 رمان ناقوس مرگ| مهسا.گ کاربر انجمن  نودوهشتيا

این کتاب درسایت نگاه دانلود آماده شده است

www.negahdl.com

سلام به روي ماهتون

اينم اون رماني كه قولشو دادم

رماني كه زمين تا آسمون با آخرين شب پاييز تفاوت داره

اميدوارم بتونم از پسش بربيام و شرمنده دوستان نشم

آخرين شب پاييز تموم شد و من از حالا دلتنگ سهيل و تبسمم هستم

يه چند تا نكته كوچولو بگم:

_ اين رمان رنج سني خاصي نداره

_يه رمان پليسي و جناييه ، پس لطفا انتظار عاشقانه نداشته باشين

حرف ديگه اي نيست جز اميد به همراهي دوبارتون

دنده رو جابه جا كردم وپامو بيشتر رو گازفشار دادم

_چي شد؟

_دارن ميرسن

ماشين روبرو پيچيد سمت خروجي بزرگراه و منم پِيش

_پوريا ببين مي توني پنچرش كني

يه نگاه به سرعت سنج انداخت

_با اين سرعت ؟قربان دارين دويست تا ميرين

_پس ببين اين نيروي كمكي چي شد؟

فاصله ام با ماشين روبرو داشت بيشتر ميشد،پامو رو گاز فشار دادم تا فاصله كمتر بشه

_نگران نباشيد بچه ها تمامي راه هاي خروجي رو بستن جايي نمي تونه بره

_خوبه

چند متر جلوتر چراغ هاي جلوي بنز هاي نيروي انتظامي روشن شد و بعد صداي كشيده شدن چهار چرخ ماشين و بعد بوي لِنت و لاستيك به هوا بلند شد.آروم سرعتمو كم كردم و ماشين رو متمايل به راست پارك كردم تا راه فراري نداشته باشه اين قاتل بي رحم و فراري .هم زمان با پوريا از ماشين پياده شدم.سرش چرخيد به سمت عقب تاشايد راه فراري باشه و انگاري وقتي همه ي راه ها رو بسته ديد با دستاي بالا رفته به نشانه ي تسليم پياده شد.پياده شدم ويه نگاه به بچه ها كه همگي اسلحه به سمتش نشونه رفته بودند كردم و خودم هم از اسلحه از غلاف بيرون كشيدم و به پوريا اشاره كردم تا بهش دستبند بزنه.پوريا بهش نزديك تر شد و چند مامور با كلاش توي دستشون دو قدم جلوتر اومدن تا پوريا تو امنيت كامل باشه.دستبند رو از كمرش بيرون كشيدو خواست قبل زدن دستبند بدنش رو بازرسي كنه كه شي تيزي تو تاريكي هوا درخشيد وفرياد مواظب باش من و بندازش بچه ها قاطي شد .يكي از پاهاي پوريا چرخشي بالا رفت كوبيده شد تو گردن كيومرث توانا و باعث شد تعادلشو از دست بده و نقش زمين بشه و قبل از اين كه بتونه دوباره حركتي كنه دستبند پوريا دستاشواز پشت اسير كرد

***

آروم كليد رو تو قفل چرخوندم و وارد شدم.كتمو درآوردم وتو كمد كنار در آويزونش كردم. مشغول در آوردن جورابام بودم كه اول بوي عطر ياس و بعد صداي عزيز بلند شد

_اومدي مادر؟

_سلام عزيز آره اومدم

_سلام پسرم

دكمه ي سر آستينم رو باز كردم و مشغول تا زدنش شدم

_شما چرا هنوز نخوابيدي؟

_داشتم نماز شب مي خوندم مادر

_قبول باشه عزيز

_قبول حق،چايي مي خوري برات بريزم؟

_زحمت ميشه برات

_چه زحمتي

رفت سمت آشپز خونه

_عزيز جون اگه زحمتي نيست يكي هم براي من بريز

_باشه مادر

نگاهش كردم

_تو اينجايي؟

_آره اينجام،عزيز تنها بود اومدم پيشش

_مگه آقا جون خونه نيست؟

_نه رفته قم

_قم براي چي ؟

به جاي امير سام عزيز جواب داد

_رفته از يكي از دوستاش حلاليت بگيره مادر

دستامو از آرنج تكيه دام به اپن

_مگه طرف نيومده بود وليمه؟

عزيز به جاي جواب ميخ صورتم تو روشني آشپزخونه شد و بعد كوبيدرو صورتش

_باز چي شده كيان؟

_چيزي نيست عزيز

امروز آرنج پوريا وقتي خم شده بود رو ميزم و دنبال برگه اي تو پرونده مي گشت بي هوا خوردپاي چشمم و بنده خدا كلي معذرت خواهي كردو آخرسرم خجالت زده از اتاق بيرون زد

_چيزي نيست ؟كبود شده

دست امير سام صورتمو چرخوند سمت خودش و كبودي پاي چشممو ديد زد

_چيزي خاصي نيست عزيز نگران نباشيد

_چي چي رو نگران نباشم ،كبود شده پاي چشمش بيا اينجا ببينم

رفت سمت يخچال و از يخ ساز چند دونه يخ كشيد بيرون و ريخت تو كمپرس.نشستم رو ميز ناهار خوري وسط آشپزخونه مي دونستم عزيز ول كن نيست.امير سام نشست روبروم

_كوروش كجاست امير؟

_بابا؟ كجا بايد باشه خونه است

_پرونده رو چيكار كرد؟

عزيز كمپرس يخ رو گذاشت رو صورتم و گفت نگهش دارم

_تو كه بابا رو مي شناسي از مسائل كاريش تو خونه چيزي نميگه

_اوهوم،حالا تو چرا نخوابيدي؟

دست كشيد پاي چشمش و يه قند گذاشت تو دهنش

_داشتم رو پروژه ي دانشگاهم كار مي كردم

يه قلپ چاي خورد

_كه اين طور

چند دقيقه اي طول كشيد تا عزيز رضايت بده كمپرس يخ رو كه داشت صورتم رو سر مي كرد از رو صورتم بردارم .دست و صورتم رو شستم .پيراهنم رو از تن بيرون كشيده خودمو رو تخت پرت كردم و بعد باز كردن ساعت دور مچم ،خسته از مشغله هاي كاري و خسته كننده ي روز كنار امير سام خوابيده رو زمين تن به خواب سپردم

***

صداي ملودي آرومي با صداي آشنايي قاطي شده بود

_كيان خفه اش كن اونو صبح كلاس دارم

با صداي حرصي امير سام از حالت خواب و بيداري بيرون اومدم و با چشماي بسته گشتم دنبال گوشي رو عسلي كنار تخت

_بله

_ببخشيد قربان بيدارتون كردم

با همون چشماي بسته پتو رو تا نزديك گردنم بالاكشيدم

_حالا كه كردي بگو چي شده؟

_يه قتل اتفاق افتاده

صدام گرفته بود از مستي خواب

_آدرس و برام اس كن الان مي رسونم خودمو

_چشم قربان

گوشي رو پرت كردم رو تخت و قبل از اين كه خوابم بگيره به زحمت تن از تخت كندم.چشمام از زور خواب باز نميشد.به ساعت نگاه كردم نزديك سه صبح بود و چشماي بدبختم بعد بيست و چهار ساعت بيداري فقط سه ساعت رنگ خواب به خودش ديده بود.داشتم لباس مي پوشيدم كه زنگ اس ام اس بلند شد.يه نگاه به آدرس انداختم و پتوي روي امير سام مرتب كردم و راه افتادم سمت آدرس

***

صداي فلش دوربينا رو اعصابم بودكاش ميشد خفه شون كرد... از زير نوار زرد رنگ كشيده شده دور سطل زباله ي شهرداري گذشتم و خودمو به جسد سفيد پوش شده رسوندم

_سلام دكتر

دستكش هاش رو از دستش در آورد و ايستاد و مردونه دست داد

_سلام جناب سرگرد ميلاني

_كوتاهش كن دكتر

لبخندي زد

_چشم

با چشم به جسد اشاره كردم

_چي گير آوردي؟

_يه قتل فجيع ،مقتول قبل مرگ خيلي شكنجه شده

سرمو به معني تاييد تكون دادم

_علت مرگ؟

_هنوز مشخص نيست

_زمان مرگ؟

_اين طور كه من فهميدم بيشتر از چند ساعت نيست ولي بازم بايد بررسي بشه

خم شدم و پارچه ي خوني رو از رو صورت مقتول كنار كشيدم.با ديدن صورت درب و داغونش قيافه ام تو هم رفت

_اجازه بردنش رو مي ديد؟

_آره فقط تا عصر گزارشو مي خوام

_سعي مي كنم

دستي به شونه ي مرد چهل ساله ي روبروم زدم

_سعي نكن حتما بهم برسونش

_ازدست تو ...چشم امر ،امر شماست جناب سرگرد

مشغول بردن جسد شدن و من با چشم دنبال پوريا گشتم داشت با پيرمردي ژنده پوش صحبت مي كرد و تند تند يادداشت برمي داشت

_ستوان

چرخيد سمتم و چون لباس رسمي نداشت فقط پاكوبيد

_بله قربان

_مختصر توضيح بده

_حوالي ساعت دو و نيم ايشون با پليس تماس مي گيره و اطلاع ميده يه جسد پتو پيچ شده تو سطل زباله پيدا كرده

چه دردناك كه بايد از همچين جايي جسد آدم پيدا بشه...اشاره كردم ادامه بده

_ما كه رسيديم جسد رو پيدا كرديم و اول به دكتر كرمي و بعد به شما اطلاع داديم

_چيز مشكوكي پيدا نكردين؟

_نه از همه پرس و جو كردم كسي چيز خاصي نديده

استاد وار دست تو هم قلاب كردم

_از كيا مثلا؟

_خب همسايه ها و كساني كه اين حوالي بودن مغازه ها كه اكثرا بسته بودنو فقط داروخانه شبانه روزي باز بود كه چون به اينجا مشرف نبود هيچ كس چيزي نديده و در آخر از كسي كه با پليس تماس گرفته ...باهمه ي اينا هيچ چيز قابل توجهي پيدا نكردم قربان

لبخندي كنج لبم نشست

_خوبه، ستوان داري راه مي افتي

لبخندي بزرگ لب ستوان يكمي رو تازه به بخش ما منتقل شده بود رو زينت داد

_لطف دارين قربان

گوشه ابروم رو با انگشت شست خاروندم

_بچه هاي بررسي چيزي پيدا نكردن؟

_خير قربان

_هويت مقتول مشخصه؟

_خير قربان،چون لباسي تنش نبوده هيچ چيزي كه هويتش رو مشخص كنه پيدا نكرديم

_خيل خب ،صبح يه گزارش كامل رو ميزم باشه

_چشم قربان

_مرخصي

دوباره پاكوبيد و رفت

به ساعت دور مچم نگاه كردم عقربه ها روي پنج صبح جولون مي دادن.هنوز تا وقت اداري يكي دوساعتي مونده بود.ماشين رو اول سمت كله پاچه فروشي كج كردم و با حليم وكله پاچه بيرون اومدم و بعد راهي خونه شدم.درو كه باز كردم هنوز چراغا خاموش بود و اهل خونه خواب

وسايل توي دستم رو گذاشتم رو اپن و سوييچ ماشين رو سُر دادم تو جيب شلوارم.نيازي به عوض كردن لباس نبود وقتي يكي دوساعت ديگه بايد راهي اداره ميشدم.فقط دلم يه استراحت كوتاه مي خواست تا خستگي ازتنم بره بيرون.نشستم رو تخت و با پاهاي آويزون از تخت ساعددستم رو گذاشتم رو چشمام و از خستگي چشمام روي هم افتاد

_كيان،كيان بلند شو

_چي ميگي تو؟

نشستم تو تخت و چشم دوختم به امير سام آماده و مرتب

_ساعت هفت شد نميري اداره؟

يه نگاه به ساعت رو پاتختي كردم

_اوه اوه

گردن دردناكم رو با دست ماليدم

_ديرم شد امير

_من بدتر از تو

رفت جلوي آيينه دست كشيد به لباساش و مرتبشون كرد

_من ديگه برم خداحافظ

_امير صبحونه خوردي؟

_آره دستت درد نكنه

_نوش جان ،عصر برمي گردي؟

_نه ديگه آقا جون برگشته از اونجا ميرم خونه

دستي به عنوان خداحافظي تكون دادو رفت و بعد صداي خداحافظيش با عزيزو آقا جون و در آخر بسته شدن در.دست و صورت شسته و لباس چروك رو بايه دست لباس اتو كشيده عوض كردم

_سلام صبح بخير

_سلام عزيز،بشين برات چايي بريزم

_سلام

مهربون بود اما كم حرف پدر خوش خُلقم

_رسيدن بخير

سري تكون داد برام و لقمه اي با كله پاچه براي خودش گرفت.قبل از اين كه وارد دهنش بشه از دستش گرفتم

_آقاجون براي شما حليم گرفتم

_اوووف،كيان توهم نشو نرگس

_عزيزم براي خودتون ميگه چربيش بالاست براتون ضرر داره

عزيز چايي گذاشت روبروم

_منم همينو بهش ميگم ولي مگه حرف گوش ميده

چايي رو سر كشيدم با خداحافظي سرسري راه اداره رو در پيش گرفتم

***

_سلام قربان

پوشه اي گذاشت روبروم

_اين گزارش پرس و جوي ديشب به اضافه ي هويت مقتول

_خب؟

_ديروز گزارش مفقوديش رو دادن ،داوود فرود هفتاد ساله،يه صرافي داره و ميشه گفت وضع مالي خوبي داشته، فعلا در همين حد ازش مي دونيم

_جسد شناسايي شده؟توسط كسي كه گزارش مفقودي داده منظورمه

_بله همسرشون شناسايشون كردن

_خوبه

_تو مي توني بري به كارات برسي

_چشم فقط از كيومرث توانا بازجويي نمي كنيد

دست رو چونه ام كشيدم

_ببرينش اتاق بازجويي ميام

_اطاعت قربان

پا كوبيد و از اتاق خارج شد.چند دقيقه اي خوندن گزارش طول كشيد و يك ساعتي خسته كننده با قاتلي كه ديروز دستگير شد.

_الو دكتر سلام

_سلام بر سرگرد عزيز

_جانم كاري داشتي؟

_آره مي توني يه سر بياي پزشكي قانوني؟

_آره حتما تا يه ساعت ديگه اونجام

_باشه پس فعلا

_خداحافظ

گوشي رو گذاشتم و اسلحه رو از رو ميز برداشته و گذاشتم داخل حايل مشكي و چرم

***

باهاش دست دادم و بعد زدن ماسك رو صورت وارد جايي شدم كه رو يه برانكارد جسد متلاشي شده ي داوود فرود خوابيده بود

_اول كه جسد رو ديدم فكر كردم بر از ضرب و جرح شديد به قتل رسيده اما با ديدن كف بيرون ريخته از دهنش به نوع قتل شك كردم و بعد گرفتن آزمايش از خونش متوجه شدم قاتل به هيچ وجه نمي خواسته طرف زده بمونه چون تو خونش مقدار قابل توجهي سم cardiogenicپيدا كردم

_چي پيدا كردي؟

_يه نوع سم خيلي خطرناك كه تو حبه ي گياه Actaea pachypodaيا همون چشم عروسك* وجود داره،اين سم اثر آرام بخشي خيلي قوي داره كه اول ضربان قلب رو كند و بعد موجب مرگ ميشه

_كه اين طور

_نوع شكنجه چي؟

_از كشيدن ناخن بگير تا زدن ضربه با شلاق و وسيله ي سنگيني مثل باتوم ،گزارش كاملشو نوشتم

_چيز ديگه اي پيدا نكردي

_نه همونايي كه گفتم

_باشه ممنون دكتر

رفت واسه شستن دستاش

_خواهش مي كنم انجام وظيفه مي كنم سرگرد

_بااجازه من برم فقط گزارش و لطف كن

مشغول خشك كردن دستاي خيسش با دستمال كاغذي شد و پوشه ي آبي رو نشونم داد.برش داشتم و با تكون دادن انگشت وسط و اشاره جلوي پيشوني و كندن ماسك از صورتم از اونجا زدم بيرون

***

*چشم عروسك (Actaea pachypoda)

اين گياه عجيب بسيار سمي است. حبه هاي ميوه آن داراي سم cardiogenic است كه باعث آرام بخشي فوري روي ماهيچه قلب مي شود. خوردن اين دانه ها منجر به كند شدن قلب و مرگ مي شود.

***

تشهد نماز رو دادم و مشغول گفتن سلام بودم كه صداي گوشي بلند شد با آرامش نمازم رو تموم كردم و بعد بستن سجاده روي قاليچه كوچك گوشي رو برداشتم كه قطع شد .نشستم رو صندلي و شماره ي كوروش رو گرفتم،بوق اول به دوم نرسيده جواب داد

_الو سلام داداش

_سلام كيان خوبي؟چرا جواب نميدي؟

_كار داشتم شرمنده

_دشمنت شرمنده كجايي؟

_كجا رو دارم باشم اداره ام

_كارت كه تموم شد بيا اينجا

_خيره؟

_عزيزو آقاجونم اينجان

_كوروش توكه مي دوني چقدر سرم شلوغه شايد نرسم بيام

_كيان شد من بيار يه چيزي بگم تو بگي چشم

بعد زير لب با خودش غر زد

_خودش كم بود اميرم كرده شكل خودش حاظر جواب ...

نذاشتم ادامه بده

_حالا چيكار امير سام داري؟

_چيكارش دارم اقا اصلا نميگه يه پدريم دارم يه اجازه اي بگيرم براي كارام آقا ديگه بزرگ شده خودش واسه خودش تصميم مي گيره كجا بره كجا نره ...

_واي كوروش اسم زنا بد در رفته چقدر غر مي زني باشه بابا اصلا من غلط كردم ميام چشم حله؟

_از دست شما

تقه اي به در اتاق خورد

_كوروش كاري نداري من برم؟

_شب زود بيا

_چشم

_خداحافظ

_ياعلي

_بفرماييد

گروهبان يكم اصغري پا كوبيد

_قربان همسر آقاي فرود اينجا هستن

_راهنماييشون كنيد داخل

_اطاعت قربان

چند دقيقه نشد كه زني حدودا شصت ساله تكيه داده به عصا با چشمايي سرخ و نگاهي غمگين وارد شد .به احترامش نيم خيز شدم و راهنماييش كردم بنشينه

_سلام

تنها به تكون دادن سر اكتفا كرد

_عذر مي خوام كه در اين شرايط مزاحمتون شدم

صداش گرفته و تو دماغي بود از گريه ي زياد

_خواهش مي كنم

_درضمن تسليت عرض مي كنم فوت همسرتون رو

باز سري تكون داد و اشك نشسته رو گونه اش با دستمال تو دستش گرفت

_من فقط چندتا سوال كوتاه مي پرسم و شما مي تونيد تشريف ببريد

بي توجه به حرفم ناليد

_همسرم، كي مي تونيم جسدشو...

پلكاش به هم خورد و چند قطره اشك از لابه لاي پلكاش بيرون ريخت

_تحويل بگيريم

_احتمالا فردا

منتظر نگاهم كرد

_ميشه از خصوصيات اخلاقي همسرتون بهم بگيد

_خب...خب...داوود مرد خيلي خوبي بود

باز اشك ريخت و دستاي لرزونش گوشه ي مانتوش رو به چنگ گرفت

_مردباخدايي بود ،كسي كه حلال حروم سرش ميشد

_يعني آدمي نبود كه زود عصبي بشه؟

_خب مثل هر آدمي عصبي ميشد چطور؟

_مهم نيست،دشمن چي نداشت؟

_ با چند نفر اختلاف جزيي داشت ولي خب دشمني كه همچين بلايي سرش بياره نه نداشت

با دستاش صورت چروك شده از اثرات پيري رو پوشوند و شونه هاش لرزيد.يه ليوان آب از پارچ رو ميز براش ريختم و گرفتم سمتش

_خانوم فرود بفرماييد

سرشو بلند كرد وبدون گرفتن ليوان ضجه زد

_تو رو خدا قاتلشو پيدا كنيد

_آروم خانوم ما كارمون همينه و مطمئن باشيد تمام تلاشمون رو خواهيم كرد

چند دقيقه اي طول كشيد تا آروم بشه و آروم كه شد ادامه دادم

_شما به كسي سوظن ندارين؟ كسي كه بتونه همچين كاري بكنه؟

چند لحظه اي فكر كرد و بعد به معني نه سر تكون داد.چند سوال ديگه پرسيدم ويادداشت كردم و بدون گرفتن نتيجه ي خاصي راهيش كردم بره

_خانوم فرود فقط يه چيزي...

همون طور كه دستگيره در تو دستش بود برگشت سمتم

_بله؟

_هرچيزي به فكرتون رسيد تاكيد مي كنم هر چيزي كه حس مي كنيد به همسر مرحومتون مربوطه حتي كوچكترين چيز كه به ظن شما بي اهميته به بنده اطلاع بديد

_حتما بااجازه

_خواهش مي كنم بفرماييد

سرمو ميون منقنه ي دستام گذاشتم.عملا هيچ چيزي از اين قاتل بي رحم نداشتيم و اين عصبيم مي كرد .يك ساعتي خودمو با پرونده ي روبروم سرگرم كردم و با گرفتن يه بسته شكلات راهي خونه ي كوروش شدم

_سلام آقا كيان

بسته ي شكلات رو از دستم گرفت

_چرا زحمت كشيدي؟

_زحمت نيست زن داداش

بوي زرشك پلو با مرغ مينا باعث شد ته دلم مالش بره و يادم بياد اصلا ناهار نخوردم. وارد شدم و بعد سلام و احوال پرسي كنار امير سام نشستم

_چطوري؟

_خوبم اما معلومه تو خسته اي ها

دستي به چشمام كشيدم و با دست كوبيدم رو پاش

_هلاكم از خستگي

_مي خواي تا مامان شام مي كشه برو تو اتاقم استراحت كن

_نمي خواد زشته

_چه خبرا كيان خان كم پيدايي؟

رو كردم سمت كوروش

_درگير كارم،راستي پرونده ي اون دخترو رو چي كارش كردي؟

_هيچي فعلا درگيرشم حالا تو چرا انقدر پيگيري؟

بالاي لبم با انگشت اشاره خاروندم

_بهش قول دادم كمكش كنم

_فعلا كه همه شواهد عليه زيبا خانومه

_هر كاري مي توني بكن ديگه براش

_تو نگيم من اين كارو مي كنم وظيفمه

_كيان جان من بي خيال كار شو

قبل از جواب من كوروش توپيد بهش

_صدبار گفتم عمو نه كيان تو كي مي خواي حرف گوش كني امير سام

_پوف باز شروع شد

_كوروش من اين طوري راحت ترم بعدم امير ديگه بچه نيست كه انقدر بهش اولتيماتوم ميدي و امر ونهي مي كني بيست سالشه ناسلامتي

_راست ميگه مادر، بزرگ شده بچم چيكارش داري

_بعله ديگه از منم اين قدر طرفداري ميشد انقدر پررو ميشدم

اخمهاي اميرسام بيشتر تو هم رفت و با حرص دست تو سينه چليپا كرد

_كوروش بس كن ديگه

با صداي پر ابهت آقا جون كوروش ديگه چيزي نگفت.مينا چاي تعارف كرد

_دستت درد نكنه زن داداش

_نوش جان

چاي خوردم وساعتي مشغول صحبتهاي خانوادگي بوديم و بعد موقع شام رسيد

***

يه تيكه مرغ گذاشتم تو بشقابم و مشغول شدم .همه تو سكوت مشغول خوردن بودن كه اين سكوت رو صداي گوشي من شكست.يه ببخشيد كوتاه گفتم از ميز فاصله گرفتم

-بله؟

_قربان ميشه خودتون رو برسونيد به آدرسي كه ميگم

_باز چي شده پوريا؟

_يه قتل ديگه كه خيلي مشابهه قتل قبليه

_يعني چي؟

_ميشه بياييد اينجا قربان

_باشه آدرسو بفرست خودمو مي رسونم

نزديك ميز شدم تا خواستم دهن باز كنم صدا امير سام كه سعي مي كرد صداشو شبيه من كنه بلند شد

_معذرت مي خوام يه كاري پيش اومده بايد برم

صداشو به حالت عادي برگردوند

_همينو مي خواستي بگي نه؟

لبخند دندون نمايي زدم و سر تكون دادم

_كجا مادر تو كه شام نخوردي؟

_كار دارم بايد برم اگه شد زود برمي گردم اگر نه كه ميرم خونه

_كيان جان برگرد اينجا من شامتو نگه مي دارم

_ببينم چي ميشه زن داداش ،فعلا

نيم ساعتي طول كشيد تا برسم.همين كه رسيدم پوريا دويد سمتم و پاكوبيد

_قربان از اين طرف

به مردمي كه ساعت نه شب جمع شده بودن و مدام سرك مي كشيدن رو نشون پوريا دادم

_اينا اينجا چي كار مي كنن؟

_قربان ما سعي كرديم...

بريدم كلام منفصلش رو

_ستوان تا يك دقيقه ديگه حتي اگر يه نفر هم اينجا بود خودتو بيست و چهار ساعت تحويل بازداشتگاه ميدي مفهوم بود؟

محكم بود صداش

_بله قربان

_پس زود باش

رفت سمت مردم براي متفرق كردنشون ومن رفتم سمت دكتر

_سلام دكتر ؟

_سلام

_خب...

_به جمالت تقريبا همون نحوه ي قبلي يه جسد تو سطل زبانه با تن بي لباس بدن شكنجه شده ...

به جسد غرق خون نگاه كردم،راست مي گفت تقريبا همون نحوه بود ولي اين بار مقتول خيلي جوون تر از اون پيرمرد هفتاد ساله بود

_علت قتل چي؟

_ اونا رو ديگه فردا بيا تحويل بگير من برم ؟

_كجا عجله داري؟

_تولد دخترمه ناسلامتي

_شرمنده مهرداد جان

_دشمنت شرمنده فردا عصر بيا گزارش كاملو تحويل بگير

_باشه تولد دختر گلتم تبريك ميگم

_ايشاالله قسمت خودت

_ممنون دكتر جان تو ديگه واسه من از اين لقمه ها نگير

_داري پير پسر ميشي ها سي و پنج سالته

_سرت سلامت

كوبيد رو شونم با خنده

_از دست تو

جسد راهي پزشكي قانوني شد و باز هيچ كس چيزي نديده بود وباز دست ما خالي بود

***

برنگشتم خونه ي كوروش و مستقيما رفتم خونه ي خودمون چون دير وقت بود و عزيز مشغول بستن چمدونشون بود وآقاجون با صداي رساش سوره ي الرحمن مي خوند

_اومدي كيان؟

_آره عزيز

كاملا از اتاق بيرون اومد و روبروم ايستاد

_مينا برات شام فرستاد گرمش كنم؟

_نه عزيزالان فقط دلم خواب مي خواد همين

عزيز، باشه مادري گفت و دوباره برگشت تو اتاق .لباس عوض كردم و دراز كشيدم چشمام داشت كم كم گرم خواب ميشد كه يادم افتاد هنوز نمازم رو نخوندم سريع تو تخت نشستم و كوبيدم رو پيشونيم .فورا وضو گرفتم و وقتي نگاهم به ساعت افتاد آه از نهادم بلند شد اما قضاشو خوندم و با خيال راحت خوابيدم وسعي كردم بي خيال مشغله هاي زياد كاري بشم ،بي خيال قاتلي كه هيچ سرنخي نه از خودش داشتم نه از انگيزش 

***

پوشه ي آبي رنگ رو باز كردم و يه نگاه به هويت تازه مشخص شده ي مقتول و يه نگاه به گزارش پزشكي قانوني كردم.حسين بابايي يه مرد چهل و پنج ساله و بازنشسته آموزش و پرورش كه پريروز صبح به قصد كوه رفتن از خونه خارج ميشه و ديشب ساعت نه جنازه اش پيدا ميشه.روز گم شدنش تقريبا با داوود فرود يكيه اما روز پيدا شدنش به اندازه ي يه روز تفاوت داره .يكي ديگه از مشتركاتش با داوود فرود نحوه ي شكنجه هايي كه شده و در آخر كشته شدنش با سم اما نه سم چشم عروسك بلكه سم Digitalis purpureaيا همون گل انگشتانه* يه گياه خطرناك كه باعث مرگ حتمي ميشه.دومرگ تقربيا مشابه و در يك فاصله ي زماني كوتاه تقريبا گيجم كرده بود .با دستام شقيقه هام رو فشار دادم و سعي كردم به افكارم سامان بدم.بلند شدم حين قدم زدن با دستاي فرو رفته تو جيب شلوار وقايع رو كنار هم چيدم

دومرد كشته شدن و توجه به صحبتام با خانوم فرود داوود مردي نبوده كه با كسي اختلاف اين چنيني داشته باشه كه باعث چنين مرگ فجيعي بشه.اگر فرض رو بر اين بگيرم كه قاتل دزد بوده بازم دليل بر چنين قتل وحشتناكي نميشه بعدم شايد وضعيت يه صراف خوب باشه اما وضعيت يه بازنشسته اونقدري خوب نيست كه به خاطرش با اين وضع بميره

چندين احتمال اين چنيني به مغزم خطور كرد و همه رو با استدلال رد كردم چون درست و منطقي به نظر نمي اومد پس فعلا مطرود بود.باز به برگه هاي پخش شده رو ميز نگاه كردم ونگاهم رو جمله اي كه روش با ماژيك لايتر سبز شده بود نگاه كردم

_روي سينه ي هر دو مقتول با چاقو يا ابزاري مانند اون يه كلمه انگليسي حك شده به اسم knellبه معني ناقوس مرگ

از اين پرونده ي بي سر وته چيزي در نمي اومد بايد اطلاعات بيشتري به دست مي آوردم

داخلي پوريا رو گرفتم

_الو پوريا سريع بيا اتاقم

_بعله قربان

ليوان چاي رو ميز رو برداشتم و لبم نزديك كردم.هنوز چند قطره وارد دهنم نشده تفش كردم بيرون اونقدر سرد شدده بود كه با ليوان آب تو يخچال برابري مي كرد.عصبي ريختمش پاي گلدون تقربيا بزرگ توي اتاقم،اينم از چايي خوردن ما.تقه ي به در خورد و بعد گرفتن اجازه براي ورود پوريا داخل شد

_امري داشتين قربان؟

_آره بايد بريم خونه ي بابايي

_چرا اونجا به همسرش و هركسي كه نياز باشه ميگيم بياد اينجا

_مگه نگفتي بيمارستان بوده؟

_چرا قربان بعد ديدن جنازه ي همسرشون از حال رفتن و منتقلشون كردن بيمارستان

كتم رو از پشتي صندلي چنگ زدم

_خب پس بريم

پست سرم راه افتاد

_ مي دوني اين پرونده اونقدر به هم پيچيده است اعصاب برام نذاشته

_ اين طور كه بوش مياد با يه قاتل زنجيره اي طرفيم

_هنوز زود براي نتيجه گيري

از اداره خارج شديم و راه خونه ي بابايي رو در پيش گرفتيم .نيم ساعتي طول مي كشيد اونجا رسيدن و همين غنيمت كوچيكي بود براي استراحت.سرمو به پشتي صندلي تكيه داده و دست تو سينه چليپا كردم

_رسيديم بيدارم كن

_چشم قربان

چشم بستم اما تكوناي ماشين و شلوغي خيابون نذاشت لحظه اي بخوابم.ماشين كه ايستاد قبل از اين كه پوريا تلاشي براي من مثلا خواب بكنه از ماشين پياده شدم و به خونه ي نقلي و سياه پوش شده با پارچه ها و پلاكاردهاي تسليت نگاه دوختم.در باز بود و صداي شيون و زاري بلند .بوي عود تقريبا فضاي حياط و جلوي خونه رو پر كرده بود.به دو مرد غمگين و سياه پوش جلوي در تسليت گفتيم و داخل شديم.يك ساعتي مراسم طول كشيد و بعد خالي شدن خونه از مهمون سراغ همسر بابايي رو گرفتم

_شما

كارتم رو نشون مردعزادار روبروم دادم

_سرگرد ميلاني هستم،اگر ممكنه مي خواستم با خانوم بابايي يه صحبتي داشته باشم

سري تكون داد

_الان به عمه خبر ميدم شما بفرماييد بشينيد

نشستم رو مبل تك نفره و پوريا روبروم.

_بفرماييد

با دست سيني خرما رو پس زدم

_تشكر خدابيامرزدشون

_ممنون خدا رفتگان شما رو هم بيامرزه

به دختر جوان روبروم نگاه كوتاهي كردم و لبخند كوتاه تري زدم

_مواظب باش عمه

نگاهم چرخيد سمت زن تكيده و كمر شكسته ي كه با كمك برادرزاده اش راه مي رفت

به احترامش نيم خيز شديم كه با دست دعوت به نشستنمون كرد

_سلام خانوم بابايي عذر مي خوام بي وقت مزاحمتون شديم

چشماش از حجم زياد گريه تقريبا بسته شده بود

_خواهش مي كنم امرتون؟

_راجع به همسر مرحومتون چند تاسوال داشتم

دستمال مچاله شده ميون مشتش رو زير بينيش كشيد و منتظر نگاهم كرد.چند سوال پرسيدم و باز هيچي دستم رو نگرفت.

_ممنون از وقتي كه گذاشتيد بازم مرگ آقاي بابايي تسليت ميگم

جوابم رو نداد به جاش نامطمئن زل زد به چشم دختر پونزده شونزده ساله اي كه از وسط هاي صحبت ما وارد جمع شده و شونه ي مادرش رو مي ماليد.نگاه زن ميون من و دختري كه از كي بودنش اطلاع نداشتم مي گشت و آخر سر رو صورت من توقف كرد

_جناب سرهنگ

_سرگرد هستم بفرماييد

_خب راستش مطمئن نيستم اما...

_ببينيد خانوم همون طور كه گفتم يه چيز بي اهميت از نظر شما مي تونه يه سرنخ بزرگ براي ما باشه

دستاش رو تو هم چلوند

_چند وقت پيش براي دخترم خواستگار اومد

با دست به همون دختركنار دستش اشاره كرد

_خب پسره آدم معقولي نبود

دختر معترضانه بريد كلام مادرش رو

_مامان شايان هيچ ربطي به اين قضيه نداره

_بزار حرفمو بزنم صبا

صبا عصبي خودشو كوبيد به پشتي صندلي و با پاش رو زمين ضرب گرفت

_حسين مخالفت كرد

_چرا؟

_خب گفتم كه پسر معقولي نبود از اين پسراي ول معطلي كه دماغشونم به زور بالا مي كشن بعدم صبا همش پونزده سالشه زود بود براش ازدواج

_خب بعدش؟

يه نگاه گذرا به پوريا كه مشغول يادداشت برداري بود انداختم و دوباره نگاهم رو به خانوم بابايي دادم

_چند باري رفت و اومد و جواب حسين يه كلام بود نه تااينكه...

_مامان ميشه بس كني

_زبون به دهن بگير صبا

_اما مامان...

_صبا خانوم ميشه خواهش كنم اجازه بديد مادرتون حرفشون رو بزنن

چشم غره اي نثار صبا شد از طرف مادرش و ادامه ي رشته ي بريده ي كلامش رو گرفت

_چند روز پيش بازم شايان اومد اما نه واسه خواستگاري واسه عربده كشي

_چي مي گفت؟

_چه مي دونم صبا مال منه و شده به زور مي برمش و مي كشمتون و از دست حرفا خب ما به حرفش بها نداديم اما ميگم ممكنه ...آخه مي دونيد حسين رو همش تهديد مي كرد

اشكاش با پشت دست پاك كرد.دست كشيدم پشت لبم

_كه اينطور

روكردم سمت صبا

_كجا باهاش آشنا شديد؟

چند لحظه نگاهم كرد

_خب...خب تو ...تو يه مهموني باهم آشنا شديم يعني تولد دوستم بودا اونجا بهم شماره داد براي آشنايي بيشتر بعدم از طريق تلفن و چت باهم در ارتباط بوديم

بيشتر از اين هم انتظار نداشتم

_مشخصات كامل به اضافه آدرس و شماره تلفن و هرجايي كه بشه پيداش كرد

_آخه اون كاري نكرده

_اگه كاري نكرده باشه آزاد ميشه

به اجبار رو برگه چيزايي رو كه گفتم نوشت و با اكراه دستم داد.

***

*گل انگشتانه (Digitalis purpurea)

برگ ها، دانه ها و گل هاي اين گياه زيبا سمي هستند. از اين گل براي توليد برخي انواع داروهاي قلبي استفاده مي شود. به همين دليل خوردن هر بخش از اين گياه مي تواند سبب بروز بيماري هاي قلبي شود. اين سم باعث ضربان قلب نامرتب و سوءهاضمه و سرگيجه مي شود. برگ هاي قسمت بالاي ساقه بسيار خطرناك هستند، يك گاز زدن كوچك براي منجر به مرگ شدن كافي است. نشانه هاي اوليه حالت تهوع، استفراغ، بي اشتهايي، درد شكم و روده، هزيان گويي و سردرد شديد است.

***

يه نگاه به برگه توي دستم كردم و يه نگاه به پلاك خونه.درست بود زنگ در رو فشار دادم

_اومدم اومدم

اول صداي لخ لخ كفش و بعد باز شدن در

_امر؟

يه نگاه به سرتاپاش كردم.يه پسر لاغر اندام كه بيشتر از بيست بهش نمي خورد،يه سيگار ميون انگشتاش و يه خط روي ابروي چپش و در آخر لباسهاي عجق وجق و مدل موهاي بدتر از اون

_آقاي شايان محمدي؟

_خودم هستم بفرماييد

پوزخندي ناخودآگاه گوشه ي لبم جا خوش كرد،صبا خانوم بابايي به اين آدم دلبسته بود و جلوي مادر عزادار و خود سياه پوشش از اين به ظاهر مرد دفاع مي كرد و براش سينه چاك .كارتمو از جيب كتم بيرون كشيدم

_سرگرد ميلاني هستم از دايره جنايي براي يه سري سوالات بايد با ما تشريف بياريد

پريدن رنگش به آني اتفاق افتاد

_چ...چرا مگه اتفاقي افتاده؟

_شما تشريف بياريد عرض مي كنم خدمتتون

_آخه من كه كاري نكردم

_معلوم ميشه بفرماييد

پوريا بازوشو گرفت كه هلش داد و پا گذاشت به فرار و من و پوريا دنبالش

_وايستا

اما فقط سرعت قدماش بيشتر شد.سرعت قدمامو بيشتر كردم،پيچيد تو يه كوجه و به دويدن ادامه داد.پوريا عقب تر از من بود

_ايست

بي توجه به اخطارم همچنان ادامه مي داد و تو كوچه پس كوچه ها مي دويد.نمي دونم چقدر دويد و دويديم دنبالش كه تو يه كوچه بن بست گير افتاد .نفس نفس زنان به عقب نگاه كرد وقتي ديد من و پوريا دو طرفه كوچه رو قُرق كرديم گارد گرفت.اسلحه ام رو به سمتش نشونه رفتم.با نفسي كه هنوز جا نيومده بود غريدم

_بچه بازي رو بزار كنارو خودتو تسليم كن

_اصلا كو حكمتون؟

_پس حكم مي خواي آره؟

يه قدم بهش نزديك شدم كه دوباره برگشت تو حالت دفاعيش.باز يه قدم نزديك تر

_بياي جلو مي زنما

_چه جوري؟يه نگاه به خودت كردي؟نصف منم نيستي،من سلاح دارم تو نه،ما دو نفريم تو يكي ،ما مامور قانونيم تو مجرم،متوجه اي كه چي ميگم؟به نظرت بهتر نيست تسليم بشي

يه نفس عميق كشيد

_مگه چاره ي ديگه اي هم دارم

لبخند زدم،پر تمسخر

_فكر نكنم

***

_خب توضيح بده؟

_چي رو؟

_چه جوري كشتين؟

نگاهش پر تعجب از رو دستاي دستبند خورده اش بالا اومد و تو نگاهم گره خورد

_چيكار كردم؟

_سوالم واضح بود حسين بابايي رو چطوري كشتيش؟

گشاد شد چشماش

_م...مگه مرده؟

_يعني مي خواي بگي خبر نداري؟

_نه من از كجا بايد خبر داشته باشم؟

_ببين به نفعته همكاري كني

_من...من اصلا نمي فهمم شما چي ميگيد؟من كاري نكردم

خودكار دستم رو پرت كردم رو ميز

_پس مي توني علت فرارت رو توضيح بدي؟

_خب ...خب من ترسيده بودم

_از چي؟

_ازشما ديگه

پوزخند جاگير لبم شد

_مگه ما ديو بوديم كه بترسي

_نه ولي...خب...چطور بگم

_فقط راستشو بگو

از صداي اوج گرفته ام سيخ نشست

_من كاري نكردم

_پس علت فرارتو توضيح بده جوري كه قانعم كنه راست ميگي

اول نگاهم كرد و بعد دست كشيد رو صورتش .دستاي لرزونش رو،رو ميز مشت كرد

_من گاهي...مواد ...مواد مي كشم ..همين ...امروزم با بچه ها بساط كرده بوديم واسه همين در رفتم

آرنج دست چپم رو گذاشتم رو ميز و چونه ام رو تكيه دادم بهش

_چي مي كشي؟

_ش...شيشه

_همون سيصدگرمي كه تو خونه ات پيدا شده ؟

فقط نگاهم كرد

_خب برام توضيح بده؟

_چي رو؟

_چرا و چجوري كشتين؟

_به خدا من...

