن تبسمي زد و سرش را يكطرفه گرفت و گفت: - كجا؟! مليكا نفس عميقي كشيد و گفت: - پرسيدن نداره... معلومه خونه!!! - نه بابا!... كلي كار دارم باهات!!!! و با اين حرف دستش را ثانيه اي به كمر او نهاد و وادار به همراهيش نمود! مليكا با لحن مواخذه كننده اي گفت: - اقاي رستگار؟! هومن لبخندي زد و در جواب گفت: - جونم!!!! مليكا كلا يادش رفت، مي خواست چه بگويد!! هومن خنده ارامي كرد و گفت: - حالا كه تو، عصباني هستي!! بيا اينجا هم بريم، بعد يه فكري برا اروم شدنت مي كنيم!! مليكا نمي دانست چرا اين شعر مدام در ذهنش رژه مي رود " هر دم از اين باغ بري مي رسد، تازه تر از تازه تري مي رسد." هومن او را به ساختمان كناري كه يك كلينيك بود هدايت كرد و خود به سمت پذيرش رفت و دو دقيقه اي برگشت و فيش مخصوص تزريقات را همراه ب 12 كف دست مليكا نهاد و با اشاره اي به سمت تزريقات گفت: - بفرماييد... من اينجا منتظرم. و با خود فكر كرد اين طور بهتر است، حداقل كولي بازي در نمي اورد!! مليكا چاره اي غير از رفتن نداشت، نمي خواست كه با او كشتي بگيرد... در حين رفتن خنده اش نيز گرفته بود، گاهي برايش غير قابل پيش بيني مي شد.

وقتي برگشت، هومن در مقابل درب خروجي ايستاده و به بيرون خيره شده بود. با احساس حضور مليكا، نگاهي به سمت او انداخت و گفت: - داره بارون مياد! - چيز عجيبي نيست، اواخر ارديبهشت ماهه!! و با اين حرف نفس عميقي كشيد و عطر ملايم خاك نم خورده را با تمام وجود بوييد. هومن پرسيد: - بوي بارون رو دوس داري؟! - مگه كسي هم پيدا ميشه دوست نداشته باشه؟! - نمي دونم چرا هميشه اين بو، حس پاكي رو در ذهن من القا مي كنه!! و به طرف مليكا برگشت و گفت: - بيا تا شديدتر نشده بريم! مليكا با حالت متعجبي گفت: - كجا؟! هومن دوباره نگاهي به اسمان انداخت و گفت: - ماشين تو پاركينگه! و مچ دست مليكا را گرفت و در حين كشيدن ان گفت: - بدو، بارون داره تند ميشه! فرصت اعتراضي به مليكا نداد و او را پشت سرش كشاند، هنوز دو گامي بيشتر نرفته بودند كه باراني سيل اسا تمام افراد حاضر در خيابان را غافلگير كرد... همه در حال دويدن بودند... هومن بدون اينكه دستش را رها كند تا سرازيري ورودي پاركينگ، او را نيز وادار به دويدن كرد. به به، چه باران به موقعي!!! همينكه زير مكان مسقفي رسيدند، دستش را رها كرد... ابروان نگهبان دم در پاركينگ از شدت تعجب به موهايش چسبيده بود، با اين حال گفت: - اِ... اقاي دكتر شمايين؟!!! هومن در حاليكه خندان به سر و وضع خيسش مي نگريست، گفت: - سلام... خسته نباشين اقا ناصر! اقا ناصر با نگاه مشكوكي به خانوم همراه هومن، گفت: - ممنون شما هم خسته نباشين. هومن، رو به مليكا گفت: - بيا، ماشين اين سمته! تا مليكا لب به اعتراض گشود، هومن ارام كنار گوشش گفت: - نه مليكا... اينجا بحث نكن... خواهشا!!! مليكا نفسش را بيرون داد و ناچار به دنبالش راه افتاد!!! هومن دزدگير را زد و نخست درب جلو را باز كرد و خطاب به مليكا، گفت: - بفرماييد. مليكا واقعا مانده بود چه كند!... گفت: - ولي... هومن بلافاصله گفت: - اينجا نه!... بشين بعد هر قدر دلت خواست با هم بحث مي كنيم!! مليكا نشست... هومن ماشين را دور زد و قبل از نشستن، لباس و موهايش را يكبار ديگر تكاند و صورتش را بالا گرفت و زير لب گفت: - خدا جون متشكرم ، عجب وقتي به دادم رسيدي!!! نشست و در حين حركت پرسيد: - سردت نيست؟! - نه... هوا خوبه! باران همچنان مي باريد... هومن با شيطنت گفت: - حالا بفرماييد... چي مي خواستي بگي؟!... جري، بحثي، دعوايي!!! مليكا سري تكان داد و چيزي نگفت! هومن با خنده گفت: - پس وضعيت سفيده؟! مليكا م*س*تاصل گفت: - ببينيد اقاي رستگار، نه درسته من سوار ماشين شما بشم! نه درسته شما در خيابون دست منو بگيريد! و نه درسته اصلا با هم ديده بشيم!! هومن ابرويي بالا انداخت و با خنده گفت: - سعي مي كنم يادم بمونه، ولي قول نمي دم ها!!! واقعا كه... ديگر چه جوابي مي شد به اين مرد داد!... مشكل اينجا بود كه بقدري نمك گيرش بود كه به هيچ وجه نمي توانست با او تند حرف بزند! هومن زير چشمي نگاهش كرد، حسابي سرحال بود، اصلا تصورش را هم نمي كرد به اين سادگيها بتواند او را وادار به همراهي كند... گفت: - از پدر و مادرت چه خبر؟... چطورن؟ - ممنون، خوبن. - نگفني مشكل پدرت چيه؟! - پدرم... يه بار برا تعويض لامپ تو حياط رفته بود بالاي نردبون كه نردبون سر مي خوره و ميوفته زمين... به همين سادگي هم پاي چپش و هم لگنش شكست... متاسفانه به علت داشتن ديابت روند بهبوديش خيلي كند بود... ولي شكر خدا حالا حالش بهتره. - خب خدا رو شكر... ولي مي خوام ببينمشون! مليكا با كمي فكر گفت: - باشه... يه بار ميارمش مطبتون. - نه... خودم برا ديدنشون ميام!! مليكا داشت در ذهن حرف او را حلاجي مي كرد و به اين مي انديشيد كه چگونه بايد امدن او را توجيه كند!!!... هومن او را از فكر بيرون كشيد: - طاها چي كار مي كنه؟! - هيچي... طبق معمول شلوغي! - راستش رو بخواي دلم براش تنگ شده!!! مليكا تبسمي زد و گفت: - فكر كنم اون هم همينطور!... از وقتي برگشتيم دايم ورد زبونش عموه... مامان پرسيد كه عمو كيه؟... گفتم همون اقاي دكتري كه ديدين طاها تو فرودگاه رفته بود پيشش، از بس به طاها محبت كرده بودن كه طاها هر موقع فرصت پيدا مي كرد مي رفت به اتاق ايشون!! هومن فكر كرد باز رحمت به معرفت طاها!!! و گفت: - پس پيچوندي؟! مليكا خيلي جدي گفت: - نه... راستش رو گفتم... كجاي حرفم درست نبود؟!

هومن ابرويي بالا انداخت و چيزي نگفت. مليكا نگاهي به خيابان كرد و گفت: - تو همين چهارراه پياده ميشم! ثانيه اي سرش را به سمت او چرخاند و گفت: - چرا؟! كاري داري؟ - نه... سوار تاكسي مي شم، يه مسير م*س*تقيمه! - خب حالا هم فكر كن سوار تاكسي شدي!! مليكا نفس كلافه اي كشيد و گفت: - اقاي رستگار... هومن كلامش را نصفه گذاشت و گفت: - عمرا اگه تو اين بارون پيادت كنم... پس بي خود چونه نزن! سرش را به سمت پنجره چرخاند، ديگر از توضيح دادن خسته شده بود، خوب مي دانست نمي تواند نظر اين مرد را عوض كند. هومن از خلع سلاح كردن او غرق ل*ذ*ت بود... بعد از اندك زماني گفت: - مليكا!! نمي دوني!... وقتي ساكها رو باز كرديم هديه داشت از تعجب پس ميوفتاد!! مليكا دل از نگاه به باران كند و با تبسمي گفت: - چرا؟! هومن خنديد: - باورش نمي شد خريدها انتخاب من باشه... هر چند حق هم داشت!! - خوششون اومد؟ - اره، خيلي...، دستت دردنكنه - خواهش مي كنم. - راستي... گفتي طاها خونه مامانته؟! - بله پشت چراغ قرمز توقف كرد، نگاهش را به سمت مليكا چرخاند و گفت: - پس يه زنگ به مامانت بزن بگو امادش كنه بريم برش داريم!! مليكا با چشماني گشاد شده، پرسيد: - چرا؟! و هومن خيلي خونسرد گفت: - بريم شام... دوس دارم طاها رو هم ببينم! مليكا در حاليكه تمام تلاش خود را مي كرده لحن خود را كنترل كند، گفت: - معلومه چي دارين مي گين؟! - اوهوم... مي خوام امشب شام رو همراه طاها كوچولو و همسر شرعيم بخورم!!... جرمه؟! - نه جرم نيست... ولي درست هم نيست، اصلا فكر كردين اگه يه اشنا ببينتمون چي ميشه!! هومن دنده را جا زد و حركت كرد: - برات مهمه؟! - بله برام مهمه... خيلي هم مهمه... مهمه چون من يه نفر تنها تو بر و بيابون نيستم... چون در يه جامعه زندگي مي كنم، چون پدر و مادري دارم كه بيشتر از جونم دوسشون دارم و حاضر نيستم عملي انجام بدم كه احيانا موجب رنجش اونها بشه... چون پسري دارم كه سر نوشت و ايندش برام با ارزشه... - يعني تو حاضري براي رضايت ديگران، از خواسته و عقيدت بگذري؟ - نه، معلومه كه نه... هر جا پاي اعتقاداتم به ميون بياد محكم پاش هستم و اجازه نمي دم احدي بهش توهين كنه... اما هيچوقت حاضر نيستم بخاطر يه كاري كه نه زياد مهمه و نه با ارزش، ارزشهام رو زير پا بذارم. هومن كمي سكوت كرد... بعد با ارامش گفت: - اگه من بهت قول بدم جايي ببرمت كه كاملا لژ م*س*تقل خانوادگي داره و به حتم كسي نمي تونه ما رو ببينه چي ؟! - نه اقاي دكتر، نه... از چهره هومن نمي شد چيزي خواند... راهنما زد و به چپ پيچيد... مليكا سريع گفت: - مي بايست به سمت راست مي رفتين!! هومن زير لب گفت: - مي دونم. دوباره اضطرابي ناخواسته به تن مليكا نشست ولي چيزي نگفت... همين يكي دوساعت پيش به اين مرد گفته بود، به او اعتماد دارد و البته اغراق هم نكرده بود، واقعا داشت!! پس اعتراضي نكرد و حواسش را دوباره به باران داد!!! هومن زير چشمي نگاهش كرد و لبخند محوي زد. حدود پنج دقيقه بعد ماشين را كنار كشيد و توقف كرد... مليكا نگاهي به اطراف انداخت، چيز خاصي نبود، يكي از خلوتترين خيابانهاي شهر... يك طرف خيابان كلا ديوار پادگان بود و طرف ديگرش احتمالا ورزشگاه!!... سرش را به سمت هومن چرخاند و تا نگاه او را متوجه خود ديد، تكيه اش را به پشتي صندلي داد و در حاليكه به صداي چكاچك قطرات باران و مبارزه بي امانشان با سقف ماشين گوش مي داد، گفت: - بارون قشنگيه!!! لبخند هومن پر رنگتر شد... همانطور كه محو تماشاي مليكا بود، از ذهنش گذشت كه چقدر دوستش دارد!... نفسي كشيد و گفت: - امشب خونه مامانت اينا هستي؟ - نه، به احتمال قوي برگردم خونه! - سختت نيست تو خونه تنهايي؟ - طاها برام نعمتيه!... قبلا اگه شبي مسعود به هر دليلي نمي تونست بياد خونه، اون شب رو مي رفتم خونه مادرم... ولي حالا ديگه بايد عادت كنم... انسان موجود مقاوميه، زود به شرايط عادت مي كنه!! هومن مكثي كرد و گفت: - نظرت كه راجع به شام عوض نمي شه؟! - نه! - باشه، نيا... ولي طاها رو باهام بفرست بياد، مي خوام ببينمش... توضيحش هم ساده است... اين دو تا تو سفر با هم صميمي شده بودن و حالا كه رفته بودم مطبش، ازم خواست تا يكي دو ساعتي با طاها برن بيرون من هم نتونستم نه بگم!!! مليكا لبخندي زد و گفت: - باشه هومن خم شد و از روي صندلي عقب بسته اي را برداشت و گفت: - مي خواستم اينو بعد از صرف شام بهت بدم ولي خب، قبول نكردي بياي، بفرماييد! مليكا چشمانش را ريز كرد و پرسيد: - چي هست؟! هومن صاف و پر احساس در چشمان او نگاه كرد و گفت: - بدهي من به شما!! مليكا هنوز سر در نياورده بود كه هومن بسته را به لب برد و ب*و*سيد و دو دستي تقديم همراهش كرد!! مليكا بسته را از دست او گرفت... هنوز در بهت بود... بسته به كاغذ كادوي ساده و سفيدي كه روباني قرمز رنگ دورش پيچيده شده بود، مزين گشته بود... ان را با احتياط گشود... خداي من!!!! درب جعبه را گشود و با احترام برش داشت... نفس عميقي كشيد، بوي عطر ملايمي در مشامش پيچيد... انگشتش را ارام روي جلد قرآن حركت داد... خدا را شكر كه به هنگام خروج از خانه وضو گرفته بود... اهسته بلندش كرد و بر لب برد و ب*و*سيد... ورق زد، بوي خوش صفحات معطر ان فضاي ماشين را عطراگين كرد... صفحاتش صدفي رنگ و حاشيه اش با زيباترين شكل ممكن تزيين شده و تمام حروف والي ان رنگي بود... به طور منحصر بفردي زيبا بود... مليكا سرش را چرخاند و به هومن نگريست... هومني كه خود ثانيه به ثانيه عكس العمل او را تحت نظر داشت... لب باز كرد، چيزي بگويد كه هومن با بالا اوردن دستش مانعش شد و گفت: - نه... با ارزشتر از اونه كه به تعارف بياد. مليكا ارام قران را بست و با نگاه قدرداني فقط يك كلمه گفت: - ممنون لطافت عجيبي در نگاه او دويده بود كه هومن را بيقرار مي كرد... دستش را به اهستگي پيش برد و روي دست مليكا قرار داد... همان كه روي قران بود... لحظه اي چشمانش را بست و از دلش گذشت: " شنيدم تا مهريه زني رو ندادي، نمي توني مهرش رو طلب كني... خدايا مهريه اش از من، مهرش از تو!!!" و دست كوچك پنهان شده در دستش را گرفت... فشرد و بلند كرد... به چشمانش نگاه كرد و دست را بيشتر فشرد... لبانش را بر روي انگشتان او نهاد و به نرمي ب*و*سيد... بدون رها كردن دستش، بار ديگر در چشمان پر اب او خيره شد... تا چكيدن كامل قطره اي كه گوشه چشم او جا خوش كرده بود... لبخندي زد و رهايش كرد.

ماشين را روشن كرد و خيابان را دور زد و راه امده را برگشت.

طاها سيب زميني سرخ كرده اش را پر از سس قرمز كرده و با ل*ذ*ت در حال خوردن بود، هر چند لباسش را هم كثيف كرده بود... هومن دستمالي برداشت و صورت سسي او را پاك كرد.. طاها سيب زميني را پس زد و گفت: - چرا پيتزامو نميارن؟ هومن خنديد و گفت: - تا اماده بشه طول مي كشه طاها نگاهي به اطراف كرد و گفت: - من پيتزاي يه جاي ديگه رو دوس دارم، همونجا كه صندلي هاش قرمزه... مغازش هم از اينجا كوچيكتره!!! برا بچه ها بادكنك هم مي دن!! هومن در حاليكه مقداري از سالادش را به دهان مي برد، گفت: - اسمش چيه؟... اسم رستوران رو ميگم! - نمي دونم... از اونوقت نرفتيم! - از كدوم وقت؟ - از وقتي بابا رفت!!! هومن نفسي كشيد و دوباره چنگال را به ظرف برگرداند و گفت: - برات بادكنك هم مي گيرم! طاها ذوق زده گفت: - 5 تا؟ - اره هر چند تا كه بخواي! طاها خوشحال خنديد... حالا شايد از پيتزاهاي اين مغازه هم خوشش مي امد!!! تازه سوار ماشين شده بودند... طاها مشغول بازي با بادكنكهاي فوت نشده بود! رو به عمو گفت: - اينو برام باد مي كنين؟ - اره... صبر كن، بعد از اينكه ماشين رو نگه داشتم بادش مي كنم. طاها باشه اي گفت و دوباره مشغول بازي شد... هومن سر كوچه منزل مليكا توقف كرد... مي دانست شب را به خانه خودش بر مي گردد. بادكنك قرمز را گرفت و باد كرد... طاها دستانش را به هم كوبيد و گفت: - واي چقدر بزرگه!! هومن لبخندي زد و طاها را روي پاهايش نشاند و گفت: - حالا بگو ببينم طاها كوچولوي من اين روزها چي كارا مي كنه؟! پسرك اخمي كرد و گفت: - من ديگه كوچولو نيستم، بزرگ شدم! هومن خنديد: - اوه... بله!... يادم رفته بود!... با تفنگها و شمشيرات بازي مي كني؟! طاها انگار به ياد مطلب مهمي افتاده باشد، گفت: - نه... با پي اس پيم بازي مي كنم! هومن يك ابرويش را بالا گرفت و گفت: - خب، پس پي اس پي هم داري؟! طاها با خوشحالي گفت: - عمو مهديار برام اورده!!! هومن لحظه اي نگاهش ثابت ماند و بعد اخم كمرنگي كرد و گفت: - عمو مهديار كي اونو برات اورده؟! - فردا!!!... هومن با اندكي فكر گفت: - منظورت ديروزه؟! - نه... قبل ديروز! احتمالا منظورش پريروز بود!... دوباره پرسيد: - بعد از برگشتن از مسافرتمون ديگه... نه؟! طاها سري تكان داد و گفت: - اوهوم توقفي كرد و دوباره پرسيد: - اونوقت عمو مهديار كجا اينو بهت داد؟! - اومده بود خونه مامان جون!! - تنهايي؟! - نه... بابا مامانش هم بودن! هومن نفسش را به بيرون فوت كرد و با احتياط پرسيد: - عمو مهديار گل و شيريني هم اورده بود؟! طاها فكري كرد و گفت: - گل نياورده بودن، ولي شيريني اورده بودن... از اونها كه روشون ميوه داره، شكلات داره... من شكلاتيش رو خوردم!! خوب مي دانست پرسيدن اين سوالها از بچه درست نيست ولي مي بايست مي فهميد... چاره اي نداشت، بي خبري برايش غير قابل تحمل تر مي نمود... با چهره اي كه به وضوح در هم رفته بود، پرسيد: - مامان و عمو مهديار با هم حرف هم زدن؟!... منظورم اينه كه... پوفي كشيد... نه نمي توانست بيش از اين براي بچه توضيح دهد... اميدوار بود طاها خود چيزي بگويد!! طاها با ل*ذ*ت، با همان ل*ذ*تي كه هنگام كشف مطلب جديد به او دست مي دهد، گفت: - نه... مامان دختر بدي شده بود... بعد از رفتن عمو مهديار اينا، مامان جون دعواش كرد!... گفت، مهمون... مهمون... عمو مهمون چيه خداست؟! هومن مشكوك گفت: - حبيب خداست.... مهمون حبيب خداست... منظورت اينه؟ - اره... مامان جون گفت مهمون حبيب خداست... گفت خيلي كار بدي كردي كه از اتاق بيرون نيومدي... - مامانت چي گفت؟! - نمي دونم... نشنيدم!! هومن نفس راحتي كشيد... در حاليكه با انگشتانش موهاي طاها را نوازش مي كرد، گفت: - طاها عمو مهديار رو بيشتر دوس داري يا منو؟! طاها كمي فكر كرد، عمو مهديار برايش پي اس پي خريده بود... پي اس پيش را خيلي دوست داشت... اما...

اما... اما انگشتانش را مثل عمو لاي موهايش فرو نمي برد، قلقلكش نمي داد تا بخندد... محكم در آ*غ*و*شش نمي گرفت تا نفسش بند بيايد!!! و از همه مهمتر شانه هايش... شانه هاي عمو گرماي محبت پدر را داشت و آ*غ*و*شش بوي... ناخود اگاه گفت: - عمو؟!... شما بوي بابا رو مي دين!!! لحظه اي عضلاتش منقبض شد و مات در چشمان كودك نگريست و بي هوا در آ*غ*و*شش كشيد... محكم محكم... انقدر محكم كه نفس طاها را بند بياورد و دلش را غرق امنيت كند!! هومن غوطه ور در احساس ناب و پاك پسرك گفت: - دوست داري بابات بشم؟! طاها سر از سينه او برداشت و گفت: - باباي خودم ديگه نمياد؟! هومن ثانيه اي نفسش را حبس كرد و بعد با فشار بيرون داد، چه سخت بود پاسخ اين سوال براي كودكي پنج ساله!!... ايا دروغ و انتظار دواي درد اين كودك بود؟!... نه!!... بي شك نه!... بچه حق داشت كه بداند... بداند تا با هر در زدني به اميد ديدن پدر تا دم در ندود و نااميد بر نگردد... با صدايي گرفته گفت: - نه طاها... ديگه برنمي گرده!! طاها لب برچيده بود... بغض كرده بود... صدايش بريده بريده و پر درد بود: - ديگه ماكاروني دوس ندارم!!!... اگه بابا بياد، ديگه هيچوقت ماكاروني نمي خوام!!!!! تقصير من بود، بابا رفت!! هومن مكثي كرد... هميشه حرفهاي زيادي پشت حرف بي ربط كودك بود... ارام گفت: - نه عزيزم تقصير تو نبود، تقصير هيچ كس نبود! حالا قطرات اشك هم بر گونه ي طاها كوچولو ديده مي شد: - تقصير من بود... من ماهي دوست ندارم... مامان ماهي گذاشته بود با برنج... گفتم من اينو دوس ندارم... من ماكاروني مي خوام... مامان گفت غذا همينه، بايد بخوري!! گفتم نمي خورم... دوست نداشتم... دلم ماكاروني مي خواست!!... مامان گفت، از ماكاروني خبري نيست... گفتم من ماكاروني مي خوام... ماكاروني مي خوام... هومن به حركات عصبي بچه نگاه مي كرد، حرفي نمي زد، شايد نياز بود كه اين كوچولو حرفهايش را تا انتها بزند تا خالي شود... شايد تا ان موقع اين حرفها را به كسي نزده بود... شايد غم اطرافيانش انقدر سنگين بوده كه به غم كودك اهميتي داده نشده... شايد... طاها جوري تعريف مي كرد كه انگار همين حالا و همين جا ماكاروني مي خواهد... داد مي كشيد و گريه مي كرد!!... و هومن فقط گوش مي داد... - مامان گفت نه... من عصباني شدم و قاشقم رو پرت كردم... خورد به سر مامان!!... بابا عصباني شد و منو زد... از رو دستم زد... و برم داشت برد تو اتاقم و گفت، اصلا امروز ناهار بي ناهار!!! طاها هق هق مي كرد... گريه اش بي امان شده بود: - بعد رفت... ديگه نيومد... ديگه بابا رو نديدم... تقصير من بود رفت... اگه برگرده ديگه ماكاروني نمي خوام... اصلا هيچوقت ماكاروني نمي خورم!!!! خدايا چه غمي در حرفهاي اين كودك وجود داشت!!... پسر كوچولوي پنج ساله اي كه هنوز نفهميده بود به خاطر خواستن ماكاروني دعوا نشده!! ذهن كوچكش چقدر كودكانه به قضاوت نشسته بود!... حركات طاها زيادي بي قرار بود... هومن او را به آ*غ*و*شش فشرد و زير لب گفت: - طاها!!! و اجازه داد كه كودك تا خالي شدن كامل در آ*غ*و*شش بماند... ارام از روي موهايش مي ب*و*سيد و به ياد نمي اورد، اخرين باري را كه چشمانش اينگونه به اشك نشسته كي بوده!! با احساس ارامتر شدن طاها، او را از روي سينه اش جدا كرد و اشكهايش را پاك كرد و گفت: - حال پسر گلم خوبه؟!... طاها؟!... باباييت تو رو به خاطر ماكاروني كه دعوا نكرده بود، برا اينكه قاشقت رو به طرف ماماني پرت كرده بودي دعوات كرده بود... حق هم داشت من هم بودم همين كار رو مي كردم!... تازه رفتن بابات اصلا ربطي به كار تو نداشت! طاها لب برچيد و گفت: - پس چرا رفت؟ هومن انگشتش را ارام بر لب او كشيد و گفت: - نمي دونم... هيچ كس نمي دونه... و از صورتش ب*و*سيد... طاها گفت: - مي خوام ب*غ*لت بخوابم! هومن سر او را روي شانه اش قرار داد و گفت: - بخواب عزيزم با احساس اينكه طاها خوابيده، ارام از ماشين پياده شد و ايفون طبقه سوم را زد، مليكا با ديدن تصوير او گفت: - اقاي رستگار... الان ميام پايين مي گيرمش! - نه... طاها خوابه... درو باز كن ميارمش بالا!! مليكا چند لحظه اي مردد ايستاد و بعد ناچار انگشتش دكمه اي را فشرد... هومن لبخندي زد و داخل شد... دم در واحدشان ايستاد... مليكا دم در بود... طاها را به آ*غ*و*ش مادر منتقل كرد و خم شد و بادكنك قرمز و كيسه نايلوني را كه در دست داشت به داخل خانه گذاشت و با گفتن شب خوبي داشته باشي به طرف اسانسور رفت... مليكا در را بست و طاها را با اتاقش برد... دوباره دم در برگشت و نگاهي به داخل كيسه نايلوني انداخت... پيتزا بود با يك ظرف سالاد!!... تبسمي زد، شام نخورده بود! حوصله اينكه فقط براي خودش شام درست كند، نداشت!! فصل دوازدهم: 1. قبل از اينكه حركت كند، موبايلش را برداشت و شماره موبايل هديه را گرفت... بعد از دو سه زنگ صداي متعجب هديه در گوشي پيچيد: - بله؟!... هومن؟! - سلام... كجايي؟! هديه كه از تماس بي وقت برادر مضطرب شده بود، گفت: - سلام... خونه خودمون!... تو كجايي؟! - من تو ماشينم... مي خوام باهات حرف بزنم، تنهايي... وقت داري؟! هديه نگران به ديوار تكيه داد و گفت: - هومن طوري شده؟! - نه... قرار بود مگه طوري بشه؟ - پس اين وقت شب... هومن مابين حرف او گفت: - نگران نباش... هيچ طوري نشده... فقط باهات كار دارم!! - خير باشه!!! - نترس خيره!! رضا با ديدن نگراني همسرش، به سمتش امد و با اشاره پرسيد، كيه؟! هديه ارام گفت: - هومنه!! - چي شده؟! - مي گه مي خوام باهات حرف بزنم. - اينوقت شب؟! هديه سري تكان داد و هومن پرسيد: - با كي حرف مي زني؟! - با رضا!! و رضا سرش را نزديكتر كرد و بلند گفت: - ببينم اينوقت شب با زن من چي كار داري؟! هومن هم خنده اي كرد و گفت: - برو كنار باد بياد!! رضا خنديد و به هديه گفت: - باشه بگو بياد ديگه، مهمون ناخونده هس چي كار ميشه كرد!! هديه هنوز ته دلش اضطراب داشت با اين حال گفت: - باشه، بيا منتظريم! - نه... نميام خونه... اماده شو بيا تو ماشين مي خوام تنهايي باهات حرف بزنم... ده دقيقه اي مي رسم. - يه لحظه گوشي!! هديه رو به رضا كرد و حرف هومن را تكرار كرد... رضا با سر اشاره كرد كه باشه برو ولي دوباره سرش را داخل موبايل فرو برد و گفت: - نه خير... نميشه... عمرا به زنم اجازه نمي دم كه اين موقع شب از خونه بيرون بره، يعني چي؟! هومن با خنده گفت: - به اون شوهرت بگو، هر وقت گفتن خاك انداز خودتو وسط بيانداز!! هديه خنديد... رضا هم غر زد: - بي تربيت، شنيدم ها... نا سلامتي بزرگتري گفتن كوچكتري گفتن!! اي بابا! هديه تماس را قطع كرد ولي همچنان نگران بود كه رضا گفت: - نترس... سرحال بود!... غلط نكنم اين وقت شب فقط مي تونه راجع به يه چيز حرف بزنه اون هم ازدواجه... بدو كه امر خير در پيش داريم!! هديه در حاليكه مانتويش را مي پوشيد، گفت: - خدا از دهنت بشنوه!! به محض رسيدن، هديه درب حياط را گشود... منتظر بود... سريع سوار ماشين هومن شد، عجولانه به سمت او برگشت: - سلام... چي شده؟! هومن لبخندي زد و گفت: - سلام... ممنون... حالم خوبه!! هديه كلافه گفت: - لوس نشو... مردم از نگراني... بگو چي شده؟! هومن دوباره با خونسردي به صندلي تكيه زد و گفت: - هيچي... دلم برا خواهرم تنگ شده بود، اومدم ببينمش! اشكالي داره؟! - اره راس ميگي نه كه راه به راه اينجايي و يه ريز بهم سر مي زني... امروز كه نديديم خب دلت برام تنگ شده!! - اخه دختر مگه تو مهلت مي دي، ما هم بيايم بهت سر بزنيم.. همش خونه مايي ديگه!! - خيلي خب... حالا بگو چي شده؟! هومن نفس عميقي كشيد و گفت: - اومدم باهات حرف بزنم!! - راجع به؟؟!! - ازدواج!!!

هديه يكطرفه نشست و خيره به برادر نگريست، مي خواست صحت و سقم حرفش را بسنجد... اين هومن بود ديگر!!!... كمي كه خيره شد، يكمرتبه خيلي جدي پرسيد: - يعني هومن، تو مي خواي ازدواج كني؟! هومن هم لبخندي زد و گفت: - اوهوم!! هديه ابروانش را تا حد امكان بالا برد و خيلي سريع گفت: - ببين مرده و حرفش ها!!... حرف زدي پاش هم وايميستي!! و با خوشحالي دستانش را به هم كوبيد و گفت: - واي چه شود!!!!... آخ جون!!... فكر كن اگه مامان بشنوه چي ميشه!!... فداي برادر خوبم برم من!!... ببين فردا يه ليست از بهترين دخترهاي شهر مقابلته با تمام مشخصات!!... فقط كافيه انتخاب كني!! هومن به حركات پر از هيجان خواهرش نگاهي كرد و گفت: - انتخاب كردم! هديه يك لحظه ساكت شد و بعد دوباره شادي به چهره اش برگشت و گفت: - نه بابا!!... مباركه!!... حالا ميشه بفرماييد اين دختر خوشبخت كيه كه برادر گريزان از ازدواج ما رو به ازدواج كردن ترغيب كرده؟! هومن نفسش را به بيرون فوت كرد و صورتش را به سمت پنجره چرخاند... به قسمت سختش رسيده بود... چهره اش جدي شده بود... گفت: - هديه چقدر بهم اعتماد داري؟! هديه نگاه دقيقي به برادر كرد و گفت: - به اندازه چشمام!! هومن سري تكان داد و و دوباره نگاهش را به سمت او چرخاند و گفت: - به نظرت من ادم احساساتي هستم كه سريع تحت تاثير اون قرار بگيرم؟! - نه - تا حالا ديدي بدون دليل و برهان كاري كرده باشم؟! هديه مكثي كرد... بعد جواب داد: - نه - پس قبول داري، هر وقت تصميمي بگيرم همه جوانب اون رو مي سنجم و تصميم مي گيرم؟! - هومن... منظورت از اين حرفها چيه؟! - قبول داري يا نه؟! - اره... قبول دارم... مي دونم هيچ وقت بر پايه احساس تصميم نگرفتي ... مي دونم هميشه همه جوانب رو در نظر داري... مي دونم احساساتي نيستي... مي دونم هميشه برخوردت عقلانيه... همه اينا رو مي دونم و باور دارم... ولي داري نگرانم مي كني... جريان چيه؟!... اين دختر كيه؟!... كه براي معرفيش اين همه بايد بهت تاييد بدم و باورم رو به اثبات برسونم!!... بگو هومن!!... اين فرد كيه؟! - باشه مي گم... ولي قبلش مي خوام يه چيزي رو هم برات روشن كنم... هديه!!... من همونم كه قبل از سفر بهت گفتم نمي خوام ازدواج كنم... اگه حالا مي بيني حرفي غير از اون رو مي زنم دليلش اين نيست كه نظرم درباره ازدواج تغييري كرده... در واقع چيزي كه موجب شده بخوام به زندگي مشترك فكر كنم... خود همون شخصه... پس فكر نكن اگر اين نشد يكي ديگه... چون امكان نداره!!... يعني اگه اين نشد، مطمئن باش، ديگه هيچ كس ديگري هم وارد زندگيم نخواهد شد!! - خيلي خب... مي دونم اين همه مقدمه چينيت بي دليل نيست... هم مشتاقم كردي هم نگران!!... بگو!... مي خوام بدونم شخص مورد نظرت كيه؟! هومن با نگاه دقيقي به هديه گفت: - يه بار ازدواج كرده، شوهرش چند ماهه كه فوت كرده و يه پسر 5 ساله هم داره!! هديه دستش را مشت كرد... داشت فكر مي كرد، هر چند در ان لحظه نمي توانست زياد منطقي باشد... سرش را به صندلي تكيه داد و چشمانش را بست... مي خواست محاسن و معايب قضيه را روي ترازو قرار دهد ولي ترازويش عجيب خراب بود، تكان نمي خورد... دو دقيقه اي به سكوت گذشت... چشمانش را باز كرد و اهسته پرسيد: - تصميمت چقدر جديه؟! - خيلي!! - اومدي باهام مشورت كني يا موضوع رو صرفا بهم اطلاع بدي؟! - هيچ كدوم... اومدم ازت كمك بگيرم!... اومدم ببينم تنها خواهرم چقدر هواي برادرش رو داره؟!... چقدر باورش داره؟!... اينكه مي گه بهت اعتماد دارم، قبولت دارم، چقدرش حرفه، چقدرش واقعيت!!!... مي خوام ببينم براش چقدر مهمم؟!... ميخوام بدونم اينقدري براش ارزش دارم كه پا رو يه تعداد افكار و عقايدش بذاره و دل بده به دل برادرش؟!

هديه ارام به سمت او چرخيد و گفت: - به فرض اره!... اونوقت من چي كار بايد بكنم؟! - خيلي كارا!!...اولش مي خوام با مامان حرف بزني، مي دونم زبونش رو بلدي مي توني راضيش كني!... يعني تنها كسي كه مي تونه راضيش كنه تويي!... هديه نفس عميقي كشيد و گفت: - دختره در جريانه؟! - در جريان چي؟! - ازدواج و اين حرفها ديگه... - نه... كار سختمون، همونه! هديه پوزخندي زد كه از ديد هومن پنهان نماند... هومن گفت: - نمي دونم نظرش چيه؟ مثبته يا منفي؟! چون پيشنهادي بهش ندادم، ولي مي دونم سر سخته... دختر خوبيه، از پيش قضاوت نكن! اگه باهاش اشنا بشي، ازش خوشت مياد!! - چند سالشه؟! - 28 - چقدر وقته شوهرش فوت كرده؟ - حدود هفت ماه! - پس در اين صورت بايد چند ماهي صبر كني تا حداقل سالگرد شوهرش بگذره! - نه... فعلا صبري در كار نيست... هر چه زودتر... مي خوام حداكثر سعيت رو بكني براي همين فردا يه وقت خواستگاري بگيري!!! هديه حيرتزده برگشت و گفت: - زده به سرت هومن؟!... همين فردا!!! مگه ميشه؟! - اره چرا نشه؟! - اِ... اصلا مي فهمي يعني چي؟!... به فرض كه تونستم مامان رو تو يه نصف روز راضي كنم، كه هنوز هم نمي دونم چطوري!! ولي مگه ميشه به يكي زنگ زد و گفت، براي همين امروز وقت خواستگاري بدين!!!... نترس فرار نمي كنه!... يه چند روز مهلت بده ببينم چي كار ميشه كرد!! هومن نفس كلافه اي كشيد و گفت: - نه... تمام سعيت رو بكن اگه فردا نشد نهايتا پس فردا!!!... مهديار هم خواستارشه!! مي ترسم از دستش بدم! هديه ابروهايش را در هم كشيد و با كمي فكر گفت: - كدوم مهديار، مهديار كمالي؟! - اوهوم اينبار ابروي چپش را با تعجب بالا كشيد و گفت: - نه بابا... مثل اينكه پر طرفداره!!! اون هم كمالي!!!... مطمئني؟! - اره... خودم شاهد تقاضاش بودم!!! - ولي تازه شوهرش فوت شده كه! - مي دونم... ببين هديه همه اينارو مي دونم... ولي اگه بخوام جواب مثبت بگيرم حتما بايد در عرض همين هفته باشه وگرنه كارمون سخت ميشه... توضيح بيشتر نخواه... فقط سعيت رو بكن! و از جيبش كاغذي را در اورد و به طرف هديه گرفت و گفت: - اين شماره و ادرس خونه مادرشه... پاييني هم ادرس و شماره تلفن خونه خودشه... موبايلش رو هم در انتها نوشتم! هديه نگاهي به كاغذ انداخت و زير لب خواند: - مليكا فتحي!!! لحظه اي چشمانش را بست و لبخند تلخي زد!! مكثي كرد و بعد با گفتن، ببينم چي ميشه، دست به طرف دستگيره در برد! هومن قبل از باز شدن در توسط هديه، گفت: - نمي خواي چيز بيشتري ازش بدوني؟! هديه به طرف هومن نگاه كرد، قيافه اش متفكر و تا حدودي گرفته بود، با اينحال گفت: - فكر كنم ديدمش، نه؟!... تو فرودگاه! مادر طاها!!! هومن متعجب شد... هديه لبخند ارامي زد و گفت: - اونجا ديدم بي قراري! حتي برق چشات رو ديدم وقتي به هم معرفيمون مي كردي، ولي گذاشتمش پاي سفري كه ازش برگشتي!!... گفتم حتمي اشتباه مي كنم! هومن تبسمي زد و گفت: - نظرت راجع بهش چيه؟! - زياد به خاطر نميارمش ولي فكر كنم خوب بود!!... يعني حتما خوبه كه دل برادر ما رو لرزونده!... تحصيلاتش چقدره؟! - ليسانس داره... مهندسي عمران. هديه سري تكان داد و گفت: - خوبه!! و دوباره نفس عميقي كشيد و گفت: - فردا با مامان حرف مي زنم، بعد بهت خبر مي دم. - باشه... پس منتظر تماست مي مونم! - اكي... فعلا شبت بخير!! - برو به سلامت... به رضا هم سلام برسون. - باشه منتظر ماند تا خواهرش وارد منزل شود... كار سختي انجام داده بود، خوب مي دانست اين گام مهمي است چون تنها كسي كه مي توانست مادرش را راضي كند هديه بود و اگر مادر راضي مي شد به اين معني بود كه پدر هم راضي است!! تنها شش روز از مدت محرميتش با مليكا باقي بود، دوست داشت تا مدت محرميت به سر نرسيده پاسخ مثبت را دريافت كند... مي دانست بعد از پايان اين شش روز كارش سخت تر خواهد شد...

صبح در بيمارستان كلافه بود...خوشبختانه يك عمل بيشتر نداشت... هزار بار به ساعتش نگاه كرده بود و هزار بار به موبايلش... شايد تماسي مي بود!!! ساعت حدود دوازده بود ولي هنوز هيچ تماسي نداشت... يك ساعت ديگر صبر كرد ولي ديگر نمي توانست تا وقت ناهار هم صبر كند!! به هديه پيامك داد: - چه خبر؟! و جواب امد: - ده دقيقه صبر كن مي گم!! پوفي كشيد و باز سرگرم كارش شد... يكربعي گذشته بود كه با صداي زنگ گوشيش با هيجان به صفحه گوشي نگاهي كرد... هديه بود! سريع جواب داد: - بله... هديه، چه خبر؟! صداي نفس هديه را از پشت گوشي شنيد... هديه با كمي مكث گفت: - سلام خوبي؟! - سلام... مرسي... چي شد؟! هديه با لحن خسته اي گفت: - از دست تو هومن!!!... به جان خودم دهنم وا نمي شه حرف بزنم!! اوه اوه، وقتي هديه مي گويد دهنم براي حرف زدن باز نمي شود يعني اوضاع خيلي خراب است!! هومن روي صندلي نشست و دستي به موهايش كشيد و گفت: - با مادر حرف زدي؟! - اره - نتونستي راضيش كني؟! هديه چشمانش را بست و به صندلي تكيه داد و گفت: - هومن درست از ساعت 8 صبح تا حالا يه ريز دارم فك مي زنم... ديگه زبونم تو دهنم نمي چرخه!! هومن حوصله شوخي نداشت،گفت: - خب برو يه كم اب بخور! - كجا برم اب بخورم تو ماشينم تو خيابون!! - چرا خيابون؟! و با كمي فكر ادامه داد: - نكنه مامان از خونه پرتت كرده بيرون؟! يالاخره هديه لبخندي زد و گفت: - نه... - نمي خواي بگي چي شده؟! - چرا مي گم... ولي از دستت عصبانيم!!! - چرا؟! - نمي دونم... اخه يكي نيست بهت بگه پسر خوب همه مي رن بدون دنگ و فنگ زن مي گيرن خوب تو هم برو بگير ديگه... چرا اينقدر برا خودت و من دردسر درست مي كني!!! - هديه مامان چي گفت؟! هديه نفسش را به بيرون فوت كرد و گفت: - هيچي!!... چي مي خواست بگه!! - راضي شد؟! - راضي كه... به اون صورت نه!!!... فقط اينقدري تونستم رضايتش رو جلب كنم كه بريم يه دور دختره رو ببينيم!! هومن دوباره برخاست و شروع به راه رفتن كرد، بهتر از هيچي بود!!... - خب، بعدش؟! - بعدش، مامان به خونه مادر دختره زنگ زد... هومن بين حرف او پريد و گفت: - دختره اسم داره!!... مليكا!!! هديه سري تكان داد و گفت: - خيلي خب... به خونه مامانش زنگ زد... ولي مادره وقت نداد، گفت ، دخترم لباس عزاش رو به زور از تنش در اورده، چطور انتظار داريد بياد جلو خواستگار!!... راستش رو بخواي مامان هم زياد اصرار نكرد!!... گفت، به هومن مي گيم وقت ندادن ديگه!!! عصباني هم شده بود، مي گفت، هم بايد به اين شرايط تن بديم و هم منت كشي كنيم!! هومن دست بر پيشاني نهاد، تقريبا حدس مي زد اوضاع از اين قرار باشد... ولي توكل كرده بود به خدا... يك پشتوانه قوي داشت... هماني كه او را تا انجا كشانده بود... با صداي اهسته تري گفت: - به نظرت حالا بايد چي كار كنيم؟! هديه لبخند كمرنگي بر لب اورد و گفت: - نمي خواي بقيه حرفم رو بشنوي؟! هومن در جا ايستاد و گفت: - مگه بقيه هم داره؟! - اوهوم - بگو! هديه با بدجنسي گفت: - ولي هومن حالا كه فكر مي كنم ميبينم ارواره هاي صورتم از بس حرف زدم درد مي كنه... بقيه حرفها بمونه برا بعد!!! هومن بلافاصله غر زد: - هديه؟! - خرج داره!! - قبول هديه خنديد و گفت: - ديدم اين داداشي ما بعد عمري يه چيزي از ما خواسته، نميشه كه همينطور ول كنم به امون خدا!... اين بود كه پاشدم رفتم دم در خونشون!! هومن تكيه داد به ديوار و گفت: - واقعا؟!... خب چي شد؟! - هيچي با مادرش حرف زدم!!

هديه قطره قطره حرف مي زد و از انتظار كشيدن هومن ل*ذ*ت مي برد!!... هومن حسابي كلافه شده بود: - هديه محض رضاي خدا حرفات رو جويده جويده نگو... يه مرتبه بگو ببينم چي شده؟! هديه خنديد و گفت: - بد قلقي كني اصلا نمي گم!!! هومن پر حرص گفت: - هديه!!! هديه خندان گفت: - خيلي خب... خيلي خب، مفهوم شد!!... با مادرش حرف زدم، اولش كه اصلا راضي نمي شد ولي راستش رو بخواي انگار اون ته تهاي دلش زياد هم ناراضي نبود ولي حس من اينو مي گه كه از برخورد مليكا مي ترسه... اخرش گفتم ما يه مهمون، حتي يه مهمون ناخونده! مي خوايم فردا بيايم خونه تون رامون نمي ديد؟! در رو رومون باز نمي كنيد؟! ديگه تو رو در واسي گير كرد و گفت، نه اختيار دارين! امكان نداره در رو مهمون باز نكنيم... خلاصه قرار شد، فردا عصر بريم خونه شون ولي بدون تو!! - چرا؟! - چون قراره به عنوان يه مهمون معمولي بريم خونشون، نه خواستگار... پس نمي تونيم تو رو هم ببريم! گفت ميگه مليكا هم بياد ولي بهش خواهد گفت، از اشناها هستن... همين!! هومن متفكر شروع به قدم زدن كرد... هديه از سكوت او استفاده كرد و گفت: - هومن، بذار بريم خونشون، خدا رو چه ديدي!! ديدي زد و مامان هم ازش خوشش اومد، اينطوري خودش مي دونه چي كار كنه تو اين امور وارده!! - باشه... فقط مليكا تو رو مي شناسه!! - عيب نداره... مهم اينه كه بريم، بعد بشناسه خب... قرار نيست برا هميشه ناشناس بمونيم كه... قصدم اين بود كه يه دور همديگرو ببينيم، اينطوري بهتره... شايد هم تونستم برا روز بعدش برنامه اي چيزي بچينم همراه تو بريم... ولي فعلا ذهنم كار نمي كنه... هر چي انرژي داشتم تموم شده!! هومن نفس عميقي كشيد و گفت: - ممنونم ازت. تبسمي زينت بخش صورت خواهر شد و گفت: - مي دوني ديشب تا خود صبح نخوابيدم و فكر كردم... به اينكه چه كاري درسته و چه كاري غلط!!... برادرمي، هميشه خوشبختيت رو مي خوام! حقيقتش رو بخواي من هم زياد دلم نمي خواد تو با اين شرايط ازدواج كني... هومن وسط حرفش پريد و گفت: - خواهش مي كنم هديه تو ديگه شروع نكن!! هديه ارامتر گفت: - بهم حق بده... فكر كن چند سال پيش قبل از ازدواجم ميومدم مي گفتم عاشق يه مردي شدم كه يه بچه هم داره چي كار مي كردين؟!... مطمئنم اولين نفري كه پوست از سرم مي كند خودت بودي!! هومن سرش را پايين انداخت خواهرش راست مي گفت... حق داشت... به او حق مي داد... خود نيز در اين باره زياد فكر كرده بود، ولي اين علاقه، زماني كم و عمقي زياد داشت... هديه پوفي كشيد و ادامه داد: - ولي، هر چي فكر كردم ديدم، تو كه سالهاست از ازدواج گريزوني... احتمالا اگه اين هم نشد باز بر مي گردي سر جاي اولت... براي همين تصميم گرفتم هر كاري از دستم بر بياد براي اين وصلت انجام بدم... به هر حال حتي اگه با اين شرايط هم ازدواج كني، باز خيلي بهتر از اينه كه تا اخر عمرت تنهايي زندگي كني... بخصوص اينكه... ظاهرا خيلي هم دوسش داري... پس مطمئن باش هر كاري از دستم بربياد مي كنم!! هومن نفس راحتي كشيد، نظر خواهرش برايش خيلي مهم بود... قبل از اينكه بتواند تشكر كند، هديه گفت: - ولي برام جالبه بدونم چطور شد بهش علاقمند شدي؟! هومن هم لبخندي بر لبش نشاند و گفت: - چي بگم!!!... خودم هم زياد نمي دونم چي شد كه اينطوري شد!!... ازت خيلي ممنونم هديه!! هديه لبخند بدجنسي زد و گفت: - خيلي ممنونم هديه!!!... برو بابا فكر كردي با اين حرفا خر مي شم... داره ساعت دو ميشه من هم ناهار ندارم، هم ناي تكون خوردن، زود باش برو دو سه تا شيشليك مخصوص با برنج بگير بيا خونه ما مهمون!!!! هومن به حرف خواهرش خنديد و گفت: - مهمون رو اينطور دعوت مي كنن خب زنگ بزن، رضا جونت غذا بگيره!! هديه طلبكارانه گفت: - هي هي... ديدي رفتم قرار فردا رو بهم زدما... گفته باشم... اصلا حالا كه فكر مي كنم مي بينم احتمالا برا فردا و پس فردا هم انرژي نداشته باشم غذا بپزم!!! هومن سري تكان داد و خنديد: - باشه مي گيرم ، ميام!... چيز ديگه اي نمي خواي؟! - امممم... نه ديگه دوغ رو هم خودم مي گيرم!! صداي خنده هومن از پشت تلفن بلند شد... در همان حال گفت: - لازم نكرده زحمت بكشي، دوغ رو هم از همون رستوران مي گيرم تو برو خونه!! هديه هم مي خنديد: - باشه، پس منتظرم... راستي هومن برا آيسل چلو كوبيده بگير!! - باشه... فعلا خدافظ

روز دوشنبه، هومن يكراست از مطب به خانه برگشت... سر زدن به بيمارستان را براي اخر وقت گذاشت... مي خواست زودتر از كم و كيف جريان مطلع شود... به خانه كه رسيد، مادر و خواهرش روي مبل نشسته بودند و مادر كمي گرفته به نظر مي رسيد!! سلامي داد و وارد شد...مادر نگاهي به او كرد و گفت: - سلام... چي شده امروز زود اومدي؟؟؟!!!! هومن ساعتش را از نظر گذراند و گفت: - نيم ساعت بعد بايد برم بيمارستان!!!.... و حرفش را نيمه رها كرد و سوالي به هديه نگريست... هديه با بالا دادن ابرو او را دعوت به سكوت كرد... معصومه خانوم از جا برخاست و در حال رفتن به سمت اشپزخانه گفت: - خب من برم... ظاهرا نا محرمم!!! هومن ابرويش را درهم كشيد و زير لب پرسيد: - چي شده؟!... ناراحته؟؟!! هديه كه طبق عادت انگشت شستش را با دندان گرفته بود و متفكر به نظر مي رسيد، با تكان دادن دست راستش در هوا نشان داد كه يا نمي داند و يا نمي خواهد توضيح دهد!!! هومن نفسش را بيرون داد و پشت سر مادرش وارد اشپزخانه شد... معصومه خانوم به كابينت تكيه داده بود... جلوتر رفت و مقابل مادر ايستاد و دوستانه گفت: - نبينم مادرم گرفته باشه!! معصومه خانوم اخمي كرد و گفت: - برات مهمه؟! لحن هومن حتي با اخم مادر، تغييري نكرد: - معلومه كه هست!! معصومه خانوم تلخ خنديد و گفت: - يعني اينقدر مهم هست كه بخاطرم از اين ازدواج صرفنظر كني؟! هومن نفسي كشيد و ان را در سينه حبس كرد... لحظه اي بعد همزمان با بيرون دادن نفسش گفت: - بله... اگه شما راضي نباشين، مي خوام دنيا نباشه!! و چندقدم عقب رفت و به درب يخچال تكيه كرد و گفت: - قبل از رفتن به مكه، اپارتمانم رو تحويل گرفته بودم ولي نگفتم چون مي خواستم، بعد از اومدن مفصل باهاتون صحبت كنم... ولي بعد از اومدنم هم اينقدر مشغله فكري داشتم كه فرصتش پيش نيومد... در نظر دارم تا يكي دو ماه اينده، جمع و جور كنم برم اونجا... برا زندگي... حالا چه با ازدواج چه بدون اون!!... مادرش سريع گفت: - تنهايي؟؟!! - اره... در كل قبل از رفتن به سفر كه قصد داشتم تنهايي برم ولي... باز معصومه خانوم عجولانه بين حرفش امد: - چرا؟!... چرا تنهايي؟!...مگه اينجا كم و كسري داري؟؟!! - نه مادرم، كم و كسري ندارم...ولي ديگه كافيه! دلم مي خواد م*س*تقل بشم... كي گفته حتما بايد با ازدواج كردن م*س*تقل شد؟!... ولي خب اين شرايط پيش اومد!!... راستش رو بخوايد قبل از سفر حتي يه درصد هم احتمال نمي دادم، بخوام، ازدواج كنم و برم اونجا!!! - حالا يعني من بگم، نه نمي خوام با اين دختره ازدواج كني، مي پذيري؟؟!! هومن دست به يقه پيراهنش برد، گرمش شده بود!!!... گفت: - خب... دلايلتون رو مي شنوم و سعي مي كنم راضيتون كنم ولي اگه باز هم نشد... بله اطمينان داشته باشيد، بدون رضايت شما ازدواج نمي كنم!!... اگه 35 سال مجرد زندگي كردم به حتم بقيش رو هم مي تونم!!!... چيزي شده؟!... رفتيد؟!... مشكلي پيش اومد؟! معصومه خانوم سكوت كرده بود، هديه هم از دم در، به داخل امد و گفت: - اره رفتيم... هومن روبه او پرسيد: - خب؟! پاسخي دريافت نكرد، از هيچ كدام... تكيه اش را از در يخچال گرفت و گفت: - پس مامان جوابتون مطلقا منفيه؟! باز هم سكوت... هومن لحظه اي نگاهش را به سقف داد... لازم بود دقيقتر فكر كرده و براي بهبود اوضاع طرح جديدي پياده كند... و به قصد خروج حركت كرد... هنوز خارج نشده بود كه صداي مادر متوقفش كرد: - مي دوني چي باعث ميشه كه جوابم به قول تو، مطلقا نه نباشه؟!!!! ايستاد... اخم پيشانيش از بين رفت... انگار اميدي بود!!... چرخي زد و منتظر نگاه كرد... مادر ادامه داد: - قبل از رفتنت به مكه نذر كرده بودم، اين سفر رو همراه با خانومت بري!!... وقتي هديه گفت، اوني كه نظرت رو جلب كرده، از همسفرانت هست، نتونستم يه دفعه بگم نه!!... احساس كردم اگه بگم نه، مثل اين مي مونه كه از خدا چيزي طلب بكني و وقتي داد، بگي نمي خوام!! هومن لبخندي زد و گفت: - متهم شناسايي شد!!! پس حالا هر چي من مي كشم از دعاي مادره!!... مامان بريد نذرتون رو براورده كنيد، دعاتون بد جور گيرا بوده!!! معصومه خانوم سري تكان دادو گفت: - ولي من اينطوري نخواسته بودم! - پس چي خواسته بودين؟! - يه همسر خوب، خونواده دار، همه چي تموم، متين، با وقار، خلاصه همسري كه باهاش خوشبخت بشي!!! هومن با همان لبخندي كه روي لبش حفظ كرده بود، گفت: - خب مامان، حالا مليكا كدوم يك از اين خصوصياتي كه مي گيد، نداشت؟!... خونوادش خوب نبود؟! خودش خوب نبود؟! مادر نفس عميقي كشيد و گفت: - پدرت ، اقاي فتحي رو ميشناسه... خونواده خيلي خوبي داره، تاييد شده ان!!!... خودش هم خوبه... نميشه ايرادي گرفت ولي خودت خوب مي دوني چي باعث ميشه دلم رضا نده!! - مامان شما در نذرتون، اين مطلب رو هم با خدا طي كرده بودين؟!...اينكه قبلا ازدواج نكرده باشه... اينكه بچه نداشته باشه!!! معصومه خانوم هم بالاخره لبخندي زد و گفت: - نه... معلومه كه نه... يعني حدسش رو هم نمي زدم، چنين شرايطي پيش بياد!! هومن خنده اي كرد، گفت: - بفرماييد... شما خواسته هاتون رو نصفه نيمه براي خدا عرضه مي كنيد، اونوقت منو هم مقصر مي دونيد و بهم اخم مي كنيد... وكمي جدي تر ادامه داد: - مامان... باور كنيد دختر خيلي خوبيه!!... شايد نشه هيچوقت بهترش رو پيدا كرد!!... من نه با بچش مشكلي دارم و نه با اينكه يه بار ازدواج كرده!!... مادر سرش را پايين انداخت و اهي كشيد و گفت: - اي كاش ده سال پيش... هديه بين حرف مادر زود گفت: - مامــــــان!!! و مادر حرفش را نيمه رها كرد!!... هديه گفت: - برا فردا عصر با هزار مكافات وقت گرفتيم با هم بريم!! نه كه فكر كني راضي شدن ها!! از حرف تو استفاده كردم و گفتم، هومن مي خواست بياد اقاي فتحي رو ببينه!!!! خلاصه هرچي، فردا قراره بريم!! هومن ارام پرسيد: - مليكا هم بود؟! هديه با لبخند و كمي شيطنت اميز گفت: - اره بود، خيلي هم مودب و دلنشينه... خوش سليقه اي ها!!!... ولي وقتي اسم تو ميومد اخماش رو بدجور مي كشيد تو هم!!... اولش نفهميد، جريان چيه!!... انگار با كمي فكر منو به خاطر اورد و با تعجب گفت، شما خواهر اقاي دكتر رستگار هستين؟! و بعدش ديگه مطلب رو تا اخر خوند!!! كمتر تو بحثامون شركت كرد... اخرش هم من م*س*تقيم ازش پرسيدم، نظر خودت چيه؟! خيلي جدي گفت، خودتون هم بهتر مي دونيد اين وصلت امكان پذير نيست!!... اگه فردا قصد دارين به عنوان مهمان تشريف بيارين قدمتون سر چشم، اگرنه به نظرم خودتون رو خسته نكنيد بهتره!!! شب درست و حسابي نخوابيده بود، از سر صبح هم بيقرار به نظر مي رسيد... هنوز ساعت هفت نشده بود كه مطب را تعطيل كرد و راهي خانه شد... هديه و مادر اماده بودند، سريع لباسش را تعويض كرد... به هنگام خروج هديه گل و شيريني را كه از قبل خريده بود، دست هومن داد... هومن گفت: - اينا ديگه چيه؟! - داري ميبيني كه! گل و شيريني!!... گفتم سر راه بگيريم دير مي شه، براي همين تا تو بياي رفتم گرفتم. هومن دسته گل را روي اپن قرار داد و گفت: - دستت درد نكنه، ولي اين لازم نيست! هديه غر زد: - اخه خواستگاري بدون گل هم ميشه؟! - اره چرا نشه!!... كجا نوشتن خواستگاري بدون گل امكان پذير نيست!!... تازه با بردن اين دسته گل، انگار يه جورايي به احساس مليكا توهين كرديم!!! - اهان اونوقت خواستگاري اشكالي نداره ديگه، فقط گل بردن ايراد داره!! هومن عجولانه گفت: - بحث نكن هديه ديره، بريم! هديه سري تكان داد و چيزي نگفت، اما ناراضي به نظر مي رسيد...تازه راه افتاده بودند كه گفت: - هومن، برو به خيابون... هومن متعجب گفت: - چرا؟! هديه حرصي گفت: - تو برو... به چراش كاريت نباشه!! هومن نفسش را به بيرون فوت كرد و ناچار اطاعت كرد... هديه با گفتن همينجا نگه دار پايين رفت و در كمتر از دو دقيقه برگشت... يك شاخه گل نقره گرفته بود!! با تزييني ساده ولي زيبا! هومن با ديدن ان گفت: - هديه!!... هديه خيلي عصباني ما بين حرف او پريد: - هيچي نمي گيا!!!... فقط راه بيوفت! زير لب بسم الهي گفت و همراه مادر و خواهرش وارد خانه شد... همراه با سلامي كوتاه به جمع، با اقاي فتحي دست داد... با احساس حضور مليكا، به سمت او چرخيد... تنها عكس العملي كه به چهره پرسشگر و اخموي او نشان داد، يك لبخند پر شيطنت بود... - نمي گيريد!!!... همينطوري بايد وايستم!! با اين حرف هومن، تازه به خود امد و متوجه شد چند لحظه اي هست كه او گل و شيريني را به سمتش گرفته است!... چه كار مي توانست بكند!!... هر دو را گرفت و گفت: - زحمت كشيدين! هومن فرصت پاسخگويي نيافت... طاها روي مبلي نشسته بود و با پي اس پي بازي مي كرد، با شنيدن صداي عمو ذوق زده سرش را بالا گرفت... واقعا خودش بود!... پي اس پي را كنار گذاشت و بدو بدو به سمت او امد و به آ*غ*و*شش پريد!! حركت ناگهاني طاها تقريبا همه را غافلگير كرد، غير از خود هومن!!... در حاليكه بچه را همچنان در آ*غ*و*ش داشت، با تعارف مادر مليكا روي مبلي نشست... اقاي فتحي نگاه خريدارانه اي به هومن كرد، برازنده بود، لبخندي بر لب اورد... هومن زير نگاه سنگين اقاي فتحي، كمي گرمش شده بود... طاها را در آ*غ*و*شش جابجا كرد... طاها سكوت را شكست و گفت: - بادكنك قرمزم تركيد!! هومن لپش را كشيد و گفت: - خب يكي ديگه باد مي كردي!! - مامان باد كرد، اون هم تركيد! و با انگشتانش عدد چهار را نشان داد و گفت: - اين همش تركيده فقط مونده سفيده! هومن لبخندي زد و گفت: - عيب نداره، باز هم برات مي خرم!! خوشحالي طاها زياد دوام نياورد چراكه مادرش در حاليكه سيني به دست وارد مي شد، گفت: - طاها!! بيا پايين... اقاي دكتر رو خسته نكن! طاها سوالي عمو را نگريست و هومن گفت: - من هيچ وقت از ب*غ*ل كردن تو خسته نمي شم راحت باش. آخ جون!!... طاها به راحتي لم داد! مليكا بعد از پذيرايي مختصري كه به عمل اورد، به سمت هومن امد و دست طاها را گرفت و از آ*غ*و*ش او جدا كرد و كمي عصباني گفت: - طاها برو بازي كن!! طاها زياد راضي به نظر نمي رسيد، با اين حال مجبور بود به حرف مادر گوش دهد... هومن در شرايطي نبود كه اخم كند، فقط نگاه سرزنش اميزي به او انداخت... معصومه خانوم با لبخندي گفت: - مليكا جان، شما هم بفرماييد!! مليكا بي حرف نشست، معصومه خانوم رو به اقاي فتحي كرد و گفت: - ديروز هم خدمت رسيده بوديم و منظورمون رو از اومدنمون بيان كرديم... راستش رو بخواهيد اين اقا هومن ما با اينكه 35 سالشه ولي تا حالا به خواستگاري دختري نرفته، و در كل قصد ازدواج نداشت ولي نمي دونم خواست خدا بوده، تاثير اين سفر روحاني بوده، يا به هر دليل ديگه اي كه بر ما پوشيده است، مهر دختر شما رو به دل گرفته... من هم به عنوان مادر، از هر لحاظ پسرم رو تضمين مي كنم و خيلي خوشحال مي شم كه با خونواده خوبي مثل شما وصلت كنيم... حالا شما هر حرفي، سوالي، پرسشي داشته باشين، در خدمتتون هستيم!!!

اقاي فتحي هم محترمانه پاسخ داد: - من هم سالهاست كه حاج اقا رستگار رو ميشناسم و مي دونم نميشه رو پسر ايشون عيبي گذاشت... هر چند همين ديروز از اقاي كمالي هم درباره اقاي دكتر پرس و جويي كردم... مليكا متعجب و غافلگير شده سر بلند كرد و به پدر نگريست، اصلا خبر نداشت!! حركت ناگهاني مليكا را هيچ كس غير از هومن شكار نكرد... تبسمي زد و دوباره به صحبتهاي اقاي فتحي گوش سپرد. - ... ايشون از هر لحاظ پسرتون رو تاييد كردن، مي دونيد كه هر پدر و مادري ارزوي خوشبختي فرزندش رو داره... من هم از اين قاعده م*س*تثنا نيستم و دوس دارم دخترم عاقبت به خير بشه... ولي اينجا دو تا مساله مهم مي مونه، يكي نظر دخترمه و دومي اينكه دامادم تازه در گذشته و هنوز داغش برامون تازه است و قبول كنيد در اين شرايط فكر كردن به ازدواج مليكا واقعا برامون سخته! معصومه خانوم دوباره رشته كلام را به دست گرفت و گفت: - بله من شرايط شما رو درك مي كنم... ولي هر چي باشه مليكا جان كه 28 سال بيشتر نداره، پس نمي تونه تا اخر عمر مجرد بمونه... يعني اصلا درست نيست! - خب، حقيقتش رو بخوايد از نظر من هم درست نيست تا اخر عمر مجرد بمونه ولي حالا هم كمي زوده!!... تا نظر خودش چي باشه!!! معصومه خانوم اينبار رو كرد به سمت مليكا و گفت: - دخترم، شما نظرت رو بگو!! مليكا كسري از ثانيه به هومن نگاه كرد و بعد صورتش را به سمت معصومه خانوم برگرداند و گفت: - من ديروز خيلي واضح نظرم رو گفتم! هومن زودتر از مادرش گفت: - چرا؟! - چراش خيلي واضحه... يه نگاه به خودتون بكنيد... هنوز ازدواج نكردين، يه مرد مجرد!!!... من يه بار ازدواج كردم، بچه هم دارم!!!... هومن حرف او را قطع كرد و با غيظ و همراه با پوزخندي گفت: - عجب!!!... ممنون كه مطلعم كردين!!!... يعني اگه شما اينو نمي گفتين اصلا به ذهن من نمي رسيد!... مليكا هم حمله اي گفت: - ببينيد اقاي رستگار اين ازدواج، حالا و در اين شرايط نه به نفع شماست و نه به نفع من... لحن هومن هم دست كمي از او نداشت، هر چند هر دو مودب و اهسته كلمات را بيان مي كردند ولي طرز بيانشان انتقال دهنده احساس طرفين بود! هومن حرصي گفت: - لطفا فقط از جانب خودتون صحبت كنين، ادم زنده وكيل وصي نمي خواد!!!... مليكا سكوت كرد، هومن شمشير را از رو بسته بود!!!... هديه تلنگر اهسته اي به بازوي برادر زد و كمي به سمت او خم شد و زير لب گفت: - هومن! چوبي، چماقي، چيزي خدمتتون بدم!!! هومن نفسي كشيد و با لبخند محوي به پشتي تكيه داد... هديه سكوت حاكم را شكست و دوستانه گفت: - مليكا جان...اينكه ما اينجاييم به اين مفهومه كه به همه مسايل مربوط به اون فكر كرديم و قدم پيش گذاشتيم... پس تكرار اين حرفها لزومي نداره... گوشه لب مليكا به لبخندي كج شد و گفت: - يعني مي خوايد من باور كنم كه شما با كمال ميل و رغبت به اين خواستگاري اومدين؟! هديه لحظه اي لبانش را به هم فشرد و گفت: - من كاري به باور كردن يا نكردن شما ندارم ولي مطمئنم كه كسي ما رو به ضرب و زور مجبور به حضور در اينجا نكرده!! بغض بي دليلي بر گلوي مليكا نشسته بود، ولي سعي كرد محكم بگويد: - من شما رو به عنوان يه خواهر درك نمي كنم!! درسته برادري ندارم ولي اطمينان دارم كه اگه جاي شما بودم نمي تونستم بپذيرم برادرم با... شخصي... به شرايط من ازدواج كنه... پس ازم نخوايد باور كنم از ته دل راضي هستيد!! و به دنبال ان نفس عميقي كشيد و تلاش كرد ان بغض لعنتي را هم فرو برد!!... هومن سرش را كمي نزديك هديه برد و اهسته گفت: - چوب و چماقتون رو پس بدم!! هديه نيم نگاهي به برادر كرد و ملايمتر گفت: - ببين مليكا!!... من برادرم رو دوس دارم و مهمتر از اون بهش ايمان دارم... مي دونم وقتي حرفي مي زنه يا چيزي مي خواد پس به همه جوانبش فكر كرده... هومن يه پسر كم سن يا جوون 20 ساله نيست كه من و شما بشينيم راه درست و غلط زندگي كردن رو بهش ياد بديم... من دلم مي خواد برادرم در زندگيش خوشبخت بشه و خوشبختي احساسيه كه از هر شخصي به شخص ديگه فرق مي كنه... يكي با داشتن پول اين احساس رو داره يكي با داشتن ارامش و يكي با داشتن هيجان... و هر كسي ايده الها و خواسته هاي مخصوص به خودش رو داره... اگه هومن شما رو برا زندگي انتخاب كرده، بدون شك خصوصياتي رو در وجود شما ديده كه اين تصميم رو گرفته و من به خواسته اش احترام مي ذارم... اين زندگي خودشه و حق داره خودش دربارش تصميم بگيره و من اطمينان دارم تصميمش بهترينه، چرا كه سرد و گرم روزگار رو چشيده و شناخت كافي درباره افراد مختلف داره... و نفسي تازه كرد و نگاه مهرباني به هومن كرد و ادامه داد: - و از صميم قلبم مي خوام به خواستش برسه... پس اطمينان داشته باش اگه اينجاييم يعني راضي هستيم. مليكا گلهاي قالي را مي شمرد و در اين فكر بود كه چرا اين بغض مزاحم رهايش نمي كند!!... معصومه خانوم از فرصت استفاده كرد و خطاب به پدر و مادر مليكا، با لبخندي گفت: - اگه اجازه بدين، اين دو تا برن بشينن دو كلام خصوصي باهم حرف بزنن... مليكا خواست لب باز كرده و بگويد احتياجي به اين كارها نيست كه پدرش قبل از او گفت:

- مليكا!!... دخترم! اقاي دكتر رو راهنمايي كن به اتاقت!!