تُن صدام اوج گرفت

_قسم خدارو نخور

چشماي لرزونش صورتم رو كاويد

_باور كنيد من اصلا چند روزه حسين خان و نديدم

_ولي من كه چيزديگه اي شنيدم

نفس عميقي كشيد

_چ...چي شنيدين مگه؟

_يعني تو نمي دوني؟

تيكه دادم به پشتي صندلي

_منظورم داد و قال و صد البته تهديد چند روز پيشه

يه مقدار آب براي خودش ريخت اما يه قلوپ بيشتر نخورد.ليوان گذاشت رو ميزو زل زد بهش .صداي كفشش كه تند تند به سراميك مي خورد اعصاب خرد كن بود

_خب...من صبا رو دوستش دارم چند بار رفتم خواستگاري قبول نكردن

_آهان پس هركي جواب منفي شنيد بايد دوره بيفته مردمو تهديد كنه؟

دستاي دستبند خورده اش عصبي موهاش رو به چنگ كشيد

_نه خب من فقط ...من حالم خوب نيست

_نمي خواي حرف بزني؟

_حرفي ندارم،من نكشتمش

يه دفعه انگار چيز مهمي اتفاق افتاده باشه چشماش برق زد از خوشي

_اصلا من بعد اون اتفاق چند روزي بود شمال بودم

_كدوم اتفاق؟

_منظورم قضيه ي تهديد

_چرا رفتي شمال؟

_واسه تفريح ديگه

_كي رفتي ؟

_فرداي روزي كه رفتم درخونه ي آقاي بابايي چون حالم خوش نبود به پيشنهاد دوستام رفتيم شمال

_كي برگشتي؟

_ديشب

_شاهدي براي اثبات ادعات داري؟

_آره ،آره دوستام

_غير از اونا

_غير از اونا ؟اوووم

صداي شكستن انگشتاش بلند شد

_آهان خب املاكي تو رامسر

_املاكي؟

_هموني كه ويلا روازش اجاره كرديم

_اسم و آدرس و شماره تفلنش رو بنويس

برگه ي A4 رو هل دادم سمتش خودكارم ضميمه اش كردم.مشغول نوشتن شد

_فعلا پيش مايي و بعدميري دادگاه

سرش رو از رو برگه بلند كرد

_دادگاه براي چي؟خب اگه شاهدا حرفم رو ثابت كنن...

_اين قضيه بحثش جداست حتي اگه صحت حرفات تاييدم بشه واسه اون سيصد گرم شيشه

ادامه ندادم به جاش نيشخندي تحويلش دادم

_متوجهي كه؟

مغموم برگه رو سر داد سمتم.از اونجا زدم بيرون و بعد صحبت كوتاهي با بچه ها راهي اتاقم شدم.به پوريا آدرس رو دادم و گفتم پيگيري كنه.

***

صداي صحبت و شلوغي خونه تا پشت درم مي اومد كليد رو تو قفل انداختم و درو باز كردم.فردا عزيزاينا راهي بودن و همه ي براي خداحافظي اومده بودن .با سلام بلندي توجه همه رو به خودم جلب كردم فقط اقوام درجه يك اومده بودن با همه خوش و بش كوتاهي كردم و با ببخشيد كوتاهي رفتم براي عوض كردن لباسام.درو كه باز كردم امير سام رو ديدم كه نشسته بود رو تخت و سرش تو لپ تاپش بود

_سلام اينجا چيكار مي كني؟

سرشو بالا آورد

_سلام اومدي؟

_نه هنوز نيومدم دوتا كوچه پايين ترم

زير لب مسخره اي نثارم كرد.كتمو در آوردم و مشغول باز كردن دكمه هاي پيراهنم شدم

_ميگم چرا كوروش داره حرص مي خوره

_بابا كي حرص نمي خوره؟

لبه هاي پيراهنم رو از شلوار درآوردم و بعد كمربندم رو باز كردم

_حالا چرا مثل دختراي دم بخت چپيدي تو اتاق؟

_حوصله ي شلوغي و صد البته وراجي هاي سحرو ندارم

_آهان عاشق دلخسته ات رو ميگي؟

دستش رفت سمت بالشم

_كيان يه چيزي بهت ميگما

_مثلا چي؟

دركمدمو باز كردم و پشتش پيراهن و شلوار از تنم بيرون كشيده و شلوار راحتي تنم كردم و تي شرتي دستم گرفتم

_دختره ي نچسب

در كمدو بستم و با تعجب نگاهش كردم

_بامني؟

نيشخندي زد

_نخير با دختر خاله ي محترمتون سحر خانومم

_چشه مگه؟

_چيزيش نيست فقط اين جوريه

دستشو گرفت زير دماغش و يه كم كشيدش بالا.خنديدم

_حالا منظورت دماغ عمليشه ياگنده دماغيش ؟

_هردوش

تقه اي به در خورد

_بله؟

_منم،اجازه هست؟

ابرويي براي امير سام بالا انداختم كه به جاش چشم غره اي نثارم شد

_سحر خانوم يه لحظه اجازه بده

تند تي شرت رو تنم كردم و درو براش باز كردم

امير سام دوباره سرشو كرد تو لپ تاپ.سحر با يه سيني چاي و يه بشقاب بيسكوييت وارد شد

_خاله گفت خسته هستين براتون چاي بيارم

ليوان چاي رو به همراه يه دونه بيسكوييت برداشتم و سحر رفت سمت امير سامِ نشسته رو تخت

_بفرماييد

حتي سرشو بلند نكرد نگاهش كنه

_ميل ندارم

_پس بفرمايين بيسكوييت

_دوست ندارم

_مي خواين براتون قهوه بيارم؟

سرشو بلند كرد و با حرص غريد

_نمي خورم

_خاله گفت شام طول مي كشه شما هم ناهار نخوردين ضعف مي كنين

هم جور كه چاي مي خوردم با خنده ي بي صدا مشغول ديدن مجادله ي اين دوتا بودم امير از اين كاراي سحر كه مثلا براي جلب توجه بود حرص مي خورد و سحر ابدا ول كن نبود.سحر هجده سالش بود و تمام سعيش به روز بودن و تيپ و قيافش بود اما مي دونست كجا چطور رفتار كنه كه باعث حرف و حديث نشه اما جلوي اميرسام...

امير با چشماي ريز شده نگاهش كرد

_شما از كجا خبر داري؟

_هان؟چيز...مينا جون داشت با خاله حرف ميزد شنيدم

دلم يه خنده ي از ته دل مي خواست

_دختر خاله دستت درد نكنه

با يه قيافه دمغ برگشت سمتم

_نوش جان

نگاهم به امير سام افتاد كه پر حرص به سحر نگاه مي كرد

_من ديگه برم

_حتما

سحر يه نگاه به امير كرد و از در رفت بيرون.درو پشت سرش بستم و بازوي اميرو گرفتم

_هان چته؟

_مي خوام يه خرده دراز بكشم

ازتخت پايين اومد و رو صندلي نشست لپ تاپو بست و گذاشت رو ميز.دراز كشيدم و ساعدمو گذاشتم رو چشمم

_كيان

_هان؟

_باز درگير چه پرونده اي شدي كه انقدر خسته ات مي كنه؟

_يه پرونده اعصاب خرد كن،دوتا قتل وحشتناك تو فاصله ي زماني خيلي كم و مهمتر از همه بدون هيچ رد و نشوني از قاتل ،كوچكترين چيزي كه مارو به قاتل وصل كنه وجود نداره واين يعني آخر خوش شانسي

_پس كارت در اومده

_ اونم چه جوري.اعصابم خيلي به هم ريخته است

_كمكي ازم برمياد؟

دستم رو از رو چشمام برداشتم

_آره حتما

_چه كاري؟

سرمو از رو بالش بلند كردم

_قاتل رو برام پيدا كن تا عمر دارم دعاگو تم

خنديدم و امير سام پر حرص قدم تند كرد سمتم و بالاسرم ايستاد

_مسخره ام كردي؟

خنده ام شدت گرفت

_دعوا داري داداش؟

_چه جورم

نشستم رو تخت و بي هوا دستشو كشيدم چند سانتي به جلو مايل شد اما زود خودشو جمع كرد.لبخند پيروزي تحويلم داد.مشتي زدم به بازوش

_نه خوشم اومد داري راه مي افتي

قبل از اين كه جوابي بده باز در اتاق زده شد

_اين بار برات شربت آورده برو بگير از دستش گناه داره

مشتي نثار شكمم كرد و درو پر صدا باز كرد

_شما دوتا خجالت نمي كشين؟

_باز چي شده؟

اميرسامو كنار زد و وارد اتاق شد

_خونه پر از مهمونه اون وقت شما چپيدين اينجا

منو مخاطب قرار داد

_امير بچه است تو كه ديگه چرا؟نمي دوني احترام مهمون واجبه

اميرِ عصبي دست به سينه شد

_مثلا چه بي احترامي به مهمونا شده؟

_از نظر شما هيچي

اين بار من جوابش دادم

_واي كوروش باز شروع نكن،من نمي دونم اين اخلاق گندتو از كي به ارث بردي نه عزيز اين طوريه نه آقا جون

پوزخندي زد

_بعله ديگه الگوي اين شازده شمايي كه شده اين

_چشه مگه؟

_حوصله ي بحث با شما رو ندارم زود بياين موقع شامه

_باشه برو ميايم

به دستاي مشت شده ي امير نگاه كردم

_بي خيال امير كوروش از بچگي همين طوره،سر چيزهاي الكي چنان جنجالي به پا مي كرد كه بيا و ببين

_از دست گير دادناش دارم ديونه ميشم،تمام كارامو زير نظر داره

_خب هركس يه اخلاق بدي داره ديگه

_بابا خوبه ولي اين اخلاقش گاهي تمام خوب بودناش رو مي بره زير سوال

_بي خيال بريم واسه شام

سري به معني باشه تكون داد

_پروازشون كيه؟

_ده پرواز دارن

_خوبه

***

بعد شام همه به تكاپو افتاده بودن و اومدن چندتا از همسايه ها جمع رو شلوغ تر كرده بود.عزيز دور از چشم همه اشاره كرد برم اتاقشون

_جانم عزيز؟

به كنار خودش رو تخت اشاره كرد و همون طور كه تسبيح سبز رنگ رو تو دست مي چرخوند شروع كرد

_عزيز تو اين مدت مراقب خودتو اميرسام باش،براتون واسه دوروز غذا گذاشتم تو يخچال ،نزار امير بره خونه خودشون تك و تنها،جاي وسايلم كه مي دوني،به خالت سپردم گاهي بهتون سر بزنه...

سرشو گرفتم ميون سينه ام

_عزيز همه اينا رو مي دونم خودتو خسته نكن

بغض داشت صداش

_دلم براتون تنگ ميشه

_بعيد مي دونم چشمت كه به كعبه بيوفته دلت تنگ اين شهر پر دود و دم و آدماش بشه،فقط يادت نره دعام كنيا

_مگه ميشه يه مادر بچه اشو يادش بره،همه آروزي من خوشبختي شماست مادر

_قربونت

_حاج خانوم دل بكن از شازده پسرت بريم دير ميشه

_اومدم حاجي

لبخندي به آقاجون زدم و همراه عزيز شدم.همه آماده رفتن به فرودگاه بودن اما هنوز مينا دست از نصيحت امير سام برنداشته بود.چه وجه اشتراكي داشتن مادرشوهر و عروس .اميرسام ومينا يه گوشه نزديك ديوار ايستاده بودند و مينا تند تند چيزي به امير مي گفت و امير كلافه فقط سر تكون مي داد.رفتم جلو و مينا رو صدا زدم

_زن داداش ايشاا... قراره پياده راهي بشي شما

برگشت سمتم و دستي به چادرش كشيد

_چي؟

لبخندي نثارش كردم و با دست دوضربه به صفحه ي ساعتم زدم

_پرواز پريد

هول كرد

_خيل خب ...خيل خب...

دوباره برگشت سمت امير سام

_امير ديگه سفارش نكنما

_واي...چشم مينا جون ،چشم

خيلي ها بعد خداحافظي و التماس دعا برگشتن خونه هاشون بعضي هايي هم كه خواستن بيان كوروش به خاطر شلوغي فرودگاه و اذيت نشدن فرستاد خونه هاشون

***

_قربونت برم مادر دلم برات تنگ ميشه

بوسه نشوندم رو پيشونيش

_خدا نكنه عزيز

بالاخره با تشر آقاجون عزيز ،دل كند و به سمت سالن ترانزيت راه افتاد .دستي به عنوان خداحافظي تكون دادم و تا لحظه اي كه بهشون ديد داشتم همون جا كنار امير سام ايستادم

_بريم اميرسام؟

سري تكون داد و هم قدمم شد.دستامو تو جيبم فرو كردم

_اووه كي بشه اين يه ماه تموم بشه

_تموم ميشه مثل تمام چيزاي اين دنيا كه يه روز تموم ميشه

لبخندي نشست كنج لبم

_زدي تو كار عرفان

نرم كوبيد رو بازوم

_كمال همنشين كه ميگن همينه

خنديدم

_اون كه صد البته

باهم از محوطه خارج شديم و سمت ماشين راه افتاديم.دزدگير رو زدم و از امير خواستم بشينه اما قدم اول به دوم نرسيده با تنه شخصي نقش زمين شد. بعد از اون فرياد دزد ،دزد شخصي هوا رو شكافت.دويدم سمت امير سام .لباش زير گيوتين دندونهاش بود از شدت درد و خون رنگ زده بود صورتش رو

_چي شد خوبي؟

ابرو درهم كشيد

_آره خوبم برو دنبالش

_مطمئني؟

_آره كيان

يه نگاه به مسير رفته دزد و مرد كردم تقريبا فاصله زياد شده بود قدمام رو به حركت در اوردم شروع كردم به دويدن .انگاري زبادي ماهر بود طرف خيلي تند و فرز مردم رو پس مي زد و مي دويد جوري كه مردي كه كيفش دزديده شده بود قيد اموالش رو زد و ايستاد و دست رو زانوهاش گذاشت.به دويدن ادامه دادم فاصله داشت كم ميشد.نمي دونم چقدر دويدم،ريه ام به سوزش افتاده بود.گويا خسته شد كه از سرعتش كم شد از فرصت استفاده كردم و به قدمام سرعت دادم .صداي قدمام رو كه حس كرد يه نگاهي به من كرد و خواست به قدماش دوباره سرعت بده كه به پشت پاي من نقش زمين شد.يه نفس عميق كشيدم و بازوش رو گرفتم و بلندش كردم كه تيزي چاقو نشست روي شاهرگم

_راهتو بكش برو

خونسرد به قيافش نگاه كردم بچه سال بود

_نه تنها نميرم بلكه شما رو هم با خودم مي برم

فشار چاقو رو گردنم زيادتر كرد و پوزخندي نثارم

_مثل اين كه نگرفتي چي شد داش

حس كردم پوستم گردنم سوخت

_تا خط خطيت نكردم گمشو

بي هوا زدم زير دستش كه باعث شد چاقو از دستش بيوفته .دستش رو پيچوندم كه با پا كوبيد رو زانوم نفسم رفت

يه ثانيه چشم رو هم گذاشتم و لبم رو به دندون فشردم و قبل از اين كه مشتش رو صورتم بشينه دست مشت شده رو تو چند سانتي متري صورتم گرفتم و پيچوندم

_بهتره جرمتو سگنين تر نكني؟

_آيي....اصلا تو چي كاره اي؟مفتش

_به تو مربوط نيست راه بيافت

تقلا كرد براي آزاد كردن دستش

_ولم كن

_ببين پسر جون...

با ديدن امير سام لنگان كه به سمت ما مي اومد سكوت كردم.سفت تر جفت دست پسرك رو چسبيدم و سرتاپاي امير سام رو از نظر گذروندم و نگاهم از رو شلوار پاره شده اش رو زخم خوني اش ثابت موند

_چي شد كيان؟

_دميگم ولم كن مرتيكه

نگاه از امير گرفتم و زير گوش پسره غريدم

_برو دعا كن لباس تنم ،مامور قانون بودنم مانعه وگرنه به خاطر زخم پاي اميرسام مي دوني چي ميشد؟

نطقش كور شده بود انگار و تلاشش براي فرار از چنگم بيشتر

_خرد مي كردم پاتو

به دستاش فشاري وارد كردم و هلش دادم جلو

_راه بيافت

***

_ممنون قربان

_خواهش مي كنم

بلند شد ايستاد و دست دراز كرد سمتم.مردونه دستش رو ميون دستم فشردم

_بااجازه

_خواهش مي كنم

از اتاق خارج شدم و نگاهم به امير سام افتاد كه بيرون اتاق حراست فرودگاه نشسته بود و با چشماي بسته سرشو به پشتي صندلي تكيه داده بود

جلو پاش زانو زدم و به زخمش نگاه كردم تقريبا عميق بود.خواستم شلوارشو از روي زخم كنار بزنم تا دقيق تر ببينم چي شده كه از جا پريد

_تموم شد

زير بازوشو گرفتم

_پاشو

_كجا ؟

_مگه من نگفتم برو اورژانس فرودگاه

_چيز مهمي نيست

چشم غره اي نثارش كردم

_بريم فكر كنم اين طرفا باشه

_بي خيال

_رو حرفم حرف نيار بگو چشم

.........

_چي شد؟

_چيز خاصي نيست جناب فقط چندتا بخيه خورد همين.فقط بهتره آب به زخمش نخوره،پانسمانشم هر روز عوض كنيد دوسه بعدم ببريدش درمونگاه براي كشيدن بخيه ها

_ممنون دكتر

_خواهش مي كنم

_بريم كيان

_بريم

خواستم زير بازوشو براي كمك بگيرم كه نذاشت

_زخم شمشير كه نيست بابا انقدر شلوغش مي كني

_چقدر تخسي تو

لنگان راه افتاد

_تخس نيستم فقط اونقدري حالم خوب هست كه خودم بتونم راه برم

هم قدمش شدم

_عجب شبي شد امشب

_اوهوم دودشم فقط تو چشم من رفت

_چيه بابا زخم شمشير كه نيست يه خراش سطحيه

چشم غره اي نثارم كرد

_عاشق اين تغيير موضع هاي ناگهانيتم،يه جورايي غير قابل پيش بيني

_و من از قابل پيش بيني بودن بيزارم

_خبر دارم جناب سرگرد

***

انگشت اشاره ام رو مابين دو لبم گذاشتم و آرنج رو تكيه دادم به لبه ي پنجره و زل زدم به ثانيه شمار وفكرم حول و حوش پرونده ي جديد گشت .من از قاتل دوآدم از دو دنياي متفاوت، چي داشتم؟ فقط يه اسم KNILLبا يه اسم هيچي دستمو نمي گرفت .با صداي بوق ماشين هاي عقبي دنده رو جا زدم و راه افتادم

***

سري براي احترام گذاشتن هاي بچه ها تكون دادم و در اتاق رو باز كردم و وارد شدم اما قبل بستن در رو به گروهبان اصغري كردم

_به ستوان بگو بياد اتاقم

_اطاعت قربان

كتم رو از تن بيرون كشيدم و گذاشتم رو پشتي صندلي و دكمه ي پاور كامپيوتر رو زدم قبل بالا اومدن سيستم در اتاق زده شد

_بيا تو ستوان

پاكوبيد

_سلام قربان صبح بخير

_سلام صبح تو هم بخير

به پوشه ي زير قبلش اشاره كردم

_بده ببينم چيكار كردي؟

پوشه رو دودستي گرفت جلوم

انگشت اشاره ام رو مابين دولبم گذاشتم و به برگه هاي داخل پوشه نگاه كردم.پوريا ايستاده بود

_چرا نميشيني؟

نشست رو صندلي

_خب كارايي كه گفتم انجام دادي؟

_بله قربان...پرينت مكالمات اخير هردو مقتول رو گرفتم ولي به چيز مشكوكي برنخوردم،به محل كار و زندگيشونم سر زدم و كلي پرس و جو كردم هردو آدماي آبرو داري بودن،با كسي اختلاف آنچناني نداشتن،سابقشونم پاكه پاكه

_پس هيچي

چشمامو ريز كردم براي كمي فكر

_راستي از بقيه اعضاي خانواده چي؟پرس و جو كردي؟

_آهان آره از همشون باز چيز خاصي دستگيرم نشد

_يعني چي؟بايد يه چيزي اين وسط باشه يانه؟بي انگيزه كه آدم نمي كشن؟

_خب بعضي ها ديوانه ان قربان...بي انگيزه آدم مي كشن

_ديوانه ها هم دليلي دارن براي كشتن هم نوع خودشون

لبخند كوچكي زد

_راستي قربان با پليس رامسر هماهنگ كردم و آدرسي رو كه شايان داده بود به اضافه عكسش براشون فرستادم ،گويا راست ميگفته چون املاكيه ميگه بهشون ويلا اجاره داده و پريروز كليدهاي ويلا رو پس گرفته

_ولي بازم نميشه چندان مطمئن بود فاصله رامسر تا اينجا اونقدر زيادنيست كه يه نفر نتونه بياد سر يكي رو زير آب كنه و برگرده...بدون اين كه آب از آب تكون بخوره

بلند شدم و رفتم سمت پنجره ي اتاقم .پرده كركره اي رو كنار زدم و فقط خدا مي دونه چقدر از اين مدل پرده ها بيزارم

_ولي دوستاش گفتن تمام مدت پيششون بوده

دست به سينه زل زدم به محوطه ي اداره و رفت و آمد بچه ها

_خودت ميگي دوستاش

_خوب فرض بگيريم حسين بابايي رو شايان كشته به دليلي من و شما مي دونيم ولي داوود فرود كجاي اين ماجراست؟

نگاه از بيرون گرفتم و برگشتم سمت پوريا

_دقيقا مي خواستم به همين جا برسيم داوود فرود كجاي اين ماجراست؟

نفس عميقي كشيدم

_هيچ ارتباطي بين اين دو وجود نداره درضمن اول داوود به قتل رسيده بعد حسين

دست زير چونه زد و متفكر شد

_پس با اين حساب فرضيه قاتل بودن شايان رده

_فعلا كه هيچ مدركي عليه اش نداريم و شواهد فرضيه ي قاتل بودنش رو رد مي كنه

_پس آزاده؟

دستامو زدم به لبه ي ميز قهوه اي رنگ

_نه بفرستينش دادسرا،اگه تونست قاضي رو براي سيصد گرم مواد تو خونه اش قانع كنه اون موقع آزاده

_اجازه مرخصي ميدين قربان؟

_مي توني بري فقط بگو يه ليوان چاي برام بيارن

_چشم قربان

احترامي گذاشت و از در خارج شد

يه دور ديگه پرونده رو خوندم و وقتي هيچي دستمو نگرفت كاراي عقب افتاده ام رو انجام دادم و راهي خونه شدم .وارد خونه شدم و با ديدن چراغهاي خاموش ابروهام بهم نزديك شد

_اميرسام؟نيستي؟

در اتاقا رو دونه به دونه باز كردم،نبود.كتم رو در آوردم و پرت كردم رو كاناپه و از جيبش گوشيم رو بيرون كشيدم .رو اسم امير سام ضربه زدم و منتظر موندم جواب بده.

_الو؟

_سلام،كجايي؟

_سلام،خونه ديگه

_خونه رفتي چيكار؟

پوزخندي زد

_خوشم مياد كوروش خوب جانشيني براي خودش گذاشته

دست زير چونه ام كشيدم و سرمو تكيه دادم به پشتي كاناپه

_چرت و پرت نگو وسايلتو جمع كن بيا اينجا

نفس عميقي كشيد

_ميام

_منتظرم

_شام با بچه ها بيرونم منتظرم نباش

_براي چاي بعد شام چي منتظرت نباشم؟

تك خنده اي كرد

_چرا اونو باش،خداحافظ

چشمامو با انگشت اشاره و شست ماليدم

_خداحافظ

گوشي رو پرت كردم رو جلو مبلي واول دست و صورتم رو شستم و نمازم رو خوندم و من كارم با اين نمازاي آخر وقت ،پيش خدا زار بود.بي حوصله در يخچال رو باز كردم و بي توجه به غذاهاي آماده ي تو يخچال يه ليوان آب پرتغال ريختم تو ليوان و راهي پذيرايي شدم.پاهامو گذاشتم جلومبلي،اگه عزيز بود الان پوستمو مي كند.از فكرش لبخندي زدم و تلويزيون رو روشن كردم و بعد كلي بالا پايين كردن كانالا رو كانالي كه فوتبال پخش مي كرد و چند دقيقه اي بيشتر از شروع بازي نگذشته بود توقف كردم.

***

با صداي پايي از جا پريدم و دستم رفت سمت گردن دردناكم.امير كنترل رو گذاشت سرجاش و چرخيد سمتم

_سلام

خميازه اي كشيدم

_سلام كي اومدي؟

_الان رسيدم.چرا تلويزيون رو روشن گذاشتي؟

_هان؟داشتم فوتبال مي ديدم خوابم برد

خنديد

_خوش گذشت؟

_جاي شما خالي

_بي شعور به جاي خالي كردن جام خودمو دعوت مي كردي با كله مي اومدم

سويشرتش رو از تن كند و پاهامو از جلو مبلي پرت كرد پايين و رفت سمت دستشويي

_آخه اونجا بهت خوش نمي گذشت

_آهان اون وقت تو از كجا فهميدي؟

بلند شدم براي رفتن سمت اتاق خواب كه با مسواك جلوم ظاهر شد

_به اين نگاه نكن كه كسي بهت زن نداده به سنت نگاه كن الان اگه ازدواج كرده بودي بايد با بچه ات مي رفتم گردش

كوبيدم تو سرش

_مرتيكه اولا دهنتو ببند حالم به هم خوردبعدم من زن نگرفتم نه اين كه بهم نداده باشن و در آخر بايد بگم پير باباته

_نظر لطفته

_گمشو

نيشخندي زد و رفت براي شستن دهنش.پيراهن چروك شده ام رو از تن كندم و خزيدم زير پتو

_ميگم فردا مياي؟

_كجا؟

_پرواز

دراز كشيد رو لحاف تشك پخش رو زمين كه از صبح جمع نشده بود

_تو كه مي دوني...

بي حوصله بريد كلامم رو

_بله مي دونم كار داري ولي يه دوسه ساعت مرخصي به جايي برنمي خوره ها

_خيل خب حالا ببينم...

با صداي گوشيم ساكت شدم

_صداش از كجا مياد؟

_تو پذيراييه بدو بيارش

_حوصله ندارم

با پا كوبيدم تو پهلوش

_مگه باتو نيستم؟

چپ چپ نگاهم كرد و بلند شد

_يكي طلبت كيان خان

گوشي رو داد دستم .به شماره ناشناس نگاه كردم و قبل قطع شدن جواب دادم

_الو بفرماييد

_سرگرد كيان ميلاني

صداش اصلا برام آشنا نبود

_خودم هستم امرتون؟

_مي خواستم باهاتون راجع به پرونده ي جديدتون صحبت كنم

ابروهام از تعجب بالا پريد

_به جا نياوردم؟

_اوه،بله بايد مي بخشيد فراموش كردم خودم رو معرفي كنم...فرامرز كوشا هستم خبرنگار روزنامه ي .....

اسمش برام آشنا بود

_خوشبختم امرتون؟

_عرض كردم كه خدمتون،راجع به پرونده ي جديدتون يه سري سوال داشتم

_منظورتون كدوم پرونده است؟

_همون دوتا قتل هايي كه اخيرا اتفاق افتادن و مقتولين رو تو...

نگذاشتم بيشتر توضيح بده

_عذر مي خوام كه بريدم كلامتون رو اما متاسفم چيزي فعلا چيزي نمي تونم بهتون بگم

_اما...

_اجازه بديد جناب كوشا حرفم هنوز تموم نشده يه سوال ازتون دارم اول اين كه شماره منو از كجا آوردين؟

نفس پرصدايي كشيد

_خودتون بهم دادين

چونه بالا انداختم به معني ندونستن

_كي؟

_سر پرونده ي قبلي اومدم اداره وباهاتون صحبت كردم

يه مقدار فكر كردم

_آهان حالا شناختمون

_پس ميشه حالا كه شناختين يه چيزايي بهم بگين

بالاي لبم رو با پشت انگشت شست خاروندم

_عرض كردم كه فعلا نمي تونم چيزي بهتون بگم

_خيل خب شب بخير

_شب شما هم بخير،خدانگهدار

دلخور زمزمه كرد

_خدانگهدار

پوف

_كي بود؟

_خبرنگار

نيشخندي زد

_فردا هستي يانه؟

_هستم

***

به ارتفاع هشتصد و پنجاه متري زير پام خيره شدم.از اين بالا همه چيز كوچيك بود نه اين كه آدمي باشه فقط تپه بود و درخت و درختچه و سبزه و بوته.به پاراگلايدر امير سام نگاه كردم كمي دورتر از من بود و داشت براي فرود آماده ميشد.سي پنج دقيقه زمان زود تموم شد براي مني كه با پرواز حال بهتري داشتم.گلايدر رو هدايت كردم و براي فرود آماده شدم و بعد چند دقيقه با تيك آفي فرود اومدم و بعد كنترل گلايدر با چشم دنبال امير سام گشتم.ديدمش چند متر دور تر از من داشت محافظ هاي آرنج و زانو بند و كلاهش رو در مياورد.دستي برام تكون داد و اومد سمتم

_خوبي؟

_عاليم كيان

لبخندي زدم

_معلومه

_نهار با تو

_باشه بامن

باتعجب نگاهم كرد

_واقعا ؟

_آره از غذاهاي كه عزيز تو يخچال گذاشته هنوز مونده خرجش فقط يه دكمه روشن كردنه مايكروفره

ابرو براش بالا انداختم و دستي به شونه اش زدم و بي توجه به چهره اي عصبيش مشغول شدم

***

خسته از روز خوبي كه با امير سام گذرونده بودم رو كاناپه ولو شدم و سوييچ رو پرت كردم رو جلو مبلي

_چاي مي خوري؟

_اگه تازه دم باشه چرا كه نه

_الان برات ميارم

چند دقيقه بعد با دو ليوان چاي جلوم نشست و يكي رو داد دستم

_بابت ناهار ممنون

عطر چاي دم نكشيده رو راهي بينيم كردم

_نوش جان

يه قلوب چاي خورد

_نميري سركار؟

_نه امروز رو كلا مرخصي گرفتم

_خوبه ،ميگم شب شده جنابعالي لم دادي اينجا نگو مرخصي داري

لبخندي به حرفش زدم

_من ميرم بخوابم

ليوان چاي رو داشت رو ميز

_باشه

لباس عوض كردم و براي خواب آماده شدم.

_اميرسام صداي تلويزيونو خفه كن

_خيل خب

ساعدمو رو چشمام گذاشتم و چشمامو بستم...دستي تكونم مي داد و كسي اسمم رو صدا مي كرد

_كيان گوشيت

سريع هوشيار شدم و گوشي رو از اميرسام خواب آلود گرفتم

_الو

_سلام قربان

_سلام چي شده؟

_يه قتل ديگه با علامت KNELL

پوفي كردم و چشم رو هم فشردم

_آدرس رو بفرست ميام

***

دست زير چونه زدم و منتظر موندم شروع كنه

_فريدون كاشفي،45ساله،كس و كاري نداره عوضش تا دلتون بخواد سابقه داره

با تعجب نگاهش كردم

_سابقه؟

_بله سابقه... قاچاقچي آدم بوده ،آدم از مرز اين ور و اون ور مي كرده

پوزخندي زدم

_مثل اين كه اين قاتله مي خواد از هر قشري يكي رو بكشه

لبخندي به حرفم زد

_شايد

_علت مرگ؟

لب به دندون فشرد و آزادش كرد.نگاهش رو دوخت به كفشاش

_ اِ اِ...بريده شدن عضوي از بدن

ابروهام بالا پريد

_يعني هيچ سمي تو خونش پيدا نشده؟

_نه قربان علت هموني بود كه گفتم

_آهان باشه

صداي تلفن بلند شد .برش داشتم و قبل جواب دادن دستم روگذاشتم رو دهني گوشي

_فعلا مرخصي

صدامو صاف كردم

_بله؟

_سرگرد سريع بيا اتاقم

_بله قربان الان مي رسم خدمتتون

دستي به لباسم كشيدم و تقه اي به در زدم

_بفرماييد

مثل هميشه پراقتدار بود صداش.وارد شدم و پا كوبيدم به نشانه ي احترام و منتظر شدم.با سر آزاد باش داد

_بيا بشين

رو صندلي روبروش نشستم.عينكش رو از چشم برداشت و برگه ي مقابلش رو به كناري گذاشت

_خب توضيح بده؟

_راجع به چي قربان؟

لبخندي زد كه بيشتر به پوزخند شبيه بود

_پرونده ي جديد

دستامو تو هم قفل كردم و گذاشتم رو ميز مقابلم

_خودتون در جريان هستين كه قربان

_بله كاملا در جريان هستم كه سرگرد كار كشته ي من هنوز نتونسته لااقل يه سرنخ بده دستم

_قربان بنده تمام تلاشم رو مي كنم

_مي دوني كه تلاش بي نتيجه به درد نمي خوره

نگاهش كردم

_قربان چند روزي به بنده وقت بدين

_جناب سرگرد اين سومين قتله و من موندم جواب بالايي ها رو چي بدم ،اين قضيه داره كش مياد

_فقط چند روز فرصت مي خوام

دوباره عينك زد به چشماش

_دوروز وقت داري

_اما قربان...

_همين كه گفتم مرخصي

دندونامو رو هم فشردم

_اطاعت قربان

احترامي گذاشتم و از در خارج شدم .من تو اين دوروز چيكار مي تونستم بكنم آخه.عصبي وارد اتاق شدم.دستامو محكم كوبيدم رو ميز

_لعنتي

يه نفس عميق كشيدم و رفتم سراغ تخته وايت برد و ماژيك رو چنگ زدم.دوضربه با انگشتم به سرم زدم و سعي كردم فكرم رو متمركز كنم.به سمت برد نگاه كردم

_داوود فرود،حسين بابايي،فريدون كاشفي

با چشماي زير شده به عكسا نگاه كردم.شايد وجه تشابه ي تو چهره اشون پيدا بشه. داشتم عميق نگاه مي كردم كه صداي زنگ اعصابم رو به هم ريخت .عكس امير سام رو اسكيرين بهم لبخند مي زد .گوشي رو خاموش كردم و انداختمش ته جيبم

دوباره به چهرشون دقيق شدم.هيچ وجه تشابه ي از نظر چهره پيدا نكردم.از نظر سني هم باز فرق داشتن.شغلشون زمين تا آسمون فرق داشت.دستي به لبام كشيدم واز بين اين همه تفاوت تنها وجه تشابه شون رو بزرگ رو تخته وايت برد نوشتم

_مذكر بودن

همين و همين

***

_چرا وقتي زنگ مي زنم جواب نميدي؟

_غر نزن اميرسام اصلا حوصله ندارم

پرونده رو پرت كردم رو تخت و كمربندم رو شل كردمو مشغول تا زدن آستين پيراهنم شدم

_غرچيه مردحسابي؟ لابد كارت داشتم كه زنگ زدم

_الان بگو كارتو

_عزيز زنگ زده بود سراغتو مي گرفت اصلا تو مدتي كه رفتن يه زنگ زدي بهشون؟

كوبيدم رو پيشونيم...واي

_نه يادم رفت

تيغه بينيش رو خاروند

_بعدا زنگ مي زني حالا

دست و صورتم رو شستم و وضو گرفتم....سلام نماز رو دادم و پرونده رو از زير دستاي اميرسامي كه متفكر زل زده بود بهش بيرون كشيدم

_صدبار گفتم به اين پرونده ها دست نزن

لبخند نمكيني زد

_فقط اسمش كنجكاوم كرد

ابروهاش رو به هم نزديك كرد و زير لب زمزمه كرد

_knell

چند لحظه نگاهم كرد و بعد با عجله بلند شد

_من برم كار دارم

_كجا ؟

_سراغ لبتاپم

اميرسام رفت و اون قدر غرق لبتاپش شد كه حتي براي شام نيومد.يه بار مصرف رو پرت كردم تو سطل زباله و شماره ي جديد آقاجون رو گرفتم.اول با آقاجون حرف زدم و بعد كلي گله و در آخر كلي قربون صدقه از عزيز شنيدم.قرار شد با مينا و كوروشم بعدا صحبت كنم.كمي رو پرونده كار كردم و كمي با امير صحبت كردم

_كيان يه چيزي بگم؟

صداي تلويزيونو كم كردم

_ آره بگو

چندلحظه مردد نگاهم كرد

_هيچي ولش كن

_چيزي شده؟

_نه ،نه چيزي نيست

چونه بالا انداختم.فكرم اونقدر مشغول بود كه به ترديد اميرسام تو حرف زدن توجه نكنم.اگه چيز مهمي بود خودش مي گفت.

***

دوروزم گذشت و باز هيچي به هيچي .كلافه بودم .اين پرونده گره زياد داشت و باز كردنش چنگ و دندون مي خواست.

اميرسام:

بايد بهش مي گفتم اما آخه باچندتا استدلال و عكس كه نميشه چيزي رو ثابت كرد

_كجايي امير؟

دستش رو از رو شونم كنار زدم و عصبي غريدم

_صدبار گفتم بدم مياد يكي اين طوري خلوتم رو بهم بزنه

لپاشو باد كرد ونفسش رو داد بيرون

_اينا رو بي خيال بداخلاق، اَه .. از اين امتحان

چپ چپ نگاهش كردم

_مگه بار اولته؟

خنديد

_نه

كوبيدم رو كمرش

_درد

_مياي؟

_كجا؟

_مهموني ديگه

_قربون دستت واسه من از اين لقمه ها نگير

كوله ام رو انداختم رو دوشم و راه خروج رو در پيش گرفتم

_حالا كه اون گير سه پيچ نيست ديگه دردت چيه؟

تند برگشتم سمتش و يقه اش رو ميون مشتم گرفتم

_حد خودتو بدون ميلاد

_چي گفتم مگه؟

_راجع به پدرم درست صحبت كن، اون گير ميده بهم درست ولي پدرمه فهميدي؟

دستمو از رو يقه اش جدا كرد و مشغول مرتب كردنش شد

_چرا يهو رم مي كني تو ؟منظورم اين بود كسي متوجه نميشه

_من حساب كتابم با اون بالايه اوكي؟

وارد خيابون شدم

_ميگم امير

برگشتم سمتش

_هان؟چته باز؟

صداي بوق اومد و بعد صداي ترمز .برگشتم سمت صداولي با جسم سنگيني كه خورد به پاهام زير پام خالي شد و نقش زمين شدم

_وسط خيابون جاي اختلاطه؟

بلند شدم و بي توجه به درد پام مشغول تكوندن خاك شلوارم شدم

_شما زدي طلبكارم هستي؟

ته لحظه غليظ انگليسي داشت

_شما وسط خيابوني

ميلاد دخالت كرد

_تقصير من بود شما ببخشين

نگاهم كرد و سري تكون داد

_روز خاطره انگيزيه

با تعجب نگاهش كردم اما اون سوار ماشينش شد و با تيك افي دور شد 

_خوبي اميرسام؟

_آره خوبم چيزي نيست

دزدگير ماشين رو زدم

_بامن مياي؟

_نه ماشين آوردم برو

دستي براش تكون دادم

_ پس فعلا

راه افتاد و سري به عنوان خداحافظي برام تكون داد

***

لپتاب رو روشن كردم و بعد وصل شدن به اينترنت آدرس مورد نظرم رو وارد كردم و منتظر بالا اومدن صفحه شدم .اومد...دوباره به عكسا نگاه كردم و دوباره عكساي ديشب لاي پرونده اومد تو ذهنم ...خب شايد يكي مثل هزاران نفر ديگه اين عكسا رو ديده و افتاده به جون مردم شايدم نه ...به هر حال اين چيزي نيست كه من بتونم راجع به اش نظر بدم كيان بايد اين كارو بكنه ...من بهش ميگم به دردش خورد كه خورد ،نخوردم كه چيزي رو از دست نميديم

_كيان؟يه لحظه مياي

_هوم؟اومدم

با يه ماگ تو دستش وارد شد .از عطرش معلوم بود قهوه است و باز كيان قراره شب بيداري داشته باشه

_بيا اينا رو ببين

دست آزادش رو گذاشت پشت صندلي و خم شد سمتم

يه قلوپ قهوه خورد

_چي رو؟

_اين عكسا رو

به عكسا نگاه مي كرد و لحظه به لحظه چشماش از تعجب گردتر ميشد

_اين عكسا از كجا اومده؟

_نمي بيني تو اينترنت ديگه،راستش ديشب كه اون عكسا رو ديدم اين تصاوير اومد تو ذهنم ...مي بيني كه خيلي شبيه

دقيق تر نگاه كرد

_اوهوم خيلي...حالا كجا هست اينجا؟

يه نفس عميق كشيدم

_زندان گوانتانامو*

ابروهاش بالا پريد

_واقعا؟

سري به معني آره تكون دادم

_راجع به اش شنيده بودم ولي تا حالا عمق اين جنايت ها رو نديده بودم

نفس عميقي كشيد

_يه امشب رو ميشه لپتاپت رو قرض بدي

لپتاپ رو سر دادم سمتش

_آره چرا كه نه

لبخندي زد و لپتاپ رو برداشت

_ممنون

راه افتاد سمت در اتاق

_كجاكيان؟

برگشت سمتم

_من كارم يه مقدار طول مي كشه

دستي دور لبم كشيدم

_حالا كمكي بهت مي تونه بكنه؟

شونه اي بالا انداخت

_اميدوارم...هرچند بعيد مي دونم چيز زيادي دستم رو بگيره ولي بازم ممنون

_برو عمو ما باهم از اين حرفا نداريم

با تعجب نگاهم كرد

_چه عجب من يه عمو از دهن شما شنيدم مي دوني چقدر تو حسرت شنيدن اين كلمه بودم ؟نه كه تو تنها بردار زاده امي

خنديد،خنديدم

_عقده اي شدي ها منظورم اون يكي عمو بود

ماگ رو داد اون يكي دستش و كتابي رو كه تو كتابخونه ي كوچيك اتاقش بود رو پرت كرد سمتم

_مرض

كتاب رو تو هوا گرفتم

_چاكر شماهم هستيم

در باز كرد و تو آستانه ايستاد

_باش تا اموراتت بگذره

لبخندي زدم

***

بازداشتگاه گوانتانامو: (به انگليسي: Guantanamo Bay detention camp) نام زنداني است در خليج گوانتانامو (Guantanamo Bay) در جنوب شرقي جزيره كوبا که در اختيارارتش امريكاقرار دارد.