مليكا به احترام كلام پدر، با گفتن بله چشم، از جا برخاست و رو به هومن گفت: - بفرماييد!! هومن هنوز بلند نشده بود... مليكا بود ديگر، يكمرتبه مي گفت، لازم نكرده، كنف ميشد!!... با شنيدن حرف او برخاست و قبل از رفتن رو به اقاي فتحي گفت: - ممنون كه اجازه دادين!! مليكا مي خواست دو دستي خفه اش كند، خوب مي دانست با ان همه نرمش و احترامي كه اين خانواده از خود نشان دادند، مصيبتي دارد با پدر و مادرش!! درب اتاقش را گشود و با اشاره دست، هومن را به داخل دعوت كرد... وارد شد... خنده اي پشت چهره اش پنهان شده بود... مي دانست مليكا دلايل كافي براي كشتنش را دارد!!! لبش را از داخل گاز گرفت و قيافه اش را كمي جدي تر كرد!! مليكا تند به سمت او برگشت تا حرفي بزند كه هومن انگشت اشاره اش را بالا برد، يعني يك لحظه!! برگشت و درب اتاق را بست و به ان تكيه داد... دست به سينه شد و گفت: - حالا بفرماييد!! مليكا نفس پر حرصي كشيد و گفت: - ميشه بفرماييد اين كارها يعني چي؟! هومن دستانش را رها كرد و تكيه اش را از ديوار گرفت و گفت: - اِ؟!... يعني شما نمي دونيد؟! و گامي به مليكا نزديك شد و گفت: - تو دهات ما به اين مي گن خواستگاري!! البته شما رو نمي دونم!! خيلي كم عصباني بود، هومن هم هيزم روي اتش مي گذاشت: - من هم مي خوام بدونم اين خواستگاري يعني چي؟! هومن بعد از دمي با بيني و بازدمي با دهان، گفت: - شما بفرما بشين تا من توضيح بدم. و صندلي پشت ميز كامپيوتر را بيرون كشيد و به مليكا اشاره كرد تا بنشيند... نشست، براي ارام شدنش نياز بود!!... هومن ادامه داد: - خب، جونم برات بگه كه وقتي يه پسري از يه دختري خوشش مياد، اونوقت مادرش رو مي فرسته خونه مادر دختره تا پيشنهاد ازدواج پسره رو براشون مطرح كنه... بعدش هم... مليكا كلافه از اين همه خونسردي هومن گفت: - خودتون مي گيد دختره!!... من دختر نيستم اقا پسر!! تمام تلاشش را كرده بود كه با خوشرويي سخن بگويد ولي اينبار به راستي عصباني شده بود، خونسردي و ارامش به كل از وجودش رخت بسته بود... اخمهايش را درهم كشيد و دستش را روي ميز كامپيوتر گذاشت و مختصري به سمت مليكا خم شد و تند گفت: - منظورت از اين حرفها چيه؟! مليكا لحظه اي نفسش را حبس كرد... تجربه عصباني شدن هومن را داشت اخمها و لحنش را خوب مي شناخت!! ولي نمي توانست كوتاه بيايد، با لحني كه سعي مي كرد محكم باشد، گفت: - منظورم كاملا مشخصه... مثل اينكه شما در اين جامعه زندگي نمي كنين!!... مي خوايد ازدواج كنيد باشه... بريد با همتاي خودتون ازدواج كنيد... يكي مثل خودتون!! هومن تلخ خندي زد و قد راست كرد، با حرص گفت: - همتاي خودم!!... جالبه!!... مي خواي من بشم همتاي تو؟!... كار سختي نيستا... اگه مشكلت با اين حل ميشه!! برم يكي رو عقد كنم، بعد طلاقش بدم... بعد هم دوباره بيام خواستگاريت!! چطوره؟!... يا نه، باز هم قبول نيست!! حتما بايد پاي بچه اي هم در ميون باشه؟!... خب البته اين هم زياد مشكل نيست!!... ولي بايد قول بدي از اون هم، مثل بچه خودت مراقبت كني!!!! و همراه با پوزخندي صورتش را به سمت ديگر چرخاند... مليكا هم با همان لحن هومن، مقابله كرد: - چرا داريد حرف مفت مي زنيد؟! هومن بار ديگر به سمت او برگشت و با ناراحتي ولي قاطعانه گفت: - من حرف مفت مي زنم يا تو؟!... هان؟!... ببينم مي خواي چي رو برام روشن كني؟! تصور مي كني من چرا اينجام؟!... نكنه فكر كردي همينطور از كوچه رد مي شدم شانسي در خونتون رو زدم؟!... مگه من همه اون چيزي رو كه مي گي نمي دونم؟!... و عصبي تاكيد كرد: - اصلا چي باعث شده منو ابله فرض كني؟! مليكا با چشمان نمدار به او نگاه كرد و گفت: - من... من قصد توهين نداشتم!! - ولي عملا اين كارو كردي!! چند لحظه اي به سكوت گذشت... مليكا ارامتر پرسيد: - چرا چنين تصميمي گرفتين؟! - چون مي خوام باهات زندگي كنم. - چرا من؟! - كي بهتر از تو؟! دوباره سكوت... اين بار هومن سكوت را شكست و گفت: - مليكا!... درباره پيشنهادم فكر كن!!... من... مليكا مابين كلام او پريد و گفت: - هنوز داغ مسعود رو دل من تازه است، اونوقت شما چه انتظاري ازم دارين؟! هومن نفس عميقي كشيد و گفت: - آهان!! حالا شد!! اگه حرفي، مشكلي داري، مي شنوم... ولي بيخود سعي نكن برا كار من اشكال تراشي كني! و با اين حرف به طرف تخت رفت و لبه ان نشست و با حوصله گفت: - تنها انتظار من ازت اينه كه خوب درباره ازدواج باهام فكر كني!! - فكر كنم؟!... اصلا مي دونيد چه تقاضاي سختي ازم دارين؟!... من همش هفت ماهه كه شوهرم رو از دست دادم!!... اونوقت مي خوايد من درباره ازدواج دوباره فكر كنم؟! هومن ابروي چپش را بالا داد و گفت: - چطور وقتي مهديار برات پيشنهاد داد، بدون عصبانيت و مقاومت حاضر بودي دربارش فكر كني ولي حالا برات سخته؟ هومن ابروي چپش را بالا داد و گفت: - چطور وقتي مهديار برات پيشنهاد داد، بدون عصبانيت و مقاومت حاضر بودي دربارش فكر كني ولي حالا برات سخته؟! مليكا يكدفعه اي و دفاعي گفت: - چون پاسخ اون مشخص بود و نياز به فكر كردن نداشت تا... حرفش را ناگهاني قطع كرد، اب دهانش را به سختي قورت داد و با نگراني به چهره هومن نگريست... تبسمي كمرنگ كل صورت او را پوشش داده بود!!! مليكا عصباني از دست خود، و كمي دستپاچه گفت: - پاسخ من "نه" هست!!!... مي تونيد تشريف ببريد!!! هومن با ارامش و طمانينه از جا برخاست... سري خم كرد و گفت: - باز مزاحم مي شيم!! فعلا با اجازه!! با خروج او، مليكا سرش را روي ميز گذاشت و به اشكهايش اجازه حضور داد... دلش نمي خواست از اتاق خارج شود... اصلا نمي دانست چه مرگش شده است!!! با صداي مادر كه مي گفت، "مليكا جان مهمونا دارن تشريف مي برن" سرش را بلند كرد... حرف مادر به اين معني بود كه "بلند شو بيا برا بدرقه!!" اشكهايش را با دست پاك كرد و چند نفس پي در پي كشيد و چند باري پلك زد... از اتاق خارج شد. وقتي دم در رسيد، اولين چيزي كه نظرش را جلب كرد، طاها بود كه طبق معمول در آ*غ*و*ش هومن براي خودش كيف مي كرد! سري تكان داد، چه مي توانست بكند!! هومن قبل از خروج، لحظه اي به صورت مليكا نگريست و نگاهش، با مهرباني سرخي چشمان او را كاويد. بعد از رفتن انها مليكا به ديوار تكيه داده و چادر از سرش سر خورده بود كه پدرش پرسيد: - دخترم... چقدر اين پسر مي شناسي؟! مليكا سرش را پايين انداخت چه جوابي داشت بدهد!! خوب مي شناختش!! خيلي خوب، به اندازه يك همسر، يك محرم!!... زير لب گفت: - امممم... همسفر بوديم! يكي دوباري هم اونجا حالم بد شده بود، داروهام رو هم نبرده بودم... خب اون هم، كه پزشك بود و... حرفش را قطع كرد... پدر هنوز قانع نشده بود!! با كمي مكث گفت: - همين؟! مليكا اب دهانش را به سختي قورت داد، سعي كرد كمي مسلط تر جواب دهد: - منظورتون چيه؟! اقاي فتحي ابروانش را بالا انداخت و گفت: - چي بگم!! رفتار و نگاهش باهات رفتار يه غريبه نبود!!... بعد يكمرتبه پرسيد: - چرا با طاها اينقدر صميميه؟! مليكا نفسي كشيد و گفت: - انگار خيلي بچه ها رو دوس داره، خيلي هم به طاها محبت مي كرد!! هر وقت هتل بوديم، طاها مي رفت به اتاقش!! نه كه آيپد داشت، طاها مي رفت باهاش بازي كنه!! برا همين هم خيلي بهش انس گرفته بود. اقاي فتحي همچنان متفكر بود... محبوبه خانوم مادر مليكا، نگاهي به هر دوي انها انداخت و بعد خونسرد گفت: - مليكا جان بيا اينجا... فدات شم اين سيب زميني ها رو پوست بكن!!

جا... فدات شم اين سيب زميني ها رو پوست بكن!! و به اين ترتيب از سوال و جواب پدر رهايي يافت. از وقتي بيرون امده بودند، هديه در فكر بود... معصومه خانوم نگاهي به هر دوي انها كرد و گفت: - چرا اينقدر ساكتين؟! هديه گفت: - مامان نظرت راجع بهش چيه؟! معصومه خانوم لبخندي زد و گفت: - راستش نمي دونم چي بگم! يه جورايي به دلم نشسته... ولي به نظرم يكم برا خواستگاري عجله كرديم حداقل مي بايست تا سالگرد شوهرش صبر مي كرديم! هديه پاسخ داد: - من كه دليلش رو گفتم بهتون - اره، ولي پذيرش اين موضوع براش بايد سخت باشه! - به من چه به اين پسرتون بگيد كه... معصومه خانوم خطاب به هومن گفت: - هومن چرا عجله مي كني؟! بذار چند ماه بگذره!! هومن همانطور كه نگاهش به خيابان بود، گفت: - من كه نگفتم همين فردا باهم ازدواج كنيم! فقط مي خوام از جواب مثبتش مطمئن بشم، بعد صبر مي كنيم تا بعد سال... - خب خواستگاري رو هم بذار برا اون موقع... اون چيزي كه از اخلاق مليكا دستم اومد فكر نمي كنم در اين فاصله به كسي جواب مثبت بده!! هومن نفس عميقي كشيد و گفت: - مي خوام خيالم راحت بشه!!... هديه مي ري خونتون ديگه؟! هديه گفت: - چطور؟! - هيچي اول مامان رو ببرم خونه بعد تو رو مي رسونم اشكالي نداره؟! و از اينه به صورت هديه نگاه معني داري كرد... هديه گفت: - باشه مادر دوباره پرسيد: - با مليكا حرف زدي چي شد؟! هومن تبسمي زد و گفت: - چي مي خواستيد بشه گفت، نه!!! - حالا مي خواي چي كار كني؟! هومن دستش را در هوا تكاني داد و سوال مادر را بي پاسخ گذاشت... مادرش دوباره گفت: - فكر مي كني جاي اميدي هست؟! هومن دنده را جا زد و گفت: - هميشه اميد هست!!... راضيش مي كنم!!

همينكه مادر را پياده كردند، هديه صندلي جلو را اشغال كرد و گفت: - هان بگو، چه خبر؟! چي شد؟! هومن دستي به گردنش كشيد و گفت: - به مامان كه گفتم، نشنيدي؟! هديه مشت كوچكي به بازوي او زد و گفت: - برو بابا، تو گفتي و من باور كردم!! وقتي از اتاق بيرون اومدي زياد گرفته نبودي!!! هومن از به ياد اوري جمله اي كه مليكا زده بود، لبخند دوباره اي بر لب اورد و گفت: - ولي باور كن گفت، نه!! - پس چرا برگشتني چشات برق مي زد؟! باشنيدن اين حرف ناخوداگاه نگاهي به اينه انداخت، اصلا مگر چشمانش ستاره بودند كه برق بزنند، اين هديه هم حرفهايي مي زد!!... هديه دوباره گفت: - ببين هر چي گفتين دقيقا تعريف كن، تا بگم نظرش چيه؟! هومن لبخندي زد و گفت: - همينم مونده!!... هديه؟؟!! - هوم - نظر خودت راجع بهش چيه؟! هديه تكيه داد و گفت: - راستش رو بخواي، هرچي فكر مي كنم علت انتخابت رو درك نمي كنم... نمي گم خوشگل نيست، ولي تو بهترهاش رو هم ديدي و عين خيالت نبوده... واقعا نمي فهمم چي موجب شده چنين تصميمي بگيري!! هومن كمي سرد گفت: - چرا؟!!... اتفاقا از هر لحاظ خوبه!!! - من نگفتم خوب نيست... اره خونواده خوبي داره، خودش هم خوبه، سن و تحصيلاتش هم بد نيست... قيافه خوبي هم داره ولي موضوع اينه كه، تو دور و برت خيلي از اين دخترا ديدي خيلي بهتر از اين... چرا؟... واقع دوس دارم بدونم چي موجب شده مليكا رو انتخاب كني؟! راهنما زد و ماشين را كنار كشيد... نگه داشت و سرش را به پشت تكيه داد و گفت: - نمي دونم هديه!! نمي دونم!!... از وقتي از سفر برگشتيم كلافه ام!!... انگار يه گم كرده اي دارم!!... وقتي پيشش هستم ارومم ولي... نفسش را با فشار بيرون داد و ساكت شد... هديه لبخندي زد و با شيطنت گفت: - پس حسابي عاشق شدي!!! هومن زير لب تكرار كرد، عاشق!!!، اين كلمه براي خودش هم نامانوس و باور نكردني بود، چه برسد به ديگران!!!... هديه صورتش را به سمت راست برگرداند و به رفت و امد ادمها چشم سپرد، نگاه غمگيني داشت!!! حرفي تا نوك زبانش مي امد ولي دوباره ان را قورت مي داد!!! هومن سكوت حاكم را شكست و گفت: - هديه فكري به نظرت نمي رسه؟!... چطور مي شه راضيش كرد كه علي رغم ميلش بله بگه؟؟! هديه خنده اش گرفت... بعد از كمي خنده گفت: - اخرش مي خواي راضيش كني يا علي رغم ميلش ازش بله بگيري؟؟!! هومن هم خنديد... بعد گفت: - اولي بهتره!! هديه چهره متعجبي به خود گرفت و گفت: - يعني اگه اولي نشد، راه دوم رو هم مي خواي امتحان كني؟! هومن به طرف او برگشت و گفت: - ول كن اين حرفها رو، بگو ببينم فكري به نظرت مي رسه؟! - در چه مورد؟! - اينكه در سه روز اينده بشه ازش بله گرفت!!! درصد تعجب هديه هر لحظه بالاتر مي رفت: - حالا چرا سه روز؟! هومن با يك دست روي فرمان ضرب گرفت و دست ديگرش را روي پيشانيش كشيد و با لبخندي گوشه لبش گفت: - برا اينكه فقط تا سه روز ديگه بهم محرمه!!! هديه حيرتزده و مات به چهره او خيره شد... در ذهن حرفهاي برادرش را حلاجي مي كرد... و هر قدر بيشتر حلاجي مي كرد بيشتر چيزي نمي فهميد... يعني چه؟؟!!... بالاخره ذهنش قدرت تكان خوردن را به لبهايش بخشيد... تا حدي كه فقط گفت: - چـــــــــــــــــي؟! هومن، عكس العمل هديه را زير نظر داشت... با همان لبخند گفت: - همينكه شنيدي، از دوره محرميتمون فقط سه روز مونده!! هديه تقريبا جيغ كشيد: - چي داري مي گي؟!... هومن خيلي خونسرد نگاهش كرد و گفت: - دستت رو بده ببينم، نبضت در چه حاليه!! غش نكني يه وقت!!! هديه با عصبانيت دست برادر را كه نزديكش امده بود، پس زد و گفت: - هومن، زود بگو ببينم جريان چيه؟! اين حرفهاي مسخره چيه كه مي زني؟! هر دو دستش را محكم دور فرمان گرفت و زير لب گفت: - جريان!!!... و بعد دوباره نگاهش را به خواهرش داد و گفت: - يادته قبل از رفتن به مكه گفتي اقاي كمالي كارم داره؟ - اره يادمه!! خب؟؟!

هومن گفت: - خب جريان از اين قرار بود كه... و خلاصه اي از اتفاقاتي كه رخ داده بود بيان كرد حرفهاي اقاي كمالي علت پذيرشش و مختصري درباره حوادث اونجا... چند دقيقه اي مي شد كه هومن ساكت شده بود و هديه همچنان در فكر بود... بعد تبسمي زد و گفت: - كه اينطور!!... پس خدا بد جوري زده پس كله ات!!! و چرخيد و به نيم رخ برادرش نگاهي كرد و گفت: - اونجا احساس كردم رفتارت بوي تعلق ميده!!! هومن نيمچه لبخندي زد و گفت: - چطور؟!... سوتي دادم؟! هديه ل*ذ*تي در نگاهش ريخت و گفت: - اخه برادر من ادمي نيست كه اينقدر راحت و بدون خجالت، خيره بشه در چشمهاي يه نا محرم!! هومن چيزي نگفت... با چهره اي ارام، به مقابلش خيره شده بود... هديه پرسيد: - كسي غير از من اين رو مي دونه؟! - فقط عرفان... قرار نبود كسي بفهمه... يعني اصلا قرار نبود اينطوري بشه ولي شد ديگه!! هديه با پوزخندي گفت: - اونوقت مليكا از من چادر سر كرده بود؟ - اره فكر كنم!!! و با اين حرف زد زير خنده... بعد از ان گفت: - هديه من تا حالا بدون روسري نديدمش!!! هديه با چشمان از حدقه بيرون زده گفت: - يعني تو در عرض اين يك ماه اون رو بدون حجاب نديدي؟! - نه!... اصلا نمي دونم موهاش چه رنگيه!! مات به برادر نگريست و مشت گره كرده اش را به بازوي او كوبيد و گفت: - ازدست تو!!... معلومه كه مليكا بهت مي گه نه!!! من هم جاي اون بودم مي گفتم نه!!!... حالا فكر كرده اين چه مرد بي عرضه ايه!!!! با خنده اعتراض كرد: - اِ... هديه!!! - هديه و كوفت!... هديه و... و براي فرو دادن عصبانيتش به تقليد از پدر گفت: - لا اله الا الله!! بعد سري تكان داد و گفت: - اخه پسر تو كه بهش علاقمند شده بودي، يه جوري اونجا دلش رو به دست مياوردي ديگه!! من از دست تو چي كار كنم!!!... حالا دقيقا تا كي بهم محرميد؟! - تا شنبه، ساعت 11 صبح!! هديه با كمي فكر گفت: - امروز سه شنبه هست... يعني سه روز كامل وقت داريم!!... هومن كلافه دستي به موهايش كشيد و گفت: - دو روز!! - چرا دو روز؟! - فردا دكتر خسروي نيست، من از صبح تا شب بايد بيمارستان باشم... شايد شب هم نيومدم!! يعني فردا اصلا وقت ندارم! پس ميشه دو روز!! هديه حرصي گفت: - بابا لااقل اين يكي دو روز رو بي خيال كار شو، ببينيم چه كار بايد كرد!!! - نمي شه... دو هفته كه مسافرت بودم و نرفتم بيمارستان، اين هفته هم كه همش تق و لق رفتم... تمام اين مدت رو دكتر خسروي جام وايستاده، حالا بهم گفته چهارشنبه جور منو بكش، مگه مي شه بگم نه!! - چه بد!!! و كمي فكر كرد و ادامه داد: - پس پنجشنبه جمعت رو خالي نگهدار ببينم چي كار ميشه كرد!! - باشه... پنجشنبه بعد از ظهر و كل جمعه در اختيار تو!! هديه با طلبكاري گفت: - ببين هومن من ترتيب ديدن دوبارتون رو ميدم ولي به جان خودم، اگه باز بخواي تيريپ مردونگي و قول و از اين طور حرفها برداري، من مي دونم و تو!! هومن لبخندي زد و گفت: - چطور مي خواي اين كارو بكني؟! - اينش ديگه به خودم مربوطه!! مي دوني كه از عهدش بر ميام! - چي تو فكرت مي گذره؟! - هيچي مي خوام زنت رو با خيال راحت ببيني!! با اعتراض گفت: - ببين هديه من به اقاي كمالي قول دادم، اينو يادت نره!! هديه تا انجا كه مي توانست چشمانش را گشاد كرد و گفت: - ببين اولا تو قول دادي كه مليكا رو بعد سفر سالم و سلامت تحويلش بدي، كه خب دادي!! بعدش هم خودت بهتر مي دوني اون قولي كه دادي يعني چي!!! من هم نگفتم برو باهاش... پوفي كشيد و حرفش را قطع كرد، درست كه با هم صميمي بودند و بيشتر مواقع همراز هم، ولي به هر حال خواهر و برادر بودند و نمي شد هر حرفي را با هم بزنند... حالا اگر دو خواهر بودند يا دو برادر باز يك حرفي... نفس عميقي كشيد و ادامه داد: - ببين احساسش رو در گير كن!!... ديگه هم نمي تونم بيشتر توضيح بدم!

روز پنجشنبه بود... هديه با هزار ترفند، خودش را به خانه او دعوت كرده بود... به خانه شخصيه او، نه خانه پدري... وقتي مليكا از ايفون تصوير هديه را همراه هومن ديد، آهي كشيد... ميبايست حدس ميزد، دكمه ايفون را زد و سريع به سمت اتاق خواب رفت و دم دستي ترين روسري و چادرش را از كمد بيرون كشيد... روسري را سر كرد و چادرش را هم كه اتفاقي زمينه كرم با گلهاي درشت صورتي داشت به سر كرد، انتخابي در كار نبود مي خواست تا بالا امدن انها اماده باشد... از اتاق بيرون نيامده، گفت: - طاها بدو درو باز كن! اصلا خوشش نمي امد مهمان پشت در بماند، به نظرش بي ادبي بود... طاها در را باز كرد، درست همين هنگام اسانسور هم ايستاد و هديه و هومن خارج شدند... مليكا هم خود را به دم در رساند: - سلام... بفرماييد. صدايش كمي دلخور بود!... هديه بي تعارف به هومن، داخل شد و دست دور گردن مليكا انداخت و ب*و*سيد... در همين حين گفت: - ببينم انتظار نداشتي كه بدون هومن بيام!!! چه مي توانست بگويد، نمي شد كه از دم در ردشان كند!! برگشت به هومن هم بگويد كه بفرماييد... ديد هومن يك زانويش را زمين گذاشته و طاها را به آ*غ*و*شش فشرده، و جالب اينكه طاها صورت هومن را مي ب*و*سد!!! نمي دانست چه كند، همه روز و شب طاها شده بود، عمو!!! سري تكان داد، اعتراضي نكرد... فقط گفت: - بفرماييد!! هومن برخاست، كفشهايش را در اورد و دست كوچك طاها را در دست گرفت و داخل شد... بسته كادو پيچي شده اي را دست طاها داد و گفت: - بيا اين مال توه! طاها با شوقي كودكانه بسته را گرفت و چند قدم انطرفتر مشغول باز كردن كاغذ دور ان شد... بالاخره هومن فرصت كرد به سمت مليكا بچرخد، همراه با سلامي دستش را براي دست دادن پيش برد!! مليكا اب دهانش را به سختي قورت داد و نگاه نگرانش را به طرف هديه كشيد... هديه شانه اي بالا انداخت و خنديد... برايش بازي مهيجي بود، خوشش مي امد!! ولي وقتي تعلل مليكا را ديد، پيش رفت و دست مليكا را گرفت و بالا اورد و گفت: - ديگه دست دادن به كسي كه باهاش محرمي اينقدر فكر كردن نداره!! چشمان مليكا از شدت تعجب گرد شده بود... دستش ميان دست مردانه هومن قرار گرفت... هديه چشمكي زد و گفت: - من همه چيز رو مي دونم!! سرزنشي در عمق چشمان مليكا نشست و معطوف نگاه هومن شد... اما هومن بي خيال و خندان، گفت: - حالت خوبه؟!... باعث زحمت شديم!!! مليكا به يك كلمه "ممنون" بسنده كرد و با دست انها را دعوت به نشستن نمود. هومن، به محض نشستن كمي به سمت هديه خم شد و گفت: - نگفته بودي، من هم هستم! هديه طلبكارانه گفت: - نه خير، اگه مي گفتم مگه مي ذاشت بيايم!! هومن سري تكان داد و با خنده گفت: - از دست تو!! مليكا با سيني نسكافه برگشت، كمتر اتفاق مي افتاد در منزلش با چايي از مهمانش پذيرايي كند. بعد از پذيرايي با شيريني و نسكافه خود نيز نشست... واي، هديه چقدر از چادر سر كردن مليكا حرص مي خورد!! با اينحال پرسيد: - پدر و مادر حالشون چطوره؟! - ممنون، خوبن! - با زحمتهاي ما!! - خواهش مي كنم، زحمت كشيده بودين!! مليكا اهسته گفت: - بفرمايين و به بشقاب انها اشاره كرد و ديگر حرفي نزد... هديه با حرص به هومن و مليكا نگاه كرد، دلش مي خواست ازدست انها سرش را به ديوار بكوبد!! بدبختي انجا بود كه حرفي هم به ذهنش نمي رسيد بگويد!! باز خدا پدر اين طاها را بيامرزد كه جلوتر امد و پازلش را نشان مادر داد و گفت: - مامان ببين عمو برام چي اورده!! مليكا نگاهي گذرا به اسباب بازي طاها انداخت و گفت: - قشنگه مامان!! و رو به هومن گفت: - دستتون درد نكنه... هومن هم كه در كل كمتر جواب تشكر را مي داد، فقط لبخندي زد... طاها دوباره گفت: - مامان ببين بادكنك هم هست اون هم اين همـــــــه!! مليكا نگاهي به يك بسته پر از بادكنك انداخت و سعي كرد، آه نكشد، يعني پدرش در امده بود، طاها مجبورش مي كرد از صبح تا شب برايش بادكنك فوت كند!! در همين فكر بود كه طاها گفت: - مامان بادكنك ابي رو برام فوت مي كني؟! خنده اش گرفت... انگار شروع شد... لبخندي بر لبش نشست. هومن بلافاصله طاها را صدا كرد و گفت: - بيار من برات بادش مي كنم!! طاها با اشتياق به سمت او رفت... هديه پرسيد: - مليكا جان جايي مشغول هستي؟! - نه - چرا؟ رشته ات كه خوبه!! - حدود يكسالي اوايل ازدواج رفتم سر كار ولي بعد ديگه طاها و مشكلات بعدش... نشد ديگه!! - حالا قصد داري دوباره اقدام كني يا نه؟! - نمي دونم هنوز تصميم نگرفتم... شماچي؟! تحصيلاتتون چقدره؟! هديه خوشحال از اينكه بالاخره توانسته بود، او را وادار به صحبت كند، گفت: - من هم ليسانس زبان دارم... تدريس مي كنم، دبيري!! - خوبه و با خنده ادامه داد: - 17 سال هم سابقه خدمت دارم... يعني ديگه چيزي به باز نشستگي نمونده!! مليكا ابروهايش را بالا داد و با تعجب گفت: - جدي؟؟!! - اره... دانشگاهم دبيري بود و جزو سابقه خدمتم محسوب ميشه بعدش هم بلافاصله مشغول به كار شدم! مليكا به علامت فهميدم سري تكان داد... هديه دوستانه پرسيد: - حالا نظرت راجع به داداش ما چيه؟! نمي خواي كمي نرمش از خودت نشون بدي؟! هومن بادكنك را از دهانش كشيد... چهارمين بادكنكي بود كه باد مي كرد!!... راست نشست و به دهان مليكا خيره شد!

مليكا ثانيه اي سرش را پايين انداخت، سوال حساسي بود. مي بايست پاسخي پيدا مي كرد كه تمام جوانب را با هم داشته باشد و از همه مهمتر، به هيچ عنوان تند و ازار دهنده نباشد... اگر با هومن تنها بودند زياد به چگونگي پاسخ اهميت نمي داد، ولي هرگز و هرگز، نه تنها به خودش بلكه به هيچ كس ديگر اجازه نمي داد كه به هومن توهين كند ان هم در حضور شخص ديگري!!... وقتي سكوت كشدار شد، هديه گفت: - عروس خانوم منتظريم ها!!! مليكا نفس عميقي كشيد و گفت: - مگه ممكنه نظر من درباره اقاي رستگار بد باشه!! راستش... اونقدر در اين سفر به ايشون زحمت داديم و اونقدر كمك حالمون بودن كه تا دنيا دنياست، نخواهم تونست جبران كنم... من هرگز به خودم اين اجازه رو نمي دم كه كوچكترين جسارتي نسبت به ايشون داشته باشم و اينقدر بهشون اعتماد و اعتقاد دارم كه به راحتي پشت سرشون نماز بخونم و بهشون اقتدا كنم!! سرش را بلند كرد و با هديه چشم در چشم شد و گفت: - پس هيچوقت نپرسيد كه نظرم دربارشون چيه!! مي گن ادما رو بايد در سفر شناخت، شايد من ايشون رو حتي بهتر از شما و خيلياي ديگه مي شناسم و به نيك منشيشون ايمان دارم... ولي همه اينها دليل نمي شه چشم ببندم رو همه واقعيتهايي كه مي بينم و بيخيال اين همه تفاوت بشم... و با اين حرف نگاهش را به گلهاي داخل گلدان روي ميز داد و سعي كرد قيافه درهم هومن را نديد بگيرد... سكوت چند ثانيه اي ايجاد شده را، هديه شكست و گفت: - مي خوام يه سوالي رو راست و حسيني جواب بدي... با اين شناختي كه ازش داري اگه حالا يه دختري بودي كه ازدواج نكرده بودي جوابت براش چي بود؟! قبول مي كردي؟! مليكا دوباره به هديه نگاه كرد، خوب حرف مي زد و خوب در تنگنا قرارش مي داد... فكر كرد... اگر دختري مي بود كه ازدواج نكرده بود در ان صورت نه عزادار بود و نه بيوه!! با شناخت كنوني از هومن... اولين بار بود كه به خودش اجازه مي داد، دقيق فكر كند... تا حال تمام انديشه هايش را دراين زمينه پس زده بود... اصلا خودش را مجاز نمي ديد هفت ماه بعد از درگذشت شوهرش به ازدواج مجدد فكر كند ولي حال اگر به قول هديه دختري بود كه... قرار بود پاسخش راست و حسيني باشد: - خب... در اون صورت مشكلاتي كه حالا دارم رو نداشتم... و بيهوده سعي كرد لبخندي بزند، كه لبخندش به هر چيزي شبيه بود غير از لبخند!!: - بله... به احتمال قوي پاسخم در اون شرايط مثبت بود!! و با اين حرف بلند شد و به اشپزخانه رفت، نمي خواست نم چشمانش را كسي ببيند و انجا ميوه هاي اماده و چيده شده درون ظرف را دوباره سعي داشت بچيند!! جوري ايستاده بود كه كسي از بيرون نبيندش اما بدنش نافرماني مي كرد، چند نفس پي در پي و ارام كشيد ولي نه چشمانش از او فرمان مي بردند نه بغضش و نه قلبـش!!! سمفوني ناهماهنگي بود!! هديه اهي از ته دل كشيد و لبش را به دندان گرفت و زير لب غر زد: - خدا لعنتت كنه هومن!!! هومن متعجب نگاهي به هديه كرد... اين حرف از خواهرش بعيد بود!! مگر چه كار اشتباهي مرتكب شده بود!! خب به قول خودش عاشق شده بود!! اما زياد پيگير جمله خواهر نشد، پاسخ ضمني اش را گرفته و حرف دلش را فهميده بود... بعد از اين مي توانست بدون عذاب وجدان، اصرار كند حتي اگر نياز مي شد كمي زورگويي!! طاها بادكنكها را كنار زد... متوجه جو سنگين خانه شده بود، به طرف هومن رفت و گفت: - شما مي خواي باباي من بشي؟! هومن دست او را در دستش كه نه، با دو انگشتش گرفت و ارام پرسيد: - دوست داري؟! طاها كودكانه و صادقانه سري به نشانه اره تكان داد... هومن كمر او را گرفت و روي زانويش كشاند و سرش را به شانه راستش تكيه داد و از روي موهايش ب*و*سيد... هديه نگاهي به انها كرد، چيزي به قلبش چنگ مي زد... حضور مليكا در اشپزخانه طولاني شد... هديه از همانجا با صداي بلند گفت: - مليكا جان... ميشه يه ليوان اب برام بياري!! مليكا تكاني به خود داد و با گفتن بله حتما، ليواني را پر از اب كرد و براي هديه اورد و برگشت تا ظرف ميوه را هم بياورد... هديه فقط جرعه اي از اب را نوشيد و بعد با ليوان در دستش در حال بازي بود!! مليكا برگشت و ميوه را به هر دوي انها تعارف كرد... به هديه با تبسم و به هومن بدون نگاه كردن حتي به صورتش!! و ظرف را روي ميز قرار داد و نشست... هديه ليوان را بار ديگر به لب برد... عين بچه بازيگوشي بود كه مي خواست شيطتنت كند... فقط همين كارش مانده بود!! به طور نامحسوسي سرش را به تاسف براي خودش تكان داد و ليواني را كه به لب برده بود روي لباس و سينه اش رها كرد!!! اب يخ به راستي تنش را لرزاند و صداي واي او موجب شد كه هومن و مليكا هر دو متوجهش شوند. مليكا برخاست و جلوتر امد و گفت: - چي شد؟! در ضمن خنده اش هم گرفته بود... روپوش و بي شك بلوز زير ان هر دو خيس شده بودند!! هديه در حاليكه لباس خيسش را مشت كرده بود تا بيش از اين يخ نبندد، گفت: - اي واي، ببخشيد... شما دو تا حواس نمي ذاريد كه برا ادم!!! مليكا جان شرمنده، يه تيشرتي، بلوزي چيزي دارين كه من بپوشم تا اينا يه كم خشك بشن!!! مليكا لبخندي زد و گفت: - بله البته، الان ميارم خدمتتون! و به طرف اتاق خواب رفت. هومن با خنده پرسيد: - چطور شد؟! هديه با عصبانيت به او توپيد: - تو يكي حرف نزن كه هر چي مي كشم از دست توه!! و بلافاصله به سمت اتاقي رفت كه مليكا رفته بود و بدون در زدن وارد شد، هر چند درب ان نيمه باز بود ولي خوب مي دانست كارش اخر پر رويي است! داخل شد... مليكا تا نيم تنه داخل كمد بوده و چادرش را روي تخت گذاشته بود... هديه لبخندي زد، انگار كارش ساده تر شده بود!!!

گامي جلوتر رفت و گفت: - مليكا جان زياد... هنوز جمله اش تمام نشده بود كه مليكا سرش را از كمد ديواري بيرون كشيد... از حضور ناگهاني او يكه خورده بود، دست روي قلبش گذاشت و براي لحظه اي چشمانش را بست! هديه شرمنده گفت: - ترسوندمت، اي واي ببخشيد!!... اومدم همينجا عوضش كنم، اخه اونجا كه نمي شد! مليكا نفسش را فوتي كرد و مودبانه گفت: - اشكال نداره! و باز به طرف كمد برگشت... هديه يك گام فاصله را نيز، پيش رفت و در حاليكه انگشتش را به كناره روسري مليكا مي كشيد، گفت: - چقدر روسريت قشنگه!! مليكا لباسي را برداشت و به سمت او برگشت و گفت: - ممنون، قابل شما رو نداره، پيشكش!! هديه به نرمي گفت: - خواهش مي كنم رو سر شما قشنگه!!... بازش مي كني ببينم طرحش رو!! نگاه مليكا رنگ تعجب گرفت ولي با اين حال، بدون اعتراض گره روسريش را گشود و ان را دست هديه داد... هديه روسري را به دست گرفت و به سمت اينه ميز ارايش رفت، مثلا مي خواست امتحانش كند! يادش نمي امد در طول زندگيش اينقدر پر رو بازي كرده باشد! هنگاميكه از كنار تخت رد مي شد، پايش را به كنار تخت كوبيد و صداي جيغش به هوا رفت!! عجب جيغي كشيده بود!! حتي وقتي اب جوش روي دستش ريخته بود هم همچين جيغ بنفشي نكشيده بود!! خم شد و با قيافه درد الودي ساق پايش را گرفت! خارج شدن مليكا از شوك اوليه و حركت او به سمت هديه، همزمان شد با ورود سراسيمه هومن به اتاق: - چي شده؟! هديه قد راست كرد و لبخند موزيانه اي زد! نقشه اش گرفته بود!! هومن تازه با ديدن نگاه او سرش را به چپ چرخاند و متوجه مليكا شد!! مليكا ثانيه اي خشكش زده بود... بعد يكمرتبه به سمت تخت نگاه كرد، جايي كه چادرش را نهاده بود... چادر نبود!!! نگاهش بي اراده به سمت هديه كشيده شد، هديه بدجنسانه ابرويي بالا انداخت و چادر را كه مثل شي قيمتي به آ*غ*و*ش گرفته بود، نشانش داد... نگاه هومن چند باري بين ان دو رفت و امد كرد و بعد روي مليكا ثابت شد!! هديه به سمت در رفت... هنگاميكه از كنار هومن مي گذشت، اهسته گفت: - اگه از اتاق بزني بيرون، خونت حلاله!!

و قبل از اينكه در را كامل ببندد، با صداي بلندي گفت: - طاها بيا بادكنك بازي كنيم!! مليكا معذب به در بسته نگاهي كرد، بد طوري غافلگير شده بود... يك ان نمي دانست چه كند!! برگردد و از كمد چادر ديگري بردارد و سر كند!!... نه بابا... اين كه خيلي بد مي شد!... بدو بدو فرار كند!! نه... اين هم بدتر از اولي بود... دلش مي خواست بزند اين خواهر و برادر را يكجا له و لورده كند!! صلاح را در ان ديد كه ارام و بدون نشان دادن اضطرابش به سمت در برود و از اتاق خارج شود، اين منطقي ترين راه بود!! ولي بديش اين بود كه مي بايست درست از كنار هومن رد مي شد!! اما هومن محو زيبايي او شده بود، موهاي زيتوني روشني كه خيلي ساده با كشي قهوه اي پشت سرش بسته شده بود و به علت صاف و ل*خ*ت بودنش، كش سر خورده و تقريبا در قسمت مياني موهايش متوقف شده و يك دسته كوتاه از موهايش نيز يكطرفه روي پيشانيش ريخته شده بود... مليكا حركت كرد و تمام سعيش را نمود كه بدون برخورد با هومن، از كنارش رد شود... اما به محض عبور از مقابلش، انگشتان هومن دور بازويش قفل شد و متوقفش كرد... هومن لبخندي زد و سرش را خم كرد و گفت: - كجا؟! مليكا آهي كشيد و زير لب گفت: - خواهش مي كنم... اقاي رستگار!! هومن او را ارام به سمت خودش برگرداند: - بذار ببينمت، فكر كنم اين كمترين حقيه كه نسبت بهت دارم!!... مليكا با همان ملايمت نهفته در وجودش سعي كرد بازويش را از دست هومن بيرون بكشد كه هومن باز گفت: - شنيدي مي گن يه نظر حلاله... حالا مال ما كه حلال اندر حلاله... و آهي كشيد و گفت: - به خدا مليكا وقتي ياد اين ميوفتم كه كمتر از دو روز ديگه از محرميتمون باقي مونده، دلم بد جور مي گيره!! و نفس عميقي گرفت و با حوصله او را كنار تخت برد و روي ان نشاند و خود با فاصله كمي از او نشست... دستهاي سرد مليكا را در دستهايش، كه حال بيش از هميشه داغ بودند، گرفت و گفت: - مليكا نمي دونم چطور شد كه خدا تو رو سر راهم قرار داد، نمي دونم چي باعث شد كه من با اون همه اجتناب، به اين ازدواج موقت رضا دادم... حتي نمي دونم كي و چطوري مهرت رو به دل گرفتم... فقط وقتي به خودم اومدم كه ديدم تو شدي مهمترين فرد تو زندگيم... ديدم بدون تو نمي تونم... ديدم مي خوامت، با تمام وجودم... ديدم حضورت ارام بخشي براي دل بيقرارم شده... دستهاي كوچك او را فشاري داد و گفت: - نگام كن!! مليكا سرش را بيشتر پايين انداخت... هومن دست راستش را بالا برد و انگشت اشاره اش را زير چانه او قرار داد و صورتش را اهسته به سمت چشمان خودش حركت داد..

. چشمانش با سماجت در جنگ بود... نمي خواست غرق نگاه او شود برايش ممكن نبود... نمي خواست در درياي احساس او غرق شود... گريزان بود، حتي از احساس خود... هومن در تعقيب رد نگاهش، گفت: - اينقدر ازم بدت مياد؟! مليكا به سرعت نگاه از پيراهن او گرفت و اعتراض گونه به چشمانش دوخت... تبسمي زينت بخش لبان هومن شد... دوباره نفسي كشيد تا شايد درماني باشد براي قلب بي تابش... انگشتش را از زير چانه اش بر نداشت و فقط حركت ارام و نوازش گونه اي به ان داد و پرسيد: - بي تعارف بگو احساست بهم چيه؟! نگاه مظلوم مليكا در ني ني چشمان هومن نشست... کاش اصلا دوست نداشتم اما دارم کاش ندونی بی قرارم اما هستم پرده اي از اشك نرم نرمك سايه اي كشيد به ان نگاه شفافش... اخه من اين حقو ندارم مي دوني بخدا گ*ن*ا*ه دارم مي دوني اشكي ر*ق*صان از پلكش پايين افتاد... بيا و مردونگي كن تو ديگه سختش نكن نكن، از ايني كه هست نمي بيني بي قرارم رنگ نگاه هومن تغيير كرد، ارام ارام لبخندش جمع شد و تعجب جاي ان را پر كرد و اخمي نا خواسته خطي انداخت ما بين دو ابرويش... چانه اش را رها كرد و با نوك انگشت شستش اشك از گونه او گرفت و گفت: - چيه؟! چي اين همه ازارت مي ده؟! مليكا آه دوباره اي كشيد... حرفي ندارم با تو من چيزي نمي تونم بگم احساس گ*ن*ا*ه به تمام وجودش چنگ مي زد، هرگز به خودش حق نمي داد... روتختي زير دستش را مشت كرد و فشرد!! از خودش بدش مي امد از احساسش... طعم خيانت دهانش را تلخ كرده بود... او هم نمي فهميد، چه شده؟! تا به ياد مي اورد محكم بود... در دوران دانشجويي هم كم مورد توجه نبود ولي هرگز چيزي قلبش را به تپش وادار نكرده بود! ولي حالا... حالا كه حق نداشت، نمي فهميد حالا چرا؟! مسعود!!!... چقدر شرمنده اين نام بود!... هر چه سعي مي كرد ارام باشد، نمي شد، قفسه سينه اش مملو از هواي خالي نشده بود و گلويش پر از فرياد... و چه سخت بود، اشكهاي بي صدا ريختن و سكوت... مسعود به خدا من بي وفا نيستم... نبودم... نخواهم بود... نگاه خيره اي به چشمان هومن كرد... تو بايد از من رد بشي من از تو بايد بگذرم كاري نمي تونم كنم بايد بيوفتي از سرم وسرش را پايين انداخت... صداي هق هق خاموش مليكا، خطي مي كشيد بر صفحه صيقلي قلبش... دست بر شانه لرزان او گذاشت و با احتياط به سمت خود كشيد و با دست ديگرش سعي كرد تا سر او را نيز بر سينه اش تكيه دهد... كف دست مليكا بالا رفت و بر تخت سينه اش نشست... تا بينشان فاصله اي باشد و فرصتي براي كنار كشيدن... هومن مچ دست تكيه داده شده بر سينه اش را گرفت و پايين كشيد و با گفتن " اروم بگير" سر مليكا را به آ*غ*و*شش فشرد و زير لب زمرمه كرد: - خيلي خب... خيلي خب، فهميدم... حالا اروم باش... مليكا لحظاتي در آ*غ*و*ش گرم او ماند، قادر نبود كنار بكشد اگر هم قادر بود، انگار... سرش را مختصر تكاني داد و لب باز كرد چيزي بگويد كه دو انگشت هومن روي لبهاي او نشست و با مهرباني گفت: - چيزي نگو... هيچي... اصلا من سوالم رو پس مي گيرم!!! مليكا نفس عميقي كشيد و اسوده تر و بي اختيار به تكيه گاهش تكيه داد!!! هومن تبسمي زد و آ*غ*و*شش را تنگتر كرد...اگر قرار بود تا ابد همينطور بماند، مي ماند... بوي عطر ملايم مليكا در مشامش مي پيچيد و عوض ارام شدن، اشفته ترش مي ساخت!! وقتي صداي تپش قلبش اوج گرفت، مليكا سر بلند كرد... كنار كشيد... لب به دندان گزيد و نگاه شرمنده اش را بار ديگر به روتختي كرم رنگش دوخت... قفسه سينه هومن بالا و پايين مي رفت و سعي داشت شوقي كه در قلبش انباشته شده را تلمبه كند به سراسر وجودش... خم شد و ب*و*سه اي بر پيشاني مليكا زد و اتاق را ترك كرد... مليكا به جاي خالي او نگاه كرد... تنهايي هام رو بعد از اين با قلب كي قسمت كنم واسه فراموش كردنت بايد به چي عادت كنم

پاهايش را روي تخت كشيد و سرش را روي زانوانش قرار داد... خالي بود از هر فكر... از هر سوال... از هر جواب... شايد هم، سعي داشت خالي باشد!!!

با خروج هومن از اتاق، هديه بادكنك را به سمت طاها انداخت و گفت: - طاها يه كم خودت بازي كن، تا من بيام. و به سمت هومن رفت... هومن به ديوار تكيه داده و متفكر به نظر مي رسيد... هنوز داغي تنش محسوس بود. هديه اهسته پرسيد: - چي شد؟! هومن دستي بر پيشانيش كشيد: - سخته ازش بله گرفتن!! هديه سري تكان داد... هومن تكيه اش را از ديوار گرفت و گفت: - هديه!! مي خوام اين يه روز باقي مانده از محرميتمون رو باهاش زندگي كنم!!! هديه هراسان گفت: - چي داري مي گي؟! قيافه هومن زيادي جدي بود: - همين كه شنيدي...مگه زنم نيست!!! خب مي خوام باهاش زندگي كنم! انگشت شست هديه به دهانش رفت... مضطرب شده بود...سعي در ارام كردن برادر داشت: - هومن صبر داشته باش... كلي فرصت داري براي زندگي كردن باهاش!! هومن تند گفت: - اگه قبول نكرد چي؟! اگه هيچوقت بله نگفت چي؟! هديه لبش را با زبان تر كرد و گفت: - خب مگه قراره تو عقب بكشي؟! - نه... معلومه كه نه!! ولي نميشه كه يه چاقو گذاشت زير گردن يه نفرو بهش گفت، بايد بگي بله... ميشه؟! لبش را به دندان گرفت و محتاطانه پرسيد: - يعني مي خواي امشب اينجا باشي!! هومن متعجب در صورت هديه خيره شد: - نه!! چرا همچين فكري كردي؟! تو كه مي دوني عقد ما با چه شرطي خونده شده!! مي خوام فردا صبح تا شب كنارش باشم!! هديه نفسش را بيرون داد و گفت: - بهش گفتي؟! - نچ... زحمتش رو شما مي كشي!! هديه حرصي گفت: - خدا... من از دست اين برادرم چه كنم؟!... بابا، رو نموند ديگه برام!!... حالا چرا نمياد بيرون؟! هومن به در بسته اتاق نگاهي كرد و گفت: - حالش زياد خوب نيست!! - چرا؟! مگه چي كارش كردي؟! تبسم كمرنگي بر لب اورد و گفت: - درگير!!!... مگه خودت نگفتي؟؟!! هديه پوفي كشيد و گفت: - ببين من دارم مي رم تو... اگه تا پنج دقيقه نيومدم بيرون، بدون زده ناكارم كرده... زود خودت رو برسون! هومن به حرف و لحن خواهرش خنديد و قبل از رفتنش گفت: - جبران مي كنم!! - لازم نكرده، تو سرمو به باد نده، جبران كردن پيشكشت!! و چند گام جلوتر رفت و قبل از اينكه دستگيره را پايين بكشد، با حس خواهرانه اي گفت: - مي خواي جبران كني، خوشبخت شو!! و صميمانه لبخندي به برادر زد و در را در اوج با ادبي، بي در زدن گشود... نمي خواست در بزند، به شدت كنجكاو بود كه بداند مليكا در چه حاليست!!! و در زدن موجب مي شد او خود را جمع و جور كند!!!! با ديدن مليكا آهي كشيد... با ديدن دختري كه روي تخت زانوانش را ب*غ*ل كرده و پيشانيش را به سر زانويش تكيه داده بود... مليكا با شنيدن صداي در، سر بلند كرد و هديه مهمان چشمان قرمز او نيز شد... نگاهش را از او گرفت و به سقف دوخت و چند باري پلك زد تا اشك مزاحمي را كه گوشه چشمانش جمع شده بود را پس زده و سعي كرد لبخندي بزند... جلوتر رفت و كنار مليكا نشست و گفت: - حالا دقيقا مي خواي سر به تنم نباشه... نه؟! مليكا لبخندي زد و چيزي نگفت... هديه با خنده گفت: - مي دوني خيلي كم حرفي!! ولي من برعكس تو، خيلي پر حرفم!! به جاي هر دوتاييمون حرف مي زنم، تو راحت باش!!! مليكا خنده اش گرفت و گفت: - اخه چي بگم؟! هديه نفس راحتي كشيد: - هيچي فقط بخند!! كمي به اطراف اتاق نظري انداخت و بعد گفت: - مليكا، هومن دوسِت داره! مي دونم تو هم نسبت بهش بي علاقه نيستي!! ولي در عين حال شرايطت و علت ناراحتيت رو هم درك مي كنم... با همه اين حرفها فقط مي خوام يه چيز يادت بمونه... خدا از هر كارش حكمتي داره... پس حتم بدون اين اشنايي و اين سفر و اين اتفاقات هيچ كدوم نمي تونن بدون برنامه ريزي باشن... ازت مي خوام عاقلانه تر فكر كني... هومن به طاها علاقه زيادي داره، البته طاها هم همينطور... اينو هر كسي كه ببيندشون مي فهمه... اين كم چيزي نيست!! درسته؟!... مي دونم برات سخته، ولي اين روزها زود گذرن... بعد مي موني، تو و يه دنيا تنهايي... قبول كن!... بذار اين چشمه اي كه جوشيده، جريان پيدا كنه!! مليكا پاهايش را از كنار تخت اويزان كرد و گفت: - ولي از فوت همسر من فقط هفت ماه مي گذره!! - مي دونم... ولي بگو ببينم، تو بيشتر مي دوني يا خدا؟! مليكا چشمانش را گشاد كرد و ضربتي گفت: - اين چه حرفيه؟! - حرف حسابه مليكا... مگه خداوند ازدواج بعد چهار ماه و نيم رو برا يه زني كه شوهرش فوت شده، مجاز نمي دونه؟! پس چرا ما بايد كاسه داغتر از اش بشيم؟! چرا هر چي رو كه دوس داريم و هر چقدر كه دلمون مي خواد، كم و زياد مي كنيم؟! - من خداي نكرده قصد شكستن حرمت قوانين خدا رو ندارم... ولي خودم چي؟!... ديگران چي؟!... اينا در تصميم گيري هامون جايي ندارن؟! - يعني حرف ديگران برات اينقدر مهمه؟! - اگه بگم نه، مهم نيست، دروغ گفتم. به هر حال زندگي كردن در اجتماع آدابي داره... ولي اين وسط حس خودم حرف اول رو مي زنه!! من نه مي تونم و نه مي خوام كه به اين سرعت، يكي رو جايگزين شوهرم بكنم!! هديه نفسي كشيد و گفت: - بعد سال چي؟! - نمي دونم... هديه توقفي كرد و گفت: - باشه... هومن مي گفت، تا 11 صبح شنبه به هم محرميد... حالا اون هم بحق انتظار داره كه فردا رو پيش همسرش باشه و مزه يه روز زندگي رو باهاش تجربه كنه!! مليكا بهتزده نگاهي به او كرد و گفت: - جدي كه نمي گين؟! - چرا خيلي هم جدي مي گم!! و در حاليكه از جا بر مي خاست، گفت: - ضمنا مي دوني كه هومن حالا حكم شوهرت رو داره و تو شرعا نه حق داري بدون اجازه اون جايي بري و نه اون رو از ديدن خودت محروم كني... اينا رو گفتم چون مي دونم دختر مقيدي هستي!! و هنگام بيرون رفتن سري تكان داد، در حال حاضر تنها راه راضي كردن اين دختر همين بود!!

هديه نگاهي به برادرش كرد و گفت: - تو فكري؟! هومن در حاليكه دو دستي فرمان را گرفته بود، گفت: - موندم فردا مليكا رو كجا ببرم!! هديه با تعجب گفت: - مگه تو نمي خواي بري خونش؟! - نــه!! - چرا؟! - دلايل زيادي دارم. - مثلا؟! - اول اينكه اگه يه هو يكي خونش بياد خيلي بد ميشه... دوم اينكه مادر شوهرش هم از اون خونه سهم داره، بنابراين در كل اونجا موندن من و بخصوص نماز خوندنم بدون رضايتش اشكال شرعي داره... اما دليل سومم كه مهمتر از بقيه است، خود مليكاست... خب اون اونجا خاطرات زيادي داره و براي همين سخت ميشه باهاش رابطه عاطفي برقرار كرد!!! هديه ابرويش را بالا برد و تاييد كنان گفت: - اره راس ميگي!! من به اين موضوع فكر نكرده بودم... مي خواي بيارش خونه ما... و كمي با شوخي گفت: - خونه رو برات خالي مي كنيم و خودمون ميريم دنبال نخود سياه... هومن لبخندي زد و گفت: - نه نميشه... هم خودم خوشم نمياد و هم فكر كنم مليكا معذب بشه... - اخه چرا؟! - هديه ول كن اين نمي شه... اپارتمان خودم هم خاليه... اگه تجهيزش كرده بودم خيلي عالي مي شد... هديه كه اصولا سرش درد مي كرد براي كارهاي سريع و هيجاني، گفت: - خب اين كه چيزي نيست حالا دو ساعت فرصت داريم تا تاريكي هوا... پول كه باشه همه چي حله!!... يه سر مي ريم به يه فروشگاه مبلمان و مي گيم اجناس رو تا شب بفرستن... در مورد فرش و اينا هم كه هيچي، بابا حلش مي كنه و بقيه وسايل هم يه كاريش مي كنيم!!! هومن خندان به خواهر عجول خود نگاهي كرد و گفت: - هديه تو چقدر همه چي رو ساده مي گيري!!! - چون ساده هستن!! هومن نفسي تازه كرد و گفت: - همه حرفات قشنگه ولي من اون شرط اولي رو ندارم!! - كدوم - ماني!! - هومن، لوس بازي در نيار ديگه!! - باور كن... برا اخر همين ماه يه چك 30 ميليوني دارم و هنوز دو سه ميليونش ناقصه!! - برا اپارتمان؟! - اوهوم... هديه دمغ نشست... بعد يكمرتبه گفت: - چرا نمي بريش باغ؟! هومن زد روي ترمز و نگه داشت: - راس مي گي!! ولي نكنه يه هو مامان و بابا فردا بزنه به سرشون پاشن برن اونجا!! - نه بابا... نگران اين نباش ما مي ريم از صبح فردا تلپ مي شيم خونه شون... نمي ذاريم تكون بخورن!! - پس حله!! و بلافاصله موبايلش را در دست گرفت و پيامكي به مليكا زد: " فردا صبح ساعت هفت اماده باشين، ميام دنبالتون " و رو به هديه گفت: - يه زحمت ديگه هم برات دارم... فردا صبح ميام برت مي دارم بريم دنبال مليكا... تنها نباشم بهتره!! همسايه اي، دوستي، اشنايي ميبينه... صبح جمعه اي هم خلوته... براش خوب نيست!! هديه با بدجنسي گفت: - باشه... چه اشكالي داره... اصلا من هم همراتون ميام!! هومن خنديد و گفت: - نه بابا... ديگه چي!!! هديه همراه با قهقه اي گفت: - مي گن برادرا بي وفا مي شن... بيا اين هم نمونش! قبل از اينكه هومن بتواند، جوابي بدهد، صداي پيامك توجهش را جلب كرد از مليكا بود: " مگه قراره جايي بريم؟!" سريع جواب داد: " بله " جواب در كسري از ثانيه رسيد: " قرار نيست شما بياييد اينجا؟! " " نه " " چرا؟! " " نمي تونم توضيح بدم... فردا اماده شو، ميام دنبالتون " " مي خواهيد كجا ببرينمون؟! " " فرقي مي كنه؟! " پاسخ با كمي مكث رسيد: " نه! " " پس تا فردا " " نميشه صرفنظر كنيد؟! " " نه!! "

صبح روز جمعه، هواي افتابي و مطبوعي داشت... طاها صندلي عقب به خواب رفته و مليكا هم در سكوت به جاده چشم دوخته بود. هومن به راحتي مي توانست در نگاه او دلخوري را احساس كند!! ولي صرفنظر كردن از اين روز اخري سخت بود!! خوشبختانه فاصله باغ از شهر نيم ساعت بيشتر نبود. با اين حال وقتي هومن ماشين را به جاده كشيد، لحظه اي برق اضطراب را در چشمان مليكا مشاهده كرد... ولي چون سوالي پرسيده نشد، خود را موظف به دادن توضيحي نديد! تقريبا تمام مسير در سكوت گذشت و جز چند كلمه كوتاه سلام و صبح بخير حرفي بينشان زده نشد. بالاخره وارد جاده خاكي شد و يكي دو دقيقه بعد، مقابل درب قهوه اي رنگي متوقف شد... دروغ چرا؟!! مليكا استرس داشت... با يك نگاه متوجه بود كه انجا مكاني مسكوني نيست و حتي از ديوارهاي نصفه و نيمه باغهاي اطراف متوجه شده بود كه احتمالا مقصدشان بايد باغي باشد. ولي دربي كه مقابل ان متوقف شده بودند برعكس باغهاي كناري داراي ديوارهاي بلند و مرتبي بود... هومن حين پياده شدن گفت: - پياده نشو، ماشينو مي برم داخل!! با خروج او، مليكا ، نفس حبس شده اش را بيرون داد و سعي كرد به خود مسلط باشد... نگاهش به هومن بود كه داشت در را باز مي كرد... منصفانه كه فكر مي كرد، دليلي براي ترس نمي ديد... ولي نمي فهميد اين دلشوره براي چيست؟؟!!! هومن سوار شد و ماشين را داخل برد و بعد از خاموش كردن ان، پايين رفت و درب باغ را بست. برگشت و نگاهي به ماشين انداخت... مليكا هنوز نشسته بود، لبخندي زد و سمت او رفت... در را باز كرد و گفت: - خانوم نمي خوان اينجا رو با قدومشون مزين كنن!! مليكا نتوانست، تبسمش را پنهان كند... در كلام شوخ هومن، احترام و محبتي پنهان، نهفته بود!! پياده شد و دقيق تر به اطراف نگاه كرد... در مقايسه با باغ اقاي كمالي كه بارها به انجا رفته بودند باغ خيلي كوچكي بود، از هر طرف ديوارها ديده مي شدند... در واقع مي شد گفت، باغچه!! ولي برعكس باغهايي كه قبل از اين ديده بود بسيار تميز و مرتب بود... ديوارهاي بلند اطرافش كه با يك نگاه تخمين زد چيزي حدود سه متر ارتفاع دارند، كاملا ديد را از خارج گرفته و مكاني كاملا شخصي و محدود به وجود اورده بودند... دور تا دور باغ با سنگ مرمر هاي سفيد و قرمز فرش شده، و در تمام مسير طاقي فلزي نصب گرديده بود كه شاخه هاي درخت مو مابينشان پيچ و تاب خورده و در كل منظره زيبا و دل انگيزي به نمايش گذاشته شده بود... در فاصله يك متريش، هومن هم با همان دقت، مليكا را زير نظر داشت!! وقتي نگاه مليكا بعد از گشتي به سمت او كج شد، خنده اي كرد و گفت: - خانوم مهندس، بررسي هاتون تموم شد؟! مليكا هم لبخندي زد و گفت: - جاي قشنگيه!! هومن با تبسمي گفت: - قشنگي از چشماي شماست!! مليكا نفسش را فوتي كرد و نگاهش را به سمتي ديگر برگرداند... امروز اين مرد مي خواست با او چه كند!!! هومن گفت: - مليكا!! بيا اين كليد رو بگير، كليد ساختمونه... من طاها رو برمي دارم! مليكا، برگشت و كليد را از دست او گرفت... هومن، طاها را ارام بلند كرد و راه افتاد... طفلك تقصير نداشت، ساعت 8 صبح بود و براي يك بچه هنوز زود بود كه بيدار شود. در حاليكه راه مي افتاد، خطاب به مليكا گفت: - بيا! مليكا مطيعانه راه افتاد ولي در تمام مسير، برگهاي سبز اطراف حواسش را پرت مي كردند و چشمانش در حال بازي گوشي بودند!! به طوريكه وقتي هومن رسيد، مليكا با او فاصله داشت و نگاهش به شكوفه هاي صورتي درختي خيره شده بود! هومن از اينكه انجا مورد توجه مليكا قرار گرفته، خوشحال بود: - مليكا كجايي؟! نمي خواي بياي؟! مليكا به سمت او برگشت و هول گفت: - چرا... چرا اومدم!! و سريع نزديك شد و درب ساختمان را گشود... هومن كفشش را دم در در اورد و مليكا هم به تبعيت از او اين كار را تكرار كرد... وارد ورودي كوچكي شدند كه يك ميز ناهار خوري چهار نفره سفيد رنگ پلاستيكي زينت بخشش بود و روبرويشان اشپزخانه كوچكي ديد مي شد كه تمام اپن ان يك متر بيشتر نمي شد... و دو در در سمت راست و چپشان وجود داشت... هومن به سمت درب سمت چپي رفت و در انجا را با بازويش باز كرد و به محض ورود ارام گفت: - مليكا، بيا از داخل كمد يه بالش و پتو بده!! مليكا وارد اتاق شد... يك اتاق ده دوازده متري بود... با اشاره هومن ، به سمت كمدي رفت و در ان را گشود... چند عدد پتو و بالش انجا بود... يك بالش و پتو برداشت و پتو را دو لايه كرد و روي زمين پهن كرد و بالش را كنار ان گذاشت... هومن به اهستگي طاها را روي ان خواباند... طاها تكاني خورد و دمر خوابيد. مليكا پتوي ديگري را رويش انداخت... هواي صبحگاهي هنوز خنك بود! هومن، از اتاق بيرون رفت و مليكا را صدا كرد و در ضمن باز كردن در اتاق سمت راستي، گفت: - تو اين اتاق، رخت اويز هست... برا عوض كردن لباسهات مي توني ازش استفاده كني! من مي رم وسايل رو از ماشين بيارم. مليكا ابرويي بالا انداخت، مگر قرار بود لباسهايش را عوض كند!!! او كه هيچ لباس ديگري همراهش نياورده بود!! با اينحال به اتاق ديگر هم نگاهي كرد... انجا هم تقريبا به همان اندازه اتاق قبلي بود و تمام وسايل داخلش يك فرش ماشيني، يك رخت اويز و يك كمد لباس بود. چادر از سر گرفت... مسخره بود بعد از اتفاق ديروز همچنان با چادر بگردد!! نگاهي هم به اشپزخانه كوچك انداخت كه داراي يك يخچال و گاز و يك كابينت كوچك دو دره بود، همين!!! تازه متوجه كت اسپورت هومن شد، كه روي يكي از صندلي ها انداخته بود... كت را برداشت و ان را مرتب روي رخت اويز اويزان كرد. دم در ساختمان ايستاد و منتظر هومن ماند... يكي دو دقيقه بعد... يكي دو دقيقه بعد، سر و كله هومن پيدا شد... ان هم چطوري؟! همه وسايل را داخل فرغوني سبز رنگ گذاشته بود و در حاليكه دو دسته ان را در دست داشت، به سمت ساختمان مي امد!! خنده اش گرفت... هرگز نمي توانست هومن را اينطوري تجسم كند... اقاي دكتر!! ان چهره جدي و باكلاسش در مطب كجا و فرغون به دست گرفتنش كجا؟؟!! هومن با ديدن او و خنده اش، گفت: - هي! ببينم تو به چي مي خندي؟! مليكا اينبار دست روي دهانش گذاشت و با صداي بلندتري خنديد!! هومن دسته هاي فرغون را رها كرد و دست به كمر زد و مظلومانه گفت: - خب، اينطوري بهتر از اينه كه دو سه مرتبه مي رفتم ميومدم... اون هم با وسايل سنگين!!! مليكا همينطور داشت مي خنديد... هومن حق به جانب گفت: - عوض اينكه اونجا بايستي و هي بخندي بيا كمك، وسايل رو خالي كنيم!!... اِ؟!... مليكا لبش را گازي گرفت و به طرف فرغون رفت و يك سبد را برداشت... كه هومن از دستش گرفت و گفت: - اين سنگينه... تو اون يكي رو بردار!! مليكا يكي يكي وسايل را برمي داشت و در، ورودي مي گذاشت و هر وقت چشمش به هومن مي افتاد، ريز مي خنديد!! هومن پوفي كشيد و مقابل مليكا ايستاد و گفت: - پس اينطوريه؟!... حالا به من مي خندي؟!... باشه!! عوضش تنبيه مي شي كه يادت بمونه به كسي نخندي!! مليكا پرسشي نگاهش كرد... هومن گفت: - بايد اين فرغون رو برگردونيش دوباره دم در!! اونوقت من هم دل سير به تو مي خندم! مليكا ابرويي بالا انداخت يعني نه!! و گامي عقب رفت... هومن اخمي تصنعي كرد و گفت: - زود... تا سه مي شمارم!! مليكا يك گام ديگر عقب رفت و سرش را بالا انداخت... هومن شمرد: - يك... دو... مليكا به دور و برش نگاهي انداخت... هومن با تاكيد گفت: - اخرين فرصته ها!!... و شمرد: - سه... و بلافاصله براي گرفتن مليكا خيز برداشت... مليكا كه قبلا موقعيت سنجي كرده بود، به سمت ابگير حوض مانندي كه مقابل ساختمان قرار داشت، دويد... هومن هم به دنبالش... مليكا دور حوض مي چرخيد و گاه مي ايستاد چرا كه هومن هم مي ايستاد... و گاه هومن جهت چرخش را برعكس مي دويد و مليكا هم سريع تغيير جهت مي داد... هر دو نفس نفس مي زدند... چون مكان تعقيب چرخشي بود، هيچ كدام نمي توانستند سرعت بگيرند!! دقيقه اي هر دو ايستادند و نفس تازه كردند... مليكا دستانش را از پشت به هم گره زده بود و خنده اي بر لب داشت... هومن عزمش را جزم كرد و به قصد گرفتنش دويد در يك جهت و با سرعت، سه چهار دوري چرخيدند هر بار فاصله شان كمتر مي شد... هومن واقعا دلش مي خواست به چنگش بياورد... مليكا خطر را احساس كرده بود... در يك ان تصميم گرفت به سمت ساختمان بدود و درش را ببندد... چهار پنج متري از در فاصله داشت... تقريبا رسيده بود كه بازويش در دست نيرومند هومن گير افتاد!! برگشت... و هومن توانست چهره اش را ببيند... نفس نفس مي زد و به علت فعاليت زياد صورتش سرخ شده، لبانش هم رنگ گرفته بود، نم مختصري هم روي پيشانيش ديده مي شد... خدايا!!... قلبش از مغزش فرمان نمي برد... مليكا مي دانست قادر نيست از دست او رها شود... تازه فهميد چه كرده!!... هزار بار خود را لعنت كرد، براي شيطنت بيجايش!!... در ان لحظه نمي خواست به حرف هومن گوش دهد، فقط همين!!... قصد شيطنت و بازي نداشت... فقط يك لحظه احساس كرده بود، دوست ندارد زير بار حرف او برود!! از فشاري كه به بازويش مي امد، حس مي كرد، هومن چه مي كشد!! اشتباه كرده بود... اب دهانش را به سختي قورت داد... ديگر نمي خنديد... رنگ نگاهش هم كمي ترسيده نشان مي داد... هومن كسري از ثانيه سرش را پايين انداخت... كافي بود براي نهيب زدن به خودش... هر چند كنترل قلبش ممكن نبود ولي مي توانست كمرنگترش كند!! مليكا منتظر تصميم او بود... هومن دست ديگرش را مشت كرد، مي بايست مراقب عكس العمل هاي خود مي بود... يك ابرويش را بالا داد و قيافه بد جنسي به خود گرفت و گرگ منشانه گفت: - حالا ديگه به من مي خندي و به حرفم گوش نمي دي و فرار مي كني؟! اره؟! مليكا به راحتي متوجه تغيير حالت او شد... يك لحظه در دلش اين همه خودداري را تحسين كرد!! اين رفتار تشويق داشت!!! سرش را كج كرد و قيافه نادمي به خود گرفت و گفت: - ببخشيد... من تسليم!!!... اصلا يه دور فرغون رو دور باغ مي گردونم، خوبه؟! مشت بسته هومن فشرده تر شد!!... حقيقتا دلش مي خواست، اين دختر را محكم به آ*غ*و*شش بفشارد...