***

كيان:

پرونده رو زدم زير بغلم و گوشي رو سر دادم تو جيبم.در اتاق رو براي وارد شدن باز كردم كه ستوان اصغري صدام كرد

_قربان؟

برگشتم سمتش

_بله؟

_ببخشيد سرهنگ دوم رنجبران تو اتاقتون هستن

ابرو در هم كشيدم

_كي؟

منتظر جوابش نشدم و به مردي كه پشت به من با آرامش تمام در حال چاي خوردن بود نگاه كردم

_ببخشيد؟

از رو شونه ي چپ نگاهم كرد و تمام قد ايستاد و فنجون چاي رو گذاشت رو ميز مقابل

_سرهنگ دوم بنيامين رنجبران هستم به دستور سرهنگ محمودي قراره تو اين پرونده با شما همكاري كنم

وا رفتم ...يعني سرهنگ انقدر منو ضعيف مي دونست كه همكار فرستاده بود برام ؟

_بله خوش اومدين قربان

با دست اشاره كردم بشينه و به رسم ادب نه پشت صندلي خودم كه روبروش نشستم

_مي تونم پرونده رو ببينم

به چشماي پرغرورش نگاه كردم و يكي از ابروهام ناخودآگاه بالا رفت.پرونده رو گرفتم سمتش

_البته جناب سرهنگ

پرونده رو ورق زد و سرسري نگاهي به برگه ها انداخت

_خب چي داريم؟

تيكه دادم به پشتي صندلي

_هيچي

_پس واسه همينه سرهنگ به زودتر برگشتنم اصرار داشت

بي توجه به كلمه برگشتن فقط نگاهش كردم

_به هر حال تا آخر اين پرونده و بسته شدنش باهم همكاري مي كنيم

مي تونستم متملقانه بگم باعث افتخاره اما نبود باعث سرافكندگي بود برام كه سرهنگ ازم قطع اميد كرده بود اونقدري كه حتي خبر نداده بود بهم كه قراره همكاري جديد داشته باشي تو اين پرونده.تنها به تكون دادن سر اكتفا كردم.با ايستادنش ايستادم .رفت سمت در و بازش كرد

_نه صداش رو شنيدم نه خودش رو ديدم

متعجب نگاهش كردم

_بله؟

از رو شونه ي چپ نگاهم كرد

_احترام به مافوق رو ميگم

دندون رو هم فشردم از حرص و بي توجه به صداي ناله ي دندونام پا كوبيدم

_عذر مي خوام

سري تكون داد

_آزاد

بيرون رفت .دستام رو مشت كردم و نفس كشيدم ،عميق ،طولاني.

_لعنتي

با صداي زنگ گوشيم نگاه از در بسته گرفتم

_هان؟چيه

چند لحظه چيزي نگفت

_چته كيان؟منم اميرسام

زبون رو رديف دندون هاي بالا كشيدم

_امير الان وقتش نيست بعدا زنگ بزن

باشه اي گفت و صداي بوق اشغال پيچيد تو گوشي 

گوشي رو قطع كردم اما قبل اين كه بزارمش تو جيبم دوباره زنگ خورد

_امير مگه نگفتم...

_سلام جناب سرگرد بداخلاق

_تويي دكتر؟

_آره عزيز منم كارت دارم

خودمو پرت كردم رو صندلي

_بگو مي شنوم

_يه چيزي پيدا كردم كه شايد به دردت بخوره

خوشحال از جا پريدم

_راست ميگي؟

خنديد

_نه سر ظهري شوخيم گرفته

لبخندي نشست رو لبم از خوشي

_الان خودمو مي رسونم

_بيا منتظرم

_فعلا پس

_خداحافظ

سوييچ رو از ميز چنگ زدم و به سرعت از اداره خارج شدم

***

با قدماي بلند وارد اتاق دكتر شدم

_سلام

دستم رو ميون دستاي دراز شده اش گذاشتم و مردونه فشردم

_سلام خب...

پرصدا قهقه زد

_چقدر هولي تو پسر؟بشين بگم برات چاي قهوه اي چيزي بيارن منم سر فرصت ميگم

با چشماي ريز شده نگاهش كردم

_فكر كنم مي خواي اذيت كني

لبخندي زد

_اذيتم كجا بود مرد حسابي؟ بشين تا بگم

نشستم روبروش

_سراپا گوشم

_تو خون آخرين مقتول مقدار خيلي كمي خرده چوب خيلي ريز پيدا كردم

دستي به چونه ام كشيدم

_خب؟

_احتمالا از راه يكي از زخماش وارد خون شده و اين قاتل زرنگ ما متوجه نشده

لبخند دندون نمايي زدم

_ممكنه تو جنگل بوده باشه

_نه جنگل مرطوبه ولي مقتول ما رطوبت بدنش نرمال بود بعدم جنگلي نزديك محل پيدا شدن مقتول نبوده و قاتل اونقدر ديوانه نيست كه سه چهار ساعت مقتول رو حمل كنه و بياره بندازه يه جا ديگه

دستي به شونه اش زدم

_يه پا واسه خودت كارآگاه شدي دكتر

فقط با لبخند نگاهم كرد

_اما ممكنه واسه رد گم كني باشه

_با توجه به جسد مقتول احتمالش خيلي كمه

برگه ي گزارش رو گرفت سمتم

_ممنون دكتر كمك خيلي بزرگي كردي

_انجام وظيفه كردم فقط

ايستادم

_من ديگه برم

بلند شد

_به سلامت

سري براش تكون دادم و همون طور كه نگاهم به برگه بود راه خروج رو در پيش گرفتم

***

_الو پوريا كجايي؟

گوشي خش خشي كرد

_الو سلام قربان مرخصيم ديگه

پيشونيم رو لمس كردم

_سريع بيا اينجا كار فوري دارم

چند لحظه مكث كرد

_اما قربان من كار دارم

_پوريا كارم واجبه

صدايي از پشت خط به گوش رسيد

_كيه پوريا ؟

_هيچكس عزيزم الان ميام

عصبي شد صداي زن پشت خط

_نكنه باز از اداره اتونه؟تو كه مرخصي داري

صداي پوريا خطاب به من اومد

_عذر مي خوام قربان

_ايرادي نداره برو به كارت برس

_ممنون قربان فردا ميرسم خدمتون

_باشه خداحافظ

_خداحافظ قربان

***

_اميرسام كجايي؟

صداش از آشپز خونه اومد

_اينجام

رفتم سمت آشپزخونه و تكيه دادم به كانتر

_سلام چيكار داري مي كني؟

برگشت سمتم با ديدن پيش بند و ماهي تابه دستش خنده ام گرفت.اومد سمتم و كوبيد تو شكمم

_مرض بده دارم از شر غذاهاي خوش ظاهر و بد باطل بيرون نجاتت ميدم

خنده ام رو خوردم

_نه دست شما درد نكنه

دوباره داشت خنده ام مي گرفت كه دستي به لبم كشيدم براي مهار كردنش

_حالا چي داري مي پزي؟

اين دفعه اون نيشش شد

_غذاي مجردي،نيمرو

با حرص نگاهش كردم

_خسته نباشي واقعا

رفت سمت اجاق گاز

_نترس نيستم

_حالا اونو چرا بستي دور كمرت؟

زير گردنش رو خاروند و برگشت سمتم

_هان؟بابا روغن مي پره روش گند ميزنه به تي شرتم

_كه اينطور...من برم دست و صورتم رو بشورم ميام

_باشه برو

دست و صورتم رو شستم و لباس عوض كردم...يه نگاه به ماهيتابه كردم و يه نگاه به امير سام

_بخوريم

با اين حرفش نگاهم روش ثابت موند

_يعني نخوريم؟

دست زدم زير چونه ام

_بلند شو برو زنگ بزن بگو دوپرس جوجه بيارن

_يه پرس چون من اينو مي خورم

به ماهيتابه اشاره كرد و يه لمقه براي خودش گرفت.گذاشت دهنش و مشغول جويدنش شد و لحظه به لحظه قيافه اش درهم تر شد به سختي لقمه رو قورت داد

_گفتي چي سفارش بدم؟

باخنده نگاهش كردم.اميرسام براي من خيلي چيزا بود رفيق،پشت،همراه، آخرين نسبتي كه باهاش داشتم همون رابطه ي برادرزاده ،عمو بود

***

برگه رو گذاشت جلوم

_اينم چيزي كه خواستين ليست تمام كارگاه ها و كارخونه هايي رو كه از چوب استفاده ميشه درآوردم .كارخونه و كارگاه هاي فعال فعلا حذفن چون احتمال اونجا بودنشون كمه و دور اونايي كه به محل قتل نزديك تر بود رو خط كشيدم

رفت سمت نقشه.بنيامين برگه رو از زير دستم كشيد و مشغول براندازش شد.سعي كردم تمام حواسم رو معطوف پوريا كنم.با ماژيك دور جاهايي رو كه گفته بود خط كشيد .بلند شدم و به نقشه نزديك شدم و دستم رو از پشت تو هم قلاب كردم

_اوووم خوبه،ولي تعدادشون زياده با يكي دو گروه از بچه ها بايد بريم تمام اين نقطه ها رو برگرديم

بنيامين نزديك تر شد

_ستوان تو برو سراغ حكم

پوريا پا كوبيد و رفت رفت بيرون .رو كرد سمت من

_سرگرد شما هم چند تا از بهترين مامورات رو آماده كن

_اطاعت قربان

***

به كارخونه ي متروكه ي روبروم نگاه كردم و بعد چك كردن مجدد اسلحه گارد گرفتم و همراه بچه ها وارد شدم .نگاهي به اطراف انداختم و مثل بقيه بچه ها مشغول گشتن شدم.سرم رو به يقه ي پيراهنم نزديك كردم

_چي شد پوريا؟

_هيچي قربان

لعنتي بازم هيچي .چند دقيقه ي ديگه بچه ها محوطه و اطراف رو گشتن و باز به هيچي نرسيديم .دستور رفتن به آدرس ديگه ي از طرف بنيامين صادر شد.از صبح چندين و چند كارگاه و كارخونه و كوفت و زهرمار گشتيم و فقط به بن بست رسيدم و زديم به كاهدون.خسته سرتكيه دادم پشتي صندلي و نگاه دوختم به خيابون.بدون نگاه كردن به پوريا خطابش قرار دادم

_چقدر ديگه مونده ؟

صداي برگه ي تو دستش در اومد

_چندتا بيشتر نمونده يه گروه از بچه ها همراه سرهنگ رنجبران رفتند به اين آدرس

برگه رو جلوم گرفت و آدرسي رو نشونم داد

_خب ما كجا بايد بريم؟

_اينجا

وباز يه آدرسي نشونم داد.خم شدم و به مسير ياب نگاه كردم فاصله ي زيادي با اونجا نداشتيم

_دوسالي ميشه كه متروكه است يعني صاحبش ورشكست شده و كارخونه فعلا مونده به امون خدا

چندتا توضيحات ديگه داد و رسيديم.با اين كه خودشون مي دونستن اما با تاكيد كردم بي سرو صدا وارد بشن .بچه ها رو به سه گروه تقسيم كردم و هركدوم رو فرستادم براي گشتن يه جايي از اين كارخونه ي درندشت.چند قدم جلو رفتم و با ديدن چند قطره خون خشك شده زير پام ايستادم.خم شدم و دقيق تر نگاهش كردم .دستي كشيدم روش و بردمش نزديك بينيم بوي خون مي داد.

_بچه ها همه مراقب باشيد انگار اينجا يه خبراييه

پوريا نزديكم شد

_چيه قربان؟

_خون

ايستادم و با احتياط تر جلو رفتم و پوريا پشت سرم.چند متر جلوتر رفتم و از بين چوب ها و الوارهاي روي هم تلنبار شده گذشتم.با ديدن خون و طناب و وسيله هاي عجيب غريب روي ميز،كه قطعا براي شكنجه بودن ايستادم

_پوريا اونجا رو

رفتيم جلوتر و بدون دست زدن به وسايل فقط نگاهش كرديم

_به بچه ها بگو بيشتر مراقب باشن شايد هنوز اين طرفا باشه

پوريا سرگرم بي سيم زدن شد اما چند ثانيه نگذشته با صداي مهيب انفجار انگار قدرت تكلمش رو گرفتن.مات و مبهوت نگاهم كرد.نگاهش كردم و بدون توجه به حالش هوار زدم

_خوابت برده؟بدو

دويدم سمت ضلع شرقي كارخونه و وارد محوطه شدم

چيزي كه مي ديدم انگار يه كابوس تكراري و وحشتناك بود .كابوسي كه بارها با چشم ديده بودم و باز برام اندازه ي همون بار اول وحشتناك بود .تو اون لحظه فقط دوست داشتم كسي تكونم بده و از خواب كه نه از اين مردن وحشتناك بيدارم كنه.چشمامو با درد رو هم فشار دادم و دست چپمو رو صورت كشيدم

_زنگ بزن آمبولانس سريع

خش داشت صداي پوريا

_اطلاعت قربان

چيزي زير نور كم جون آفتاب كه داشت رو به خاموشي مي ر فت ،درخشيد.جلوتر رفتم و به نخ نامرئي پاره شده نگاه كردم.نامرد....تله ي انفجاري گذاشته بوده.

_قربان بي سيم زدم الان ميرسن

سرمو آوردم بالا تا جواب پوريا رو بدم كه با ديدن جسم سياه پوشي كه سعي داشت از تپه چند متر دورتر از كارخونه بالا بره سريع ايستادم

_بمون همين جا

_اما قربان...

دويدم سمت تپه و فرياد زدم

_همين كه گفتم

سيصد چهارصد متري باهم فاصله داشت اما بايد بهش مي رسيدم..به پاهام سرعت دادم واز تپه پوشيده از سبزي تنكي بالا رفتم.انگار حضورمو حس كرد و برگشت نگاهم كرد.يك لحظه با نگاه سرد و آبيش نگاهم كرد و پوزخندي زد و به قدماش سرعت داد.قدمام رو سرعت بخشيدم و دستور ايست دادم و اون بي توجه به راهش ادامه داد.از تپه پايين رفت و وارد خيابون خلوتي كه دو طرفش پوشيده با درخت بود،شد .

-ايست...مجبورم نكن شليك كنم

برگشت سمتم و گلوله اسلحه اش از ميلي متري گوشم گذشت

يه تير هوايي شليك كردم و دوباره دستور ايست دادم اما باز نايستاد .اسلحه رو سمتش نشونه رفتم و شليك كردم.تير زوزه كشان رفت و نشست تو پاش ...آخي گفت و چند قدمي لنگان جلو رفت اما افتاد زمين .سريع خودمو رسوندم سمتش و دستبند رو در آوردم و دست چپش رو گرفتم كه يهو زير پام خالي شد و قبل از اين كه به خودم بيام سنگيني وزنش نشست ميون سينه ام.اسلحه رو شقيقه ام گذاشت و اسلحه ي خودمو پرت كرد چند متر اون طرف تر

_خب كاري داشتي بامن سرگرد ميلاني؟

تعجب كردم از شنيدن اسمم از دهن مردي كه بار اولي بود كه مي ديدمش.اسلحه اومد پايين تر و اين بار نشست تو گودي گردنم

اميرسام:

قبل از پاك شدن وايت برد آخرين جمله رو وارد جزوه كردم و پاي راستمو از مچ گذاشتم رو پاي چپ ، دست تو سينه چليپا كردم و حواسم رو دادم به توضيحات استاد كه صداي دو دختر از پشت سرم حواسم رو بي حواس كرد

_واي خدا ،عرض شونه رو حال مي كني

صداي ريز خنده اومد

_كوفت مگه دروغ ميگم

_نه خداييش

_حالا تونستي آمارش رو در بياري؟

صداي دومي هيجان زده شد

_آره،از روناك پررسيدم اونم از دوست پسرش پرسيده بود ،نيما مي شناسيش كه ،همون كه مزدا داره ،خوشتيپه

_واااي بهار آمار دوست پسر روناك رو نخواستم كه آمار امير سام رو ازت خواستم

ناخودآگاه گوشام تيزتر شد

_خب جونم برات بگه تك فرزنده،پدرش وكيل پايه يك دادگستري مادرش استاد ادبيات،اوم ديگه نه خرپولن نه بي پول يه چيزي بين اين دوتا،راستي پدربزرگش قاضي دادگاهست و ديگه چي آهان يه عمو هم داره سرگرده ولي نمي دونم تو كدوم بخشه

چشمام ديگه گردتر از اين نميشد مي خوان برام شناسنامه صادر كنن؟تك سرفه اي كردم و برگشتم سمتشون

_تو بخش دايره ي جناييه

هر دو به يك باره ساكت شدن با چشماي گرد شده نگاهم كردن.پوزخندي زدم

_صرفا جهت تكميل تحقيقاتتون گفتم

_اتفاقي افتاده آقاي ميلاني

چرخيدم سمت استاد

_خير استاد

_پس حواستون به درستون باشه

_چشم استاد

استاد دوباره مشغول تدريس شد و من تازه نگاهم به قيافه ي سرخ از خنده ي ميلاد افتاد.تا نگاهم رو ديد جمع و جور نشست

_خيلي باحالي به مولا

نيشخندي زدم و نگاه ازش گرفتم.اسكرين گوشيم شروع كرد به روشن خاموش شدن بي توجه به شماره ي ناشناس مشغول نوشتن ادامه ي جزوه ام شدم.استاد پايان كلاس رو اعلام كرد.مشغول جمع كردن وسايلم بودم كه دوباره گوشي زنگ خورد...پوف

_بله بفرماييد

صداي خسته اي به گوشم رسيد

_آقاي امير سام ميلاني؟

وسايل رو با يه دست گرفتم و سري به عنوان خداحافظي براي ميلاد تكون دادم

_خودم هستم بفرماييد؟

از در خارج شدم و سمت راه پله ها راه افتادم

_اِ اِ...چطوري بگم...

وارد كريدور شدم

_اتفاقي افتاده؟

_بايد تشريف بياريد بيمارستان

قدمام از حركت ايستاد

_بيمارستان براي چي؟

سكوت اون ور خط عصبيم مي كرد

_پرسيدم بيمارستان براي چي؟

انگار صداي بلندم تلنگري بود براش

_متاسفانه سرگرد ميلاني تير خوردن

دنيا دور سرم چرخيد

_واي

نفس عميقي كشيدم

_الان...الان شما كدوم بيمارستانين؟

آدرس رو گفت و قطع كرد .با نهايت سرعت دويدم سمت ماشين و دعا كردم براي كيان اتفاقي نيافتاده باشه

***

قدمام رو تند تر برداشتم و وارد بخش شدم.نگاه چرخوندم براي پيدا كردن ايستگاه پرستاري با ديدنش قدم تند كردم سمتش و تكيه دادم به كانتر

_عذر مي خوام كيان ميلاني رو اينجا آوردن

گوشي توي دستش رو گذاشت ميون گودي گردنش و با دست مشغول تايپ تو كامپوتر روبروش شد

_چند لحظه

گوشي رو با دست گرفت

_اتاق دويست و سه ...يه كم برين جلوتر مي بينينش

سري به عنوان تشكر تكون دادم و راه افتادم سمت اتاق.خواستم در رو باز كنم كه سرباز جلوي در دستش گذاشت ميون سينه ام

_كجا آقا؟

_من اميرسامم برادر زاده كيا...سرگرد ميلاني

سري تكون داد

_نميشه بري تو

كفري شدم

_كارت شناسايي نشون بدم حله؟

خواست دوباره حرفي بزنه اما با نگاه به پشت سرش احترامي گذاشت و ساكت شد.برگشتم پشت سرم رو نگاه كردم .مردي حدودا بيست و شش هفت ساله با لباس رسمي پشت سرم بود با توجه به شناختي كه از درجه هاي ارتش داشتم احتمالا ستوان سوم بود و خستگي از قيافه اش مي باريد

_سلام ستوان فاتحي هستم

بي حوصله جواب دادم و دستم رو ميون دست دراز شده اش گذاشتم

_مي خوام كيان رو ببينم

رو كرد سمت سرباز

_اجازه بده تشريف ببرن داخل

در باز شد و نگاهم دو دو زد رو جسم در خواب كيان.رفتم جلوتر صورتش از درد در هم بود و رنگ صورتش پريده و لباش پرترك.دستش رو ميون دستم گرفتم

_كيان؟

_خوابه

به مرد چهار شونه و پر اخم روبروم نگاه كردم

_شما؟

_مهم نيست

نيشخندي زدم

_لابد مهم بوده كه پرسيدم چون اصولا فقط راجع به چيزياي مهم مي خوام بدونم

ابروي راستش رو بالا انداخت

_جالبه

_چي جالبه؟

_حاظر جوابيت

گوشه لبم رو از داخل به دندون كشيدم و رها كردم

_گاهي لازمه جناب...نگفتين؟

پوزخندي زد

_سرهنگ رنجبران هستم

كف دستم رو گرفتم سمتش

_مي تونم كارت شناسايتون رو ببينم

با چشماي ريز شده از حرص نگاهم كرد.خواست چيزي بگه به ناله ي خفيف كيان ساكت شد و هردو چرخيديم سمتش.دستش رو فشردم

_كيان بيداري؟

لباش تكون خورد.سرمو بردم نرديك تر

_آ...ب

آهي كشيدم

_نميشه كيان براي زخمت خوب نيست

چشم باز كرد و نگاه گردوند تو اتاق و رو من توقف كرد.لبخندي زدم ...زبون رو لب خشك و پرتركش كشيد و با ابروهاي درهم از درد نگاهم كرد

_من اينجا چيكار مي كنم؟

لبخندم عمق گرفت و بي توجه به حضور سرهنگ رنجبرانِ پرغرور سرمو نزديك گوشش بردم

_اومديم بولينگ بازي كنيم يادت نيست؟

_مسخره

با صداي سرفه ي مصلحتي سرهنگ سر بلند كردم

_اگر صحبتاتون تموم شد بفرماييد بيرون من با جناب سرگرد كار دارم

با اخم و حرص نگاهش كردم

_كار براي اداره است جناب سرهنگ اينجا بيمارستانه و بيمارستان محل استراحت بيمار

_اميرسام

با صداي ضعيف اما محكم كيان نگاهش كردم.چشماش گويا مي خنديد از گره ي كور شده ي اخم هاي سرهنگ اما با سر اشاره كرد بيرون باشم.ناراضي رفتم بيرون و در رو پشت سرم بستم.كيان يه توضيح بابت اين حالش و اين كه چرا اينجاست بهم بدهكار بود اما مهم خوب بودن حالش بود البته خوبِ خوب كه نبود اما همين كه نفس مي كشيد برام كافي بود.نشستم رو صندلي هاي به هم چسبيده و كنار هم رديف شده ي بيمارستان و سر تكيه دادم به كاشي هاي بدرنگش 

كيان:

دستم رو بازوي دردناكم گذاشتم و جام نيم خيز شدم

_جناب سرگرد گفتم كه امشب رو بايد اينجا مهمون ما باشيد

دستم نشست رو آنژيوكت براي كشيدن سوزن سرم

_منم گفتم كه نمي مونم

دست اميرسام نشست رو دستم

_كيان به جان عزيز بخواي اذيت كني من مي دونم و تو

_اِ توهم كه زور ميگي

روكردم سمت پرستار

_بابا اصلا با مسئوليت خودم

پرستار خواست چيزي بگه كه سر اميرسام نزديكم شد

_يا همين جا مي موني يا به زور نگهت مي دارم

حرصي نگاهش كردم

_چطوري اون وقت؟

_خرجش فقط يه آرام بخشه

پوفي كشيدم و پشتم رو تكيه دادم به بالشت پست سرم

لبخندي رو به پرستار زد

_حله ديگه شما بفرماييد

پرستار لبخندي زد و خارج شد

_ميگم امير سام

با همون لبخند برگشت سمتم

_بله؟

_ما از اينجا بيرون ميريم ديگه

_آره خب

لب بالايم رو به دندون كشيدم و ول كردم

_پس حسابي مراقب خودت باش

احترامي گذاشت

_چشم جناب سرگرد

دستم رفت سمت پارچ رو كنسول كنار تخت

_با اون نه ،با اون نه

_حيف كه امانتي دستم

خنديد و نشست كنار

_خب مي شنوم

پارچ رو گذاشتم سر جاش

_چي رو ؟

نفس عميقي كشيد

_دليل حال و روز الانتو

به اميرسام نگاه كردم كه جدي منتظر بود تا براش از اين كه چرا اين طور شدم بگم .فكرم رفت سمت چند ساعت پيش همون لحظه اي كه سردي اسلحه رو گردنم لرز مي نشوند به تنم

_ببين جناب سرگرد من كاري به كارت ندارم البته تا زماني كه پا نره رو دمم اون موقع است كه...

نفس نفسي زد از درد و فشار اسلحه رو زير گردنم بيشتر كرد

_دنبالم نمي گردي... باد به گوشم برسونه ميلاني نامي داره پِيم مي گرده اونطوري كه نبايد باهات تا مي كنم اوكي؟

تلاش كردم براي نجات خودم

_اگه قرار به ترسيدن از امثال تو بود اين لباس الان تن من نبود،پس با اين تهديد هاي پوشالي بچه نترسون

بلند شد ايستاد...نيم خيز شدم براي برداشتن اسلحه كه انگار ميله ي داغ بازوم رو دريد.آخي از درد گفتم و نگاهش كردم

_به حرفام خوب فكر كن

نيشخندي زد و لگدي وسط سينه ام زد.بازوم تير مي كشيد و عرق سردي از رو تيره ي پشتم راه گرفته بود... دستم رو ،رو بازوم فشار دادم و دوباره خواستم نيم خيز بشم كه پاش رو دوباره گذاشت ميون سينه ام و فشار داد

_كجا ؟

خم شد و اسلحه ام روبرداشت و گذاشت پشت كمرش

_اين پيش من باشه بهتره

انگشت شست و اشاره اش رو آورد جلو و رگي رو مطمئن بودم با گرفتنش بي هوش ميشم ميون انگشتاش گرفت.با وجود بي رمقي تقلا كردم

_تو هم بي هوش باشي بهتره

رگم رو ميون دو انگشتش فشرد و من دنيا جلوي چشمام سياه شد و وقتي چشم باز كردم من بودم و بيمارستان و حالي به هم مي خورد از ضعفم در مقابل اون آدم

_كيان؟با توام كجايي؟

نگاهش كردم

_هان؟ همين جا چي شده؟

_چيزي نيست... باباست حرف مي زني باهاش؟

دستم رو دراز كردم سمتش

_بده من

گوشي رو گرفتم با كوروش و مينا و بعدم عزيز و آقاجون صحبت كردم و در مقابل سوالاي عزيز كه چرا صدات گرفته سرما خوردگي رو بهونه كردم .

_چشمات قرمزه نمي خواي بخوابي؟

دستي به چشماش كشيد

_چرا مي خوابم حالا...تو خوبي؟ درد نداري؟

بازوم تير مي كشيد اما دردش زياد نبود

_نه خوبم

مبل تخت خواب شو رو درست كرد و روش دراز كشيد

_درد داشتي خبرم كن

_باشه

نگاهش كردم عميق و طولاني.نگرانش بودم امير امانت بود دستم ...امير نيمي از وجودم بود ...خار به پاش مي رفت مي مردم من.نگراني شده بود خوره و مي خورد وجودم رو ...بايد كاري مي كردم...اين طوري نميشد.مي دونستم مخالفت مي كنه اما شده مجبورش كنم اين كارو مي كردم

***

دلخور زمزمه كرد

_ميري تو اتاقت يا همين جا دراز مي كشي؟

دست سالمم رو از حصار دستاش بيرون كشيدم

_منطقي باش امير سام

عصبي دست تو موهاش كشيد و سويشرت رواز تنش كندو پرت كرد به ناكجا آباد

_باز شروع نكن كيان

بازوهاش رو گرفتم و كشيدمش سمت خودم

_بچه بازي رو بزار كنار

بازوهاش رو از حصار دستام در آورد و رفت سمت حموم

_مشكل تو همينه كه فكر مي كني من بچه ام

تي شرتش رو در آورد و همون جا جلوي در ولش كرد

_صبر كن

_كيان من خونه امن برو نيستم اينو خوب تو گوشات فرو كن

_ديگه داري ميري رو اعصابم

هوار زد

_من بلدم از خودم مراقبت كنم

با دست سالمم دستي به صورتم كشيدم و سعي كردم آروم باشم

_فقط تا حل شدن اين پرونده

_اوكي فقط تا حل شدن اين پرونده ،بنده بيشتر مراقب خودم هستم

هوار كشيدم و هلش دادم

_امير سام مسخره بازي رو تمومش كن همين كه من گفتم ميري خونه ي امن ديگه هم چيزي نشنوم

برگشتم وچند لحظه بعد در حموم از شدت ضربه مي لرزيد و نگران ريخته شدن شيشه هاش بودم.مي دونستم قبول نمي كنه ....مي دونستم مخالفت مي كنه و واسه همين تو گفتنش مردد بودم ...اين مراقبت ها ،اين محافظت ها و نگراني ها براش تداعي كننده خاطرات بدي بود...خاطراتي كه هنوزم كه هنوزه راه پيدا مي كنن تو خواب هاي شبانه اش و ميشن كابوس و تاريكي شب رو براش زهر مي كنن.حوله دور كمر پيچيده از حموم بيرون خزيد بي نگاه به من رفت تو اتاق و درو پشت سرش سه قفله كرد.مي دونستم وقتي عصبانيه دوست نداره كسي دور و برش باشه...كسي به حرف بگيردتش و سعي در آروم كردنش داشته باشه كه اميرسام خودش راه آروم كردن خودش رو بلد بود ...مي دونستم وقتي در باز بشه و بياد بيرون نه اخم رو چهره داره و دلخوري اي.اهل قهر كردن نبود پس نگران حرف نزدنش هم نبودم 

_چيكار كردي پوريا؟

برگه ي چهره نگاري كه خودم كمك كرده بودم تو طرح چهره اش برابرم گذاشت

_هيچي قربان هيچ سابقه اي نداره پاكه پاكه

برگه رو تو دستم گرفتم و دوباره به چهره اي كه ابدا به شرقي ها و الاخصوص ايراني ها نمي خورد نگاه كردم.اين چشماي آبي و موهاي بور بعيد بود مال ايراني هايي اكثر غريب به اتفاقشون موي مشكي و چشم هاي با رنگ قهوه ي تو درجه هاي مختلف داشتن، باشه اما غير ممكن نبود.كف دست راستم رو از نوك بينيم كشيدم تا زير چونه ام و فكر كردم ته لهجه اي غليظ انگليسي هم داشت.پس تيري تو تاريكي مي زدم شايد به هدف مي خورد كه فوها واگر نمي خورد فقط تير رو از دست مي دادم، كمان هنوز دستم بود براي دوباره مسلح شدن

_پوريا عكس رو واسه پليس اينترپل بفرست ؟

_چرا اونجا؟

قلوپي از نسكافه ي نيمه سردم رو فودادم

_كاري كه گفتم بكن

_اطاعت قربان فقط مي تونم از كامپيوتر اتاق شما استفاده كنم؟

با تعجب نگاهش كردم

_چرا؟

لب زيرينش رو گزيد و رها كرد

_فكر كنم مال خودم ويروسي شده

نرمه ي گوشم رو بين انگشت شست و اشاره گرفتم

_عيبي نداره بيا كارت رو بكن

ميز قهوه اي رنگ اتاقم رو دور زد و نزديك كامپيوتر ايستاد .از پشت صندلي چرخدار بلند شدم

_بيا بشين

هول كرد

_نه قربان شما بفرماييد

لبخندي زدم

_بشين من رو اون يكي صندلي ها مي نشينم

نشستم رو صندلي و پا روي پا انداختم

_راستي كامپيوترت رو بده درست كنن تا سيستم كل اداره رو نريخته بهم

دست از كار كشسد و نگاهم كرد

_خيالتون راحت گفتم درستش كنن

چند دقيقه اي اون مشغول كار بود ومن مشغول فكر

_يه مدت طول مي كشه جواب بدن

سري تكون دادم

_هر وقت جواب دادن بهم خبر بده

_چشم قربان ...اجازه ي مرخصي ميدين؟

لبخندي نثارش كردم

_آره برو

پا كوبيد و قبل آزاد باش دادن ياد چيزي افتادم

_راستي امشب اميرسام رو ببرين خونه امن به بچه ها هم بسپر حسابي حواسشون بهش باشه نمي خوام اتفاقي براش بيافته،يه كم كله شقه ولي ميشه باهاش كنار اومد

لبخند نمكيني زد

_چشم قربان

_مي توني بري

دوباره پاكوبيد و بعد آزاد باش من اتاق رو ترك كرد.اميرسام حرف مي زد باهام اما دلخور بود.مي دونستم باز خاطرات تلخش مثل يه فيلم تكراري تو ذهنش پلي شده و اين بار اوني كه كنترل گرفته دستش و دكمه ي پلي رو فشرده منم.كلاس داشت و اصرار كرد قبل ،به قول خودش اسارتش تو خونه ي امن با اون حفاظت ها و مراقبت هاي باز از نظر خودش شديد ،بره سره كلاس و چند وقتي هم مرخصي بگيره 

امير سام:

از كلاس خارج شدم

_چته تو؟

برگشتم سمتش.چونه بالا انداختم

_هيچي

شكلكي نثارم كرد

_منم كه بچه

كوبيدم تو كمرش و به جلو هدايتش كردم

_بي خيال حوصله ندارم

_آقاي ميلاني

باصداي ظريف دختري برگشتم سمتش

-بله؟

دست تو هم چلوند

_اوم ...مي تونم باهاتون صحبت كنم

چهره اش برام آشنا بود.دقيق شدم تو صورتش....دو تا چشم گرد شده به نظرم اومد.نيشخندي زدم اما سريع جمعش كردم

_بفرماييد؟

لبش رو با زبون تر كرد و نگاهي به ميلاد انداخت

_اگه ممكنه تنهايي

برگشتم سمت ميلاد ...برام چشم و ابرو مي اومد و دست جلوي دهن مي فشرد براي جلوگيري از انفجار مهيب آتشفشان خنده اش

_خواهش مي كنم

با دست دخترك رو به جلو هدايت كردم ووقتي دوسه قدم دور شد كوبيدم تو سر ميلاد

_كوفت،مرض رو آب بخندي

_برو برو كارتون دارن ،اونم خصوصي

دوباره خنده ي آرومش از سر گرفت

_نميايين؟

لبخندي اجباري كنج لب نشوندم و هم قدم شدم باهاش...از دانشكده خارج شديم

_من يه كافي شاپ خوب مي شناسم همين دور و براست

نگاهش كردم

_يعني كارتون خيلي طول مي كشه؟

_عجله دارين؟

متعجب خطابش قرار دادم

_بله؟

هول خورده جوابم داد

_من..منظورم اينه كه اگه كاري دارين مزاحمتون نشم

گوشه ي ابروم رو با انگشت شست خاروندم

_آهان ...نه

***

_يه اسپرسو لطفا

گارسون رو كرد سمت همكلاسي كه حتي اسمش رو نمي دونستم و امروز باهاش تو كافي شاپ قرار بود اسپرسو بخورم و اون برام حرف بزنه اما حتي نمي دونستم از چي

_من يه هات چاكلت مي خورم

گارسون ياداشت كرد سفارشش رو و سري به عنوان احترام تكون داد و دور شد

_به تلخي علاقه دارين؟

پا روي پا انداختم ونگاه توي كافي شاپ دنج كنار دانشگاه انداختم

_چطور؟

_همين طوري پرسيدم

ثانيه اي نگاهش كردم

_احتمالا به خاطر سفارش اسپرسو بود نه؟

لبخندخجلي زدودستي به مقنعه ي مشكيش كشيد

_وقتي سفارش دادين به فكرم رسيد

ساعتم رو مچ مرتب كردم

_نه فقط اونو كنار مزه هاي ديگه پذيرفتم...گاهي لازمه

سفارش ها رو ميز قرار گرفت

_خب نمي خوايين دليل دعوتتون رو بگيد

صداي تليك تليك شكستن انگشتاش بلند شد

_مي دونم گفتن اين حرف از جانب من صورت خوشي نداره،مي دونم ممكنه راجع به من فكرهاي خوبي نكنيد ولي خب چطور بگم... دنده رو عوض كردم 

لبخندي چاشني لبم كردم و دوباره با خودم حرف زدم

_انقدر با كيان نشست و برخواست كردي به عالم و آدم مشكوك شدي

پيچيدم تو خيابون نزديك خونه امون .سر ظهر بود و پرنده پر نمي زد .ماشين هنوز پشت سرم بود .از آيينه بغل نگاهش كردم سپر به سپرم مي اومد...شيشه هاي ماشين دودي بود و چيزي مشخص نبود.كم كم داشت قضيه مشكوك مي زد با اين كه دلم نمي خواست امابه كيان زنگ مي زدم بهتر بود.گوشي رو گرفتم دستم كه ماشين پيچيد كنارم.ديوانه بود يارو انگار ،ماشين رو محكم كوبيد به ماشينم .فرمونو چرخوندم و سعي كردم ماشين رو هدايت كنم.نخير مثل اين كه يارو قصد جونمو كرده .دوباره ماشينو رو كوبوند به ماشينم .ماشين تكون سختي خورد.پام رو گذاشتم رو گاز وسرعتم رو بيشتر كردم .حس كردم دنبالم مياد اما دور زد و دور شد.نفس پرصدايي كشيدم و سرعت ماشين رو كم كردم و يه گوشه زير سايه ي درخت سپيدار كنار خيابون نگه داشتم.شماره ي كيان رو گرفتم اما اشغال بود ...معلوم نبود داره باكي حرف مي زنه

***

كيان:

دستم سالمم رو گذاشتم زير دستي كه هنوز وبال گردنم بود و به حياط اداره چشم دوختم.تقه اي به در اتاقم خورد

_بفرماييد

در باز شد ...چرخيدم و تيكه دادم به لبه ي پنجره

_چي شد پوريا؟

لبخندي پر انرژي زد

_بالاخره مشخصات آقاي قاتل رو گير آوردم...اينترپل جواب داد

لبخند منم خود به خود جون گرفت

_خب؟

برگه رو گذاشت رو ميز

_ديويد كين...تو هوستون آمريكا دنيا اومده...بيست و هفت سالشه ...تو چهار سالگي پدر و مادرش رو يه سانحه ي رانندگي از دست داده و فرستادنش پرورشگاه...بچه ي شروري بوده چه تو مدرسه چه تو پرورشگاه چه وقتي از اونجا فرار كرده

_فرار كرده؟

_آره تو شونزده سالگي از پرورشگاه فرار كرده...چند باري به خاطر خشونت و دعواهاي خيابوني دستگير شده وچند ماهي هم زندان بوده

_سابقه ي ديگه اي نداره؟

_نه قربان

تو برگه هاي روي ميز گشتم دنبال گزارش مفقودي اسلحه ام كه چند دقيقه پيش نوشتم .پيداش كردم و از بين برگه ها بيرونش كشيدم

_من ميرم پيش سرهنگ تو هم برو ليست پروازهاي يه ماه اخير از هوستون به ايران رو بگير ..ببين كي وارد ايران شده...بعدم بايد بريم سراغ هتل ها و مسافرخونه ها و در آخر اگه نتيجه نداد بايد به املاكي ها سر بزنيم

_چشم قربان

_مي توني بري

كتم رو با دست سالم از پشتي صندلي چنگ زدم اما وقتي نگاهم به دستم افتاد پشيمون گذاشتمش سرجاش.برگه رو دست گرفتم و خواستم راه بيافتم سمت اتاق سرهنگ كه گوشيم زنگ خورد...يه نگاه به اسكرين گوشي انداختم هيچ شماره اي نبود .ابروهام به هم نزديك شد.يعني از خط ماهواره اي زنگ زدن؟گوشي رو چسبوندم به گوشم

_بله؟

خشن بود وآشنا صداي مرد پشت خط

_اين بار فقط ماشينش زخمي شد اما ضمانت نمي كنم دفعه ي ديگه خودش هم همراه ماشينش زخمي نشه

نگراني قلبم رو فشرد

_تو كي هستي؟از چي داري حرف مي زني؟

خنديد ،پر تمسخر

_به اين زودي منو فراموش كردي جناب سرگرد ميلاني؟

لحنش جدي شد

_بهت گفتم بشنوم هنوز دنبالمي برات گرون تموم ميشه ...اين دفعه فقط يه هشدار كوچيك دادم نذار كار به دفعه ي بعد بكشه چون ممكنه براي اميرسام عزيز اتفاقي بيوفته

قلبم تو سينه فرو ريخت.صداي بوق اشغال كه تو گوشي پيچيد .دستم رو به لبه ميز گرفتم و به زحمت رو صندلي نشستم .اگه براي اميرسام اتفاقي افتاده باشه .... لعنتـــــــي...سريع شماره ي اميرسام رو گرفتم...بوق اول به دوم نرسيده جواب داد

_الو؟خوبي اميرسام؟سالمي؟

_واسه همين مي خواستي بفرستيم خونه ي امن نه؟

كلافه بود صداش اما من فقط نگرانش بودم

_خوبي امير ؟

_خودم آره اما ماشين بابا داغون شد دوسه ميليوني خرج گذاشت رو دستم بي شرف

_پسره ي ...آخه من به تو چي بگم؟ من نگران توام بعدتو عزاي ماشين باباتو گرفتي

خنديد و به يك باره ساكت شد

_وايستا ببينم تو از كجا فهميدي واسم اتفاقي افتاده؟

_مهم نيست... كجايي الان؟

پرخشم شد صداش

_يارو زنگ زد واسه تهديد آره؟

گاهي باهوش بودن خوب بود و گاهي عذاب آور

_پرسيدم كجايي؟

نفس كلافه اي كشيد

_نزديك خونمون

_اونجا واسه چي؟

_يه چيزي نياز داشتم بايد از خونه برمي داشتم بعدم مامان مينا سفارش اكيد كرده بود هر روز يك بار به گلهاش آب بدم

دوباره خنديد

_اگه مي دونست گلهاش داشت باعث پرپر شدن پسرش ميشه هرگز يه همچين كاري بهم نمي سپرد

_خفه شو بي شعور همون جا بمون الان ميگم بيان دنبالت

سرد شد لحنش

_منتظرم خداحافظ

خداحافظي گفتم و قطع كردم

***

كلافه به شيشه ي ميز ضربه زدم

_لعنتي

پوريا دستي دوستانه به شونه ام زد

_خودتون رو ناراحت نكنين قربان پيداش مي كنيم

برگشتم سمتش

_چطوري؟كل تهرانو زير و رو كرديم نيست كه نيست...تو خيابون كه نمي خوابه بايد يه گورستوني كپه مرگش رو بزاره يانه؟...

صداي پر غرور بنيامين بلند شدو قطع كرد كلامم رو

_شده كل تهرانو الك كنيم مي كنيم ولي بايد...

خم شد سمتم و انگشت اشاره اش رو كوبيد وسط سينه ام

_تاكيد مي كنم سرگرد بايد پيداش كنيم فهميدي؟

صاف تر نشستم

_بله قربان

دستي به موهاش كشيدو تو صندلي جابه جا شد

_راستي برادر زاده تو ...چي بود اسمش؟

لبم رو با زبون خيس كردم

_اميرسام قربان

_آهان آره اميرسام رو فرستادن خونه ي امن؟

_بله قربان

عصبي با پاش رو زمين ضرب گرفت

_بگو خيلي مراقبش باشن

بنيامين نگران امير سام بود؟

_اطلاعت قربان

***

خواب آلود با چشم نيمه باز گوشي رو گذاشتم رو گوشم و سعي كردم با دستي كه هنوز كمي درد داشت پتو رو بالاتر بكشم

_الو

_مثل اين كه قصد عقب نشيني نداري خيل خب منتظر يه حمله باش

بوق اشغال كه پيچيد تو گوشي مغزم انگار تازه هوشيار شد...سريع از تخت پايين اومدم و گوشي اي كه توش خط ماهواره اي داشتم رو بيرون كشيدم .رو اسم سروان كيهان ضربه زدم و منتظر شدم جواب بده

_الو...

_سروان همه چي مرتبه؟

صداش هوشيار تر شد و لحنش رسمي تر

_سلام قربان...بله خيالتون راحت همه چي مرتبه؟

لبم بالاييم رو به دندون كشيدم و رها كردم

_گوشي رو بده به امير

صداي خش خشي اومد

_فكر كنم خواب باشن قربان

_عيب نداره

صداي تقه اي كه به در خورد اومد و بعد باز شدن در

_آقا امير

چند لحظه سكوت

_ني...نيستن قربان

با دست چونه ام رو لمس كردم

_يعني چي كه نيست؟پس شما اونجا چي كاره اين؟

در اتاق بود كه بهم مي خورد .چنگ زدم به پيراهنم براي پوشيدن كه صداي سروان كيهان بلند شد 

_يه لحظه گوشي قربان؟

پيراهن پرت كردم رو تخت

_الو كيان؟چيزي شده؟

فرياد زدم

_كدوم گوري بودي؟

صداش بلند شد

_اولا درست صحبت كن...بعدم بزرگتري احترامت واجب ولي حق نداري سرمن داد بزني من زير دستت نيستم كه بهت جواب پس بدم

نفسي گرفت

_درضمن زندانيت نيستم كه واسه خاطر وضو گرفتنم ازت اجازه بگيرم

قطع كرد ...گوشي رو كوبيدم رو تخت.

_هوووف

به يه ليوان آب نياز داشتم براي كم كردن عصبانيتم .به سمت آشپز خونه راه افتادم و در يخچال رو باز كردم.بي هدف زل زدم به محتويات يخچال ...با امير بد حرف زدم،جواب خودمو دادم

_اونم بد جوابت رو داد حق نداشت با من اين طوري صحبت كنه

در يخچال رو بستم تكيه دادم بهش ...خب من كه مي دونم چقدر غد واز اين كه واسه خاطر كار نكرده سرزنش بشه بيزاره...ولي خب من كه نمي دونستم داره وضو مي گيره براي نماز ...اَه اَه.دوباره در يخچال باز كردم و بطري آب رو سر كشيدم.عصبي بطري خالي رو پرت كردم تو سينگ ...شير ظرف شويي رو باز كردم و سرمو كردم زير آب.سردي آب لرز نشوند تو تنم اما مهم نبود ،به اين سردي نياز داشتم اين لرز خوب بود وقتي فكرم رو آزاد مي كرد.الان اگه عزيز بود غر مي زد

_تو ظرف شويي كيان؟تموم خونه ام رو به گند كشيدي پسره ي گنده

گفتم عزيز و دلم براش پر كشيد .الان داره اونجا ،تو خونه ي خدا نماز مي خونه و دعا مي كنه و خدا مي بخشه تمام گناهاي نداشته اش رو يك به يك و وقتي برگرده انگار كه دوباره متولد شده باشه،از نو ميشه همون نوزاد يك روزه ي معصوم و بي گناه... چند دقيقه اي سرمو زير آب نگه داشتم و فكر كردم.شير و بستم و بي توجه به آبي كه از موهام مي چكيد و سرشونه هاي لختم رو خيس مي كرد رفتم سمت اتاق و دوباره گوشي رو برداشتم.زنگ زدم به امير سام .گوشي رو برداشت

_الو

صداي الو گفتنش تو گوشي پيچيد اما يهو گوشي قطع شد .ابروهام بهم نزديك شد و دوباره شماره اش رو گرفتم

_مشترك مورد نظر خاموش مي باشد

يعني چي؟انگشت اشاره ام رو ميون دو رديف دندونم گرفتم و رو شماره ي سروان كيهان ضربه زدم.بوق خورد و خورد و خورد

_مشترك مورد نظر پاسخ گو نمي باشد

تپش قبلم اوج گرفت

سلام نمازم رو دادم و بعد ذكر تسبيحات حضرت زهرا(س) مشغول جمع كردن سجاده شدم كه گوشيم زنگ خورد.شماره ي كيان بود لحن حرف زدنش عصبيم كرده بود اما بچه نبودم كه قهر كنم حس كردم در اتاقم باز شد.گوشي رو چسبوندم به گوشم و هم زماني كه الو مي گفتم برگشتم ببينم كه، كيه بي هوا در اتاقم رو باز كرده ،كه گوشي از دستم كشيده شد.با ديدن اسلحه اي كه قلبم رو نشونه رفته بود مات شدم ولي ديدن اوني كه اسلحه رو سمتم گرفته بود حالم رو بدتر كرد...ناباور زمزمه كردم

_داري چيكار مي كني؟

گوشي رو كوبيد به ديوار ...تيكه تيكه شد و هر تيكه اش يه گوشه افتاد .از صداي خرد شدن گوشي ناخود آگاه چشمام ريز شد و شونه هام پريد.رنگش به زردي مي زد ...عرق از سرو روش شره مي كشيد

_من ...

تند و تند نفس مي كشيد و دستاش مي لرزيد

_من...من ...مجبور...شدم...من ...نمي..نمي خواستم اين كارو بكنم

خواستم قدمي بردارم سمتش كه اسلحه رو محكم تر گرفت و فرياد زد

_از جات تكون نخور ...مجبورم نكن كاري رو كه دلم نمي خواد بكنم

نيم قدمي رو كه جلو اومده بودم دوباره به عقب برگشتم

_مي خواي باهام چيكار كني؟

شونه بالا انداخت

_من...من ه..هيچي

دستام رو مشت كردم

_پس اين اسلحه براي چي سمت منه؟

_من فقط دستور رو اجرا مي كنم

ابروهام به هم نزديك شد

_دستور؟ چه دستوري؟

اميد داشتم مامور دوم بياد كمكم چون با اين اسلحه اي كه نشونه رفته بود سمتم بعيد بود از دست خودم كاري بر بياد نگاهي به بيرون انداختمو باچشم دنبال اثري از آثارش گشتم...نبود

_دنبال ستوان فرهادي مي گردي؟نيست يعني مجبور شدم بي هوشش كنم

عصباني بودم از اين كه نمي تونم كاري براي خودم بكنم.پوزخندي كنج لبم نشست كيان منو از خودش و خونه دور كرد و فرستادم خونه ي امن و به خيال خودش سپردم دست دوتا از بهترين ماموراش اما يكي بي هوش بود و يكي اسلحه گرفته بود سمتم

_نگفتي مي خواي چيكار كني باهام؟

با پشت دست آزادش عرق كنار پيشونيش رو گرفت

_هيچي اونا فقط ازم يه آدرس خواستن و تحويل دادن تو به اونا

لبم رو به دندون فشردم

_به كيا؟

كلافه بود

_نمي دونم...نمي دونم

خواستم تيري بزنم تو تاريكي

_بزار زنگ بزنم به كيان اون...اون مي تونه...

_خفه شو...جناب سرگرد بفهمه من اين كارو كردم...واي

صداي برخورد چند تا قدم با پاركت اومد ...دلم پر شد از خوشي ...شايد كيان ديده جواب نميدم اومده اينجا .مشتاقانه گردن كشيدم براي ديدن كيان اما با ديدن چند نقاب دارِسياه پوش اميدم به ياس بدل شد .ناخود آگاه قدمي به عقب برداشتم.سروان كيهان چرخيد سمتشون

_اين...اينم اميرسام...

اومد جلو تر و هولم داد سمتشون.خواست حرفي بزنه كه مرد كاغذي رو پرت كرد سمتش

_تو اين آدرسه

يكيشون اومد سمتم و مچ دستم رو گرفت كه با پا كوبيدم وسط دو پاش و وقتي از درد فريادي زد و خم شد با آرنج كوبيدم رو شونه اش .خواستم ضربه ي بعدي رو بزنم كه جفت دستام اسير دستاي دونفر ديگه شد .تقلا كردم براي نجات خودم كه دستمالي جلوي دهنم قرار گرفت نفسم رو حبس كردم وبيشتر تقلا كردم...از اين تقلا چيزي عايدم نشد جز احساس نياز شديد به هوا نفس عميقي كشيدم و قبل از اين چشمام رو هم بيوفته سروان كيهان لب زد

_ببخش

چشمام سياهي رفت و تنم آوار شد ميون دستاشون

***

حس مي كردم وزنه ي سنگيني رو تو سرم گذاشتن و تكون دادن سرم برام جزو محالات شده.سرگيجه امونم رو بريده بود و سرما رج به رج تنم رو نقش مي زد و حاصلش ميشد لرزي ناخواسته كه مي نشست به تنم.سعي كردم چشم باز كنم.پلكام تكون خورد و باز شد اما سياهي مقابلم بيشتر از اوني بود كه بشه جايي رو ديد...سنگيني چيزي رو ،رو چشمام حس مي كردم و حدس اين كه چشمام هم بسته است سخت نبود.تكوني به دستام دادم.بسته بود... پاهام... بسته بود...از عصبانيت دلم فرياد از ته دل مي خواست اما چسبناكي دهن و لبهايي كه نمي تونست تكون بخوره بهم مي فهموند دهنمم بسته است...تكوني به دستام دادم اما حس كردم پر شد از زخم...نمي دونم جنس طناب چي بود ولي زخم مي كرد مچ دستام رو.صداي برخورد كفشي بازمين بلند شد .سرم چرخيد سمت صدا.چشمام نمي ديد اما گوشام مي شنيد و سرم همراه با صدا حركت مي كرد

_تلاش نكن چون فقط خودت خسته ميشي

دلم مي خواست هوار بزنم سرش اما جز صداي نامفهومي چيزي از دهنم خارج نمي شد

_اوه به نظر عصباني مياي؟

صداش برام آشنا بود...صداي قدماش نزديك تر شد. دستاش رو سرشونه هام حس كردم

_مي دوني تو هدف من نبودي

گرماي نفساش رو زير گوشم حس كردم

_به عموت گفتم عقب بكشه اما نكشيد...سزاي آدم حرف نشو يه حمله ي درست و حسابيه

پوستم مور مور ميشد از داغي نفساش زير گوشم، سرم رو شونه خم كردم كه مستانه خنديد

_مگه نه؟موافق نيستي؟

به يك باره سياهي جلوي چشمام با خشونت كنار رفت .چشمام تار و ناواضح مي ديد دنياي كثيف اطرافم رو چند بار پلك زدم تا ديدم واضح بشه...نگاهي به اطراف كردم به نظر زير زمين يا شايد انباري مي اومد ...نسبتا كوچيك بود و نمور ...جز يه ميز كنار ديوار چيزي نبود ...نگاهم رفت سمت وسايل رو ميز كه چونه ام توسط دستش اسير شد .فشاري به چونه ام داد و بادست آزادش چسب رو از رو دهنم كشيد.هوار زدم

_چي از جونم مي خواي؟

دستش رفت بالا و با نهايت قدرت فرود اومد رو صورتم.حس كردم فكم خرد شد لبمو به دندون گرفتمو چشمامو از درد رو هم فشردم.

_اينو زدم بفهمي كجاو تو چه موقعيتي هستي

اسلحه اش رو از پشت كمر بيرون كشيد و با لبخند دندون نمايي و چشمايي كه چراغوني بود از برق قدرت گرفتش سمتم

سرم رو كه از شدت ضربه به راست متمايل شده بود صاف نگه داشتم و زل زدم به چشماش ...بي هيچ واهمه اي...دوباره خنديد ...دوباره پر تمسخر...با نوك اسلحه دو ضربه به پيشونيم زد

_مثل پرنده اي مي موني كه تو چنگال عقاب اسير شده اما هنوز داره چنگ و دندون مي كشه براي شكارچي قدرتمندش

پوزخندي زدم

_تو؟تو عقابي؟لاشخور شرف داره به تو

اين بار اسلحه اش رفت بالا و قندانش فرود اومد جايي بالاتر از ابروي چپم...آخ خفه اي گفتم...گرمي ولزجي خون رو حس مي كردم كه از پيشونيم راه گرفته بود .پلك بستم تا خون وارد چشمام نشه

_يادت باشه هر حرف اضافه تاوان بدي برات داره

از بين دندوناي كليد شده ام غريدم

_خفه شو

دستش رفت بالا و اين بار مشتش جايي ميون سينه ام نشست .نفسم رفت و برنگشت...تقلا كردم براي نفس كشيدن

_خيلي سر نترسي داري...ممكنه برات گرون تموم بشه

با تقلا نفسي كشيدم و بريده بريده و پله پله بيرونش فرستادم...روبروم رو صندلي لهستاني نشست و پا روي پا انداخت.دست كرد تو جيبش وفندك زيپو و جعبه نقره اي سيگاري از جيبش بيرون كشيد.سيگار رو گوشه ي لبش گذاشت و فندك زد .كام عميقي براي گر گرفتن سيگار گرفت و دودش رو فوت كرد تو صورتم...پر تنفر نگاهش مي كردم

_با سروان كيهان چيكار كرده بودي؟

_متوجه منظورت نميشم؟

زبون روي لباي خشك و پوسته پوسته ام كشيدم

_مطمئنم مجبورش كردي اين كارو بكنه

نيشخندي زد

_آدمي كه قاعده ي بازي رو بلد باشه هيچ وقت نمي بازه

اين بار من بودم كه نيشخند تحويلش دادم

_زيادي به خودت مطمئني

آخرين پك رو به سيگارش زد

_چرا نباشم؟هوم؟

بلند شد ايستاد.ته سيگار رو گذاشت رو سرشونه ام و فشار داد.دندونام رو محكم رو هم فشار دادم تا فرياد نزنم از درد

_خودت رو حسابي آماده كن ...من و تو وMAJOR(سرگرد)عزيز كلي باهم كار داريم

اينو گفت و به سمت در رفت .چرخيدم سمت در ...يه در آهني كه دستگيره اي نداشت و قطعا با رمز باز ميشد .گردن كشيدم براي ديدن رمز...اما رمز هنسكروريتي(لمسي)بود و جز با دست خودش با هيچ چيزباز نميشد ...اَه لعنتي

***

كيان:

لباس تن كردم و دويدم سمت ماشينم.يه نگاه به كوچه كردم و ماشين رو از پارك در آوردم ...تمام مدتي كه داشتم ساعت پنج صبح قوانين رانندگي رو نقض مي كردم حواسم پيش اميرسام بود وگاهي هم پشت سرم رو مي پاييدم تا مبادا كسي تعقيبم كنه.رسيدم به خونه ي امن با ديدن در نيمه باز پي بردم ناامن شده جايي كه بايد مراقب اميرسام مي بودن تا مبادا خار بره به پاش.اسلحه ام رو از حايلش بيرون كشيدم و بعد چك كردنش گرفتم دستم و بي سر و صدا در حياط رو هل دادم ...در قيژ آرومي كرد و باز شد...يه نگاه به حياط انداختم...خبري نبود .بي صدا وارد خونه شدم ...با ديدن خونه ي به هم ريخته دنيا رو سرم آوار شد .رفتم جلوتر و چشم چرخوندم تو پذيرايي.سروان كيهان و ستوان فرهادي دست و پا بسته يه گوشه افتاده بودن.ترس لحظه به لحظه نزديك تر ميشد و وجودم رو چنان احاطه مي كرد كه ترس داشتم زمين بخورم تو صافيش...بدون باز كردن دست و پاي اونا اول دونه به دونه اتاقا و در نهايت كل خونه رو گشتم اما خونه خالي بود از امير سام .رفتم سمت دو تا ماموري كه با وجود اون همه آموزش و اين همه دوربين نتونسته بودن از اميرسام مراقبت كنن.زانو زدم جلوشون و چسب دهن كيهان رو كشيدم

_اميرسام كجاست؟

سر به زير انداخت

_بردنش

صدام بالا رفت

_كيا؟

_گفتن بگم بهتون هشدار داده بودن كه اگه عقب نكشين ...

هوار زدم

_ساكت...پس شما چي كاره بودين كه گذاشتين ببرنش؟

ايستادم و جفت دستام رو عصبي كشيدم ميون موهام

دست و پاهاي هر دوشون رو باز كردم.ستوان فرهادي مشغول ماليدن دستاش شد اما سروان كيهان سربه زير بلند شد ايستاد

_خب؟من توضيح مي خوام

دستام رو فرو كردم تو جيب شلوارم و منتظر نگاهشون كردم

_ما چيزي نديديم قربان

با اخم به كيهان نگاه كردم

_يعني چي؟شما خواب بودين اونا از وسط آسمون يهو افتادن تو اتاق اميرسام و دزديدنش بدون اين كه دوتا مامور بي عرضه....لااله الاالله...

پوف كلافه اي كشيدم

_قربان باور كنين من خواب سبكي دارم وقتي هم كه ماموريت داشته باشم اونقدر هوشيار مي خوابم كه ازصداي بال زدن پشه هم بيدار ميشم اما نمي دونم ديشب چطور شده

رو كردم سمت فرهادي

_يعني نه صدايي شنيدي نه چيزي ديدي؟

شرمنده سر تكون داد.دلم يه فرياد از ته دل مي خواست ...دلم از نگراني آروم و قرار نداشت

_دوربينا رو چك كنيد ببينيد چيزي گرفته يا اونم مثل شما دوتا خواب بوده

گوشي ام رو از جيبم بيرون كشيدم.تو ليست مخاطب هام رو بالا پايين كردم و رو اسم سرهنگ دوم رنجبران ايستادم.رو اسمش ضربه زدم ...بوق اول به بوق دوم نرسيده جواب داد

_الو

صداش خواب آلود و گرفته بود

_قربان...ميلاني هستم

مثل هميشه خشك و پرغرور بود صداش

_شناختم...كارتو بگو

لبمو به دندون كشيدم و رهاش كردم

_اميرسامو دزديدن

صداي چي بهت زده و بلندش باعث شد ابروهام بالا بره.صداي ظريفي از اون ور خط بلند شد

_چي شده بنيامين؟

صدا انگار از درد زياد نالان بود .صداي ضعيف شده ي بينامين بلند شد

_چيزي نيست خانومم تو بخواب

چند لحظه بعد صداي عصبيش به گوش رسيد

_مگه كشكه كه بيان از خونه ي امن ببرنش؟

پوزخندي تلخ كنج لبم نشست

_فعلا كه از كشكم كشك تر شده

صداي هوووف عصبيش باعث شد گوشي رو از گوشم فاصله بدم .باصداش دوباره گوشي رو به گوشم چسبوندم

_پس اون دوتا مامور اونجا چيكار مي كردن؟

_نه نظر مياد بي هوششون كرده باشن چون چيزي نديدن

_من الان خودمو مي رسونم اونجا

_منتظرم قربان

قطع كردم و اين بار شماره ي پوريا رو گرفتم.گفتم با چندتا مامور خودشو برسونه اينجا و بي خداحافظي قطع كردم.رفتم سمت فرهادي كه پشت مانيتورها نشسته بود

_چي شد؟

سردرگم و كلافه بود

_دوربينا هيچ چيزي رو ضبط نكردن قربان

_پس دوربينا هم هك شده؟

سري به معني آره تكون داد.كيهان سرش رو تكيه داده بود به دستش و شديدا تو فكر بود.

_شما دوتا فكر نكنين كارتون همين طور بي جواب مي مونه

توجه جفتشون به من جلب شد اما كيهان ديرتر از هپروت بيرون اومد

_جفتتون يه توبيخي ميره پاي پرونده هاي درخشانتون

كيهان با همون نگاهي كه به راحتي ميشد نگراني رو توش ديد نگاهم كرد اما فرهادي از جا پريد

_اما قربان

_چيزي نشنوم

_سرگرد

با صداي بنيامين به سمتش چرخيدم

***

تن خسته ام رو به زحمت به كاناپه رسوندم و خودم پرت كردم روش.حوصله ي هيچ چيز رو نداشتم فقط قفل كمربندم رو باز كردم و سرمو به پشتي كاناپه تكيه دادم و چشمامو بستم.از صبح به هر در زده بوديم بسته بود .هرجا رو كه ميشد فكرش رو كرد .جواب استعلام ها نشون از يه چيز داشت ديويد نه تو هتل و مسافر خونه است نه خونه اي اجاره كرده.دوتا احتمال وجود داشت يا با شناسنامه ي جعلي اين كارو كرده يا تو خونه ي دوست وآشنايي مي مونه كه فرضيه ي دوم با توجه به اولين باري كه مياد ايران تقريبا محال به نظر مي رسه ...چنگي زدم بين موهام .دست زخميم تير كشيد ولي مهم نبود مهم الان اميرسام بي گناهي بود كه ناخواسته پاش تو اين ماجرا باز شده بود...يعني كجا برده بودنش ؟الان تو چه وضعيتي بود ؟از صبح گوشي رو حتي تو جيب نذاشته بودم تا مبادا زنگ بخوره و من نشنوم ...منتظر بودم لااقل زنگ بزنه و براي زمين زدن من قهقه بزنه و جشن بگيره اما هيچي.دل نگرون اميرسام بودم ...قلبم تو سينه آروم و قرار نداشت ...از صبح مدام چهره هاي سه تا مقتولي كه با بي رحمي به دست اون از حيون كمتر كشته شده بودن تو مغزم جولون ميداد وحال خرابم رو خراب تر مي كرد...معده ام كه تير كشيد دستم روش فشردم.باصداي گوشيم از جا پريدم.بي نگاه به شماره دكمه ي اتصال رو فشردم

_الو

_الو مادر خوبي؟

اَه بي صدايي كشيدم و سعي كردم معمولي حرف بزنم

_سلام عزيز خوبم...شما خوبي؟اقاجون؟كوروش ومينا؟

_همه خوبيم عزيزدلم ...كيان؟

_جانم عزيز؟

_چرا صدات اين همه خسته است

پاهامو تو كاناپه جمع كردم

_هيچي عزيز از صبح كلي كار داشتم

_خودتو خيلي خسته نكن كيان

ساعدم رو گذاشتم رو چشمام

_چشم

_ميگم كيان مينا از صبح دل نگرونه ميگه خواب بد ديده ...هرچي با موبايل اميرسام هم تماس مي گيره جواب نميده

حس كردم اسيد معده ام جوشيد و تا پشت لبم بالا اومد ...تو جام نيم خيز شدم ...حالا چي بگم بهشون؟

_كيان؟الو؟

تك سرفه اي كردم تا صاف بشه صدام

_هستم عزيز

_اميرسام اونجاست مادر؟اگه هست گوشي رو بده دستش مينا از دل نگروني در بياد

خدايا به دادم برس

_هست...اما ..خ...خوابه عزيز،مي خواين بيدارش كنم؟

_نه مادر همين كه حالش خوبه كافيه...

نيست عزيز نيست حال اميرسام پيش يه قاتل ابدا خوب نيست

_مينا هم ميگه بعدا باهاش حرف مي زنه حالا.فقط فردا نميشه باهم حرف بزنيم

_ميدونم عزيز

_خب ديگه مادركاري نداري؟

زمزمه كردم

_عزيز؟

_جان دلم

_دعا مي كني برامون ...براي من و اميرسام

_آره مادر دعاي من فقط براي شماست

_دعا كن خيلي

_مي كنم...خداحافظ

_خداحافظ عزيز

قطع كردمو تنم رو پرت كردم رو كاناپه

اميرسام:

نمي دونم چند ساعت بود كه زل زده بودم به ديوار نمور روبروم كه در باز شد و پشت بندش چند نفر ريختن تو اتاق .اونم بود هموني كه بعد رفتنش فكر كردم و فكر كردم و آخرسرم يادم اومد اين مرد هموني بود كه اون روز جلوي دانشگاه با ماشين زد بهم و جمله ي "امروز روز خاطره انگيزيه "اي كه گفت به نظرم تعجب آور و مسخره اومد.با يه لبخند مسخره اومد نزديكم و چونه ام رو ميون مشتش گرفت .سرمو به شدت عقب كشيدم و چونه ام رو اسارت دستاش آزاد كردم

_اوه،اين شير تو قفس ما هنوز رام نشده

رو كرد سمت سه تا مردي كه هر سه، دستاشون رو از جلو تو هم قلاب كرده بودن و سيخ منتظر دستور بودن

_دستاش رو به دسته هاي صندلي ببندين

اومدن سمتم

_دستتون به من بخوره...

مشت يكي نشست تو چونم و قبل از اين كه از گيجي دربيام دوتاي ديگه دستام رو باز كردن و اين بار به دسته هاي صندلي بستن

_مي خوام يه بازي كوچولو با عموت بكنم موافقي؟

نفسي گرفتم و فرياد زدم

_برو بمير

به يكي ازاون سه تا اشاره كرد.يكيشون دوربين كوچيك دستش رو به همراه سه پايه روبروم گذاشت وهمراه دوتاي ديگه سري خم كردن و رفتن بيرون .رفت سمت همون ميز كذايي ...دوتا دستكش برداشت و با آرامش مشغول دست كردنش شد...برگشت سمتم،نگاهم رو انبر توي دستش ثابت شد...اومد نزديك تر و دست راستم رو ميون دستش گرفت

_به نظرت يه كوچولو ناخنهات بلند نشده؟

چشمام رو هم فشردم و تو دلم زمزمه كردم

_خدايا به دادم برس

سردي انبر رو ،رو ناخن انگشت سبابه ام حس كردم و بعدش دردي كه تا مغز استخونم نفوذ كرد ...فرياد پردردم دست خودم نبود

_آيـــــــي،خـدا

قهقه اي زد

_مي دوني به نظر من كشيدن ناخن جزو آسون ترين شكنجه هاست،صرفا جهت گرم كردن بدنته

دوباره سردي انبر و دوباره ناخني كه از ته كشيده ميشد و فريادي كه حنجره ام رو خراش مي داد

_فرياد بزن،لذت مي برم از فرياد درد آلودت

دوباره قهقه اي زد و دستش رو ،انگشتهاي بي ناخنم كشيد ...سوزشش درحد مرگ دردناك بود

_آيـــــــي،خدايا مُردم

_چي شد تا چند دقيقه پيش خوب شاخ و شونه مي كشيدي

با چشمايي كه تار مي ديد پر نفرت نگاهش كردم...شروع كرد به مسخره سوت زدن،رفت پشت صندلي ايستاد و دستاش رو گذاشت رو سرشونه هام و خم شد زير گوشم

_نمي خواي براي كيان خان دست تكون بدي

چند لحظه مكث كرد و مسخره تر از قبل ادامه داد

_اووه ببخشيد يادم رفت دستات اووف شدن

زل زد به دوربين و اين بار جدي شد

_بايد به حرفم گوش مي كردي جناب سرگرد

رفت سمت دوربين و خاموشش كرد.دوربين رو ميون دست چپش گرفت و دوانگشت سبابه و وسطي رو جلوي پيشونيش تكون داد

_SEE YOU

چشم بستم و لب به دندون فشردم...اين درد استخون سوز منو نمي كشت ولي درد اين تحقير ها قطعا از پا درم مي آورد

***

كيان:

تسبيح رو ميون مشتم فشردم و از ته دل خدا رو صدا زدم...دلم آشوب بود ...خيلي براي امير سام دل نگرون بودم...آهي كشيدم باصداي در به خودم اومدم...

_بيا تو

خيال كردم پورياست

_كاري داري؟

_آره وقت داري باهم حرف بزنيم؟

با صداي بنيامين برگشتم سمتش و احترام گذاشتم

_عذر مي خوام جناب سرهنگ خيال كردم

كف دستش رو به معناي ادامه ندادن نشونم داد

_مهم نيست

_بفرماييد قربان

با دست پشت ميز خودم رو نشونش دادم اما رو صندلي جلوي ميز نشست و با دست روبرو رو نشون داد براي نشستن من...نشستم روبروش و انگشتام رو توهم قفل كردم و گذاشتم رو پام

_امري داشتين؟

پا روي پا انداخت

_خيلي نگراني؟

سرم رو بلند كردم و نگاه نگرونم رو دوختم تو چشماش

_خيلي،اميرسام براي من معني خيلي چيزاست...بهترين دوست،بهترين پشت ،بهترين همدم،رفيق روزاي سخت،هميشه بيشتر از سنش فهميده و رفتار كرده و اين خودش باعث دلنگرونيمه ...اون قاتل رحمي تو وجودش نداره ،از اين مي ترسم اميرسامي كه حتي تو خطرناك ترين موقعيت هام جلودار زبونش نيست كار دست خودش بده،مي دونين از اون مرداست كه دوست داره حتي اگه مي ميره ايستاده بميره

لبخندي زد هرچند كمرنگ

_با اين توصيفات معلومه واقعا زيادي مي فهمه

آهي از سينه بيرون فرستادم

_دركت مي كنم

_فكر نمي كنم چون درك حال من زيادي سخته ،خدا نكنه يه همچين اتفاقي ،همچين دلنگروني و چشم انتظاري براي كسي اتفاق بيوفته،مي دونين جناب سرهنگ سخته هر لحظه منتظر يه خبر بد ،يه اتفاق شوم باشي

_مي فهمم حالتو چون منم همچين روزايي رو گذروندم

ابروهام از تعجب بالا پريد

_متوجه نشدم

_پسرم...

آب دهنش رو پر صدا قورت داد

_پونزده سالش بود وقتي دزديدنش

چشماش شد پر از درد

_اون موقع تو بخش مبازره با مواد مخدر بودم،يه پرونده اومده بود زير دستم بعد كلي دوندگي يه محموله صد كيلويي به اضافه پسر رئيس باند دستگير شد،فرداش وقتي داشتم از فريد منظورم همون پسر رئيس بانده بازجويي مي كردم زنم زنگ زد و گفت دوساعت از تعطيلي مدرسه گذشته و عليرضا برنگشته خونه كه هيچ گوشيشم خاموشه

دستي به گلوش كشيد

_مي دوني عليرضا عادت نداشت دير بياد خونه

آهي كشيد

_مي دوني اون روز نحس بود خيلي نحس.دربه در گشتم دنبالش اما نبود كه نبود آخر شب باهام تماس گرفتن و گفتن در ازاي آزاديش بايد فريد آزاد بشه.عليرضا جونم بود ...عليرضا نفس زنم بود...علي

خواست ادامه بده كه با صداي تقه اي كه به در خورد ساكت موند

سرباز وظيفه اي بعد احترام شل و وارفته اي رو كرد سمت بنيامين اما قبل از اين كه دهن باز كنه بنيامين توپيد بهش

_اين وضعه احترام گذاشتنه؟

هول شد

_ب...بخشيد قربان...ديشب...ديشب همش نگهباني دادم

بلند شد ايستاد و دست تو جيب فرو برد و متعاقب اون من هم ايستادم

_چون نگهباني دادي طرز احترام گذاشتن يادت رفته؟

_ببخشيد قربان تكرار نميشه

پوزخندي زد و نزديك تر شد به سرباز

_دفعه ي آخرت باشه

سري تكون داد

_اطاعت قربان

_حرفتو بزن؟

_جناب سرهنگ باشما كار دارن

بنيامين سري تكون داد

_برو ميام الان

سرباز بعد احترامي بيرون رفت

_اميدت به خدا باشه،من برم

كنجكاو بودم براي شنيدن ادامه ي ماجراي زندگيش شايد آخر ماجراي زندگيش اميدوارترم مي كرد براي سالم برگشتن اميرسام ،اما به ناچار احترامي گذاشتم و بنيامين بعد آزاد باش دادن از در بيرون رفت.دستي به سر دردناكم كشيدم و بعد پوشيدن كتم از اداره بيرون زدم.ماشين رو جلوي داروخونه نگه داشتم براي گرفتن دارويي چيزي تا درمون باشه براي اين سردرد و معده دردهاي عصبي كه دچارش شده بودم.وارد داروخونه شدم و بعد گفتن مشكلم منتظر شدم تا دارو روبيارن كه صداي آژير ماشينم بلند شد.از شيشه ي داروخونه نگاهي بهش انداختم شيشه جلوي ماشين كاملا خرد شده بود .دويدم بيرون و نگاهي به دو طرف انداختم هيچ چيز و كسي رو نديدم.پشت دست راستم رو كوبيدم تو كف دست چپم و لگدي نثار لاستيك ماشين كردم

_چيزي شده آقا ؟

كلافه نگاهي بهش كردم

_نه چيزي نيست،شما بفرماييد

شيشه خرده هاي رو صندلي رو پايين ريختم و نشستم پشت فرمون.يعني كي اين كارو كرده؟عصبي كف جفت دستام رو كوبيدم رو فرمون تا شايد كم بشه از حجم عصبانيتم،اين ندونستن ها ديونه ام مي كرد.ماشين رو روشن كردم و پام رو گذاشتم رو پدال گاز...چند متري دور نشده بودم كه با ديدن چيز سفيد و گردي كف ماشين زدم رو ترمز.خم شدم و برداشتمش،نگاهي بهش انداختم .كاغذي رو دور سنگي پيچيده بودن...كاغذ رو باز كردم و چراغ گوشيم رو گرفتم رو كاغذ اما كاغذ از سفيدي برق مي زد 

پامو رو پدال گاز فشار دادم تا زود تر برسم خونه.اين كاغذ سفيد مشكوك بود حسابي،شايد به اميرسام ربط داشت !در خونه رو باز كردم و كليد رو به همراه كت پرت كردم رو كاناپه.كاغذ رو ميون مشتم فشردم و كليد برق رو زدم وكاغذ رو گرفتم سمت چراغ اما بازم جز سفيدي چيزي ديده نشد...با دو انگشت شست و اشاره جفت چشمام رو ماليدم كه بعد بيست و چهار ساعت بيداري ناله مي كرد براي لحظه اي رو هم اومدن.رفتم تو آشپزخونه و گيج دور خودم چرخيدم. كشوهاي كابينت ها رو بيرون كشيدم و گشتم دنبال كبريت ...بالاخره پيداش كردم،كشيدمش بيرون و يه دونه رو روشن كردم...بوي گوگرد تو فضا پخش شد،گرفتمش زير كاغذ و زير اين ور و اون ور كردم كم كم شروع كرد يه چيزايي رو اومدن ...يه سري عدد بودن ...وقتي نوك انگشتم سوخت ،لعنتي اي زير لب گفتم و كبريت سوخته رو پرت كردم تو ظرف شويي نشستم پشت ناهار خوري آشپزخونه...يه نگاه كلي به عددها كردم

_چهار،چهارده،يك،سي و يك،يازده،يك،نه،يك،سي،چهار ،بيست و نه،يازده ،يك ،نه،سي ويك،سي ودو،نه،سي و يك،سي و يك،سي و دو ،چهار،يك،يازده،دو

به نظر رمز چندان سختي نمي اومديا تو رمز گذاري ناشي بود يا منو زيادي دست كم گرفته بود .سريع رفتم تو اتاق و خودكار كاغذ برداشتم...يه دور الفباي انگليسي رو با توجه به آمريكايي بودن ديويد از نظر گذروندم و كلمات رو كنار هم چيدم...جز يه سري كلمات نامفهوم چيزي در نيومد ...اين بار الفباي فارسي رو از نظر گذروندم و كلمات رو كنار هم چيدم

_ب.ر.ا.ت.ي.ه.ه.د.ي.ه.د.ا.ر.م.ت.و .ا.د.ا.ر.ه.ا.س.ت

كلمات رو متصل به هم خوندم و قلبم تو سينه لرزيد

_برات يه هديه دارم تو اداره است

سريع بلند شدم و گشتم دنبال سويچ.دست و دلم مي لرزيد از هديه اي كه قطعا ناخوشايند بود ...سويچ رو كاناپه برقي زد ،چنگش زدم و نشستم پشت فرمون و راه اداره رو پيش گرفتم.رسيدم اداره و بي توجه به نگاه متعجب بقيه به سمت اتاقم رفتم .از كشوها شروع كردم،كشوي اول ..كشوي دوم...كشوي سوم...هيچي نبود،رفتم سمت كتاب خونه كوچيك كه جز چندتا فايل و چند تا دونه كتاب چيزي توش نبود ...عصبي همه رو پخش زمين كردم و نشستم ميونشون و گشتم دنبال هديه ي ناخوشايند ...گشتم و گشتم و آخر سر با ديدن يه سي دي ميونشون از حركت ايستادم ،لبم رو به دندون كشيدم و فشار دادم ،دست لرزونم رو جلو بردم و سي دي رو برداشتم ...با پاهايي سست و لرزون رفتم سمت كامپيوتر و دكمه پاور رو زدم و تا بالا اومدنش انگار جون منم بالا اومد،سي دي رو تو سي دي رام گذاشتم اما قبل از باز كردن فايل سي دي گوشي رو از جيبم بيرون كشيدم.بايد به سرهنگ زنگ مي زدم.رو شماره اش ضربه زدم اما قبل از اين كه بوق بخوره قطع كردم و گوشي رو به همراه دستام كوبيدم رو ميز،يه بار ...دوبار...سه بار،گوشي زير فشار دستام و شيشه ي ميز خرد شد.شيشه ترك برداشت اما دل من آروم نشد از بي تابي.دستم رو بردم سمت موس و فايل رو باز كردم .بي رمق روي صندلي نشستم و پر اضطراب و عصبي با پام رو زمين ضرب گرفتم.دلم آشوب بود و هر آن حس مي كردم محتويات معده ام رو قراره بالا بيارم.فيلم شروع شد .يه انباري نيمه تاريك بود و اميرسام كه به صندلي بسته شده بود.دستي به صورتم كشيدم و نگاهش كردم.خون خشك شده كنار ابروي چاك خورده اش،خون گوشه ي لبش، تاول روي بازوش،تن و بدن زخميش عاصيم مي كرد .عقم مي گرفت از خودم كه نمي تونستم كاري بكنم.اومد جلوي دوربين و مقابل اميرسام عصبي ايستاد...ديدم همه چيزايي رو كه نبايد مي ديدم رو ديدم .درد كشيدن امير سام،قهقه ي پر از طعم پيروزي ديويد،برق انبري كه دونه به دونه ناخون هاي امير سام رو از ته مي كند و هركدوم رو يه طرف اون انباري نيمه تاريك پرت مي كرد ،ناله هاي امير سام ،دستهايي كه با بي رحمي تمام رو انگشتهاي بي ناخون و پرخون امير سام كشيده ميشد و فرياد پردرد اميرسام و در آخر جمله ي پر تمسخر ديويد

_بايد به حرفم گوش مي كردي جناب سرگرد

دستم رو گلوي دردناكم گذاشتم و فشار دادم...انگاري يه چيزي بسته بود راه گلوم رو .لبم روبه دندون گرفتم و فشار دادم اونقدري كه دهنم طعم خون گرفت،اونقدري كه راه نفسم باز شد و كاسه چشمام از اشك خالي...درد داشتم و يه مرد به هر چيزي نميگه درد...يه مرد وقتي درد داره كه تا بشه كمرش و من كمرم شكسته بود...درد داشتم اندازه ي تمام دنيا 

***

پاهام رو عصبی به زمین می کوفتم و با انگشتای دستم رو دسته ی صندلی ضرب گرفته بودم با صدای پر تحکم بنیامین سر بلند کردم

_بامن بودین قربان؟

_آره گفتم سرم رفت

کف پام رو چسبوندم به زمین تا تکون نخوره و دستم رو مشت کردم تا ضرب نگیره

_عذر می خوام اعصابم خورده

_سعی کن به خودت مسلط باشی

سری به معنای باشه تکون دادم ولی فقط خدا می دونست که دلم می خواد سرمو بکوبم به دیوار

_اشتباه کردی

ابروهام بالا پرید

_متوجه نشدم قربان؟

انگشتاش رو توهم قفل کردو گذاشت رو پاش ...نگاهم رفت سمت ناخونهاش ...الان امیرسام ناخن نداشت ،هیچ کدوم از انگشتاش و جگر سوز بود سوزشش و امیر سام بی گناه بود و درد می کشید

_سرگرد

حواسم جمع لحن محکمش شد

_میگم نباید به اون سی دی دست می زدی ممکن بود اثر انگشتی روش بوده باشه که تو با ندونم کاری از بین برده باشیش

همینو کم داشتم ...این که تو این بل بشو توسط سرهنگ خشک و مغرور توبیخ بشم

_من حالم خوب نبود ،اون موقع فقط می خواستم ببینم چی تو اون سی دی کذاییه،امیدوارم درکم کنید

دستی میون آشفته بازار موهام کشیدم

_به هر حال ...