اصلا خود مليكا مي دانست با هر جمله اش چه بلايي سر او مي اورد؟!!!

هومن سينه اش را به يكباره از نفس خالي كرد و در حاليكه صدايش كمي خشدار شده بود، گفت: - كافي نيست!!... اماده كردن ناهار هم با تو!! البته با مخلفات... مثل سالاد و اين حرفا... مليكا لبخندي زد و گفت: - قبول!! هومن دستش را سر داد از بازو تا روي دست او... و فشاري بر ان دست كوچك داد و در حين رها كردن، گفت: - يكدور كامل... ميانبر هم نمي زني!! از اينجا مي بينم!! مليكا به سمت فرغون رفت و دم ان ايستاد و گفت: - حالا راس راسي ببرم؟! هومن با خنده كنترل شده اي گفت: - مگه من باهات شوخي دارم؟! مليكا نفس پري كشيد و همه را يكجا خالي كرد و دسته فرغون را در دست گرفت... هومن جلوتر امد و در حاليكه دستهاي مليكا هر دو درگير دسته هاي فرغون بودند، انگشت اشاره اش را به زير گره روسري اوگذاشت و با يك حركت گره ان را گشود و روسري را از سر او كشيد و گفت: - اينجا نامحرمي نداريم!! و با اين حرف، دكمه بالايي روپوشش را هم باز كرد... مليكا دسته فرغون را رها كرد و سرش را پايين انداخت و اهسته گفت: - خودم در ميارم!! با كمي تعلل روپوشش را دراورد و به دست هومن داد... هومن نگاهش را به سختي از موهاي بلندش كه باز با كشي بسته شده بود، كند و به لباسهاي كاملا پوشيده اش داد... شلوار جين مشكي با بلوز استين بلند نقره اي و اسپورت... كه دكمه هايش را تا انتها بسته بود!!! كه هومن به عوض او احساس خفگي مي كرد... تازه اين لباسها اصلا مناسب باغ نبودند!! بيشتر مناسب يك مجلس مهماني بودند كه يكجا بنشيني و از جايت تكان نخوري!! گفت: - لباس برا تعويض اوردي؟! - نه - يعني مي خواي تا شب با اين لباسها تو باغ بگردي؟! مليكا لبانش را جمع كرد و گفت: - شما كه نگفتين، قراره ما رو كجا ببرين!! خب من اصلا حدس نمي زدم، مقصدمون يه باغ باشه!! هومن لبخندي بر لب اورد و با نوك انگشت ارام بر روي گونه اش زد و گفت: - اشكال نداره، يه فكري براش مي كنيم!! حالا به كارت برس!! و با بدجنسي به فرغون اشاره كرد! چاره اي نداشت كه!!! دوباره دست به دسته هاي فرغون گرفت و راه افتاد... هومن به سمت در ساختمان رفت و روسري و روپوش مليكا را داخل گذاشت و سريع به سمت مليكا برگشت... وقتي به او رسيد، گامهايش را اهسته تر كرد و درحاليكه دستانش را در جيبش نهاده بود، دوشادوش او حركت كرد... تا دم ماشين با هم رفتند... هومن كنار ماشين ايستاد و گفت: - شما ادامه بدين!! مليكا سري تكان داد و همراه با لبخندي به راه خود ادامه داد... حرفي بود كه خودش زده بود، پس مي بايست پايش مي ايستاد! با دور شدن او، هومن زد زير خنده!!! و فكر كرد: " حقته! تا تو باشي بيخود شيطنت نكني." و كلافه تر اقرار كرد: " لعنتي!! كم مونده بود كار دست خودم بدم." درب صندوق عقب را باز كرد... كيسه نايلوني را برداشت، عجب به موقع اورده بودش!! قبل از بستن درب صندوق، دستي به روي كتاب توضيح المسائل كشيد... چقدر خوب مي شد، اگر مي توانست مليكا را راضي كند تا محرميتشان را به مدت شش ماه ديگر تجديد كنند!! به طرف ساختمان رفت، سري به طاها زد، هنوز خواب بود. كيسه نايلوني را روي ميز قرار داد... روسري و روپوش مليكا را به جا رختي اويزان كرد، كتش هم انجا بود، تا جايي كه يادش مي امد، ان را روي صندلي رها كرده بود! لبخندي زد. دم در رفت و دست به سينه منتظر مليكا شد... با پيدا شدن سرو كله او خنده ارامي كرد! خسته شده بود... اين از رها كردن چند باره دسته هاي فرغون و دوباره بلند كردنش مشخص بود... از همانجا صدا كرد: - بسه ديگه... بذارش همونجا و خودت بيا... ميام ميارمش!! و رندانه افزود: - كافيه... به نظرم تا همين جاش هم حسابي عبرت گرفتي!!! مليكا دسته هاي فرغون را كه با شنيدن جمله اول رها كرده بود، بعد جمله دوم دوباره برداشت و جدي گفت: - تا اينجا اوردم ، بقيش رو هم ميارم!! هومن كفشهايش را پوشيد و به طرف او رفت... يك ضلع كامل باغ مانده بود... خم شد و ارام دم گوشش گفت: - اگه خانوما ياد بگيرن، هميشه بگن چشم دنيا بهشت مي شه!! و با اين حرف او را كنار زد و خود جاي او را گرفت... مليكا كششي به بازوهايش داد و گفت: - اتفاقا نظر من هم اينه كه اگه اقايون هميشه بگن چشم دنيا بهشت ميشه!! هومن قهقهه اي زد و در ضمن راه افتادن گفت: - اونوقت زيادي خوش به حالتون نمي شه؟! مليكا خنديد و گفت: - شما اعتراضي دارين به اين موضوع؟!

هومن با خنده سري تكان داد...

فرغون را كناري نهاد و كمي به سمت داخل ساختمان خم شد و دكمه قرمزي را فشار داد... با شروع به كار پمپ، ابي با فشار زياد به داخل حوض سر ريز شد... در حاليكه به سمت اب مي رفت، رو به مليكا، گفت: - بيا دستات رو بشور بريم صبحونه! مليكا، ذوق زده به حجم عظيم اب نگاهي كرد و گفت: - اينجا اب لوله كشي نداره؟! - نه... كلا اين حول و حوش هنوز لوله كشي نشده. - يعني برا خوردن هم از اين اب استفاده مي كنين؟! - نه بابا... از اين اب برا شستشو استفاده مي كنيم ولي برا خوردن و استفاده در غذا، هر بار با خودمون، از خونه اب مياريم... و با دست به دو ظرف 20 ليتري اشاره كرد و گفت: - بذار دستم بشورم، ميام اينا رو مي ريزم، تو مخزن اب... مليكا باشه اي گفت و دستانش را زير اب گرفت... چقدر يخ بود!!!... سريع دستانش را كنار كشيد و گفت: - اوه چقدر سرده!!! هومن هم براي شستن دستش پيش رفت درحاليكه مشتي اب هم به صورتش مي زد گفت: - عوضش خواب رو حسابي از سر ادم مي پرونه!! مليكا با خود فكر كرد، يعني هومن هم ديشب چشم روي هم نگذاشته؟!!!! ودوباره جلو رفت و با احتياط دستانش را شست، هوا هم علي رغم افتابي بودنش هنوز خنك بود، هر چند اين موضوع براي منطقه كوهستاني اذربايجان زياد هم عجيب نبود! دستانش را به آ*غ*و*ش گرفت تا بيشتر سردش نشود و داخل شد... هومن ظرف اب را بلند كرد و به طرف اشپزخانه رفت و ان را داخل مخزني كه روي كابينت قرار داشت ريخت و گفت: - هر وقت تموم شد بگو اون يكي رو هم بيارم بريزم. - باشه ودر حال خروج گفت: - مليكا ، يه نگاه به داخل اين سبدها بنداز، شايد يه تعدادي نياز به يخچال داشته باشن. و وارد اتاق سمت راستي شد... مليكا سبد اولي را باز كرد... و محتوياتش را يكي يكي بيرون كشيد: يك بسته سينه مرغ يك بسته گوشت چرخ كرده كمي سيب زميني و پياز يك بسته قارچ يك بسته كوچك شكلات در ظرفي در بسته، مقداري اجيل و چند تا بيسكويت و كلوچه تعدادي را كه لازم مي ديد، داخل يخچال چيد و محتويات يخچال را هم از نظر گذراند... ابليمو، رب و مقداري ادويه(!!!) مختلف داخل ان بود! قابلمه اي را هم ديد كه با يك پارچه سفت بسته شده بود... ان را گشود، برنج دم كرده بود...دست به بدنه اش زد، كمي ولرمبه نظر مي رسيد... به حتم صبح دم شده بود كه كهنه نشود... بدون شك كار هديه بود. علي رغم تمام پر رو بازيهاي اين دختر، نمي دانست چرا احساس بدي درباره اش ندارد!! برنج را هم داخل يخچال گذاشت... هنوز تا ناهار خيلي وقت مانده بود. مي خواست به طرف سبد دوم برود كه هومن از اتاق بيرون امد، يك گرمكن طوسي با خطوط مشكي پوشيده و تي شرتي با رنگ برعكس، مشكي با يك خط پهن طوسي كه كاملا جذب بدنش بود... براي مليكا كه هميشه او را رسمي پوش ديده بود، جالب بود! هومن جلوتر امد و گفت: - بيا برو، تو هم لباست رو عوض كن... با اين لباسها اذيت مي شي!! مليكا سرش را پايين انداخت و گفت: - من كه گفتم لباس ديگه اي نياوردم! هومن ابرويي بالا انداخت و گفت: - عيب نداره عوضش من اوردم!! مليكا متعجب نگاهش كرد... هومن به طرف ميز رفت و كيسه نايلوني را برداشت و دست مليكا داد: - بفرماييد!! مليكا با تعجب به داخل ان نگاهي انداخت و محتوياتش را روي ميز ريخت... دو دست لباس راحتي... براي خودش يك كيف كوچك مشكي يك دست لباس بچگانه... براي طاها همانهايي بودند كه از فروشگاه خودش انتخاب كرده بود و بعد ان اتفاق كذايي، ديگر انها را نخواسته بود... همان روزي كه هومن... نگاهش را بالا اورد و به او دوخت... هومن ناخني به گوشه ابرويش كشيد و گفت: - راستش بعدش خواستم برم اون كفش رو برات بخرم، ولي هرچه فكر كردم يادم نيوفتاد، چه شكلي بودن!! سرش را پايين انداخت و ان روز را مروري كرد... بعد لبخندي زد و دوباره نگاهش را به هومن دوخت... نگاهي كه حالا پر از قدر داني بود... پر از مهرباني: - نمي دونم چطور ازتون تشكر بكنم؟! و از ذهن هومن گذشت: " ولي به جان خودت، من مي دونم!! "

هومن با لبخندي به فكر خود، گفت: - حالا يك كدوم رو امتحان كن ببينيم چطوره؟! مليكا هر دو لباس را ورانداز كرد ، اصلا مدلشان به يادش نمي امد... اما رنگ يكي تركيب زرد و نارنجي بود و يكي سرمه اي و سفيد بود. ترجيح داد رنگ سيرتر را انتخاب كند. بسته لباس را برداشته و به اتاق رفت و در را بست... هومن سعي كرد تمام افكار موجود در ذهنش را پس بزند!!!... روي ميز را خالي كرد و سفره كوچكي روي ان پهن كرد و لوازم صبحانه را، كه در سبد جداگانه اي بودند، شروع به چيدن كرد... مليكا لباس را پوشيده بود، اما يكي دو مشكل داشت... لباس زيادي قالب تنش بوده و استين كوتاه هم بود! ولي چاره ديگري نداشت، نمي توانست كه دوباره برگردد و لباس ديگر را بياورد! پوفي كشيد و نگاه دوباره اي به لباسش كرد، بلوز از قسمت سينه به پايين پانزده سانتي كشدوزي شده بود و روي كمر ظريفش مي نشست... تركيب سفيد و سرمه اي لباس هم علي رغم تيره بودنش، به شدت به او مي امد و سفيدي صورتش را بيشتر به رخ مي كشيد. يكي دوباري خواست كلا بي خيال تعويض لباس شود ولي اصلا دوست نداشت هومن از دستش برنجد، يعني در كل اهل رنجاندن هيچ كس نبود!! از اتاق بيرون امد... هومن مشغول چيدن سفره بود... بدون توقف در كنارش به اشپزخانه رفت و سعي كرد خود را انجا مشغول كند! هومن با ديدن او دست از چيدن سفره كشيد و به دنبالش وارد اشپزخانه شد. مي توانست كلافه بودن او را تشخيص دهد، ولي دليلي نمي ديد پس بكشد!! مليكا خود را با باز كردن ظرف در بسته اي مشغول كرده بود، هومن شانه اش را گرفت و اهسته به سمت خود برگرداند... ابرويش به تحسين بالا پريد و نيمه شوخ گفت: - ببينم اين لباس اينقدر قشنگه يا... و حرفش را نيمه گذاشت... نگاه مليكا رو به پايين بود!! ولي حتي اين موضوع هم باعث نشد كه پر رويي هومن نيمه تمام بماند... دست پيش برد و ارام كش موي سرش را پايين كشيد... نمي فهميد، خانومها كه هميشه مويشان را مي بندند چرا زحمت بلند كردنش را مي كشند!!... با باز شدن موها و ريختن انها روي شانه هايش، مليكا هم سر بلند كرد... اما قبل از اينكه بتواند جمله يا نگاه سرزنش اميزي تحويل اين مرد بدهد، هومن با لحن گرمي گفت: - حيف نيست مي بنديشون؟؟!! و همزمان با اين حرف، كش سر او را داخل جيب تي شرتش گذاشت و براي پرت كردن حواس خود(!!!!) گفت: - بين وسايل تخم مرغ و گوجه فرنگي به چشمت نخورده؟! مليكا از شنيدن اين حرف كمي ارامتر شد و دوباره به سمت ظرف مزبور برگشت و به محتويات ان نگاهي كرد... نديد كه هومن دو گامي عقب عقب رفت!!... داخل ظرف پر بود از ميوه... گوجه فرنگي هم بود... تازه يك سمت ظرف كاهو و كلم هم مرتب چيده شده بود!! بدون برگشتن گفت: - اينجا گوجه فرنگي هست... ولي تخم مرغ نمي دونم كجاست؟! هومن نفسي كشيد و جلوتر امد: - هديه مي گفت همه چي رو شسته و بسته بندي كرده... اين را فقط براي خالي نبودن عريضه بيان كرد! مليكا تبسمي زد و گفت: - بله مشخصه، دستش درد نكنه... خيلي به زحمت افتاده!... ماهي تابه هست؟! هومن با نگاهي به اطراف گفت: - گفت كه، هرچي بخوايم اينجا پيدا ميشه فقط بايد بگرديم و پيدا كنيم!! مليكا خنديد و به سمت كابينت رفت... هديه راست مي گفت در ان كابينت كوچك همه چيز پيدا مي شد... ماهي تابه اي را بيرون كشيد... هومن به سمت سبد وسايل صبحانه رفت، احتمال مي داد، هديه تخم مرغها را انجا گذاشته باشد... بالاخره پيدا كرد... دوباره به اشپزخانه برگشت... چاقو را برداشت و خواست گوجه ها را خرد كند كه مليكا گفت: - نمي دونيد اينجا رنده هم هست يا نه؟! - نه... تو كابينت نبود؟! - نه... پيداش نكردم! - عيب نداره... رنده نمي خواد خردش مي كنيم!! مليكا باشه اي گفت و چاقو را از دست او گرفت و گفت: - من درستش مي كنم... شما بفرماييد!! هومن هم از خدا خواسته بيرون رفت و گفت: - پس من رفتم طاها رو بيدار كنم!! مليكا درحال خرد كردن گوجه ها گفت: - بذاريد بخوابه، زوده هنوز براش!! هومن از دم در اتاق گفت: - كل هفته رو مي خوابه كافيه... مي خوام صبحونه رو باهم بخوريم!! و داخل اتاق رفت... مليكا برگشت و به سمت اتاق نگاهي كرد و لبخندي زد... مسعود هم همينطور بود، روزهاي جمعه طاها را براي صبحانه بيدار مي كرد و مي گفت، "اگه اين كوچولو نباشه كه صبحونه نمي چسبه" ... مسعود را مي فهميد، پدر بود و سرشار از عشق به فرزند... اما هومن!!... او را نمي فهميد... اين همه محبت او را درك نمي كرد... منصفانه كه فكر مي كرد، مهر او را نسبت به طاها، از همان اول مشاهده كرده بود... از همان لحظات اول... از روزي كه براي جاري شدن عقد موقت به محضر رفته بودند... از وقتي كه طاها به زمين افتاده بود و هومن بلندش كرده بود... چقدر ان روزها دور به نظر مي رسيدند!! هومن، طاها به ب*غ*ل از اتاق خارج شد... طاها سرش را به شانه او تكيه داده بود و هنوز خواب الوده مي نمود. هومن گفت: - ما رفتيم، دست و رومون رو بشوريم بيايم! - باشه مليكا داشت املت پخته شده را به داخل ظرفي مي كشيد كه صداي جيغ و داد طاها توجهش را جلب كرد.

ظرف املت را روي ميز مي گذاشت كه هومن داخل شد... در حاليكه طاها را زير ب*غ*لش نگه داشته بود و مي خنديد... طاها دست و پا مي زد و داد مي كشيد: - منو بذار زمين... بذارم زمين!! هومن خندان گفت: - نميشه... گفتم كه اول صبحونه!!! و دوباره داد طاها: - من ميل ندارم!! هومن بچه را روي صندلي گذاشت و گفت: - ميل ندارم، نداريم!! به محض اينكه طاها روي صندلي قرار گرفت و از دست هومن رها شد... زود پايين پريد و بدو بدو به سمت در رفت... هومن سريع به سمت او رفت و قبل از خارج شدنش بار ديگر گيرش انداخت و بلندش كرد... طاها معترض دست و پا زد و گفت: - من مي خوام تاب بازي كنم! مليكا كه تا حال به كشمكش ان دو نگاه ميكرد، گفت: - مگه اينجا تاب هم هست؟! هومن سري تكان داد و در حاليكه سعي مي كرد طاها را مهار كند ، گفت: - اره كنار ساختمونه... مگه نديدي؟! - نه!! - طاها كه اول از همه اونجا رو ديد!! مليكا خنديد... هومن داشت طاها را باز روي صندلي قرار مي داد... طاها گفت: - مامان سرسره هم داره!! مليكا نشست و به صندلي تكيه داد... يعني كارش در امده بود!!... طاها با لجبازي گفت: - من ميل... ندا... رم... مي خوام برم بازي!! مي خواست از روي صندلي بلند شود كه هومن زير بازوهايش را گرفت و روي صندلي سرپا نگهش داشت و گفت: - ببين تا شب اينجاييم... هر قدر دلت خواست مي توني بازي كني... اول صبحونت رو بخور بعد برو بازي كن... طاها كودكانه سر بالا انداخت و گفت: - من صبحونه نمي خوام... هومن رو به مليكا گفت: - رو يخچال يه قفلي هست بيارش اينجا... مليكا با كمي تعجب به سمت يخچال رفت... واقعا قفل بزرگي روي ان بود، برش داشت و پيش هومن امد... هومن روبه طاها گفت: - اين قفل رو مي بيني... مال وقتايي كه آيسل هم مثل تو زيادي شيطوني مي كنه... اونوقت تاب برا مدتي قفل مي شه... طاها با كمي فكر گفت: - تاب چطور قفل مي شه؟! - زنجير دو طرفش با اين قفل به هم وصل مي شه و ديگه نمي شه سوارش شد!!... حالا اگه صبحونت رو نخوري من هم تا ظهر تاب رو قفل مي كنم و نمي توني تاب بازي كني!! طاها ابروهايش را در هم كشيد و گفت: - سرسره رو كه نمي شه قفلش كرد!!! تا ظهر سرسره بازي مي كنم بعد از ظهر تاب بازي!!!... هومن دلش مي خواست از لپ اين كوچولوي شيطان بانمك يك گاز گنده بگيرد... داشت به زور جلوي خنده اش را مي گرفت... مليكا كه ريز مي خنديد... هومن نگاهي به مليكا كرد كه يعني خواهشا، خنده ات رو جمع كن!! مليكا برخاست و به اشپزخانه رفت و بي دليل درب يخچال را گشود... هومن گفت: - من هم اونوقت ظهري برتون مي دارم از اينجا مي برمتون!! طاها همچنان متفكر به نظر مي رسيد... چند ثانيه بعد روي صندلي نشست و گفت: - برام املت بكشيد!! هومن دهانش را براي منفجر نشدن محكم روي هم چفت كرد! قفل را برداشت و به سمت يخچال رفت... هنگام گذاشتن ان روي يخچال مليكا را ديد كه از خنده اي بيصدا سرخ شده!! در يخچال را بست و گفت: - بيا... و در حين بيرون رفتن گفت: - طاها... يه فيلي شنا بلد نبود... ميدوني چطور از روي رودخونه رد شد؟! طاها مشتاقانه گفت: - چطوري؟! - روي دوش مورچه هه سوار شد!!! و با اين حرف خنده پنهانش را ازاد كرد و غش غش خنديد... البته مليكا هم با خيال راحت خنديد!!... طاها نگاهي به ان دو كرد كه در حال خنده بودند... لابد خيلي خنده دار بوده... طاها هم زد زير خنده!! صبحانه در فضاي شاد ايجاد شده، صرف شد... طاها كه دو لپي مي خورد كه زودتر برود!!... هومن هم كه طبق معمول صبحانه سيري خورد... ولي مليكا به ياد نمي اورد روزي را كه اينقدر صبحانه خورده باشد!!

طاها بلافاصله بعد از تمام كردن صبحانه اش قصد رفتن كرد كه مليكا گفت: - طاها يه لحظه وايستا، لباسهات رو عوض كنم. عجولانه ايستاد(!!): - زود باش مامان! مليكا برخاست و لباس تازه طاها را از بسته خارج كرد و پوشاند... طاها با نگاهي به لباسهايش گفت: - مامان اينا برا منه؟! - اره عزيزم طاها به هومن نگاهي كرد و گفت: - عمو برام خريده؟! مليكا لبخندي زد و گفت: - بله فرصت فكر كردن و تشكر كردن نداشت... سري تكان داد و بدو بيرون رفت!! هومن رو به مليكا گفت: - مليكا، قدر اين نعمتي كه خدا بهت داده رو بدون! مليكا هم به تاييد سري تكان داد و گفت: - گاهي فكر مي كنم اگه طاها نبود هرگز نمي تونستم بعد از اين غم بزرگ قد راست كنم! هومن برخاست و به سمتش امد و گفت: - مي خواي كمي قدم بزنيم؟ مليكا به ميز صبحانه نگاه كرد و گفت: - بايد ميز رو جمع كنم! - باشه... بيا زود باهم جمع كنيم، بعد... مليكا سري تكان داد و شروع به جمع كردن ميز كرد... در حاليكه ظرفهاي كثيف را روي هم مي چيد ، پرسيد: - اينا رو كجا مي شه شست؟! - بيرون كنار حوض يه مخزني هست از اب پمپ پرش مي كنيم... اونجا... ولي بذار باشه برا بعد... ابش حالا خيلي خنكه... پرش مي كنم تا يكي دو ساعت ديگه كمي گرمتر مي شه! و با اين حرف بيرون رفت تا مخزن مزبور را پر كند... مليكا بعد از جمع و جور كردن وسايل صبحانه، كمي اطراف را مرتب كرد... داخل يك كيسه نايلوني، چند نوشابه و كمي تنقلات هم بود كه انها را هم به داخل يخچال منتقل كرد و بيرون رفت... هومن در حال پر كردن مخزن بود... به سمت چپ ساختمان پيچيد، طاها با ولعي تمام نشدني بازي مي كرد!! انچنان تند و سريع از پله هاي سرسره بالا مي رفت و سر مي خورد كه گويا اگر عجله نكند ، سرسره تمام مي شود!!! لبخندي زد و بازوان خود را در آ*غ*و*ش كشيد! هوا خنكي خاصي داشت... اين هوا را در ارديبهشت ماه فقط و فقط مي شد در شهر خودشان تجربه كنند و بس!!... با تمام شدن كارش ، هومن نزد او امد و گفت: - سردته؟! مليكا به عقب برگشت و گفت: - نه... قدم بزنيم خوب مي شه!! هومن با دست بفرمايي زد و همزمان بلندتر گفت: - طاها ما ميريم قدم بزنيم... تو نمياي؟! وا... چه حرفا؟!... معلوم بود كه نمي ايد!!... تند و با عجله و نفس نفس زنان گفت: - نه!! - باشه، پس مواظب خودت باش! هومن به سمت مليكا رفت... باد بين موهايش مي پيچيد و انها را به ر*ق*ص وا مي داشت و او سعي مي نمود اين اشفتگي را مهار كند!! لبخندي زد و نزديكتر شد... اشاره اي به موهايش كرد و گفت: - چي كارشون داري؟! بذار برا خودشون بازي كنن!! مليكا كلافه گفت: - اه... مي خورن به دهن و بينيم!! حوصلم رو سر مي برن!! هومن خنديد و كش موي او را از جيبش بيرون كشيد و گفت: - بيا... اما قبل از اينكه مليكا بتواند ان را از دستش بگيرد، دست پس كشيد و گفت: - خودم بازش كردم خودم هم مي بندمش!! برگرد ببينم! و بدون دادن فرصت براي اعتراض احتمالي، خودش به پشت سر او رفت... كش را روي مچ دستش انداخت و سعي نمود موهاي بلندش را با دو دست جمع كند... ارام و شانه وار انگشتانش را بين موهاي او حركت مي داد... احساس خوبي داشت، ل*ذ*ت بخش بود... ولي... سختتر از اني بود كه فكر مي كرد!! اينكه ديده بود هديه با يكدست موهايش را جمع مي كرد و در كمتر از دو ثانيه كش را دور انها مي انداخت و با يك حركت دست سفتشان مي كرد، به نظر خيلي ساده مي رسيد! بالاخره توانست موها را جمع كند و با يك دست بگيرد و كش را از مچش در اورده و به دور موها بياندازد ولي اي بابا، خيلي شل شد كه!! كمي خم شد تا بپرسد، "اين چرا شله؟!" كه ديد مليكا چشمانش را بسته و لبش را به دندان گرفته!!! تبسمي زد!! "يعني اگه من نتونم توي فسقلي رو تو مشتم بگيرم كه هومن نيستم." در حركتي ابداعي(!!!) كش را از يك طرف كشيد و با يك پيچ، دوباره دور موهاي او انداخت... آهان حالا بهتر شد! و زير لب زمزمه كرد: - تموم شد!! و صداي بيرون فرستادن نفس حبس شده مليكا را شنيد!! به كنارش رفت و گفت: - خوب شد؟! مليكا بدون اينكه به او نگاه كند، گفت: - اوهوم!! - پس بيا...