با تقه ی که به در خورد ساکت شد و اجازه ی ورود به فرد ایستاده پشت در داد

_بیا تو

پوریا وارد شد و احترام گذاشت

_چیکار کردی ستوان؟

پوریا برگه و سی دی داخل کیسه ی میون دستش رو گرفت سمت بنیامین

_هیچی قربان ،جز یه اثر انگشت هیچی پیدا نکردن

هردو مشتاق نگاهش کردیم

_خب؟

پوریا به من اشاره کرد

_اثر انگشت مطعلق به جناب سرگرده

پوفی کشیدم و مشتم رو کوبیدم رو رون پام ...می دونستم زرنگ تر از این حرفاست که بخواد به همین راحتی دم به تله بده . و اثر ی از خودش به جا بزاره.

_بامن کاری ندارین قربان؟

بنیامین دستش رو به معنی نه تکون داد و پوریا بعد احترامی دوباره بیرون رفت .سرم میون منقنه ی دستام گرفتم

_ حال الانتو می فهمم

به چشماش نگاه کردم...رنگ غم گرفته بود دوباره

_اون روزا برای منو زنم درد بود و درد بود و درد...بعد از این که شرط آزادی علیرضا رو آزادی فرید گذاشتن ...

آهي كشيد و ادامه داد

_به هر در زدم نشد كه بتونم عليرضا رو بدون دادن فريد آزاد كنم ...قرار شد عمليات تعويض زنداني و گروگان جوري باشه بدون آسيب رسيدن به عليرضا همه ي اون آشغال ها هم دستگير بشن ...مخالف بودم يعني مي ترسيدم براي عليرضا اتفاقي بيوفته...اما دستور دستور مافوق بود و من عملا كاري از پيش نمي بردم

دستي دور دهنش كشيد

_روز عمليات رسيد.زنگ زدن و گفتن خودم تنها با فريد برم به جايي كه مي خوان تا فريد رو تحويل بدم و عليرضا رو تحويل بگيرم،هر چي التماسشون كردم بزارن براي يه لحظه صداش رو بشنوم بي همه چيزا قبول نكردن

با مشت كوبيد رو رون پاش و چند لحظه سرش رو پايين انداخت.داشت عذاب مي كشيد از مرور خاطرات

_جناب سرهنگ اگه اذيت ميشين...

دستش رو به معني نه تكون داد

_رسيدم به محل قرار.يه جاي پرت و دور افتاده ...فريد با دستاي بسته كنارم بود و از وقتي نشسته بود تو ماشين با پوزخند و چشمايي لبالب از پيروزي نگاهم مي كرد.دلم مي خواست فكش رو خرد مي كردم اما نميشد،عوضي رو پدرش سالم خواسته بود.بالاخره اومدن با يه ون و يه پرادو ...تپش قلبم اوج گرفته بود.زير لب طوري لبام كمترين تكون رو بخوره براي بچه هايي كه اطراف استتار كرده بود زمزمه كردم اومدن.فريد در ماشين رو باز كرد و خواست پياده بشه كه بازوش رو گرفتم.برگشت و با خشم نگاهم كرد .اسلحه ام رو از حائلش بيرون كشيدم و فريد از ماشين پياده كردم.دو نقاب دار با اسلحه كلاشينكف از ون پياده شدن

_قربان سالمين؟

فريد تلاش كرد بازوش رو از مشتم بيرون بكشه

_آره خوبم

فرياد زدم

_پسرم كجاست؟

همون لحظه در پرادو باز شد و با تيپ اسپرت از ماشين پياده شد.نگاهش كردم و اما سر پايينش و كلاه كاپش مانع ميشد.دست به سينه تكيه داد به ماشين

_دستبند دستاش رو باز كن و بفرستش اين ور

سرمو به معني نه تكون دادم

_قرار ما معاوضه است...پسرم در مقابل اين آشغال

اشاره به دوتا مرد كرد .جفتشون سري به معني اطاعت تكون دادن و خم شدن داخل ون و جسم مچاله شده اي رو بيرون كشيدن.دستاش بسته بود و كيسه اي روي سرش .پرتش كردن روي زمين و دوباره به همون حالت اوليه اشون ايستادن ...انگاري يكي قلبم رو ميون مشتش مي فشرد .قدم برداشتم سمت عليرضا

_آ آ ما با هم از اين شوخي ها نداريم

قدم جلو اومده رو برگشتم عقب

_آفرين،حالا كاري كه گفتم بكن

پرحرص لبم رو به دندون گرفتم و قفل دستبند فريد رو باز كردم .لبخندش عمق گرفت و خواست ازم فاصله بگيره كه دوباره بازوش رو چنگ زدم

_عليرضا و فريد هر دوهمزمان حركت مي كنن

كف دستاش رو چند به هم كوبيد

_زرنگي خيليم هم زرنگي ولي ...

ادامه نداد و به جاش چند سانتي سرش رو كرد سمت اون دوتا مرد

_توله اش رو بلند كنيد

فرياد زدم

_خفه شو

_داري با زبون درازت گند مي زني به اين معامله

نفس پرحرصي كشيدم و سكوت كردم جونم دستشون بود آزاد كه ميشد همشون ميون مشتم بودن فقط تا اون موقع بايد صبر مي كردم .عليرضا رو بلند كردن

_هروقت فريد قدم اول رو برداشت بازوهاي توله كوچولو رو ول كنيد بره سمت پدرش

بازوي فريد رو ول كردم و با قدم اول اون بازوهاي عليرضا هم از اسارت دستاي اونا آزاد شد

قدمهاي فريد بلند و تند بود قدمهاي عليرضا كوچيك و پر هراس كيسه اي كه رو صورتش بود مانع ديدش ميشد.اسلحه ام رو آوردم بالا و گرفتم سمت فريد

_وايسا

_چي شد؟

_بزار عليرضا برسه بهت بعد دوباره حركت كن

مرد تكيه اش رو از ماشين برداشت

_ديگه داري عصبيم مي كني ...هرچي باهات راه اومدم بدتر شدي

دوتا كلاش عليرضا رو نشونه گرفت

_سر اسلحه ات پايين نياد توله ات اون دنياست

دندونام رو هم ساييدم و اسلحه رو پايين آوردم...تن عليرضا محسوس داشت مي لرزيد

_عليرضا نترسيا همين الان تموم ميشه بابا،خب؟

عليرضا ترسيده سري تكون داد و يه قدم ديگه برداشت. خواست از كنار فريد بگذره كه صداي يه بي سيم بلند شد از داخل ماشين بي سيم رو به سمت مرد گرفتن

_قربان اينجا پر از ماموره

سر مرد اينبار بالا اومد و پر حرص زل زد تو چشمام

_گند زدي آقا پليسه ،گند

رو كرد سمت فريد و پر تحكم اسمشو برد انگار كه بخواد با همون يه كلمه دستوري براش صادر كنه.چند ثانيه نشد كه دستاش حلقه شد دور گردن عليرضا و تن لرزونش رو ميون دستاش اسير كرد ...همه چي اون قدر سريع اتفاق افتاد كه نمي دونستم بايد چيكار كنم فقط تونستم زير لب بگم آروم،زمزمه كنم آروم،بلند بگم آروم اما فريد عليرضا رو كشون كشون برد سمت اون دوتا و اسلحه كمري رو از ميون دست يكيشون بيرون كشيد

_داشتيم معامله ي خوبي مي كرديم اما تو خرابش كردي

به چهره اش نگاه كردم جوون بود شايد سي ساله اما صلابت خاصي داشت نگاهش، انگار كه با نگاهش بهت تلقين كنه من پر قدرتم.دستام مي لرزيد اما اسلحه رو بالا آوردم و گرفتم سمت فريد

_اسلحه ات رو بنداز و پسرمو ولش كن

فريد قهقه اي زد و كيسه رو از سر عليرضا كشيد .نگاهم افتاد به صورت غرق عرقش به صورتي كه يه ورش كبود بود،به بيني اي كه قرمز بود از خون و احتمالا شكسته،به خون دلمه بسته كنار شقيقه اش همه رو ديدم و دلم خون شد از مظلوميتش...شرمنده به چشماش نگاه كردم ني ني چشماش دو دو مي زد از ترس و با همون نگاه ترسون التماسم مي كرد كمكش كنم

_نه جناب سرگرد دور،دور منه و اين بار بازي گردون اين بازي منم

هوار زد

_فهميدي؟

شونه هاي عليرضا از صداي بلندش تكون خورد.سري به معني آره تكون دادم

_خيل خب حالا ميگم كي چطور بازي كنه

اسلحه رو ،رو شقيقه ي عليرضا فشار داد

_خشاب اسلحه ات رو در بيار و هر كدوم رو به يه سمتي بنداز

چند ثانيه مكث كردم و بعدآروم خشاب اسلحه در آوردم و هركدوم به يه سمتي پرت كردم.دوباره پيروزمندانه خنديد

_زانو بزن

نگاهش كردم

_نشنيدي چي گفتم؟

دوباره سري تكون دادم و زانو زدم رو زمين ...شكستن من مهم نبود مهم جون عليرضا بود

_حالا مي خواي چيكار كني؟

لبخند حرص داري زد

_ما ميريم و پسرتم با خودمون مي بريم چون پسرت يه برگه برنده است و ضامن آزادي ما

دستي به صورتم كشيدم

_ببين من ميگم بچه ها كاري باهاتون نداشته باشن فقط پسرم رو ول كن خب؟

مرد اومد سمت فريد

_نمي تونن هم كاري داشته باشن جناب سرگرد

رو كرد سمت فريد

_زيب سويشرت اين توله كوچولو رو پايين بكش

فريد كاري كه مرد گفت رو انجام داد.با چيزي كه ديدم دنيا دور سرم چرخيد زير لب فقط تونستم زمزمه كنم

_ياابوالفضل

فريد نگاهي به شكم عليرضا كرد و قهقه زد

_جـــون چه كردي ماني خان

حالم از خودم به هم مي خورد كه نمي تونستم براي تنها ثمره ي زندگيم كاري بكنم.ماني ريموتي از جيبش بيرون كشيد و گرفت سمتم

_مي دوني اين چيه؟

تنها با نفرت نگاهش كردم

_آهان نمي دوني؟اين يه چيز خيلي كوچولوئه با قابليت بزرگ مثلا من اگه اين دكمه رو فشار بدم تيكه هاي توله كوچولو رو از اين ور و اون ور بايد جمع كني

_خفه شو

ماني براق شد تو صورتم و ريموتو تهديد وار تو دستش تكون داد كه يادم نره الان قدرت تو دستاي اونه

_باز زبونت دراز شد كه

جفت دستام رو بالا گرفتم

_خيل خب،خيل خب من ديگه چيزي نميگم

چند لحظه ساكت شدم

_مگه شما يه گروگان نمي خواين هان؟مگه هدفتون دور زدن پليس وفرار كردن نيست؟خب مي تونين به جاي عليرضا منو با خودتون ببرين هوم؟

حضور بچه ها رو حس مي كردم انگاري فهميده بودن كه هيچ چيز طبق نقشه پيش نرفته كه بدون هماهنگي بامن جلو اومدن گرچه فرمانده اي اين عمليات به خاطر حال نامساعد روحيم و حس پدرانه اي كه اسمش احساساتي عمل كردن شده بود،با خود سرهنگ يكتا بود اما قرار بود قبل اومدن بهم خبر بدن

_بهتر اسلحه هاتون رو بندازين و خودتون رو تسليم كنيد

ماني ريموت رو بيشتر تو دستش فشرد و به فريد نزديكتر شد ...عليرضا داشت ميون دست فريد دست و پا مي زد.فريد به عليرضا تشر زد

_آروم بگير بچه

رو كرد سمت من

_بهتر بهشون بگي كاسه كوزشون و جمع كنن و برن و گرنه...

ادامه نداد و به جاش با چشم تهديد وار بمب وصل شده به شكم عليرضا و اسلحه ي چسبيده به شقيقه اش رو نشون داد.مستاصل سري تكون دادم و ايستادم و به سمت سرهنگ چرخيدم

_قربان

_بزار كارمو بكنم سرگرد

ناليدم

_مي كشنش سرهنگ

مطمئن سر تكون داد

_من نميزارم

داغون بودم و تو اون لحظه كمترين چيز احترام به مافوق بود برام

_اوني كه نميزاره منم نه شما،نميزارم پسرم قرباني بشه،نميزارم يه مو از سرش كم بشه حتي اگه كمترين اتفاق براي خودم مردن باشه

_سرگرد

صداي فريد بلند شد

_سوار بشيد

صداي فرياد هاي خفه ي عليرضا باعث شد بچرخم سمتشون.داشتن به زور عليرضا رو سوار پرادو مي كردن.سرهنگ دوباره دستور ايست داد اما توجهي نكردن فقط لحظه ي آخر ماني قبل از اين كه درو ببنده فرياد زد

_فقط كافيه يكي از شما ها رو ببينم كه پشت سرمونيد اونوقته كه مي بُرم راه نفس اين توله سگو

ماشينشون راه افتادو من مبهوت و شكست خورده به رفتنشون نگاه مي كردم نه پاي رفتن داشتم كه ختم ميشد به مرگ نفسم نه پاي موندن كه مي ديدم دارن همه ي زندگيم رو جلوي چشمام به تاراج مي برن به قول سعدي

_من به دو چشم خويشتن ديدم كه جانم مي رود

با حركت ون سياه يگان ويژه پريدم جلوي ماشين 

دستي به گلوش كشيد و هيچ حرفي بلند شده و با شونه هايي كه حس مي كردم خم شده و صلابت و ايستادگي قبل رو نداره ،از در بيرون رفت.دستم رو از پشت گوشم تا زير گردنم كشيدم و فكر كردم آخر ماجراي اون طفل معصوم چي شده؟

***

اميرسام:

با كشيده اي كه يه طرف صورتم رو سوزوند چشم باز كردم و گيج سر فروافتاده رو سينه ام رو بلند كردم

_فكر كردي اومدي هتل هيلتون* ؟

زبون رو لبهاي پرتَرَكم كشيدم اما زبونم مثل يه تيكه استخون شده بود

_راحتم بزار

_چرا؟هنوزبازي شروع نشده خسته شدي؟

دوباره دست كشيد رو انگشتاي بي ناخونم ....دردش كم نشده دوباره اوج گرفت .پردرد چشم بستم و لب بالام رو ميون دندونام فشار دادم تا خفه كنه صداي ناله ام رو

_مي دوني ...

موهام رو ميون مشتش گرفت و كشيد

_از آدماي سرسختي مثل تو خوشم مياد

دوباره كشيده اي كوبيد همون جاي قبلي

_لذت كارم رو دوبرابر مي كنه

حس مي كردم صورتم سِر شده .سر خم شده ام رو با كشيدن موهام صاف روبروي صورتش نگه داشت

_با يه بازي جديد چطوري؟هوم اينبار فقط خودم و خودت باشيم هان؟

موهام رو با ضرب ول كرد و رفت سمت همون ميز لعنتي...دوباره دستكش دستش كرد و دوباره انبري ميون دستاش گرفت كه با قبلي تفاوت داشت البته تو ظاهر وگرنه تو باطل قرار بود مثل قبلي بهم درد بده و درد

_اوم مثلا با اين يكي از دندونات رو در بيارم

چشماش برقي زد اما انبر رو گذاشت سرجاش و چيز سياهي رو ميون دستش گرفت

_يا نه با اين شوكر بهت شوك بدم ...جالب بايد باشه وقتي تنت از شوك وارده مي لرزه نه؟

دندونام رو هم فشار دادمو از بين همون دندوناي قفل شده غريدم

_تو از يه حيونم كمتري

چرخيد سمتم و شوكر رو عضلات شكمم گذاشت و به ثانيه نكشيد كه جريان وحشتناكي از تنم عبور كرد

***

سرم وحشتناك درد مي كرد و تنم بي حس و كرخت بود.دست و پاهام از سفتي طناب پيچيده شده دورشون و از تقلاهام براي باز كردنشون دردناك بود و من حتي شمار ساعت ها و شايد روزايي كه اينجا بودم از دستم در رفته بود.حتي روزنه ي كوچيكي تو خرابه اي كه توش اسير بودم وجود نداشت تا لااقل طلوع و غروب خورشيد رو ببينم .با صداي در سرمو به سمت در چرخوندم ...خودش بود ،بعد چند ساعت اومده بود دوباره چه بلايي سرم بياره؟هنوز دردم تسكين پيدا نكرده قرار بود دوباره درد بياد رو دردام.با ديدن ليوان آب روبروم نگاهش كردم.

_بخور

سرمو عقب كشيدم

_نشنيدي ؟گفتم بخور،نترس آبه

پوزخندي نامحسوس گوشه ي لبم جا خوش كرد و سرم رو به جهت مخالف دستاش چرخوندم.

_عادت ندارم از دست خوك صفتايي مثل تو چيزي بگيرم

با ريختن شدن آب سرد رو صورتم ناخواسته هيني كشيدم و قبل از اين به خودم بيام ليوان آب رو پيشونيم شكست و دنيا جلوي چشمام به تاري شب شد

***

هتلهای هیلتون، (به انگليسي Hilton Hotels) یک مجموعهٔ هتلهای زنجیرهای است، که در 1919 توسط كنراد هليتون پایه گذاری شد و امروزه توسط شرکت هيلتون ورلدوايد در لس آنجلس، كاليفرنيااداره میشود. تا سال ۲۰۰۸ تعداد هتلهای هیلتون به ۵۵۳ عدد رسیده بود.

***

***

كيان:

با هول از جا پريدم.گنگ به اطراف نگاه كردم...چند بار چشمام باز و بسته كردم و به خونه ي غرق تاريكي چشم دوختم .آهي كشيدم و دستمو به گردن دردناكم گرفتم.نمي دونم كي و چطور رو كاناپه خوابم برد،فقط مي دونم بي خوابي رو ترجيح ميدم به ديدن همچين كابوس هايي. بلند شدن صداي الله اكبر باعث شد نگاهي به ساعت بندازم .رفتم سمت پنجره و بازش كردم تا هواي خونه عوض بشه و شايد كمتر احساس خفگي كنم.دستامو به لبه ي پنجره تكيه دادم و زل زدم به آسمون خالي از خورشيد.يعني الان اميرسام چه حالي داشت؟فكرم رفت سمت چند سال قبل همون سالي كه كوروش پرونده ي پردردسري قبول كرد و باز دودش مثل الان رفت تو چشم اميرسام.صداي آيفون بلند شد ...تعجب كردم !كسي قرار نبود بياد .از آيفون به تصوير ايستاده پشت در نگاه كردم اما روش اونور بود و جز دختر بودنش چيزي قابل تشخيص نبود.گوشي رو ميون دستم گرفتم

_كيه؟

با صداي من سر دختر چرخيد اين ور

_بيا تو

قفل درو زدم و سحر با تكون دادن سر در رو هول داد و وارد شد .در ورودي رو باز گذاشتم و رفتم تو آشپزخونه...ابدا حوصله ي مهمون داري نداشتم اما مهمون بود و احترامش واجب .سماور از وقتي عزيز اينا رفته بودن خاموش بود و منم سه ساعت حوصله پر كردنش و نداشتم پس كتري رو گرفتم زير آب

_سلام كيان

كتري رو گذاشتم رو اجاق گاز و دنبال كبريت گشتم

_سلام خوبي؟

كبريت رو كابينت ديدم

_ممنون تو خوبي؟تنهايي؟

از رو كابينت چنگش زدم و زير كتري رو روشن كردم

_منم خوبم...آره تنهام

كبريت نيمه سوخته رو پرت كردم تو ظرفشويي و چرخيدم سمت سحر.لبخندي زد

_بي مونس و بي همدم و بي رفيق وجفت

لبخندش رو هر چند بي جون جواب دادم

_خيام؟

دستش رو تو هوا تكون داد و لحنش رو مثل من كرد

_خيام

دستاش رو آورد جلو

_بيا اينو مامان فرستاده

به ظرف غذاي تقريبا بزرگ ميون دستش نگاه كردم

_چيه؟

لبخندي زد

_هموني كه دوست داري

ظرف ميون دستم گرفتم و درش رو برداشتم.با ديدن آش رشته لبخند كم رنگي رو صورتم نشست

_بمب تركيده اينجا؟

پيراهن منو از رو كاناپه كنار زد و نشست و پا روي پا انداخت.روبروش نشستم و دستام رو از باز كردم و تكيه دادم به پشتي صندلي

_دوتا مرد تنهاو درگير ...بيشتر از اين انتظار نميره

خنديد

_اميرسام كجاست؟

اگه نمي پرسيد جاي شك داشت.قلبم به يكباره پردرد شد.واقعا اميرسام كجابود؟كاش مي دونستم

***

اميرسام:

سرم به شدت منگ بود و چشمام انگار با چسب به هم چسبيده بود كه قدرت باز كردنش رو نداشتم .چشمامو تو كاسه چرخوندم و چشمامو نيمه باز كردم.همه جا رو تار ميديم ولي مي تونستم تشخيص بدم اونجايي كه هستم همون اتاق نمور قبل نيست .چند بار پلك زدم و با دقت به اطراف نگاه كردم.يه اتاق تقريبا بزرگ كه خالي خالي بود فقط يه فرش نيمه كهنه رو زمين پهن بود.به ديوار سمت چپم نگاه كردم يه پنجره بود .با دقت به بيرون نگاه كردم هوا كاملا تاريك بود ...پس شبه.سرم تير كشيد سعي كردم دستم رو بالا بيارم كه متوجه شدم دست راستم به تاج تخت فلزي زوار در رفته اي كه روش دراز كش بودم،بسته است.دست چپم رو بالا آوردم و روي پيشوني دردناكم گذاشتم .يه قسمت از پيشونيم ورم كرده بود و حس مي كردم قسمتي برآمدگي خاصي داره كه احتمالا بخيه بود.در اتاق باز شد نمي دونم چرا چشمامو بستم.صداي خش خش ساييده شده شلوار فرد هر لحظه نزديك تر ميشد تا اينكه كنارم توقف كرد.حس كردم رو صورتم خم شده.انگاري با كسي از طريق يه وسيله ي ارتباطي صحبت مي كرد

_هنوز بي هوشه قربان

آروم تابي به پاهام دادم.باز بود...فكري به ذهنم خطور كرد.چشمامو باز كردم داشت قامتش رو راست مي كرد كه با يه حركت پاهامو بالا آوردم و انداختم دور گردنش.چشماش گشاد شد و خواست حركتي بكنه كه چرخي به پاهام دادم و گردنش همراه با پاهام چرخيد ...صداي شكستن گردنش گوش خراش بود.چشماش بسته شد و وزن سنگينش رو تنم افتاد.نفسم داشت بند مي رفت به زحمت با يه دست سعي كردم از روي خودم پسش بزنم

_لعنتي خرسي تو يا آدم؟

با هن و هن و كمك پاهام از رو خودم كنارش زدم .صداي افتادنش تقي ميون نفس نفس زدنام كرد .زبون رو لباي خشكم كشيدمو دست آزادم رو سمتش دراز كردم ...دستم به سختي بهش مي رسيد ...بيشتر خودمو سمتش كشيدم...مچ دست راستم به شدت درد مي كرد اما مهم نبود.دستم رو تو جبيش فرو كردم ،چيزي نبود .جيب پيراهن،كتش و در آخر به سختي شلوارش .داشتم نااميد ميشدم كه تو جيب راستش دستم به جسم كوچيكي برخورد كرد .جسم روميون مشتم گرفتم و دستم رو از جبيش بيرون كشيدم.مشتم رو باز كردم و با ديدن كليد دستبند لبخندي روي لبم نشست

_الهي شكرت

كليد رو تو قفل دستبند چرخوندم و با آزاد شدن دستم لبخندم وسعت گرفت .مچ دستم رو ماليدم وسريع از تخت پايين پريدم و به سمت مرد رفتم.دوباره گشتمش .يه چاقو كه با حايل به مچ پاش وصل بود و يه اسلحه كمري .هر دو رو برداشتم،چاقو رو تو جيب شلوارم گذاشتم واسلحه رو تو دستام گرفتم.آروم به سمت در قدم برداشتم از در به بيرون نگاه كردم.يه راهروي نيمه تاريك روبروم بود .با احتياط يه نگاه به اطراف انداختم با ديدن سايه اي كه از پيچ راهرو گذشت سريع سرمو داخل آوردم و پشت در پنهون شدم

_سيا كجايي تو چرا جواب نميدي؟

همزمان درنيمه باز رو كامل باز كرد .فكر كنم نگاهش به جسم بي جون همون سيا نام افتاد كه سريع وارد اتاق شد

_سيا،سيامك

دستش رو گذاشت رو نبضش

دستش رو رو جسم كوچيك تو گوشش گذاشت

_قربان پسره فرار كرده ...سيامكم بي هوشه ولي نبضش خيلي كنده

صداي نحسش به گوشم رسيد

_هنوز تو ساختمونه

بايد فرار مي كردم تا قبل از اين كه منو ببينه .از پشت در بيرون اومدم...

نفس عميقي كشيدم و شروع كردم به دويدن اما هنوز از آستانه ي در خارج نشده بودم كه زير پام خالي شد و رو زمين فرود اومدم .چونه ام به چار چوب فلزي در خورد و باعث شد آخم به هوا بره .حس مي كردم چونه ام خورد شده.دستي با خشونت موهام رو ميون دستاش گرفت و سعي كرد با كشيدن اون بلندم كنه .جفت دستام رو روي مچ يكي از دستاش گذاشتم و هر كدوم رو به سمتي چرخوندم ...ناله اي كرد و دستاش از موهام كنده شد از فرصت استفاده كردم و به سمتش چرخيدم .عصباني،با صورتي سرخ داشت دستش رو مي ماليد.پاش رو آورد بالا كه زير پاش رو خالي كردم و با يه حركت سريع خودم رو از زمين كندم و قبل از اين كه از جاش بلند بشه نشستم رو شكمش و اسلحه رو شقيقه اش فشردم...

_به اون رئيس قاتلت بگو امير سام گفت:من هموني شيريم كه دوست داره بميره اما بيرون از قفس نه زنده باشه و توي قفس

درد چونه ام كلافه ام كرده بود ...نگاهي به چشماي سرخ و پوزخند پرتمسخر گوشه ي لبش انداختم

_خيلي بچه اي

اسلحه رو بردم بالا و كوبيدم رو شقيقه اش آخي گفت و از حال رفت .سريع بلند شدم و بعد نگاهي به راهرو شروع به دويدن كردم ...به نظرم اينجا يه چيزي مشكوك بود ...تمام راهرو پر بود از دوربين و اون كثافتم مي دونست كه من مي خوام فرار كنم و از طريق اين دوربينا هم مي ديد من كجام پس چرا كسي نبود؟چرا نمي اومدن سراغم؟مطمئنن همه ي اينا نقشه بود براي بازي دادنم ...شايد همين الان پشت مانيتور دوربينا نشسته بود و داشت به ريش نداشته ي من مي خنديد .به پله ي روبروم نگاه كردم و با احتياط از اون بالا رفتم ...پاگرد رو رد كردم و دوباره پا تو پله ها گذاشتم .روشنايي پله ها بيشتر شده بود ...حالا مي تونستم خونه ي بزرگ روبروم رو ببينم ...خونه تمام مبله بود و كاملا با سليقه چيده شده بود ...وقت فكر كردن به اين حرفا رو نداشتم.نگاهم رو دورتا دور سالن چرخوندم براي پيدا كردن در ورودي .با ديدن در بزرگ كه تقريبا روبروم بود پا تند كردم سمتش.رسيدم كنارش و دنبال دستگيره گشتم اما در هيچ دستگيره اي نداشت.اين درم مثل در اتاقي كه توش زنداني بودم هنسيكروريتي بود .با پا كوبيدم به در

_لعنتي

احمقانه دست گذاشتم رو جاي رمز ...صداي بوق ارور كه بلند شد،آهي كشيدم و حماقتم رو به فحش كشيدم.با صداي دستهايي كه به نشانه تشويق به هم مي خورد سر چرخوندم ...صداي تشويق نبود صداي تمسخر بود براي حماقت من ...پر نفرت نگاهش كردم كه تكيه داده بود به ديوار و جفت دستاش رو حالا فرو كرده بود تو جيبش و با لبخندي كه نشانه ي پيروزي بود نگاهم مي كرد

_براووو،از تلاشت خوشم اومد اما شير تو قفس ،محكوم به تو قفس بودن حتي اگه نخواد

پر صدا خنديد ...دندون قروچه اي كردم

_مي كشمت عوضي

خيز برداشتم سمتش

_نچ نچ نچ

قدم اولم به زمين نرسيده جفت دستام اسير دستاي مردايي كه شد كه تا چند دقيقه قبل سالن از حضور نحسشون خالي بود...يكي اسلحه رو از دستم بيرون كشيد و دست كرد تو جيب شلوارم و چاقو رو برداشت و پوزخندي نثارم كرد 

صداي انعكاس كفشش و لبخند گوشه ي لبش برام عذاب اليم بود ...تقلا كردم براي آزاد كردن دستام از دست اون دوتا گل چماق اما نتيجه اش عكس اون چيزي كه شد كه مي خواستم،زيادتر شدن فشار دستشون دور دستام ...رسيد روبروم و چنگ انداخت ميون موهام

_مي خواستي فرار كني؟

پوزخندي زدم و عميق تو چشماي آبي رنگش نگاه كردم.لبخندش پررنگ تر شد و ناغافل كوبيد زير دلم ...خم شدم و ناله كردم

_اما نمي دونستي كه فرار از دست من ممكن نيست

نفسي گرفتم و بي توجه به درد زير دلم حرف دلم رو فرياد زدم

_چرا؟

موهامو كشيد و سرمو بلند كرد و صاف مقابل صورتش نگه داشت

_چي چرا؟

لپم رو از داخل به دندون گرفتم و رها كردم

_چرا منو زنداني كردي ؟

انگشت شستش رو گوشه ي لبش كشيد

_مگه بهت نگفتم؟

تكوني به سرم دادم تا شايد موهام از دستش آزاد بشه

_نچ ،باور نمي كنم كه قاتل حرفه اي مثل تو كه بدون نشون اون طور بي رحمانه آدم مي كشه واسه يه همچين دليلي آدم بدزده

لبخند از لبش پر كشيد و با ضرب موهامو ول كرد

_بهتره خفه شي

دوباره ضربه و اين بار شديد تر از قبل ...آخي گفتم و سعي كردم نفس بكشم

_ببرينش

نفس بريده پوزخندي براي بيشتر كردن حرصش زدم

_چيه؟...حر..حرفم...د...درست...

نذاشت جمله ام كامل بشه و فرياد زد

_نشنيدين؟

مردا فشاري با بازوم وارد كردن و كشيدنم سمت جايي كه ازش اومده بودم به اميد بيرون رفتن و فرار از اين جهنم مجسم اما انگار سوختن قسمتم بود كه نشد روشنايي روز رو دوباره و بيرون از اين جهنم ببينم...گوشه ي لبم بالا رفت .راستي چند روز بود نگاهم طلوع و غروب خورشيد رو نديده بود؟چند روز بود نگاهم به نگاه كيان گره نخورده بود ،برادرانه خرجم نكرده بود؟مامان و بابا چي ؟چند روز ميشد كه صداشون رو نميشنيدم ؟غرغراي و توصيه هاي بابا و دلنگروني هاي مامان؟...دوباره همون زير زمين و همون اتاق نمور ،همون ميز كذايي و همون دست و پاي بسته

رفتن و در پشت سرشون بسته شد

_چرالعنتي؟چرا ؟

پاهاي بسته ام رو كوبيدم رو زمين و چشم بستم تا نبينم پنجره ي براي ديدن نيست

***

كيان:

-استوار مطمئني چيزي نديدي؟

نگاهش رو بين منو و بنيامين گردوند

_بله قربان...گفتم كه من نديدم كسي وارد اتاقتون بشه

كلافه دستي ميون موهام كشيدم

_اون سي دي بال كه در نياورده بياد تو اتاقم ؟بايد يكي آورده باشدش يانه؟

سري تكون داد

_چي بگم قربان؟

بنيامين خطابش قرار داد

_ديروز پستي چيزي نيومد اينجا؟

باز اظهار بي اطلاعي كرد

_نه ...ولي قربان اگه اومده باشه احتمالا نگهبان دم در بدونه

بنيامين كف دستش رو به رون پاش كشيد

_برو نگهبان رو خبر كن بياديا نه خودت بپرس خبرشو بده

اطاعتي گفت و بعد احترام خارج شد

_بعيد مي دونم با پست فرستاده باشدش ...باهوش تر از اين حرفاست كه دم به تله بده

بنيامين سري براي حرفم تكون داد

_تو هم به چيزي كه من فكر مي كنم فكر مي كني؟

زبونم روي رديف دندونام كشيدم

_متاسفانه بله...احتمالا يه جاسوس اين كارو براش كرده

دست بنيامين مشت شد از حرفم

_بايد حسابي حواسمون رو جمع كنيم

فقط سري براش تكون داد

_مي دونين قربان...حالم اصلا خوش نيست...نامرد حتي نذاشته صداش رو بشنوم...از اون ور برادرم و زن داداشم نگرانن و هر وقت زنگ مي زنن با هزار دروغ مي پيچونمشون ولي بچه كه نيستن مي فهمن يه چيزي درست نيست...آخرش مجبور شدم بگم آنفولانزا گرفته و اون قدر بي حاله كه نميتونه صحبت كنه

نفسي گرفتم

_مي دونين ديشب كه داشتم اين دروغ رو سر هم مي كردم آرزوم چي بود؟اين كه كاش امير سام آنفولانزا داشت اما گير اون قاتل بي رحم نيوفتاده بود...مي دونم هدفش آزار منه ولي نمي دونم مي خواد با اميرسام چي كار كنه؟

بينامين بلند شد و كنارم نشست ...دستش رو شونه ام گذاشت و مردونه فشرد

_توكلت به خدا باشه

نگاهش كردم

_وقتي عليرضا دست اونا بود چيكار كردين؟

تلخندي زد

_كاش مي تونستم كاري كنم

خيلي راحت ميشد پشت اين غرور غبار غم رو ديد...انگار مغرور بودن رو بازي مي كرد تا غم بازيش نده...تا محكم بودن رو تمرين كنه...

_وقتي ماشينشون داشت دور ميشد و من بين رفتن و موندن مردد بودم...

صداي در و باز شدنش مانع ادامه ي حرفش شد

_عذر مي خوام قربان از سربازي كه اون روز نگهباني مي داد پرسيدم ...هيچ پيكي اون روز به اداره نيومده بوده

بنيامين سري تكون داد

_خيل خب مي توني بري

در كه پشت سر استوار بسته شد بنيامين عزم رفتن كرد

_نمي خواين...

دستش رو تو هوا تكون داد

_بعدا ميگم الان نه...نمي دونم چرا نمي تونم الان بگم

سري تكون دادم

_دركتون مي كنم قربان

_نمي دونم سرگرد چرا به تو اعتماد كردم و دارم حرفاي دلم ...درداش رو با تو درميون ميزارم ...شايد چون وقتي ميگي دركم مي كني واقعا دركم مي كني نه فقط شعاري و در حد يه حرف براي آروم كردن طرف مقابل ...هم درد كه باشي ...

ادامه نداد و سكوت كرد

_كلي كار دارم بايد برم

_به سلامت قربان

صداي بسته شدن در كه بلند شد من موندم و افكار پريشونم ...

_يه قاتل بي هيچ نشوني...يه جاسوس كه گزارش كارهاي ما رو به قاتل ميده ...يه گروگان دست اونا كه جونم به جونش بنده ...دستاي خالي ما...

ديگه چي كيان؟كلكسيون بدبختي هاي اين چند وقتت تكميله ديگه نه؟دستي به صورتم كشيدم و يا علي گويان بلند شدم براي گرفتن وضو...از اتاق خارج شدم و سلانه سلانه راه سرويس بهداشتي رو در پيش گرفتم...وضو گرفتم و چند مشت آب سرد به صورتم پاشيدم براي كم كردن التهاب درونم...از سرويس بيرون اومدم و قدم سمت اتاقم گذاشتم .حواسم پيِ بي حواسي هاي اين چند وقت بودكه با تنه ي شخصي تلو تلو خوران ايستادم ...سروان كيهان خم شده بود و تند تند و باعجله برگه هاي ولو شده روي زمين رو تو پوشه مي چپوند

_معذرت مي خوام قربان ببخشيد

خم شدم و خواستم برگه اي رو بردارم كه از زود از زير دستم كشيدش...متعجب نگاهش كردم

_اشكالي نداره سروان اتفاقه مي افت...

با ديدن عكس يكي از مقتولاي پرونده ناقوس مرگ جمله ام رونيمه كاره رها كردم

_اين پرونده دست تو چيكار مي كنه جناب سروان؟

با صداي قاطعم سر بلند كرد.توي چشماش درياچه ي خون بود

_بله؟خ...خب من مي خواستم...

ايستادم و دستام رو فرو كردم توي جيبم و منتظر توضيحش شدم

_مي شنوم

پرونده رو تو دستاش گرفت و ايستاد

_من كنجكاو بودم اين پرونده رو ...

ناخودآگاه گوشه ي لبم بالا رفت

_تو، توي گروه حل اين پرونده نيستي؟دليل نداره بخواي بخونيش...بعدم دليلي نداره بدون گرفتن اجازه از من وارد اتاقم بشي و باز بدون اجازه پرونده رو برداري ...درست نميگم؟

_د...درسته قربان

حق به جانب و قاطع ادامه دادم

_پس بايد يه دليل قانع كننده براي اين كارت داشته باشي؟

پرونده زير مشتاي لرزونش داشت له ميشد

_من...من كه گفتم قربان

يه دستم رو از جيبم بيرون كشيدم و مسير اتاقم رو نشونش دادم

_بيا اتاقم سريع

چشماش دو دو مي زد تو صورتم ...با پشت دست عرق گوشه ي شقيقه اش رو پاك كرد و پشت سرم راه افتاد

***

تق تق تق ...صداي نوك كفشش كه مدام ،پراسترس به سراميك ها مي خورد اعصابم رو خورد كرده بود ...

_نكن

از تحكم صدام حركت عصبي پاهاش متوقف شد و زل زد به چشمام اما به ثانيه نكشيد كه نگاهش رو دزديدو شروع كرد به جويدن پوست لبش

_خب توضيح بده

دستش رو به لب قرمز شده اش كشيد و ترسان نگاهم كرد

_چي رو قربان؟

سعي كردم خونسرد برخورد كنم

_همه چي رو ...مو به مو...جز به جز

زبون روي لبش كشيد

_من...من چيزي نمي دونم قربان ...برداشتن پرونده ام فقط...فقط

كف دستم رو به معني بسه نشونش دادم

_دروغ تحويل من نده ...لطفا

دستي به پيشونيه عرق كرده اش كشيد

_من درو...دروغ نگفتم ق...قربان

ناخواسته پوزخندي زدم

_سروان كيهان من سرگرد ميلانيم خوب بهم نگاه كن ...ببين كي مقابلت نشسته بعد دروغ بگو ...اونقدر تو اين سالها بازجويي كردم ...اونقدر آدماي مختلف اومدن زير دستم و رفتن كه بهتر از يه روانشناس مي تونم آدمي كه راست ميگه رو از آدمي كه دروغ ميگه تشخيص بدم...

پوزخندم رنگ گرفت دوباره

_استرس يه آدم ناشي رو از خونسردي يه آدم كار كشته ...پس سعي نكن بهم دروغ بگي

چشماش دو دو مي زد تو صورتم

_من پرونده رو برداشتم تا نگاهي بهش بندازم به هرحال محافظ برادر زاده اتون تو خونه ي امن من بودم

كف دستام رو كوبيدم رو ميز و نيم خيز شدم

_گفتم بهم دروغ نگو

از صداي بلندم و تق بلندتر ميز شونه هاش تكون خورد

_دروغ نگو ...محافظ؟تو حتي نتونستي يه شب مراقب امير سام باشي ...حتي نتونستي مقابله اون آدما بايستي...تو سروان اين مملكتي يا يه آدم معمولي كه خيلي راحت يه عده آدم ريختن تو خونه ي امن و بدون اين كه آب از آب تكون بخوره امير سام رو دزديدن و شما رو بي هوش تحويل من دادن...

_گف...تم... ك...كه قربان

انگشت اشاره ام رو گرفتم جلوي بينيم

_هيس...

ترس خورده فقط نگاهم مي كرد...نمي دونم كي شدم آتشفشان و فوران كردم يا نه شدم دريا و طغيان كردم مهم اين بود كه مغزم الان و تو اين لحظه داشت به چيزهايي توجه مي كرد كه خيلي قبل تر بايد اين كارو انجام مي داد ...چيزي كه تو ذهنم بود آزار دهنده بود.نبايد بي گدار به آب مي زدم بايد دست پر مقابل سروان مي نشستم و صحبت مي كردم.

_ مي توني بري

از تغيير يك باره ام جا خورد جوري كه انگار به گوشهاش شك كرد

_بله قربان؟

نشستم رو صندلي و دستام رو تو هم قلاب كردم

_ مگه نميگي فقط يه كنجكاوي ساده بود؟

سري تكون داد

_ب...بله قربان

_سخته اما باور مي كنم ...سعي كن ديگه بي اجازه وارد اتاق مافوقت نشي چون دفعه ي بعد توبيخ مي خوري

بلند شد و باشونه هاي خم شده مقابلم ايستاد

_ببخش من اين روزا نگران اميرسامم زود از كوره در رفتم

نگاهم خورد به سيب گلوش كه بالا و پايين شد ...سنگين و پربغض ...درك مي كردم اين تكون خوردن رو وقتي بغض فرو مي خوردم از غم نبود اميرسام

_سروان...

به چشماي خيسش نگاه كردم...چشم درشت كرد تا اشك از كاسه ي چشمش فرو نريزه

_بچم فقط شش ماهشه

متعجب نگاهش كردم و اون اشك از چشمش فرو ريخت

_چي ميگي؟

لب پايينش رو به دندون گرفت و فشارداد و با يك هوف بلند رهاش كرد

_مجبورشدم...يعني مجبورم كردن؟

گيج و هاج و واج مونده از حرفاش با دست صندلي رو نشونش ميدم

_برو بشين درست حرف بزن ببينم چي ميگي؟

بادرد سر تكون دادو با قدمهاي نامطمئن رفت و نشست

_خب مي شنوم

انگشتام رو تو هم قفل كردم و گذاشتم رو ميز و منتظرم اين معادله ي چند مجهولي رو برام حل كنه...آهي كشيد و صداي چيريك چيريك شكستن انگشتاش بلند شد

_عصر همون روزي كه آقا اميرسام رو برديم خونه ي امن با شماره ي همسرم باهام تماس گرفتن ولي اوني كه پشت خط بود همسرم نبود يه مرد غريبه بود كه در ازاي آزادي همسر و بچم اميرسام رو مي خواست ...

مكثي كرد و نفسي گرفت

_خب...خب نمي دونستم چيكار بايد بكنم...يه طرف همسر ودخترم بودن و يه طرف شغلم و جون يه آدم بي گناه كه معلوم نبود مي خوان چه بلايي سرش بيارن...

چند لحظه چشم بستم تا به خودم و افكارم مسلط بشم ...عصبي دستي به لبام كشيدم تا هوار نكشم

_خب مي تونستي ما رو در جريان بزاري

دستي به گلوش كشيد

_خواستم قربان اما ترسيدم ...اگه...اگه خدايي نكرده بلايي سر اونا مي اومد ...من نمي تونستم تا آخر عمر خودمو ببخشم

پوفي كشيدم و فرياد زدم

_بد كردي سروان ...خيلي بد ...ما به عوام ميگيم بهمون اعتماد كننن اون وقت مامور خودمون ...

ادامه ندادم و به جاش سري به تاسف براش تكون دادم

_ادامه اش رو بگو

زبون روي لب كشيد

_اونشب آدرس رو براشون فرستادم و شرايط رو براشون مهيا كردم...سروان رو با ليوان آبميوه مسموم بي هوش كردم ...البته مقدارش اونقدر كم بود كه شك نكنه به اين كه بي هوش شده ...بعدم كه اونا اومدن

كف دستم رو نشونش دادم تا سكوت كنه

_اونا چند نفر بودن

نگاهي پرشرم بهم كرد و زود نگاهش رو دزديد

_فكر كنم چهار نفر بودن

سري تكون دادم تو برگه ي ريز دستم ياداشت كردم

_دوربينا چي؟

عصبي دستي ميون موهام كشيدم

_فرستادن يه ويروس كه چند دقيقه اي كار سيستم رو مختل كنه كار چندان سختي نبود

پر شماتت نگاهش كردم كه خجل سر به زير انداخت...غريدم

_خب بقيه اش

خيلي سعي مي كردم به اعصاب خودم مسلط باشم تا كامل برام حرف بزنه

_خب اونا ...اونا اومدن و برادر زاده اتون رو بي هوش كردن و بعد دست و پاش رو بستن گذاشتن تو صندوق عقب ماشين

دستام مشت شده بود و احتمال مي دادم هرآن دندونام از فشار وارده خرد بشه

_پلاك ماشين؟

از قاطعيت لحنم جمع و جورتر نشست و سرش رو به يقه چسبوند

_نديدم... يعني پلاكش رو مخدوش كرده بودن

لبام رو پر حرص بهم فشردم ومنتظر نگاهش كردم تا ادامه بده

_دوتا شون اومدن سمت ما و دست و پاهاي جفتمون رو بستن وگفتن براي اين كه سرگرد شك نكنه تو ،دخلي تو اين ماجرا داشتي اين كار لازمه ...خب اونا آدمي نبودن كه دلشون برام بسوزه

پوزخندي زد و ادامه داد

_و از سر خير خواهي بخوان مشكلي برام پيش نياد

ابرو درهم كشيدم پرسيدم

_پس چي؟

آهي كشيد

_اميرسام در مقابل زنم ...جاسوسي در مقابل آزادي بچم

با دست شقيقه هام رو فشار دادم

_يعني بچت...

فقط سر تكون داد...اعصابم اونقدري خرد بود كه دودستي كوبيدم رو ميز و بي توجه به صداي ناهنجارش غريدم

_احمقي احمق

حنجره ام سوخت از هوار بلندم و نگاه پرشرم سروان فقط رو ميز و پرونده هاي پخش و پلا شده گشت

چند بار عصبي طول و عرض اتاق رو طي كردم و برگشتم سمت سروان و روبروش ايستادم ...بلند شد و زير به زير منتظر شد ...انگشت اشاره ام رو گرفتم سمتش

_سروان،سرگرد كيان ميلاني نيستم اگه از كار معلقت نكردم

پوزخندي زدم

_البته اگه اخراج نشدي

نگاهش هنوز رو سراميك هاي كف اتاق مي گشت...باز صداي در عصبي پشت كردم به سروان...سر استوار ترسيده از لاي در داخل اومد

_ق...قربان اتفاقي افتاده؟

با دست راه خروجي رو نشون استوار دادم

_نخير ...بفرماييد بيرون

بي توجه به صداي چشم گفتن و پا كوفتنش چرخيدم سمت سروان ...نشنيدن صداي بسته شدن در باعث شد همون طور رو به سروان داد بزنم

_ در...استوار

صداي تق بسته شدن در كه بلند شد نگاهم رو دوختم به سروان

_چيزي ديدي؟چيزي كه به دردمون بخوره؟

فقط سر تكون داد به معني آره

***

صداي برخورد كفشش كه عصبي به پاركتها مي خورد و پوفهاي عصبي رو ميشنيدم اما تمام حواسم به سروان بود كه داشت براي مامور بخش چهره نگاري ،صورت مردي رو كه قبل از رفتن نقاب از صورت برداشته بدون اين كه بدونه هنوز همكارش سروان رو بي هوش نكرده

_همينه قربان

به صورت طراحي شده نگاه كردم .بنيامين اومد و ازكنارم رد شد و خم شد سمت عكس روي مانتيور.عكس چاپ شده رو برداشتم و گرفتم سمت پوريا

_بگير سريع سوابقش رو در بيار

عكس رو از دستم گرفت

_چشم قربان

دندونام رو،روي لب بالام كشيدم

_سريع

سري تكون داد و با احترامي از در بيرون رفت

_سروان من به تو چي بگم آخه؟

به طرف بنيامين عصبي چرخيدم و بعد نگاه گذرايي به چهره ي عصبي و برافروخته اش به سروان نگاه كردم كه سرش پايين بود عرق از گوشه ي شقشقه اش راه گرفته بود و از زير چونه اش رد مي شد

_مجبور بودم قربان

بنيامين داندان قروچه اي كرد

_يه مجبوري نشونت بدم

دستي به شقيقه ي دردناكم كشيدم

_قربان بااجازتون من برم اتاقم

سري تكون داد

_برو

احترامي گذاشتم و در خارج شدم و به طرف اتاقم رفتم ...خودمو پرت كردم رو صندلي چرخدار و با پا كيبورد روي ميز رو جابه جا كردم پاهامو رو هم انداختم و نفسم رو يه ضرب رو به سقف شليك كردم.خم شدم و عكس شش نفرمون رو برداشتم.همون عكسي بود كه بعد كلي تفريح لب دريا گرفته بوديم و لبخند رو لبهامون نشون از خوشي حالمون داشت.لبخندي زدم و ياد شيطنت هاي اميرسام افتادم.خاطرات داشت از پا درم مي آورد وقتي اميرسام دست يه قاتل جاني اسير بود و بقيه خانواده ام ازم دور...وقتي از اين شش نفر شاد توي فقط من غمگين بودم .تقه اي كه به در خورد باعث شد از بپرم ...قاب عكس رو سرجاش برگردوندم و دستي زير چشمام كه بي اراده ي من نمناك شده بود كشيدم...

صدامو صاف كردم

_بفرماييد

پوريا داخل شد

_چي شد؟

سري تكون داد كه نفهميدم براي چي يا كي بود

_پرونده اش زيادي بلند بالاست قربان

دستم رو سمت پرونده ي ميون دستش دراز كردم براي گرفتن

_خب مي شنوم 

_بهروز كمالي،بيست و شش سالشه ،متولد همين تهران خودمونه ،پدر و مادرش گويا تو يه تصادف تو جاده ي تهران چالوس كشته ميشن و اين زير دست عموش بزرگ ميشه ...يه عمو كه دست شيطون رو از پشت مي بسته،از دزدي و قاچاق بگير تا آدم كشي..

دستي به چشمم كشيدم

_صبركن ...الان عموئه كجاست؟

_داشتم مي گفتم عموئه وقتي بهروز پونزده سالش بوده اعدام ميشه

با دست اشاره كردم بشينه

_خب بعدش؟

لبخند بي جوني زد

_خوب اينم ميشه همرنگ عموش و از دله دزدي شروع مي كنه ...يه مدتي هم تو كانون اصلاح تربيت بوده و بعد بيرون اومدن از كانون تا يه سالي ازش خبري نبوده اما دوباره روز از نو روزي از نو البته اينباركارهاي بزرگتر مي كنه ...سرقت از بانك...زورگيري و چه مي دونم ...چند باري هم دستگير ميشه و الانم كه يك ماه نيست كه از زندان آزاد شده

دستي به ته ريش چند روزم كشيدم

_آدرسي ،نشوني چيزي كه بشه پيداش كرد

چند ثانيه فكر كرد

_آدرس و نشون خاصي كه نداره ولي ميگن چند باري تو باشگاه هاي بيليارد و بدنسازي ديدنش

سري براي حرفش تكون دادم

_خيل خب،آدرس همينا رو كه داري؟

_بله قربان

ايستادم و كتم رو از پشتي صندلي كندم

_پس چرا نشستي؟

كتم رو پوشيدم و مشغول مرتب كردن يقه اش شدم

_الان قربان؟

بي سيمم رو از رو ميز چنگ زدم

_نه پس وايستا هر وقت گذرمون افتاد اون طرفا يه سري هم به اونجا مي زنيم

هنوز سرجاش ايستاده بود چپ چپ نگاهش كردم

_بدو ستوان

كنارم راه افتاد

_اطاعت

در رو باز كردم

_آدرس ها رو داري؟

كوبيد رو پيشونيش و راه اومده رو برگشت

_حواسم نبود اصلا

برگه ي آدرس ها رو برداشت و راه افتاديم سمت اولين و نزديك ترين آدرس به اداره

***

دستمو جلوي صورتم تكون دادم

_پوف ،اينجا شيره كش خونه است يا باشگاه بيليارد؟

شونه بالا انداخت

_چي بگم والا قربان؟

از چند تا پله اي كه مي خورد به سالن رد شدم و جلوي پيشخون ايستادم

_چي ميل دارين؟

ليوان بزرگ پر از دلستر و يخ رو گذاشت جلوي پسري كه سيگار نيمه سوخته اي گوشه ي لبش بود و منتظر نگاهم كرد دستم رو كردم تو جيب كتم و كارت شناساييم رو بيرون كشيدم

_بوي سيگار اذيتتون نمي كنه؟

با دست با سالن پر دود اشاره كردم و رو يكي از صندلي هاي پايه بلند جلوي پيشخون نشستم

_عادت كردم ديگه

دستمال دستش رو،روي پيشخون كشيد

_نگفتين چي ميل دارين؟

دقيق نگاهش كردم .بيشتر از سي بهش نمي خورد...چهره ي خوبي داشت اما اندامش بيشتر به مانكن هاي ايتاليايي مي خورد

_چيزي ميل ندارم يه چند تا سوال دارم

ابروهاش به هم نزديك شد

_سوال ؟چه سوالي؟

ليوان خالي رو از رو ميز برداشت و پشت كرد به من براي گذاشتنش رو ميزي كه چند متر دورتر بود

_آره سوال

دستي دور لبم كشيدم

_شما شخصي به اسم بهروز كمالي مي شناسي؟

برگشت سمتم با گره ي كورتر شده ي ابروش

_نمي شناسم چطور؟

نيشخندي زدم

_ببين آقاي...

دستي لاي موهاش كشيد

_شايانم

سري تكون دادم

_همون ...ببين آقا شايان به نفعته راست و حسيني هر چي مي دوني بگي

عصبي كف دستاش رو گذاشت رو پيشخون و خم شد سمتم

_اولا من چيزي نمي دونم و اين شخصي كه گفتي رو نمي شناسم ثانيا اگه برفرض بدونم و نگم چي ميشه مثلا؟

پوزخندي زد...كارتي رو كه زير دستم بود سُر دادم سمتش و لبخند مسخره اي تحويلش دادم

_چيز خاصي كه نميشه فقط ممكنه مجبور بشم يه دردسر كوچولو به تو و يه دردسر به خودم بدم

يه نگاه به كارت كرد و يه نگاه به من

يه نگاه به كارت كرد و يه قدمي از پيشخون فاصله گرفت

_بازم چيزي يادت نيومد؟

نگاهم كرد

_عرض كردم فردي به اين اسم نمي شناسم

عكس بهروز رو از تو جيبم بيرون كشيدم

_اين عكسو چي؟اينم نمي شناسي؟

عكس رو از دستم گرفت و نگاهش كرد

_خب؟

زبون روي لبش كشيد

_خب...خب گاهي مياد اينجا...

لبخند مضحكي زدم

_مثل اين كه بالاخره شناختي ...خب ادامه اش؟

شونه بالا انداخت

_ادامه نداره

تُن صدام رفت بالا

_ببين بهتره با من بازي نكني و درست و حسابي بگي چي مي دوني ازش؟كي مياد؟چيكار مي كنه؟با كيا نشست و برخاست مي كنه؟

انگشتم رو تهديد وار جلوش تكون دادم

_فهميدي؟

سري تكون داد

_چيز زيادي ازش نمي دونم مثل خيلي از مشتري هاي ديگه گاهي مياد اينجا بيليارد بازي مي كنه و كمي بابعضي از بچه ها گپ مي زنه و ميره همين؟

زير چونه ام رو خاروندم

_بيشتر كيا مياد؟

كمي فكر كرد

_اصولااومدن و رفتنش زمان خاصي نداره ولي بيشتر آخرهفته ها رومياد اينجا اكثر اوقاتم شبا مياد

سري براي حرفاش تكون دادم و بلند شدم ...با دست به پوريا كه داشت به اطراف سالن نگاه مي انداخت اشاره كردم كه بياد ...سري تكون داد و نزديكم شد

_چي شد قربان؟

راه افتادم سمت در و پوريا دنبالم

_چند تا مامور ميزاري شب و روزمراقب اين سالن باشن

پامو گذاشتم رو اولين پله و برگشتم سمت پوريا كه مي خواست پاشو رو پله بزاره ...با ديدنم پاشو گذاشت زمين و منتظر نگاهم كرد

_پوريا پلك نمي زنن ...پشه رد شد گزارش ميدن متوجه اي؟

سري به معني فهميدن تكون داد

_اطاعت قربان

***

یک ژلوفن از بسته ی قرص بیرون کشیدم و همراه آب از گلوی خشکم فرو دادم ...لیوان آب رو گذاشتم رو میز و گوشی ام رو برداشتم و رو اسم پوریا ضربه زدم .بعد خوردن دو بوق جواب داد

_بله قربان؟

نشستم رو صندلی

_چه خبر پوریا؟

_فعلا هیچی قربان خبری نیست

دستی میون موهای درهمم کشیدم

_حواستون رو خوب جمع کنید تنها سر نخ ما همین پسره است

_متوجه ام قربان خیالتون راحت

لیوان رو با دست کنار زدم و برای پاهام جا باز کردم و روی میز پا روی پا انداختم

_خوبه یه ساعت دیگه دو نفر رو می فرستم جایگزین شما بشه

_نمی خواد قربان ما هستیم

_پهلوون خیلی وقته اونجایین خسته این ممکنه خوابتون بگیره

_هر چی شما بگین

نیمچه لبخندی زدم

_مراقب باشین فعلا

_خداحافظ قربان

دکمه ی قرمز گوشی رو لمس کردم و بی حوصله پرتش کردم رو میز ...جفت دستام رو پشت سرم تو هم گره زدم و به آخر این ماجرای هزار تو فکر کردم

***

صدای خش خشی شدیدا رو اعصابم بود و بین خواب و بیداری درد شدیدی رو تو ناحیه گردنم حس می کردم . بی حس و حال دستم رو بلند کردم و گذاشتم رو گردن خشک شده ام و چشمای خسته ام باز کردم ...یه کم چشم گردوندم و متوجه حالت بد خودم،شدم سرم رو تیکه داده به میز خوابم برده و حالا تمام مفاصلم و بدتر از همه گردنم از این حالت بد خوابیدن خشک شده ...با صدای دوباره ی خش خش بی سیم از روی میز چنگش زدم

_به گوشم

_قربان سوژه رویت شد

به سرعت و بی توجه به درد گردنم نیم خیز شدم

_چی؟

_مشخصاتش که خیلی به عکس شبیه همین الان وارد باشگاه شد دستور چیه؟

به سرعت دویدم سمت در

_هیچ اقدامی نکنید من تا چند دقیقه ی دیگه اونجام ...فقط شش دنگ حواستون رو میدین به باشگاه مفهوم بود؟

_بله قربان

_تمام

_تمام

دزدگیر ماشینم رو زدم و با پوریا تماس گرفتم و گفتم به بنیامین خبر بده و در صورت لزوم نیروی کمکی بفرسته.از دیروز عصر که بچه ها اونجا مستقر شدن حکم بازداشت این پسرک دستمه و الان تنها هدفم پرسیدن یه چیزه:امیرسام کجاست؟

_قربان؟

_به گوشم

_قربان سوژه همین الان از باشگاه خارج شد

به سرعتم اضافه کردم فقط دو تا کوچه فاصله داشتم با باشگاه

_با احتیاط و نامحسوس تعقیبش کنید

_دریافت شد تمام

بی سیم رو پرت کردم رو صندلی شاگرد و پام رو بیشتر رو پدال گاز فشار دادم ...باید می گرفتمش اون کلید رسیدن من به امیر سام بود .جلوی باشگاه از سرعتم کم کردم و از بچه ها مختصات جایی رو که بودن رو گرفتم،هنوز خیلی دور نشده بودن ...دوباره به سرعتم اضافه کردم و به ماشین بچه ها رسیدم خیابون نسبتا خلوتی بود و این یه حُسن محسوب میشد

_قربان بهتر نبود تو همون باشگاه دستگیرش می کردیم

دوباره بی سیم رو دستم گرفتم

_نه ریسکش بالا بود و من حتی اندازه یک هزارم درصد نمی خوام ریسک کنم

_بله قربان

_من می پیچم جلوش و شماهم از پشت راهش رو مسدود کنید

_الان؟

_نه این جا راه فرعی داره نمی بینی؟

از همین جا و همین فاصله ی چند متری هم دیدم که سرش به سمت خیابون فرعی چرخید

_دیدمش قربان

_خیل خب صد متر جلوتر کاری که گفتم می کنیم

_مفهوم بود قربان

_خوبه ...تمام

_تمام

از ماشین بچه ها سبقت گرفتم و رفتم کنار ماشین بهروز و نگاهی نامحسوس جوری که شک نکنه به داخل ماشین انداختم .بی خیال داشت رانندگی می کرد و ریتمیک سرش رو با صدای موزیکی که از تو ماشینش می اومد ،تکون می داد.نگاهم رو با نفرت ازش گرفتم و پام رو پدال گاز فشار دادم و ازش سبقت گرفتم و جلوی ماشینش قرار گرفتم و چند متر جلوتر فرمون رو چرخوندم و دستی رو کشیدم ...دیدم که هول شد و دو دستی فرمون رو چسبید و ماشین رو نگه داشت ...صدای وحشتناک ترمز ماشینش اومدو چند لحظه بعد بوی بد لنت و ترمز توی بینیم پیچید .عصبی در ماشین رو باز کرد و پیاده شد

_چیکار می کنی مردتیکه؟مگه از جونت سیر شدی؟

سعی کردم خونسردی خودم رو حفظ کنم .از ماشین پیاده شدم و با نگاه به بچه ها که راهش رو سد کرده بودن فهموندم حواسشون رو جمع کنن

_هوی کری؟با توام ؟

حالا تو چند قدمیم ایستاده بود .یه دستم رو گذاشتم پشت کمرم و سردی فلز دستبند رو میون مشتم حس کردم

_نه مثل این که واقعا کری

دستی رو که تو هوا تکون می داد تو یه حرکت میون مشتم گرفتم و چرخوندم و تکیه اش دادم به کاپوت ماشین و دستبند رو بستم به دستش.فریادش به آسمون بلند شد

_چیکار می کنی عوضی؟

عصبی غریدم

_سعی کن خفه بشی خب؟

به بچه ها که کنارم بودن اشاره کردم که سوار ماشینش کنن.بچه ها هر کدوم یکی از بازوهاش رو گرفتن و بی توجه به تقلاهاش سوار ماشینش کردن...گرفتنش از اونی که فکر می کردم راحت تر بود

***

تند و تند قدم برمی داشتم و فقط می خواستم زودتر برسم به اتاق بازجویی .دستگیره رو پایین کشیدم و وارد اتاق شدم .دوتا از بچه ها پشت مانیتور بودن ،با دیدن بنیامین که دستاش رو از پشت تو هم قلاب کرده بود احترام گذاشتم

_سلام قربان

سری تکون داد

_سلام

قدم برداشتم تا وارد اتاق بشم و از مرد پشت شیشه که دستاش لای موهاش بودو آرنجاش تکیه میز روبروش،سوال کنم و جواب بگیرم و قلب ناآرومم رو آروم کنم ...قلبی که از دلنگرونی یک در میون می کوبه

_سرگرد

با صدای بنیامین و دستش که نشسته بود رو بازوم ایستادم

_بله قربان؟

صداش رو پایین آورد

_سعی کن آروم باشی

چشم رو هم گذاشتم و چشمی گفتم درحالی که مطمئن نبودم بتونم خودم کنترل کنم

نفس عمیقی کشیدم و وارد اتاق بازجویی شدم .از صدای تق در و تق تق کفشام ،از محکم بودن و صلابت قدمام،سرش رو بلند کرد و پر نفرت نگاهم کرد اما من با ظاهری خونسرد صندلی رو عقب کشیدم و نشستم و سعی کردم به خودم مسلط باشم .پرونده ی روی میز رو باز کردم و خودکار رو برداشتم

_خب...اسم؟

سرم رو گرم پرونده کردم و منتظر جوابش شدم...چندلحظه ای طول کشید و بی جواب موندنم باعث شد سرم رو بلند کنم و نگاهش کنم...هنوز داشت با نفرت عمیقی نگاهم می کرد

_پرسیدم اسم؟

خودش رو به جلو مایل کرد

_بهتر نیست به جای پرسیدن اسم من بگی چرا و به چه جرمی اینجام ؟

خودکار رو لای پرونده گذاشتم و دستام رو توهم قفل کردم

_به اونم می رسیم

پوزخندی زد

_هرچه سریع تر برسیم بهتره جناب سرگرد؟

نگاهی به لباس شخصی خودم و نگاهی به بهروز انداختم

_یادم نمیاد راجع به درجه ام به تو چیزی گفته باشم؟

حس کردم خیلی محسوس خودش رو عقب کشید

_خب...خب حدس زدن درجه شما خیلیم سخت نی

سرمو چند بار تکون دادم

_که اینطور...خب بهتره بریم سر اصل مطلب...اسم

_ببین...

صدام از حالت عادی بالاتر رفت

_پرسیدم اسم؟

پوفی کشید

_بهروز کمالی

_شغل؟

_بیکار ،علاف،دربه در

_بعد اون وقت پول ماشین چندمیلیونی زیر پات رو از همین شغل شریف بیکاری در آوردی دیگه؟

انگشت شستش رو گوشه ی لبش کشید

_پس جرمم بیکاریه

جفت دستام رو گذاشتم رو میز و خودم رو کشیدم جلو وغریدم

_نخیر جرم شما آدم رباییه

یکی از ابروهاش بالا فرستاد

_آدم ربایی؟گرفتی مارو...

_درست صحبت کن

عصبی و کلافه شروع کرد به صحبت کردن

_چه جوری به این نتیجه رسیدی جناب سرگرد چون بیکارم و ماشین دارم حتما باید دزد باشم اونم دزدی آدم

_با من بازی نکن

صداش عصبی بالا رفت

_شما داری بازی می کنی ...اصلا شما مدرکی برای اثبات ادعاتون ندارین

این بار من بودم که پوزخند نثارش می کردم

_خیلی مطمئن نباش ...اصولا آدمی نیستم که بی گدار به آدم بزنم

رنگ صورتش چنددرجه روشن تر شده بود و صدای نفساش از حالت عادی خارج شده بود

_یه کاری می کنیم تو به من کمک می کنی و من به تو

عمیق نگاهم کرد

_چه کمکی؟

زبون روی لب کشیدم

_تو به من میگی امیرسام میلانی پسری که چندروز پیش از خونه امن پلیس دزدیدش کجاست ومن هم از قاضی پرونده برات تخفیف می گیرم

با چشمای گرد شده نگاهم کرد و یه دفعه زد زیر خنده و بین خنده هاش با تمسخر خطابم قرار داد

_گرفتی ما رو نه ؟دزدیدن یه آدم اونم از خونه ی امن ...مسخره است ...

با دست به خودش اشاره کرد

_اونم کی ؟من

دیگه کنترل اعصابم اونم تو این شرایط خیلی مشکل بود...صدای خنده هاش با گرفته شدن یقه اش توسط دستای من به یک باره قطع شد 

_بهت گفتم با من بازی نکن و بگو امیرسام کجاست؟

صدای بنیامین تو میکروفن تو گوشم پیچید

_سرگرد

به صدای پرتحکمش توجهی نکردم

_کجاست لعنتی؟

سعی کرد یقش رو از چنگم دربیاره

_من چیزی نمی دونم

دستم مشت شد و خواست بشینه رو گونه اش که صدای عصبی بنیامین دوباره بلند شد

_سرگرد اگه همین الان نیایی بیرون توبیخ کمترین چیزیه که می خوره تو پرونده ات

مشتم تو چندسانتی صورتش توقف کرد .چندثانیه پرخشم ونفرت نگاهش کردم وبعد یک ضرب یقه اش رو ول کردم که پرت شد عقب .عصبی چندبار دستم رو میون موهام کشیدم وبا چندنفس عمیق که هیچ تاثیری تو اعصابم نداشت از اتاق بیرون رفتم

_این بود آروم بودنت

به قیافه ی بزرخیش نگاه کردم اما بی حس وحال تر وداغون تر اونی بودم که عصبانیت بنیامین برام مهم باشه

_تومثلا مامور قانونی؟هان؟

اومد جلوتر

_اگه تو مامور قانونی من باید فاتحه ی این ممکلت رو بخونم

فقط نگاهش کردم

_یه مامور وقتی وارد داشکده افسری میشه ،وقتی اسم یه پلیس،یه مامورقانون،یه حافظ امنیت رو یدک می کشه باید احساسش رو بُکشه می فهمی؟

انگشت اشاره اش رو کوبید وسط سینه ام

_تو حق نداری احساسی عمل کنی،حق نداری مثل لات های چاله میدون شاخ و شونه بکشی و دعوا راه بندازی می فهمی؟

دوباره کوبید وسط سینه ام

_اینا شعار نیست سرگرد ،من سرهنگ دوم بنیامین رنجبران این لحظه ها رو زندگی کردم،من یه بار احساسی عمل کردم و تاوان سختی دادم

زبون روی لب کشید

_تاوان سختی که هنوزم نشده جبرانش کنم

دستی میون موهاش کشید و صدای بلندش تبدیل به زمزمه شد

_دیگه هیچ وقت نمی تونم جبران کنم

سعی کردم به خودم مسلط بشم

_من...من معذرت می خوام دست خودم نبود یه لحظه کنترلم رو ازدست دادم

نگاهم کرد

_از من معذرت نخواه از این به بعد سعی کن خودتو احساست رو بگیری دستت ،احساس که از کنترل خارج بشه میشه خوره ،میشه قاتل جونت

هشدار گونه شد صداش

_مواظبش باش

فقط سری برای حرفاش تکون دادم.به دوتا مامور که ایستاده بودن و ما رو نگاه می کردن اشاره کرد برن بیرون.در که پشت سرشون بسته شد نگاهم کرد

_اگه اون روز جلوی ماشین سرهنگ رو نمی گرفتم،اگه میزاشتم برن هرگز اون اتفاق نحس وشوم نمی افتاد

_پسرتون؟

سری به تایید تکون داد

نامطمئن زمزمه کردم

_مُرد؟

آهش جگر سوز بود

_می خواستن برن دنبالش ولی من نذاشتم نمی خواستم برای پاره ی تنم اتفاقی بیوفته .سرهنگ ومن وارد جدالی شدیم که پیروزش سرهنگ بود .کنارم زدن و رفتن دنبال ماشین اونا اما با فاصله ی چندصدمتری .وقتی همه رفتن و من موندم و چشمای اشکی تازه به خودم اومدم و سوار ماشین شدم و رفتم دنبالشون اما وقتی رسیدم که دیر شده بود

دوباره آه کشید

_خیلی دیر

پشت کرد به من ودستی میون موهاش کشید

_ماشین اون لعنتی ها از جاده منحرف شده بود و بعد برخورد با گاردریل چون سرعتشون زیاد بوده سقوط کرده بودن ته دره .وقتی گاردیل شکسته و ماشین چپه شده رو ته دره دیدم نمی دونم چه حالی شدم ولی انگاری وارد یه خلاءشده بودم ...خالی شدم از زندگی ...دستم رفت سمت گلوم و تلاش کردم برای نفس کشیدن اما فقط زانوهام تا خورد و تنم ذره ای اکسیژن از اون هوای خفقان آور نگرفت ...وقتی به خودم اومدم که جسم پسرم ...جسم خونین و مالینش میون دست های سرهنگ بود و داشت بالا می اومد ...نگاهم فقط به صورت غرق خون علیرضا بود که صدای سرهنگ بلند شد

_آمبولانس خبر کنین سریع

با این حرف انگاری حجم عظیمی از اکسیژن وارد ریه ام شد .علی من زنده بود ...هنوز نفس می کشید که براش درخواست آمبولانس می کرد سرهنگ .به پاهام فرمان دادم برای حرکت ..بلند شدم و دویدم سمت علیرضا که سرش رو زانوی سرهنگ بود.ناباور دستی به صورتش کشیدم

_زنده است سرگرد ...نبضش ضعیفه ولی هنوز می زنه

به صورتش نگاه کردم و اشکی که نمی دونم از اوج استیصال بود یا سر ذوق رو گونه ام چکید ...فقط تونستم یه جمله زمزمه کنم

_ممنون

پدرانه سری تکون داد و شونه ام رو فشرد .علیرضا رو گرفتم تو آغوشم تا وجودش رو،گرمای تنش،داغی نفسهای تبدارش رو حس کنم و باورم بشه که هنوز هست ،که نفس می کشه ونفس میده بهم برای زندگی.آمبولانس رسید و علیرضا رو بردن بیمارستان

سوالی ذهنم رو درگیر کرد

_پس بمب؟

برگشت سمتم

_شکر خدا چاشنی نداشته یعنی فقط برای ترسوندن ما بوده

لبخندی زدم ومنتظر شدم ادامه اش رو بگه

_اونا همه مرده بودن و فقط علی من زنده مونده بود یعنی فریدم زنده بود اما تو آمبولانس تموم کرد

لبخند آسوده ای زدم

_شما که منو ترسوندین جناب سرهنگ ...خداروشکرکه پسرتون زنده وسالم کنارتونه

چندثانیه نگاهم کرد

_زنده آره اما سالم...

به جای ادامه ی جمله آهی کشید

_مشکلی براش پیش اومده؟

سری به معنی آره تکون داد

_تو بیمارستان گفتن وضعش وخیم و واقعا هم همین طور بود،دوبار عمل شد و چندماه توکما بود و وقتی به هوش اومد یه واقعیت تلخ رو فهمید اونم این که دیگه هیچ وقت قرار نیست راه بره

با چشمای پر درد نگاهم کرد و من دلم گرفت برای مظلومیت علیرضایی که مثل امیرسام بی گناه وارد ماجرایی شده بود و تاوان بی گناهیش رو داده بود...فقط تنها آرزوم این بود امیرسام به عاقبت علیرضای معصوم دچار نشه

شونه ام رو فشرد

_من میرم از بهروز بازجویی کنم ...به بچه ها بگو بیان

راه افتادم سمت دربی هیچ مخالفتی.دلم فقط می خواست آدرسی بده که مارو به امیرسام برسونه همین

_اطاعت قربان

بچه ها رو صدا زدم و خودم از پشت شیشه در حالی که دستام رو از پشت تو هم گره کرده بودم و به بنیامین و تسلط و خونسردیش تو اعتراف گرفتن نگاه دوختم

***

امیرسام:

شکمم تو فاصله یک،یک ونیم متری زمینه اما دستام از پشت از سقف آویزونه و من هر لحظه منتظر در رفتن و شکستن مچ دستام و کتفم هستم و این یقین از درد وحشتناکیه که تو این دوناحیه حس می کنم.اگه پاهام رو زمین بود شاید درد کمتر میشد اما پاهام هر کدوم با طناب به یه گوشه اتاق بسته شده و طنابی که از زیر شکمم رد شده دردی به دردام اضافه کرده ومن هنوز نمی دونم و نمی فهمم دارم تاوان کدوم گناه رو پس میدم .این همه عذاب برای یه زهر چشم گرفتن از کیان خیلی زیاده ،خیلی خیلی زیاد.صدای قیژباز شدن در باعث میشه فشار دندونام رو ،رولب پایینم بیشتر کنم و چشمام رو رو هم فشاربدم

_خب،خب،خب حال پسر جسور ما چطوره ؟

دلم می خواست دستام باز بود تا فقط میذاشتمشون رو گوشم و این صدای نحس رو نمی شنیدم

_رنگ پریده ات ولرزش بدن و عرق پیش از حدت که نشونه ی خوبی نیست

مسخره خندید و تکونی به دستای پر دردم داد که باعث شد هوارم به آسمون بلند بشه

_اوه اوه فکر کنم وضعش خیلی خراب باشه .مچت که خیلی کبوده

داد زدم

_خفه شو

موهام رو گرفت و چندبار تکون داد

_هنوز که زبونت درازه

نالیدم

_دست از سرم بردار

دستش رو کشید رو گونه ام و رفت پشت سرم .نمی دیدم داره چیکار می کنه اما صدای زوزه ی شلاق که نشست رو کمرم بهم فهموند چیکار می کنه.اون می زد و من ناله می کردم،اون می زد من از درد هوارمی کشیدم،اون از خوشی قهقهه می زد و من از درد اشکام چکه می کرد رو گونه ام .نمی دونم چندمین ضربه بود که صدای در بلند شد

_قربان

صدای پرت شدن شلاق رو شنیدم اما انگار خیلی دور بود.چشمام سیاهی می رفت و سرگیجه دیونه ام کرده بود .

_چی شده؟

صداها انگار از قعر چاه در می اومد

_یه مشکلی پیش اومده قربان

صداش حس کردم بلند تر شد

_بهت میگم چی شده؟

بسته شدن چشمام باعث شد دیگه نشنوم جواب سوال این شکنجه گر قصی القلب چی شد

***

کیان:

گوشه ی لبم رو به دندون نیش گرفتم و رها کردم

_اگه نمی تونی...

ابروهام به هم نزدیک شد

_می تونم قربان یعنی باید بتونم

انگشت اشاره اش رو روبروم تکون داد

_نمیگم سعی کن به خودت مسلط باشی سرگرد ،بهت دستور میدم می فهمی دستور

سرم رو تکون دادم .مطمئن از تایید من رفت سراغ بچه های نوپو.جلیقه ضدگلوله ای که دستم بود رو تنم کردم و مشغول بستن بندها و چسب هاش شدم .قلبم تو سینه گاهی تند می تپید از این که تو چند قدمی نجات امیرسام بودم و گاهی می لرزید و فرو می ریخت از این که نکنه اتفاقی براش افتاده باشه .

_سرگرد تا نگفتم هیچ اقدامی نمی کنی مفهوم بود ؟

کلافه از تاکید فراوان بنیامین سرم روبه یقه ی پیراهن مشکیم نزدیک کردم

_مفهوم بود قربان

_خوبه

با دست به بچه ها اشاره کرد که از دیوار ویلای خارج شهر ،جایی که بهروز گفت امیرسام رو اونجا زندانی کردن،بالا برن .یکی از بچه ها با احتیاط بالا رفت و چند دقیقه بعد در باز شد .بنیامین که فرمانده ای کل گروه رو به عهده داشت موضع بچه ها رو تعیین کرد و من سمت چپ دیوار ویلا گارد گرفتم و اسلحه ام رو محکم جلو صورتم نگه داشتم

_با احتیاط برین جلو ،حدالامکان شلیک نکنین،اونا گروگان دارن و نجات گروگان برای ما تو اولویتِ مفهوم بود؟

زمزمه کردم

_مفهوم بود

و بعد من صدای زمزمه وار بقیه بچه ها که تو میکروفن وصل به پیراهنشون می پیچید.آروم و با احتیاط جلو می رفتم و چندتا از بچه ها پشت سرم .وسط یه باغ بزرگ یه ویلا نمایان شد .پشت یکی از درختها پناه گرفتم برای سنجیدن موقعیت .دوتا نگهبان کنار استخر با اسلحه کلاشینکف* درحال حرف زدن بودن و هنوز حضور بچه ها رو احساس نکرده بودن

_چیکار کنیم قربان؟

چرخیدم سمت پوریا

_بهتره بی سروصدا کلک اینا کنده بشه

سرشو تکون داد

_چطوری؟

_بهتره از پشت غافلگیرشون کنیم

_خوبه

_من از این سمت میرم تو از اون ور

با دست سمت چپم رو نشون دادم

پوریا اطاعتی گفت و خواست راه بیافته که صداش کردم

_پوریا فقط بی سر و صدا

_چشم قربان

پشت اون دوتا نگهبان به ما بود و همین گرفتنشون رو راحت می کرد .از پشت نزدیکشون شدیم اما درست تو چندقدمیشون پام رفت رو یه تیکه چوب خشک و صدای شکستنش باعث شد برگردن سمت من .زیر لب زمزمه کردم

_لعنتی

فورا اسلحه هاشون رو بالا آوردن و گرفتن سمت من

_تو کی هستی؟

پوریا تو فاصله یک قدمیشون بود و به یکی از بچه ها اشاره می کرد که بیاد کمکش .سعی کردم حواسشون رو پرت کنم تا بچه ها بتونن کارشون رو انجام بدن

_من یه مهمون ناخونده

لبخندی چانشی حرف مسخره ام کردم .اسلحه بچه ها نشست پشت گردنشون

_وصد البته ما

به حرف پوریا نیشخندی زدم . اسلحه ام رو بالا گرفتم

_اسلحه ها رو آروم سُر بدین سمت من

اسلحه ها رو پرت کردن سمت من

_حالا دستا رو بزارین پشت سرتون

کاری که گفتم کردن و بچه ها بعد دستبند زدن فرستادنشون بیرون

_سرگرد مشکلی پیش اومده

قلبم لرزید برای هزارمین بار 

می لرزید صدام

_چی شده قربان؟

_چندتا از نگهبانا حضور ما رو فهمیدن

صدای گلوله ها کاملا بیان گر این قضیه بود

_دستور چیه قربان؟

_شما ضلع جنوبی باغ هستین احتمالا یه دری چیزی اون اطراف باشه .با این سر و صدا ممکنه اصل کاری فرار کنه پس هر چه زودتر خودتون رو برسونین تو و اجازه ندین فرار کنن

_اطاعت قربان

_چندتا از بچه های نوپو میان کمکتون

_فهمیدم

نگاهی به اطراف کردم خبری نبود .البته فقط این طرف،اون طرف و قسمت شمالی اوضاع خیلی خراب بود

_بی سر وصدا ،با نهایت دقت میرین جلو،سعی کنین کمترین تلفات رو داشته باشین

_اطاعت قربان

چندتا از بچه های سیاه پوش نوپو با اسلحه های دراگونف* دستشون رسیدن

_ دستور چیه؟

_میرم داخل اولویت برای ما نجات گروگانه

سری تکون دادن و با گارد مخصوص راه افتادن .با یه بررسی جزیی تونستیم یه در برای وارد شدن به ویلا پیدا کنیم .در باز بود و خیلی راحت وارد شدیم .هرکدوم از بچه ها اسلحه ها رو جلوی صورتشون نگه داشته و به دیوار تکیه داده بودن و منتظر دستور بودن .از کنار دیوار سرک کشیدم .قسمتی از ویلا جلوی دیدم بود و جز دوتا نگهبان که تو هول و ولا بودن چیز دیگه ای دیده نمیشد.به پوریا اشاره کردم ودستم رو جلوی گردنم به معنی تموم کردن کار نگهبانا تکون دادم.سری به معنی فهمیدن تکون داد و همراه یکی از بچه های نوپو رفت سمتشون .پوریا با دست جلوی دهنش رو گرفت و با اون یکی دستش کوبید رو گردنش و جسم بی جونش رو کشید سمت ما . مامور نوپو به خودش زحمت زیادی نداد و با یه پرش و کوبیدن پاش تو گردن نگهبان کارش رو ساخت.تو اون شرایط دیدن قیافه کج و کوله پوریا از این حرکت مامور نوپو باعث شد لبخندی ناخواسته رو لبم شکل بگیره .سریع لبخندم رو جمع و جور کردم

_پخش بشیم بهتره

بچه ها موافقتشون رو اعلام کردن و دوتا دوتا هرکدوم سمتی از ویلا رفتن .پوریا که از بستن دست نگهبانا فارق شده بود کنارم راه افتاد .با دست پله هایی که پایین می رفت رو نشون دادم .آروم آروم در حال پایین رفتن از پله ها بودیم که شنیدن صدایی باعث شد توقف کنیم

_قربان پلیسا اینجان

با شنیدن صدای نحس دیوید اخمام درهم شد

_لعنتی ها ،لعنتی ها

دلم می خواست خفه اش کنم اما جون امیرسام از خفه کردن اون عوضی مهمتر بود .سرم به میکروفن نزدیک کردم

_همه برگردین همون سمتی که بودیم و از پله ها بیاین پایین

شنیدن صدای دوباره همکار دیوید باعث شد به اطاعت گفتن بچه ها بی توجه بشم

_مُرده قربان؟

رنگ از رخم پریدو قلبم از حرکت ایستاد

تند و سریع خواستم قدمی به جلو بردارم که دست پوریا نشست وسط سینه ام

_آروم باشید قربان ،بزارید بقیه برسن این طور یراحت تر می گیریمشون

نالیدم

_امیرسام

چشماش رو، روهم گذاشت

_می فهممتون اما بهتره...