اهسته كنار هم گام برمي داشتند، مليكا محو اطراف بود، درختان، سبزيجات تازه جوانه زده، چند بوته گل رزي كه تازه به غنچه نشسته بودند. هميشه از طبيعت ل*ذ*ت مي برد... و هومن كه اين صحنه ها و محيط برايش تكراري بود، از قدم زدن كنار مليكا ل*ذ*ت مي برد... همين كه توانسته بود اعتمادش را جلب كند، همين كه بي ترس كنارش بود، همين حضور بي حرفش هم غنيمتي بود!! سرش را بالا گرفت و سعي كرد به فردا فكر نكند... به بعد از تمام شدن محرميت... به اينكه شايد... سري تكان داد تا از شر افكار نامناسب خلاص شود!! مهم اين بود كه امروز بود!!! گامي جلوتر رفت و گوجه سبز كوچكي را از درخت كند و به سمت مليكا گرفت و گفت: - امتحانش كن! مليكا ان را از دست هومن گرفت و نگاهي كرد و گفت: - هنوز كه نرسيده... خيلي كوچيكه. - مهم نيست، خوشمزه است، بخور! و با اين حرف يكي ديگه چيد و به دهان گذاشت و طعم ترش و دلپذيرش را مزه مزه كرد... مليكا هم به تبعيت از او يكي خورد... چشمانش را از مزه ترش ان ريز كرد و همزمان گفت: - ترشه... ولي راس مي گيد، خوشمزه هست! هومن در حين راه افتادن گفت: - يادمون باشه يه ظرف بياريم و مقداري بچينيم... - زود نيست، برا چيدنشون؟! - چرا زوده... ولي مزش به همين نوبرانه بودنشه... بعد كه ديگه همه جا فراوونه!! مليكا نيز به همراهي او حركت كرد... يك دوري، دور باغ گشتند... به نزديكي محل بازي طاها رسيده بودند كه همچنان با جديت مشغول بازي بود... با ديدن انها از همانجا داد كشيد: - مي خوام تاب بازي كنم مامان منو هل مي دي؟! قبل از حركت مليكا به سمت پسرش، هومن گفت: - تو همين جا بشين... من هلش مي دم! و با دست به نيمكت چوبي كنار ديوار اشاره اي كرد. مليكا نشست و هومن به سمت طاها رفت كه سعي مي كرد سوار تاب شود... در سوار شدن كمكش نكرد!! فقط در انتهاي تلاش موفق او گفت: - افرين!!! و به پشت سر او رفت و گفت: - سفت بشين و دستهات رو محكم بگير! طاها با ذوق گفت: - زياد هل بدين ها!! - باشه... هومن انتهاي تاب را گرفت، كمي بالا كشيد و رها كرد... بعد در هر رفت و برگشت هل كوچكي به تاب مي داد... طاها هم هي مي گفت: - محكمتر... محكمتر!! پنج دقيقه اي هلش داد و بعد گفت: - طاها بلدي بقيه اش رو خودت بري؟! طاها كه غرق خوشي بود، گفت: - اره هومن به طرف نيمكت رفت و كنار مليكا نشست... نگاه او را روي درختهاي مو و گلهاي تازه شكوفه زده اي كه قرار بود روزي انگور شوند خيره ديد، گفت: - مو خيلي دير محصول ميده، براي به دست اوردن انگور خوب بايد تا شهريور صبر كرد!! - بله، مي دونم. هومن تبسمي زد و گفت: - ولي مامان بيشتر از اينكه به فكر انگورها باشه، به برگهاش اهميت مي ده!! ... دلمه برگ دوس داري؟! مليكا به سمت او برگشت و گفت: - اوهوم... هومن با لبخندي گفت: - هر وقت ميايم اينجا مامان كلي برگ مي چينه اخرش هم نمي دونم اونا رو چي كار مي كنه!! فكر كنم مي ده به فاميل و در و همسايه!!! اخه خودش سالي يكي دو بار بيشتر دلمه برگ درست نمي كنه!! - شما هم دوس دارين؟! - اره، خيلي... كمي تند و با سير ماست!!... بلدي درست كني؟! مليكا همزمان سرش را به علامت مثبت تكان داد و گفت: - بله... ولي مادرتون حق دارن كه كم درست مي كنن، سخته درست كردنش!! هومن چند لحظه اي سكوت كرد و بعد محتاطانه گفت: - مليكا مي دونم اين سوالم ممكنه ناراحتت كنه!! ولي... همين يه بار!!... مي خوام بدونم! بعد ديگه قول مي دم هيچ وقت راجع به اين مطلب صحبت نكنم! توجه مليكا هم جلب شد، به صورت او نگاه كرد و با جديت گفت: - بپرسيد!! هومن دست به سينه شد و چشمانش را به روبرويش دوخت و گفت: - مي خوام بدونم چطور با مسعود اشنا شدي؟! مليكا هم به نيمكت تكيه زد و آهي كشيد...

داشت اتفاقات گذشته را در ذهنش مي چيد، مروري داشت بر گذشته اي كه حال مانند اين بود كه قرنها از ان مي گذرد... زماني كه دانشجو بود، چقدر شور و نشاط داشت ، چقدر دانشگاهش را با ان محيط سر سبز و بزرگ دوست داشت... چقدر پر انرژي بود... اي كاش ان روزها هرگز تمام نمي شدند... روزهاي دو دره كردن كلاسها... روزهايي كه بجاي نشستن سر كلاسهاي خسته كننده دروس اختصاصي، ان هم ساعت دو بعد از ظهر كه چشمانش باز نمي شدند، كلاس را مي پيچاند و در سينماي دانشگاه جنگ ستارگان مي ديد... ان هم زبان اصلي!!... نه كه فكر كنيد همينطور عشقي!! نه!! فقط براي اينكه زبانش تقويت شود... باور كنيد!!!! و يا استخر دانشگاه... واي چه مزه اي داشت بجاي نشستن در كلاس تاريخ اسلام بروي و شنا كني!! و سراخر هم بگويي... خب، اين براي بدنم ضروري تر بود!! يا اينكه بجاي غذاهاي خوشمزه(!!!!) دانشگاه بنشيني روي صندلي كنار دانشكده و ساندويچهاي خوشمزه تر از غذاي دانشگاه را به دندان بكشي و در حاليكه با دوستانت هزار تا از استادان و همكلاسيهايت را شستي و پهنشان كردي در افتاب، رضايت بدهي به ازمايشگاه بروي چرا كه ديگر نمي شود ساعت ازمايشگاه را پيچاند... چون غيبت جزو نمره محسوب مي شود!! و پروژه... اوه!! با تمام سختيهايش دوست داشتني ترين درسش بود... اينقدر خوشش مي امد همش در كتابخانه باشد و تحقيق كند يا پشت اينترنت بنشيند و هي موتور جستجوي ان را براي دروسش فعال كند كه خداييش از بين پنج پنجره اي كه هميشه روي صفحه اش باز بود فقط يكي به درس تعلق داشت!! يكي ايميل ان ديگري ها هم كه!!!... بماند!!... چه روزهايي بود!!... هومن اهسته گفت: - دوس نداري جواب بدي؟! مليكا بدون اينكه نگاه خيره اش را به گذشته رها كند ، گفت: - چرا؟!... مي گم... دانشجو بودم... ترم شش... يه بار يكي از استادامون گفت، بايد بريم سر يه پروژه ساختماني و يه گزارش كامل از نحوه عملكرد اونجا تهيه كنيم و بياريم... هر چه كه به نظرمون لازمه... البته چند تا از بچه هاي ارشدمون داشتند رو اون كار مي كردن و ما فقط در حد اشنايي و نوشتن گزارش قرار بود به اونجا بريم... استاد مون يه جورايي مي خواست ما رو به محيط كار و پروژه اشنا كنه... اول كه رفتيم اصلا نمي فهميديم چي به چيه؟! يعني كسي هم تحويلمون نمي گرفت كه!! هي به اين و اون مي گفتيم فلان استاد ما رو فرستاده تا گزارش بنويسيم اونا هم مي گفتن خب ، بنويسيد... خلاصه بعد يكي دوبار امد و رفت فهميديم كه اين يه پروژه مشترك هست بين دانشجوهاي فني در رشته هاي مختلف، كه اكثرشون هم ارشد مي خوندن... خب ما هم بچه كارشناسي اصلا وجودمون به چشمشون نمي اومد!! تا بالاخره در سومين بار مراجعه مون راضيشون كرديم يه كم راجع به پروژه بهمون اطلاعات بدن تا اين گزارش رو بنويسيم و از شرش خلاص بشيم... مليكا لبخند غمگيني زد و ادامه داد: - رفتيم دفتر كاريشون كه يه كانكس بود... داخلش چهارتا پسر بودن... البته گروه ما هم شامل دو پسر و دو دختر بود... خواستيم كه شروع به سوال و جواب بكنيم، كه برا هر كدوممون يه فرم گذاشتن جلومون و گفتن اول بايد اينا رو پر كنين... ما هم كه ناشي، فكر كرديم روال كاري همينه ديگه!! پرش كرديم... سوالها شامل اسممون شماره دانشجويي، رشته، دانشگاه، شهر و ادرس خونمون!! و حتي شماره خونه مون هم مي شد... حالا كه خوب فكر مي كنم مي بينم اون روز اونجا چه گافي داديم!! اخه ديگه شماره تلفن و ادرس خونه برا چي!!!... خلاصه اونجا كه به عقلمون نرسيد... بعدش هم يه كوچولو چرت و پرت تحويلمون دادن و روونمون كردن كه امروز برو فردا بيا!!! كمي سكوت كرد كه هومن پرسيد: - يكي از پسرهاي اونجا مسعود بود؟! مليكا ارام گفت: - اره... دانشجوي ارشد برق بود و برا تكميل بخشي از پايان نامه اش اونجا بود... البته من زياد راجع به افراد حاضر در اون پروژه كنجكاو نبودم چرا كه يكي دو تا از بچه هاي ارشد داشكده خودمون هم اونجا بودن... و ما هم، به هر حال بيشتر با اونها اشنا بوديم و سوالهامون رو از اونا مي پرسيديم... تا اينكه... يه روز كه به خونه برگشتم، مامان گفت، يكي زنگ زده بود و برا خواستگاري وقت مي خواست... من هم طبق معمول گفتم، بي خيال... ولي مامان مشكوك نگاهم كرد و گفت، مادرش مي گفته، پسره تو رو ديده و ازت خوشش اومده... برام جالب بود بدونم كي و كجا؟! و با پرسيدن اين سوال فهميدم جريان بر مي گرده به سر پروژه... مليكا دستي بر موهايش كشيد و گفت: - كنجكاو شدم بدونم كيه!! برا همين هم اسمش رو پرسيدم... مسعود حميدي!!!... هرچه فكر كردم يادم نيومد كيه... مامان گفت، بهشون وقت داده... عصباني شدم كه مي بايست بامن هماهنگ مي كردين ولي گفت، اولا برنامت رو مي دونستم بعدش هم دست تو باشه تا اخر عمرت رضايت نمي دي... شرايطش خوب بود، مهندس كه هست، سربازيش رو هم رفته، در يه كارخونه اي هم مشغول كاره... حالا هم دانشجوي فوق ليسانسه... تازه گويا خونوادش هم از نظر فرهنگي به ما نزديكه... خودش هم يه پسره، دو تا خواهر داره... ديگه چي مي خواي؟! بذار بيان، اگه خوشت نيومد... مي گيم نه!! نگاهي به هومن كرد كه با دقت به حرفهايش گوش مي داد و دوباره گفت: - ديدم پر بيراه نمي گه... نمي تونستم بگم قصد ازدواج ندارم، اصلا چرا بايد همچين حرفي مي زدم!... اگه موقعيت خوبي بود، چراكه نه!!... اين بود كه قبول كردم...دفعه بعدي كه رفتم سر پروژه، خيلي دقت كردم بشناسمش ولي نتونستم... از بدبياري هيچ كدوم هم مسعود نامي صدا نكردن كه بفهمم... روزي كه اومده بودن خواستگاري فهميدم همون پسري هست كه فرمها رو بينمون پخش كرده!!... وقتي باهم تنها شديم... بيشتر اون حرف زد و من گوش دادم... گفت كه از همون روز اولي كه اونجا رفتيم متوجهم شده و اين رفت و امدهاي متوالي رو هم خودش باعثش بوده و از بابت فرمها هم معذرت خواست و اعتراف كرد كه خودش تايپ كرده بوده و مي خواسته ادرس و تلفنم رو گير بياره... تبسمي اغشته به يك آه زد و...: - جوون معقول و ملايمي به نظرم رسيد... بعد ديدنش ديگه حس مقاومت قبلي رو نداشتم... بخصوص كه در سر پروژه هم خيلي جدي و كاري ديده بودمش... جوابم رو منوط كردم به بعد تحقيقات و اين حرفها... پدرم خيلي تحقيق كرد، مي ترسيد... تك بچش بودم و نگران ايندم... ولي كوچكترين حرفي مبني بر رد كردنشون به دست نيومد... اين بود كه بابا رضايتش رو اعلام كرد... مامان هم كه از اولش راضي بود... من هنوز مي ترسيدم و مي خواستم بيشتر بشناسمش، اين بود كه اومدنش به خونمون دو سه باري تكرار شد... و هر بار بيشتر از دفعه پيش به اخلاق خوبش واقف مي شدم، بزرگترين سرمايه اي كه داشت و براي من خيلي مهم بود... البته اين رو در محيط كاريش هم فهميده بودم و جالبتر اينكه، علي رغم مطلع بودن دوستاش از جريان ولي خودش كوچكترين برخورد نامناسب يا حرف يا رفتاري كه نشون بده خبري بين ما هست از خودش بروز نمي داد... با من هم همونطوري بود كه با بقيه... خونوادش پيشنهاد دادن كه اگه من مي خوام بيشتر باهاش اشنا بشم يه محرميتي داشته باشيم ولي بابا خيلي جدي وايستاد و گفت، اصلا تو خونواده ما چنين چيزي مرسوم نيست... يا عقد دائم يا هيچي!!! مليكا پوزخندي زد و سرش را تا حد ممكن پايين انداخت... اما در نگاه غمگين هومن خبري از پوزخند نبود... مليكا را زير نظر داشت كه دستانش را كنار پاهايش به لبه صندلي گرفته بود و با نوك پايش خطوط نامفهومي روي زمين مي كشيد و خود با دقت به ان خيره شده بود... ارام گفت: - بعدش قبول كردي اره؟! - اوهوم... بعد دو ماه بله رو گفتم و ديگه همين... - چقدر نامزد بودين؟! دوباره خنده مليكا تلخ شد: - قرار بود مدتي نامزد بمونيم... يكي دوسال، كه هم من درسم تموم بشه و هم اون... ولي هفت ماه بيشتر از نامزديمون نگذشته بود كه اسم هر دومون برا عمره دانشجويي اعلام شد، برا زوجهاي دانشجو اولويت قائل مي شدن... مسعود گفت، بيا مليكا جمع و جور كنيم و بعد سفر بريم سر خونه زندگيمون، اون موقع مسعود خونه اي نداشت... يه پرايد داشت كه به قول خودش اون رو هم با وام خريده بود همش 24، 25 ساله بود... هيچوقت هم رو كمك خونوادش حساب نمي كرد، اين براي من خيلي ارزش داشت... در همون چند ماه اينقدر بهش انس گرفته بودم كه مخالفتي نكردم، خودم هم دلم مي خواست زودتر زندگيمون رو شروع كنيم... اين بود كه تصميم گرفتيم اين سفر بهانه اي باشه براي اغاز زندگي مشتركمون... در عرض كمتر از يكماه، شرايط اوليش رو فراهم اورديم... پدر و مادرش زمزمه هايي داشتن مبني بر اينكه بريم طبقه بالاي خونه اونا... خونشون يه خونه سه طبقه بود... اما راستش رو بخوايد من قبول نكردم، اين تنها چيزي بود كه از همون اول با مسعود طي كرده بودم... اينكه من از زندگي م*س*تقل خوشم مياد... به خاطر همين هم يه جايي رو اجاره كرديم و بعد از برگشت از سفر، روونه خونه خودمون شديم... دوباره سكوت كرد... هومن مي خواست همه چيز را در اين باره بداند... يكبار براي هميشه... قصد نداشت دفعات بعدي در كار باشد... براي همين دوباره پرسيد: - از زندگي باهاش راضي بودي؟! مليكا اينبار به پشت تكيه زد و به اسمان نگاه كرد... اما باز قطره اشكي از گوشه چشمش چكيد: - اره... خيلي!! هومن وقتي اشك او را ديد، احساس كرد زياده روي كرده است، براي همين سوال بعديش را نپرسيد... اما مليكا به ارامي ادامه داد: - تازه با زندگي كردن باهاش فهميدم چقدر خوبه... من اينقدرها كه مي بينيد دختر ارومي نبودم... ولي ارامشي كه اون تو رفتارش داشت كم كم موجب شد، من هم رفتارهام رو كنترل كنم... عين يه تمرين مي موند... اگه حرفمون ميشد... اين من بودم كه سريع جبهه مي گرفتم، عصباني مي شدم، دعوا داشتم... ولي اون در اوج داد و بيداد من هم عكس العملش سكوت بود و صبر... و تا وقتي كه مطمئن نمي شد، كاملا حرصم خالي شده امكان نداشت، چيزي بگه ولي بعد كه اروم مي شدم، حرف مي زد ، توضيح مي داد و سراخر هم باز تذكر مي داد كه هميشه مشكلات با ارامش قابل حلتر هستن... اين روال اون باعث شد، كه من هم كم كم قادر باشم به اون لوس بازيهايي كه فكر كنم بيشترش نتيجه تك فرزندي بودن بود، غلبه كنم!! هومن نفسي كشيد و به طاها نگاه كرد، كه از تاب و سرسره دل كنده بود و دنبال چيزي مي دويد... شايد شاپركي، قاصدكي، چيزي... مليكا گفت: - اگه باز سوالي دارين بپرسين!! - طاها چقدر بعد ازدواجتون به دنيا اومد؟! اينبار لبخند مليكا واقعي بود: - حدود يكسال صبر كرديم تا درس هر دومون تموم بشه، البته من درسم رو همون سال تموم كردم ولي مسعود سال بعدش از پايان نامش دفاع كرد!! من هم اون يكسال رو ميرفتم سركار، يعني سر پروژه اي كه استادمون معرفي كرده بود... - همراه مسعود؟! - نه!!... يه پروژه ديگه بود ... قبلا هم بهتون گفتم، خارج از شهر بود و سه ساعتي از شهر فاصله داشت!!... خب بيشتر از يكسال رفتم ولي بعد از اينكه... مكثي كرد كه هومن به كمك او شتافت: - طاها رو حامله شدي، اره؟! - اوهوم ... بعد از اون ديگه نتونستم برم! هومن، م*س*تقيم نگاهش مي كرد... احساس مي كرد، مليكا بي قرار است، چيزي اذيتش مي كرد، اين را از حركات تند پاها و حركات عصبي انگشتانش مي فهميد... با حوصله پرسيد: - مليكا؟! چيزي هست كه بخواي بهم بگي؟! بله بود، چيزي بود!!

بله بود، چيزي بود!! چيزي كه تا حال به كسي نگفته بود!!... با حالت پر تشويشي گفت:

- احساس گ*ن*ا*ه مي كنم!!

هومن توقفي در جواب كرد، شايد احساس گ*ن*ا*هش به حضورش كنار او بر مي گشت، اما به هر حال مي بايست گوش مي داد و ارامش مي كرد:

- چرا؟!

مليكا نگاهش را به سمت مخالف چرخاند و گفت:

- طاها حدود يكساله بود كه پدر شوهرم فوت شد... ما قصد داشتيم اپارتمان كوچكي براي خودمون بخريم... در همين گير و دار بود كه مادر شوهرم دوباره پيشنها داد كه بريم پيششون!!... مسعود نظر منو خواست من هم گفتم نظرم رو قبل ازدواج بهت گفتم... يعني اين تنها شرطي بود كه براش گذاشته بودم... اون هم ديگه هرگز درباره اين موضوع حرفي نزد... بعد سال پدر شوهرم، مادر مسعود گفت، كه زندگي در اون خونه سه طبقه براش سخته و شبها كمي مي ترسن و خواست كه اونجا رو بفروشن و يه اپارتمان بجاش بخرن كه امن تره... خلاصه اونجا رو فروختيم و يه اپارتمان به اسم مادر شوهرم خريديم...

- مادر شوهرت تنها زندگي مي كرد؟!

- نه... هر دو خواهر مسعود ازش كوچكترن... يكيش كمي قبل از ما ازدواج كرده بود ولي دومي حالا فكر كنم حدود 20 ساليش هست و هنوز ازدواج نكرده...

- از اينكه پيششون نرفتي احساس گ*ن*ا*ه مي كني؟!

مليكا آهي كشيد و چشمانش را كه دوباره خيس شده بودند چند بار باز و بسته كرد و گفت:

- همش فكر مي كنم چون من به تنهايي يك مادر بي توجه بودم، خدا هم مسعود رو ازم گرفت كه بهم بفهمونه تنهايي يعني چي!!

و با اين حرف قطرات اشك تند تند روي صورتش روان شدند...

هومن نمي دانست چه بگويد و اين دختر را چگونه ارام كند!! ... با كمي تمركز گفت:

- اين چه حرفيه داري مي زني؟! يعني مي خواي بگي فقط براي اينكه خدا حقانيت مادري رو اثبات كنه، پسرش رو ازش مي گيره... يادت رفته مسعود پسر اون مادره و فقدان فرزند براي مادر چقدر سخته!! مليكا!؟... عمر دست خداست، نه دست من و تو... خدا از هر كارش حكمتي داره!!... من اصلا بحثي در مورد درست يا غلط بودن تصميم تو نمي كنم... به هر حال هر كسي براي زندگيش ايده آل هايي داره و تو قبل از ازدواجت اين رو به مسعود گفته بودي و اون با اين شرط تو رو قبول كرده بود... اگه اين موضوع براش خيلي مهم بود مي تونست همون اول كنار بكشه... پس احساس گ*ن*ا*هت درست نيست!!

مليكا كلافه و با همان چشمان خيس گفت:

- مامان مي گه هر وقت مي خواي ببيني كارت درست بوده يا نه به دلت رجوع كن، ببين راجع بهش احساست چيه؟! ببين احساس عذاب وجدان داري يا نه؟! پس اين حس بدي كه من دارم چيه؟!... چرا فكر مي كنم اين مجازاتيه برا من؟!... چرا ديگه نمي تونم تو چشماي مادر شوهرم نگاه كنم؟!...

و بازوان خود را به آ*غ*و*ش كشيد باز سردش شده بود... مي لرزيد... اين حسي بود كه هفت ماه تمام با ان دست به گريبان بود... مرگ مسعود از يك طرف، و حس ناراحتيش از طرف ديگر از پا درش اورده بود... هرگز اين حرف را به كسي نزده بود... نمي دانست اين چه سري است كه پيش اين مرد تمام مكنونات قلبيش رو مي شود... نمي فهميد چرا به هنگام صحبت با او خط و مرزها را مي شكند... نگفته ها را مي گويد!!

حساس بود... نه فقط حالا... هميشه بود... اما كم صحبت... كمتر راز دل رو مي كرد... ولي در اين مدت كم چيزي نمانده بود كه به هومن نگفته باشد!!!

هومن به طرفش چرخيد و هردو بازوي او را در دست گرفت... در حال حاضر فقط ارام كردن او برايش مهم بود، به چيزي غير از اين فكر نمي كرد، مي دانست احساس گ*ن*ا*هش درست نيست ولي نمي دانست چگونه اين را به او بفهماند، نمي دانست چگونه ارامش كند!! در اين زمينه زيادي بي تجربه بود!!!

از نصيحت كردن خوشش نمي امد!!

كلامش را در دهان مزه مزه كرد و گفت:

- ادمايي كه دلشون به صافيه اينه است، وقتي هر مشكلي مي بينن، دنبال ردي از گ*ن*ا*ه خودشون مي گردن و فكر مي كنن كه هر گرهي به علت خطاشون بوده... گاه يادشون مي ره كه خدا ادماش رو برا امتحان خلق كرده... گاه يادشون ميره كه خدا به كساني كه دوسشون داره بيشتر سخت مي گيره...

مليكا همان حس و حال قبل را داشت ولي انگار اينبار، بارقه اميدي در دلش تابيده بود و همين باعث شده بود، بي انكه بخواهد، سعي در تبرئه خودش داشته باشد... گفت:

- مسعود ازم نظر خواست و من نظرم رو گفتم... اگه ازم مي خواست، بريم...اگه بهم مي گفت ، بريم... تو حرفش نه نمي اوردم... به خدا، نه نمي اوردم!!

هومن به بازوهايش فشاري اورد و گفت:

- مي دونم... مطمئنم... مي شناسمت... چرا خودت رو اين همه عذاب مي دي؟!!

مليكا در چشمان كسي كه اينقدر از او مطمئن بود، اينقدر مي شناختش و باورش داشت، مظلومانه نگريست و گفت:

- من حتي راضي بودم، تو كوچه خودمون براشون اپارتمان بخريم... نزديكمون...اما خودش نخواست گفت، يه عمره تو اون محله زندگي كرده، گفت، اونجا رو دوس داره، گفت، اونجا همه رو مي شناسه... خودش خواست اونجا بمونه، خودش خواست...

هومن محكمتر گفت:

- خدا خودش از دلهاي بنده هاش با خبره...

و با نگاهي عميق در چشمان او ادامه داد:

- مي فهمم اين غم سنگين تر از اوني بوده كه بتوني هضمش كني و ناخوداگاه وجودت دنبال مقصر مي گرده و چه كسي بهتر و نزديكتر از خودت!!...

مليكا مابين كلام او پريد و با لحني سرشار از سردرگمي و خواهش گفت:

- يعني من مقصر نبودم؟؟!!!!!!!!!

جوري نگاهش مي كرد كه انگار تمامي وجودش بسته به جواب اوست، انگار با تاييد او همه چيز حل مي شد!! انگار كليد حل اين مشكل فقط و فقط در دستان اوست!!

هومن كمي ابروانش را درهم كشيد كه قيافه اش جدي تر باشد حال به ان احتياج داشت البته نه خودش، بلكه مليكا براي باور حرفش... مي دانست حالا مهمترين چيز به باور رساندن اوست و مي دانست حال دختر مقابلش در بي دفاع ترين حالت ممكن قرار دارد... با لحن قاطعي گفت:

- نه... اصلا... اين فقط يك حادثه بود... حادثه اي كه تو كوچكترين نقشي درش نداشتي!!... اصلا شك نكن!!... براي كنار امدن با اين موضوع بايد... بايد اين حس رو از خودت دور كني!!

مليكا در چشمان فرد مقابلش دنبال شك و ترديدي مي گشت، تا دوباره فرضيه اش را پيش بكشد... تا دوباره خود را متهم اين حادثه تلخ بداند... تا بار ديگر اشتباهاتش را بشمارد و نتيجه بگيرد... شكي كه نبود... ترديدي كه وجود نداشت... خود نيز در ضمير ناخوداگاهش مي خواست نباشد... اما... پس اين بلا چگونه بر سرش نازل شد؟! چرا؟!... مگر مي شد بدون چرا؟!... علم رياضي كه مي گفت، نه!!!

يادگرفته بود وقتي ساختماني فرو مي ريزد... يعني يكي جايي كسي كم كاري كرده، مهندسي، پيمانكاري ، بنايي... و براي زندگي فرو ريخته اش دنبال مقصر مي گشت!! و به قول هومن چه كسي نزديكتر از خودش...

دوباره در عمق چشمان فرد روبرويش به تفحص پرداخت و هومن كه قيافه جدي و چشمان جدي ترش را از او دريغ نكرد!! و زير لب زمزمه كرد:

- ترديد نكن!!

مليكا بي منظور و م*س*تاصل گفت:

- حالا بايد من چي كار كنم؟!

هومن دقيق نگاهش كرد... اين دختري كه حالا پيش رو داشت، بي شك همان دختر سر سختي كه مي شناخت نبود... همان دختري كه مقابلش مي ايستاد و مي گفت، اين موضوع هيچ ربطي به شما نداره!!... كه مي گفت خودم مي تونم!!... حال در شكننده ترين حالت ممكن بود... نمي دانست كي و كجا شنيده بود، كه بهترين راه نفوذ در دل يك دختر همين زمان است، با صدايي اهسته اما محكم گفت:

- باور كن... اول خودت رو... بعد وقايع اطرافت رو و بعد... بعد منو...

مليكا هنوز به او خيره بود كه هومن سري به تاييد تكان داد... تاييدي كه مثل ميخ اخر مي ماند... ميخي كه تا نكوبي نمي تواني بگويي كار تمام شده...

دستش را از بازوي راست مليكا كشيد و ارام به سمت صورت او برد و در حاليكه در هر لحظه به لحظه حركتش سعي مي كرد، عكس العمل او را برنيانگيزد، روي گونه راستش گذاشت و گفت:

- راه زندگي هيچ وقت به گذشته نبوده، ميشه از گذشته تجربه اندوخت، ميشه عبرت گرفت، ميشه فراموشش نكرد... اما ديگه نمي شه برش گردوند... سرگرداني در گذشته، جز ازار و حسرت چيز ديگري در بر نداره!!

و تبسمي را بر لب اورد و گفت:

- بذار يه بار ديگه زندگي زير زبونت مزه كنه... ترديد و دودلي رو از خودت دور كن... اطمينان داشته باش مي توني... اين حق توه... حق طاها... حق من!!!

مليكا چشمانش را بست...

اين گرما برايش طاقت فرسا بود، اين اشعه ساطعه بيش از استانه تحملش بود...

حداقل بيش از تحمل كنونيش!!...

اما سبك شده بود، خيلي سبك، سبكتر از هر وقت ديگر... انگار يكي امده باشد و تمام بار موجود روي شانه هايش را برداشته باشد...

نفسي كشيد... مدتها بود، نفسش اينقدر راحت پس داده نشده بود...

و بعد نفسهاي ديگر...

ارام و مرتب...

چشمانش را گشود و باز با حجم عظيمي از پرتو گسيل شده، مواجه شد... اينبار شرمسار نگاه پايين گرفت... تازه انگار فهميده كجاست و چه گفته و چه شنيده!!

سردش شد!!

چقدر در غياب ان شعله پر رنگ، دنيا كمرنگ و سرد بود!!!

دوباره بازوانش را در هم گره زد...

لرزيد!!...

نگاه هومن ثانيه اي به سمت طاها رفت كه با تكه چوب كوچكي زمين را مي كند... شايد به دنبال مورچه اي ، كرمي، چيزي... و دوباره به سمت مليكايش برگشت... دستش را به همان ارامي كه بالا برده بود، پايين اورد و با پهناي انگشت سبابه اش، كه زير چانه او قرار داده بود، صورتش را بالا كشيد و لبخندي زد و گفت:

- سردته؟!

مليكا به تكان مختصر سر تاييد كرد... هومن لحظه اي كوتاه به آ*غ*و*شش فشرد و رهايش كرد... برخاست و دست او را هم گرفت و با خود بلند كرد و گفت:

- بيا بريم تو ساختمون، يه بخاري برقي داريم، اونو مي زنم به برق!!

مليكا تبسمي زد و گفت:

- حالا نزدیک خرداد... بخاري؟!

هومن بي تعارف گفت:

- اره، چه اشكالي داره؟!

و دستش را كشيد و گفت:

- بيا...

وقتي از كنار طاها مي گذشتند... طاها بلند شد و در حاليكه كرمي را در دستش نشان مي داد، گفت:

- مامان ببين چي پيدا كردم!!!

مليكا چندشش شد... در حاليكه قيافه ترسيده اي به خود گرفته بود، يك قدم عقب رفت و گفت:

- اِ... طاها؟! زود بندازش زمين!!

هومن خنديد و گفت:

- طاها اونو بذار زمين، ولي نذار جايي بره، من مامانو ببرم تو اتاق، ميام باهم بازي كنيم!!

مليكا سريع اعتراض كرد كه:

- با كرم؟!

هومن هم در حاليكه او را دوباره وادار به حركت مي كرد ، گفت:

- اره... كلي مطلب راجع به كرمها دارم كه به طاها بگم و ياد بگيره!!!

و به چهره مليكا كه معلوم بود، باز چندشش شده، خنده اي كرد!!

هومن راضي بود، راضي تر از هر وقت ديگر... بارقه اميد بيشتر و بيشتر در دلش افروخته مي شد... حال به دست اوردن مليكا برايش محتملتر به نظر مي رسيد، نرم شدنش را احساس كرده بود... به محض ورود به اتاق موبايلش زنگ خورد... گوشي را برداشت و به ساعتش نظري انداخت... ساعت 11 بود و موقع دادن پيامك به مليكا و روي الارم صفحه هم نوشته شده بود قرص مليكا!!!

سر از گوشي بلند كرد و گفت:

- مليكا قرصت رو اوردي ديگه؟!

مليكا كه هنوز از فكر مكالمه لحظات پيش بيرون نيامده بود، به گيجي گفت:

- چه قرصي؟!

هومن يك گام تند به سمتش برداشت و در حاليكه گوشيش را تكاني مي داد، گفت:

- فقط اگه جرات داري بگو نياوردي!!

مليكا اب دهانش را قورت داد و سريع به محتويات كيفش فكر كرد... واقعيت اين بود كه يادش نبود براي ان روز خاص بياورد ولي از انجايي كه پيامكهاي هر روزه هومن برايش مي رسيد براي احتياط يك بسته در كيف قرار داده بود كه اگر منزل خودش نباشد بتواند از ان استفاده كند!! نفس راحتي كشيد... اين مرد هومن بود نه مسعود!! و خيلي خوب تجربه كرده بود كه اخلاقش تندتر از شوهر سابقش مي باشد!!... ابرويي بالا انداخت و گفت:

- حالا اگه نياورده باشم چي ميشه؟!!

هومن، نگاه دقيقي به چشمان او كرد، در انها ترسي نديد، ولي كمي شلوغي چرا؟!... پس بي شك اورده بود!

سري تكان داد و با لبخندي گفت:

- تا من بخاري برقي رو از كمد بالايي بيرون ميارم، تو هم قرصت رو بخور!!

مليكا لحظه اي در جلد چند سال پيشش رفت و گفت:

- ولي من مي خوام بدونم اگه نياورده بودم چي مي شد؟!

هومن يك ابرويش را بالا گرفت و با قيافه اي بشاش، نيم قدمي به سمتش رفت و گفت:

- واقعا مي خواي بدوني؟!

اوه نه!! قيافه هومن زيادي پر شيطنت بود، هرگز ديگر اشتباه چند ساعت پيشش را تكرار نمي كرد، امكان نداشت... هر دو دستش را دفاعي پيش گرفت و گفت:

- نه... نه... همون ندونم بهتره!!!

هومن بلند خنديد و گفت:

- خيلي خب... پس زود برو سراغ داروت!!

بخاري را با كمي تقلا برداشت، درته كمد بالايي قرار داشت... به برق وصل كرد و يكي از دكمه هايش را روشن نمود... هر چند علي رغم خنكي صبح، در ان ساعت روز، هواي مطبوعي حاكم بود... ولي در اين يكماه كاملا متوجه شده بود، كه مليكا اندكي سرمايي است!!

مليكا كه وارد شد، هومن پرسيد:

- خوردي؟!

- بله

- پس بيا اينجا...

و بدون اينكه به مليكا فرصتي براي اجراي حرفش بدهد... جلوتر امد و بازويش را گرفت و به فاصله يك متري از بخاري نشاند و گفت:

- اوه انگار واقعا سردته!!

و با اين حرف اشاره اي به بازوي مليكا كرد كه در دستش بود... مليكا همراه با تبسمي گفت:

- دستها و بازوهام به طور معمول سردن!!

هومن برخاست و گفت:

- حالا تو تا كمي گرم مي شي... من برم سراغ طاها!!

مليكا لبخندي زد و به ديوار تكيه داد... يكي از بزرگترين محاسن هومن، اين بود كه نقش پدر طاها را به خوبي ايفا مي كرد... اين را خوب مي دانست!!

جرياناتي را كه از صبح اتفاق افتاده بود، در ذهن دوباره باز خواني كرد، گرمي مطلوبي قلبش را پر كرد... و همزمان آهي نيز تتمه فكرش شد...

شب گذشته را كه اصلا نخوابيده بود و حال گرماي ملايم بخاري، ان هم بعد از ورزشي سنگين و صبحانه اي كامل!!... و مهمتر از همه اينها ارامشي كه بعد از صحبت با هومن كسب كرده بود، همه و همه دست در دست هم داده و سبب گرم و خمار شدن چشمانش گشته بودند...

نگاهي به در انداخت... هومن تازه رفته بود و مي دانست كه طاها حداقل تا نيم ساعت او را به حرف مي گيرد... از همانجا هم صدايشان را مي شنيد...چراهاي طاها تازه شروع شده بود!!

با خود گفت... فقط پنج دقيقه... و در مقابل بخاري به پهلو دراز كشيد و دستش را زير سرش قرار داد... نمي خواست بخوابد، فقط مي خواست استراحتي به تنش داده باشد!!

پانزده دقيقه اي بود كه طاها و هومن باهم بازي مي كردند... و در اين فاصله نه تنها از از كرمها و انواع ان صحبت كرده بودند بلكه كم كم به كرم ابريشم و پروانه و از انجا به انواع مختلف حشرات نيز پرداخته بودند... مانند اين بود كه هومن فصل كاملي از جانوران بي مهره را برايش تدريس كرده باشد...

نيم نگاهي به طرف ساختمان كرد... مليكا چرا نمي امد؟!... طاها را روي دستهايش بلند كرد و يك دوري دور خودش چرخاند و روي نيمه راه سرسره قرار داد و رها كرد... طاها تا پايين ان سر خورد...

خوشش امد و گفت:

- بازم!!

يكبار ديگر كودك را برداشت و از جايي بالاتر از قبلي سوار سرسره كرد و در حين رها كردن گفت:

- طاها يه كم خودت بازي كن، من سري به مامان بزنم بيام.

و به داخل ساختمان رفت...

از دم در اتاق به داخل نگاه كرد، مليكا دراز كشيده بود، حتي مي توانست صداي نفسهاي كشيده و مرتب او را بشنود... خواب بود!

اهسته تا بالاي سرش پيش رفت و كنارش روي دو پا نشست... لبخندي صورتش را از هم گشود... چقدر دوستش داشت و چقدر بي او بودن برايش نا مفهوم بود!! فكر درباره يكماه پيش برايش عجيب مي نمود، عجيب ترين مساله ممكن!!! چگونه ادعا داشت زندگيش كامل است؟!! مگر بدون اين دختري كه معصومانه مقابلش خوابيده بود و بدون ان طاهاي بامزه مي شد كامل باشد؟؟!!

و سعي كرد نفس عميقش را بي صدا بيرون بفرستد... نوك انگشتش را ارام روي موهايي كه بر زمين پخش بودند، كشيد و دقيقتر تك تك اجزاي صورتش را از نظر گذراند... حياي نگاه دختر مقابلش همواره مانع ان بود كه بتواند روي صورت او چشم بچرخاند و جز به جز به خاطر بسپارد... حس قشنگي از اتفاقات و صحبتهاي ان روز زير پوستش دويد... اينكه توانسته بود مليكا را وادار به فكر در مورد خودش كند يا با او راحت باشد و اعتماد كند، عالي بود!! ولي امروز كشف ديگري هم داشت، اگرچه نمي توانست به قطعيت بگويد مليكا دوستش دارد ولي بدون ترديد حس خوبي درباره اش داشت و اين خيلي بيشتر از عالي بود!!!

اي كاش مي توانست دستش را بگيرد و از همانجا به منزل خود ببرد!!!!

پوزخندي به فكر خود زد... فردا همين موقع، ديگر برايش مي شد نامحرم!!! خيلي عجيب بود و ناممكن!! مگر مي شد؟؟!!

نگاهش روي تن ظريف مليكا چرخ خورد... دستي كه نزدیک صورتش قرار داشت قفسه سينه اي كه با حركات ريتميك تنفسش به نرمي بالا و پايين مي رفت و پاهايي كه زاويه گرفته و روي هم چفت شده بودند...

پوفي كشيد و برخاست... فاصله گرفت و چند باري دستش را پشت گردن خود كشيد... براي داشتنش نياز به صبر بود!!

به طرف كمد رفت و پتو و بالشي برداشت... اول بخاري را خاموش كرد، به نظرش هواي اتاق مناسب بود... پتو را تا انجايي كه مي توانست به اهستگي رويش انداخت و فكر كرد حتما بازوي او زير سرش سر شده است...براي همين به ملايمت دستش را زير سر او قرار داد و با دست ديگر سعي داشت بالش را به زير سر و گردن او هل بدهد...

مليكا تكاني خورد و چشمش را نيمه باز كرد... با ديدن هومن به سرعت چشم گشود و سعي در بلند شدن نمود كه هومن با قرار دادن دستش روي بازوي او و فشار اندكي كه داد دوباره سرش را به روي بالش برگرداند و گفت:

- طوري نيست، بخواب...

مليكا خوابالوده خواست چيزي بگويد كه هومن سريعتر گفت:

- چيزي نگو خوابت مي پره... بخواب...يه خورده بعد ميام خودم بيدارت مي كنم...

و پتو را روي او مرتب نموده و اتاق را ترك كرد...

مليكا از خدا خواسته دوباره چشمانش را بست... علاوه بر اينكه ديشب چشم روي هم نگذاشته بود، شبهاي پيش هم خواب درستي نكرده بود و جالب اينكه حالا ، اينجا، درست در كنار عامل همه بي خوابي هايش، داشت خواب راحتي را تجربه مي كرد!!!

ساعت دوازده و نیم بود و خواب دیگر کافی بود، هومن دستش را ارام روی موهای ملیکا کشید و صدایش کرد... بعد از یکی دوبار صدا کردن چشمان ملیکا از هم گشوده شد، چشمانش هنوز خمار بودند، ولی لبخندی زد و نشست... هومن پرسید:

- خوب خوابیدی؟

ملیکا به جای جواب گفت:

- ساعت چنده؟!

- دوازده و نیم...

ملیکا خمیازه ای کشید و گفت:

- بله... نمی خواستم بخوابم ولی نمی دونم چی شد که خوابم برد!!... طاها کجاست؟

هومن خندید و گفت:

- ماشاا... چقدر انرژی داره!!... حالا جا به جای باغ رو می شناسه! و فکر کنم امار تمام حشرات باغ رو هم داشته باشه!! تازه کلی هم تاب بازی کردیم و سرسره بازی... بعدش هم جات خالی... یه بلال زدیم تو رگ... ولی خب حالا داریم از گشنگی تلف می شیم...ناهار می خوایم!!

ملیکا خندید و در حالیکه سعی می کرد همانطور نشسته پتو را تا کند، گفت:

- نیم ساعته اماده است!!

پتو را از دستش کشید و گفت:

- ول کن اینو من تا می کنم ولی ازونجایی که درست کردن ناهار جریمه توه!!! نمی تونم درش دخالت کنم... پاشو!

ملیکا در حین بلند شدن گفت:

- زحمت پختن برنج رو که هدیه خانوم کشیدن من فقط گرمش می کنم... مرغ رو هم اماده برا سیخ کشیدن کردن که تا شما اتیش رو به پا کنید من هم به سیخ می کشم.

هومن با پررویی گفت:

- پس سالاد و مخلفات چی؟!

ملیکا خندید:

- سالاد هم درست می کنم ولی منظورتون از مخلفات چیه؟!

- اممم... خیار ماست و دسر و اینا!!

و فکر کرد یعنی چه، این هم شد جریمه!! برنج که اماده است... خورشت را هم قرار است خودش بپزد... سالاد درست کردن هم کاری ندارد!! پس بد نیست ملیکا خانوم زحمت درست کردن دسر را بکشد!!... تازه تا ان موقع فرصتی برای چشیدن دست پختش پیش نیامده بود!!!

ملیکا ابرویی بالا انداخت و گفت:

- ماست داریم؟!... وسایل لازم دسر چی؟!

- اره ماست گرفتم تو یخچاله... بقیش هم نمی دونم چی لازم داری!... یه نگاه به یخچال بنداز!!

ملیکا باشه ای گفت و به طرف اشپزخانه رفت... چه دسری می توانست در عرض نیم ساعت درست کند... دسر سرد که نمی شد سرو کند... چرا که زمانبر بود... درب یخچال را گشود و اول برنج و مرغ را بیرون کشید، بعد لوازم سالاد را هم خارج نمود... نگاه دقیقی به یخچال کرد... با دیدن تخم مرغ فکری به سرش زد... خاگینه!! یک دسر راحت و سریع!!... ماست هم بود... فقط می ماند ارد و شکر... زعفران هم قبلا بین ادویه ها دیده بود... تا انجا که یادش می امد شکر هم داخل کابینت موجود بود... به تک تک ظرفهای موجود در کابینت سرک کشید، خدا خدا می کرد که باشد، دلش می خواست حتما دسر مورد نظرش را بپزد... این اولین خواسته هومن از او بود!!

با پیدا کردن مقدار اندکی آرد در ته یک ظرف، ذوق زده آخ جونی گفت... هنوز درب کابینت را نبسته بود که شنید:

- چی شده؟

ملیکا به عقب برگشت و ظرف را نشانش داد و گفت:

- آرد پیدا کردم!!!

هومن ابروانش را بالا گرفت و گفت:

- اوه، آرد!!!... چه هیجان برانگیز!!!

ملیکا خنده اش گرفت و با همان حال گفت:

- لازمش داشتم، خب!!

قد راست کرد... برنج را با شعله کم گذاشت تا گرم شود، اب و شکر و زعفران را هم داخل ظرفی ریخت و شعله زیرش را روشن کرد، مرغها را به سیخ کشید و اماده روی اپن قرار داد...

هومن می خواست مرغهای به سیخ کشیده شده را بردارد که ملیکا گفت:

- حالا زوده... اگه بپزید تا خوردن سرد می شه... یه کم صبر کنید.

و بلافاصله برگشت و تخم مرغ و ماست و آرد را به نسبتهای مناسب با هم قاطی کرد و کمی به هم زد، اگر در منزل بود به مایع ان گردو و بکینگ پودر هم اضافه می کرد ولی در حال حاضر نمی شد کاری کرد... وقتی کابینت را گشود تا ماهیتابه بردارد، تازه متوجه شد که ظرفهای صبحانه شسته شده و دوباره داخل کابینت چیده شده است.

تبسمی زده، رو به هومن گفت:

- دستتون درد نکنه بابت شستن ظرفها!!

- خواهش

ماهیتابه را برداشت و مایع خاگینه را قاشق قاشق درون ظرف ریخت و شکل داد... بعد از سرخ کردن انها، شهد اماده شده را روی ان ریخت و شعله زیر را تا حد امکان کم کرد... بعد رفت سراغ سالاد... کاهو را خرد کرد و یک سمت ظرف ریخت و کلم را طرف دیگر... خیار و گوجه را هم با سلیقه قاچ کرد و شروع به چیدن در ظرف کرد... از یک طرف ملیکا خیار و گوجه را داخل ظرف می چید و از طرف دیگر هومن یکی یکی برمی داشت و می خورد...

ملیکا کلافه یک خیار درسته به دست هومن داد و گفت:

- بیا اینو بخور!!

ملیکا کاملا بی توجه و غیر ارادی مفرد خطابش کرده بود... هومن ابرویی بالا انداخت و لبخندی زد... ملیکا باز متوجه نبود... نخواست که متوجهش کند، با خنده دست او را رد کرد و گفت:

- اینطوری مزه میده!!

و بلافاصله اخرین قطعه ای را هم که ملیکا روی کاهو چیده بود، به دهان گذاشت و از اینکه حرص ملیکا را در می اورد ل*ذ*ت برد!! و برای پرتاب تیر اخر، گل وسط کاهو را هم که در مرکز ظرف قرار داده شده بود، با حرکتی کماندویی به سرعت به شکم فرستاد!!

ملیکا که بی برو برگرد عصبانی شده بود، بازوی او را گرفت و از اشپزخانه بیرون برد و با پایش خطی درست دم ورودی اشپزخانه کشید و گفت:

- از اینجا تو نمیای!!

هومن غرق ل*ذ*ت بود... این اولین باری بود که ملیکا ناخوداگاه لمسش می کرد!! احتمالا اگر عصبانی اش نمی کرد، از این نعمت محروم می ماند!!!

ملیکا اول خواست دوباره سراغ سالاد برود ولی یکمرتبه برگشت و سینی حاوی سیخها را برداشته و دست هومن داد و گفت:

- اصلا برید اینارو کباب کنید... غذا دیگه اماده است!!

هنوز وقتی ارادی صحبت می کرد، هومن جمع بود!!! و دوباره سراغ سالاد رفت!... صدای هومن را شنید که می گفت:

- طاها بدو بیا اینجا... می خوایم اینارو کباب کنیم!!

ملیکا خنده ای کرد، گاهی واقعا رو اعصابش بود!! دوباره سالاد را تزیین کرد و میز را چید...

طاها به همراه هومن وارد شد، سیخی در دستش بود... با شوری بچگانه گفت:

- مامان ببین این رو خودم پختم!!

- افرین پسر گلم...حالا بشین بخور ببین خوشمزه شده؟!

همه دور میز نشستند... ملیکا به ظرف خاگینه اشاره ای کرد و گفت:

- ببخشید اینجا لوازم مورد نیاز برای دسر نبود... تنها چیزی که به ذهنم رسید و لوازمش هم وجود داشت، خاگینه بود!!

هومن قطعه ای به چنگال زد و به دهان برد... ملیکا با دقت نگاهش می کرد و منتظر اظهار نظرش بود... وقتی هومن ظرف محتوی خاگینه را برداشت و مقابل خودش گذاشت و گفت:

- این برا من، بقیه غذاها همه مال شما!!

ملیکا نفس راحتی کشید... این بهترین تعریفی بود که می توانست بشنود!

ناهار به پایان رسیده بود که ملیکا گفت:

- طاها؟! مامان جان یه کم باید بخوابی!! برو دست و روت رو بشور بیا!!!

وای... وای... از دست این مامانها!! آخر کدام ادم عاقلی چنین فضای زیبا و پر از وسایل بازی را رها می کند و می خوابد... سریع از صندلی پایین پرید و گفت:

- من خوابم نمیاد!!

و به سرعت نور به طرف در دوید، حتی صدای دوباره مادر را که می گفت، طاها... را هم نشنید!! هومن گفت:

- ولش کن بذار بازی کنه، یه روزه دیگه!!

- اگه حالا نخوابه، عصری بد اخلاق می شه!!

- اممم... پس در این صورت خودم می خوابونمش... باهاش درگیر نشو!

برخاست و از در خارج شد...

طاها از کناره حوض بالا رفته و درست لبه ان ایستاده بود!! هومن به سرعت خود را کنارش رساند و گفت:

- داری چی کار می کنی؟!

طاها با شوری بچگانه به اب نگاه کرد و گفت:

- می خوام شنا کنم!!

چشمهای هومن از شنیدن این حرف، گشاد شد... طاها جدی جدی می خواست به اب بپرد!!... سریع دست پیش برد و بازوی پسرک شیطان را گرفت و گفت:

- اِ... طاها اینجا عمقش بیشتر از قد توه!!

- باشه...من شنا بلدم!

هومن سری تکان داد و با لحن متقاعد کننده ای گفت:

- ابش یخه بچه!!... یخ می بندی!!

طاها تقلا می کرد تا بازویش را از دست هومن بیرون بکشد:

- یخ نمی بندم!!... دوس دارم!!

هومن به لجبازی کودک لبخندی زد و نگاهش را با احتیاط به سمت در ورودی چرخاند... نه... از ملیکا خبری نبود!!... گفت:

- پس یخ نمی کنی دیگه اره؟!

- نه

- باشه امتحان می کنیم... فقط صدات در نمیادا!! ...مامان بیاد هر دومون رو می کشه!!!

طاها ذوق زده، با صدای اهسته ای گفت:

- باشه!!

هومن لبخندی زد و شلوار طاها را در اورد و روی شانه خود گذاشت... زیر هر دو بازوی او را گرفت و طاها را روی اب گرفت و تنها پاهای او را در اب فرو برد!! طاها زود پاهایش را جمع کرد و از اب بیرون کشید!! هومن خندید وگفت:

- هان چی شد؟! سرده؟!

طاها به جای جواب گفت:

- بازم... بازم!!!

از شادی و جسارت بچه خوشش می امد... دوباره او را پایین تر گرفت و کمی بیش از مچ پایش را داخل اب برد... دو ثانیه نشده، دوباره طاها پاهایش را جمع کرد و خندان گفت:

- سرده!!

هومن بالاتر گرفتش و گفت:

- کافیه؟!

- نه... نه... بازم!!

نه خیر، این بچه دست بردار نبود!!... اینبار پاهای او را تا زانو در اب فرو برد و علی رغم هیجان و تقلای او، پنج، شش ثانیه ای در اب نگهش داشت و بعد او را بالاتر برده و کنارش کشید...

سروصدای طاها از بیرون به گوش ملیکا می رسید ولی به دو دلیل اهمیت نمی داد، اول اینکه صدایش شاد و پر هیجان بود و دوم اینکه اصلا عادت نداشت برای حمایت از فرزندش طرفداری بی رویه کند!!

هومن طاها را به آ*غ*و*ش گرفت و گفت:

- چطور بود؟!

طاها خود را بیشتر به سینه او فشرد و گفت:

- خیــــلی سرد بود!!

- باز هم می خوای شنا کنی؟!

- نـــه!!

تبسمی زد و همانطور که او را به آ*غ*و*ش داشت به سمت ماشین رفت... طاها را روی صندلی جلو گذاشت و چند دستمال کاغذی بیرون کشید و پاهای او را خشک کرد... شلوارش را پوشاند و گفت:

- حالا بریم تاب بازی!! قبوله؟!

این که پرسیدن نداشت!!...

هومن خود روی تاب نشست و طاها را نیز روی زانویش نشاند و سرش را به سینه اش تکیه داد... تاب را ارام ارام به حرکت واداشت و در همین حین گفت:

- برات قصه بگم؟!

- اوهوم

تنها قصه ای که از کودکیش به یاد داشت، بزبزقندی بود...

مدت زیادی طول نکشید که چشمان پسر کوچولو روی هم افتاد...

پیشانیش را ب*و*سید و روی دو دست بلندش کرده و به اتاق برد...

ملیکا با دیدن ان دو لبخندی زد... لوازم ناهار را جمع کرده بود و ظرفها را برای شستن اماده می کرد...

هومن از اتاق بیرون امد و ظرفها را از دستش گرفت و گفت:

- بذار باشن... خودم می شورم... دستهای تو عادت به اب سرد ندارن...

و طعنه زد:

- همینجوریش هم در حال یخ زدن هستن!!

ملیکا تبسمی برلب اورد... ناراحت شدن نداشت، راست می گفت!! نگاهی به دور و بر انداخت و روی اپن را هم بررسی کرد و کلافه دستی به کمر زد...

هومن پرسید:

- چی شده؟!

ملیکا دست دیگرش را به کنار گوشش کشید و گفت:

- نمی دونم موبایلم رو کجا گذاشتم؟! همین جا بود!!

و دوباره شروع به گشتن کرد... هومن گوشی موبایل خود را از روی میز برداشت و گفت:

- یه لحظه صبر کن... شمارت رو بگیرم، پیدا میشه!!

ملیکا راه بهتر از این سراغ نداشت:

- باشه

نام سیو شده در شماره گیری سریع را لمس کرد و منتظر ماند... صدای ملودی ملایمی به گوش رسید!! هومن جهت صدا را گرفت و به اتاق سمت راستی رفت... روی پایه رخت اویز قرار داشت و زیر روسری ملیکا قایم شده بود!!

ملیکا هنوز به اتاق وارد نشده بود که هومن گوشی را برداشت و گفت:

- پیداش کردم!

ملیکا همان دم در ایستاد... منتظر بود که گوشی را پس بگیرد...

هومن به صفحه گوشی خیره مانده بود... نام تماس گیرنده روی صفحه گوشی روشن و خاموش می شد!!!

" مرد زورگو " !!!!!

ملیکا از همان دم در گفت:

- اوه ممنون... می خواستم یه تماس با مامان بگیرم، بهش گفتم که...

حرفش را نیمه رها کرد!!... هومن یک نگاه به گوشی می کرد و یک نگاه به ملیکا!!...

وای!!! تازه دو ریالی اش افتاد!!! اب دهانش را به سختی فرو داد!!

هومن گوشه لبش را می جوید...

هم خنده ای برلب داشت و هم سرزنشی در نگاه!!

زبر لب زمزمه کرد:

- مرد زورگو!!!... جالبه!!

قلب ملیکا در دهانش بود، بلافاصله تمام بدنش به عرق نشست. دلش می خواست دو دستی به سر خود بکوبد و بگوید، خاک بر اون سرت... می مردی عوضش می کردی!!... داشت از خجالت اب می شد!! کلمات را گم کرده بود، همین طور پرت و پلا گفت:

- اینو وقتی سیو کرده بودم که مثل حالا نبودید... یعنی... اون روز... اون وقت...

پوفی کشید... اصلا حرف نمی زد سنگین تر بود!!

هومن گام به گام به او نزدیک شد و سر ملیکا درجه به درجه، همنوا با گامهای او، پایین رفت!!

گوشی را مقابلش گرفت و گفت:

- بفرما!!!

ملیکا با همان ژست قبلی گفت:

- ببخشید!!

نگاهش به پایین بود و صورت غرق در خنده هومن را نمی دید، اما صدایش را شنید:

- نچ... کمه... ما که بر چسبش رو خوردیم حالا عملا هم نشون بدیم، ایراد نداره که!!

ملیکا لب پایینی اش را به دندان گرفت، به اندازه یک کوه شرمنده بود!!

تنها چیزی که هومن در ان شرایط دلش می خواست این بود که او را بگیرد و یک دور کامل بچلاند!!!

سر ملیکا اندکی بالا امد، تا دیدن ارم تی شرت او و گفت:

- شرمنده!! ندید بگیرید!

هومن با بدجنسی ابرو بالا انداخت و گفت:

- نمی شه!!

ملیکا کمی دیگر به خود جرات داد و سرش را بالا اورد... چشم در چشم... زیر تازیانه نگاه او...

برو برگرد نداشت...

بیش از حد بی قرار بود...

تنها گام فاصله بینشان را هم پر نمود و دستانش را دور بدن همسرش که کمتر از 24 ساعت دیگر همسرش بود!! حلقه کرد...

و از دلش گذشت: " خدا جون همین یه بار... "

دست راستش بلافاصله از بازوی ملیکا رها شده و دور کمرش حلقه شد... و دست چپش از روی موهای سرش تا پایین شانه اش سرخورد...

ملیکا اول غافلگیر شد... بعد بهت زده... و بعد سعی در ازاد کردن خود تقلای بی ثمری کرد...

به تقلایش وقعی نگذاشت... زورگو بود دیگر!!!... مگر نبود؟؟!!

محکم به خود فشرد... قد یک دنیا دوستش داشت...

نفسهای داغش امیزه ای از اسودگی و بی تابی، داشتن و نداشتن، خواستن و نتوانستن و کلی احساسهای ضد و نقیضی بود که نمی توانست تعبیرشان کند... اما ازیک چیزی اطمینان داشت و ان موج بلند بالای گرمایی بود که م*س*تقیما بر قلبش می ریخت و ان را پر از خواهش می کرد!!

لبانش بر موهای او تماس یافت و ب*و*سه ای رویشان نشاند...

و ملیکا...

او که علی رغم میلش سعی در جدا شدن داشت، با صدایی پر از التماس گفت:

- خواهش می کنم!!... هــومن؟؟!!

روی لبه رخت اویز، نیمه نشسته بود، مدتی می شد که رهایش کرده بود اما هنوز گرمای تنش را احساس می کرد... هومن؟؟!!... ارزشش را داشت... ارزش شنیدن نامش را از زبان او... نمی دانست اصلا می تواند بی او ادامه دهد یا نه؟! و هنوز در یافتن این مجهول مانده بود که زندگی سابقش بی او چگونه کامل بود؟؟!!

راست ایستاد، نفس عمیقی کشید و خندید، مرد زورگو!!!

از اتاق خارج شد...

ملیکا در اشپزخانه الکی می چرخید... انگار کمی هم کلافه بود... راحت پرسید:

- با مامانت تماس گرفتی؟!

ملیکا ایستاد و به سمت او برگشت و بدون نگاه کردن گفت:

- بله

بعد بیرون امد و به اپن تکیه زد و پرسید:

- کی بر می گردیم؟!

هومن دقیق نگاهش کرد و گفت:

- هستیم هنوز!!

- تا کی؟!

خیلی دلش می خواست باز سر به سرش بگذارد:

- حداقل تا شب!!

جواب ملیکا خیلی تند و سریع رسید:

- یعنی چی حداقل تا شب؟!

هومن یک شانه اش را بالا انداخت و با بدجنسی سوالش را بی جواب گذاشت...

سراغ کیفش رفت و جیب ب*غ*ل ان را گشود و در مقابل چشمان ملیکا، سرنگ و ب 12 و پد الکلی را روی میز چید و بدون اینکه نگاهی به سمت اپن بیاندازد، با حوصله شروع به اماده کردن ان نمود... ملیکا لبانش را به هم فشرد، اصلا در مرام این مرد چیزی به نام فراموش کردن مفهوم نداشت!!... از طرفی هم زیادی برای ملیکا تصمیم یک طرفه می گرفت! این تفاوت عمده او بود با مسعود...

مسعود در زمینه های شخصی اش کمتر دخالت می کرد... اصلا نمی پرسید داروهات رو خوردی یا نه؟! یا وقتی مریض می شد و به دکتر می رفتند و بعد از گرفتن داروها، ملیکا می گفت، بذار تا فردا صبر کنیم اگه حالم بهتر نشد، اونوقت از امپولها استفاده می کنم، او هم بدون اصرار حرفش را می پذیرفت و بدین ترتیب تقریبا از زیر تمامی داروهای تزریقی در می رفت!!... تا ان موقع هم سالم و سلامت بوده و هیچ مشکلی برایش پیش نیامده بود... بنابراین نتیجه می گرفت، در این زمینه چیزی از دست نداده است!!

همچنان در فکر بود که هومن در مقابل او قرار گرفت و با خم کردن گردنش به صورت او نگریست... ملیکا دست به سینه زده و طلبکار به نظر می رسید... هومن دست برد و مچ دست راست او را گرفت و با اندک کششی گره دستش را گشود... ملیکا نفسی کشید، هنوز ناراضی بود!! صورتش را به سمت چپ چرخاند و منتظر حس خنکی روی بازویش شد...

اما به جای ان، یک لحظه داغ شد!!!

سریع صورتش را به سمت هومن برگرداند...

هومن خوب می دانست چه می کند!!... زمانش کم بود...

لبانش لمس ملایمی داشتند با بازویش... یک ب*و*سه نرم و گذرا...

در حرکتی ناخوداگاه خواست بازویش را از دست او بیرون بکشد ولی رها نشد... گرمایی که از بازویش به تنش ریخت، قلبش را به تپشی غیر متداول واداشت... متعجب، هرچه بد و بیراه بلد بود به خود داد!!...

نمی دانست چه مرگش شده؟! یک آ*غ*و*ش چند ثانیه ای و یک ب*و*سه گذرا از بازو!!!...

مگر این اولین باری بود که مردی لمسش می کرد؟!... ناسلامتی هفت سال با مردی زیر یک سقف زندگی کرده بود!!! پس این حس قوی چه بود که زیر پوستش می دوید و سرشارش می کرد؟؟!!...

با صدای هومن به خود امد که می گفت:

- آخه تو بگو اصلا ترس داشت؟!

گیج و حیران به سرنگ خالی در دست او نگاه کرد... احتمالا مفهومش این نبود که تزریق کرده؟!... حتما به قول خودش در هوا خالی کرده!!!! و با این حرف به زمین نگریست!!...

هومن گفت:

- دنبال چیزی می گردی؟!

دوباره او را نگاه کرد... هنوز یک انگشت هومن روی پدی قرار داشت که به بازویش فشرده بود!! مات شده، گفت:

-هان؟!!

هومن خندید و گفت:

- به جان خودم ب12 بودها!! بذار برم ببینم نکنه داروی دیگه ای بوده که داری توهم می زنی!!

ملیکا نفس عمیقی کشید و خندید...

قیافه هومن جدی شد:

- ببین ملیکا!! الان 13 روزه که داروهات رو نظم دادم، بهم قول بده نظمش رو به هم نمی زنی!! قرصها رو مرتب بخور... محض رضای خدا تزریقهات رو هم به موقع داشته باش... می خواستم هر هفته یکی باشه ولی روز ملاقاتمون طوری پیش اومد که فاصلشون هر 6 روز یکبار افتاد... همین فاصله رو حفظ کن... هفته دیگه روز پنج شنبه... بعدش چهار شنبه... بعد سه شنبه و همینطور الی اخر... اگه هم فکر می کنی باز یادت نمی مونه، خودم خبرت کنم!!

- یادم می مونه!

- باشه... ولی تذکری دوباره بی ضرره!!اتمام شدن داروهات رو بهم اطلاع بده... یک هفته بعد از تموم شدنش برات یه ازمایش دیگه می نویسم...

ملیکا سرش را به علامت تایید و پذیرش حرف او، خم کرد... سپس گفت:

- حالا شام اینجاییم؟!

چهره هومن باز عادی شد:

- اوهوم

- برا شام چی می خواید؟!

هومن خنده ای کرد و جواب داد:

- تازه ناهار خوردیم که!!

ملیکا یک ابرویش را بالا گرفت و گفت:

- اخه می ترسم این دفعه درست نیم ساعت قبل از شام ه*و*س اشی، دلمه ای، کوفته ای به سرتون بزنه و من نتونم مهیاش کنم... اینه که از حالا می پرسم تا تکلیف خودم رو بدونم!!!

هومن قهقهه ای زد و گفت:

- نه دیگه... نوبتی هم باشه شام پختن نوبت منه... یه کوبیده هایی می زنم، توپ!!! ولی دیگه چون اصرار داری!!! بیا برو برا کنارش کمی سبزی بچین!! من که خداییش تا حالا نه اسم سبزی ها را تونستم یاد بگیرم و نه اینکه بفهمم کدومش به چه دردی می خوره...

ملیکا تکانی به خود داد و گفت:

- دیدم سبزی هم کاشتین، ولی هنوز خیلی برای چیدنشون زوده!

- یعنی اینقدری نیست که یه بشقاب سبزی برا کنار شام داشته باشیم؟!

دم در رفت و گفت:

- بذارید یه نگاه دوباره بهشون بندازم... احتمالا بشه به اندازه یه بشقاب چید!

هومن همگام با او به باغ رفت... ملیکا در حین قدم زدن، سبزیجات را از نظر گذراند و گفت:

- فکر کنم بشه یه مقداری ازشون چید!!... ولی یکی دو ساعت دیگه می چینم که تازه باشه!

صدای تیک موبایل هومن خبر از رسیدن پیغامی را داشت...گوشی را از جیب گرمکنش بیرون اورد... از عرفان بود:

- الان دقیقا کدوم گوری هستی؟؟!!

هومن خندید و سری تکان داد و به عوض جواب پیام، زنگ زد:

- سلام اقا عرفان...باز چی شده؟!

- سلام و... اخه من چی بگم بهت مرد حسابی... از ترس اینکه نکنه این هفته به منه... کمک کنی، اصلا یه زنگ هم نزدی دیگه...

- سرم زیادی شلوغ بود... حالا می گی چی شده یانه؟!

صدای طلبکارانه عرفان در گوشی پیچید:

- حالا هر کجایی زودی پا می شی میای دم خونه ما... زود باش که دارم می میرم...

هومن خنده ای کرد و گفت:

- ادمی که داره می میره اینقدر بلبل زبون نمیشه!!... اگه نمی خوای بگی چی شده، گوشی رو قطع کنم، کاردارم!!!!