حرفش با اومدن بچه ها نیمه تموم موند

_چی شده قربان؟

اشک تو چشمام حلقه زده بود و من با تمام قوا سعی در نگه داشتنش تو کاسه چشمام داشتم ...اگه برای امیرسام اتفاقی می افتاد هرگز خودم رو نمی بخشیدم ...نه خدایا ...نه حتی فکر کردن به این قضیه منو تا سر حد جنون می برد...نفسم به سختی بالا پایین میشد .پوریا که دید من جواب نمیدم با سر به زیر زمین اشاره کرد

_متهم اصلی و گروگان اونجان

_پس بهتره عجله کنیم

همگی گارد مخصوصی گرفتن و با کمترین صدا به سمت زیر زمین راه افتادن .باید به خودم می اومدم ...اونجا ایستادن و اشک ریختن و ناله کردن مشکلی رو حل نمی کرد .باید امیرسام رو نجات می دادم . بازوم رو کشیدم رو صورت خیسم و با ابروهای گره کرده و قدمهایی که نهایت سعیم محکم بودنشون بود راه افتادم .بچه ها نزدیک اتاق بودن .گوشه ی در باز بود .یکی از بچه ها آؤوم درو هل داد و خواست ضامن بمب دودزا رو بکشه مانعش شدم .امیرسامم اونجا بود .بسم اللهی زیر لب زمزمه کردم و با پا لگد محکمی به در زدم .

_بی حرکت

نگاه گردوندم تو اتاق اما در کمال بهت و ناباوری من اتاق خالی بود از وجود هر جنبده ای ...چند لحظه هاج و واج به اتاق خالی نگاه کردم اما اونا...اونا همین الان صداشون از اینجا می اومد ...چطور ممکنه درعرض چند ثانیه رفته باشن نگاهم افتاد به میز گوشه ی اتاق ..با نفرت و انزجار به وسایل چیده شده روش نگاهی انداختم ونگاهم رو تاب دادم رو طناب های خونی رو زمین. کنار طنابا زانو زدم و تو مشتم گرفتمش.اینا خون امیرسام بود ...قلبم پردرد شد براش ،برای بی گناهیش ...

_قربان چند لحظه بیاین اینجا

چشمامو درشت کردم که اشکام سرازیر نشه و بلند شدم و چرخیدم سمت ماموری که صدام کرده بود

_چی شد؟

بادست به قسمتی از زمین اشاره کرد

_به نظر زیرش خالیه

انگار به پاهام جون دوباره برگشت

_چی؟

دودیم همون سمت و چندبار پام رو کوبیدم رو اون قسمت ...راست می گفت به نظر خالی می اومد.اونا هم که نمی تونستن بال در بیارن .با یه کم تلاش دری که دقیقا هم شکل زمین بود رو کنار زدیم ....اونجا کاملا تاریک بود و کوچکترین چیزی دیده نمیشد

_چراغ قوه

ندیدم کی ولی یکی چراغ قوه داد دستم

یه پله آهنی زنگ زده بود و چند متر پایین تر یه راه مخفی برای فرار

_چهار نفر با من بیان بقیه همین اطراف باشن ...اول من و بعد پوریا و بقیه از پله ها پایین رفتیم ...زیر زمین بوی خیلی بدی می دادکه باعث شد بینیم رو چین بدم.عرض زیر زمین بیشتر از یکی و نیم دومتر نمیشد ...چراغ قوه رو با دست چپ نگه داشتم و دست راستم که اسلحه توش بود رو از مچ تکیه دادم به دست چپم تا به اطراف تسلط داشته باشم ...حدودا صد،صد و پنجاه متری رفتیم جلو اما هیچ خبری نبود ...دوباره چند متر جلوتر که این بار یه دیوار برخوردیم ...یه نگاه به چپ و راست و یه نگاه به بالا کردم و با دیدن یه راه خروج مثل قبلی به یکی بچه ها اشاره کردم که برام قلاب بگیرن چون این بار راه پله درست بالای سرم بود ...با پله ها بالا رفتم و در پوش رو کنار زدم ...هجوم نور باعث شد چشمام رو ببندم ...خودم رو کشیدم بیرون و چراغ قوه رو خاموش کردم ...میشد گفت بیابون بود جایی که من ایستادم ...صدای گاز دادن ماشینی باعث شد به سمت راستم نگاه کنم

یه ماشین با نهایت سرعت از کنارم گذشت ...چند متری دویدم دنبالش و وقتی دیم بهش نمی رسم لاستیکش رو نشونه گرفتم ...تیر اول خطا رفت ...دوباره نشونه گرفتم و دوباره شلیک و بازم هیچ ...ماشین دور و دورتر شد و من فقط تونستم شماره پلاکش رو ببینم

*دراگونف

تك تیر انداز مدرن و تاكتیكی دراگونف Deragonov،تقریبا تمام كسانی كه به تفنگهای ویژه تك تیراندازی علاقه مند هستند اسلحه نیمه اتوماتیك دراگونف كه در كشور ما با نام سیمینوف یا قناصه شناخته شده است رامیشناسند.وزن این اسلحه بدون خشاب معادل 4/31 كیلوگرم و طول آن 1225 میلی متر است. گنجایش خشاب آن نیز 10 فشنگ است.

*کلاشینکف

کلاشنیکُف (به روسی: Калашников) با تلفظ اشتباه کلاشینکف یا به طور خلاصه کلاش خانوادهای از تفنگهای تهاجمی با آتش تحت اختیار است که شامل تفنگ آکا-۴۷ (به انگلیسی: AK-47) مخفف Автомат Калашникова است.برد مفید200متر و برد نهایی2000متر.کالیبر7/62و وزن آن بدون خشاب3/570ک.ک و با خشاب4/200ک.ک

***

عصبی و محکم نوک کفشم رو به زمین می کوبیدم و گاهی نگاهم رو تو صورت آدمای کلافه نشسته تو سالن کنفرانس می چرخوندم

_آروم باش سرگرد

انگار سرهنگ کبریک کشید تو انبار باروت

_آروم باشم چطوری؟هان؟چطوری آروم باشم وقتی بردار زاده ام تو دهن شیره ...وقتی تو یه قدمیش بودم و من بی عرضه نتونستم نجاتش بدم ...چطوری آروم باشم وقتی نمی دونم حالش چطوره....وقتی اون قدر حالش بد بوده که حس می کردن مُرده...چطوری آروم باشم وقتی هرروز بردارم زنگ می زنه و سراغ پسره اش رو می گیره و من هزار تا دروغ سرهم می کنم که بو نبره پسرش به خاطر من تو یه دردسر بزرگ افتاده....چطوری آروم باشم وقتی زن داداشم با چشمای اشکی نصفه شب زنگ می زنه و میگه کابوس بد دیده ...کابوس پسرشو ومن لال باشم از گفتن این که کابوس هات واقعیه و پسرت تو یه قدمیه مرگه

دستی به گلوی سوزانم که از فرط فریاد زدن بود کشیدم و دستم رو فرو کردم تو موهام

_همتون فقط میگین آروم باش،آروم باش،آروم باش اما هیچکس نمی فهمه حال من چیه؟

_من حالت رو می فهمم سرگرد

چرخیدم سمت سرهنگ

_نمی فمین حالمو قربان ،نمی فهمین چی می کشم تو لحظه ها

چشمامو بستم و باز کردم

-معذرت می خوم نباید باهاتون ....

دستی تکون داد

_مشکلی نیست

درزده شد و بعد اجازه ی سرهنگ پوریا وارد اتاق شد بعد احترام گذاشتن پرونده رو جلو روی سرهنگ گذاشت به جای من بنیامین به حرف اومد

_خب؟

سری به معنی تاسف تکون داد

_همون طور که خودتونم حدس زده بودین پلاک دزدیه مال یه پژوپارس بوده که چند روز پیش از کنار خیابون دزدیده شده

دندونام رو فرط عصبانیت رو هم فشردم تا هوار نکشم و دستام رو مشت کردم

_اون جنازه؟

_حدسمون درست بود بچه ی سروانِ

سر سرهنگ باتاثر تکون خورد

_تاسف برانگیزه یه بچه ی شش ماهه ...خدا به خانواده اش صبر بده ...برو به سروان خبر بده

پوریا با چشمای گرد شده به سرهنگ نگاه کرد

_من؟من قربان؟خواهش می کنم این یه کارو از من نخواهین برم به سروان بگم چی ...دختر شش ماهه ات رو از تو باغچه ،زیر چند متر خاک پیدا کردیم...این از عهده ی من خارجه شرمنده قربان

سرهنگ دستی به ریشش کشید

_خیل خب به یکی از بچه ها بگو بهش اطلاع بدن

پوریا دوباره آحترامی گذاشت

_اطاعت قربان...با ما امری نیست؟

_نه می تونی بری

بنیامین رو کرد سمت سرهنگ

_حالا باید ببینیم کجا رفتن؟

فرهان پسرسی ساله ای که امروز فرمانده ای گروه نوپو رو به عهده داشت رو کرد سمت بنیامین و سوالی که ذهن من رو مشغول کرده بود پرسد

_چطوری؟

_فرضیه رو برای همین وقتا گذاشتن

دستاش رو گذاشت رو دستهای صندلی و انگشتاش رو تو هم قفل کرد ...موقع کار همیشه جدی بود و بیرون از محیط کار یه فرد بسیار شوخ

_برای فرضیه باید سر نخ داشت

_بالاخره باید از یه جایی شروع کرد یانه ؟

حرفش باعث شد جرقه ای تو ذهنم زده بشه ...اون بیابون تقریبا به اونجا نزدیک بود 

***

امیرسام:

سوار پاراگلایدر کنار کیان درحال پروازم ....دارم لذت می برم از تو اوج بودن...ازاین که به آسمون نزدیک ترم ..با لبخند به کیان نگاه می کنم ،اونم نگاهم می کنه و در جواب لبخندم،لبخند می زنه و اشاره می کنه بریم پایین...می خوام برم پایین که کنترل گلایدر از دستم خارج میشه ...هرچی تلاش می کنم فایده ای نداره و من لحظه به لحظه به زمین نزدیک تر میشم...چشمام رو می بندم و منتظر مرگم ...سقوط می کنم و کتف راستم درد می کنه حتی بیشتر از وقتی که اون بالا بودم ....چشمام رو باز می کنم و به اطرافم نگاه می کنم...همه جا بوی عطر زنونه میده....دورتا دورم زمین خشک و بایر ...سعی می کنم بلند بشم ....به سختی رو پاهام می ایستم ولی هر طرف میرم به ناکجا آبادمی رسم ...ناامید رو زمین خشک و پرتَرک میشینم...صدای چند تا لاشخور باعث میشه سرم رو بلند کنم اما در کمال تعجبم سه آدم نفرت انگیز زندگیم بالاسرم ایستادن و دارن می خندن...گلوم خشکه و دلم آب می خواد اما نیست...اونا همچنان دارن می خندن ...دیوید شلاقش دستشه و داره تهدیدوار می کوبه کف دستش و می خنده ....رجب پایپ دستشه و داره می خنده و فرنگیس مواد می ریزه تو پایپ و سرخوش نگاهم می کنه ...نمی خوام صداشون رو بشنوم ....دستم رو میزارم رو گوشم اما صداشون همچنان میاد بلند تر قبل و سایه هاشون نزدیک میشه، نزدیک و نزدیک تر تا جایی که جایی برای نفس کشیدن ندارم....

چشم که باز می کنم همه جا تاریکه.تنم غرق در عرقه و گلوم به خشکی و بایری همون زمینی که تو کابوس وحشتناکم بود.از همه اینا می تونم چشم پوشی کنم اما از درد وحشتناک و کشنده کتفم نه.درسته همه جا تاریکه اما وقتی چشمام به تاریکی عادت می کنه،با وجود تاری دیدم می تونم حدس بزنم اینجا همون جای قبلی نیست .احساس خستگی شدید باعث میشه بخوام دوباره چشمامو ببندم اما دستی که میشینه رو پیشونیم باعث میشه چشم باز کنم و خودم رو از ترس جمع کنم

_قربان تنش انگاری کوره ی آتیشه،نَمیره؟

صدای تق تق کفشی بلند میشه و بعد صدای نحس دیوید

_نترس جون سخت تر از این حرفاست

اونقدر بی حال تنم که قدرت اینو تو خودم نمی بینم که بتونم زبون خشکم رو تو دهن بچرخونم چه برسه به جواب دادن به دیوید.دور شدن اون مرد و نزدیک شدن دیوید رو حس می کنم.دلم سکوت مطلق می خواد اما دیوید شروع می کنه خندیدن...صدای خنده اش منو یاد کابوسم می اندازه

-می دونی دارم به چی می خندم؟به زرنگی عموت

گوشام تیز میشه

_اونقدر گشت و گشت تا بالاخره تونست جامون رو پیدا کنه

چشمای خمار و نیمه بازم این بار کامل باز میشه

_تا یه قدمی تو هم رسید اما من زرنگ تر بودم

دوباره خندید

_دیدن حرص خوردنش وقتی دنبال ماشین می دوید و دستش به تو نمی رسید لذتی داشت که تو ازش محروم شدی آخه بی هوش تو صندوق ماشین بودی

از سر عجز قطره اشکی رو گونه ی داغم می چکه....چرا نفسام انقدر داغه؟چرادرد کتفم آروم نمی گیره؟چرا دیوید صداش رو نمی بُره؟

_من یه کوچولو دیگه باهات کار دارم و بعدش خلاص ....راحتت می کنم از این همه عذاب یه بلیط یه سره می گیرم برات برای اون دنیا

بلند شد چرخی زد و با دست پرواز هواپیما رو نشون داد

سعی می کنم چشمام رو با وجود تاری شدید دیدم باز نگه دارم

_من میرم تو هم سعی کن از زندگی لذت ببری آخه میگن بهش اعتباری نیست ...الان هست

انگشتاش رو به شکل اسلحه رو شقیقه ام فشرد

_فردا نیست

وقتی دید عکس العملی نشون نمی دیدم کشیده محکمی رو گونه ام خوابوند که باعث گیجی بیشترم شد ...از درد فقط چشم بستم

_چی شد اون زبون درازت ....دیگه تکون نمی خوره

کاش تنهام میذاشت...تنها خواستم الان همین بود و بس

***

کیان:

نقشه تهران بزرگ رو،رو میز پهن کردم و گشتم دنبال جایی که مد نظرم بود ...وقتی پیداش کردم با ماژیک لایتر دورش خط کشیدم

_امیرسام رو اینجا زندانی کرده بودن درسته؟

سرهنگ سری به تایید تکون داد

_خب حالااینجا رو ببینین

دوباره دورجایی که مد نظرم بود تو نقشه خط کشیدم

_اینم جایی که برای اولین بار قاتل رو اونجا دیدیم

فرهان به حرف اومد

_خب که چی؟

سرم رو از رو نقشه بلند کردم و نگاهش کردم

_که چیش رو الان میگم

با یه خط دوتا مسیر رو به هم متصل کردم

_فاصله این دوتا مکان حدود یک کیلومتره و این همه نزدیک بودن نمی تونه اتفاقی باشه

بنیامین دستی به چونش کشید

_یعنی میگی قاتل قربانیاش رو اونجا سلاخی می کرده تا محل اختفای اصلیش لو نره

زبون روی لب کشیدم

_تقریبا یه همچین چیزی

به فرهان اشاره کردم

_ببین اون از یه راه زیر زمینی وارد جاده ای شد که یه سرش می رسه به همون کارخونه متروکه

فرهان دقیق نگاهم می کرد

_فرضیه قابل قبولیه

سری به تاسف تکون دادم

_نمی دونم چرا همون لحظه به فکرم نرسید

***

تمام منطقه تو محاصره ما بود و من این بار نمیذاشتم امیرسام رو ببرن حتی اگه به قیمت جونم تموم میشد

_حواستون رو جمع می کنید این بار باید عملیات با موفقیت تموم بشه

همه به معنی فهمیدن حرف بنیامین سر تکون دادن

_به چهار گروه تقسیم میشین و چهار طرف کارخونه رو محاصره می کنید ....نمیزارید پشه از زیر دستتون رد بشه ...این بار تعدادشون کمتره پس درگیری کمتره اما حریف خیلی قَدَره،متوجه شدین ؟

_بله قربان

_خوبه راه بیوفتین

بچه ها به چهار گروه تقسیم شدن و هر کدوم سمتی رفتن ....کنار در ورودی ایستادم و منتظر باز شدن در توسط بچه ها شدم

در بزرگ کارخونه که باز شد با اشاره دست بنیامین، بچه ها هر کدوم به چند گروه تقسیم شده و به یه سمتی رفتن و من سمت راست رو برای رفتن انتخاب کردم و همراه چندتا از بچه ها درحالی که همگی گارد گرفته بودن راه افتادن .بازوم رو چند سانتی آوردم بالا و سرم رو خم کردم و عرق راه گرفته شقیقه ام رو پاک کردم .صدای ناله ای توجهم رو جلب کرد و قلبم رو بی قرارتر کرد.به قدمهام سرعت بخشیدم و به سمت صدا رفتم .پشت الوار انبار شده سنگر گرفتم و به بچه ها اشاره کردم بی صدا مخفی بشن .از پشت الوارها سرک کشیدم و اول هیکل نحس دیوید و بعد از اون جسم مچاله شده ی امیرسام رو دیدم .رو چندتا الوار با دست وپا بسته انداختنش و دیوید مثل لاشخور بالاسرش ایستاده.با دیدن صورت رنگ گچش،خون های خشک شده رو تن و بدن و صورتش،با دیدن تن لرزون و عرق کرده اش،با دیدن چشمای نیمه باز و تب دارش ،قلبم مچاله شد و نم اشک به چشمام نشست و منِ مرد،مردی که مدام تو گوشم خوندن نباید گریه کنه ،چقدر این روزها قانون شکنی کردم.دلم می خوادبرم جلو و دست بندازم دور گردن دیوید و اونقدر فشار بدم تا به خرخر بیوفته و جلوی چشمام جون بده ...دلم می خواد امیرسام رو تو آغوش بکشم و از این جا ببرمش بیرون اما باید حساب شده عمل کنم و بی گدار به آب نزنم.برگشتم سمت بچه ها و برای هر کدوم وضعی تعیین کردم و با گفتن یاعلی از پشت الوارها خودم رو کشیدم بیرون و هوار کشیدم

_بخواب رو زمین و دستا رو بزار بالای سر،سریع

دیوید شوک زده برگشت سمتم ولی من درحالی که اسلحه رو سفت چسبیدم نگاهم رو دادم به امیرسام که با شنیدن صدام لبخند کمرنگ و پردردی رو لبش شکل گرفت و سعی کرد چشماشو بیشتر باز کنه اما نهایت تلاشش شد رو هم افتادن پلکاش.با صدای بی حرکت گفتن پوریا نگاه دادم به دیوید ...همون طوری که می خواد به امیرسام نزدیک بشه دستش میره پشت سرش،احتمالا برای برداشتن اسلحه

_یه میلی متر دیگه کافیه تکون بخوری تا مغزت رو بپاشم رو دیوار

پوزخند که می زنه حرصم بیشتر میشه

_خالی نمی بندم هم حکم تیر دارم ،هم دلیل کافی واسه کشتنت

این بار من پوزخند می زنم

_پس بهتره دستا رو ببری بالای سر و تسلیم بشی

دستاش رو پرتمسخر به هم می کوبه

_آفرین سرگرد زرنگ بالاخره...

نمی خوام بشنوم

_خفه شو و کاری که گفتم بکن

دستاش رو به نشانه ی تسلیم بالا برد و خم شد و اسلحه رو از پشتش بیرون آورد و خواست بزاره رو زمین اما تو یه حرکت غافل گیرانه اسلحه رو بالا آورد و منو نشونه گرفت....وبعد صدای دوگلوله که همزمان هوا رو شکافتن برای خوردن به هدف

گلوله از کنار دستم رد شد سوزش خفیفی از برخورد گلوله تو بازوم احساس کردم اما صدای آخ دیوید باعث شد به همین سوزش هم بی توجه باشم.بچه ها دویدن سمتش و محاصره اش کردن .یه نگاه به دیوید کردم،اطراف شکمش پرخون بود و این نشون می داد گلوله شکمش رو دریده.نگاهم رو از شکم پرخونش دادم به چشماش ...نگاهش،نگاه یه آدم شکست خورده نبود،نگاه آدمی بود که انگار تمسخر می کرد حریفی رو که برده ...انگار که حریف نبرده باشه،باخته باشه ،طوری که آدم شک می کرد به پیروزیش.یکی از بچه ها اومد سمتم،نگاه از چشمای دیوید که تمسخرم می کرد گرفتم

_حالتون خوبه قربان؟

بی توجه بهش راه افتادم که نه پرواز کردم سمت امیرسام.رسیدم بالا سرش .لبخندی تلخی نشست کنج لبم و دست کشیدم رو پیشونیش اما دستم پیشونیش رو لمس نکرد،آتش گداخته رو انگاری لمس کرد .نگران ودلواپس نبضش رو گرفتم ...ضعیف می زد،خیلی ضعیف.سرم نبض گرفت از فکری که تو مغزم جولان می داد

_یا حسین

صدای پوریا بلند شد

_چی شده قربان؟

بی توجه به صدای پوریا دست انداختم زیر زانوها و کمرش و بلندش کردم...صدای خنده ی دیوید خط عمیق می انداخت رو اعصابم

_یعنی هنوز نمرده؟باید بهش تبریک گفت هرکی بود تا حالا ...

نذاشتم ادامه بده و در حالی که می دویدم سمت در هوار کشیدم سرش

_خفه شو و دعا کن زنده بمونه وگرنه یه بار نه هزار بار می کشتمت

این بار پوریا رو خطاب قرار دادم

_هر چه سریع تر آمبولانس خبر کن

پوریا هم قدم شد باهام

_آمبولانس اینجاست قربان سرهنگ رنجبران قبلا خبر کرده

فقط سر تکون دادم و تازه یادم افتاد آمبولانس هم زمان با ما اومد اینجا .با نهایت سرعت دویدم سمت در خروجی

_امیرسام دووم بیاری ها خب؟دووم بیار عزیزم

بغض چنبره زد تو گلوم

_دووم نیاری جواب بقیه رو چی بدم؟بگم منه بی عرضه نتونستم از امیرسام مراقبت کنم،امیر به خاطر خدا طاقت بیار باشه؟ هان؟می مونی دیگه ؟

اشک دیدم رو تار کرد

_می مونی چیه؟باید بمونی...باید بمونی امیر سام

امیرسام رو بیشتر به سینه فشردم و تن داغ کرده از تب شدیدش دلم رو ریش کرد و هر چقدر قوی باشی، هر چقدر که مرد باشی،هر چقدر که سفت و محکم باشی پای دل که بیاد وسط حُکمت فقط زانو زدن جلوی حکم دله...

رسیدم به در و با نگاه گشتم دنبال آمبولانس

_اونجاست قربان

با نگاه مسیر دست پوریا رو دنبال کردم و با دیدن ماشین سفید آمبولانس دویدم سمتش ...دومرد سفیدپوش با برانکارد دویدن سمتم و امیر سام رو ازم گرفتن و گذاشتن رو برانکارد و همون جا مشغول معاینه اش شدن ...به زحمت آب دهنم رو قورت دادم و نفس نفس زنان و دل دل کنان منتظر شدم.چند دقیقه ی جهنمی که گذشت،سر یکی از مردها بالا اومد و سری که به تاسف تکون خورد حکم شکستن زانو هام رو صادر کرد

نفسم جایی میون سینه ام گیر کرده بود و نه بالا می اومد نه پایین می رفت و من فقط مات نگاه دوخته بودم به دهن دکتر تا زبون باز کنه و بگه امیرسام زنده است

_متاسفانه وضعش اصلا مساعد نیست باید هرچه سریع تر منتقل بشه بیمارستان

نفسم با ضرب بیرون دادم

_خ...خب پس معطل چی هستین؟ زود باشین

سری تکون دادن و امیرسام رو ،رو برانکارد بلند کردن و بردن سمت آمبولانس

_پوریا حواست به همه جا باشه،من میرم بیمارستان به سرهنگ خبر بده

پوریا هاج و واج نگاهم می کرد

_اما قربان...

_کجا سرگرد؟

باصدای محکم بنیامین چرخیدم سمتش

_حال امیر اصلا خوب نیست دارم میرم بیمارستان

سری تکون داد

_خیل خب می تونی بری

سری به معنی تشکر تکون دادم و دویدم سمت آمبولانس.لحظه آخر نگاهم به دیوید افتاد که رو برانکارد می بردنش سمت اون یکی آمبولانس ...حتی تو اون شرایط بد جسمیش لبش به پوزخند باز بود .سوار شدم و در پشت سرم بسته شد ...داشتن به امیرسام سرم و اکسیژن وصل می کردن.نزدیک به امیرسام نشستم و دست داغش رو میون دستام گرفتم ...دیدن انگشتای بدون ناخنش حالم رو خراب کرد...بوسه زدم به پشت دستش و اونا که رفتن کنار خم شدم کنار گوشش و در حالی که دست به موهای خیس عرقش می کشیدم زمزمه کردم

_ممنون که از زندگی ساقطم نکردی و موندی

به پیشونی کبود و ورم کرده اش بوسه زدم و کنار کشیدم ولی همچنان دستاش میون دستام بود

***

خسته از متر کردن راهرو نشستم رو صندلی های به هم چسبیده ی کنار ICUو چشم بستم ...حس می کردم هر آن ممکنه سرم از درد منفجر بشه ...دستام رو تو هم قلاب کردم و کَفِش رو تکیه دادم به فرق سرم تا شاید از دردش کم بشه.نمی دونم چند دقیقه ی دیگه رو اون چند ساعت انتظار اومداما باز شدن در باعث شد از جا بپرم.دویدم سمت خانوم دکتری که خستگی از سر و روش می بارید

_چی شد دکتر؟

کلاه رو از سرش کشید و در حال در آوردن گان آبی رنگ راه افتاد و منم پشت سرش

_خوشبختانه خونریزی داخلی نداره اما کتف راستش در رفته بود

یه قدم بلند برداشتم و دوشادوشش ادامه دادم به راه رفتن

_پس زخمای کمر و شکستگی پیشونیش؟

دستاش رو فرو کرد تو روپوش سفیدش و برگشت سمتم

_طول می کشه تا زخمای کمرش بهبود پیدا کنه ...برای این که عفونت نکنه یه سری دارو نوشتم و دادم دست پرستار می تونید ازش بگیرید...پیشونیش هم بخیه شد

منتظر نگاهم کرد تا برم و دست از سرش بردارم

_تا کی باید تو ICUباشه؟

_بیست و چهار ساعت آینده بعد تثیبت وضعش منتقل میشه بخش ،بااجازه

از کنارم گذشت و رفت سمت ،لابد اتاقش.برگشتم سمت ICUو خواستم داخل بشم اما پرستار جلوم رو گرفت

_کجا اقا ؟بفرمایید بیرون

کاغذی گرفت سمتم

_این نسخه رو هم تهیه کنید

کاغذ رو گرفتم

_نمیشه چند دقیقه ببینمش؟

_فعلا نه

پوف عصبی کشیدم و رفتم سمت داروخونه ...در حال دادن نسخه دست متصدی بودم که گوشیم زنگ خورد

_بله؟

_سلام سرگرد

_سلام قربان

نفسی گرفت

_حال برادرزاده ات چطوره؟

زمزمه کردم

_شکر

_ستوان می گفت حالش چندان مساعد نبوده

کیسه داروها رو برداشتم و رفتم برای حساب کردن

_آره حالش خوب نیست و فعلا تو ICUولی همین که زنده است دنیا دنیا می ارزه

_خب خدارو شکر،ان شاالله حالش زودتر خوب بشه

کارت رو گرفتم خانوم سفید پوش پشت کانتر .مبلغ رو وارد کرد و ازم رمز خواست .کارت خوان رو برگردوندم سمت خودم و رمز کارت رو وارد کردم

_خیلی ممنون....قربان دیوید چی شد؟

_گلوله به شکمش خورده ...تازه عملش تموم شده منتقلش کردن به بخش ...حالش چندان بد نیست

کارت رو به همراه کیسه داروها گرفتم و بیرون اومدم

_اتاق چنده؟

_اتاقِ... صبر کن یه لحظه

صدای خشی خشی اومد و بعد صدای بنیامین

_105

_شما تو اتاقشین ؟

_آره داشتم با دکترش صحبت می کردم

نزدیک ICUشدم

_خیل خب ...کاری ندارین قربان؟

_نه خداحافظ

_خداحافظ

کیسه رو دادم به پرستار و دوباره خواستم داخل بشم اما گفت فعلا نمیشه

***

با وسواس دوباره دست گذاشتم رو پیشونیش.تبش به کل قطع شده بود .نشستم کنارش و اون لبخند بی جونی تحویلم داد

_خوبی امیر؟

دست راستش رو که تو آتل گرفت تو دست چپش و سعی کرد خودش رو بالا بکشه

_بهترم

دوباره بلند شدم و دستم رو گذاشتم رو شونه اش

_دراز بکش ...کجا داری بلند میشی؟

کلافه نگاهم کرد

_وای کیان دیونه ام کردی...خوبم بابا...زخم بستر گرفتم بس که دراز کشیدم

لبخندی به تخسیش زدم و کمک کردم بشینه و بالش رو تکیه دادم به پشتش.نگاهی به سِرمش انداختم هنوز مونده بود تا تموم بشه

_کیان؟

دوباره برگشتم سرجام نشستم

_بله؟

زبون رو لباش کشید

_از مامان اینا خبر داری ؟

سری تکون دادم

_آره هر روز زنگ می زنن ...تو این دوسه روزم همش سراغ تو رو ازم می گیرن ...مینا هم که نگم بهتره داشت از نگرانی پس می افتاد

با اخم نگاهم کرد

_قضیه رو بهشون گفتی؟

_مگه دیونه ام ؟گفتم مریضی و حالت مساعد نیست

دستام رو گذاشتم رو دسته های صندلی و به جلو خم شدم

_خیلی بهت سخت گذشت نه؟

چشماشو بست و سر تکون داد

_می دونی اونجا که بودم یاد چی می افتادم ؟

سری به معنی چی تکون دادم

_یادته ده سالم بود تو راه برگشت از مدرسه دزدیدنم،دو تا معتاد که می خواستن بابا رو وادار کنن تا ازپسرقاتلشون دفاع کنه و پدر بزرگ به نفع اون حکم کنه

ثانیه به ثانیه اون لحظه های عذاب آور یادم بود ...وقتی که مینا با هول و ولا تماس گرفت و پرسید امیرسام اونجاست و نبود ...امیرسام خونه ما نبود و غروب شده بود ...غروب شده بود و امیرسام از این عادت های بد دیر اومدن نداشت ...شب شد و جا نبود که نگشته باشیم ...شب که تلفن زنگ زد و تهدید کرد تازه فهمیدیم چه بلایی سرمون اومده ...دوروز تمام ،شبانه روز دنبال این پرونده بودیم و شب دوم مخفی گاه اون زن و شوهر رو پیدا کردیم و تونستیم دستگیرشون کنیم اما امیرسام رو مچاله شده گوشه خونه ی کوچیک که دیواراش پر بود از دوده و زمینش پر آت و آشغال برای مواد کشیدن و امیرسام تمام مدت اونجا بوده...اون قدر شوکه شده و ترسیده بود که تا مدتها حرف نمی زد و با کمک روان شناس دوباره به زندگی برگشت .با صدای خنده ی بی جون امیرسام از اون گذشته نحس پرت شدم به زمان حال

_فکر کنم تو ده های مختلف زندگیم باید یه بلایی سرم بیاد

گنگ نگاهش کردم

_اون از ده سالگیم ، این از بیست سالگیم ،خدا سی سالگیم رو به خیر بگذرونه

لبخندی به حرفش زدم و نگاهی به ساعت انداختم.امشب دیوید مرخص میشد و منتقل میشد به بازداشتگاه برای تکمیل پرونده و بازجویی

_درد که نداری؟

به پرستار جوون نگاه کردم و سعی کردم نگاه خاصش رو به امیرسام نادیده بگیرم

_نه خوبم

سوزن سِرم رو از دستش بیرون کشید و پنبه رو گذاشت رو جای سوزن و چسب زد

_فعلا بنا به دستور خانوم دکتر نیازی به سرم ندارین

_کی مرخص میشم؟

سِرم خالی رو انداخت تو سطل آشغال کنار تخت

_من اطلاعی ندارم ولی فکر کنم فردا مرخص بشین

_ممنون

لبخندی زد و خواهش می کنمی گفت واز اتاق بیرون رفت

_بدجور نگاهت می کرد

گیج نگاهم کرد

_کی؟

لبخندشرر باری زدم

_پرستار رو میگم

چشماشو با حرص ریز کرد

_فکر کنم دل از کف رفته

محکم صدام زد

_کیان

خندیدم و از خنده من اونم از موضعش پایین اومد و همراه خنده هام شد 

***

_گفتم که خوبم مامان جان

کلافه چشماشو تو کاسه چرخوند

_ای بابا...خیل خب...باشه ...چشم مراقبم

خنده رو که رو لبام دید گوشی رو بین گوش و شونه اش نگه داشت و بالش رو پرت کرد سمتم.شدت خنده ام بیشتر شد و بالش رو تو هوا گرفتم

_مینا خانوم گوشی سوخت ...کاری نداری؟

یه نگاه به من کرد و دوباره لم داد رو تخت

_بزرگیت رو می رسونم خداحافظ

گوشی رو پرت کرد رو تخت

_وای گوشم سوخت

دوباره خندیدم

_تو چته؟هی می خندی

دستام رو تو سینه چلیپا کردم

_قیافه ات خنده دار شده اساسی

یه نگاه به سِرم دستش کرد که تازه نصف شده بود

_اگه توهم با چهار نفر دل نگرون پشت سرم صحبت می کردی وضعت بهتر از من نبود

نشستم رو تخت کنارش

_خیلی حال می کنی یکی یدونه ای نه؟

لبشو کج کرد و سرشو تکون داد

_هان؟

آروم کوبیدم رو پاش

_کوفت و هان ...تک پسر و تک نوه و،کلا حال می کنی واسه خودت دیگه

تک خنده ای کرد

_برو تو هم

تقه ای به در خورد و در باز شد

_سلام

هر جفتمون جواب سلام خانوم دکتر رو دادیم و من از تخت پایین اومدم و اون مشغول معاینه امیرسام شد

_فکر کنم مسکن حسابی حالت رو خوب کرده چون یه ساعت قبل آه و ناله ات حسابی هوا بود

راست می گفت دیشب تو خواب ناله های ریزی می کرد و صبح که بیدار شد دردش هم بیشتر شد و حالش بدتر

_خوبه

اینو گفت و گوشی رو از قلب امیرسام برداشت و مشغول یاداشت چیزهایی تو رزومه تو دستش شد

_من مرخصم دیگه

دکتر در حال رفتن سمت در جواب سوال امیر سام رو داد

_امشب رو که باید اینجا باشی ،فردا ان شا الله

به وضوع درهم شدن اخم امیرسام رو دیدم.در رو باز کرد اما قبل بیرون رفتن برگشت سمت امیرسام و انگشت سبابه اش رو تو هوا تکون داد

_غذاهاتون رو هم کامل بخورین لطفا

در که بسته شد امیر مثل بچه ها غرزد

_بد مزه ان

سری تکون دادم

_بچه نشو

با چشمای ریز شده نگاهم کرد

_من باید برم اداره،ببخشید مجبورم تنهات بزارم

چونه بالا انداخت

_عیب نداره برو ،همچینم تنها نمی مونم میلاد قراره بیاد

متعجب نگاهش کردم و تو ذهنم گشتم دنبال فردی با اسم میلاد

_رفیقم رو میگم

تازه یادم افتاد رفیق دانشگاهش که یه بار تو خونه کوروش دیده بودمش

_آهان فهمیدم ...خیل دیگه من برم

_باشه برو

***

به قیافه نحسش از پشت شیشه نگاه کردم .خیلی خونسرد پا روی پا انداخته بود و سوت می زد .ما رو دست انداخته بود.بنیامین خواست بره سمت در که صداش کردم

_جناب سرهنگ

برگشت سمتم

_بله؟

چند قدم رفتم جلو و نزدیکش ایستادم

_اگه اجازه بدین من ازش بازجویی کنم

مردد نگاهم کرد

_به نظرم من بازجویی کنم بهتره

_قربان لطفا این اجازه به من بدین

دستی به ته ریشش کشید

_خیل خب اما شرط داره

لبخند کوچیکی رو لبم شکل گرفت

_می شنوم قربان؟

جدی بود صداش

_مثل دفعه ی قبل نشه بازجوییت

سر تکون دادم

_مطمئن باشین قربان

از جلوی در کنار رفت و راه رو برام باز کرد

با دیدنم دست از سوت زدن برداشت و با نگاه قدمهام رو دنبال کرد.دستام مشت شده بود و نفسای تند شده ام از بین دندونای چفت شده ام خارج میشد

_اوه ببین کی اینجاست سرگرد عزیز

لبخند مسخره ای زد

_شخصا اومدی بازجویی کنی از من و کاپ قهرمانی بگیری و کوپه و ستاره و درجه و رژه نظامی و تشویق هم که بحثش جداست

بی توجه به حرفاش نشستم رو صندلی و سعی کردم خونسرد باشم چون به سرهنگ قول داده بودم .نگاهش کردم ،عمیق .این همه خونسردی از کجا نشات می گرفت؟یه قاتل که کلی مدرک داریم ازش و حکمش بی برو برگرد اعدامه برای چی باید انقدر خونسرد باشه؟

_خب از اسمت شروع می کنیم

به مسخره دست زیر چونه زد

_اسمو هم من می دونم هم تو ،برو سراغ چیزی که نمی دونی

ابروی راستم بالا رفت

_فکر بدیم نیست ،از علت قتلها بگو،از اولین تا سومین قتل ،با جزئیات؟

همون طور که دستش زیر چونه اش بود سرش رو کج کرد و نگاه کرد

_نشنیدی؟

لبش رو جمع کرد

_قیافه ات شکل برنده هاست

ابروهام به هم نزدیک شد از تعجب

_چی؟

میگم قیافه ی برنده ها رو به خودت گرفتی

خم شد جلو و به حالت نمایشی این ور و اون ور نگاه کرد و با یه صدای ریز زمزمه کرد

_تو باختی،بدجوریم باختی

پوزخندی به حرف مسخره اش زدم و خودکار آبی رو لای انگشتم گرفتم

_اگه مسخره بازی هات تموم شد،شروع کن،داوود فرود رو کجا ،کی و چه جوری به قتل رسوندی؟علت قتل؟

باز فقط نگاهم می کرد

_دیالا حرف بزن؟

چشماشو بست و باز کرد

_تو کیش و مات شدی مثل مثل برنده ها رفتار نکن

این چی می گفت؟خنده ام گرفته بود

_خوبی تو ؟

نمایشی سرش رو خم کرد

_مچکرم قربان

دیگه داشت کفرم بالا می اومد

_بهتره این مسخره بازی ها رو تمومش کنی و جواب سوالای منو بدی.چون نه من وقت اضافی دارم،نه حوصله ی سر و کله زدن با تو رو حالیت شد ؟

چند تا نفس عمیق کشیدم و دوباره شروع کردم

_علت قتل داوود فرود ؟

شونه بالا انداخت

_نچ

نچ بلندی گفتم و عصبی سری تکون دادم

_ببین من کلی مدرک دارم مبین بر قاتل بودن تو پس با این بچه بازی ها به جایی نمی رسی

دوباره خم شد سمتم

_من نمی دونم علت قتل چیه

دوباره نزدیک تر شد

_چون من قاتل نیستم

***

عصبی پام رو کوبیدم به میز کارم و بی توجه به دردی که تو انگشتام پیچید انگشت اشاره ام رو بین دندونام گرفتم

_وای خدا دارم دیونه میشم

حسی که بعد فهمیدن این که دیوید قاتل نیست بهم دست داده غیر قابل وصفه .این که تمام مدت راه رو اشتباه بری دیوانه کننده است.در که زده شد با صدایی که از خشم دورگه شده بود بفرماییدی زمزمه کردم

_چته تو؟

برگشتم سمت بنیامین

_هیچی قربان

صندلی رو عقب کشید و نشست

_مگه باور اوله به بن بست می خوریم ؟مگه باور اوله مشکل تو روند پرونده پیش اومده؟یا چه می دونم بار اوله که قاتل رو اشتباهی دستگیر می کنیم.تمام مدارک و شواهد علیه دیوید و هر کس دیگه هم بود یک درصد هم شک نمی کرد قاتل کس دیگه ای باشه

کلافه دستی به گوشه ی چشمم کشیدم

_حالا چی شد قربان؟

چونه بالا انداخت

_فعلا میشه گفت هیچی

عصبی با ناخن انگشت سبابه رو میز ضرب گرفتم

_دیوید که نم پس نداد ،بعد تو منم ازش بازجویی کردم ولی هیچی تنها چیزی فهمیدم علت ربودن امیرسام بود

انگشتم رو جمع کردم و یه کم خودم رو جلو تر کشیدم

_چرا؟

هوفی کرد

_هیچی یه جور نقشه که میشه گفت تقریبا حساب شده عمل کردن...ما دنبال قاتل بودیم تا این که تو اونو تو یه کارخونه دیدی و بعدشم تعقیبش کردی ....خب شک تو به اون و اون برای تبدیل این شک به یقین امیرسام رو دزدیده

پوزخند زدم

_احمقانه است

_تااین جاش آره ولی خب دوتا دلیل دیگه هم داشتن

انشگت کوچیکش رو مقابلم گرفت

_یک منحرف کردن روند پرونده،با وجود در خطر بودن امیرسام دیگه هیچی به پرونده توجهی نداشت

پیش دستی کردم

_و دومی؟

_این که یه گروگان داشتن که تو مواقع خطر ازش به عنوان برگه برنده استفاده کنن

زبون روی لب کشیدم و اخمام بیشتر تو هم رفت

_خب با دومی یه جور میشه کنار اومد ولی اولی ...چرا باید فکر ما رو از پرونده منحرف کنن؟

دستی به پشت گوشش کشید

_نمی دونم

_بقیه چیزی نگفتن ؟

_چیز خاصی که نه فقط گفتن...

صدای زنگ گوشیم باعث سکوتش شد

-ببخشید الان قطعش می کنم

اما با دیدن شماره امیرسام نتونستم این کارو انجام بدم .دوباره ببخشیدی زمزمه کردم

_الو امیر؟

_سلام کیان کجایی؟

_اداره ام مشکلی پیش اومده؟

_نه فقط خواستم بگم دوباره دارن می برنم عکسبرداری ...زنگ زدم بگم اگه اومدی و دیدی تو اتاق نیستم نگران نشی

_خیل خب ...منم کارم تموم بشه زود خودم رو می رسونم

_باشه خداحافظ

_خداحافظ

گوشی رو قطع کردم و و گذاشتم توی جیبم.بنیامین خواست چیزی بگه اما چیزی که تو ذهنم جرقه زد باعث دلنگرونی ام شد.ناخود آگاه فکرم رو بلند به زبون آوردم

_قرار نبود دوباره از امیرسام عکسبرداری بشه؟

سریع به شماره امیر رو گرفتم اما خاموش بود

_خب شاید نیاز بوده

گوشی رو از گوشمم فاصله دادم

_دکترش گفت حالش خوبه و فردا مرخص میشه

شونه بالا انداخت

_چی بگم والا

شماره بیمارستان رو گرفتم

_بیمارستان...بفرمایید

کمی فکر کردم

_می خواستم با دکتر روحی حرف بزنم

_امکانش نیست

نفسم رو به شدت فوت کرد

_ببینید خانوم من سرگرد میلانی هستم ،یه کار خیلی ضروری با خانوم دکتر دارم، لطفا هر چه سریع تر پیجش کنید

_باشه چشم،چند لحظه صبر کنید

شروع کردم کوبوندن مشت به پشت لبم

_بفرمایید

_خانوم دکتر شما گفتین امیرسام رو ببرن برای عکسبرداری؟

_کی؟

پوفی کردم

_امیرسام میلانی

چند لحظه ای سکوت بود

_آهان...نخیر من چرا باید یه همچین چیزی بگم

تن شل شد رو مبل ...این همه استرس و اضطراب واسه چند روز زیاد بود

_پس...پس کی رفته گفته باید بره برای عکسبرداری؟

_نمی دونم من

به زحمت سر پا ایستادم و دویدم سمت در

_سریع بیرن سمت اتاقش و نزارین کسی امیرسام رو از اتاقش خارج کنه

_مشکلی پیش اومده؟

استارت زدم اما قبل حرکت بنیامین نشست کنارم

_لطفا کاری که گفتم بکنین

_خیل خب ،باشه

گوشی رو پرت کردم رو داشبورد و به سرعت روندم سمت بیمارستان

***

وارد بیمارستان شدم و بی توجه به آسانسور از پله ها بالا رفتم .صدای جیغ و داد حسابی ترسونده بودم ...اگه دوباره برای امیرسام اتفاقی بیوفته ...حتی فکر کردن بهش هم دیوان کننده بود .پله ی آخر رو که رد ککردم با دیدن صحنه ی روبروم و شنیدن صدای بلند یه مرد میخکوب شدم

_هرکی بیاد جلو می زنمش

چشمام گشاد شد و دست به دیوار گرفتم تا به خودم مسلط بشم 

مامورهای حراست در حال پیشروی بودن و اون مرد که گلوی امیرسام رو به اسارت گرفته بود به اطراف می چرخید و اسلحه اش رو ،روی شقیقه ی امیرسام می فشرد.دستم رفت پشت کمرم و آروم اسلحه رو بیرون کشیدم.هنوز متوجه من نشده بودن.بسم الله ای زمزمه کردم و خواستم بی سر و صدا برم جلو که دختری که روپوش سفید پرستارا تنش بود و صورتش رو با ماسک پوشنده بود،برگشت سمتم و با دیدن اسحله دستم فریاد زد

_جناب سرگرد اگه نمی خوای برادرزاده عزیزت بمیره بنداز اون اسحله لعنتی رو

مهم نبود منو از کجا می شناسه ،مهم رنگ پریده و صورت درهم امیرسام از درد بود،دردی که از فشاری که کتفش می اومد،ناشی میشد.

_نشنیدی؟

دستام رو بردم بالا

_خیل خب آروم

اسلحه ام آوردم پایین و گذاشتم رو سرامیکا

_هولش بده اینور

با پا هولش دادم سمته اون دختره و مرده.دختره خم شد واسلحه رو برداشت

_خوبه جناب سرگرد

یه نگاه به امیرسام کردم و دوباره نگاه دادم به دختره که مثل دیوید لهجه داشت

_برای چی این کارا رو می کنی؟

خندید

_دقیقا منظورت کدوم کاراست؟

پوزخندی زدم

_خودت بهتر می دونی منظورم چیه

امیر سام رو نشون دادم

_اون بچه ربطی به این قضایا نداره،اون مریضه و حالش خوش نیست

با فاصله ی یه قدمی از مرد ایستاده بود و اون درحالی که امیرسام رو محکم گرفته بود به اطراف می چرخید و حواسش به همه جا بود

_آخی دلم سوخت براش

_چی می خوای؟

دست آزادش رو چند بار تو هوا تکون داد

_آفرین این شد یه چیزی...چی می خوام؟

نگاهی به ساعت انداخت

_یه ساعت دیگه دیوید اینجا بود که بود ،نبود برای همیشه باید با برادر زاده ات خداحافظی کنی

عصبی قدمی به جلو برداشتم

_چی داری میگی تو ؟

اسلحه رو سمتم نشونه رفت

_برو عقب

برگشتم سرجام

_همین که شنیدی ،من یه سری کارا داشتم تو این کشور و همین امروز تموم شد

پیروز مندانه خندید

_حالا هم می خوام با نامزدم برگردم به کشورم اوکی؟مفهوم بود جناب سرگرد؟

چندلحظه گیج نگاهش کردم ...چرا همه چیز انقدر به هم پیچیده بود ؟چرا کابوس این پرونده هزار تو ناتمام بود؟چرا؟

زیر لب طوری که انگار فقط قراره خودم بشنوم زمزمه کرم

_نامزدت؟

اما دخترهانگار شنید

_آره نامزدم ...دیوید...کسی که پا به پای من برای این خونخواهی اومد

به مرد کنارش نگاه کردم

_واین مرد؟

صدای پوزخندش تو گوشم نشست

_عملا هیچکاره،یه حقوق بگیر که تو کارا کمکم می کرد همین

اینو گفت و شونه ی راستش رو بالا انداخت.حالا که فرصت بود شاید میشد گره از این معما باز کرد

_ودلیل این خونخواهی؟

خندید بلند و طولانی

_زرنگی سرگرد،خیلی زرنگ...می خوای زیر زبون منو بکشی اما ایراد نداره حالا که قراره به رفتنه منه،با وجود یه امیرسام خان ایرادی نداره اگه یه چیزایی رو بدونی

با اسلحه به کتف امیرسام که حال تقلا برای آزاد کردن خودش بود،کوبید و باعث کبودی صورت و درهم رفتن چهره اش شد.خواستم قدمی به جلو بردارم اما با فشردن اسلحه به گلوی امیرسام،مانعم شد.

_وایستا سرجات

دستام رو بردم بالا

_باشه

اسلحه رو برداشت و تو هوا تکون داد

_فقط یه چیز رو بدون همه ی اونایی که مردن حقشون بود مرگ...از خانواده هرکدوم بپرسی راجع به بیست و چهار سال پیش بهت میگن چرا مرگ حقشون بود

چهره اش در هم شد

_خصوصا زن به اصطلاح پدربزرگم ،داوود فرود

ابروهام بالا جهید ...پدربزرگ؟با دیدن نگاه متعجب من دوباره خندید اما زود به خودش مسلط شد

_خب قصه شنیدن بسه زنگ بزن بگو گوشی رو بدن به دیوید

سرم رو تکون دادم و زنگ زدم به بنیامین

_الو قربان

_الو کیان؟حالت خوبه؟

_بله قربان،اینا می خوان با دیوید حرف بزنن

_خیالت راحت کیان بچه ها مستقر شدن

ناخواسته خواست لبخندی رو لبم شکل بگیره که سریع محوش کردم...نباید شک می کردن وگرنه هر چی رشته بودم پنبه می شد ...وقتی تو ماشین بنیامینم خواست همراهم بیاد پیشنهاد دادم تو ماشین بمونه و درصورتی که پنج دقیقه گذشت و تماس نگرفتم با بچه های عملیات و گروه نوپو هماهنگ کنه

_بله قربان...گفتین چقدر طول می کشه

_خیلی نمی کشه سرگرد

تک خنده ای کرد

_هر دو تا تو تیررس تک تیراندازها هستن فقط به امیرسام بگو حرکت نکنه ممکنه خدایی نکرده تیر خطا بره

_مطمئنین قربان؟

شاید راه حل دیگه ای بود که میشد بدون مُردن اونا بازی تموم بشه

_راه حل دیگه ای نداریم سرگرد

_باشه قربان منتظریم

_سی ثانیه بعد قطع کردن دستور تیر میدم مراقب باش

_فعلا

گوشی رو گذاشتم تو جیبم

_چی گفت؟

به دختره نگاه کردم

_گفتن هماهنگ می کنن

_چقدر طول می کشه؟

ناخواسته گوشه ی لبم بالا رفت

_خیلی طول نمی کشه

_خوبه،این فقط خواسته کوچیکم بود فقط برای اطمینان از سلامتیش...بعدش باید سر چهل و پنج دقیقه اینجا باشه

سری تکون دادم...کم بوده بود

_امیرسام،تکون نخور خب؟تموم میشه

با حرص چشماشو بست

_چرا این بازی لعنتی تموم نمیشه؟

با اطمینان چشمام رو بستم و وقتی باز کردم صدای شکستن شیشه ها ،توسط گلوله ها اومد و قبل این که به خودشون بیان گلوله بازوی دختره و شونه ی مرده رو درید و اسلحه از دست جفتشون افتاد ....امیرسام خودش رو از دست شل شده ی مرد بیرون کشید ومن با یه جهش خودم رو بهشون رسوندم. اسلحه رو از مقابل دستای دراز شده اشون برای به دست آوردن دوباره اسلحه برداشتم و میون صدای جیغ و فریاد پرستارا و دکترا و مریضا از پنجره ها و پله ها مامورا بالا اومدن و قبل این که اونا به خودشون بیان ،با اسلحه مقابلشون ایستادن و مشغول دستبند زدنشون شدن.نفس راحتی کشیدم و به امیرسام که بی حال روی صندلی های بهم چسبیده بیمارستان نشسته بود لبخند زدم

کنارش نشستم

_خوبی؟

لبخندی نثارم کرد

_اگه بلای دیگه ای سرم نازل نشه،خوبم

سرم رو،روی شونه چش مایل کردم

_نه دیگه تموم شد ،خیالت راحت

نفس آسوده ای کشید

***

کاغذ رو ضمیمه پرونده کردم و دوباره از اول خوندمش ولی هنوز چیز خاصی دستم رو نگرفت که هیچ یه قتل دیگه هم موند رو دستم .مقتول این بار برخلاف دفعات قبل یه زن بود و به طرز فجیعی شکنجه و در آخر بر اثر خفگی در آب کشته شده بود.یه زن چهل و سه ساله که ازاعضای دولت بوده و همسر یکی از وزرای کشور.

چشمام رو ،رو هم گذاشتم و به جسدی که امروز بعد عملیات دستگیری پیدا شده بود فکر کردم.زمان قتل دیشب بوده و میشه گفت زمانی که ما درگیر پیدا کردن امیرسام بودیم اونا درگیر کشیدن نقشه برای کشتن آدمی بودن که به دلیل موقعیت شغلیش به شدت محافظت میشده.صدای در باعث شد از فکر بیام بیرون

_بفرمایید

استوار درو باز کرد و احترام گذاشت

_آزاد چی شد؟آوردیش؟

از جلوی در کنار رفت

_بله قربان این جا هستن بگم بیان داخل؟

نیم خیز شدم

_آره بگو تشریف بیارن

خانوم فرود عصا زنان وارد شد

_سلاتم جناب سروان

لبخندی زدم و با دست اشاره کردم بشینه

_سرگرد هستم

سرش رو تکون داد در حال نشستن لبخندی زد

_ببخشید من زیا با درجه های پلیس آشنا نیستم

_ایرادی نداره،عذر می خوام مصدع اوقات شریف شدیم

به احترام سری تکون داد

_خواهش می کنم

عصاش رو به میز تکیه داد

_قاتل همسرم رو پیدا کردین

لبم رو با زبون خیس کردم

_بله

چشماش برق زد

_خدا رو شکر،کی هست؟چرا شوهرم رو کشته؟اصلا کجاست می خوام ببینمش و ...

کف دستم رو نشونش دادم

_آروم باشین خانوم فرود ،اولا ایشون ممنوع الملاقات هستن ،امکان دیدنشون وجود نداره،شما فقط زمان محاکمه می تونین ببینینش

مغموم کمرش رو به صندلی تکیه داد

_ما از شما درخواست کردیم بیاین اینجا تا علت قتل رو به ما بگین،چون قاتل گفته اصل ماجرا رو شما باید بگین و خودش هیچ اعترافی نکرده،البته فعلا تو بیمارستانه ولی خب ...

پرید میون حرفم

_صبر کنین ببینم یه از خدا بی خبر همسرم رو کشته و من باید بگم چرا؟

حرفش رو با تکون دادن سر تایید کردم

_درسته

گیج نگاهم کرد

_من متوجه نمیشم

_ببینید اسم قاتل سارا اندرسونِ،یه دختر بیست و سه ساله که دورگه ایرانی آمریکاییه و ادعا می کنه مرحوم داوود فرود پدربزرگشه

لحظه به لحظه چشمای خانوم فرود گرد تر میشد

_سارا؟

دستی به گلوش کشید و قطره اشکی از چشمش فرو چکید

_می شناسیدشون؟

رنگ پرسیده اش باعث شد تلفن رو بردارم و از استوار درخواست آب کنم

_آروم باشید لطفا

استوار با لیوانی آب وارد شد و خانوم فرود فقط جرعه ای از اون رو خورد و بعد لیوان رو گذاشت روی میز

_حالتون خوبه؟

سری تکون داد

_راست گفته،سارا نوه ماست،نوه ای که حتی یک بارهم ندیدمش

از پشت میز خودم بلند شدم و مقابلش روی صندلی نشستم

_خب؟

لبخند تلخی زد

_بیست و چهار سال پیش،یه اتفاق شوم افتاد و زندگی ما رو داغون کرد

چشماش رو با درد بست

_هنوز داغ بچم تازه است برام

_میشه کامل توضیح بدین

زبون روی لب کشید

_آره،همه چیز از یه خواستگاری شروع شد،اون موقع دخترم بهار نوزده سالش بود،خوش برو رو بود و دوست داشتنی،خدا بعد سه تا پسر یه دختر بهم داده بود وهمین باعث میشد خیلی لی لی به لالاش بزاریم و کلی مهربونی خرجش کنیم و خلاصه هر چی خواست به ترفت العینی براش محیا کنیم البته داوود با همه ی مهربونی هاش ،سخت گیری های خاص خودش رو داشت،آدم معتقدی بود و اعتقاد داشت بچه هاش هم باید جوری بار بیان که از نظر داوود درست بود، نمیزاشت بهار تنها بره جایی و بیاد،برادراش باید همیشه همراه و مراقبش می بودن و خیلی کارای دیگه که بهار رو عصبی می کرد و داوود در جواب چراهای بهار فقط یه کلمه می گفت

_چون دختری

گذشت و یه خواستگار برای بهار اومد و این شد شروع بدبختی های ما 

_چطور؟

در حالی که به یه نقطه از میز خیره بود ادامه داد

_از داوود اصرار ،از بهار انکار...می دونین داوود می گفت پسره خوبی و بهار می گفت به دلش نمی شینه.پسره تازه به استخدام آموزش و پرورش دراومده بود،پسر سر به زیری و خانواده داری بود اما بهار می گفت نه ...هرچی پدرش گفت ،هرچی من گفتم،هرچی برادراش گفتن،گفت الا و بِلا نه.

آهی جگر سوز کشید

_داوودم افتاد رو دنده ی لج و گفت :یا با همین حسین ...

حرفشو نصفه گذاشت

_اسمش حسین بود

سری تکون دادم و حسین دومین مقتول این پرونده کذایی بود

_داشتم می گفتم ...داوود گفت :یا با همین حسین ازداواج می کنی یا هیچ کس .بر خلاف میل بهار و گریه و زاری و اعتصاب و دادو بیدادش،قرار مدار بله برون رو گذاشت.همه تدارک می دیدن و بهارآروم شده بود و این باعث تعجب همه بود و داوود می گفت :انگاری فهمیده که ناز و اداش دیگه خریدار نداره،سر به راه شده.

دستی به سر زانوش کشید

_ای کاش اینطور بود...می دیدم که تلفن زدنا و قراراش با دوستش زهره زیاد شده اما می گذاشتم پای این که داره با دوستش درد و دل می کنه.گذشت تا این که شب بله برون رسید.تا ظهر بهار خونه بود ،عصری گفت میره یه سر به زهره بزنه تا شب برمی گرده.گفتم نره ،گفتم پدرش بفهمه عصبی میشه اما قبول نکرد گفت یه کار واجب داره میره و زود برمی گرده.

قطره اشکی رو که روی گونه ی چروکش چکیده بود با انگشت گرفت

_عصرشدشب و بهار نیومد،مهمونا اومدن و بهار نیومد،زنگ زدم به زهره اما گفت اصلا خونه ی اونا نرفته،هرجا که فکرش رو بکنید زنگ زدم،نبود که نبود،خون ،خونه داوود رو می خورد.برادراش دنبالش هرجا که بگی گشتن،مهمونا که با دلخوری و اخم و تخم رفتن،خونه شد قیامت،داوود طوفانی راه انداخت که بیا و ببین.برام داد و قال داوود مهم نبود برام دختر جوونم مهم بود،دختری که یه شب رو بیرون خونه نگذرونده بود وحالا نصفه شب بود و نمی دونستیم کجاست...تا صبح چه برما گذشت فقط خدا داند.کلانتری و بیمارستانی نموند که نگشته باشیم اما از بهار خبری نبود که نبود.

ساکت شد و نگاه دوخت به انگشتای لرزونش که تو هم قفل شده بود.چند لحظه ای به همون حالت موند

_خانم فرود؟

گنگ نگاهم کرد

_بله؟

_داشتین می گفتین

سری تکون داد

_هان؟بله...کجا بودم پسرم؟

لبخند نصفه نیمه ای تحویلش دادم

_اونجایی که دخترتون شب خونه نیومد

پر درد تایید کرد

_آره،بهار شب خونه نیومد و اون زمان خونه نیومدن دختر یعنی فاجعه،داوود مثل اسفند رو آتیش بود و زمین و زمان رو به باد فحش و ناسزا گرفته بود و یا منو تهدید می کرد یا برای بهار خط و نشون می کشید،خوراک منه مادر هم اشک و آه و دعا کردن بود

چشم از تصویر خودش تو شیشه ی میز گرفت و به من دوخت

_کار دیگه ای نمی تونستم بکنم

به تایید حرفش سری تکون دادم

_یه روز شد،دوروز،دوروز شد سه روز،سه روز شد یه هفته،دوهفته،یه ماه ...می فهمی چی میگم؟می فهمی یعنی چی؟یه ماه از دخترت خبر نداشته باشی،می فهمی یعنی چی؟همه فامیل خبردار شده بودن و این برای داوود و پسرام بدتر از درد نبود دخترم بود،ننگ بود براشون که دختر و خواهرشون یه ماه بی خبر بزاره بره و خبری ازش نباشه.یه روز طبق معلول مشغول دعا و نذر کردن برای پیدا شدن بهار بودم که تلفن زنگ خورد...

_چقدر از اون ماجرا گذشته بود؟

_کدوم ماجرا؟

واضح تر منظورم رو توضیح دادم

_گم شدن دخترتون

_حدود دوماه

_خب می گفتین؟

_تلفن رو برداشتم و شنیدن صدای مامان گفتن بهار باعث شد زانو هام سست بشه و آوار بشم رو زمین 

آهی از بن جگر کشید و دوباره گفتنش رو از سر گرفت

_بنا گذاشتم به داد و قال اما اون با گریه حرفم رو برید و یه جمله گفت که دنیا رو خراب تر کرد رو سرم

_فقط زنگ زدم بگم سالمم الانم ایران نیستم پس دنبالم نگردین خداحافظ مامان دوستتون دارم

اینا رو گفت و بدون توجه به الو گفتن های من قطع کرد.نمی دونستم چیکار باید بکنم.تنها کاری که کردم زنگ زم به داوود و قضیه رو بهش گفتم و اونم فوری خودش رو رسوند خونه.سرتون رو درد نیارم جناب سرگرد .هرکاری نکردن،هرجا رفتن نتونستن ردی ازش بگیرن.فقط گفتن پیش شماره آمریکاست همین.دو سالی از اون قضیه گذشت و دیگه همه از پیدا کردن بهار ناامید شدن

_یعنی نتونستن پیداش کنن؟

سرش رو به طرفین تکون داد

_نه،حتی تا آمریکا هم رفتن اما چون قاچاقی از مرز رد شده بود نتونستن آدرس و نشونی ازش گیر بیارن

با دست اشاره کردم ادامه بده

_یه روز زهره اومد خونمون...پریشون احوال بود،دستپاچه بود.ازش پرسیدم چشه؟فقط نگاهم کرد.هول کیفش رو برداشت و خواست بلند که دست گذاشتم رو زانوش.دوباره سوالم رو تکرار کردم.نشست و گریون شروع کرد به تعریف.گفت که تمام مدتی که داشتن تلفنی و حضوری همدیگه رو می دین باهم کارای قاچاقی رفتن بهار رو جور می کردن.گفت اون از قضیه خبرداشته اما به خواست بهار چیزی نگفته.اولین سوالی که پرسیدم جای بهار بود و اونم گفت که می دونه،گفت نمی خواسته بگه اما شوهرش خیلی داره اذیتش می کنه و بهار اونجا درعذابه

صورتش رو از اشک پاک کرد

_نمی دونی چه دردی داره برای یه مادر که بفهمه دختر با یه اجنبی ازدواج کرده و معلوم نیست تو چه حالیه

هوفی کرد

_خیلی کشش ندم،آدرس رو از زهره گرفتم و داوود و بچه هابا اولین پرواز رفتن آمریکا.بماند که چقدر سر قاچاقی رفتن بهار دچار دردسر شدن ومجبور شدن برای این که زندانی نشه قاچاقی برشگردونن

به تاسف سری تکون دادم و از ذهنم گذشت اشتباه پشت اشتباه

_وقتی دیدمش باور نمیشد این همون دختر ناز پروده من باشه...شده بود یه پاره استخون...حالش اصلا خوب نبود،شده بود یه مرده متحرک ،به زور غذا می خورد و کارش فقط گریه و زاری بود و گاهی می گفت:بچم،سارای من،دخترم

گاهی داد می زد سر پدرش:شما نذاشتین دخترم رو بیارم ،شما گذاشتین بمونه پیش پدر الکلیش،اون بچم رو اذیت می کنه و من خون گریه می کردم برای بهارم که از سر لج با پدرش این همه بلا سر خودش آورده...اون رفته بود که زندگی رویایی برای خودش بسازه اما گند زده بود به هست و نیستش.

دستاش رو گذاشت رو صورتش و هق هقش بلند شد .بلند شدم و لیوان آب رو مقابلش گرفتم

_خانوم فرد آروم باشین لطفا

لیوان رو ازم گرفت

_اگه حالتون خوب نیست...

فینی کرد و سرش رو به علامت منفی تکون داد

_نه میگم...دوهفته از برگشتنش نگذشته بودکه یه روز صبح جنازه اش رو از اتاقش بیرون آوردیم

ابروهام به هم پیوند خورد

_علت مرگ

_خودکشی،سم خورده بود

_متاسفم

شقیقه اش رو فشرد

_من می تونم برم..حالم مساعد نیست

رفتم سمت تلفن

_میگم بچه ها برسونَنِتون

بلند شد و خواست بره سمت در اما مردد برگشت

_یعنی نوه من پدربزرگش رو کشته؟

چشمام رو بستم و باز کردم به نشانه ی تایید

_متاسفانه بله

با تلفن به بچه ها خبر دادم که خانوم فرود رو به منزلشون برسونن.خدر که پشت سر خانوم فرود بسته شد،به این فکر کردم فرود مرد چون پدر بهاربود،بابایی خواستگارش و زهره دوستش،علت مرگ اون قاچاچی چی بوده؟

***

انگشتام رو تو هم گره کردم و گذاشتم رو میز

_خب پرسیدم

دست زخمیش رو که تو آتل بود تو دست گرفت و آخی گفت

_به جوابم رسیدی؟

هومی گفتم

_پس چرا آمدی سراغ من؟

لهجه اش آدم رو به خنده وا می داشت

_جواب یه سوال رو هنوز نگرفتم

بی حوصله خمیازه ای کشید

_ کاشفی..همون قاچاقچی آدم رو برای چی کشتی؟

نگاهش پر شد از رنگ نفرت

_من می خوام برگردم تو بازداشتگاه

چشم بستم و پوفی کردم از سرتقیش...دوسه روزی بود که همین طور رو اعصابم رژه می رفت

_بیین دختر جون اعصاب منم حدی داره...نه خودتو اذیت کن نه وقت منو بگیر ...فکر کنم تا الان فهمیده باشی که تا جواب سوالام رو نگیرم دست بردار نیستم

چیزی زیر لب به انگلیسی زمزمه کرد

_می شنوم

عصبی و به چشمای زیر شده از حرص نگاهم کرد

_مُرد چون حقش بود

چونه ام رو تکیه دادم به دستم

_چرا؟

چند لحظه ای لبش رو جمع کرد و نگاهم کرد

_حق آدم متجاوز مردنه

جفت ابروهام بالا پرید

_متجاوز؟

_اوهوم

_موقع رد کردن مادرم بهش تجاوز کرده بود

انگشت اشاره دست چپم رو میون دندونام گرفتم و رها کردم

_همه ی اونایی که مردن مرگ حقشون بود،اونا مادرم رو اذیت کردن،حسرت دیدنش،حسرت مادر داشتن رو به دلم گذاشتن،از بچگی ،از زمانی که دفتر خاطرات مادر رو می خوندم و حرفای پدرم رو می شنیدم،با این عقده ،با این کینه،با این نفرت بزرگ می شدم،من با حس کثیف انتقام بزرگ شدم و قد کشیدم،اصلا قد می کشیدم تا به این روز و به این لحظه برسم،الانم برام مرگ و زندگی مهم نیست،چون پدرم رو الکل کشت ،مادرم رو سم،بزار من رو هم طناب دار بُکشه.

_دیوید؟با اون کجا آشنا شدی؟چطور شد؟

لبخندی گوشه لبش نشست

_دیوید...باهاش کنار اسکله آشنا شدم...جایی که تنهاییهام رو اونجا پر می کردم...مثل من بود،تنها و بی کس،یه جورایی جنس دردمون شکل هم بود

چشم بست و آهی کشید

_حالا می تونم برم؟

_سوالی دیگه ندارم فعلا

سری تکون دادم و از بازداشتگاه بیرون اومدم و دستور دادم برگردوننش بازداشتگاه

***

_اووم چه بوی خوبی

کلید رو از تو قفل کشیدم بیرون

_بعید می دونم کار تو باشه بچه

کتم رو در آوردم و آویزونش کردم

_سلام پسرخاله

متعجب برگشتم سمت صدا

_س...سلام سحر جان،تو اینجا چیکار می کنی؟

بغ کرد

_یعنی نباید می اومدم؟

بهش نزدیک تر شدم

_نه نه،اصلا منظورم این نبود ،خوشحال شدم اینجایی ولی راستش تعجب کردم

آهانی گفت و رفت سمت آشپزخونه

_مامان براتون باقالی پلو درست کرده،میگه این دوتا رو خواهرم سپرده دست من اما تو این مدت حتی نیومدن یه سر بزنن

تکیه دادم به کانتر ...داشت چایی می ریخت

_سرم اون قدر شلوغ بود این مدت،که اصلا وقت سر خاروندنم نداشتم

لیوان چایی رو با نبات گذاشت جلوم

_ممنون

نبات رو پس زدم و قندون رو کشیدم سمت خودم

_قند رو ترجیح میدم

رفت سمت اجاق گاز و در قابلمه رو برداشت

_هرطور مایلی

_امیر کو؟

برگشت سمتم

_هان؟با مامان رفتن خرید

خندید

_یعنی مامان بردش خرید

دستش رو نمایشی به علامت به زور کشیدن تکون داد.تک خنده ای کردم و لیوان رو به لبم نزدیک کردم

_دقیقا

خنده اش به لبخند تبدیل شده بود

_امیرسام اعصاب خرید نداره...مینا خودش رو بکشه ،بتونه بفرستتش بره از سر کوچه ماست و تخم مرغ بگیره...اونم نهایتش

به لبخند نشسته کنج لبش نگاه کردم

_بیچاره زنش

لبخندش پررنگ تر شدو دیدم که رفت تو فکر...

_سحر کجایی؟

از فکر بیرون اومد و با گونه های سرخ شده برگشت سمت اجاق گاز.امان از دست این دخترا...فکر کنم داشت رویا می بافت برای خودش

_بااجازت من برم لباس عوض کنم،بیام

بدون این که برگرده زمزمه کرد

_راحت باش

لباسام رو عوض کردم و دست و صورتم رو شستم و وارد پذیرایی شدم که صدای باز شدن در اومد

_وای خاله من دیگه برنمی گردما،اونم تو این ترافیک

صدای کلافه خاله بلند شد

_میگم نعناع یادم رفت برو بگیر،می خوام آش درست کنم

امیرسام و خاله وارد شدن و سحر جلو رفت برای گرفتن کیسه ی خریدها

_سلام

همه چرخیدن سمت من و امیرسام سویچ ماشین رو پرت کرد سمتم

_کیان بپر نعناع بگیر بیا

سویچ رو تو هوا قاپیدم و نشستم رو کاناپه و کنترل تلویزیون رو برداشتم و مشغول بالا پایین کردن کانالا شدم

_عمرا

خودش رو پرت کرد کنارم

_چی چی رو عمرا؟پاشو ببینم

صدای خاله از آشپزخونه بلند شد

_امیرجان بزرگتره باهاش درست حرف بزن

نیشخندی به قیافه کج و کوله ی امیرسام زدم.کوبید رو بازوم

_جمع کن خودتو...پاشو دیگه خاله ی تو ...کچلم کرده از صبح

خاله نشست روبرومون و مشغول باز کردن دکمه های مانتوش شد

_چیزی گفتی امیرجان؟

امیر لبخندی زورکی زد

_باشما نبودم خاله

_پاشو مادر برو نعناع بگیر بیا

مغموم دست برد سمت سویچ و غر زد

_خب خاله می خواستی از همون هاپیر مارکت بگیری دیگه

خاله با چشمای گرد نگاهش کرد

_امیر نعناع ی تازه می خوام ،تنبلی نکن

مثل آدمای عزا گرفته راه افتاد سمت در که سحر در حالی که داشت دکمه های مانتوش رو می بست سویچ رو از دست امیرسام قاپید

_من میرم مامان

امیرخواست مخالفتی کنه اما سحر امان نداد

_شما نمی تونی سبزی خوب بگیری،من میرم

امیرسام دستی به پشت گردنش کشید

_ممنون

سحر لبخندی زد و از دربیرون رفت .با خنده به امیرسام نگاه کردم،اونم وقتی دید خاله حواسش به تلویزیونه برو بابایی زمزمه کرد و رفت سمت اتاق

***

صدای قاشق،چنگال ها که خوابید.هرکس مشغول کاری شد.خاله رفت سراغ سبزی ها و سحر سراغ ظرفها،امیرسام وسایل سفره رو جمع و جور کرد و من به دستور خاله مشغول دم کردن چای شدم.

_کیان چیکار کردی؟

قوری رو گذاشتم روی سماور

_گذاشتم دم بکشه خاله

دسته ی نعناع تو دستش رو انداخت تو سبد کنار دستش

_اونو نمیگم خاله منظورم برگشتن خواهرم ایناست

نشستم کنار دستش

_هیچی

متعجب نگاهم کرد و دوباره مشغول پاک کردن سبزی شد

_خسته نباشی واقعا ،دوسه روز دیگه اینا میان،مگه نمی خوای ولیمه بدی؟

گوشه ی ابروی راستم رو خاروندم

_چرا بابا،ولی هنوز فرصت نشده

سری تکون داد

_پس کی خاله؟

زبون روی لب کشیدم

_فردا میرم دنبالش

_خوبه 

***

_چی شد؟

_فردا وقت دادگاهه

امیر سام دوتا تی شرت سبز و سفید مقابلم گرفت و با سر اشاره کرد کدومش؟

_خوبه

تی شرتا رو این ور و اون ور کردم و سبز رو پرت کردم رو تخت و سفید رو نشونش دادم.سری تکون داد و تی شرتش رو در آورد برای پوشیدن تی شرت سفید

_کاری ندارین قربان؟

از دیدن کمرش که هنوزم جای شلاق ها روش خودنمایی می کرد دلم ریش شد

_نه خداحافظ

_خداحافظ قربان

دست امیر سام رو کشیدم و دقیق تر به پشتش نگاه کردم

_درد می کنه؟

چرخید سمتم

_نه بابا خوب شده

خیره شدم تو چشماش

_ببخشید به خاطر من...

دستش رو گذاشت رو لبام

_ولش کن ،یه اتفاق تلخ بود که تموم شد و رفت ،مثل یه کابوس وحشتناک

سری به معنی تایید حرفش تکون دادم

_اون پیراهن سرمه ای رو بپوش ،بهت میاد

سعی کردم فکرم از اون روزای تلخ منحرف کنم

_کدومش؟

من رفتم جلوی آینه و امیرسام رفت جلوی کمد لباسام و پیراهن مورد نظرش رو بیرون کشید

_اینو میگم

از آینه به پیراهن نگاهم کردم و برس رو برداشتم

_آهان ،باشه بزارش رو تخت می پوشمش

تقه ای به در خورد و خاله وارد شد

_کجایین پس؟ اومدن دیگه

برس رو گذاشتم سرجاش

_اومدیم خاله جون

پر تشویش صدام زد

_کیان؟

_جان؟

زبونش به لب بالاش کشید

_همه چی حله دیگه؟همه کارا رو راست و ریس کردی؟

_آره خاله،نگران نباش

لبخندی زد و بیرون رفت و ماهم بعد تعویض لباس دنبالش ...همه سوار ماشین شدن و راه افتادیم

_کار به کجا کشید؟

از آینه نگاهی به پشت سر انداختم

_هیچی پرونده مختومه اعلام شده و فردا وقت دادگاه اولشونه

سرش رو تکیه داد به پشتی صندلی

_روزای سختی بود اما تموم شد

نفس عمیقی کشیدم

_آره،خداروشکر که خوب تموم شد

سرش رو همون طور که تکیه داده بود به پشتی صندلی چرخوند سمتم

_وای باز شروع شد

متعجب نگاهی به اطراف کردم

_چی؟

خندید و زد تو بازوم

_گیر دادنای بابا رو میگم،کوروش خان عزیز...

سعی کرد صدای کوروش رو تقلید کنه

_امیرسام اینجا نرو،امیرسام به کیان بگوعمو،امیرسام اینو بپوش،امیرسام این کارو بکن،امیرسام این کارو نکن، امیرسام...امیرسام...امیرسام ...

خواست دوباره بگه که درحالی که داشتم می خندیدم دستم رو گذاشتم رو دهنش

_دِههَ،چه خوره امیرسام گرفتی؟

دستم رو از رو دهنش کنار زد

_حالا ببین من چی می کشم با این برادر گرامی جنابعالی

دستم رو کوبیدم رو رون پاش

_هوی داری راجع به برادر من حرف می زنیا

دستش رو روی پاش کشید

_دست نیست که سنگ خاراست

خندیدم

_مرض

چپ چپ نگاهش کردم

_هان چیه؟لابد می خوای بگی خجالت بکش من بزرگترتم،عموتم

انگشت اشاره ام رو تو هوا تاب دادم

_دقیقا

شیشه رو کشید پایین

_نرسیدیم؟

_چرا داریم می رسیم

گوشیم که زنگ خورد ماشین رو کشیدم کنار جاده و دکمه اتصال رو زدم

_بگو پوریا؟

_سلام قربان

_سلام چیزی شده؟

_بله قربان یه گزارش داریم از محله پونک،گویا مقتول یه مَرده

_علت مرگ؟

_به احتمال زیاد پرت شدن از ارتفاع زیاد

_خودت که می دونی من تو مرخصیم

_ میدونم قربان اما...

دستی دور دهنم کشیدم

_برو به محل وقوع جرم ...من فعلا نمی تونم بیام ولی بعد تموم شدن کارم خودم رو می رسونم اداره

_چشم قربان...خدانگهدار

_یاعلی

امیرسام دستش رو تکیه داد به پنجره باز شده

_یه پرونده جدید؟

دنده رو جا به جا کردم و پام رو گذاشتم رو پدال گاز

_آره یه پرونده جدید

ادامه ندارد...

پایان

94/5/6

***

خب این رمانم تموم شد و من واقعا دلم برای شخصیت های رمانم خصوصا امیرسام و کیان تنگ میشه

نمی دونم شما تا چه حد شخصیت ها رو دوست داشتین و من تا چه حد تونستم خوب شخصیت پردازی کنم

نمی دونم پیشرفتی نسبت به رمان قبل داشتم یا نه؟

فقط می دونم با جون و دل نوشتم و با جون و دل تقدیم نگاه های مهربونتون می کنم

ممنون که همراهم بودین تا آخرین لحظه

امیدوارم نگاه های قشنگتون رو تو رمان های بعدی خصوصا رمانزمستان به سر آیدداشته باشم

یاعلی

***

منبع تایپ :http://www.forum.98ia.com/t1417989.html

www.negahdl.com

نگاه دانلود مرجع دانلود رمان

در صورتی که مایل به همکاری با ما هستید و یا نویسنده هستید و میخواهید که رمانها یا شعرهایتان در قالب نرم افزار موبایل ساخته و منتشر شوند میتوانید به وبسایت ما مراجعه و ما با تماس بگیرید