- اِ...اِ... قطع نکنیا... بابا مگه من بهت نگفتم این هفته اسباب کشی داریم... زود باش بیا که به کمکت احتیاج دارم!!

- خب خسیس یه کم از جیبت خرج کن و چهار تا کارگر بگیر!!

- اِ به جون خودت گرفتم... ولی از اونجایی که شانس ندارم... اونا نشستن با دو قلوها بازی می کنن... من بیچاره دارم وسایل رو می برم!!

هومن کمی خندید و گفت:

- حالا راس راسی اسباب کشیتون امروزه؟!

- پَ نَ پَ... تماس گرفتم دو تا جوک بگم دلت وا شه!!!

- شرمنده عرفان نمی تونم امروز بیام!

- چرا؟!... میشه بفرمایید امروز سرتون به کدوم اخور بنده؟!!

- عرفـــان؟؟؟!!!!

- هـــان!!!... حالا کجایی؟؟!!

- تو باغم!!

- اوهو...فکر کردم تو اتاق عملی و نمی تونی بیای... من این حرفا حالیم نیست نیم ساعته خودت رو می رسونی!!

هومن دستی به گردنش کشید و گفت:

- عرفان به جون خودم امکانش نیست... امروز نه!!

- چرا؟!

و کمی مشکوک ادامه داد:

- میشه دقیق بفرمایید تو باغ چه... می کنی؟؟!!

هومن زیرلب خندید و گفت:

- بماند!!

صدای عرفان هیجان زده شد:

- الان کی پیشته؟!

جواب از هومن نشنید... دوباره خود گفت:

- ببینم اون دختره... چی بود اسمش؟؟!! اهان ملیکا که پیشت نیست؟؟!!

هومن لپش را از داخل مکید و خندید و باز جواب نداد... عرفان بلند تر گفت:

- تو رو به جون من حالا با ملیکایی؟؟!!

- اوهوم!!

- وای... غیر از شما دو تا کس دیگه ای هم اونجا هست؟؟!!

هومن دوباره سری تکان داد و گفت:

- طاها هم هست!!

- اهان خب خیالم راحت شد یه بزرگتر همراتونه... مرد حسابی تو باغ... تنها با دختر مردم چی کار داری؟؟!!

- می دونی دیگه فضولو کجا می برن؟!

- نه بابا تو بیشتر کمک لازم داری تا من!! می گم تو پاشو بیا اینجا کمک من... من هم پا می شم میام اونجا کمک تو، چطوره؟؟!!

- عرفان چرا داری پرت و پلا می گی؟! برو به کارت برس... شرمنده که نتونستم بیام کمکت!!

- نه بابا لازم نیست، تو نیا اصلا!!... من بیام؟!

- عرفــــان؟؟!!

- خیلی خب بابا چرا می زنی ما رفتیم... تو هم برو خوش باش!! کوفتت بشه!! من اینجا دارم می میرم اونوقت تو اونجا برا خودت خوش می گذرونی!!... من رفتم... خدافظ...

هومن جواب نداده، تماس را قطع کرد!!

ملیکا پرسید:

- دوستتون بود؟!

- اوهوم... عرفان یکی از دوستانی هست که از همون دوران ابتدایی باهم بودیم!!

- کمک لازم داشت؟!

- بی خیال!!! میدونم حالا ده تا کارگر گرفته... ولی خب همیشه دوست داره دوستان رو دور هم جمع کنه...

ملیکا لبخندی زد و گفت:

- ازدواج کرده؟!

- اره... با خواهر یکی از دوستان مشترکمون... دو تا بچه هم داره... دو قلو!! کلی با مزه ان!!

ملیکا تبسمی بر لب اورد و چیزی نگفت... هومن گفت:

- طریقه اشنایی اون دوتا هم جالب بود...

ملیکا ایستاد و مشتاقانه نگاه کرد:

- اِ... چطور اشنا شدن؟!

- علی همون دوست مشترکمون رو می گم یه ادم خیلی غیرتیه... باشگاه ورزشی داره ماهم که از مشتری های دائمیش هستیم... یه بار به خاطر یه اتفاق باشگاه زودتر تعطیل می شه و علی ، عرفان رو برمی داره می بره خونشون... گویا قرار بوده مادر و خواهرش اون روز خونه نباشن... عرفان تعریف می کرد یک ساعت بعد، خواهرش مریم به خونه میاد... نمی دونسته که خونه کسی هست... یعنی علی عادت نداشت که هیچوقت کسی از دوستاش رو بدون خبر قبلی و یکدفعه ای به خونه ببره... تابستون بوده و هوا گرم... مریم هم که فکر می کرده کسی خونه نیست تو حیاط مقنعه اش رو در میاره و سرش رو می گیره زیر اب!!... بعد هم یه استین روپوشش رو در اورده و در حال در اوردن دومی بوده که همین طور بیخیال وارد هال می شه که عرفان و برادرش رو می بینه!!!... عرفان می گه هر سه تامون خشکمون زد... طفلی مریم هم همینطور بی حرکت مونده بود نمی دونست چی کار کنه!!!... گویا مریم زیر مانتو لباس مناسبی نداشته، البته این رو عرفان خیلی واضح نگفت ولی می شد از حرفاش فهمید!!...

ملیکا ابرویی بالا انداخت و با علاقه گفت:

- خب؟؟!!

- هیچی دیگه... طبق گفته عرفان، علی قبل این دوتا به خودش میاد و جلوتر میره و بازوی مریم رو می گیره و هلش میده تو اتاق کناریش و در رو میبنده!!

ملیکا خندید و گفت:

- اوخ طفلی مریم خانوم!!

- نه بابا چرا طفلی اون؟؟!!... طفلی عرفان که بی جنبه بازی در میاره و یک دل که نه، صد دله عاشق مریم می شه...

- بعدش عرفان چی کار می کنه؟!

- می خواستی چی کار کنه؟! می گفت، زود کیفم رو برداشتم و گفتم، علی من دیگه میرم، ببخشید بد موقعی مزاحم شدم!!!... علی هم که گویا از خداش بوده، فقط سری بهش تکون میده و به عبارت بهتر دکش می کنه!! ولی بعد بیرون اومدن عرفان می ترسه که علی مریم رو دعوا کنه برا همین...

ملیکا بین حرف او پرید و گفت:

- چرا؟! مریم از کجا می دونسته؟!

- دقت خانوم... دقت... یه دختر وقتی می خواد بره خونه ای که یه برادر بزرگتر هم داره باید یه درصدی احتمال بده که کسی خونه باشه... از طرفی کفش علی و عرفان دم در بوده و اگه مریم کمی حواسش رو جمع می کرد و از همون دم در شروع به در اوردن لباسهای بیرونش نمی کرد حتمی متوجه حضور اونا می شد!!!

ملیکا ابرویی بالا انداخت و گفت:

- اره مثل اینکه حق باشماست... بعدش هم خواستگاری و این حرفا...

- اره!! ولی نه اونطور که تو فکر می کنی... یه کم اینور و اونور داشت... ولی خب بالاخره این دوست شلوغ ما شد داماد علی اینا!!

ملیکا با تبسمی گفت:

- جالبه!!

- اوهوم... زندگی هرکس به نوبه خودش جالبه!!

و با گفتن این حرف سمت ماشین رفت و از پشت ان زیراندازی برداشت و گفت:

- ه*و*س چایی کردم!!

زیرانداز را کنار ساختمان روی زمین انداخت و ادامه داد:

- بشین برم فلاسک رو بیارم...

ملیکا گفت:

- شما بشینید من میارم.

خب چه چیزی بهتر از این!!!... از بس حرف گوش کن بود، فورا نشست!!... ملیکا فلاسک و لوازم مورد نیاز ان را داخل سینی چید و اورد... بعد میوه و مقداری از تنقلات را هم به وسایل پذیرایی اضافه کرد...

تازه نشسته بود که هومن فنجان چایی را مقابلش قرار داد و غافلگیرانه پرسید:

- ملیکا؟!... بالاخره جوابت چی شد؟!

سرش را بلند کرد و کوتاه نگاهش کرد، چهره هومن باز جدی بود و منتظر... نگاه از او گرفت و به فنجان چایی اش خیره شد. آهی کشید، چه خوب می شد، می دانست چه جوابی به او بدهد... جواب بله که نمی توانست بدهد، ای کاش حداقل می توانست قاطعانه ، نه بگوید! اما بین عقل و احساس خود اواره بود!! خود را گ*ن*ا*هکارترین موجود عالم می دید!!! حق نداشت بعد از مسعود به کسی دل ببندد... حق نداشت... این کار را حتی برای یک مرد هم قبیح می دانست، ازدواج در حالیکه هفت ماه بیشتر از مرگ همسر نمی گذرد!!

هومن سکوت را شکست و گفت:

- می تونم این سکوتت رو به رضا تعبیر کنم؟!

ملیکا نالید:

- شما رو به خدا، جریان رو از اینی که هست برام سختتر نکنید!!

هومن دستش را به چانه اش گرفت و متفکرانه گفت:

- اممم... ایا... من هم در تردیدت سهم دارم؟!

چشم بالا گرفت و صادقانه اعتراف کرد:

- نه!!

نسیم خنکی از زیر پوستش گذشت!! نفسش راحتتر پس داده شد و گفت:

- من میفهمم چه حسی داری!! ولی باید کنار بیای! اگه موافق باشی یه عقد محضری و رسمی بکنیم و فقط خونواده هامون در جریان باشن... بعد از سالگرد اعلامش می کنیم و من هم بهت قول می دم، تو این مدت اصلا سر راهت قرار نگیرم تا احیانا موجب ایجاد مشکلی برات بشه!!

در ان لحظه حال ملیکا واقعا خوب نبود! تند گفت:

- نه!! چی دارید می گید؟! اصلا چنین چیزی ممکن نیست!!... حرفش رو هم نزنید!!

این از تیر اول به هدف نخورد!!... حدس می زد!!... ولی اگر می خورد چی می شد؟؟!!... با خونسردی و ملایم دوباره گفت:

- خب!!... باشه...عقد رسمی نه!!... یه محرمیت ساده... درست مثل حالا... باز هم با اطلاع و حضور خانواده!!... تا بعد سالگرد!!

ملیکا دل نگران سربلند کرد و گفت:

- ادامه ندید!!... خواهش می کنم!!...

هومن حرف او را تمام نشده، قطع کرد و گفت:

- مشکلت با کدوم قسمتشه؟!... با اینکه خانواده ها در جریان باشن؟! یا مدتش؟! یا به کل با محرمیت مشکل داری؟!

با تمام وجود گفت:

- با همش!!..

- چرا؟!... اینکه خانواده ها در جریان باشن که بد نیست!! مدتش هم برای اینه که تو بیشتر با خودت کنار بیای!! و اما محرمیت... چقدر به قول من اعتماد داری؟!... بهت قول می دم غیر از تماس تلفنی هیچ ارتباط دیگه ای باهات نداشته باشم!!

ملیکا نگاهش را به درختان روبرویش داد... سعی می کرد حرفهایش را طوری تنظیم کند که هم عاقلانه باشد... هم منطقی... و هم... هم هومن را نرنجاند... انگار این اخری از بقیه مهمتر بود!! نگاه از درختها برگرفت و گفت:

- خونواده من با هر نوع عقد موقتی مخالفن!!

و خود پوزخندی زد!!!:

- حتی با محرمیتهای کوتاه مدتِ قبل از ازدواج برای اشنایی بیشتر یا انجام مراسم قبل از ازدواج... پدرم به شدت از این مساله بیزاره...علتش رو نمی دونم... ولی خوشش نمیاد... درست به همین علت هم بود که اقای کمالی جریان این سفر رو به پدر نگفت و خواست موضوع بین خودمون بمونه...

هومن در جواب پوزخند او لبخندی بر لب اورد و گفت:

- باشه این هم قبول!! اصلا کسی خبردار نمی شه!! اجازه بده همین حالا بین خودمون یه عقد محرمیت بخونیم!! می دونی که می شه!! و این بار مطمئن باش به هیچ کس نمی گم، حتی به هدیه!!... قبلا هم گفتم چون... هم لازم بود یکی در جریان باشه و هم به کمکش احتیاج داشتم!!

ملیکا که م*س*تاصل بین کلام او گیر کرده بود، سعی در مجاب کردنش داشت:

- اخه وقتی خودتون هم می گید، حاضرین غیر از تماس تلفنی هیچ ارتباط دیگه ای نداشته باشین!! چه اصراری به محرمیت دارین؟!

هومن قاطعانه گفت:

- جوابت ساده است... چون می خوام اطمینان داشته باشم که به خودم تعلق داری!!!

هر چند سر ملیکا بالا رفت ولی قادر به نگاه کردن در ان چشمان مصمم نشد!!

او که با احساس تازه جوانه زده در قلبش مشکل داشت...

حالا به عینه می دید که این جوانه کوچک ریشه می دواند و چنگ می زندش، سلول به سلول!!!...

ریشه می زند و جا پا محکم می کند...

ریشه می زند و در برش می گیرد...

سفت و سخت...

او که به این حس پا نداده بود...

او که هرگز نخواسته بود جلب توجه کند...

او که همواره...

خدایا...

با این دل بی قرار چه کنم...

چه کنم...

نخواستم... شد...

نفی اش کردم... امد...

ندید گرفتمش... ایستاد...

نشنیده انگاشتم... داد کشید...

فاصله گرفتم... چنگ زد...

تو بگو خدا...

خانوم دکتر سمیعی بار دیگر نبض و ضربان قلبش را چک کرد... انگشت زیر چشمش گذاشت و نگاهی به داخل چشمان او انداخت... رو به پرستار کرد و گفت:

- به اقای دکتر اطلاع بدین به هوش اومده!!

پرستار جوان و لاغر اندام، درب بخش ریکاوری را گشود و گفت:

- اقای دکتر؟!... خانوم دکتر فرمودن اطلاع بدم که همسرتون به هوش اومدن!!

تکیه از دیوار گرفت و با تکان دادن سری به عنوان فهمیدم و ممنون همزمان، وارد بخش شد... رو به خانوم سمیعی گفت:

- خیلی ممنون، خسته نباشید!

خانوم سمیعی دکتر سنگین و همیشه کار درست بخش، مغرورانه و بدون لبخند سری فرود اورد و گفت:

- خواهش می کنم اقای دکتر... بفرمایید.

و بیرون رفت...

هومن نفس عمیقی کشید و به سمت تخت وسط اتاق حرکت کرد...

سر تا پای او را از نظر گذراند... لباس صورتی یکبار مصرفی به تن داشت... سرمی به دست چپش وصل بود... رنگ صورتش از همیشه سفیدتر به نظر می رسید... چشمانش بسته بود و ارام ارام نفس می کشید...

دست راستش را بی اراده به دست گرفت... حس نرم نبضش خونی تازه در رگهایش تزریق می کرد...

کمی رویش خم شد...

انگشت اشاره اش را روی لبان خشک شده اش کشید... نفس عمیقش را بیرون داد... چشمانش موج گرفته بود... روسری کج شده بر سرش را مرتب کرد و گوشه لبش کمی کشیده شد، می دانست چقدر با سلیقه بودن برایش اهمیت دارد!!

اهسته صدایش کرد:

- ملیکا؟!... ملیــکا؟؟!!

چقدر گذشته بود؟؟!!

از اغاز...

از ان روز در باغ...

روزی که ملیکا به هیچ صراطی م*س*تقیم نشد...

"نه" تنها کلمه ای بود که از زبانش بیرون کشید...

اما می فهمید چشمانش با زبانش همخوانی ندارند... می فهمید... این را خوب می فهمید...

همان روزی که بالاخره ساعت 11 دلش را وادار به رضایت دادن کرد که حکم حرکت بدهد!!

همان روزی که به شبی منتهی شد...

شبی که دوباره آ*غ*و*ش هومن، پذیرای حضور طاهای کوچک غرق در خواب شد و...

همان شبی که چراغ چشمک زن تلفن خبر از رسیدن پیغامی برای ملیکا داشت که پای هومن را سست کرد و کنجکاو!!

پیغامی که با فشردن دکمه پیغام گیر صدای مهدیار را در خانه طنین انداز کرده بود!!!:

- سلام... حال شما؟!... مهدیارم... چندبار باهاتون تماس گرفتم ولی خونه نبودید... پیشنهادی بهتون داشتم... اممم... راستش قصد زدن یه شرکت ساختمونی رو دارم، می خواستم ببینم می تونم رو کمک شما حساب کنم؟!... چون خودم کمتر فرصت دارم که یکسره شرکت باشم... باهام تماس بگیرین... فعلا خدافظ

و نگرانی زاید الوصف هومن... و جمله ملیکا:

- مطمئن باشید هیچوقت جواب من برای مهدیار بله نخواهدشد!!!

دقیقا تا یک ماه فرصت ملاقاتی پیش نیامد... تا یک روز دوشنبه که درب مطبش باز شد و ملیکا داخل امد...

به عنوان یک مراجعه کننده معمولی...

بیخبر از قبل...

قلبی که دوباره تپش از سر گرفت و چشمانی که با دلتنگی فقط یکبار سرتاپای او را در نوردید...

سریع نگاه برگرفت و با دستش به صندلی روبرویی و نه کناریش اشاره کرد... اصلا قصد نداشت معاینه اش کند... نمی توانست... سخت بود دیدنش با چشمان یک نامحرم...

تیک تیک خودکارش اعصاب خودش را هم خرد می کرد... مکالمه شان دو سه دقیقه بیشتر طول نکشید... برای بدرقه تا دم در همراهیش کرد... ملیکا به هنگام خداحافظی گفت:

- اقای دکتر اگه... اممم... یعنی میخواستم بگم... من میتونم به یه پزشک دیگه مراجعه کنم...

اقای دکتر؟!!! ارتقا درجه پیدا کرده بود!! عصبی گفت:

- نه خیر... جواب ازمایش رو بیار برا خودم!!

تا سال چگونه گذشت بماند... ولی بعد سال اقای رستگار، پدر هومن ابتکار عمل را به دست گرفت و گفت:

- حالا که هم تو می خوای و هم از دل دختره خبر داری... همه چی رو بسپار به من...

و همین طور هم شد... پدر رضایت گرفت و ان دو را سر سفره عقد نشاند... مراسمی که به خواست ملیکا خیلی ساده برگزار گردید...

ولی هومن بعد از عقد او را به جای خانه خود به خانه پدری برد و تحویل هدیه داد!! و هدیه دم گوشش گفت:

- هومن دوس داره عروسش رو با لباس عروس به خونش ببره این حق رو ازش دریغ نکن!!

و ملیکا در اتاق هومن ملبس به لباس عروس شد و ارایشگر خانوادگیشان هنرنمایی نمود...

درست زمانی که هومن غرق تماشای عروس و داماد کوچولویی بود که سه ساله و پنج ساله بودند، هدیه او را فراخواند و حرفهای نگفته ای را برایش بیان کرد و در انتها خاطر نشان کرد که عروسش اماده دیدن اوست!!

هومن لحظاتی برجای ماند... در عجب بود!!... هنوز در باورش نمی گنجید!!

سر به اسمان بلند کرد و زیر لب گفت:

- خدایا بد طور مجازاتم کردی!!... ده سال؟!!

وارد اتاق که شد، فرشته سفید پوشش را دید که زیباتر از همیشه امدنش را به انتظار نشسته بود...

چه چیزی قشنگتر از این که دست همسر مورد علاقه اش را بگیرد و به منزل خود ببرد...

و طاها کوچولویی که دیگر بابا صدایش می کرد...

و پیامک پر از شیطنت عرفان که یکی دو ساعتی بعد از ورودشان به منزل، " خدا قوت" ی گفته بود!!!

دوباره نگاهش در چشمان بسته همسرش نشست... و لبش لبان خشک شده او را ب*و*سه ای زد:

- ملیکا؟؟!!... ملیـــکا جان؟؟!!

پلکهایش لغزید... اما گشوده نشد...

چند ماه اول خیلی خوب بود... مراسم پاگشای اطرافیان و برو بیای مهمان... آ*غ*و*ش پر جاذبه همسر و خلق و خوی ملایم و مهربان او چیزی کم نمی گذاشت...

وقتی همه چیز به روال عادی برگشت و زندگی از سر گرفته شد... تازه مشکلی نمود پیدا کرد، حسی که انتظار می رفت خفته باشد تازه در حال بیدار شدن بود!!

هومن به هیچ عنوان نمی توانست خود را متقاعد کند که همسرش را تنها بیرون از خانه بفرستد و این را م*س*تقیم هم به او نمی گفت!!

روزی که ملیکا گفته بود ناهار منزل مادرش مهمان هستند و ساعت دو که به خانه برگشته و او را ندیده بود...

با موبایلش تماس گرفته و گفته بود که چرا بی او رفته و ملیکای متعجب که اصلا نمی دانست چرا نباید می رفته... وقتی او گفته بود ناهار منزل مادرش هستند دقیقا به این معنی بود که او می رود و هومن بعد از بیمارستان بیاید!! ولی هومن عصبانی شده بود که:

- همین حالا اماده می شید میام دنبالتون...

ملیکا حیران از این عکس العمل بعد از قطع گوشی برایش پیام داد:

" باشه، قبول... فقط احساس می کنم اینطوری جایگاهت پیش بابا و مامانم تغییر می کنه... ولی باز اگه اصرار داری... چشم... منتظر جواب پیامم...اگه نرسید... من و طاها ده دقیقه ای اماده ایم!! "

جواب پیام رسید... یک پیامک خالی!!!

و هومن رفته بود و ناهار را برعکس انتظار ملیکا خیلی ارام و خوش مشرب صرف کرده بود...

بعد از برگشت، ملیکا گفت که او در زندگی سابقش هم همینگونه رفتار می کرد و تذکر جدی شنیده بود که:

- من مسعود نیستم و قوانین خاص خودم رو دارم...

ملیکا بعد از این جریان فهمیده بود که باید در رفت و امدهایش بیشتر دقت کند... فهمیده بود که اگر از قبل، کل جریان را جز به جز به او بگوید و دقیق ذکر کند که او صبح می رود و هومن باید برای ناهار بیاید، مشکلی پیش نمی اید... البته پا از این هم فراتر می گذاشت و قبل خروج از منزل و به محض رسیدن به او اطلاع می داد... هر چند هومن چنین چیزی از او نخواسته بود ولی احساس ملیکا این بود که هومن اینگونه راضی تر می باشد...

چند باری با هدیه یا مادرش به خرید و گاه مهمانی و گاه گردش رفته بود و هومن نه تنها اعتراضی نکرده بود بلکه پا به پای خاطراتش نشسته و هم کلامش شده بود...

روی همین حساب یک روز که مادرش دلتنگ طاها شده بود، صبح امده و طاها را به منزل خود برده بود و ملیکا از این فرصت استفاده کرده و با عجله برای خرید یک مقدار خرده ریز به بازار رفته بود...

هومن که بعد از چند عمل، گوشی اش را روشن نموده و طبق معمول با منزل تماس گرفت او را در منزل نیافت!! تماس با موبایلش هم کمکی نکرد... گوشی اش خاموش بود!!

نگران، زودتر از معمول به خانه برگشته و منزل را خالی یافت... تماس با منزل مادرش هم حاصلی نداشت؛ جز اینکه فهمیده بود، طاها منزل انهاست...

وقتی ملیکا یک ربع به دو خانه رسید با طوفان خشم هومن مواجه شد...

از بخت بد حلقه اش را نیز فراموش کرده بود، دست کند...

هومن چشمانش را بست و متاثر از مرور خاطرات دست بر پیشانی ملیکا گذاشت و ان را به نرمی تا روی گونه اش کشید:

- عزیزم نمی خوای چشمات رو باز کنی؟؟!!

وقتی لای چشمان او اندکی باز شد، لبخندی بر روی لبش نشست...

این دختر چقدر صبر کرده و چقدر خوب و مرحله به مرحله درسهایی که از مسعود اموخته بود، پس داده بود!!

چرا باید کار به جایی می کشید که ان روز، ملیکا به روح مسعود قسم می خورد که دست نکردن حلقه اش یک اتفاق بوده... و این سوگند چه اب سردی بود بر سر هومن!!...

داشت با همسر محبوبش چه می کرد؟؟!!

وقتی رهایش کرده بود و او به سرعت خود را به اتاق خواب رسانده و روی تخت افتاده و گریسته بود...

وقتی در اوج ناراحتی قدم رو رفته و نمی دانست چکونه او را ارام کرده و چگونه دلجویی کند؛ بدترین روز زندگیش بود!!

و همان جمله ای را گفته بود که حتما باید برای ان جایزه نوبل می گرفت... بهترین جمله برای دلجویی!!!:

- ناهار نداریم دیگه!!!

که در اوج تعجب جواب گرفته بود...

ملیکا تخت را رها کرده و با حرکتی عصبی برخاسته و به اشپزخانه رفته بود...

مهم نبود که حرفش چقدر خود خواهی بود یا نادرست... به هر حال جواب گرفته بود!!!... ملیکا گریه را تمام کرده و برخاسته بود!!!

هومن به دنبالش تا دم اشپزخانه کشیده شد و دم در دست به سینه ایستاد... ملیکا غذای داخل پلوپز را داخل ظرف برگرداند... ته چین پلو!!...همان که هومن عاشقش بود!!

یخچال را گشوده و ظرف سالاد را، تزیین شده و نایلون محافظ کشیده شده، بیرون کشید و روی میز چید... بشقاب و قاشق و لیوان هم از اول روی میز چیده شده بود... مرتب و منظم مثل همیشه!!

بعد از چیدن میز، با ناراحتی به قصد بیرون رفتن از کنار هومن می گذشت که بازویش در دست پر قدرت شوهرش گیر افتاد!! و به طرف صندلی هدایت شد... هومن هم نشست و اول برای او غذا کشید و ارام گفت:

- بخور!!

ملیکا با حرص و بغض کرده گفت:

- صرف شده!!

هومن پوفی کشید و گفت:

- چرا گوشیت خاموش بود؟!

- تو قانون شما اول مجازات می کنن بعد محاکمه؟!

هومن پوفی کشید و گفت:

- چرا گوشیت خاموش بود؟!

- تو قانون شما اول مجازات می کنن بعد محاکمه؟!

و برخاست و به طرف کیف رفت و گوشی اش را با تعجب بیرون کشید، روز قبل شارژش کرده بود ولی حالا دشارژ شده بود، بدون شک باز طاها دور از چشم او رفته بوده سراغ گیمهای گوشی اش!!

صدای نفسهای هومن متوجهش کرد که پشت سرش ایستاده!! می خواست دوباره به اتاق پناه ببرد که... هومن دستهایش را از پشت سر دور بدنش حلقه کرد و چانه اش را روی سر او نهاد و ملایم گفت:

- میشه خواهش کنم بعد از این اگه نتونستی بهم بگی... بیرون نری!!!

و بی انکه به او فرصت فرار بدهد، برش گرداند و اینبار به آ*غ*و*ش فشرد و گذاشت تا اشک چشمان همسرش سینه اش را خیس کند!!

ملیکا چقدر وسواس امیز به خواسته اش عمل کرده بود!!

در چشمان نیمه باز او نگاهی کرد و پرسید:

- ملیکا؟...خوبی؟!... حواست باهام هست؟!

لبانش تکانی خورد!!!....

به یاد داشت روزی را که هدیه با حرص و عصبانیت بی حدی به بیمارستان امده و طاهای کوچک را که دانش اموز اول ابتدایی بود به دستش داده و غریده بود:

- هومن... به خدا شورش رو در اوردی!!... اگه ملیکا خواهر من بود طلاقش رو ازت می گرفتم!!... یعنی چی؟! خجالت بکش!! ناسلامتی تو دکتر این مملکتی!!...از مدرسه طاها زنگ زدن که طاها افتاده و دستش زخمی شده... اونوقت ملیکا دنبال خبر دادن به توه که بره دنبال طاها!!... اخه تو که صبحها همش تو اتاق عملی و موبایلت خاموشه... به عبارت بهتر در این مدت ملیکا در خونه رسما زندونیه!!... من به تو چی بگم؟؟!!... یعنی هر دو تون عقلتون پاره سنگ برمی داره... اونهم عوض اینکه بلند بشه بره دنبال پسرش و اگه تو یه موقعی اعتراض کردی ، بزنه تو دهنت!!... برداشته به من زنگ زده که لطفا برید دنبال طاها و به من هم خبر بدید چطوره؟؟!!... واقعا که!!!... من هم از حرصم هنوز باهاش تماس نگرفتم... بیا این پسرت... خودت هم بهش خبر بده!!...من باید برم.

هومن چشمانش را بسته و غم عالم به قلبش ریخته بود!!

دست طاها را بررسی کرد... یه زخم کوچک ولی نسبتا عمیق بود به گفته خودش همکلاسی اش هلش داده بوده و بازویش به گوشه نیمکت خورده بود...

بلافاصله با ملیکا تماس گرفته بود بدین مضمون:

- ملیکا جان... طاها پیش منه... حالش هم خوبه... نگران نباش!!... اگه نمی تونی تا برگشت ما صبر کنی، پاشو بیا بیمارستان!!... بیا با خودش حرف بزن!!

و گوشی را دست طاها کوچولو داد... ان روز به بازوی طاها سه تا چسب بخیه زد ولی پانسمانش نکرد تا ملیکا امدنی هول نشود!! وقتی ملیکا رسید و طاها را به آ*غ*و*ش مادرانه خود فشرد و گریه کرد... با ندامت به دیوار تکیه داد... چیزی در قلبش شکست!!

نمی توانست خوبی همسرش را در قالب لغات و کلمات بیان کند... این رفتار فراتر از حد انتظارش بود... روزی که مقارن شد با گرفتن یک تصمیم بزرگ در زندگی اش... اعتماد!! اعتماد از دست رفته ای که نه نرم نرمک بلکه در لحظه به لحظه زندگی مشترکش محکم و بدون تردید در ذهن و فکرش جای پا برای خودش گشوده بود!!

و حال می رفت که برای همیشه در بین اعتقاداتش حک شود!!

و وقتی ملیکا گفته بود:

- خیلی ممنون... وای نمی دونی چقدر نگران بودم!!... به هدیه هم کلی زحمت دادم!!

هومن دست بر پیشانی اش که نمی دانست چرا به عرق نشسته، کشیده و پاسخ داده بود:

- ملیکا خواهش می کنم دیگه بیش از این شرمندم نکن!!!

و این خاتمه ای شده بود برای همه سخت گیری های بی مورد او... سخت گیری هایی که سر منشا ان در گذشته بود... سرمنشائی که نهال بدبینی را در دل او کاشته بود... نهالی که هومن خود به وجود ان واقف بوده و درست به همین دلیل سالها از ازدواج سر باز زده بود و بعد از اشنایی با ملیکا خودخواهانه او را خواسته بود... ملیکایی که هم اکنون کل فکر و ذهن و قلبش را اشغال کرده و زندگی اش را غرق ارامش نموده بود...

پشیمان نبود... از این خواست خودخواهانه پشیمان نبود... چطور می توانست پشیمان باشد وقتی لحظه به لحظه زندگی اش با حضور او رنگ گرفته بود... وقتی ملیکایش صبورانه تردیدهای او را پس زده بود...

حالا که خوب فکر می کرد، می فهمید ملیکا تنها سکاندار قلبش نبوده بلکه اندیشه و احساسش را هم به ساحل امنیت کشانده... و این ارامشی که هم اکنون بر وجودش حکمفرماست را مدیون این موجود ظریفی هست که با ظرافت تمام حس قشنگ وفاداری را حرف به حرف در عمیق ترین قسمت اعتقاداتش نگاشته...

و خوبتر که نگاه می کرد، می دید حضور همسر و پسرش چه گرمایی در زندگی اش دمیده و ثانیه به ثانیه عمر سه ساله زندگی مشترکش را مالامال از زیبایی کرده... پر از لحظات شاد... پر از امید... پر از امیدواری...

هومن همانطور که به روی ملیکا خم شده بود، گفت:

- چیزی می خواستی بگی؟!

ملیکا با صدایی که به سختی شنیده می شد زمزمه کرد:

- سالمه؟!

لبخند پهنای صورتش را پرکرد:

- بله عزیزم... سالم و سلامت!!

لبخند کمرنگی هم روی صورت او نشست و گفت:

- خوشگله؟!

خندید و جواب داد:

- مگه میشه خوشگل نباشه!! مامان به این خوشگلی داره!!

چشمانش را بست و دوباره کمی از هم گشود و گفت:

- چند کیلوه؟؟!!

اینبار هومن خنده بلندی کرد و گفت:

- نمی دونم!! بذار برم بپرسم...

وقتی دو دقیقه نشده دوباره به اتاق برگشت، باز چشمان او را بسته یافت... هر چند به هوش امده بود ولی هنوز هوشیاریش را به طور کامل به دست نیاورده بود...

هومن تبسمی زد و زیر لب گفت:

- سه کیلو و دویست گرم...

و دستش را بلند کرده و ب*و*سید...

حرف هدیه را روز عروسیش دوباره مرور کرد:

- هومن این حرف رو قبل از عقد بهت نگفته بودم، چون می ترسیدم باز به سرت بزنه و منصرف بشی!!!... وقتی ده سال پیش می خواستیم برات زن بگیریم، دختر مورد نظرمون همین ملیکا فتحی بود که اون موقع هیجده سال داشت... همین ملیکایی که بهش دل دادی!!!

پـــــــــایـــــــــــان

نام رمان : طواف و عشق

نویسنده : امیدوار

طراحی و صفحه آرایی: رمان فوریو

آدرس سایت : wWw.Roman4u.iR

کانال تلگرام : Roman4u@ و Romankhone@

تمامی حقوق این کتاب نزد رمان فوریو محفوظ است